ORDO RERUM. debemus, et magnæ beatitudinis est, quæ omnino post modicum sunt moritura: putas, quantæ beati- tudinis est, hæc omnia spiritualiter anìmabus peri- elitantibus ministrare, quæ vivificatæ possunt vivere in æternum ? Quanto melior est anima quam corpus, tanto meliora sunt quæ ad salutem animarum, quam quæ ad sustentationem corporum ministrantur. 41. Tunc dicet illis, qui ad sinistram sunt: Discedite a me, maledicti, in ignem æternum. Quasi qui non sufferat præsentiam illorum vel aspicere, sic dicit, Discedite a me. Nam sicut carnales seculi carnalem speciosita- tem videndo delectantur, si qua autem dissipata vel deformia videamus, quasi vulneratus est aspectus noster sic et Deus, qui in sanctitate delectatur ani- marum, peccatrices animas aspiciens, quasi gravatus non suffert. Taimquəm si dicat eis: Quasi putredo et spurcitia estis, nec tamdiu vos sustineo, quamdiu statis in judicio meo. Ut quid superius dicit: Venite, benedicti Patris mei : et hic non dicit, Discedite a me, inaledicti Patris inei? Quia benedictio quidem ex Deo est, maledictio autem ex diabolo est: sicut ostendi- tur in illa parabola patrisfamilias, qui seminavit bo- num semen in agro suo, homo autem malus senii- navit zizaniam. 42. Esurivi et dedistis mihi manducare, et cætera quæ sequuntur. Ex isto loco sciendum est, quod non tantum pro eo, quod peccaverunt, homi- es condemnandi sunt, sed etiam pro eo, quod bene non faciunt. Si autem pro eo, quod bene non faciunt, sic condemnantur: putas quales poenas exsolvent pro eo, quod peccant? Et digne: Deus enim ideo hominem fecit, ut benefaciat, et ad gloriam Dei per- tineat: non ideo tantum, ut non peccet. Nam si non faciat bonum, nec est causa quare creatus est. Sine dubio enim et si creatus non fuisset, peccatum non fieret super terram. Nam qui intelligit mysterium divinæ dispensationis, quare factus est homo, co- gnoscet quia merito quasi peccans condemnetur, qui justitiam non facit. Ideo Deus creavit honiinem cor- ruptibilem et infirmum, quasi ad certamen contra diabolum, ut qui gloriabatur esse se similem Deo, per corruptibilem naturam evacuatus et victus ostendatur non solum non esse quasi Deus, sed omni fragilitate fragilior. Unde cum istud proposi- tum suum Christus impleverit per hominem, id est, cum evacuaverit omnem principatum et potestatem, tunc tradet regnum Deo Patri. Ideoque qui suo ar- bitrio et negligentia diabolo locum dat, confundit eum, qui propter gloriam suam contra diabolum, eum quasi in expeditione creando transmisit : et victus, ostendit diabolum potentem esse, cum nihil possit. Quemadmodum si quis a rege suo contra hostem transmissus, colludit cum eo, et factione habita, fugam petit: prodit causam regis sui, et con- fundit virtutem ipsius. 44. Tunc respondebunt et ipsi dicentes: Domine, quando vidimus le esurien'em, aut sitientem? O inconvertibilis inobedientia peccatorum ! Quis non intelligat hoc, quia omne malum facimus non quia bomines corruptibiles sumus, sed quia ma- lum propositum possidemus? Ecce enim tunc homi- num peccatorum corruptibilitas carnis mortua erit, et adhuc malitia vivet. Numquid non audierant Do- minum supra dicentem ad justos, Quando uni mini- morum istorum fecistis, mihi fecistis ? Et utique intel- ligere debuerant, quomodo qui hominibus non facit, nec Christo facit. Sed audientes adhuc contradicunt, intelligentes fingunt se non intelligere in judicio stant, et adhuc peccare non cessant. Et hic conse- quenter et de doctoribus malis intelligi potest, qui sic esurientibus et sitientibus cibum justitiæ, aut potum agnitionis Dei, aut Spiritus sancti non præ- stiterunt; qui sic nudos non vestierunt, aut justitiam docentes, aut in Christo baptizantes ; qui sic pere- grinos in mundo non collegerunt per verbum, nec in Ecclesia domum per fidem introduxerunt; qui sic infirmos non curaverunt sermonibus; qui in tali carcere impietatis sedentes non eduxerunt per pœni- tentiam. Si enim hæc corporis corporibus non præ- stare tantæ impietatis est, quæ, et si accipiunt ea, non possunt vivere semper: putas, quante impieta- tis est, hæc omnia spiritualiter animabus periclitan- tibus non ministrare, quæ poterant vivere in æter- num, si hæc eis ministrata fuissent? Quanto enim melior est anima quam corpus, tanto gravius pecca- tum animabus laborantibus spirituales eleeniosynas non præstare, quam corporibus corporales. In Eccle- sia ergo non solum sunt pauperes corporaliter, esu- rientes, aut debiles corporaliter, aut peregrini secun- dum corpus sed etiam spiritualiter pauperes, sine cibo justitiæ, sine potu agnitionis Dei, sine vesti- mento Christi. Maxime spiritualiter pauperes sunt, qui corporaliter videntur divites esse: quoniam ple- rumque in abundantia rerum inopia justitiæ inveni- tur. Sunt peregrini corde, sunt debiles animo, sunt mente cæci, inobedientia surdi, et cæteris passioni- bus spiritualibus ægrotantes, quorum anima: omnem escam spiritualem abominantur, Et appropinquaverunt usque ad portas mortis (Psal. 106. 18). Qui ergo non habet unde faciat eleemosynas corporales, faciat spi- rituales ex gratia verbi, quam accepit a Deo, et in- veniet retributionem dignam a Christo: qui omnia tam corporalia quan spiritualia data quasi in se facta commemorat, quæcumque in hominibus facta fuerint. Hæc diximus, ut sciant doctores et quantam beatitudinis sibi acquirant, si diligentes fuerint circa verbum Dei et quantum damnationis, si fuerint negligentes. ORDO RERUM QUÆ IN HOC TOMO SEXTO CONTINENTUR. 8010108 PRÆFATIO. - 5-12 INTERPRETATIO in Isaiam prophetam. - Laus Isaiæ pro- phetæ; sanctorum et prophetarum amor erga populos; nullus ad suscipiendam rempublicam aptior quam philoso- phus. 11-13 CAPUT PRIMUM. Visio quam vidit Isaias. - Apostolus a Deo missus, ut nomen ipsum sonat; nobilitas non ex ma- joribus sed ex merito proprio. Sacrificia veteris Testamenti Deo per se non placebant; cur fuere instituta; repudium in veleri lege cur permissum. Oratio inutilis est cum quis perseverat in peccatis. Liberi arbitrii potestas; virtutis exercendæ difficultates. Non modo malum perpetrare, sed etiam bonum non agere crimini datur. Judæorum obje- ctioni respondetur. Idololatriae turpitudo et vanitas. 13-27 CAP. II. Verbum quod factum est ad Isalam filium Amos. - Multæ prophetiæ de Patriarchis editæ, nonnisi in eorum nepotibus impletæ sunt. Quid significant verba, In novis- simis diebus. Mons Domini Ecclesia est; Ecclesia vexata vicit et aucta est. Validum contra Judæos telum. Aliud insigne contra Judæos argumentum. Imperii status cum Chysostomus loqueretur; de bello apud populos anti- quíores. 27-30 CAP. III. Præstat nullum quam malum ducem habere. Improbi virtuti sunt infensi ipsiusque vel præsentiam ægre ferunt; nequitia in seipsa supplicium habet. Deus jus di- cens ab Isaia inducitur; stupidis accusari non grave, plecti terribile; peccata principum et senioruin majora privatorum peccatis. Mulierum luxus. Mulierum lascivia

QRDO RERUM. tempore Chrysostomi. Deus non semper similia peccantes similiter castigat. CAP. IV. 30-54 81-38 CAP. V. Canticum cur criminationes contineat. Avaritiæ morbus. Contra ebrietatem. 58-67 CAP. VI. Deus quomodo videri possit. Virtutum cœle- stiumn officia. Anomous insectatur. Confessionis lucrum quantum. 67-77 CAP. VII. Ratio prophetiarum; prophetiæ quomodo fidem akderet Deus. Contra Marcionem et Valentinum. Ira Dei Rovacula. 77-90 90-04 CAP. VIII. Deo adest is qui procul est. - MONITUM ad Honsilias in Oziam seu de Seraphinis. 95-98 HOMILIA I in laudem eorum qui comparuerunt in Eccle- sia, quæque moderatio sit servanda in divinis laudibus. Item in illud, vidi nominum sedentem in solio excelso (Isai. 6. 1). Prædicatio cum agricultura comparatur. Chrysostomus de concursu auditorum gaudet; laus eccle- siastici conventus. Moralis exhortatio; quorumdam incom- positi gestus in Ecclesia. Quantum gaudium afferat Sera- phim fruitio visionis Domini et cur illud gaudium metu sit mixtum. Cur Seraphim faciem et pedes velent. Spectacula publica vilanda, quare. Principum negligentia sæpe na- scitur ex culpa populf. Historia Achar; Jesu Navė figura Jesu Christi; anathema quid; unius aliquando peccatum toti populo vindictam accersit. 98-197 HOMILIA II in dictum illud Isaise prophetse, Factum est anno quo mortuus est Ozias rex, vidi Dominum sedentem in solio excelso et elevato (Isai. 6. 1), et quod neque tem- pus, neque unum elementum divinarum Scripturarum oporteat prætercurrere.-Suis de illorum studlo audiendi verbum Dei gratulatur Chrysostomus; ipsius modestia et erga suos amor. Scripturæ quomodo audiendæ. Contra Anomoeos; divina natura angelis incomprehensibilis. Scri plura nihil habet supervacuum. 107-112 HOMILIA III in secundum librum Paralipomenon, ubi dicitur Elatum est cor Oxia, deque humilitate; tum quod bominem virtute præditum non oporteat esse confidentem; denique quantum malum sit arrogantia (2. Paral. 28. 16. et 4. Reg. 15). Superbia sæpe ex bona conscientia ori- tur. Fragilitas hominis; funambuli tempore Chrysostomi. Bonis operibus instructos magis aggreditur diabolus. Alie nam improbitatem solatio esse improbis. 119-118 - HOMILIA IV in dictum illud Isaise, factum est anno, quo mortuus est Oxias rex, vidi Dominum sedentem in solio ex- celso et elato (Isai. 6. 1), et laus civitatis Antiochiæ, et adversus eos qui prohibent nuptias demonstratio divina. Frequentiam auditorum sibi ipsisque gratulatur; Romse præfert suam civitatem. Ecclesia Christi invicta; facilius est solem exstingui quam Ecclesiam deleri. Uxor mala corrigenda aut ferenda. Humilitas quantum bonum; in Portu naufragium. Rex sacerdotis non usurpare debet di- guitatem. Sacerdotes mali vituperandi, non sacerdotium; sacerdotum major dignitas quam regis; historia regis Ozia peragitur. Ultio Dei clemens. 119-129 - HOMILIA V in dictum illud Isaise prophetæ, Factum est in anno, quo mortuus est Oxias rex, vidi Dominum (Isai. 6. 1); et demonstratio quod Ozias jure fuerit affectus le- pra, quod præter dignitatem incensum obtulisset, id quod non licet regibus, sed sacerdotibus. · Regis sacerdotium invadentis audacia; sacerdotis quanta potestas. Fiducia sa- cerdotis qui Oziam repressit, laudatur; timida impietas; sacerdos quomodo debeat corripere principem. Peccata justorum cedunt in bonum. Vindicta mansuetudine tem- perata. 129-135 HOMILIA in Seraphim VI. Seraphim dignitas maxima. Altare cæleste figura altaris Ecclesiæ; cur jejunia anté communionem. Ad sacrum mensam quomodo accedendum. 133-141 141-142 - MONITUM in homiliam sequentem. - HOMIJA in propheticum dictum illud, Ego Dominus Deus feci lumen et tenebras, faciens pacem, el creans mala ( Isai. 45. 7). Loquela creaturarum Deum laudantium qualis. Paupertas non mala, divitiæ non bona. Tria genera rerum, bona, male, media. Prophetæ cur miusi. Virtus non po- test in servitutem corrigi. MONITUM ad Homiliam sequentem. 141-153 153-154 HOMIJA in locum illum propheta Jeremia, Domine, non est in homine via ejus, neque homo ibit, et diriget gressum suum (Jer. 10. 23). - Omni agendi potestate sublata nul- lum meritum, nullum demeritum. Libertas actionum hu- manarum. Abusus loci Pauli ex Epist. ad Cor. I. Abusus alterius loci Scripturæ. Scripturæ verba quomodo tra- ctanda. Deos quomodo similes efficiamus. Hic prophetæ lo- cus libertateni arbitrii von eripit. Ex indicto supplicio li- bertas arbitrii infertur. Vir bonæ voluntatis non deseritur a Deu. 153-162 MONITUM in duas sequentes Homilias de prophetiarum obscuritate. - 183-164 HOMILIA I de prophetiarum obscuritate. Utiliter et per- commode factum, ut prophetiæ de Christo et gentibus deque Judaeorum reprobatione obscure essent, demonstra Lio. Sententiæ Isaise cum altitudine maris conferuntur; experientiae et exercitationis commoda. Scriptura quomodo tractanda. Anomæos redarguit; adversus bare- ticos de eterna Christi generatione; generatio etiam ter- rena Christi non intelligitur. Vetus Testamentum obscu rum; cur obscuræ erant prophetiæ. Historia de Jeremia. Præscientia non est causa peccati. Ne ante tempus intel- ligerent futura Judaei, obscure fuerunt prophetim. 163-175 HOMILIA II de prophetiarum obscuritate, Adhuc in obscu- ritatem veteris Testamenti, et in Dei clementiam, et quod alii alios non debeant accusare. - Chrysostomi modestia; prima causa obscuritatis veteris Testamenti. Secunda causa obscuritatis veteris Testamenti. Christi adventus amison nobis auctiora restituit. Oratio multitudinis quantum ra- leat. Peccatores dicti terra. Morum correctio finis Scri pturæ; Manichæos redarguit. Peccatorum recordatio reme- dium. 175-193 MONITUM ad Commentarium seu Interpretationem in De- nielem. 191-194 INTERPRETATIO in Danielem prophetam. CAPUT PRI- NUM. CAP. II. CAP. III. CAP. IV. CAP. V. CAP. VI. CAP. VII. CAP. VILI. CAP. IX. CAP. X. CAP. XI. CAP. XII. CAP. XIII. MONITUM in Homiliam sequentem. 193-199 199-210 210-313 319-23 238-254 234-257 257-941 241-244 Ibid. HOMILIA, in magna ecclesia, cum pauca præfatus episcopus, in illud Evangelii, Filius ex se ipso nihil facit nisi quod viderit Patrem facientem (Joan. 5. 19). - And mosorum objectio, quæ fucum facere poterat, refellitur. Responsio Chrysostomi ad hæreticorum argumentum. Aliud argumentum contra Anomœos. Quo in statu orbis fuerit ante Christi incarnationem. Aliud contra Anomous argumentum. Difficultatis solutio, et dicti evangelici ex- plicatio. 247-258 MONITUM ad Homiliam de Melchisedeco. 253-258 HOMILIA de Melchisedeco. Scripture difficultas et obscuritas. Contra Anomoeos. Christus quomodo sine nealogia. 257-20 MONITUM ad sequentem homiliam contra ludos et thea- 961-964 tra. - HOMILIA adversus eos qui ecclesia relicta ad Circenses ludos et ad theatra transfugerunt. - Scortorum in thea- tris impudici gesins. Excommunicationis sententia in illos qui theatrorum spectacula diebus sanctis adierunt. 263-270 MONITUM ad sequentem homiliam. 200-270 HOMLJA in apostolicum dictum. Hoc autem scitote, quod in novissimis diebus erunt tempora gravia (2. Tim. 3. 1). Caritas Chrysostomi erga discipulos; fidei oculi ea vi dent quæ Christus agebat; Judæi præsentes non videbant; Abraham fidei oculis vidit nasciturum Isaacum. Scripturæ divinæ virtus; Paulus non de præsenti solum, sed etiam de futuro grege sollicitus. Apostolica scripta monia eccle- siarum; apostoli de futuris solliciti, Petrus apostoloru coryphaeus, etc.; orbis præfectus, etc. Paulus de postero- rum animabus sollicitus. Chrysostomus infirmitate corporis exposita finem orationi imponit. 271-980 Ibid. MONITUM ad Homiliam de perfecta caritate. HOMILIA de perfecta caritate, de mercede operum pro merito tribuenda, deque compunctione. Caritas proximum quæ. Libero arbitrio, non fati necessitate guber- namur. Moralis exhortatio; judicium Dei quam timendum Resurrectio futura quantum bonum; futuram inter et præ- sentem vitam discrimen. Imperatorum cultus cum Christi novissimo adventu comparatus. Maledictum Sodomoru non temporis spatio deletum. Peccatores aliquando in bac vita dant pomas; qui in hac vita pro admissis peccatis nibil patiuntur, in futuram puniendi reservantur. 979-290 MONITUM ad Homiliam in Joseph et de continentia. HOMILIA de continentia. MONITUM in opuscula duo sequentia. - 289-200 291-294 295-294 SERMO primus de consolatione mortis. — Luctus an pro- sit, necne. Luctus nimius a ratione alienus etiamque pe- riculosus. Luctus iis qui ante Christum licitus; our Christus Qeverit Lazarum; lugera mortuos jam non licet. Quales

ORDO RERUM. futuri simus post resurrectionem. Mors magis optanda quam lugenda, sed non sibi inferenda. 293-290 SERVO II.. Resurrectio unde apud infideles dubia. alortni quomodo resurgent; probatur Deum mortuos pɔsse suscitare. Aliud argumentum. Christus futuram resurre clionem testificatur; item apostoli et martyres, et Macha- bæorum mater. Formido mortis excluditur. Egreginm Davidis exemplum; vestes nigræ in luctibus. Ethnici au- dita filii morte dictum; plangendi ethnici, Judæi, et ca- techumeni morientes. Tristitia salutaris quænam. 29-306 DIATRIBA in synopsin sequentem. 303-314 SYNOPSIS veteris et novi Testamenti, quasi commoni- torii more. Conspectus operis. - Quare prius Testamen- tum appelletur, vetus; scopus utriusque Testamenti unus; divisio veteris Tes' amenti in historiam, consilia et pro- phetiam. Judæorum genus unde. Prophetiæ duæ species, per opera et per verba; prophetiæ est non fundo futura sed etiam præterita aperire. SYNOPSIS Genesis. SYNOPSIS Exodi. . SYNOPSIS Numerorum. 313-317 318-323 325-328 SYNOPSIS Levitici lib. III. 528-330 330-334 SYNOPSIS Deuteronomii. 334-336 SYNOPSIS libri Jesu filii Nave. SYNOPSIS Judicum. SYNOPSIS libri Ruth. 336-338 558-541 SYNOPSIS quatuor librorum Regnorum. 341-345 SYNOPSIS Regnorum lib. II. 343-349 SYNOPSIS Regnorum lib. III. 349-351 SYNOPSIS Regnorum lib. IV. 351-357 SYNOPSIS Paralipomenorum lib. I. SYNOPSIS Paralipomenorum lib. II. SYNOPSIS Esdræ lib. I. SYNOPSIS Esdræ lib. II. SYNOPSIS libri Esther. SYNOPSIS libri Tobit. SYNOPSIS libri Judith. SYNOPSIS libri Job. SYNOPSIS Sapientiæ Salomonis. 362-388 388-370 SYNOPSIS Parcemiarum seu Proverbiorum Salomonis. SYNOPSIS Siraci. 370-375 375-376 prædicationem docuit se mundi opificem esse; miracula des sequitur. Terra quomodo invisibilis erat in principiu; firmanenti et cæli ratio secundum Severiani mentem. Mens quomodo est imago Dei. Historia cujusdam, qui.ex sanctificatione volebat detruncari illud, Dominus Sabaoth. 438-447 - ORATIO III ejusdem in diem tertium creationis, et de resurrectione. Contra Anomœos. Cur solem et lunam non primo die fecerit Deus. Deus cur lunam plenam pri- mo fecerit. Astrologia vana quæ; discrimen inter xpóver et apó Filius non factus est. Futilis Severiani sphericam orbis formai negantis opinio. Christus in omnibus ele- mentis miracula fecit, hinc probatur Deus. Moralis conclu- sio; sacrificium vespertinum quid. 447-457 - : ORATIO IV ejusdem in quartam diem creationis mundi. - Deus præterita, præsentia et futura videt; baptismus emundat a peccatis omnibus; baptismi figura et vis. Stellis Cur non benedixerit Deus. Scripturæ cur Judæis relicæ. Iliud, Faciamus, trinitatem et unitatem subindicat. Contra Arianos; primogeniti et unigeniti differentia. Continentia sacerdotii soror est. Jejunium cum bouis operibus conjun- ctum esse debet. 457-471 ORATIO V ejusdem in quintam diem creationis.- Patris, Filii et Spiritus sancti una voluntas. Contra anthropomor- phitas: Deus non circumscribitur. Imago Dei sumus, quo- modo. Cur tam late pateret paradisus, cum Adam solus inhabitaret; fluviorum ex paradiso manantium explicatio singularis. Contra Arianos. 471-484 ORATIO VI in diem sextum creationis, et in primos pa- rentes, in serpentem, et in lignum scientiæ, de habitatio- ce in paradiso, deque Adami cum Deo colloquio. - Aui- 357-358 mantium tria genera. Animalia ad recreandum hominem 558 apta. Serpens initio amicus hominis; quomodo ille Evaın 358-359 alloquutus est. Serpens mulierem alloquens mentitus est. 359-360 Deus non prohibuit scientiam boni; Adam ante peccatum 360-561 scientiam boni habebat. Cur lignum scientiæ boni et mali sic dictum est. Contra eos qui dicebant paradisum in cælo esse. Si diabolus decepit, cur serpenti maledicitur. Maria virgo pro virgine Eva intercedit; Maria quotidie beata di- citur. SYNOPSIS eorum quæ ab Isaia propheta dicta sunt. 576-377 SYNOPSIS eorum quæ in Jeremia propheta dicuntur. 378-380 SYNOPSIS eorum quæ ab Ezechiele propheta dicta sunt. 380-389 SYNOPSIS eorum quæ a Daniele propheta dicta sunt. SYNOPSIS Osee. SYNOPSIS Joel. SYNOPSIS Amos. SYNOPSIS Abdiæ. SYNOPSIS Jonæ. SYNOPSIS Michææ. SYNOPSIS Nahum. 383-383 ibid. 383-384 Ibid. 381-385 585-386 MONITUM ad Homiliam in natalem Christi diem. Ibid. HOMILIA in Salvatoris nostri Jesu Christi nativitatein. - 585-594 593-398 MONITUM ad Homiliam de Legislatore. HOMILIA, unum et eumdem esse legislatorem et Veteris et Novi Testamenti; item de veste sacerdotali, necnon de prenitentia. Novum Testamentum cur sic appelletur. Justitiæ evangelium; servitutis species diverse. Vestitus pontificis figura Cbristi; virtus perfecto ornainentum. Flu- res spirituales sacerdotis; Christus sacerdos et pontifex. Pœnitentiæ laudes; martyres et angeli orant pro nobis. MONITUM in Homiliam sequentem. 307-410 409-419 HOMILIA in dictum illud, in qua potestate hæc fucis (Matth. 21. 25)- Opera ipsa potestatem Verbi Dei pro- bant. Hæreticis quomodo respondendum; contra Anomœos, agitur. Anom eorum objectio; opera Dei non capimus quanto minus Deum. 411-428 MONITUM ad sex Homilias Severiani, Gabalorum episco- pl, de mundi creatione. 427-430 ORATIO prima. In primum diem creationis mundi. Scripturæ sacræ dignitas utilitasque; exordio modestiam spirante animos audientium sibi conciliat orator noster. Genesis auctor Moyses et Spiritu sancto revelante. Du- plex Moysis scopus; cur invisibilium creationem tacuit. Celorum formatio. Hono quomodo lux. Jejunium quomo- do sanctificemus; jejunandum maxime a peccatis. 429-438 ORATIO II ejusdem in secundum diem creationis et adversus eum qui sibi dixerat, non oportere nos Christia- Bos in sanctificatione dicere Deus Sabaoth. - Efficacia verbi divini; abstinentia mater piæ mentis. Christus ante 471-500 MONITUM ad Homiliam de serpente. 499-500 ORATIO de serpente, quem Moyses in cruce suspendit in deserto, deque divina trinitate.- Divinitas Christo vin- dicatur; Pneumatomachi redarguuntur. 499-516 MONITUM in Epistolam sequentem ad Theodorum Mo- psuestenum, cujus antiqua versio latina hic profertur. 515-518 EPISTOLA ad Theodorum Mopsnestenum, episcopum. 517-518 SPURIA. Ibid. MONITUM in duas sequentes Homilias in Genesim. Ibid. SERVO I in illud, vidit Deus cuncta quæ feceral, et ecce valde bona (Gen. 1. 31); et de eo quod divina eloquia jucundis quibusque rebus antecellunt." Quomodo dif- ferunt calliditas et malignitas; prudentia quomodo ad- hibenda. 519-593 - SERMO II ejusdem seu demonstratio primum hominem per inobedientiam abjecisse imaginem ad similitudinem Dei factam, et per novum Adamuin eain rursus recuperas- se. In Ecclesia nulla distinctio divitis et pauperis. 322-528 MONITUM in sequentem Honiliami seu concionem. 323-526 CONCIO in principium jejunii, in exsilium Adami, et de improbis mulieribus. 525-538 MONITUM ad sermonem sequentem in Abraham et Isaac. 537-538 537-548 541-542 SERMO in Abraham et Isaac. MONITUM in sequentem Homiliam. HOMILIA. Quod non sit accedendum ad theatra, quodque id plane adulteros reddere soleat spectatores, sitque dis- sensionum ac litium causa; et de Abrahamo. 541-554 MONITUM in Homiliam sequentem. 553-554 HOMILIAM in illud Abrahainæ dictum, Pone maniun luam sub femur meum (Gen. 24. 2); et in diversos martyres. 553-581 MONITUM ad quatuor sequentes Homilias in Jobuin. - SERMO primus in justum et beatum Job. SERNO II. - Sacerdos cælebs esse debet. SERMO III. SERMO IV. 563-564 563-567 587-570, 570-576 576-582 MONITUM in sequentem Homiliam in Eliam. HOMILIA seu sermo in Eliam prophetam. MONITUM in Sermonem de beato Joseph. SERMO seu oratio de Joseph et de castitate. SERMO de Susanna. 581-582 583-586 585-586 587-590 589-594 595-594 fornace Ra- 595-600 MONITUM ad Homiliam de tribus pueris. HOMILIA seu oratio de tribus pueris, et de bylonica.

} quam concordes. faciendum sit; fortitudo fidel petra dicitur; hæretici num- 743-747 747-750 751-754 754-758 756-760 HOMILIA XXI ex capite octavo. HOMILIA XXII ex eodem capite. HOMILIA XXIII ex eodem capite. HOMILIA XXIV ex capite decimo. HOMILIA XXV ex eodem capite. Qui mortem timet, parum boni operatur. Nihil prodest credere corde, nisi adfuerit confessio oris. ORDO RERUM. Diatriba ad Opus imperfectum in Matthæum, quod Chry Bostoni nomine circumfertur. 599-600 § 1. Erasmi opinio circa Opus imperfectum in Matthæum. 599-601 II. Ex præfatione Joannis Mabusii Franciscani in Opus Imperfectum in Matthæum. 601-802 § III. Ex libro quarto Bibliothecæ sanctæ Sixti Senensis. 602-601 $IV. Paronii sententia de Opere imperfecto in Matthæ um, Hist. Eccle. T. V, ad annuni 407. Tillemontii eadem de 601-605 re opinio. V. Hoc opus non potest Chrysostimi esse: cujus sit scriptoris, et quo tempore scriptuin, disquiritur. 605-607 VI. Hunc scriptorem vere Arianum et Anomæum fuisse 607-009 probatur. VII. Errores alii qui in hoc opere deprehenduntur. 609-610 VIII. De stylo Anonymi hujusce. Multa decerpsit ex libris apocryphis. 610-612 PROLOGUS eruditi commentarii in Evangelium Matthæi, Incerto auctore. 611-819 HOMILIA prima ex capite primo.-Miraudus Christi ortus, scilicet per peccatores. Prophetia duplex. Eunomii hære- 612-636 sis. HOMILIA II ex capite secundo. - Liber apocryphus no- mine Seth; mons Victorialis. Magorum munera quæ signi Dcent. 636-646 HOMILIA III ex capite tertio.-Quomodo vox et verbum differant; cur Joannes appelletur Vox. Justitia in tentatio- nibus floret; variæ tentationum species. 646-657 HOMILIA IV ex eodem capite. 657-661 HOMILIA Vex capite quarto.-Filii Deibaptizanturin ten- tationis igne. Tria retia diaboli, quibus illaqueat animas. Aliud corporis, aliud animæ jejunium. HOMILIA VI ex eodem capite. НOMILIA VII ex eodem capite. HOMILIA VIII ex eodem capite. - 661-671 671-674 674-676 676-679 HOMILIA IX ex eodem capite. Cur Christus ut doce- ret, in montem ascenderit. Mansuetus quis. Pacifici qui. 679-684 - - HOMILIA X ex eodem capite. Doctor omnibus debet case virtutibus ornatus. 684-689 · Lex per grafam non 689-693 Contra clericos qui 693-703 HOMA XI ex eodem capite. aufertur. HOMILIA XII ex eodem capite. Evangelia porrigunt juraturis. - HOMILIA XIII ex eodem capite. - Non prohibetur coram hominibus dari eleemosyna, sed vanæ gloriæ venatio inhi- betur. 702-711 HOMILIA XIV ex capite sexto.-Regnum Dei quid.711-715 HOA XV ex eodem capite.-Tria prima mala: gula, avaritia, vana gloria; tria prima bona: eleemosyna, oratio, jejunium. HOMILIA XVI ex eodem capite. HOMA XVII ex capite septimo. HOMILIA XVIII ex eodem capito. - 700-767 767-771 HOMILIA XXVI ex eodem capite. HOMILIA XXVII ex capite undecimo. Homo carnalis ut calamus ab omni tentationis vento flectitur. HOMILIA XXVIII ex eodem capite. HOMILIA XXIX ex capite duodecimo. et mundus diaboli. HOMILIA XXX ex eodem capite. 771-775 775-780 - Mundus Dei 781-787 787-791 HOMILIA XXXI ex capite decimo tertio. - Verbi Dei duplex fructus. 791-798 HOMILIA XXXII ex capite decimo nono.- Matrimonium non facit coitus, sed voluntas. Mulieris mala descriptio. Qua de causa contra cursum naturæ aliqua interdum eve- niant. HOLIA XXXIII ex eodem capite. HOMILIA XXXIV ex capite vícesimo. · - 798-805 803-816 Otiosus quis. 816-812 HOMILIA XXXV ex eodem capite. - Quare Christus di- scipulis passionem suam prænuntiavit. Deus solus scit dif- ferentiam inter sanctos; in coelo ignorantur invidia et su- perbia. - 823-853 859-854 HOMILIA XXXVI ex eodem capite. HOMILIA XXXVII ex capite vicesimo primo. HOMILIA XXXVIII ex eodem capite. -845 HOMILIA XXXIX ex eodem capite. 843-849 HOMA XL ex eodem capite. Qua de causa lites al- tercationesque inter nos; Christus cur dicitur lapis. 849-859 HOMILIA XLI ex capite vicesimo secundo. - In vita raro accept prophetæ. 8919-863 HoчшA XLII ex eodem capite. - Hypocritarum mos. Quid sit diligere Deum ex toto corde, ex tota anima, ex tota mente; quis sit proximus noster. HOMILIA XLIII ex capite vicesimo tertio. virtus ubi. - - 866-873 Evangelil 876-880 HOMА XLIV ex eodem capite. -Regnum cælorum dicuntur Scripturae; quare obscuræ sint. 880-885 HOMILIA XLV ex eodem capite. Uxor qualis de- cenda. Pietatis gradus duo; hæretici serpentibus com- parati. 885-890 HOMILIA XLVI ex capite vicesimo quarte. - Exire de Ecclesia quis dicatur. Hæreticoruin ecclesia derelicta Deo et omnibus sanctis. 890-898 - HOMILIA XLVII ex eodem capite. - quomodo satiatur. Christus esuriens 898-900 715-729 HOMILIA XLVIII ex eodem capite. 900-906 722-725 HOMILIA XLIX ex eodem capite. - Vulnera Christus 725-729 quare servavit. 906-831 729-736 HOMILIA L ex eodem capite. 821-824 HOMILIA LI ex eodem capite. 924-028 HOMILIA LII ex capite vicesimo quinto. 929-954 HOMIJA LIII ex eodem capite. Christus propter ali- litatem nostram ascendit. 954-941 HOMILIA LIV ex eodem capite. 941-946 HOMILIA XIX ex eodem capite.-Christus ostentationem prohibet; nihil sic bonum pellit ut simulatum bonum. Quid bit credere, vel non credere Christo. Christianus quomodo cognoscendus. 736-743 HOMA XX ex eodem capite. — Vero Christiano quid - FINIS TOMI QUINQUAGESIMI SEXTI. Ex Typis MIGNE, au Petit-Montrouge.