τήρ. τοῦτον θεὸν ἀνευφήσαιμι τὸν σπέρμα φέροντα θεών μυ στήρια ἐξορχήσασθαι κ' αὐτὸν Ἠρικεπαῖον, καὶ ἐξ αὐτοῦ ποιεῖ προϊοῦσαν ἅπασαν τὴν τῶν θεῶν γενεάν. ῥῆσις, καὶ Ὀρφεὺς τὸν πολυτίμητον τοῦτον θεὸν ἀνευφη μεῖ Μῆτιν σπέρμα φέροντα θεῶν κλυτὸν Ηριας [παῖον. 164: Τοῖον ἀπέστιλβε χρόνος ἀθανά τοιο Φάνητος, χροός, μορμολυκείῳ μή τινα φάναι τὰ Ἐρικεπαιὼ γὰρ Ορφεύς μετὰ τὴν κατάποσιν τοῦ Φάνητος ἐν τῷ Οὗ (Θεοῦ) ὄνομα ὁ αὐτὸς Ὀρφεὺς ἀκούσας ἐκ τῆς μαντείας ἐξεῖπε Μῆτιν, Φάνητα, Ἠρικεπαῖον. Μήτιν Φάνητα, οι Πρικεπαζον, Βουλή, Φως, Ζωοδοτήρ. περὶ τῶν πρώτων ἀρχῶν Ἐν μὲν τοίνυν ταῖς φερομέναις ταύταις ῥαψῳδίαις Ὀρφικαῖς ἡ θεολογία δή τίς ἐστιν ἡ περὶ τὸν νοητὸν (διάκοσμον) ἦν καὶ οἱ φιλόσοφοι διερμηνεύουσιν, ἀντὶ μὲν τῆς μιᾶς τῶν ὅλων ἀρχῆς τὸν χρόνον τιθέντες, ἀντὶ δὲ ταῖν δυοῖν Αἰθέρα καὶ Χάος, ἀντὶ δὲ τοῦ ὄνο τος ἁπλῶς τὸ Ἐὰν ἀπολογιζόμενοι, καὶ τριάδα ταύ την [3] πρώτην ποιοῦντες. Εἰς δὲ τὴν δευτέραν τελεῖν ἤτοι τὸ κυούμενον καὶ τὸ κύον Πὸν τὸν Θεὸν, ἢ τὸν Αργῆτα χιτῶνα ἢ τὴν Νεφέλην, ὅτι ἐκ τούτων έχε θρώσκει ὁ Φάνης. "Αλλοτε γὰρ ἄλλα περὶ τοῦ μέσου φιλοσοφοῦσι, τοῦτο μὲν ὁποῖον ἂν ᾖ ὡς τὸν νοῦν, ὡς δὲ πατέρα καὶ δύναμιν ἄλλα τινὰ προσεπινοοῦντες οὐδὲν τῷ Ὀρφεῖ προσήκοντα· τὴν δὲ τρίτην τὸν Μῆς τιν τὸν Ἡρικεπαῖον ὡς δύναμιν, τὸν Φάνητα αὐτὸν ὡς πατέρα. 106: "Οθεν πηγὴν μὲν πηγῶν αὐτὸ (τὸ Εν) Χαλδαίων παῖδες ἀνευφημού σιν, Ορφεὺς δὲ μικτή σπέρμα φέροντα θεῶν, Φοί νικες δὲ αἰῶνα κοσμικόν, ὡς πάντα ἐν ἑαυτῷ συν ηρηκότα. Ορφεύς δὲ Μήτιν σπέρμα φέροντα θεῶν· Ει 125 Οὐχὶ δὲ καὶ Ὀρφεὺς ἀπὸ τοῦ Ποῦ παράγει. Καὶ τῆς Νεφέλης ραγείσης ὀργῆτα τὸν ῥαγέντα χιτῶνα ἢ νεφέλην) τὸν πολυτίμητον φά νηται, πρόοδον. Καὶ ἐκεῖνος ἐν τῷ νῷ ὑποστησάμε νος. Η ῥητέον πρὸς ταῦτα, τὸν πολυτίμητον Φάνητα, πρόοδον καὶ ἐκεῖνος, *Ενθεν ἀποθρώσκει γένεσις πολυπιδάκου ύλης, καὶ ὅσα τοιαῦτα περὶ τῆς τάξεως ἐκείνης οἱ θεοὶ χρησμῳδοῦσιν· ἀλλὰ καὶ Ορφεὺς τὸν πολυτίμητον Θαύμαζον καθορῶντες ἐν αἰθέρι φέγγος άελπτον, Τοῖον ἀπέστιλβε χροὸς ἀθανάτοιο Φάνητος. ὁ μὲν Διὶ τὰ πάντα γεγονέναι φησίν. Ἐπειδὴ πρότερον μὲν καὶ ἡνωμένως ἐν ἐκείνῳ, δευτέρως δὲ καὶ διακεκρι μένως ἐν τῷ Δημιουργῷ τὰ πάντα ἀνεφάνη τὰ τῶν ἐγκοσμημάτων αίτια. Καί μοι δοκεῖ καὶ ὁ Πλάτων εὑρὼν παρ᾽ Ορφεῖ τὸν αὐτὸν τοῦτον καὶ Έρωτα καὶ Δαί μονα μέγαν ἀποκαλούμενον, ἀγαπῆσαι καὶ αὐτὸς ἐπὶ τοῦ Ερωτος τὸν τοιοῦτον ὕμνον· περὶ μὲν γὰρ κη τοῦ νοῦ λέγων ὁ Θεολόγος [4] Αβρός "Ερως καὶ Μῆτις ἀτάσθαλος... Καὶ πάλιν. Οἶσιν ἐπεμβεβαώς Δαίμων μέγας αἰὲν ἐπ' ίχνη. Περὶ δὲ τοῦ νοεροῦ νοῦ καὶ ἀμεθέκτου, Καὶ Μῆτις πρῶτος γενέτωρ καὶ "Ερως πολυτερπής. Ο Καὶ πάλιν Εν κράτος, εἰς Δαίμων γένετο μέγας, ἀρχὺς [ἁπάντων, Ερικεπεώ κειμένοις ἐπεμβαίνειν. οὐδὲ γρύ. Ηρικεπαῖος Διόνυσος. "Ηται Ego vero cum haud sim nescius, quam acer bes olim vindices deos hominesque habuerit, qui et Eleusinæ matris occulta proferre ausus sit; qui sciam, annon ipse similein in me noxam admittam, si mysterium hoc Orphi cum sacro hactenus silentio celatum evulgavero? Neque adeo clain ne est, o Milli suavissime, quam audax impulsu tuo in me meosque facinus consciscam Enimvero non leviter mendis aspersa est hæc quam ita constitues Pagina denique ubi legendum ut quidem ex stat apud Proclum Sed tua me virtus tamen, et sperala voluptas Suavis amicitiæ quodvis discrimen adire Suadet, et inducit dias in luminis oras horribile illud arcanum protrahere. Bono vero ani mo eris, capitique et ætati meæ parces metuere; ubi isto detracto, putidisque illis in malam rem ablegatis aliquo, veterem illuc et verani lectionem quasi postliminio reduxero. Ea hæc est Orpheus, ait, per oraculum edoctus est Dei nomina esse el quæ communi sermone in terpretat: hanc habent vim et sententiam, Porro hisce nominibus deum Orphicum vocari non desunt mihi locupletes certissimique same auctores. Damascius ms. in bibliotheca Coll. Corporis Christi Oxonii p. 156 Idem ibidem p. Locus corruptus. Lego pag. (hac modo occasione cogita, an in loco superiore pro reponi placeat et quæ sequuntur. Lege et distingue etc. Εt præterea p. 124 Idem Proclus in Parmenidemn ms. liger. habet Et in Alcibiadem priores ws. sic scribit Multa prudens et sciens prætereo, quæ ex Athe nagora, Macrobio, Orphicis Hymnis, tum autem præcipue e Proclo in Platonis Timæum afferre possem: ne forte qui me minus norunt, Pauli mie Leopardi scrinia compilare existiment. Inde petere possunt, vel a Theodoro Cantero, qui plura de his rebus scire desiderent. Nam quid ego censeam de illorum sententia, qui significationem mendosi verbi ex anilibus Cabbalistarum nugis conantur exsculpere? sed nolo aliquid inclementer dicere. Non nostrum est Veniam etiam libenter dedero, si minus ea pera spexerint, quæ a multis sæculis homines latuerunt, caligine et tenebris circunfusa. Nam ut concedam hæc, quomodo a me emendata sunt, ita a Joanne fuisse concepta; quod equidem haud facile cre diderim; Suidæ tamen et Cedreni temporibus depravatum esse hunc Malala locum illud arga mento est, quod hi interpretamenta duntaxat ex nostro afferant, de verbis Orphei Illud autem mihi videor satis certo scire, non te exspe clare, ut vim verbi et naturam expli cem: tune ut ineptas plerumque et cassas etymo logias consectari me velis? Dabitur jusjurandum, ne ab Orpheo quidem ipso hoc fieri potuisse. Scire prius areo, unde illa vulgaria,

στος, Ποσειδών. Διόνυσος, ἀπὸ τοῦ δινεῖσθαι τοῖς ὅρκοις λέξεως Οὐρανὸν ὁρκίζω σε Θεοῦ μεγάλου σοφὸν ἔργον Ορκίζω σ' αὐδὴν πατρὸς, ἣν ἐφθέγξατο πρῶτον, 'Ηνίκα κόσμον ἅπαντα ἐῇ στηρίξατο βουλῇ Πρώτος δ' εἰς φάος ἦλθε, Διώνυσος δ' ἐπεκλήθη, Ούνεκα δινεῖται κατ' ἀπείρονα μακρὸν "Ολυμπον. τοῦ Ἠρικε ταίου ία Συναγωγῇ ἱστοριών ζωοδοτήρ. Λέγουσι δὲ αὐτὸν τὸν Φάνητα ἔφορον εἶναι τῆς ζωογόνου δυνά μεως, ὁμοίως καὶ τὸν Ηρικεπαῖον λέγουσιν ἑτέρας ἔφορον εἶναι δυνάμεως. ῾Ο ἄνα, Λητούς υι', ἑκατηβόλε Φοῖβε κραταιέ, Πανδερκές, θνητοῖσι καὶ ἀθανάτοισιν ἀνάσσων, Μέλια, χρυσέαισιν ἀειρόμενε πτερύγεσσιν, διὰ στίχων εἰς τὴν κοινὴν διάλε Δωδεκάτην δὴ τήνδε παραὶ σέο ἔκλυον ὀμφην, Σεῦ φαμένου, σὲ δέ γ' αὐτὸν, έκηβόλε, μάρτυρα [θείην. Πρωτογόνον καλέω διφνῆ μέγαν αιθερόπλαγκτον, Βογενῆ, χρυσέαισιν ἀγαλλόμενον πτερύγεσσιν. τὴν πτέρυ διὰ μηδὲν μὴ διὰ μά μη δέν. θῆρές τ' οιωνοί τε βροτῶν τ' αλιτήρια φύλα Αχθεα τῆς εἰδωλα τετυγμένα, μηδαμά μηδὲν Εἰδότες, οὔτε κακοῖο προσερχομένοιο νοῆσαι [6] Φράδμονες, οὔτ᾽ ἄποθεν μάλ' ἀποστρέψαι και κότητος, Οὔτ᾽ ἀγαθοῦ παρεόντος ἐπιστρέψαι τε καὶ ἔρξαι Ιδριες, ἀλλὰ μάτην αδαήμονες, ἀπρονόητοι. σιβυλλιῶντες, [7] ΧΡΗΣΜΟΙ ΚΑΙ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΦΙ ΛΟΣΟΦΩΝ 1. 'Ερμοῦ μεγίστου περὶ Παντοκράτορος. Ακοιμήτου πυρός όμματι γρήγορες δρόμον αιθέ ρος ζωογονῶν, ἡλίου θέρμην κρατύνων, λαίλαπι μεθ ιστῶν νέφη, τούνομα μή χωρῶν ἐν κόσμῳ, ἄφθιτον ἀένναον πανεπίσκοπον ὄμμα· πατέρα τῶν ὅλων Θεὸν ὄντα μόνον, ἀπ' οὐδενὸς ἔχοντα ἀρχὴν ἔγνωκα· ἕνα μετὰ σὲ ὄντα μόνον ἐκ σοῦ γεραίρω Υιόν, ὃν ἐμη ἀποῤῥήτῳ καὶ ὀξυτέρᾳ φωνῇ ίδιον εὐθὺς ἀφθόνως καὶ ἀπαθῶς ἀπογεννήτως λόγον ἐγέννησεν ἐγέννησας) Θεὸν ὄντα, τὴν οὐσίαν ἐκ τῆς οὐσίας, ὅς σου τοῦ Πατρὸς τὴν εἰκόνα καὶ κατὰ πᾶν ὁμοίαν φέρει, ὥστε ἐκεῖνος ἐν σοί, σὺ δὲ ἐν ἐκείνῳ κάλλος ἔσοπτρον· ἀλληλεύφραντον πρόσωπον (1. ἀλληλευφράντων προσώπων). ΙΙ. Τοῦ αὐτοῦ περὶ Τριάδος. *Ην φῶς νοερόν ἐκ φωτός, ΙΙΙ. Τοῦ αὐτοῦ Προσευχή. Ορκίζω σε, Οὐρανέ, Θεοῦ μεγάλου, Αριστοτέλους. Ακάματος φύσις θεοῦ, γενέσεως οὐκ ἔχουσα άρο χήν, ἐξ αὐτῆς δ' ὁ πανσθενὴς οὐσίωται λόγος. Ν. Σόλωνος Αθηναίου. Οὐκ ἐφικτόν μοι ἐστι ταῦτα πρὸς ἀμυήτους εἰπεῖν, ait Orpheus apud Macro- Baroccianus. Scilicet ab auctoribus multo plus ido bium, originem ducit neis, sancto Justino in Parænetica ad Græcos, et sancto Cyrillo adversus Julianum ad Orphea v referuntur: ubi etiam veram hujus scripturam offendes. Malalas enim cum suo grege antiquam adeo hic consuetudinem obtinent, ut nihil sentiant. Proxime autem ad Joannis verba accedes, si ita legeris Ride, et ad hoc exemplum crede alia fuisse dictu rum. Nec quidemn de significatione belle convenit scriptoribus. Secundum Mala lam, Suidam et Cedrenum est Twodorhip. Nosti hos tres [5], quam ad unum redeant denique. At Nonno Planes est Eri ceperus aliam vim habet nescio quam. Quamobrem, si sapiam, non operam perdam in etymologia hac inquirenda: ma gis ex usu fuerit, in quibus primum institi vesti- obrem in iis recolligendis redintegrandisque fru giis pergere; et si qua restent Orphica apud Mala lam, quæ correctione opus habeant, pro virili re stituere. Sic igitur refingo locum, quem habes p. 89 Ficta illa et commentitia oracula quæ habes, p. 42, 79, et 172, adeo misere ac fœde accepta sunt, ita verba poetica in quotidianum sermonem immu tata, ut vix invenias disjecti membra poetæ. Quam stra operam conterere non libet; præsertim cum Joannes ipse satis aperte fateatur, se quæ scripta fuerant, xtov immutasse. Veruni, ut beein aliquos tam opta bili nuntio, est liber Oxonii annos abhinc puto DG calamo exaratus; in quo non pauca exstant oracula Malalanis his germanissima; quæ si omnia hic in lucem proferani, quando bella occasio est, sane Tertio autem versui simillimus et maxime gemi nus ejusdem scriptoris est alius in Hymno ad Protogonum At vir bonus Joannes, atque item Cedrenus, ne in librarius culpam hanc transferas, yz arbitrabantur esse generis virilis. En cor Zeno doti, en jecur Cratetis! Multo vero gravius affectus est locus, pag. 92; ita poetæ verba non modo cum interpretamentis Malalæ confusa sunt atque commista, sed et insu per mendis obsita et cooperta. Illa quidem certe ph veritus est Cedrenus describere, quippe quæ nullo prorsus modo intellexerit. At memini vidisse Excerpta quædam manu Patricii Junii ex Chronico quodam penes Cl. Seldenum manuscri plo: ubi inter alia ejusdem farina hac Orphica habebantur, corrupta ea quidem et mutila; nihilo minus in quibus exstarent vestigia vera lectio nis: siquidem ibi scriptumn erat Proinde de hoc loco mihi nulla dubitatio est, quin in versiculos reponi debeat ad hoc exem plum Ad hunc Orphicorum numerum non dubito ascri Dere quæ exstant p. 50, etsi ea Mercurio Trismegi sto attribuant Malalas, Suidas, Cedrenus, auctor Chronici Paschalis et de quo postmodum plura ms. (quod in Græcorum proverbio est) patella videatur operculum invenisse. Spero etiam me gratiæ ali quantulum initurum ab hominibus illis perelegan tis judicii, qui oracula quæ vulgo feruntur Sibylli na tanquam ab anu fatidica Noachi Gilia fusa vene rantur. Adeste igitur,o vere lotisque manibus sacra hæc tangite. (leg. (leg. ut apud Malelam ha bentur p. 29. etc. Vide Mal. p. 30. IV.

οὔτε δὲ φανερῶς παραθέσθαι· πλὴν τοῦ νοεῖν ἀκούς τας τῷ νοεῖν ἀκούετε) ὅτι οὗτός ἐστιν ὁ κατ' οὐρανὸν μεγάλου· φλογὸς ὑπερβάλλων, ὃν τρέμου σιν οὐρανοὶ γαῖά τε καὶ θάλαττα, αὐτοπάτωρ, ἀπά τωρ, τρισόλβιος. Θουκυδίδου. Τὸ ἓν τρία καὶ τὰ τρία ἓν, ἄσαρκον προσωπικόν. Γῆ τέτοκα τὸν οὐρανοῦ γεννήτορα. [3] Χίλωνος. Γόνος ἐκ γόνου κατελθὼν γόνιμον ύδωρ εποίησε. Τὸ ὑπέρτατον τῶν ὅλων αἴτιον ἐπινοεῖται οὐ φωτι καὶ πνεύματι, ἀλλ' ὡς πάντων Θεὸς καὶ Κύριος καὶ Πατήρ. Πλουτάρχου. Ο παλαιός νέος, καὶ ὁ νέος ἀρχαῖος, ὁ πατὴρ γό νος, καὶ ὁ γόνος πατήρ ΙΧ. 'Αντιόχου Κολοφῶνος περὶ Τριάδος. *Ην νοῦς εἰς πάντων νοερώτερος " εἰ δέ γε ἔστιν Τοῦ ἄπο παγγενέτης νοερός Λόγος ἄφθιτος αἰεὶ Υιός απαυγασμός νοεροῦ Πατρὸς εἰς ἅμα Πατρί, Εν μὲν ἐπωνυμίῃ· εἰ δέ γε ἔστιν ὡς ἀπὸ Πατρὸς, Εἴς δὲ πέλων σὺν Πατρὶ καὶ ἐξ ἑνὸς εἶς, μία τάξις, Πατρός..... ὁμοούσιος ἄφθιτος αἰεὶ Πνεύματι σὺν πρώτῳ ἁγίῳ καὶ σπέρματος ἀρχή. Τοῦ ἀποπαγγενέτης νοερώτερος λόγος ἄφθιτος υἱὸς ἀπαύγασμα. ἔνθουν ἀπὸ τῆς τεχνικῆς, τους χρησμούς, τὸ ᾿Αντιμάχειαν χρησμῳδοῦντα άνω ποταμῶν. ἐξ ἐνθουσια σμοῦ, Χ. 'Ερώτησις Ἰάσονος βασιλέως των Αργοναυ τῶν εἰς τὸ Πύθιον τοῦ Ἀπόλλωνος. Προφήτευσον ἡμῖν, προφῆτα Τιτάν, ΧΙ. Πλάτωνος. Γενετὸς οὐδεὶς ἱκανὸς γνώμης ἀφανοῦς ἰδεῖν εἰ σθητήριον. Φύσις γὰρ μόνον Θεοῦ ὡς αἰτίου τοῦ παντὸς γυμνὴν ψυχὴν δυναμένου δυναμένη) ἰδεῖν· εἷς γὰρ αἴτιος τοῦ παντὸς, εἷς καὶ ἐξ αὐτοῦ ἀλλ᾽ οἷος ἄλλος) ὁ εἷς, καί ποτε οὗτος ὁ εἷς οὐκ ἐν χρόνῳ· ἀΐδιος γὰρ ὁ εἷς καὶ συναΐδιος. [10] ΧΙΙ. Τοῦ αὐτοῦ περὶ Χριστοῦ. Ὀψέ ποτέ τις ἐπὶ τὴν πολυσχεδή (*) ταύτην ἐλάσει γῆν, καὶ δίχα σφάλματος σὰρξ γενήσεται, ἀκαμάτοις θεότητος ὅροις ἀνιάτων παθῶν λύσει φθοράν, καὶ τοῦτο φθόνος γενήσεται ἐξ ἀπίστου λαοῦ καὶ πρὸς ύψος κρεμασθήσεται ὡς θανάτοι καταδίκως θα Κολοφωνίου ἐκ Κολοφῶνος. ανάτῳ κατάδικος) πάντα πράσας πράξας περὶ τῶν ἐκ Κολοφῶνος ποιητῶν καλά, Μνη μονεύει αὐτοῦ ᾿Αντιφάνης ὁ Κολοφώνιος ἐν τῇ Θη βαΐδι λέγων οὕτως, Η ύκκην, ἢ ἱππον, ἢ ὂν κίχλην καλέουσιν. δράσας) πείσεται. ΧΙΙΙ. Χρησμὸς τοῦ Ἀπόλλωνος δοθεὶς ἐν Δελφοῖς περὶ Χριστοῦ. Εἴς με βιάζεται ουράνιον φῶς, καὶ ὁ παθὼν Θεό; ἐστιν, καὶ οὐ θεότης ἔπαθεν αὐτή· ἄμφω γὰρ βροτό σωμος καὶ ἄβροτος αὐτὸς Θεὸς ἤδη καὶ ἀνὴρ, πάντα φέρων παρὰ Πατρὸς ἔχων τε τῆς Μητρὸς ἅπαντα, Πατρὸς μὲν ἔχων ζώων ἄλκει, Μητρὸς δὲ θνητής σταυρόν, τάφον, ὕβριν ἀνιήτου καὶ ἀπὸ βλεφάρων ποτεχευᾶ τὰ δάκρυα θερμὰ ὁ πέντε χιλιάδας ἐκ πέντε πυρῶν κορέσαι (1. σας)· τὸ γὰρ θέλεν ἄβροτος ἄλκει. Χριστὸς ὁ ἐμὸς Θεός ἐστιν ἐν ξύλῳ τανυθῇ ὅς τανυσθεὶς) βάνεν· δς ἐκ ταφῆς εἰς πολλῶν ὅλκων. Εἰς με βιάζεται οὐράνιον φῶς Καὶ ὁ παθὼν Θεός ἐστι, καὶ οὐ θεότης πάθεν αὐτή. "Αμφω γὰρ βροτόσωμος την ήδ' ἄβροτος αὐτὸς Θεὸς ἠδὲ καὶ ἀνὴρ, Πάντα φέρων παρὰ Πατρὸς, ἔχων τῆς Μητρὸς άπαντα Ἐκ Πατρὸς μὲν ἔχων ζώην ἄλκει Μητρὸς δὲ θνητῆς σταυρὸν τάφον, ύβριν, ἀνίην. Τοῦ καὶ ἀπὸ βλεφάρων ποτέ χεύατο δάκρυα θερμά. Χ1ν. 'Αστάνου περὶ τῆς Θεοτόκου. Τιμήσωμεν τὴν Μαριάμ, ὡς καλῶς κρύψασαν τὸ μυστήριον.. πολυσχιδή bene multi. Huic autem Antimacho vit equidem (leg. Confer hæc cum Malalanis p. 79. VI. VII. VIII. Uno verbo, ne nescias, te monitum velim in li bro ms. sic legi Sed nihil erat fa citius, quam in versus concinnare. Quivis eliam dubito quin putidos hos versus aſſìngere voluerint. Quo quidem consilio nihil inconsultius esse potuit aut dementius. Proclus in Commentario Timæi distinguens poeticam illius exemplum bujus ponit. Adeo ut Antimachum fingere, sit prorsus Τotus erat Antimachus in arte et opera: nihil habuit nihil ex afilatu furoris, et caelesti illo mentis instinctu, sine quo nullum poema sani coloris, ne dum oracula nasci possint. et quæ se quuntur; ut habet Malalas, p. 94. (leg. (leg. (leg. emendare possit vel (leg. Illud fortasse plusculum habet difficultatis, quis nam sit ille Antiochus conjectura assequi. Et pro fecto nimis velim exstaret Nicandri Colophonii liber mirum enim, ni ex animi sententia hoc negotium conficeremus. Nunc vero, quandoquidem iste liber, ut alia omnia vel fammis, vel humore, vel inertibus tim ueis consumptus est; cum optimum valem arbitre mur, qui illud in re tam ancipiti protulerit quod sit veri simillimum, Opportune autem venit in men tem Xenophani illi Colophonio filium fuisse nomine Antiochum, quem res Siculas et Italicas scripsisse multi commemorant. Verum accidit perincon mode, quod is etsi patre natus Colophonio, ta men nescio qui Syracusius vocetur. Alius proinde quatiendus est fumis. Placetne ut pro Antiocho reponatur Antiphanes? [9] Athenæus, lib. vi Sed mihi crede, nusquam fuit gentium Anti phanes ille Colophonius: quippe, quod a doctis. simo Casaubono non animadversum esse demiror, pro commentitio isto Antiphane reponendus est Antimachus, notissimus aucior Thebaidos et Ly des, uti memorant ipse Athenæus alibi, Etymolo gicon, llesychius, Suidas, Quintilianus, aliique sive (leg. Miris modis hæc perturbata sunt; magnam ta men partem in versus suos nullo negotio redigi possunt in hunc modum (*) Τoupius Emend. vol. III, p. 431

θὼς ὁ Σοφοκλῆς εἶπεν ἐν ταῖς ἀληθείαισιν εἷς ἐστι Αστάνου άληθείας εἶναι. Εἷς ἐστιν ὁ Θεὸς ὅς τὸν οὐρανόν, Έν οἷς (Χαλδαίοις) ἄλλοι τε πλεῖστοι γεγόνασιν ἀξιόλογοι ἄνδρες και μάλιστα Ζωροάστρης καὶ μετ᾿ ἐκεῖνον Ὀτάνης, ὅ τε Κιδη νας, καὶ Ναβουριανὸς, καὶ σὺν αὐτοῖς ὁ Σουδῖνος, ἀλλὰ καὶ Σέλευκος ἀπὸ Σελευκείας Χαλδαίος καὶ οὗτός ἐστιν. Θοῦλος ὁ Αἰγυπτίων βασιλεὺς ἐπαρθεὶς τοῖς καρτορθώμισιν ἠρώτησεν εἰς τὸ μαντεῖον τοῦ Ευριπίδου περὶ αὐτοῦ οὕτως Φράσον μοι πυρισθενές, 26. Μάντις δ' ἄριστος όστις εικάζει καλώς, Εν ταῖς ἀληθείαισιν εἰς ἐστιν θεός *Ος οὐρανόν τ' ἔτευξε καὶ γαῖαν μακράν Πόντου τε χαροπὸν οἶδμα κἀνέμων βίας. θνητοί τε πολλόν καρδίᾳ πλανώμενοι Ιδρυσάμεσθα πημάτων παραψυχὴν, Θεῶν ἀγάλματ' ἐκ λίθων ἢ χαλκέων Η χρυσοτεύκτων ἢ 'λεφαντίνων τύπους. Θυσίας τε τούτοις καὶ κενὰς πανηγύρεις. Τεύχοντες οὕτως εὐσεβεῖν νομίζομεν. περὶ ἀποχῆς ἐμψύχων τῶν θυσιῶν τὰς παρανόμους τοῦ Σαράπιδος τὰς ἀρετὰς τῶν τοῦ Σαρά πιδος ἐν Κανώβῳ λογίων. τατος Σοφοκλής δραμα ἐξέθετο καὶ ποιητικῶς εἶπεν ότι ὁ Τειρεσίας τὴν Παλλάδα εἶδε λουομένην καὶ γυνὴ ἐγένετο. ὅτι ὁ Σοφοκλῆς ἦρξε τοῦ δράμα πρὸς δράμα ἀγωνίζεσθαι, ἀλλὰ μὴ τετραλογίαν ἐξέθετο Σοφοκλῆς ἐν τοῖς αὐτοῦ συγγράμμασι ταῦτα ὥς φησιν Εκαταῖος ὁ τὰς ἱστορίας συνταξάμενος ἐν τῷ κατ' Αβραμον καὶ τοὺς Αἰγυπτίους. χαλκέων, πολλὸν at O hominis stuporem, et id:witzlay meram! Apud auctorem, unde hæc habuit Antiochensis, siue' 688 dubio scriptum erat ad hoc exemplum: Ka Beós. Ilomo stolidus interpunctione falsa jugulavit versum, misereque disperdidit. Nimirum ab &λn Briataty distinctionem posuit, cum oratio post Elme sustineri debuerit. Sed efficiam ut posthac hi versiculi sano saltem pede possint incedere. Sic igitur emendo Sine dubio loco cmendandum est etc. Dorávou. Ostanes magus et Zoroastres etiam in doctis cognitissimi. Theodoro Meliteniotæ Præ fatione in Astronomiam non Ostanes dicitur, sel Orávns [11]. Quæ fortasse vera scriptura est: nam et apud Herodotuin non unus est Otares Persa: et vero magus ille natione fuit Chaldeus. Theodori locum describam, quod ibi plurimorum magorum nomina videas, quos alibi frustra quæsieris. ΧV. etc. ut Malalas p. Hominem sane festivum, qui Euripidem xpηous. 20youvez nobis exhibuit. Quidni autem? inquies, cujus ex pavrɛly hoc editum est, oraculum quidem, quo nihil verius ac sapientius; quale nunquam aut Bacis fudit, aut comicus iste Clanis, aut Ita fere leguntur apud Justinum, Clementem, Eu sebium, Theodoritum, et partim Athenagoram; adeo ut demirer interpretem Chilmeadum, bomi nem sane pereruditum, in luce tam clara minus solito perspexisse. Sed non te celabo, quod pace sanctorum virorum dictum velim, vehementer mie suspicari non esse hæc a Sophocle. Id adeo cur in animum inducam, si me interroges, dico: permi rum mihi præter alia videri, tam illustrem locum Ecclesiasticis solis incurrisse in oculos, aliorum omnium aciem effugisse [13]. Qui factum, uti dor mitaret hic Plutarchi diligentia? Qui Porphyriumı præterire potuit tam insigne testimonium adversus spaɣág, ut ad hunc locum ait Theodoritus? Ubi tu, Stobae, cessasti, litterarum oblivio? tu, qui tot forulos bibliothecarum excussisti, Sophoclis autem et Euripidis monumenta studiose præter cætera lectitasti. Adeone pancos e Patribus, quid Patres autem dico? unumne aliquem tenebrionem, qui supposita persona librum ediderit (ut et olim et hodie nonnullorum opinio est, neque adeo injuria) cæteris omnibus perspicaciorem et diligentiorem fuisse? Clemens enim aperte et ingenue fatetur Hecatei se fidem secutum, apud ipsum Sophoclem Pythia quæ tripode ex Phœbi lauroque profata est. Sed extra jocum: sine controversia corrigendum est cui Canobi templa dicata sunt; ctiam Alexandriæ et Memphi. Narrat Strabo miris quosdam laudibus efferre Ηaec scripseram, cum sero animadverti apud Suidam in voce oli ita legi aštodeĘst, u̟ti prius ex conjectura emendaveram. Dubitantem me et quo proxime me vertam cir cumspectantem ad se vocat Sophocles, indignis sane mo∙lis a Joanne acceptus, p. 47: '0 yàp soчw Tuv tréveto. Ego vero quovis pignore contenderim nihil usquam de fabella ista profectum a Sophocle, quanquam ab aliis passim memoretur. Cum enim oïnes fere titulos Sophocleorum Dramatum bene fico Grammaticorum veterum habeamus, nullum est ubi Tiresiæ persona locum habere possit, præ- omnino non legisse. 'O µèv Zopoxàñs, ait Strom. V, terquam una Trilogia, Œdipus Tyrannus, Anti gone, et Edipus in Colono: sic enim sentio sive tetralogiam malis, accedo; ut fabula [12] sa tyrica, sient omnes omnium præter Cyclopem Eu ripidis, periisse videatur. Quanquam enim affirmet Suidas, scimus lauren ex Didascaliis non ex omni parte verum hoc esse. Vide modo Aristophanem Grammaticum in Argu mento Medeæ Euripidis. Atqui haud commemini ſabellam istam de Tiresia in trinis illis warrari, neque ibi reperiri posse arbitror. Prima hæc est erga Sophoclem contumelia. Deinceps, "Obey, ait, Illud autem exploratum habeo tam a Justino et Clemente Pa tres alios accepisse, quam Justinum et Clementeni commentitii ejus Hecatæi auctoritate tradidisse. Quem ad hominem demum, et quam nulla Gide res redierit,“vides. Illene ut Sophocli versiculos ali quot vereretur affingere, qui illum ipsum, quo eos adduxit, librum ediderit simulata persona Heca tæi? Ipsa præterea oratio de se facit indicium. Non agnosco illud et sumptum, ut aiunt, adverbialiter, esse hominis Attici, aut in tragœ dia ferri posse. Qualis enim hæc foret confu sio dialectorum, et ut ait ille. sartago loquendi?

πολύ χαλκῶν. Χαλκέων γαλκεύς χαλκούς, ἀγαπάει Αριστοτέ λεος. Χρύσεα, κυάνεα, χάλ. κεπ ταῦτα Ιακὰ διαιρούμενα· χρὴ οὖν λέγειν χρυσά, ἀργυρᾶ, κυανᾶ τὸν ᾿Αττικίζοντα. Χρυσοῦς λέγε τὸ γὰρ χρύσεος Ἰακὸν, ὡσαύτως καὶ ἀργυροῦς, χαλκούς, κυανοῦς, καὶ τὰ ὅμοια. πετροκυλιστῇ Βεκκεσέληνοι πολυμαθείς Ανέρες ὧν τὸ κέαρ Παλῷ σέσακται καὶ δυσεκνίπτῳ τρυγός. α χρονογράφω, Τῇ χειρὶ σπείρειν, μηδ' ὅλῳ τῷ θυλάκῳ Περὶ ἧς (Δανάης) ἐμυθολόγησεν. Εὐριπίδης ὁ σοφώτατος ἐν τῇ συντάξει τοῦ αὐτοῦ δράματος "Ο δὲ παραμυθούμε νος τὴν Δανάην δυσπενθοῦσαν Δίκτης φησί Δοκεῖς τὸν ᾅδην σῶν τι φροντίζειν γόων Καὶ παῖδ' ἀνήσειν τὸν σὸν, εἰ θέλοις στένειν; Παῦσαι· βλέπουσα δ᾽ εἰς τὰ τῶν πέλας κακά Ρᾴων γένοι' ἂν, εἰ λογίζεσθαι θέλοις *Όσοι τε δεσμοῖς ἐκμεμόχθηνται βροτών [15] "Όσοι τε γηράσκουσιν ὀρφανοὶ τέκνων Τούς τ' ἐκ μεγίστης ὀλβίας τυραννίδος Τὸ μηδὲν ὄντας· ταῦτά σε σκοπεῖν χρεών. ῥᾴων εἶναι, έμμεμόχθηνται. μοχθοῦμαι μοχθῶ πάσχομαι κάμνομαι. Οσοι τε δεσμοῖς ἐμμεμόχλευνται βροτῶν, "Οσοι τε δεσμοῖσι μεμόχλευνται βροτῶν. Εδιδάχθη ἐπὶ Πυθιοδώρου ἄρχοντος κατὰ τὴν πζ' Ολυμπιάδα. Πρῶτος Εὐφο ρίων, δεύτερος Σοφοκλῆς, τρίτος Εὐριπίδης. Μή δεια, Φιλοκτήτης, Δίκτης, Θερισταί. Σάτυρος οὐ σώζεται. Δίκτυς, Θερισταὶ σάτυροι οὐ σώζον ται. Θερισταί δράμα σατυρικόν. τὸ σάτυροι Κωφοί σάτυρα Σοφοκλῆς ἐν Κω φοῖς. Ιχνευταὶ σάτυροι, Ιχνευταὶ Σατύρων. Ιχνευταῖς. Ἰοφῶν ἐν Αὐλῳδοῖς σατύροις ἐν Κήρυξι σατύροις κήρυξε σαν τυρικοῖς. Πυρσο κόρσου λέοντος, Αἰσχύλος ἐν Κήρυξι σατύροις. Επ Πυρσοκουρσολέ οντος πυῤῥοκεφάλου, ξανθοτρίχου, σατυρική σατι ρικός. σπασματίῳ κατά πως κείνη ποτέ Εὐγὴν κρυφαίαν γνοῦσα καὶ μὴ γνοῦσα δὴ Υπόπετρον λέοντα τέξεται πατρί. ὑπόπτε ρον υπόπετρον. 51. Διὰ τοῦτο δὲ ὁ Εὐριπίδης τῶν Βακχῶν ἐξέθετο δράμα, ὡς ἀπὸ Πενθέως εἰπὼν ταῦτα. Στ μέλη δὲ λοχευθεῖσα ἐκ βροτοῦ τινος, εἰς Ζῆνα φέρου σα τὴν ἁμαρτίαν λέγει. Sportait enim et quidem a libere, hilariore animo esse, convalescere. Eliam Alice dixeris; minime gentium a non magis nehercule quam vel ait Phrynichus,ἀργύρια, Rogo denique, cui persona hæc oratio conveniat? Quave Sophocles fiducia die festo ludorum (non alias enim in scena quam Panathenæis ac trinis Liberalibus Tragœdiæ doce bantur) illos ipsos dies festos et ludos solemues in contemptionem adduceret? Istuccine se impune Jaturum speraret? Nonne Eschyli periculum cautio rem eum faceret, [14] qui, quod in Sisypho opinor ad Cereris mysteria curiosius videre. tur alludere, nisi ad aram Bacchi confugisset, illico trucidatus esset in scena: postea etiam in Areopago de capite suo causam dixit? llabes, amice, suspiciones nostras: tu tuique similes rem cognoscite, et sententiam ferte; non quidam, sine pectore et mente, Præclare vero actum est cum Sophocle, quod nostro non nisi seinel ad falsum te stimonium dicendum citatus sit: Euripides autem, qui Malalæ erat paulo familiarior, gravissimas istius consuetudinis pœnas sustinuit; adeo quidem ut non minus incommodo hospite hoc Antiochensi, quam olim Proneri canibus usus esse videatur. Non erit, opinor, ab instituto nostro alienum, si locos omnes accuratius aliquantum examinem, in quibus Euripidis mentio fit: et quoad ejus facere potero, fabularum titulos, quo singuli quique loci referuntur, ostendam. Dabitur fortasse occasio ex interioribus litteris aspergendi aliquid: memores tainen erimus, ut spondeo, verbi veteris, quo ad monemur Que igitur habes pag. 39 et quæ sequuntur, e fabula Danae desumpta sunt, Laudat hanc Pollux lib. iv, cap. 16, Stobæus autem non semel, ut et aliam Sophoclis similiter inscriptam. Harum alterutram, magis tamen Euripideam, Latine convertit Nævius, cujus Danae Nonia Marcello citatur. Plutarchus Consolatoria ad Apollonium Erravit eruditissimus Grotius in Excerptis, cum in versu quarto reposuit 'Pḍov çépotę ǎv. Nihil enima magis usu tritum, quam melius pueri hoc sciunt. Erravit, cum in versiculo quinto emendare conatus est Non enim magis dixeris, cum sit verbum neutrum, quam aut Sine dubio scriptum oportuit, vel Erravit denique, cum locum hunc ad banc, de qua agimus, Danaen referendum putavit, qui om nino ex Euripidis Dictye accersitus est, de quo consule Stobæum et alios. Aristophanes Grammati cus in argumento Medex. Scribe i. e. Ita loqui s0 lent. Cave enim credas esse partem in scriptionis. Ita Sophoclis fabula Scholiastes Nicandri simpliciter Sic ejusdem quemadmodum apud Pollucem est legendum pro Athenæus non apposito fabulæ discrimine Σop. ¿v Sic apud Clementem: sic Æschylus apud Pollucem: ita enim enendo pro Photius in Lexico manu scripto quo restituendus llesychii locus lege, ut apud Photium. Cum autem nomen fabulæ cujuspiam sit numero singulari; tunc dicunt et Potuit autem Grotius erratum suum resci scere ex Fragmento illo Danae, quod primus in lucem edidit de litteris optime meritus Hieronymus Commelinus. Ibi dramatis personæ sunt Mercu rius [16], Danae, Nutrix, Acrisius, Minerva, Nuntius, Chorus: Dictys autem minime comparet. In ¿ro illo sic vulgo legitur non longe a prin cipio Cum metri ratio, tum res ipsa fagitat ut scribamus, non Quis non alalum Perseum et in libris legit, et in pictis tabulis vidit? At interpres homo sane festivus ita convertit sub saxo natum leonem. Nempe huic commit tas, si quid recte curatum velis. Et tamen is ipse est ni fallor, qui bonam ætatis partem contrivit, ut Suidam foras extruderet mendis maculisque usquequaque obsitum, ut aliquando fortasse osten demus. Pag. Baccha Euripidis etiain

ὡς ἀπὸ Πενθέως. Ενώ κ᾽ Αὐτονόα, χ᾽ ἁ μαλοπάρῃος Αγαύα Επεί μ' ἀδελφαί μητρὸς ἃς ἥκιστ' ἐχρῆν Διόνυσον οὐκ ἔφασκον εἶναι τοῦ Διὸς Σεμέλην δὲ νυμφευθεῖσαν ἐκ θνητού τινος Εἰς Ζῆν ἀναφέρειν τὴν ἁμαρτίαν λέχους. 58. Ὁ γὰρ σοφώτατος Ευριπίδης ποιητικῶς Εξέθετο δράμα, ὡς ὅτι ὁ Ζεὺς εἰς σάτυρον έφθειρε την Αντιόπην. εἰς σάτυ ρον τρεφθεὶς έφθειρε. Εύκρας εύκρατος εὐρυβροτοῖσιν. Εύκρας οὐ γένοιτ' ἂν ἡδέως, ἐν ᾿Αντιόπῃ. Εύκρας εύ κράτος. Εὐριπ. ἐν ᾿Αντιόπῃ· Βροτοῖσιν εὔκρας οὐ γένοιτ' ἂν ἡδέως.: εὐκραὴς, ἀντὶ τοῦ εὐκρα τας. Εὐχράς, 63: Ο γὰρ σοφώτατος Εὐριπίδης ποιητικῶς ἐξέθετο δράμα περὶ τοῦ Οἰδίποδος καὶ τῆς Ιοκάστης καὶ τῆς Σφιγγός. 88: Καὶ μετὰ Αἰσχύλον ἐβασίλευσεν αὐτῶν (τῶν ᾿Αθηναίων) 'Ακμαίων ἔτη δύο, περὶ οὗ Ευριπί Της ὁ σοφώτατος δράμα ἐξέθετο· καὶ μετὰ ᾿Ακμαίον τα ἐβασίλευσαν αὐτῶν ἄλλοι ιη'. που τοι φρένες εκπεπότανται; 'Ακμαίων ει Ακμαίοντα Αλκμαίων Αλκμαίωνα? Τοὺς γὰρ τραγῳδοὺς πρῶτον, εἰ βούλει, σκόπει, Ὡς ὠφελοῦσι πάντας· ὁ μὲν γὰρ ὢν πένης Πτωχότερον αὐτοῦ καταμαθὼν τὸν Τήλεφον Γενόμενον, ἤδη τὴν πενίαν ῥᾷον φέρει Ο νοσῶν δὲ μανικῶς Αλκμαίων εσκέψατο. Μακάριόν ἐστιν ή τραγωδία Ποίημα κατὰ πάντ'. ἂν πάλιν Εἴπῃ τις Αλκμαίωνα, καὶ τὰ παιδία Πάντ' εὐθὺς εἴρηχ᾽ ὅτι μανεὶς ἀπέκτονε Την μητέρα. ᾿Αλκμαίων ὁ διὰ ψωφῖδος. διεσκευασμένον. Αργαίνειν, λευκαίνειν. Εὐριπίδης ᾿Αλκμαίωνι, διὰ ψηφῖδος ἀργαίνουσα, λευκαίνουσα, φοιτώσα. Εὐριπίδης ᾿Αλκμαίωνι τῷ διὰ Ψωφίδος Αργαίνουσα, λευκαίνουσα, φοιβῶσα. Παρὰ δὲ τὸ ἀρ καίνειν παρ᾽ Εὐριπίδῃ ἐν ᾿Αλκμαίωνι. γάντες ταῦροι παρὰ Πινδάρῳ, καὶ ἀργαίνειν τὸ λευ οὐδὲν υγιές.: 'Ατενής. Ηκω δ᾽ ἀτενής ἀπ' οίκων. Εὐριπίδης Αλκμαίωνι τῷ διὰ ψοφίδος συντείνασα. Εύρι πίδης Αλκμαίωνι τῷ διὰ Ψωφίδος, συντείνασα. Ατενής, συντείνασα, Αλκμαίων ὁ διὰ Ψωφίδος. ᾿Αλκμαίωνα δὲ μετῆλθεν Εριννὺς τοῦ μητρώου φύ νου, καὶ μεμηνώς πρῶτον μὲν εἰς Αρκαδίαν προς Οικλέα παραγίνεται, ἐκεῖθεν δὲ πρὸς Ψωφίδα πρὸς Φηγέα· καθαρθεὶς δὲ ὑπ᾽ αὐτοῦ Ἀρσινόην γαμεῖ τὴν τούτου θυγατέρα. Ψωφίδα Tinc supersunt. Illud autem mentitur Malalas, Non Pentheus enim, verum Semelæ sorores contumelias has ei dixerunt. Bacchus in prologo Ρag. Censeo supplendum esse, Propter similitudinem duo rum verborum accidit, ut fieri solet, ut librarius unum omilleret. Porro fabula Antiopa memoratur ab Hesychio, Stobæo, aliis. Photius patriarcha in Lexico ms. Lege, Suidas Scribe uti recte apud Etymologicon ruagnum. Antiopam Latine docuit Pacuvius, de Greco Buripidis conversam [17] citantibus Chari sio, Diomede, Servio et Marcello. In quo admiror, ait Cicero De finibus, cur in gravissimis rebus non delectet eos patrius sermo, cum iidem fabellas La tinas ad verbum de Græcis expressas non inviti legant. Quis enim tam inimicus pene nomini Ro mano est, qui Ennii Medeain, aut Antiopam Pacu vi spernat aut rejicial? qui se iisdem Euripidis fabulis delectari dicat, Latinas oderit? Nosti illud Persii, Sunt quos Pacuviusque et verrucosa morelur Antiopa, ærumnis cor luctificabile ſulta. Pag. (Edipus et Jocasta in Phoenissis ad partes vocantur: quin et ibidem de Sphinge mentio fit non semel. Potuit igitur Antiochensis ad Phoenissas respicere, potuit ad fabulam Edipum, que laudatur ab Hesychio, a Stobao aliquoties, ab Brotiano. Pag. Amabo le, Syrisce, serione hæc an joco? quæ te enim larvæ atque intemperiæ agitabant, cum hæc scriberes? pro et Muli sunt illa, non hominis. Simile peccatum est, quod de Al emæone Atheniensi tragœdiam factam existimes. Siquidem ille est Alemæo Argivus, Amphiarai filius, qui, quod Eriphylen matrem occidisset, furiis agi Latus est. Inde scena argumentum est accersitum. Timocles Comicus Antiphanes Cicero [18] Academ. 2. Quid? ipse Alcmæo tuus, qui negat cor sibi cum oculis consentire, nonne ibidem incitato furore: Unde hæc flamma oritur? et illa deinceps, Incede, incede; adsunt, adsunt; me, me expetunt. Quid, cum virginis fidem implorat? Fer mi auxilium; pestem abige a me; flammiferam hanc vim quæ me excruciat. Cæruleo incinctæ angui incedunt; circumstant cum ardentibus tædis. Sed piget profecto in re certissima testibus usum esse non necessariis. Illud opinor auribus tuis, Milli, ptionem esse Nisi fortasse novum accedet, integram hujus dramatis inscri geminum Alemæonem Euripides ediderit, aut ite rum eumdem, correctum scilicet et Quidquid est hujus, solus adeo me docuit Hesy chius noster, et fortasse solum: alios, qui depra vata ejus verba non poterant intelligere, non item. Censeo corrigendum esse tum notam distinctionis ponendam + yov, ait Eustathius ad Odysseæ secundum, xal àp Sive hæc Eustathius ab Hesychio, sive ab alio quopiam uter que transtulit, apparet hunc locum a multis jam sæculis fuisse depravatum. Qui factum alioquin, ut Eustathius tragœdiæ nomen mutilum protulerit, nisi quod in verbis sequentibus cerneret Idem Hesychius Corrige sodes in hunc modum ait, est festinans sunima cun virium contentione. Cujas significationis exempla quod haud temere reperiantur, propterea verbi se des a grammaticis indicata est Rationem porro hujus inscriptionis non diu neque frustra quæsiverit, qui in memoria habuerit Alcmæonem, quem antea contortorum anguium et ardentium tædaruín verbera nusquam consistere paterentur, aliquando tandem ad sanam mentem in Psophide Arcadiæ rediisse. Videatur in Arcadicis Pausanias. [19] Apollodorus, lib. iii. Jam monui emendandum esse syllaba secunda producta. Ovidius Usque sub Orchomenon, Psophidaque, Cyllenenque. Percommode autem hic locus Apollodori in memo riam mihi alium redigit, in libro primo: qui viros doctos in errorem hactenus induxit: deinceps ta

Τίς δὲ κλύει σου θεὸς ἢ δεί μων τοῦ ψευδόρκου καὶ ξειναπάτα; Εἴτις ὑμῶν, ὦ θεαταί, τὴν ἐμὴν ἰδὼν φύσιν, Εἶτα θαυμάζει μ' ὁρῶν μέσον διεσφηκωμένα, Ητις ἡμῶν ἡ 'πίνοια τῆσδε τῆς ἐγκεντρίδος, Τυδεὺς δὲ ὡς φησιν τὴν ᾿Αλκμαιονίδα γεγραφώς κτείνας τοὺς Μέλανος παῖδας ἐπιβουλεύοντας Οἰνεῖ, Φηνέα, 'Αλκμαίων 'Αλκμαιονὶς Πανδιονίς, Ορεστεία Αλο κμαιωνίδα Νάφε καὶ μέμνασ' ἀπιστεῖν· ἄρθρα ταῦτα τῶν φρενών. Ισκῃ ψεύδεα πολλὰ λέγων ετύμοισιν ὅμοια. Ὁ δὲ τὴν ᾿Αλκμαιωνίδα γράψας Ικαρίου τοῦ Πηνελό της πατρὸς υἱοὺς γενέσθαι δύο, Αλυζέα καὶ Λευκά διον· δυναστεῦσαι δ' ἐν ᾿Ακαρνανίᾳ τούτους μετὰ τοῦ πατρός. 1000: Ακολουθεῖν δοκεῖ ὁ Εὐρι πίδης τῷ τὴν ᾿Αλκμαιωνίδα (ω πεποιηκότι εἰς τὰ περὶ τὴν ἄρνα, ὡς καὶ Διονύσιος ὁ κυκλογράφος φησί. Φερε κύδης δὲ οὐ καθ' Ἑρμοῦ μῆνιν φησι τὴν ἄρνα ὑπο Κληθῆναι. [20] Ὁ δὲ τὴν ᾿Αλκμαιωνίδα γράψας τὸν ποιμένα προσαγαγόντα τὸ ποίμνιον τῷ Ἀτρεῖ ἀντ αποκαλεί. Χροt δῆλον, τὸ τοῦ Φερεκύδου, Ανταῖον ἀποκαλεῖ Αντανδρον καλεῖ Αντιφον, καθώς συνεγράψατο Εὐρι πίδης ὁ τραγικός ποιητὴς πληρώσας τὸ δράμα. 11 4: Εἴρηται δὲ ξεναπάτη παρ' Ευριπίδῃ. Ξεναπάτας, ἰδίως ἐπὶ τῶν... ὅταν μὴ τοιοῦτοι πνέωσιν ἄνεμοι ἐν τοῖς πελάγεσιν, ὁποῖοι ἐν τοῖς λιμέσιν Ευριπίδης Σθενεβοία. Τίς ἄνδρα τινὰ ξεν απάταν. ξεναπάτης. Ραδίως ἐγώ διδάξω, κἂν ἄμουσος ᾖ τὸ κρίν στίχος ἐκ Σθενεβοίας Εὐριπίδου. "Αλλος βίος, άλλη δίαιτα. Συμποσιακών 1, 5. Πῶς εἴρηται τό..... Μουσικὴν δ' άρα Ερως διδάσκει, κἂν ἄμουσος ᾖ τὸ πρίν, μουσικὸν, μουσικήν. Μουσι κὸν διδάσκει, ποιητὴν ἀποδείκνυσι, εἱο τοῦ διδάσκειν Καὶ σὺ τί δὴ δράσας αὐτοὺς οὕτως ἀνδρείας ἐδί δαξας; Καὶ σὺ τί δράσας οὕτως αὐτοὺς γενναίους ἐξεί [δάξας; τὸ τετραπόδιον Περὶ τοῦ μὴ χρᾶν ἔμμετρα νῦν τὴν Πυθίαν. Ο δ' Εὐριπίδης, εί εἰπὼν, ὡς διδάσκει ποιητὴν ἔρως, κἂν ἄμουσης τὸ πρὶν, ἐνόησεν ὅτι, Ην ἄρ' ἀληθὲς τοῦτο, Θεόκριτε· οἱ γὰρ ἐρῶντες Πολλάκι ποιητὰς ἐδίδαξαν τοὺς πρὶν ἀμούσους. Πολλάκι ποιητὰς ἐδίδαξαν τοὺς πρὶν ἀμούσους. καὶ γὰρ Ερωτες ex Euripidis Medea, quæ in extrema fabula sie Jasoni convitium facit, Aristophans Vespis men, uti spero, non faciet. & ita corrigendum esse, cum ex hoc loco Photii, lumi elc. Quæ sic Latine expressit interpres: Is qui Alcmæonidem tragœdiam scripsit. Hominem sane liberalem, qui vocem illam Tragoedia benigne nobis de suo lar gitus est. Atqui, o bone, ea tragoediae non inscribitur, ut Erotianus, Stobæus, Priscianus, aliique testantur. Sicuti autem Philo clis tragici tetralogia de Pandione atque Eschyli de Oreste nominata est; ita feri potest ut Euripides tria dramata de Alcmeone pu blicaverit, una cum quarto Satyrico argumenti omnino alieni: quam integram tetralogiam vocarent. Sed oportet Epicharmi illud semper habeas in promptu, Quicunque enim humaniores bas musas colit, sæ penumero solet usu venire ut Siquidem hæ de Alcmeonide suspiciones, ægri sunt somnia; cum is scriptor, quicunque tandem fuerit (neque enim de ætate, neque de patria viri, aut nomine quidquam habeo compertum), historicus sit, non tragicus. (verba sunt Strabonis lib. x) Εt quidem Euripide vetustior. Scholia Et stes ad Orestem v. scribe etiamn apud Apollodorum, non o.) Quid tibi dicam depravatum mihi videri verbum illud postremum? enim leg. vel vel vel simile quippiam; cum sine controversia desit nomen Pastoris. Hæc habui, Milli jucundissime, quæ de Alemæone et Alcmaeonide ore, ut opinor, alio indicta dicerem: non enimn placet eorum ratio, qui cum meræ corniculæ sint, emendicatis hinc inde plumis germanos pavones se pollicentur. Pag. 104. Multa narrat Malalas de Proto, Sthe nebma et Bellerophonte, tellige de fabula Sthenebœa, cujus mentio fit apud Athenæum, Stobaeum, alios. Julius Pollux, lib. II, cap. Nomen tragœdiæ non commemorat; aliunde tamen scimus banc esse de qua agimus, Sthenebæam. ait Photius mis., Scribe autem in Polluce Apparet c Scholiastes adnotat ad versum novissimum: V Bene pol factum, quod nos docuerit, unde tralatus sit hic orixes, quod quidem alias nesciremus. Atque ea gratis non leve peccatum ei condonabitur. Enimvero non Wtus versus, ut ille existimavit, sed pars tantum modo posterior ex Euripide est. Nam in his rebus verba mihi dari baud facile patior, qui, ut seis, Fragmenta omnium poetarum Græcorum [21] com emendationibus et notis grande opus edere consti tueram nunc, ut aiunt, Plutarchus Quem ego locum admiror, cuin sine dubio depra vatus sit, nemini unquam in suspicionem venisse. lla exhibent, ut vulgo legitur, Erasmus et Jos. Sea liger in Proverbiis; ita Grotius in Excerptis. Spes tamen est, ut nunc jam dehinc tam turpe erratum ex libris et memoria hominum auferatur. Legent enim qui sapient, non i. e. poetam red dit: quasi hoc senario Latine dixeris: Amor pot tam vel facit vel invenit. Ars musica el studiua musicum est poetica. Terentius: Is sibi responsum hoc habeat; in medio omnībus palmam esse positam, qui arlem tractant musicam. Ea autem significa elegantior paulo est et rarior, proptereaque fraudi fuit librariis: attamen non desunt exempla. Aristoph. Ranis Sed et hic locus in vitio est; et legendum auctore ms. Oxoniensi Vulgata lectio cum propter alia minus placet, tum ob hoc præcipue, quod sive 1 priorum pedum mensura non debet in dimidiatum verbum desinere. Idem Plutarchus et quæ sequuntur. Nicias medicus apud Schol. Theocriti lilyll. x1 Sed quo me cunque recipio, omnia conspicio men dis et maculis inquinata. Ecce enim et huic medico medicina adhibenda est. Scribendum est, inquam,

Τοῦτο δὲ "Αδης διακρινει πρότερον ἢ 'γώ πείσομαι. Ἐν Κρήσσαις, Ευριπίδου, ὁ Ατρεὺς πρὸς τὴν Αερόπην κρινεί ταῦτα. 'Αερόπην τὴν ἐν ταῖς Κρήσσαις. Μικροῦ με παρῆλθε καὶ τὴ Εὐριπίδειον παραθέσθαι, ὃς τοὺς ἐν Κρήτῃ τοῦ Διὸς προφήτας ἀπέχεσθαί φησι διὰ τούτων. Λέγουσι δὲ οἱ κατὰ τὸν χορὸν πρὸς τὸν Μίνω Φοινικογενοῦς παῖ τῆς Τυρίας Τέκνον Εὐρώπης καὶ τοῦ μεγάλου Ζηνός, ἀνάσσων Περὶ δὲ τῆς Πασιφάης εξέθετο δράμα Ευριπίδης ὁ ποιητής. Σαρδώ, ἐν Πασιφάῃ τὸ σαρδόνιον ἡ σφρα γις εἴρηται, Εδιδάχθη ἐπὶ ἄρχοντος Αντιπάτρου, ἀνταγωνιζομένου αὐτῷ Νικοχάρους μὲν Λάκωσιν, Αριστομένους δὲ Αδμήτῳ, Νικοφώντος δὲ Αδώνιδι. Αλκαίου δὲ Πασιφάῃ. γεροντικώς, σκύτη βλέπειν. Κρήσσαις Κρησί Ο Κρητικὰς μὲν συλλέγων μονωδίας, Γάμους δ' ἀνοσίους εἰσφέρων εἰς τὴν τέχνην. τοῖς Κρησὶν Ικαρον μονωδοῦντα ἐποίησε, καὶ οἱ μὲν εἰς τὴν Ικάρου μονωδίαν [25] ἐν τοῖς Κρησί θρασύτερον γὰρ δοκεῖ τὸ πρόσωπον. Απολλώνιος δὲ ὅτι δύναται καὶ εἰς τὴν ᾿Αερόπην τὴν ἐν τοῖς Κρή ταις εἰρῆσθαι, ἣν εἰσήγαγε πορνεύουσαν. Οἶμαι δὲ διὰ τὰ ἐν τῷ Αἰόλῳ. Τιμαχίδας δὲ διὰ τὴν ἐν τοῖς Κρησὶ μίξιν Πασιφάης πρὸς τὸν ταῦρον. Κρησί Κρήσσαις. Αλλ', ὦ Κρῆτες, Ιδης τέκνα Τα τόξα λαβόντες ἐπαμύνατο. Ταῦτα, παρὰ τὰ ἐκ Κρητῶν Εὐριπίδου. Κρήτες Κρήσσαι, Κρήτης ἑκατομπολιέθρου Ηκω ζαθέους ναούς προλιπών, Οὓς αὐθιγενὴς τμηθεῖσα δρυς Στεγανοὺς παρέχει χαλύβω πελέκει, Καὶ ταυροδέτρῳ κραθεῖ Σ' ἀτρεκοὺς ἁρμοὺς κυπαρίσσου, ἐν Κλεισί Κρήσσαι Φοί νισσαι, Τρωάδες, Τραχίνιαι, Τύριον οἶδμα λιποῦσ᾽ ἔβαν Ακροθίνια Λοξία Φοινίσσας ἀπὸ νάσου. simis maximeque diversis. Illic Icarum cernis et Pasiphaen: in Cressis Aeropen, Atrea, Thyestem. Hic Argis Peloponnesi, illic in Creta insula res aguntur. Aristophanes Vespis Ubi scholiastes, ait, Unde perspicuum est, in superiore loco corrigendum esse, Porphyrius lib. iv, De abstinentia Pag. 106. ducuntur, scens ponuntur in locis disjunctissi Inanem, mihi crede, operam sumpserit, qui Euripidis Pasip haen instituerit quærere. Non temere dico atque equidem certe scio neminem ex scriptoribus vetustis hodie superesse, qui tale quidquam memoriæ tradiderit, Hesychius sansen, ait, quem si ad Euripideam fabulam re spexisse quispiam existimet, caveat moneo, et existimationi suæ insidias parari cogitet. Alcæi quidem comœdia Pasiphae inscripta est, ut sci mus ex Didascalia Pluti Aristophanis Sed Euripidis Pasiphaen nusquam cuiquam lau dari reperies. Quid igitur fiet? Num nam Antio chensis, cum hæc scriberet, memoriola vacillavit an mendacio conatus est fallere? Uiruar libet sane fecerit, haud arbitrario vapulabit atque adeo dudum est, quod homunculum video Verum hercle quanquam admodum nupera est inter nos notitia; me tamen et preca torem babebit et defensorem paratum: cum et alias soleanı esse in amicitiis fidelis. Dico igitur Euripidem tragoediam quidem de Pasiphae publi casse, minime tamen Pasipbaen inscripsisse, sed Cretenses. Nec tu mibi de hoc perpe ram intelligas, quæ ex Athenæo, Stobæo et aliunde satis in notitiam venerunt: sed de quibus hodie fortasse primum inaudivisti, quandoquidem " et Joannis Meursii, qui de trium tragicorum fa balis accurate studioseque scripsit, diligentiam effugerunt. In Aristophanis Ranis his verbis com pellat Euripidem Æschylus Quo in loco hæc adnotat scholiastes: 'Ev yap Absolvi mus, opinor, Joannem ab omni suspicione pec cati: nunc et huic scholiasti patrocinari oportet. Non enim deerunt qui, pervulgata via quorumdaın, qui germanos se putant esse Aristarchos, extemplo pro verbo contendent esse reponendum Peletentim tamen, et aliquantisper, oro, manum abstineant; dum tribunos adeam qui intercedant tantæ temeritati. Ecce iterum scho liastes ad hæc verba Aristophanis ait, Bina profecto sunt drauata et argu mento longe dissimili. Personæ omnino aliæ in et quæ sequuntur. Ita locum hunc emendare conatus est Grotius in [24] Excerptis ex comcdliis et tra gœdiis Græcis. Cujus auctoritatem Cantabrigienses in novissima Porphyrii editione secuti sunt. ‹ Học fragmentum Euripidis (verba sunt Grotii) exstare dicit Erotion, ut quidėm nunc legitur. At ex Cressis esse facile intelligitur, quod verba sunt chori ad Minoa. > Sed erravit in re levi graviori bus, opinor, studiis intentus vir supra compara tionem atque æmulationem nostram longissime positus. Cum enim in Cressis, ut jam docui, Atreus et Aerope loquantur; scena autem sino controversia sit Argos: vix aut nullo modo est, ut bæc Porphyriana ex eodem dramate petita vi deantur. Quod si sint, demiror equidem cur in Creta Minos cum his sacerdotibus sermonem in stituat. Quæ enim hæ præstigiæ? quibusnan ma chinis hæc &vw xal xátw? Eademine in fabula tamı alienæ historia? duplexne scena, et geminus cho rus? Modo Cretam spectemus, modo regiam Atrei? modo chorus virilis, Mystæ, inquam, Idæi Jovis, modo grex feminarum ad partes veniat? Inde enim fabula nomen accepit, quod in ea chorus sit mulierum Cretensium, videlicet quæ Aeropem e Creta comitata sunt. Similem ob causam aliæ bene multæ suis vocabulis nominantur. Nec tainen, quod chorus sit Cretensium, idcirco necesse est, ut in Creta scena sit posita: quando et in Phoenissis res The bis aguntur; chorum tamen constituunt mulieres Tyris Sed quid tergiversamur Scimus Aeropen Catrei fuisse filiam, Minois neptein; et quo tempore res hæ transactæ sunt, jam díu li beros suscepisse. Siquidem Agamemnonem et Me nelaum patri fuisse conscios commemorant, cum cœnam illam feralem Thyestæ apponeret. Nou

[25] Ανδρός, δν οὔτ᾽ αἰνεῖν τοῖσι κακοῖσι θέμις, Ηχω ζαθέους ναούς προλιπών, Οὓς αὐθιγενὴς τμηθείσα δρυς (α) Στεγανούς παρέχει Χαλύβῳ πελέκει, Καὶ ταυροδέτρῳ κραθεί Σ' ἀτρεκοῦς ἁρμοὺς κυπαρίσσου. ἀτρεκεῖς ἁρμὰς ἀληθεῖς Καὶ Εὐριπίδης ἐν Κλεισί Κρησί) φησιν, "Ηκω ζαθέους, κολληθεὶς ἀτρεκεῖς ἁρμάς· οὐκ εἶπεν 'Αληθεῖς ἁρμὰς, ἀλλ᾽ ἀλλ' ἀτρεκεῖς. ταυροδέτρῳ κραθεί Και ταυροδέτῳ κολληθείς. ταυροδέτω κρηθείσ'. το ρολέτῳ κολληθείς. 'Ατρεκεῖς, ἀτρεκεῖς ἁρμάς. ergo de Minoe proavo longa dubitatio est, quin e ▲ Latinis quidem legitimi sunt numeri? in secundo numero vivorum pridem ante excesserit. Imo vero a Giliabus Cocali trucidatus est, si Eusebio fides, prius circiter triennio; sed, secundum exactissi mam rationem Gulielmi Lloidii episcopi Asa phensis, ante annis solidis quatuor et viginti, quam Atreus regnum capesseret. Quam ob rem hand facile pa tior, ut corrupta illa verba Erotiani Eúpimiồng Ev Kheto magis magisque a Grotio depraventur sed, quod ad vulgatam lectionem proxime acre dit, auctor esse ausim, ut posthac ¿v Konơi corri gatur. Íta totum erit simplex et unum, omnia sibi constabunt, belleque convenient: Minos, chorus mystarum, Pasiphae, Icarus. Non opus erit xλw Osiv tà áoúyxhwora. Restat, ut de loci hujus Por phyriani miris quidem modis mendosi lectione ac curate, quantum in nobis est, et exquisite dispu temus (c) Quæ ita vertit Cl. Grotius Sacra advenio templa relinquens Quas prisca domos dedit indigena Quercus Chalyba secta bipenni, Taurique sibi glutine jungens De vera ligna cupressu̟. versu quas.prisca domos dedit indigena tribrachys. est loco anapæsti vel cujuscunque pedis quatuor temporum. Quod vitiúm commune Grotio est cum Jos. Scaligero, Flor. Christiano, aliisque, opinor, omnibus qui sæculo hoc et superiore vel tragi= dias Græcas Latine verterunt, vel ipsi scripseruat novas: quibus solemne est anapæstos suos passim, ubi nulla clausula est neque interpunctum, tribra chi vel trochæo vel cretico terminare; vel etiam vocali, aut littera M finire, versu proximo ab alia vocali vel 1 incipiente. Scilicet etiam hic ut alibi postremam in versu syllabam communem esse arbitrabantur. Næ isti, si olim stante re Græca vel Romana suas fabulas edidissent, sibilis et xìw Bypołę e scena explosi fuissent. Non enim Græcis ea licentia permissa, Haud ita facere debet qui interpretis munere fun gitur. Nolim eum in cæteris scriptis eodem modo indiligentem. Unde enim ápμol sunt tigna? quid ista sibi vult vera cupressus? Cur spreta est vulgata Porphyrii lectio ¿tpexɛï¿? Cur Erotiani auctoritas repudiata, qui locum hunc ideo citavit, ut osten deret non significare veras, sed àxpɩбɛiç, arclas nempe et exactas compages. Ejus verba sunt hac (leg. etc., àxpɩbɛiç. Sic corrigendum esse facile videbit, cui ad manuin est Erotianus: vulgo enim perperam, Apagesis autem barbarum illud et solocum [26] tavpodérpw, quo verbo nullus un quam scriptor est usus, aut per analogiam uti poterit. Quin etiam et versui consultum opor tuit. Quis enim, qui non negligenter in his lit teris versatus est, illud omnino probare possit Kal tavpostpy xpała? dimetrum scilicet bra chycatalectum, ut proxime ante parœmiacum veniat. Affirmo tibi neminem unum tragicum comicumve in eo loco hoc metrum adhibere; multo etiam minus, quod Erotiani scriptura con stituit Quid quod ue in Nec data Romanis venia est indigna poetis. Fas erat duntaxat versum illum, qui parœmiacus dicitur, trochæo claudere. Eo usque non aliter continuari debebant anapæsti vet pares anapæsto pedes, ac si unicus esset versus. Quin et Seneca tragicus, ut scias eum de industria temperavisse, semel tantum atque iterum trochæo anapæstes clausit, nec nisi finita sententia: qui scilicet parœ miaci locus esset, nisi is scriptor nescio cur ver sum illum repudiasset. Veteres tamen Latinos minime aspernatos esse Parœmiacum, sed et hiệ Græcorum vestigiis institisse scire dabitur ex istis reliquis, iisque, ni fallor, solis. Attius Phinidis Simul et circum magna sonantibus [27] Excita saxis sæva sonando Crepitu clangente cachinnant. Locus est apud Nonium in cachinnare. Sed nemo a me impetrabit, ut verba Attii sana esse conce dam. Quorsum enim pertinent magna særa, el sonantibus sonando? Peccaturus sum, uti spero, intra veniam, si parum prospere medicinam expe rior. Ex ipso fabulæ nomine magna suspicio est de Harpyiis verba fieri. Fallor itaque an sic legen dum est Simul et circum stagna sonantibus Excita saxis sæva Celano Crepita clangente cachinnal. Illud clangente proprie et apte dictum est de Har pyiis. Virgilius At subita horrifico lapsu de montibus adsunt Harpyice, et magnis quatiunt clangoribus alas. Quin et stagna bene reposui, approbante ibidem Virgilio Obscenas pelagi ferro fædarcv:.Ncres. Attius Telepho (a) Erotianus doxoús, vetus editio Porphyrii dopó;. Porph. Erot. Jamjam stupido Thessala somno Pectora languentque senenique. (c) Porph. Erot.

κυπαρίσσου. "Η Ισθμικὴν πίτιν ἢ Κρητικήν κυπάρισ Σπέρματα βουπλεύρου τε καὶ Ἰδαίης κυπαρίσσου. ταυροδέτρῳ κρα θεῖσα κρα εύσει δεθείς, κηρόδετος κηρῷ, ταυρόδετος ταύρῳ δεδεμένος ταῦρον ἀντὶ τῆς ταυροκόλλας? Κολλητὰς δ' ἐπέθηκα θύρας πυκινῶς ἀραρυίας. βάσις αναπαιστική, Ηχω ζαθέους ναούς προλιπών Οἷς αὐθιγενὴς τμηθεῖσα δοκοὺς Στεγανάς παρέχει Χαλύβων πελέκει, Καὶ κολληθεῖσ Ἀτρεκεῖ, ἅρμας κυπάρισσος. δὲ παρὰ μὲν τοῖς ἄλλοις ἀπὸ σπέρματος, ἐν Κρήτῃ δὲ καὶ ἀπὸ στελέχους, οἷον καὶ ἀπὸ τῆς κουρᾶς ἐν Τάῤῥᾳ· παρὰ τούτοις γάρ ἐστιν ἡ κουριζομένη κυ πειθανάγκην Θετταλικήν, Mulus Eurysace Super Oceani stagna alta patris Terrarum anfracta revisam. Pacuvius Niptris Operite, abscedite, jamjam Mittite nam attrectatu et quassu Sævum amplificati' dolorem. Autius Philotecta Heu quis salsis fluctibu' mandet Me ex sublimi vertice saxi? Jamjam absumor: conficit animum Vis volucris, ulceris æstus. Idem apud Cic. 11 Tuscul.:< Unde ignis lucet mor talibus clam divisus? eum doctus Prometheus clepsisse dolo poenasque Jovi fato expendisse su premo.» Qui locus sic ad anapastos suos est re ducendus Unde igneis cluet immortalibus Clam diris nimis doctus (d) Prometheus [28] Clepsisse dolo, pænasque Jovi Furti expendisse supremo. quens quam in Creta nascebatur? Ego vero, ut primum oculis verbum illud agnovi, continuo de prehendi xuñápiosos a poeta scriptum esse, non Eam enim illic memineram esse vere aúðɩysvñ, et Creticam propterea appellari a Plu tarcho Gov· sicut et Idæam [29] a Nicandro et Virgilio Nec salici lotoque neque 1dais cyparissis. Ut ad Porphyrium revertar; illud utique scire cupio, quo auctore vir illustriss. de conglutinatione acceperit. Nanı Orīsa, nisi omnia me fallunt, est permista et tem perata, non conjuncta et compacta: tavpóde spov autem, ut principio dixi, plane barbarum. Quin el taupódɛtos 11on alibi reperio; neque vero intel ligo, qui commode dici poterit. Ut ähvoldɛros est et si qua sunt alia sic et fuerit [tauro compactus, non glutine taurino]. Nam quis, obse ero, usurpavit Demi for tamen unde illa in Porphyrii et Erotiani codi ces irrepserint. Haud sane temere id factum vi detur: itaque hæret hæc res; neque prompte ex pedire possum. Ne tamen ¿súµбoλos huc veniam, donec aliquid melius succurrit, censeo ut raupo &p de medio auferatur (cum sine eo plena sit sententia, tp xollŋɛisa äppas, ex Homerico isto, ut videtur, adumbrata Atque hoc pacto ista versus idelicet qui paremiacum antecedit, monometrum ☛rit acatalectum; ut profecto plerumque est, et in hoc ipso quidem loco plus semel). Cætera autem porro sic legantur Adsum a sanctis templis, validas Quibus indigena est suela cupressus Præbere trabes, cæsa securi Chalybum, atque arclas Compages glutine vincta. Alibi nimis occupatum habuit animum ó rávu, cum illud öpü; comminisceretur. Cur enim quer eng vocaretur aůbɩyɛvý? quid? non alibi tam fre Vel catus, doctus. Plinius xv1, 33, de cupresso loquens, Huic, ait, patria insula Creta: cum Cato Turentinam eam appellet, credo quod primum eo venerit: et in Æna ria succisa regerminat. Simili sane tralatione, quam Euripides Cretæ indigenam vocat, ei patriam esse Cretam Plinius commemorat. Sed in ejus verbis macula inest fœdissima, quanquam haud valde Svotxmdutos. Quippe pro earia non magna mula tione legendum est Tarra. Siquidem interpretatur hæc Theophrasti lib. 11 Hist. cap. 2: KunápittOS nápittoç. Mihi quidem hoc certius est, quam illa quæ apud Sagram. Sed quia difficulter hoc nonnul lis atque ægre persuaderi video, agedum ex Solino admoveamus ut contra si quis sentiat, nibil sentiat. Ejus verba sunt cap. 17: Mira soli Cretici indulgentia: arborarii pro ventus abundantes: nam in hujus tantum insulæ parte repullulant cæsa cupressi. Profecto aut Tarra in Plinio suo legit Solinus, aut Ænariam arbitratus est partem esse Crete. Quamne antea cap. 7 in insulis Italicis numeravit? Oris esse ferrei oportet qui hoc dixerit. Quis autem credat cupressos in Ænaria sponte nasci? Ecquisuam isthuc memoriæ prodidit? non magis mehercule quam Batti Silphion aut auriferas malos Hesperidum. Verum ut ulterius progrediamur, etiam Solinum non ab omni parte sanum esse existimo. Valde enim suspicor ita scri ptum esse antiquitus: Nam in Tarra hujus insulæ parte repullulant: vel, in hujus tantum insulæ Tarra repullulant. Nec enim a vulgata lectione longe ni mis abscedo: nec probabilem causam reperire possum, cur abstineret eam partem insulæ suo vo cabulo nominare. Dicerem etiam, si animus esset hariolari conjectura, similitudinem verborum Ca toni imposuisse, cum cupressum Tarentinam ap pellaret. Siquidem urbs Cretæ Táppa, Tarentum autem Tápaç vocatur. Lanam quidem, et purpuram, mel, salem [30], oleam, ceram, porrum, pectuncu los, ostreas, nucem, castaneas, ficus Tarentinas animadverti fuisse in pretio: cupressum Tarenti nain cedo mihi unum, qui supra cæteras laudave rit, præter Catonem. Verum hoc obiter, et magis joco dictum existima, quam quod in ea sim sen tentia. Jam quod Euripides istam arborem dicit

χρονιωτάτην ἀσαπεστάτην ἐκ δ' Αιγύπτου τὰ κρεμαστὰ Ιστία καὶ βύβλους, ἀπὸ δ' αὖ Συρίας λιβάνωτον. Ἡ δὲ καλὴ Κρήτη κυπάρισσον τοῖσι θεοῖσι. 5: Τούτων δὲ χρονιώτατα δοκεῖ τὰ κυπαρίττινα εἶναι. Τὸ γοῦν ἐν Ἐφέσῳ, ἐξ ὧν αἱ θύραι τοῦ νεώ τεθησαυρισμέναι, τέσσα ρας ἔκειτο γενεάς. Μόνα δὲ καὶ στιλβηδόνα δέχεται σολοικίζει? τὸ: τὰ γοῦν ἐν Ἐφέσῳ, ἐξ ὧν αἱ θύραι τοῦ νεώ, τεθησαυρισμένα τέσσαρας ἔκειτο γενεάς. εἷς ἀνὴρ οὐ πάνθ' ὁρᾷ. [31] Στεφανηφόρος Καλυπτόμε νος. 5: Ευριπίδης ἐν Ἱππολύτῳ 11 λυπτομένῳ· πρὸς ἵππων εὐθὺς ὁρμήσας πάν σιν. Δεσμώτη; θεήλατον μενον Κεκαρτέρηται τἄμ': όλωλα γάρ, πάτερ, Κρύψον δέ μου πρόσωπον, ὡς τάχος, πέπλοις. Στεφανηφόρου Σοὶ τόνδε πλεκτὸν στέφανον ἐξ ἀκηράτου Λειμώνος, ὦ δέσποινα, κοσμήσας φέρω. δράμα Στεφανία;, σκευὴ τοῦ προτέρου. "Εστι δὲ οὗτος ὁ Ἱππόλυτος δεύτερος και Στεφανίας προσαγορευόμενος. Ἐμφαίνεται δὲ ὑπε Ο ρος γεγραμμένος· τὸ γὰρ ἀπρεπὲς καὶ κατηγορίας ἄξιον ἐν τούτῳ διώρθωται τῷ δράματι. διασκευή ει διεσκευασμένον δράμα, Λυδίζων, χορεύων διὰ τοὺς Αυ δούς, οι σώζονται μὲν, διεσκευασμένοι δ' εἰσίν. Για Λυδούς, Περὶ ἧς Φαίδρας ὁ σοφώτατος Εὐριπί δης μετὰ ταῦτα συνεγράψατο δράμα ποιητικῶς. Λυδιάζων, Λυδοὶ Μάγνητος τοῦ κωμικοῦ δια εσκευάσθησαν, Λυδίζων. Λυδιάζων Ψηνίζων, Τίς οἶδεν εἰ τὸ ζῇν μέν ἐστι κατθανεῖν, Τὸ πνεῖν δὲ δειπνεῖν καὶ τὸ καθεύδειν κώδιον; Ταῦτα, ἐξ Ιππολύτου δράματος. ἁμάρτημα μνημονικόν. Πολυΐδου δράματος. Τις δ᾽ οἶδεν εἰ τὸ ζῇν μέν ἐστι κατθανεῖν, Τὸ κατθανεῖν δὲ ζῇν. τους μῆνας λέγει τοὺς τοῦ Μάγνητος, τους Ψῆνας τοῦ Μάγνητος. Ψήνας Ταῦτα μὲν εἰδὼς δ'παθε Μάγνης ἅμα ταῖς πολλαῖς [κατιούσαις, *Ος πλεῖστα χορῶν τῶν ἀντιπάλων νίκης ἔστησε τρόπαια, Πάσας δ' ὑμῖν φωνὰς ἰεὶς, καὶ ψάλλων καὶ πτε [μείζων, Καὶ Λυδίζων καὶ Ψηνίζων καὶ βαπτόμενος βατρα [χείοις. Βαρβιτίδες Βαρδο τισταί, Όρνιθες, Λυδοί, Ψήνες, οι Βάτραχοι firmissimas trabes templis præbuisse; firmat id Hippolytus secundus qui hodie superest, Insņavis, adeo emendationem nostram: cum cupressum omnes uno ore testentur esse atque et quod caput est, egregie præter cæteras in deorum ædibus locum et honorem inve nisse. Hermippus apud Athenæum Theophrastus, Hist. v, Fallor, an oratio hæc Quo enim illud referri possit? lego Dicit materiem istam cupressinam per 4 sæcula sive cccc annos, ex quo primum cæsa est, reconditain fuisse priusquam ad valvas Ephesini templi adhiberetur: et tamen incorruptam dura visse. Ea Theophrasti sententia est. Profecto nihil hac emendatione certius et evidentius. Ausim equi dem dejerare non aliter legisse Plinium, siquidem ad hæc Theophrastea respexit, cum Ephesiæ dicat Dianæ templum tota Asia exstruente quadringentis annis peractum esse, et, valvas esse e cupresso, et jam quadringentis prope annis durare materiem om nem novæ similem. Scilicet tunc fere materia cædi solet, cum ædificii fundamenta jaciuntur: valvæ autem tum demum fieri, cum cætera omnia perfe cta sunt atque absoluta. Hac quidem argumenta tione Plinius videtur usus: rectene an perperam, mulla mihi quæstio est in præsentia. Illud adeo admiror, eruditis viris, qui tantopere locum hunc exagitaverunt, nihil hujus omnino suboluisse. Sed Porro etiam nostra ætate, ut referunt, qui ea loca viserunt, tanta cu pressorum vis est in Creta, ut domorum omnium trabes contignationesque atque ɔdeo navigia ex ea materia construantur. sive inscribitur: prior Pollux, 1x, c. Nec tamen omnino diversa erant fabukiz, sicut Iphigenia in Aulide et in Tauris, Œdipas Tyrannus et in Colono, Prometheus el Avóµevoç. Vix, imo ne vix quidem hoc fier potest, cum drama posterius rem omnem, uti gesta est, complectatur; ab eo tempore quo primum privigni amorem Phaedra concepera:, usque ad Hippolyti mortem: quædam etism ex priore citentur, quæ et in altero reperias. Quia mihi persuasissimum est eam ob causam Kakum esse inscriptum, quod in extrema fabula sie loquatur Hippolytus moribundus Proinde [32] in utraque fabula comperiebantur lå versiculi. Similiter et alteri nomen est inditum, propter hæc verba Hippolyti non longe a principio Non igitur novum erat Hippolytus sed correctum duntaxat, atque interpolatum, dua Vetus grammaticus argumento Hippolyti Qui nescit quid sit consu lere poterit Casaubonum ad Athenæum. Ejus ego scrinia non compito; sed Hesychii locum emenda tum curabo, quem nec ille nec alius quisquam in tellexisse videtur. lege locum, cujus hæc est sententia: Magnes vele ris comœdiæ scriptor drama docuit qui tunc superfuerunt, quo tempore grammaticus qui Pag. 109. primus hæc dixit, in vivis fuit; sed sub iucnder Sine controversia respexit Malalas ad Euripidis Hippolytum: prioremne an posteriorem nec pos sumus resciscere, nec sane multum refert. Scimus utrumque salvum exstitisse per diversa tempora revocati, novaque lima perpoliti. Photius patriar cha lege ut apud Hesychiumn, Castigandus etiam Suidas, gui habet Erotiani, Pollucis et Stobæi. Quæ Stobæus ex lip- absque interpretatione. Idem Hesychius polyto citat, eorum ne dimidiam quidem partem hodie invenias. Frustra itidem quæras quæ Ero tianus affert et Pollux. Aristophanes Ranis ait scholiastes, Age quærat hoc, qui velit in investigando operain perdere. Verum aut librarii peccatum est, aut au ctoris Aliunde enim cogn scimus tralata esse ex scribe Siquidem ille etiam fabulam publicavit. Aristophanes Equitibus indi His verbis Magnetis fabula sive cantur. Cogita autem, qui pax inter Hesychium

περί κωμῳδίας τρίτον, κάλυψον, οὐδὲν σώζεσθαι. Μάγνης Αθηναίος ἀγωνισάμενος ᾿Αθήνῃσι νίκας ἔσχεν ια', τῶν δὲ δρα μάτων αὐτοῦ οὐδὲν σώζεται· τὰ δὲ ἐπιφερόμενα ἐστιν ἐννέα. 148. [33] Ο γὰρ σοφὸς Εὐριπίδης δραμα Εξέθετο περὶ τοῦ Κύκλωπος, ὅτι τρεῖς εἶχεν ὀφθαλ μούς, σημαίνων τοὺς τρεῖς ἀδελφούς, 210. Ως ὁ σοφὸς Εὐριπίδης δραμα περὶ τοῦ αὐτοῦ Μελεάγρου ἐξέθετο. Καθωσίωσε, κατέλυσε, κατεύθυσεν. Εύρι πίδης Μελεάγρω. καθωσίωσε, κατέθυσε, νος Εζελεν, ἔβαλεν, διον, καλὴ γῆ, εὐήρατον, εὔγειον. Ευήροτον, εὔγειον, καλή γή. † Φυρτοῖσιν, εἰκαίοις, συμπεφυραμένοις· οἱ δὲ ἄλφιτα οίνῳ δεδευμένα συμπεφυρμένοις. Φυρτοῖσιν, εἰκαίοις, συμπεφυρμένοις οἱ δὲ ἄλφιτα οίνῳ δεδευμένα. † Αντιδι. ἄν τινι ἐνέ γμεθα, εναντιώμεθα. ἀντιδι - ἀντινιενέγμεθα σιν, ἐκλύρισον, κάλυψον. έκλύρισον Εκλωπίζει. ἐκλύρισον, λυρίζω. Ονος πρὸς λύραν. τὸ ἐκλυρίζειν εἰ τὸ κακοηθέστα κάλυψον. Ελύτροις καλύμμασι, σκεπάσμασιν. Ελυτρα κυρίως τὰ ἐνειλήματα ἡ καλύμματα. Ελυτρον, δέρμα, θήκη, λέπυρον, ἐνεί λημα, κάλυμμα, σκέπασμα. ἐλυτρώσθαι προσελυτροῦν ὦ φίλη κεφαλή † Δελεδώνη, ο μυλαῖος Ιχθύς. Ελεδώνη, ὀσμύ. Οσμύλια τῶν πολυπόδων αἱ ἔζαιναι λεγό μεναι, καὶ ἰχθύδια ποιὰ ἄττα εὐτελῆ. Οσμύλαι βολ βιτῖνα: θαλάσσιοι. ή δ' ἐλεδώνη μιαρὰ δ᾽ ἐλεδώνη Photiumque et anonymum conci- ut ipse litterarum ordo testimo liari possit: hic enim omnia Magnetis scripta de periisse dicit, Non nostrum inter eos tantas componere lites. Pag. et quæ de inceps sequuntur. Os hominis! Hoccine ut Euri pides vel in somniis dixerit? Bene factum, quod etiam nunc Cyclops supersit. Quod si ita rem, prout narrat Joannes, se habere comperias: non recuso quin, quod gravissimæ pœnæ loco fore pu tes, per omne vitæ tempus noctes diesque versandi mihi sint et ediscendi adeo Annales hi Volusiani, Malalani volui dicere. Pag Meleagri fabulæ mentio nem faciunt Macrobius, Stobæus, scholiastes Pin dari cum aliis. Latine convertit Attius. Hesy chius Lego, altera non aliter quam litura sananda est. Nempe primo mendose scriptum est xate postea li brarius aliquis paulo doctior vel lector quispiam studiosus, in libri margine vel medio fortassis in ter versiculos spatio veram emendationem dederat xativos. Tandem evenit, ut utrumque vocabulum conjuncte in versu contexteque scriberetur. Hac sane ratione cum in aliis scriptoribus, tum in Lexi cographis præcipue non raro peccatum est. Quæ quidem peccata cụm haud cujusvis sit odorari; profecto opus est, ut exemplis aliquot confirme mus sententiam nostram, ne temere quidquam et inconsulte loco movisse videamur. Dabcv. Ejiciendum est verbum posterius enim eidem Hesychio est ßádev. Eúŋpóratov, eŰ Postrema ista ab emendatore quodam profecta sunt; qui prima vitio sa Don inepte quidem correxerat. Totus itaque locus sic constituendus est Tam scio rerbam ultimum a correctore quodam esse, quam me vivere. Nulla dubitatio est, quin ita scripserit Hesychius [33] Cum vocabulum huc ve niat pone 'Avrɩplowτos, scire licet ex litterarum serie sic auctorem scripsisse. 'Avis, Évaytiwµɛła. Postea quidam, qui deprehendit erra tum, emendavit, supra im posito. Seimus omnes ita fieri solere. Tandem autem ineptus quispiam librarius eam utriusque vocis con tinuationem fecit, quam hodie videmus. 'Exλútpi Illud ex eadem est officina correctorum. Scripsit Hesychius 'Exλó nio est. Media enim incedunt inter "Exduros et Hoc non intelligens pusillus quidam criticus (qui enim id intellexerit, quod ne fande quidem unquam auditum est?), emendare conatus est a verbo meliercule Tantum enim xalúntety significatione differunt, Quantum Hypanis Veneto distat ab Eridano. Alle profecto latet ulcus tetrum et tov quod nisi lancinata prius Hesychii existima tione, negat ad sanitatem perduci posse. Siquidem erubescendo prorsus errore posuit 'Exhútproov pro 'Elúrpwoov quod rectissime quidem interpreteris Ipse Hesychius Inde apud Hippocratem, et apud Athenæum, involucro tegere: similiter ¿eλutpwoai, nudare, ex integumentis solvere. Hesych. 'Eelúrpwoas, ¿yúµwsaç. Satin' hoc certum et exploratum est, Milli jucundissime? At enimvero exclamet hic aliquis: 0 juvenem confidentem et temerarium! tune illum Hesychium, doctissimum grammaticorum Hesychium tantæ inscitiæ affineni esse suspicari ausis, ut Exλúrptoov scriberet; nisi verbum illud alicubi legisset, apud auctores forte quos longa dies et nimia vetustas subtraxerunt notitiæ nostræ? I jam et frontem nega de rebus periisse. Placide tamen amabo, o quisquis es: et reprime te tantisper, dum alia nonnulla profero, quæ te quoque ipsum velis nolis in sententiam. nostram cogent transire. Dum enim ex antiquis scholiastis, grammaticis, lexicis, quæ non conte xebantur xata ototyɛľov [35], omni ex parte voca bula corradit, quibus hanc suam ouvaywyhy loca pletet et referciat: sæpe usu venit ut ab imperitis librariis, qui parum accurate scripserant, vel a sui similibus óvojatob½pais in errorem inductus sit: quæque nusquam gentium vel lecta vel audita sunt, lectoribus suis obtrudat. Illud sis vide. Suo loco hoc leges in littera A. Ego vero nugas has esse meras tibi p denuntio: scriptum enim oportuit àoç ixúç. Piscis est de polypodum genere; quem memorant Aristoteles, Athenæus, alii. Idem Hesy chius Sic emendandi sunt hi loci. Videor autem mihi videre, quid errationis ansam Hesychio dederit. Nimirum in auctore suo scriptum erat vel vel simile quippiam: ille miser, cum sua ætate libri carerent signis accentus, dele&uvry piscem effinxit, qualem neque Nereus, neque Neptunus, nec ipse pater Oceanus agnoverit. Ecce aliud huic genuinum et germanum. †ohxálɛi yalivaywyɛ?. Nemo, ut opi nor, inficias iverit, quin ita scriptum fuerit, absque

Ιππους θ᾽ ὁλκάζει, Νά; Ατρεμῆ, ὑγεία. θ' ὁλκάζει.: Ολκάζει, έλκει, χαλιν αγωγεί. θολκάζει Ενδεκάτευσα, τήνδε κώ την επαρξάμην. Εδεκάτευσα, την δεκάτην έπρα ξάμην. + Διατεύονται, μερίζονται, εἰ Διατεύοντο, ἐμερίζοντο. δ Δατέονται Δατέοντο. Σιχυλλιᾷν, τὸ τοὺς κροσσοὺς ἀποσείεσθαι. Σίβολα οι Σιβύνη. Σιβυλλιαν, Σιλλυβιαν. Σίλλυβα, κροσσοί· οἱ δὲ τὰ ἀνθέμια και κοροκόσμια. 16: Τοὺς δὲ θυσάνους καὶ σίλλυβα οἱ παλαιοὶ καλοῦσι ποιητα! [36]. Θύ κροσσοί. † Ερεθέντα, ἐν ὕδατι ἀποπνιγέντα. Ἐρα θέντι, ληφθέντι. 'Ερχθέντα. Ερχθέν τα, ἐν ὕδατι πνιγέντα. Νῦν δέ με λευγαλέῳ πότμῳ εἶμαρτο ἁλῶναι Ερχθέντ' ἐν μεγάλω ποταμῷ, ὡς παῖδα συφορβόν, ο "Ον ρά τ' ἔναυλος ἀποέρσει χειμώνι περώντα. Εραθέντι Ερεθέντι. Αιρεθέντι. † Επαλογῆς, σπουδῆς, ἀνταποδόσεως. Ανταποδόσεως ἐπαλλαγῆς, εἰ Σπουδῆς ἐπειγωλῆς έπαλογῆς ᾿Αχινάων, τῶν ἀχιδάων. Έχι νάων, τῶν Εχινάδων. Οἱ δ᾽ ἐκ Δουλιχίοιο Εχινάων θ' ιεράων. + Ἠθέσει, ἀνθεῖ, ἀγνοεῖ, παρορᾷ. 'Αηθέσσει, ἀηθεῖ Αηθέσσειν, ἀγνοεῖν, ἀπείρως ἔχειν. Αηθεῖν, Η λανθάνειν, ἀνεπιστημονείν.: Αήθειν, μὴ ἠθεῖσθαι, μὴ νοεῖν· ἀηθεῖν, μὴ εἰθίσθαι. Λήθεσκον ἀήθεσσον), ἀσυνήθεις ἦσαν. Η Έλεν τὴν, ἔλαιον. Ἐλεητὺν, ἔλεον Οὐκ ἔπιδα φρονέοντες ἐνὶ φρεσὶν οὐδ' ἐλεητών. οὐδὲν ὑγιές. 'Αρτεμη, ύγια. Το Αρτεμί, σῶον, ὑγιᾶ, σώφρονα. Αρτεμέα, ὑγεία ύγιά), ύγιή. Αρτελὲς 'Αρτεμές), υγιές. [37] τηνεστέραν, ὑγιεστέραν, εντιμοτέραν. 'Αρτιμεστέραν 'Αρτεμεστέραν. άρτι. μεστέραν τῷ Τιμη εστέ ραν, † Ατισιλινοῖς, περὶ τὰ λινὰ ἐξαμμάτων δέκ σιν. Αψίσι λίνου. Αψίσι λίνου, ἅμμασιν ἀπὸ τῆς συναφῆς. Μήπως ὡς ἁψῖσι λίνου αλόντε πανάγρου Ανδράσι δυσμενέεσσιν ἕλωρ καὶ κύρμα γένησθε. Αριστῆραι, δούλας. Αριστῆραι.: Δρηστῆναι, διά κονοι, θεράπαιναι, Δρηστῆραι. δρήστειραι Τάων αἱ τοι δῶμα κάτα δρήστειραι έασιν. Οὐ γὰρ, ὀκνήσω μετά παρρησίας εἰπεῖν, ὅτι τῶν ᾿Αριστάρχου καὶ ᾿Απίωνος καὶ Ἡλιοδώρου λέξεων εὐπορήσας, καὶ τὰ βιβλία προσθεὶς Διογενιανοῦ, 8 πρῶτον καὶ μέγιστον ὑπάρ χει πλεονέκτημα, ταῦτα δ᾽ αὐτὸς ἰδίᾳ χειρὶ γράφων ἐγὼ μετὰ πάσης ὀρθότητος καὶ ἀκριβεστάτης γραφ φῆς κατὰ τὸν γραμματικόν Ηρωδιανόν. ἐπιτομὴν τῆς Καθόλου Αρήσθορεν, ἐπήδησεν. 'Αρέσθο ρεν, ἐπήδησεν. .... ὁ δ᾽ ἄρ᾽ ἔσθορε φαίδιμος Εκτωρ Νυκτὶ θοῇ ἀτάλαντος υπώπια. Αρενοβοσκός, προβατοδοσκός. ἀρένος· πολύῤῥηνες, ει δῖς ὑπόῤῥηνος. 110, 'Αρηνοί ασκός. tamen notis accentus: vel † Pace quod tua dicatur, Hesych, Ipse llesychius illud autem celo quenquam mortalium qui legerit. † Recta serie. hoc scriptum offen des, ut et alia quæ deinceps a me proferentur quod certo indicio est non a librario, sed ab Hesy chio ipso peccatum esse. Atqui ad hunc modum edidisse debuit Ea similitudo est et δt in libris ca lamo notatis, ut haud facile sit dignoscere. Inde est quod mendosa ea posuerit pro et qua legas apud Homerum. † Verbum hoc reperies inter Ipse litterarum ordo satis argumento est ab Hesychio positum esse idque errore manifesto pro Hesychius Pollux vui, cap. Sic locus iste legendus est ex codice ms. qui fuit Is. Vossii. σavo autem cum Polluci tum Hesychio sunt Portentosi errores. Primo, opor tuit scriptum Ipse enim alibi Ita Photius patriarcha in Lexico ms. Ita Suidas. Locus est in ♣ Iliadis Ilerun, illud librarii peccatum est pro Constat hoc ex elementorum ordine. Qui quidem est error auctoris, pro el apud Græcos non differunt pronuntiatione; de qua re postea plura dicemus. Ecce alia monstra Quam turpiter autem hic se dedit! adeo quidem ut hominis me pudeat pigeatque. Siquidem est est putidum autem suum ipse habeat secum servetque sepulcro. † Hercules, tuam fidem! enimvero non ab omnibus portentis Græciam liberasti. Erat hominis eruditi sic edidisse Verbi sedes in Homeri Boeotia est Adeste huc, con jectores et interpretes portentorum. Negant usquam quidquam monstrosius vidisse. Scilicet hæc vera scriptura est, Etymologicon ma gnum. Hesychius ipse lege, (lege Mira vero grammatici eruditio! Poteras haud paulo melius, • si quidem Ho merici illius meminisses in his verbis Imposuit tibi depravates aliquis codex: oportuit enim ipsum arbitrum capio, qui hæc alibi (lege (corrige Nec dum peccandi finis: ecce enim de integro: †'¼p. Duplex erra tum est, hoc librarii, illud auctoris. Apparet enim cum ex ordine, tum ex interpretatione, non aliter scripsisse Hesychium quam nempe vel scripturæ mendum, vel minutæ fugientesve litteræ, vel nimia festinatio in causa fuit cur illød exhiberet pro Cum autem non multum absimile sit ille secundam interpretationem liberalissime donavit de suo; prout error errorem generare so let. Dic sodes, annon ænigma tibi videntur hac Equidem non sum OFdipus: ausim tamen pro certo polliceri, rectam scripturam esse Hesychius alibi Homerus quinto lliadis Quid ego de istis dicam, quæ pagella prosima mili in oculos incurrunt? + De. ceptus est similitudine litteraruın et A. Siquidem oportuit Ipse alio loco lege Verbo monen dum est ɩ, et et ŋ in Lexicis, præsertim apud hunc Nostrum,promiscue usurpari: vera enim analogia re quirit uι scribamus. Locus est Odyss. T. Vide tamen, ut magnifice de se loquatur ad fami liarem suum Eulogium. ait, Εgo vero, qui Theodosii ms. Herodiani lectitavi, testificor parum huic promisso vel nullo modo satisfactum esse. † Vitiosius hoc quidem, quam illud alterum Sed ex utraque parte ostendit, non lautissimam doctrinæ supellectilem sibi domi fuisse. Quæ enim hæc conglutinatio [38] verborum, qua dissolvi denuo divellique desiderant? Hom. Ilia dis M. Mirifice quidem, ut nihil supra. Atqui ápǹv ápñvos, puto, dicitur, non unde quin iambei principium fuerit apud Sophoclem ne dubitandum est quidem.

'Αρην βοσκός, προβατο βοσκός, Κάλυξιν ξ Σοφοκλής Τυροί. Καὶ γράφεται δὲ ἐῤῥηνοβοσκός διά τε τοῦ ᾿ ἕω καὶ τῶν βόρων. Κάλυξιν κάλυκα, Σοφοκλής Τυ λύξεις, ῥόδων καλύκια. Κάλυξις, κόσμος τις ἐκ βό ροζ β', γράφεται δὲ καὶ ἐῤῥηνοβοσκός διά τε τοῦ ε δων. καὶ τῶν β' ῥῶν. ἐῤῥηνοβοσκός Ἐῤῥηνοβοσκός, ὁ προβατοβοσκός ἐν Τυροί β' Σοφο κλῆς. Εμπήρους Εμπηροι Εμμήρους οι Εμμηροι. Εμμήρους, ἐν ὁμηρείᾳ ὄντας, παρὰ τοὺς ὁμήρους τοὺς ἐπὶ συμβάσει διδομένους. Εμμήρους, Δημήτριος ἐν Σικελία. Λακεδαιμόνιοί θ' ἡμῶν τὰ τείχη κατέβαλον, Καὶ τὰς τριήρεις ἔλαξον Εμμήρους, ὅπως Μηκέτι θαλαττοκρατοίητο Πελοποννήσιοι. 11: Δημήτριος ὁ κωμῳδοποιὸς ἐν τῷ ἐπισ γραφομένω δράματι Σικελία. Σικελούς Σικελίαν Εμ μέρους. + Χωρονομείν, ὀργίζεσθαι. χειρονομεῖν, ἀρχεῖσθαι.: χειρονόμος, ὀρχηστής. ευστοχίαν ει άρτια ἁρμα τίαι, ἀντίτευχος εἰ ἀντίτυπος, ἐπιμένων εἰ ἐπι φέρων. Ο μέντοι Μίδας καὶ τῶν μέσων βόλων ἦν. Καὶ ἄλλοι δὲ πολλοί εἰσιν, οὓς ὀνομάζει Εὔβουλος ἐν τοῖς Κυβευταῖς Κεντρωτός, ἱερὺς, ἅρμ᾽ ὑπερβάλλον πόδας, Κήρυνος, εὐδαίμων, κυνῶτος, άρτια, Λάκωνες, ἀντίτευχος, ἀργεῖος, δάκνων, Τιμόκριτος, ἐλλείπων, πυαλίτης, ἐπίθετος, Σφάλλων, αγύρτης, οίστρος, ανακάμπτων, του [ρεύς, Λάμπων, κύκλωπες, ἐπιφέρων, σόλων, σίμων. τῶν μέσων βόλων, † Κάλυψιν, κάλυκα αντιστρόφως. Καλυδώνιον Κάλυκας. Κάλυψιν κάλυκα, 'Αντι- Εὐδαί στρόφως, Κάλυκα, κάλυψιν. αντιστρόφως Προσβάλλοιντο, Προσελθών, προσβαλὼν ἐξ ἀντιστρό φως. Προσβαλών προσελθών. Κάλυξ Κάλυψις. ρεο Κάλυξιν, κάλυκα μων εἰ ἅρμ᾽ ὑπερβάλλον πόδας, πεζός, ἐδεύων παρὰ Λύδιον ἅρμα. Δάχνων σφάλλων ἐκλείπων 172 Καθώς ὁ σοφώτατος Εὐριπίδης ἐξέ θετο δράμα ποιητικῶς, ὧν μέρος ὀλίγον ἐστὶ ταῦτα. Melius ipse alibi: 5 pro quem errorem millies erraviss eum, si bic locus esset, nunc possem ostendere. Verum hic qui- Quam recte auten interpretetur dem locus a librario pessime acceptus est: ipse melius est ut ipsum ad testimonium vocemus: Ka auctor procul abest a noxa. Lege Mabeo alia sexcenta, quæ lac vice condona Scribitur, ait, per bitur. Verum hercle si unquam usus fuerit, ut nova lilteram e, et duplicem p. Etymologicum magnum: Hesychii editio procuretur; qui, ut in pudendos errores crebro inciderit, utilissimus nihilominus † et vitium exemplaris et pene necessarius est omnibus, qui ad veram est pro Ipse alibi emnen- eruditionem viam affectant dale Totus au tem locus ad hunc modum constituendus est Demetrius iste comicus fuit; et illa fabula in scripta est Sicilia. Quare perperam bactenus judi carunt viri docti; qui scriptorem eum historicum, orationem autem prosaicam esse censuerunt. Athe naus, lib. Εtymologici auctor inscribit, non • eum vide in Οportet ut con Diventibus oculis hæc legerit Ilesychius. Ego qui dem meis vix fidem habeo, cum ista lego. Procul dubio sic scriptum est a prima manu Ipse alibi Ma nuum iste motum cum certa lege et numero bo nam partem saltationis olim constituebat. Plena sunt exemplorum omnia. Lucretius [59] Quod superest, non est mirum simulacra moveri Brachaiaque in numerum jactare et cætera membra. Εt postea Quid porro, in numerum procedere cum simulacra Cernimus in somnis, et mollia membra movere, Hollia mobiliter cum alternis brachia mittunt. Id tibi de plano possum promittere, Hilli, quinque plus minus millia mendorum me corre clurum esse, si libuerit; quæ aliorum laboriosam diligentiam hactenus eluserunt. UL, illuc unde abii, redeam: multos ubique Lexicorum locos contaminaverunt correctiones ille in [40] li brorum marginibus: quod ex illo tempore quo ver bum mendosum cum altero junctim continuaretur in versu, non uti factum oportuit, litura tolleretur. Luculentum hujus rei exemplum exstat apud Julium Pollucem lib. vii, cap. 55, ubi inter varia nomina jactuum in ludo talario nominantur et Sed ex hisce binis nonnisi singula quaque a Polluce profecta sunt, cætera qua dixi via insi nuarunt se in orationem. Cui quidem sententiæ non invitus accedet, qui jam primum a me didice rit iambicos esse trimetros ex Eubuli fabula Alea toribus. Locus hoc exemplo constituendus est. Horum autem versuum ignoratione tota via erravit Joannes Meursius, qui eos omnes inter jactus mc dios recenset. Nempe non Eubuli esse verba, seal Pollucis: et quia Midas esset itidem et sequentes esse arbitratus est. Sal Medium hoc ver bum est inter et Agnosco manum et ingenium correctoris: qui videlicet, cum in Hesychio suo legerat idque animadverterat extra seriem et præpostere poni, ascripserat in margine e regione loci, parum est dubitationis, quin boni fuerint nempe vice versa legi oportere Postea illud per inscitiam librariorum insinuavit se in versum. Quis hujus rei ante nos suspicionem habuit? Quin et alibi post vocem quæ et ipsa vitiosa est, hæc leges Dele hoc novissimum, quod nimirum ab emendatore est, qui annotaverat legendum esse e converso Quo nihil verius dici potuisse censco: sed in altero, quicunque fuit, longissime a vero abfuit. Profecto plus toto carlo distant et Ego vero explorato prorsus habeo sic scriptum esse ab He sychio; nempe depravate loco qui nimirum aliis jáctibus tanto anteiret, quanto qui pedibus iter faceret, a curru vinceretur; ut aiunt, autem et et merito opinor suo pro infelicibus haberi possunt. Sed ad Antiochensem redco: nam sero sensi longe longeque declinasse me a proposito, Singula dum capti circumvectamur amore. Pag. Multa quidem transcripsit Malalas ex Iphi genia in Tauris; quæ ex usu fuerit ad Euripidea exigere, quo de ejus doctrina et fille cognoscamus si quis [41] ilia tam dura habeat, ut eam mul

1ο: Εἰ μὴ περάσας Πόντου κύματα Σκυθίης τε γαίαν καταλάβοις, Αὐλίδος τε χώραν; ει 173. κατέφθασεν ἐπὶ τὴν Αὐλίδα χώραν τῆς Σκυθίας. νεφέλῃ κεκαλυμμένη, τὴν ἐν Ταύροι; εἰ τὴν ἐν Αἰλίδι. Τούτους δὲ ἑωρακότες βουκόλοι ἔδραμον πρὸς τὴν Ιφιγένειαν λέγοντες αὐτῇ· 'Αγαμέμνονος καὶ Κλυ ταιμνήστρας Κόρη, ήκασι δύο νεανίσκοι παρὰ τὴν Βουκ. Αγαμέμνονος παῖ, καὶ Κλυταιμνήστρας [κέρη, *Ακουε καινῶν ἐξ ἐμοῦ κηρυγμάτων. Ιφ'. Τί δ' ἔστι τοῦ παρόντος ἐκπλῆσσον λό γου; Βουκ. "Ηκουσιν εἰς γῆν Κυανεάν συμπληγά [δων Πλάτη φυγόντες δίπτυχοι νεανίαι. έπαριστέρως οἴκοθεν ὁ μάρτυς. Κυανεάν συμπληγάδων Δωρίσδεν δ' ἔξεστι, δοκῶ, τοῖς Δωριέεσσιν. πλατειάσε Ηκουσιν εἰς γῆς, κυανέας συμπληγάδας Πλάτη φυγόντες δίπτυχοι νεανίαι. "Ηκουσιν εἰς γῆν, κυανέαν συμπληγάδων Πέτραν φυγόντες δίπτυχοι νεανίαι. Καγώ σε σώσω κυανέας έξω πέτρας. κυανέαν πέτραν συμπλη πείου γένους σήμαντρον ἔχει, ἑλαίαν ἐν τῷ ὤμῳ. Επεί νιν καθαροῦ λέβητος έξελε Κλωθώ ἐλέφαντι φαίδιμον 'Ωμον κεκασμένον. παραφρονοῦντος δεσπότου! stiam devorare possit. Mihi enim, qui jam lentus et fastidiosus esse cœpi, dabis veniam; si plura rejiciens et aspernans, unumquidquid quod erit bellissimum carpsero. Velut illud p. 172, in oracu Male vero sit vo bis quantum est geographorum. Rogo vos, an Scythi cam illam Aulidem silentio prætermissam oportuit? quid? an ultra Cimmeriorum fines latitabit dépt xai adeo ut nemo vestrum usque eo potuerit oculis contendere? Euge vero, &'lway vistov profecto aptus natus es ad omnia abdita et retrusa contemplanda: tam acri es acie et mentis et oculorum. Sed tamen amolo quæramus seria ludo. Geminam Iphigeniam etiam pueri sciunt Euripi dem docuisse, Joannes, cum Tauros esse Scythas ab aliquo didi cisset, etiam Aulidem, quæ Bœotiæ oppidum est, regionem iis finitimam esse arbitratus est. P. 173 xvavtav• quæ ex his Euripideis expressa sunt. [dwr Vides Antiochensem hunc ita acce pisse sententiam Euripidis; tanquam si ɛiç yñv Kvavέav conjunctim dixisset. Vos iterum appello de terra hac Cyanea; vos qui geographiæ magi stros vos pollicemini. Quid autem mussitatis? nam Joanne ea loca convisisse Cedrenus affirmat, prorsus Damno itaque stultitiam meam, qui cum compone bam hactenus. Atque hercle vero serio, ne quid dissimulem, non placet iste locus: neque enim video cur ii bubulci [421 sermone Dorico uteren tur. Quid, malum, an Siculos se esse somniabant, non Tauro-Scythas? Atqui quantumvis essent Dorienses, si Ɛoɩrav suam dialecton extra chorum adhibuissent, rus continuo vel in ultimas terras mandati essent non sine infortunio. Sciunt id qui harum littera rum gustum aliquem habent. Adde orationem solœcam esse; ut quidem nunc habetur: sed certe, si pro sano locutus est, sic scripsit Euripi des aut, si illuc Kugvéav antiquitatis causa servare velis, quandoquidem qua vixit Malalas tempestate jam in libris inveteraverat; in hunc modum velut postea loquitur, Eleganter autem ɣádwy, ut nibil supra. Sic Virgilius Quales Threicia cum flumina Thermodontis. et Lucretius Pulverulenta Ceres, et Etesia flabra Aquilonum. et iterum Ut Babylonica Chaldæum doctrina refutans et tertium Impellant ut eam Magnesia flumina saxi. Sic legendi sunt duo loci novissimi; in libris vel gatis minus einendati feruntur. P. 176, To³ [ɛÀð Jam hoc pro explorato habeo, hatav ab hac pe cude positam esse pro ¿λéçavra. Cùi enim fandə auditum est, oleaginum humerum fuisse Pelopi! Cui non dictus Hylas puer et Latonia Delos Hippodameque humeroque Pelops insignis eburno! Alia multa [43] sunt apud Malalam ex eadem fabula tralata, quæ missa facio. Cur enim me manci pium faciam Majoris fuerit et voluptatis et fructus cognoscere, que summus poeta Enniuș de priore Iphigenia conver tit. Julius Rufinianus de figuris sententiarum el elocutionis Aganactesis, indignatio, quæ fit me Cxime pronuntiatione. Ennius in Iphigenia: Menelaus me objurgat, id meis rebus regimen restat. Dormi tavit hic vir summus Ger. Vossius. Nam, si unam syllabam addideris, trochaicus erit catalecticus. Menelaus me objurgat: id meis rebus regimen re [elital; quod genus versus commodissime inservit zij aya vaxtñoɛɛ • ut diu est quod ipse in tragicis Græcis observavi; priusquam id de scholiaste Ilermogenis didicissem. Idem Rufinianus postea: Syncrisis sixe antithesis comparatio rerum atque personarum inter se contrariarum: ut, ego plector, quod tu peccas:18 delinquis, ego arguor pro malefactis: Helena redeat, virgo pereat innocens: tua reconcilietur uxor, mea necetur filia. Ilunc etiam locum ad Ennii Iphige niam refert Italorum doctissimus Hieronymus Co lumna: invito tamen et repugnante Vossio, partim quia auctor non laudatur, partim quia non vincla sed pedestris oratio est; ad quod mirum, ait, non attendisse Columnam. Peccet Columna, el peccal quidem, in versibus; ego vero, cum certis signis hunc Ennii fetum cognoscam, non commiuam inveniat. Versus enim sunt Trochaici, ex eadem ut alium, quam quo natus est, parentem sibi puto scena petiti, qua superior est Ut ego plectar, quod tu peccas; tu delinquis, ego Larguar Pro malefactis? Helena redeat, virgo pereat inno [cens? Tua reconcilietur uxor, mea necetur filia?

ρώπης ἔσχεν υἱὸν τὸν Μίνω, καθὼς καὶ Εὐριπίδης ε σοφώτατος ποιητικῶς συνεγράψατο· ὡς φησι, Ζεὺς μεταβληθεὶς εἰς ταῦρον τὴν Εὐρώπην Αρπα Φοινικογενούς, παι, τῆς Τυρίας τέκνον Εὐρώπης καὶ τοῦ μεγάλου Ζη Καταστερισμοῖς. Ταῦρος λέγεται ἐν τοῖς ἄστροις τεθῆναι διὰ τὸ Εὐρώπην ἀγαγεῖν ἐκ Φοινίκης εἰς Κρήτην διὰ τοῦ πελάγους, ὡς Εὐριπίδης ἐν τῷ Φρίξῳ. 181. Ἐν τοῖς χρόνοις τοῖς μετὰ τὴν ἅλωσιν Τροίας παρ' Ελλησιν ἐθαυμάζετο πρῶτος Θέμις ὀνόματα. Εξευρε γάρ οὗτος τραγικὰς μελωδίας, καὶ ἐξέθετο πρῶτος δράματα, καὶ μετὰ τοῦτο Μία νως, καὶ μετὰ Μίνωα Αὐλέας τραγικούς χορούς δραμάτων συνεγράψατο. Ο δὲ Ἰουβέλ κιθαρῳδίας καὶ τραγῳδίας τοῖς δαι μονικοῖς ἐπιτηδεύμασι προσεπενόησεν. κιθαρῳδίας καὶ λυρῳδίας τοῖς ἁρμονικοῖς ἐπιτηδεύ μασι προσεπενόησεν. Τῶν δὲ Αἰγυπτίων βα Πετισσώνιος, ὁ τῷ Μωσεί Φαραώ· Ρε Ἐν τοῖς χρόνοις Ορέ στου ἐθαυμάζετο παρ' Έλλησι Θεόμις, δ; πρῶτος ἐξευρε τραγῳδικὰς μελῳδίας, καὶ ἐξέθετο πρῶτο; δράματα. Καὶ μετ' αὐτὸν Μίνως, καὶ μετὰ Μίνωα Αὐλέας χορούς τραγικούς συνεστήσατο. τέων τὸ ἡρῶον τὸ ἐξάμετρον Θέμιν μίαν τῶν Τιτανίδων εὑρηκέναι, τους νέο νόμοι Τί πρὸς τὸν Διό Non amplius, quod sciam, Euripides a Malala ci- seus laisso; tatur præterquam, p. 33: '0 Taùpo; ¿x tỹ; Eů Ev. Uæc quidem unde accersita sint, non certo scio: nam credibile est eum [44] in non una traṇ gœdia hæc obiter attigisse; ut in Cretensibus for tassis, ubi Chorus ad Hinoem vóz. Veri tamen simile est ex Euripidis Phrizo tra lata esse. Eratosthenes in Profecto qui Europam Tragoediam esse volunt, narraut nobis insomnium et eburnea porta. Pag. Utinam vero Malalie cuu præcursore suo melius conveniret! nam Jubal, si ei credimus, diu ante Trojæ excidium tragoedias factitavit. Verba, ne te ludere videar, sunt, p. 3 Quid quod ad soccum haud minus idoneus erat, si inter pretem audis, quam ad cothurnum. Nam x10 pyšíz Chiľmeado est comœdia; qui, cum ad alios ingenii cultus etiam musicæ studium adjunxerit; cur adeo ab artificio suo recederet, miror: clemen ter tamen, propter alia merita, suaque quasi lyra est increpandus. Vix equidem crediderim in bi Hiotheca vestra Oxonii, quantacunque est, Jubalia na Drainata reperiri. Scilicet ea omnia perierunt olin; Quando ex diluvio magno exivere rapaces Per terras amnes, utque oppida coopermere. Quarum fabularum una cum ipsis etiam memoria occidisset; absque illo Hamartolo fuisset, qui om nia omuino weminit, Quæ fuerunt, et quæ pullo sunt tempore nata. Habeo tamen, quo desiderium meum et dolorem consoler; nam in mentem op. D) portune venit fieri posse, ut locus iste vitiosus sit, et in hunc modu u emendandus: 'O &è 'lov¤àÀ Εt profecto quam magis magisque cogito, nimirum acu rem tetigi; sin autem, nolim mibi quemquam posthac ne ju rato qui ten credere. Tandem igitur aliquando lite lac composita, quantulum est tamen quoʻl pro fecimus, si Joannes ipse pugnantia loquatur? Non erim jai ab Ilio capto primus mortalium Themis Dramata fecit: [45] siquidem ante istam memoriam Ægypti rex Pharao, ubi a negotiis et turbis requie scere volebat, solitus est comœdias scriptitare. Verba sunt Joannis, p. 76 zways; Papaw. Quid rides? Quasi vero novum nunc proferatur, regem ad fabulas scribendas auimum appulisse. Etiam Dio nysius Tyrannus poeta fuit tragicus, et Augusti Ajax in spongiam incubuit. Quanquam, si emendate loqui velimus, xwμwodę non comicus est, sort comœdiæ actor. Histrioniam igitur fecit Pharao; Thrasonis, opinor, vel Pyrgopolinicis partes agens; ut Nero postea dipodis vel Creontis. Verum hæce ipsius Malala stultitiam superant; ut ea qui dixe rit, non pro homine sano loqui, sed ad agnatos et gentiles deducendus esse videatur. Sine dubio vitium est exemplaris; quo tamen modo tollendum sit, minus id possum conjectura assequi. Quid si legamus, tissonius, qui a Mose Pharao vocatur? Si caput sca beren, fortasse aliud melius possem exsculpere: sed indignus est Joannes, cujus causa commentari velim quidquam, nisi si quid ex facili nascatur. Itaque ut ad Themin istumn propius accedamus. Eadeth cum Antiochensi narrat, et in eodem do ctus est Indo scholiastes retus nescio quis apud Stanleium in Vita Æschyli ll:ec habet doctissimus noster Stanleius ex Bullengeri Theatro. Et tamen neuter de Themide, de Minoe vel Aulea, quod quam diligentissime factum oportuit, certio res nos facit. Concurrant jam omnes, quankum est Bɩáàiotáówv, et capita inter se conferant: nun quam se expedient, neque quidquam de tergeminis hisce tragicis resciscent. Narrat Clemens Expwpa primo Minoem autem µou; • sed quod ad præsens negotium attinet, va cuum a se lectorem et hiantem dimittit. Quid enim Minois ad nomos musicos? vusov; neque heroes in tragediis heroos [45] hexametros dicebant. Itaque quantum video, per petua jam criticis sollicitudo el quasi crux consti tuta est nisi Callimachi Illvaxa; et Aristophanis Grammatici Commentarium longa nocte sepultos protrahere possunt in lucem. Verum heu, vos! ecquid erit pretii, si nodum hunc solvero? quod quidem ea lege'et conditione faciam; ut dehinc mihi cum vestra natione nullum omnino commer cium intercedat. Enimvero ab Antiochensi´et ficul no illo, quicunque est, scholiaste gravissime peccatum est, cum in nominibus, tum in rebus ipsis. Prorsus quot verba, tot errata. Neque enim agnosco commentitios istos Theomin, Minoem Auleam; quorum ego loco non dubia conjectura repono Thespin, lonem, Eschylum: neque The spis ea, qua rentur, tempestate vixit; nam Solonis æqualis a Troicis temporibus longissime abfuit neque lon Eschylo prior fuit: neque primus Eschylus choros tragicos instituit; qand contra

δὲ ἄνθρωπος· ὁρῶπες γὰρ οἱ ἄνθρωποι λέγονται. Καὶ ἕτερα δὲ πλεῖστα τοιαῦτα διὰ τῶν κδ' στοιχείων ἀπαρ τίζοντα ίδιον σκοπόν εύρομεν, οἷον Βέου, ζάψ, χθώ, πλήκτρον, σφίγξ, ὅ ἐστιν οὕτως· Βέδυ ἐστὶν ἡ ὑγρὰ οὐσία, ζὰν ἡ πυρώδης ουσία, χθὼς ἡ γῆ, πλήκτρον δὲ Κλώδιος δὲ ὁ Νεαπολίτης οὕτως ἡρμήνευσε τὸ προ κείμενον· ἀήρ, θάλασσα, γῆ, ἥλιος. Καὶ ἑτεροί τινες φιλόσοφοί τε καὶ ποιηταὶ τοῦτον τὸν σκοπὸν ἡρμής καλεῖται, ὡς ὁ Θεόκριτος ἐν Βουκολικοῖς λέγει. καὶ τὴν ἐνόρχαν Τον Λιβυκόν πνάκωνα φυλάσσει, μὴ τὰ κορύψῃ. τοῖς (τοῖς θεαταῖς) τὸν νοῦν προσέχειν, ὡς ἐὰν μὲν Ρ. 481. Καὶ μετὰ τοῦτο Μίνως, καὶ μετὰ Μίνωα & κλαίοντας αὐτοὺς καθίζω, αὐτὸς γελάσομαι ἀργύ μετὰ τοῦτον Ἴων, καὶ μετὰ Ἴωνα Αἰσχύλος. προκόπτοντος ἐπ' ἀρετῇ. Αἰσχύλος, Ισθμοί θεώ μενος ἀγῶνα πυκτῶν, ἐπεὶ πληγέντος ἑτέρου τὸ θέα τρον ἐξέκραγε, νύξας Ιωνα τὸν Χίον, Ορᾷς, ἔφη, οἷον ἡ ἄσκησίς ἐστιν· ὁ πεπληγώς σιωπᾷ, οἱ δὲ θεώ ριον λαμβάνων· ἐὰν δὲ γελῶντας, αὐτὸς κλαύσομαι ἀργύριον ἀπολλύς. μέν τις, περὶ τοῦ ἄλλου ποιητοῦ διαλέγηται, οὐδὲ λόγου ἄξιον, ἀλλ' ἀτεχνῶς νυστάζω, Ηρξατο τας τραγῳδίας διδάσκειν ἐπὶ ὀγδοηκοστῆς καὶ δευτέρας Ολυμπιάδες. rii et Menagii quæ si vera est sententia, non ô á†p, opły§ † toútwy yıhiz dià tb overplyzat. Non longe a principio sic scribe: Kváxwv yàp Lo cus est Idyllio tertio Illud autem nimis festivum est, quod aliquanto post sequitur Capras scilicet, si quis iis nares obturet, cornibus spirare. Sed pro xspátwy certis sime emendandum est oůάtwy vel &twv. Varro, De re rustica: De quibus admirandum illud, quod etiam Arckelaus scribit; capras non, ut reliqua animalia, naribus, sed auribus spiritum ducere solere. Idem narrant Plinius et Ælianus. Clodius iste Neapoli tanus librum composuit adversus eos qui carne abstinerent; ut testis est ipse Porphyrius Hɛpt knoxñs kµýúywv; neque alius quisquam illius me minit, quod sciam. Fidem id facit, minime sus zlypıya hæc esse, sed ex Porphyrio bona fide excerpla. Ýsude opus est ut multa dicamus. Statim enim constabiť Jonem Eschylo fuisse natu minorem. Quippe So crates natus Olymp. Lxvit anno iv, tantummodo III ætatis annum agebat, cum Æschylus ex vita excessit, videlicet Olymp. LXXXI an. 1, Callia Athe nis archonte. Sed de Ephesio isto pugnant adver… sus Gyraldum et Scaligerum eruditissimi quidem homines Leo Allatius et Joannes Jonsius: ille cou tumeliis fretus, et eo quod nullo auctore primus id dixerit Gyraldus, quodque Ephesius rhapsodus fuerit, non tragicus; hjc autem acerrimo telo ar matus, quia ratio temporum reclamat: scilicet Ionem Chium Olymp. Lxxii tragœdias docuisse noi minus anfios viginti priusquam Socrates nascere tur, Olymp. demum Lxxvii, iv. Mihi quidem idem est animus, non unum et eumdem fuisse Chium et Ephesium; Chius enim et genere et opibus fuit clarus qui cum Athenis [51] quondam tragoedia simul et dithyrambo vicisset, Chii vini cadum viri tim cuique civium dedit; ut memorant Athenæus et Comici enarrator ad Pacem. Luculentae vero di vitiæ, quæ tam eximiæ liberalitati sufficere potue runt. Ephesius homo mendicus et circumforaneus cantitando et gesticulando victum inopen) quæri tans, ut nos erat rhapsodis; quos Homerus suus misella stipe et esuritione pascebat. Ipse de se lo quitur apud Platonem: Azi yáp µs xal oyóòp' aů. Adidas. Dixi meam sententiam: nimirum aut vitio codicis aut memoriæ falsum esse Joannem; et ad hunc modum a prima mami scriptum videri, Kal Porro iste [50] Ion poeta fuit tragicus, natione Chius: de quo ideo plura dicemus, quia Thespide et Æschy lo aliquauto est ignotior; tum autem ut quasi sperimen demus istius operis, cujus antea fecimus mentionem, quo Reliquias omnis Grieca poeseos, philosophicæ, epicæ, elegiacæ, dramaticæ, lyrica que colligere voluimus. Sed hæc fuerunt. Prin ripio autem non injuria Chius noster una cum Eschylo memoratur, cui olim amicitia et familia ritate conjunctus fuit; ut ex Plutarcho constat in libro qui inscribitur; & is alsðoito kauto ait, pɛvi ßowat. Juvenis tamen cum sene versatus est; el in eo quidem non leviter peccatum est a Joan ne, quod lonem Æschylo vetustiorem faciat. Utinam vero superesset hodie Batonis Sinopensis liber! Plura de lonis ætate et evidentiora dici possent, nunc soli in obscuro lubricoque tramite magis replamus, quam pedetentim ingredimur. Platonis est Dialogus, quo Socrates sermonem instituit cum lone quodam Ephesio; quem a Chio non esse di versum opinio eɛt Lilii Gyraldi, Julii Scaligeri, Del Chius in omni litterarum genere magnum nomen est consecutus: Ephesius præter Homerum nihil doctus cantare: sicut de se fate tur; cum a Socrate interrogatus utrum Homerum solum calleret, an etiam Hesiodum et Archilochum; respondit, minime quidem istos, sed Homerum so lum: atque hoc satis esse. Et aliquanto post: "Utay ait, poséyw voův, ¿duvatŵ te xal ótioūv ovµ¤zhésła et alia pluri in hanc sententiam. Sic igitur persuasum ha beo, Chio illi et Ephesio patriam, genus, fortunas, ingenium, studia, mores, omnia denique præter nomen et ætatem disparia fuisse. Et ætatein quidem cum dico, cave cum Jonsio et Gerardo Vossio et Menagio ad Olymp. Lxxu Ionem Chium rejicias, qui in erubescendum errorem inciderunt inscii, Et graviter magni magno cecidere ibi casu ab hominum futilissimo Emilio Porto deecpti, qui Suidæ verba, Tñs ñß' 'Okvµnádo;, ita Latina fecit, tanquam si Ion Olymp. Lxxn scribere coepisset. Atqui, o bone, T.ß' sunt lxxxit: et scholiastes comici non nume rorum notas, verum integra verba exhibet, Facile igitur per ætatem licitum est, usum et consuetudinem Toni Chio cum Socrate fuisse. Quin ipse in suis scriptis Socratis mentionem fecit. Diogenes Laert.

ταν, λευκῇ πτέρυγι. Ἴων δ' ὁ Χιός φησι, Χαιρέτω ἡμέτερος βασιλεὺς σωτήρ τε πατήρ τε, Ἡμῖν δὲ κρητῆρ οινοχόοι θέραπες Κερνάντων προχύταισιν ἐν ἀργυρέοις· ὁ δὲ χρυσὸς Οἶνον ἔχων χειρῶν νιζέτω εἰς ἔδαφος ὁ δ' ἕκαστος Ἴων δὲ ὁ Χῖος καὶ νέον ὄντα τὸν Σωκράτην εἰς Σά-: Σεραφεί μον σὺν ᾿Αρχελάῳ ἐπιδημῆσαί φησι. Διθυραμβοδιδάσκαλοι Καὶ Σωκράτους τοῦ φιλοσόφου ἐστὶ λόγος εἰς αὐτόν. Πιρραγεί: "Η σκηνή του δράματος ὑπόκειται ἐν Θήβαις έ:πιο Τροιζήνι) ἐπὶ ᾿Αμείνονος ἄρχοντος Ολυμπιάδι τζ' ἔτει δ'. Πρῶτος Εὐριπίδης, δεύτερος 1οφῶν, τρί της Ιων. Θε. Οὐκ ἦν ἄρ' οὐδ' ἃ λέγουσι περὶ τὸν ἀέρα, Ὁ ἀστέρες γινόμεθ', ὅταν τις αποθάνῃ; Τρ. Μάλιστα. Θε. Καὶ τίς ἐστιν ἀστὴρ νῦν ἐκεῖ; Τρ. Ιων ο Χος. Ότι ὁ μὲν Ιων ἤδη τέθνηκε δῆλον. Μα Δί', ἀλλ' ἀπόφηνον ὅλην σαυτὴν Γενναιοπρεπῶς τοῖσιν ἐρασταῖς Ημῖν, οἱ σου τρυχόμεθ' ήδη Οἶκον ἔχων χειροῖν ἱζέτω εἰς ἔδαφος. Ἴωνος εἰς Εὐριπίδην. Χαῖρε μελαμπέπλοις, Εὐριπίδη, ἐν γυάλοισι Πιερίας τὸν ἀεὶ νυκτὸς ἔχων θάλαμον. ἴσθι δ᾽ ὑπὸ χθονός ὢν, ὅτι σοι κλέος άφθιτον έσται, Ἴσον Ομηρείαις ἀενάοις χάρισιν. τοῖς κατ' ἀγρούς Ιωάννου, Βίωνος Δίωνος, σχολ. Αγαμέμνων, σχολ. Πεδανῷ ὕπνῳ, ἢ πεδιν κούφῳ, Ιων, Αγαμέμνονι, τινὲς δὲ οὐ βεβαίῳ. ἠπεδανῷ, κούφῳ. Αλκμήνη. 25. Ἐν δὲ τῇ Ιωνος ᾿Αλκμήνῃ, δ εἰς τὴν τῆς τροφῆς παρασκευὴν ἦν, θυλακίσκη ὠνόμασται. ὁ εἰς τὴν τῆς τροφῆς παρασκευήν θυλακίσκος ὠνόμασται. Αργείοι Μέγα δράμα. 45. Ονοταζομένη, εν Μελάγχετον, μεγάλω δράματι ἀπὸ τῶν ἀνθρώπων, οἷον ἀκμάζουσαν.: Μελαγχαίταν, των Μεγάλῳ δράματι. ἀκμάζοντες ἵππος μελαγχαίτας Φρουροί. Φοίνιξ. Ἴων δὲ ἐν Φοί νικι σαφέστερον· 'Αλλ' ὦ θυρέτρων τῶνδε κωμάται θεοί. Τοῦτο τοῦ ω Φελίου Λευκοπτέρυγα πρόδρομον. νός ἐστιν ἐκ Φοινίκης ἢ καὶ Οἰνέως· Εἰ δ' ἐγὼ ὀρθὸς Τρία καὶ δέκ' ἔτη. Καὶ Καλλίμαχος, «128, ἐν χωλιάμβοις μέμνηται αὐτοῦ, ὅτι πολλὰ ἔγρα Ιων διθυράμβων καὶ μελῶν ποιητής. Έγραψε δὲ μέλη πολλά. 'Αοῖον ἀμεροφονταν. Αστέρα μείναμε, et in allero Paanes. Hyuni, Scolia sive carmina convivalia. Schol. Aristoph. Elegiaca. Idem et Suidas. Ex Elegis non paucos versus adducit Athenæus: ut lib. x1, c. 3: Kał ct quæ sequantur: ubi Casaubonum nequidquam æstuantem videas, ut eliciat ex istis sententiam commodam; nam prius correctionis indigent, quam a quoquam intelligi possint. Non longe aberrabi mus a scopo, si sic legerimus scholiastem et Suidan male in utroque Quid Allatius, malevolentia et livor, non homo? quam falsus est a.imi, cum Gyraldum credidit primum in ea [52] opinione fuisse? Ecce tibi e transverso Suidas jampridem is in idem cum Gyraldo senserat. Porius haud prater solitum per verse; ut nihil mag's: Exstat Socratis philosophi oratio in ipsum scripta. Sed de dialogo Platonis in tellexit Lilius; et recte quidem: eo solum nomine eulpandus, quod errantem ducem secutus est. Jam vero, cum illud exploratum sit de Olympiade LXXXII, quis dubitet quin lonem Æschylus anteierit ætate? siquidem obiit fere septuagenarius, triennio prius ad minimum quam lon ad studium tragicum se applicaret. Praeterea, narrat lon (apud Athenæum) convenisse se in insula Chio Sophoclem poetam, cum prætor factus navigaret in Lesbum: et (apud Plutarchum) memorat solitum esse Periclem jactare se magnificentissime, quod Samios vicisset. Ea vero gesta sunt Olymp. Lxxxiv, tv, a morte Æschyli annis quindecim. Didascalize veteres in Argumento Itaque Olymp. Lxxx, IV, lon fabula certavit annis septem et viginti posteaquam Æ sehylus mortuus est. Denique bar, sodes, vide ex Aristophanis Pace Scholiastes notat lonem jam mortem obiisse Addo, etiam eodem anno quo acta est ea fabula, XIII videlicet belli Peloponnesiaci, Olymp. xc, u, uti constat ex ipsa comedia, ubi Tryæus sic Pacem alloquitur Comœdiæ ut comici schol. Comædia ut Suidas. Epi grammata. Idem schol. et Anthologia Epigram. lib. 111, c. 26 Seul omnino [54] falsa est et ementita inscriptio quam ratio temporum refutat et rejicit. Mirificum vero poetam lonem, qui Euripidem mortuum epi grammate celebraverit, ipse jam annos tredecim exstinctus! Decessit Ion. Olymp. xc, 2, anno belli Peloponnesiaci xII. Euripides autem et Sopho cles ejus belli xxvi anno, Olymp. xcit, 3, uti constat ex Aristophanis Ranis, quæ actæ sunt eo anuo Dionysiis - ut alia argumenta mittam ab eruditis viris occupata. Itaque loco "lw vo; scribendum est fortassis vel vel ut cuique libitum fuerit. Tragœdiæ nu mero si, ut alii volunt xxx, ut alii st et Saidas. Tituli quidem undecim a veteribus gram maticis adhuc servantur. idem et Athenaus. Hesychius leg. Hesych. Pollux x, Repone ex cod. Vossiano, Hesych. Pollux s, Hesych. in Lego Homines ætate florentes capil lilio fere nigro sunt, provecti canescunt. Sed ver bam id inversum est ab Ione, et ad alia trálatum, quæ sunt annis et viribus integris: quasi diceretur excmpli gratia equus furenti elale juvencus. Schol. Aristoph. Hesych. Athenaus: Julius Pollux Enarrator Comici ad Ranas Sic lige apud Jam nusquam habet Malalas, quo abdat illud puti dum et inhonestum caput. Tantum [53] abest ut ton Æschylo natu fuerit grandior, ut superstes ei fuerit annos solidos xxxvi. Nunc tempus est ut de louis scriptiș fidem liberemus. Et profecto non immerito propter multiplicem doctrinam a Calli macho laudatus est lon. ait Sui fav. Nam ut poemata prius recenseamus; deinde que oratione prosa composuit: Melica Ionis lau dmtur et Dithyrambica. Schol. Aristophanis, et Suidas Hare pocration: Εt dithyrambo quidem vicit, cum Atheniensibus viritim Chii cadum distribuit: ex Melicis carminibus exstat Odæ principium, et

ἰδεῖν βίον ἀνέρος, πολιῆται. ἐκ Φοίνικος ή Καινέως Εἰ δ᾽ ἐγὼ ὀρθὸς ἰδεῖν βίον ἀνέρος, ὦ πολιῆται. 111 19: Ιων ἐν Φοίνικι, ἢ Και Φοίνιξ ἢ Καινεύς οι Φοίνιξ δεύτε Τιμαλφής. ιν: Ἐν δὲ τῷ δευτέρῳ Φοίνικι ὁ Ἴων φησίν. Εκτυπον ἄγων βαρὺν αὐτὸν τρέχοντα ῥυθμῷ, [55] οὕτω λέγων τῷ Φρυγίῳ. τρέχοντα. ἐκτύπουν, ἄγων βαρύν Αὐτὸν, τρέχοντα ῥυθμόν.... Πολλοῖσι σὺν κώδωσιν ἐκτύπει φόβον. Τεύκρος. Ανδροι, άνδρες, Ἴων Τεύκρο † Αϊδ οφῶντα, ἀϊδρίων ἀναιρετικῷ, Ιων, ᾿Ανδρειφόντῃ, ἀνδρῶν ἀναιρετικῷ, Μηριόνης ἀτάλαντος Ενυαλίῳ ἀνδρειφόντῃ. Αμφιβώτης, περιβόητος· "Ιων Τεύκρῳ. περι βοήτου. Βώσας, βεβωμένος αμφισ σωτος. Αμφιρῶτις, περιβόητος. 10 Ομφάλη. Εῤῥωπίζομεν, Ιων Ομφάλῃ· τινὲς φωπί ζειν ἀπέδοσαν τὸ ἀτεχνεύεσθαι, καὶ ἀμαθεύεσθαι ἀμαθαίνειν) κακῶς. Ἔστι γὰρ ῥῶπο; ὁ λεπτὸς καὶ ποικίλος φόρτος, καὶ βέβαιος, καὶ τὰ ἔσω τῶν ῥωτῶν πλέγματα κανα καὶ σεῖστρα κυρίως. ἀτεχνιτεύεσθαι· Εἰ: Ἔστι γὰρ ῥῶπος ὁ λεπτὸς καὶ ποικίλος φόρτος, καὶ γέλγαι, καὶ τὰ ἐκ τῶν ῥωπῶν πλέγματα κανά καὶ σῆστρα κυρίως. πιζόμην, ἢ τεχνητευόμην, ή σύμμικτα σχήματα εξ. χον. Ερξωπίζομεν, ἠτεχνιτεύομεν, ἢ σύμμικτα χρώματα εἴχομεν.: Εῤῥωπίζο μεν, εὔμικτα καὶ συμπεφορημένα ἐποιοῦμεν Φέρεται δὲ καὶ ῥῆμα τὸ ῥωπί ζειν, ὅ δηλοῖ τὸ σύμμικτα καὶ συμπεφυρμένα ποιεῖν. βέβαιος γέλγαι γέλγια βέβαι. γέλγη 'Ρῶπος, λε πτὸς καὶ ἀτελὴς εὐτελής) φόρτος, ὡς δὲ Αίλιος Διονύσιος λέγει, καὶ ποικίλος· γέλγην δὲ, φησίν, αὐτὴν ἔλεγον οἱ παλαιοί. Γέλγη, ὁ ῥῶπος, καὶ βάμματα, καὶ ἄτρακτοι καὶ κτένες. [56]: Ῥῶπος, μηδενὸς ἄξιον, Ρώπος καὶ γέλγη, ὁ ποικίλος. λεπτός φόρτος. Ι. σήστρα Σήστρα κόσκινα ἢ κύμα βαλα, σήστρα ει σείστρα, ἀπὸ τοῦ σείειν ἀπὸ τοῦ σήθειν. Μεσόμφαλοι, φιάλαι. Πιθι Πακτωλού βοάς.: Καὶ τὴν μέλαιναν στίμμιν όμματογράφον. Οἶνος οὐκ ἔνι Ἐν τῷ σκύψει Ἐνιαυσίαν γὰρ δεῖ μὲ τὴν ἑορτὴν ἄγειν. Λυδός τε μαγάδες αὐτὸς ἡγείσθω βοῆς. Αλλ' εἷα Λυδαὶ ψάλτριαι, παλαιθέτων "Υμνων ἀοιδοί, τὸν ξένον κοσμήσατε. Ἴων δ' ἐν Ομφάλῃ ἐμφανίσας τὴν Ηρακλέους ἀδδηφαγίαν ἐπιφέρει Ὑπὸ δὲ τῆς Εὐφημίας Κατέπινε καὶ τὰ καλα καὶ τοὺς ἄνθρακας. τῆς εὐφαγίας. τῆς βουλιμίας Εξω τὰν βούλιμον, ἔσω τὰν πλουθυγίειαν. περὶ τῆς Εὐβοίας φησὶν ἐν Ομφάλῃ Σατυρεῖς. Εὐβοΐδα μὲν γῆν λεπτὸς Ευρίπου κλύδων Βοιωτίας ἐχώρισ' ἀκτῆς, ἐκτεμών Πρὸς Κρῆτα πορθμόν. Εὐβοϊδα μὲν γῆν λεπτὸς Εὐρίπου κλύδων Βοιωτίας ἐχώρισ', ἀκτὴν ἐκτεμὼν Προβλήτα πορθμῷ ε. Ἀλλ' ἀκταὶ προβλῆτες ἔσαν, σπιλάδες τε, πάν [γοι τε Repone ex certissima tissima emendatio; ea sunt canistra virgullis aut conjectura· et versus iste Heroicus est, non alienus a tragœdia. sic Athenaus lib. et vel. Itaque est poc. Vide Hesychium in Athenæus fine lib. Non de nihilo est quod codd. miss. constanter exhibent ad quo rum indicium sic legerim ut in Euripidis Rheso. Hesychius scribe et illud alterum llesychii peccatum est scutica dignum. Quicunque fuerit interfector iste stultorum, homo sane metuendus, sine dubio trucidasset Hesychium si occasionem hanc nactus fuisset. Vera scriptura est ex Homerico isto Lego Herodot. inde Idem alibi, rum tibi, mi Hesychi, a stulticida illo cavendum est; nam cur non ego par pari referam, et barba riam tuam ulciscar nunc demum nato vocabulo? Schol. Aristoph. Harpocration. Hesy chius {pro Lego Quanto haec meliora quam illa Palmerii! Hesychius alibi. 'Eptw Iterum a librariis deceptus est. Sana lectio est Εtymolog. magnum quod ferri quidem potest; sed emendatius fortasse pro fertur ab Eustathio Quod ad attinet, terminatio os in libris inss. minuto apice signatur: illa vero non oppido dissimilia vel et Aliis est potius numero singulari. Eustathius (leg. Hesych. Photius pa Iriarcha cer juncis contexta. Hesychius duo verba confundit quo rum hoc formatur, illud Achius vetustus tragicus docuit Omphalen satyricam: quo de genere persuasum prorsus habeo etiam hanc Ionis fuisse. Hercules servivit Ompha le, Genio et Veneri assidue litavit: jussus et inter ancillarum greges pensa carpere, sicubi duro et indocto pollice fila.rumpebat, e vestigio hominis caput sandalium commitigabat. Nihil hic triste neque tragicum ludus jocusque omnia. Favent huic sententiæ fragmenta, quotquot supersunt, quæ nihil nisi convivia, comessationes et sympho nias pollicentur. Hesych. Ειym. Pollux Athenaus Et lib. x Ita lege, non 'AXX' al Avdal, quod versus recusat. Et eodem libro Casaubonus corrigere conatus est, Nollem factum. Neque enim quisquam ita locutus est; neque, si fuerit locutus, eo magis conveniret huic loco; quia syllaba secunda foret brevis. Nihil aplius excogitari potest adeo qua drant omnia, similitudo, mensura, sententia. Libet illud afferre cum probationis tum boni hominis causa, Atque hæc quidem de Omphale scripseram; cum Strabo mihi ad manum non esset. Postea quam copia facta est eum adeundi, delectatus sum ejus suffragio confirmari sententiam meam. Verba sunt [57] lib. 1 De insulis, quæ continenti quondam adha rentes, postea interfuso mari avulsæ sunt. "Iwv ôt Locum hunc, ait Casaubonus, depravatum esse mo nere possum: emendare non possum sine ope codi cum. Ego vero nullis adjutus codicibus, nisi tamen in integrum restituero; nihil deprecor, ne dentatis criticorum chartis et canina eloquentia conscindar. Lego autem sic Homerus Od. e. et hymno in Bacchum

Ὡς ἐφάνη παρὰ θῖν' ἀλὲς ἀτρυγέτοιο Ακτῇ ἐπὶ προβλῆτι. Μονόδοντες, ἃς οὔθ᾽ ἥλιος προσδέρκεται Ακτῖσιν, οὔθ᾽ ἡ νύκτερος μήνη ποτέ.) Ἐπὶ δὲ τῆς ῥαγίτιδος [59] ρανίδος) ὁ αὐτός φη σιν ἐν Προμηθεῖ πορθμῷ Ομφάλη Σατυρικῇ, Σατυρικῷ δράματι ἐν Ὀμφάλῃ Σατύροις. Σατύρους Μενέδημον Σατύρους νι Επιδημιῶν, Σπλα μίνι Σατύροις. Νυνὶ δὲ ἀρκέσει τοῖς γραμματικοῖς ἀκολουθήσαντα, κατὰ τὴν ἐκείνων διάταξιν εἰπεῖν τι περὶ τῶν κατὰ τὴν πέμφιγα στην μαινόμενων. Δοκεῖ μὲν γὰρ αὐτὴν ἐπὶ τῆς πνοῆς Σοφοκλῆς ἐν Κολχοις λέγειν. Απήξε πέμφιξιν οὐ πέτ λας φόρου 'Απῆξε πέριξ Ιονίου πέλας πόρου. Χρόνον δὲ τὸν μέλλοντα πόντιος μυχός. Σαφῶς ἐπίστασ', Ιόνιος κληθήσεται, Τῆς σῆς πορείας μνῆμα τοῖς πᾶσι βροτοῖς, Τῷ καὶ ὑπέφθη τούς γε βαλὼν ὑπὲρ αὐχένα γαίης Κόλπον ἔσω πόντοιο πανέσχατον 'Ιονίοιο. Ἀπῆξε πέμφιξ ἐξ ἕω σελασφόρου.) Καὶ αὐτὸς ἐν Σαλαμίνῃ Σατύροις· καὶ τἀχ᾽ ἂν κε ραύνια πέμφιξι βροντῆς καὶ δυσοσμίας λάβοι. καὶ τάχ' ἂν Κεραύνια Πέμφιξι βροντῆς καὶ δυσα εσμίας βάλοι.) Αισχύλος δὲ ἐν Προμηθεῖ Δεσμώτη Λυομένῳ.) Εὐθεῖαν ἔρπε τήνδε· καὶ πρώτιστα μὲν Βορεάδας ἥξεις πρὸς πνοὰς, ἵν' εὐλαβοῦ βρόμον καταιγίζοντα, μή σ' ἀναρπάσῃ Δυσχει μέρῳ πέμφιγι ξυστρέψας άφνω. Ἐπὶ δὲ τῶν ἀκτίνων αὐτῶν δοκεῖ χρῆσθαι τῷ τῆς σέμφιγος ὀνόματι Σοφοκλῆς ἐν Κολχοῖς κατὰ τάδὲ τὰ ἔπη· κἂν ἐθαύμασα τῇδε σκοπῶν πέμφιγα χρυσέαν ιδών. - Καπεθαύμασα Τηλεσκοπον πέμφιγα χρυσείαν ἰδών.) Οὕτω καὶ Αἰσχύλος. Ἐξαντιαίας οὔτε πέμφιξ ηλίου προσδέρκεται, οὔτ' ἄστερον στόμα λη τώας κόρης. Αἰσχύλος ἐν Ξαντρίαις.) Ας οὔτε πέμφιξ ἡλίου προσδέρκεται, οὔτ᾽ ἀστερωπὸν ὄμμα Λητώας κόρης. 26: Τὰς μέντοι λαμπάδας καὶ Κάμακα; εἴρηκεν ἐξανδρίας Αἰσχύλος. ἐν ξαντρίαις, Εξευλαβοῦ δὲ, μή σε προσβάλλη στόμα Πέμφιξ· πικρὰ γὰρ κοὺ διὰ ζωῆς ἀτμοί. Καὶ ἐν Πενθεῖ· Μηδ' αἵματος πέμφιγα προς πέδι βάλῃς. Ἐπὶ δὲ τοῦ νέφους δοκεῖ τετάχθαι κατά τόξε τὸ ἔπος ἐν Σαλαμήνῃ; Σατύροις παρά Σοφοκλεί Πέμφιγι πᾶσαν όψιαγέλων πυρός. Πέμφιγι πᾶσαν ὄψιν ἀγγέλῳ πυρός) Καὶ παρ' Τούκῳ· Πυκ:. νὰς πέμφιγας πιόμενοι. Λέλεκται δὲ οὗτος ὁ λόγος αὐτῷ κατά τινα παραβολὴν ἐπιχειμαζομένων ἐπὶ χειμ.) εἰρημένην, διὸ καὶ τῶν προγνωστικῶν οἱ πλεῖστοι ἐπὶ τῶν κατὰ τοὺς ὄμβρους σταγόνων είρη σθαί φασι τὰς πέμφιγας. Ὁ δὲ Καλλίμαχος ᾧδε· Μὴ διὰ πεμφίγων * ἐνάγουσιν ἔα. Ὁ δὲ Εὐφορίων οὕτως εἶπε δ' ἄνθη πέμφιγες ἐπιτρίζουσι θανόντα. Εἰ πεδαναὶ, Ἠπεδαναὶ πέμφι γες ἐπιτρύζουσι θανόντα. 1. quαεί επικλύο ζουσι. Σαλαμίνα Σατύρους Σαλαμίνα, Σαλαμινίας Σαλμωνεί Σατύροις.: Σοφοκλής Ο Σαλμωνεί. Καὶ τάχ' ἂν Κεραύνια Πέμφιξι βροντῆς καὶ δυσοσμίας βάλοι. Ει Πέμφιγι πᾶσαν όψιν ἀγγέλω πυρός. Καλεῖται δὲ μάνης καὶ τὸ ἐπὶ κοττάβου ἐφεστηκός, άρ οὗ ἐφ' οὗ τὰς λάταγας ἐν παιδιᾷ ἔπεμπον, ὅπερ ὁ Σοφοκλῆς ἐν Σαλμωνεῖ χάλκειον ἔφη κάρα, λέγων οὕτως Τὰ δ᾽ ἔστι κνισμὸς καὶ φιλημάτων ψόφος, versibus se ipse imitatus est: nam hæc habet in Prometheo vincto de Græis sive Phoreidibus (lege Nec minus recte illud Pomp. Mela: Sici lia aliquando continens, et agro Brutio annexa, post fredo maris Siculi, abscissa est. Idem Casaubo mus legit vel videlicet nain Ionis Omphalam, ut Achai, salyri cam fuisse putat. Postea tamen oblitus est hujus loci, cum aureolum illum libellum De satyrica coin posuit. Sic enim narrat p. 186: Scripserat et lon Chius poeta tragicus Omphalam: sed id drama fuisse salyricum nusquam lego. Tu revoca in me moriam quæ scripsinius supra paulo in hac Episto la, et sine cunctatione lege Dlud etiam notandum, cum numero singulari con jungi cujus rei exemplum tune non ha luimus. Sic Lycophronis lau dant Athenæus et Lacrtius. Janique etiam in niemo riam redeo luculenti loci apud Galenum Comm. 1 * | ubi Sophocles citatur in Is ita se habet. (lege Sic Æschylus [58] Prometheo Apollonius Rhodius lib. iv, loquens de Colchis Vel ad hunc modum, si id minus placet, æque com moda mutatione; (Lege (imo vero (Lege (Lege Ea fabula citatur in Catalogo dramatum et Scholiis Eumenidum. Pollux, x, e. Ms. codex Is. Vossii habet ut et antea viri docti ex conjectura emendarunt. Porro As by us in lais (Scrib. (lege Versus est hexametrus, vel e. murmure suo lamentari videntur. Possis etiam legere, Quod ad attinet, cujus gratia cætera emendavimus, neufo me adduxerit, ut verbum mendo esse vacuum existimem. Æschy lus quidem fecit sive - Sopho clea fabulæ, quæ eo titulo inscripta sit, nemo alius meminit. Ausim pro certo dicere lectionem rectam esse Hesychius bis Quatuor hic invectus equis, et lampada quassans, Per Graium populos, mediaque per Elidis urbem Ivat ovans, divumque sibi poscebat honorem, Demens! qui nimbos et non imitabile fulmen Are, et cornipedum pulsu simularet equorum. Hactenus quidem argumentum est satyris aptum, el conveniens ad hilarem et festum diem. Iluc quo. que fragmenta illa videntur pertinere; quæ verba sunt cujuspiam qui facete et urbane irridet jocula rem illam simiam Tonantis Forsan et pelet Cerounia Odore tetro et vi corusca fulminis. [60] illud alterum Nimbo ora velans nuntiv tonitrui. Atque hucusque Sophocles in eo dramate processit nam quæ sequuntur, plane tragica sunt, et lameu tabili carmine deploranda. At pater omnipotens densa inter nubila tclum Contorsil (non ille faces, nec fumea Ladis Lumina), præcipitemque immani turbine adegit. Et hæc quidem conjectura probabili nituntur: sed extra controversiam rem statuit Athenæus lib. xt (leg.

Τῷ καλλικοτταβοῦντι νικητήρια Τίθημι, καὶ βαλόντι χάλκειον κάρα. Κρεώφυλος Πολιτείας ι'. Ο γὰρ Κρεώφυλος, ὦ Σώκρατες, ἴσως ὁ Ὁμήρου ἑταῖρος· τοῦτόν τινες καὶ διδάσκαλον Ομήρου λέγουσι γεγονέναι, καὶ ἔστιν αὐτοῦ ποίημα Οιχαλίας ἅλωσις. ᾿Αρχαῖος μὲν οὖν ἐστι, νεώτερος δὲ ἱκανῶς Ομήρου. Θεσσαλοὶ δὲ καὶ Εὐβοεῖ; λέγουσιν, ε μὲν ὡς τὸ Εὐρύτιον πόλις τὸ ἀρχαῖον ἦν, καὶ ἐκα λεῖτο Οιχαλία· τῷ δὲ Εὐβοέων λόγω Κρεώφυλος ἐν Ηρακλείᾳ πεποίηκεν ὁμολογοῦντα. Οιχαλίας ἁλώσει ἐν Ηρακλείᾳ ἐν Οιχαλίᾳ. Τῷ δὲ Εὐδοξων λόγῳ Κρεώφυλος Ηρακλέα πεποίηκεν ὁμολογοῦντα. Ευρυτίδαι. ήτος θρήνον σημαίνει, ὡς Σοφο κλῆς Τρωίλῳ καὶ Ἴων Ερυτίδαις. Εὐρυτίδαις. ᾿Αθίκτορας, ἀνεπάφους παρθένους, οἷον Ευρύτιδες. οἷον Ευριπίδης. Αθίκτους χώρας, ἀνεπάφους παρθένους, Ιων Ευρυτίδαις. Δια φωνεῖται ὁ τῶν Εὐρυτιδῶν ἀριθμός. Ησίοδος μὲν γὰρ Hoξαις, Ηρωικῇ γενεαλογία) τέσσαράς φησιν ἐξ Ευρύτου καὶ ᾿Αντιόχης παῖδα; οὕτως. Η δ' υποκυσσαμένη καλλίζωνος Στρατονίκη [61] Εύρυτον ἐν μεγάροισιν εγείνατο φίλτατον Γυἱόν. Τοῦ δ' υἱεῖς ἐγένοντο Δηΐων τε, Κλύτιός τε, Τεξεύς τ' ἀντίθεος, ἠδ᾽ Ίφιτος όξος "Αρηος. Τοὺς δὲ μέθ' ὁπλοτάτην τέκετο ξανθὴν Ιόλειαν Αντιόχη κρείουσα, παλαιὸν γένος Αὐβολίδαο. Κρεόφιλος δὲ δύο· Αριστοκράτης δὲ τρεῖς, Τοξέα, Κλύτιον, Δηΐονα. 'Αντιόπη. Κλύτιος και Ίφιτος οἱ τῆς ᾿Αντιόπης παίδες. Πύλωνος παλαιὸν γένος *Αντιόπη κρείουσα Πύλωνος Ναυβολίδαο. Τῷ δ' ἐπὶ δὴ θείοιο κίεν Δανάοιο γενέθλη Ναύπλιος, ὦ γὰρ ἔην Κλυτονήου Ναυβολίδαο, Ναύβολος αὖ Λέργου. Κρεόφιλος Κρεώφυλος Οιχαλίας ἅλωσιν Πολιτειών Τὸν δ' αὖτε προσέειπε βίη Ηρακληείη. Ἐν τοῖς Κρησὶν Εὐριπίδης Ικα ρον μονῳδοῦντα ἐποίησεν, εἰ· Ἐν ταῖς Κρήσσαις Αερόπην εισήγαγε πορνεύουσαν Οιχαλίας άλως σιν Τοῦ Σαμίου πόνος εἰμὶ, δόμῳ ποτὲ θεῖον "Ομηρον Δεξαμένου· κλαίω δ' Εὔρυτον ὅσσ᾽ ἔπαθε Καὶ ξανθὴν Ιόλειαν· ῾Ομήρειον δὲ καλεῦμαι Γράμμα· Κρεωφύλῳ, Ζεῦ φίλε, τοῦτο μέγα. Ομηρος. Αναφέρεται δὲ εἰς αὐτὸν καὶ ἄλλα τινα ποιήματα, Αμαζόνια, Ιλιάς μικρά, Νέα στοι, Επικιχλίδες, Ηθιέπακτος ήτοι Ιαμβοι, Σικελίας ἅλωσις. Σικελίας Οιχαλίας. Ηθιέπακτος τάκτιος. Καὶ Ἑπταπάκτιον, καὶ Ἐπικιχλίδας ἐποίησεν. Ει ἑπτὰ Επίγονοι. 'Αλλ' Ησιόδῳ μὲν ἐστι περὶ Ὑπερβορέων ειρημένα, ἐστὶ δὲ καὶ ὑμήρῳ ἐν Ἐπιγόνοισιν, εἰ δὴ τῷ ὄντι γε Ὅμηρος ταῦτα τὰ ἔπεα ἐποίησε. ἔπη καὶ οὐκ Ἰάμβους, 'Ο δὲ "Ομηρος ἀποτυχὼν τῆς νίκης, περιερ χόμενος ἔλεγε τὰ ποιήματα· πρῶτον μὲν τὴν Θηβαΐδα ἔπη ζ', ἧς ἡ ἀρχή, [35] Αργος άειδε, θεά, πολυδίψιον ἔνθα ἄνακτες. Εἶτα ἐπειγομένου Ἐπιγόνους) Επη ζ' ὧν ἡ ἀρχή, Δεν αὖθ' ἐπιοτέρων ἀντρῶν ὡς χώμεθα, Μοῦσαι. Jain si potes, dubita, an drama satyricum fuerit necne. Profecto qui potest animum inducere, ut versus proximos autumet in tragoedia posse dici auctor ego sum, ut prius quid sit tragoedia, quid satyra discat, quam de rebus aliquantum a vulgari notitia remotis sententiam ferat. Pausanias Messenicis Heracleam hanc diversam [62] esse totam ab sen tentia est Ger. Vossii. Ægidius vero Menagius as severanter affirmat pro scribendum ingenio et doctrina morbo minime desperato medi esse Demiror equidem viros excellentes cinam non reperisse: quæ, nisi me omnia fallunt, hæc est Eubæensium autem sen tentiæ Creophylus Herculem induxit convenienter loquentem. Enimvero pars magna illius poematis fuit fercules; ut propemodum jam illud audire mihi videar Undecima louis fabula Athensus, lib. xi llesych. Lege Pulchre fecisse sibi visus est, qui emendavit, Τu vero meo periculo repone, E rytidæ autem, ne quis forte nesciat, sunt Euryti Echaliensis Glii, quos Hercules occidit. Habes tragoediae argumentum. Non prætermittendus est insignis locus apad schol. Soph. adl Trachinias, (in ut puto, vel Satis jam pernosti, qui sint lonis ~ Eurytida. Sed haud plene satisfactum esset pro misso nostro; si versus eos dimitteremus ex ma nibus, et mendum teterrimum silentio dissimula reinus. Principio legendum Schol. Αpol lonii Hyginus: Clytius et Iphitus Euryti et An tiopes Pylonis filiæ filius. Quæ quasi manu nos ducunt ad cætera corrigenda. Ja enim Hygini auctoritate scribo pro • al que adeo, ut pompam et proæmia missa faciam, versum hunc integrum præstabo, sicut ab Hesiodo profectus est, Nam cedo mihi unum, qui Auboli vel Aubolide meminit. Nanbolus vero nemini ignotus esse possit, qui labris primoribus gustavit litteras humaniores. Apollonius Rhodius Conveniunt aetas, locus: ut, quanquam de hac re mallum verbum fariant alii scriptores, nihil tamen impediat, quo minus Pylon Nautboli filius esse po Tuerit. Denique pro lege qui poema composuit ad quod respexit scholiastes. De Creophylo consulantur Apuleius. Porphyrius, Strabo, Sextus Empiri cus, Suidas, Scriptor certaminis Hesiodi et Ho heri, Plato s. Potius in Lexico ms. Similis locutio est in istis, quæ occasione alia su pra adduximus neque opus est, ut plures testes excitemus. Sunt qui ad Homerum referunt; sicut auctor est Calli machus apud Strabonem et Sextum Suidas in Sed pro sine ulla dubitatione le gendumn est Addam illud quoque, quod, si bene Millium meum novi, prætermissum esse graviter tulisses: nimirum esse ver bum nihili, et aliquanto inferius sic scribi, 'Enta ait, prima quidem specie ea conjectura vera videbatur, scilicet Memine ram enim et septem esse Epigonos, et ad Homeri corum poematum numerum ascribi. Iferodotus iv Sed repudiavi continuo illam sententiam, ubi animadverti Epigo los esse non senarios, sul hexametros. Scriptor certaminis Homeri et lle. siodi (lege non dubitanter

καταλογάδην και πρεσβευτικόν λεγόμενον. Παι. Νῦν αὐθ' ὁπλοτέρων ἀνδρῶν ἀρχώμεθα σχολ. ἀρχὴ τῶν Ἐπιγόνων Αντιμά χου. Τρία καὶ δέκα γέγραφε μνημόσυνον βιβλία, Μαργίτην τε, καὶ Αἰγάτε, καὶ τῶν Μυῶν τὴν μά |χην Την Επιγόνων μάχην τε γράφει, καὶ Θηβαΐδα. Την Οιχαλίαν, Κέρκωπας εἰς τοὺς Θεούς τε Υμ [νους. Καὶ τοὺς 'Επτὰ ἐπάκτιον καὶ τὰς Επικιγκλίδας, Καὶ ᾿Επιγράμματα πολλὰ σὺν Νυμφικοῖς τοῖς [Ύμνοις, Καὶ τὴν Οδύσσειαν αὐτὴν μετὰ τῆς ᾿Ιλιάδος. τοὺς τὴν ἑπτὰ ἐπάκτιον. Καὶ τὴν Ἑπταεπάκτιον καὶ τὰς Επικιχλίδας ἑπταπάκτιον ἠθιέπακτος ή ζεπάκτιος, ή έπτας πάκτιος. ζ' ἑπτά. Εννεωρὸς θέτης· θ' ἔτης, ἐνναέτης, θ' ἐννέα Εννης, σώφρων, ἀληθῆς, ἀγαθὸς, πατρος. πηρ πατήρ, πατρῷος, πρῷος πρᾶος. Ενηής. τῆς Ἑπταεπακτίου, ἐπ᾿ ἀκτῆς, Ανδράσι ληϊστῆρο σιν ἐπ' ἀκτῆς δόρπον ελέσθαι Υ. Οὐκ ἔντι διθύραμβος, δκχ᾽ ὕδωρ πίης. Έγραψε δέ κ. καὶ ἐπιγράμ ματα, καὶ καταλογάδην πρεσβευτικών λεγόμενον. Έγραψε σχόλια, καὶ ἐλεγεία, καὶ καταλογάδην τὸν πρεσβευτικὸν λεγόμενον, δι νόλον ἀξιοῦσί τινες εἶναι, οὐχὶ αὐτοῦ. Φαίνεται δὲ αὐτοῦ καὶ Κτίσις, καὶ Κοσμο λογικός, καὶ ὑπομνήματα, καὶ ἄλλα τινά. Φαίνεται δὲ αὐτοῦ Χίου κτίσις.: Λόγχας μετ ρίδας Ίωνες λέγουσιν, Ιων ἐν Χίου κτήσει· Ἐπ τῆς Τέω λόγχης λόγχας ποιεῖν. [65] "Ιων ἐν Χίου Κτίσει, Περὶ δε ταύτης τῆς Κράσεως Ιων ὁ ποιητὴς ἐν τῷ περὶ Χίου φησίν, ὅτι εὑρὼν ὁ μάντις Παλαμήδης ἐμαντεύσατο πλοῦν ἔσεσθαι τοῖς Ἕλλησι πίνουσι τρεῖς πρὸς ἕνα κυάθους. ρών Ότι ὁ οἰωνόμαντις Παλαμήδης, Επιδημίαι Ἴων οὖν ὁ ποιητὴς ἐν ταῖς ἐπιγραφομέναις Επιδη μίαις γράφει οὕτως· Σοφοκλεῖ τῷ ποιητῇ ἐν Χίῳ συνήντησα, ὅτε ἔπλει εἰς Λέσβου στρατηγὸς εἰ κάρτα δοκέον, ἀφαιρέοντα, ἀσσοτέρα, έπρησσε, ρεκτήριος, ἐνωπήθη τῇ ἐπιφ μαπίσει. Ενωπεῖσθαι, ωπεῖσθαι. ενωπεῖσθαι νυν Τὸν δ' ἄρ' ἐπ' ἀκτῆς εὗρε καθήμενον. Καὶ οὕτως ἀναλα βόντες αὐτὸν ἀνήχθησαν, καὶ ἴσχουσιν ἐπ' ἀκτῆς οἱ μὲν δὴ ἁλιεῖς πρὸς ἔργον ἐτράπησαν, ὁ δὲ "Ομη ρος τὴν νύκτα ἐπὶ τοῦ αἰγιαλού κατέμεινεν. Ει Καὶ ἀναχθείς μετά τινων έγχω ρίων ἀπηνέχθη εἰς τὴν Ιον· καὶ ὡρμίσθησαν οὐ κατὰ πόλιν, ἀλλ' ἐπ' ἀκτῆς. Ἴων μὲν οὖν ὁ ποιητῆς ἐν τοῖς δίχα μέτρου καὶ και ταλογάδην αὐτῷ γεγραμμένοις φησὶν, ἀνομοιότα τον πράγμα τῇ σοφίᾳ τὴν τύχην οὖσαν ὁμοιοτάτων πραγμ των γίνεσθαι δημιουργόν. Διους. Ἔγραψε δὲ κωμωδίαν καὶ ἐπιγράμματα Alii et Thebaidem et Epigonos attribuunt An- Portus timacho Colophonio. De illa quidem res est rul garis de his testem habeo Scholiastem Aristoph. ad Pacem Verum extra omnem controversiam rem po. suit Joannes Tzetzes, qui utriusque scripti simul mentionem facit, in Iliade interpretata allegorice, quæ nondum edita est In his etiam Echaliam habes: sed aliud exem plar non habet, verum Aut ego plane desipio, aut legendum est, postremam enim vocem non Suidas tantum, sed et Herodotus ita exhibet, et Athenæus lib. I el xiv. Quin etiam apud Suidam illud ad hoc exemplum corrigendum est: et pro scribendum videtur i. e, Nam notat Sic apud llesychium lege i. e. quia significat· et verbo uno interjecto, Librarii, ut compendium operæ faciant, scribunt pro et pro quod in hoc loco depravatum est ex vide Hes. in Ceterum de notione ut et illud attingam, facillimum est multa comminisci: pro xime tamen, opinor [64], ad verum accedent, qui Homerum putaverint in opusculo illo lusisse de hominibus quibusdam numero septem, qui in littore, cibo vel soumo curabaut corpora, vel aliud quid jocosi et ridiculi faciebant. Homerus ipse in Certamine cum Hesiodo et Odyss. vertit barbare, Et Epigrammata oratione solute. Libenter vero videre vellem nobilia illa epigrax mata pedestri sermone facta. Vah! adeone exa ruerat penitus benigna illa vena ingenii? et erstin cta erat prorsus ea mentis inflammatio, sine qua nemo fit bonus poeta? Quid? unane et generosum Ariusium in cēllis evanuerat, quo memorant lonem bene libenter plerumque esse usum? enimvero verissimum esse comperit, quod olim diseral Epicharmus; Sed bene est, quod commoda mutatione propal sare possumus hoc dedecus a summo poeta. Sie enim Suidam emendo Schol. Aristophanis Idem Scho liastes Depra vatum hunc locum sic corrige Εtymologicon magnum Certissime le gendum est Ion in Originibus Chii. Videlicet ipse fuit Chius natione, et insula Teos Chio propinqua est, non Cio. Athenæus lib. 1 Unum idemque est seri plum; sed rideo eos qui hæc perinde ediderunt quasi essent versus iambici, non oratio soluta de mendo autem, quo contaminatus est focus, ni bil suspicati sunt. Quorsum enim pertinet illud co ? Quid reperit? quod pueri clamitant se in fala reperisse? Ego vero ausim asseverare sic a doctis simo grammaticorum fuisse scriptum etc. Pausanias in Achaicis Ionis quaedam citat, ex hoc Originum libro, ut quidem conjicio: non tamen usquequaque serva vit verba auctoris. Ion enim, ut hominem Chium facere par erat, in prosaicis scriptis lonica dialecto est usus. Constat hoc ex superiore loco Etymo logici, et larpocrationis alio, et fragmento alius operis, quod inscribitur. Athenaus sill quæ sequuntur. Quanquam enim magnam par tem perturbata ibi sunt verba, et in commune'n scrmonem immutata: non obscura tamen restant vestigia Ionismi ut Is. Casaubonus ad locum; ail, si ita scripsit auctor, nove usurparit pro ôus Νempe, quod mireris, existimavit verla Athenei esse, non Ionis. Atqui Et Herodotus in vita Homeri aliquanto inferius Αtque hanc vel illam rem verisimile est argumentum et occasionem poe mati dedisse. Venio ad ea quæ oratione prosa Jon composuit. Nam in eo genere libros edidisse testis est Plutarchus, De fortuna Romanorum Εt Suidas in

Ερμηνείας. Ληπτέον δὲ καὶ σύνθετα ὀνόματα οὐ τὰ διθυραμβικῶς συγκείμενα, οἷον Θεοπεράτου; πλάνας, οὐδὲ "Αστρων δορύπυρον στρατὸν, ἀλλ' ἐοικότα τοῖς ὑπὸ τῆς ἀληθείας συγκειμένοις. Ει Ενωπήθη νωπεῖσθαι Περί Ενώπηται, τεταπείνωται. Αη νεννηται, Νενώνηται, τεταπείνωται, καταπέπλη κται. νενώπηται. Νενώπηται, καταπέπληκται καὶ κατ εστυγνακεν. Επιδημίας ᾿Αποδημίαι ἐπιδημιῶν Τῶν δὲ χημῶν μνημονεύει Ιων ὁ Χῖος ἐν Επιδημίαις. Πολέμων ἐν τῷ δευτέρῳ περὶ τῆς ᾿Αθήνῃσιν Ερατοσθένους ἐπιδημίας. Επ Υπομνήμασι, *Ην δὲ καὶ τὴν ἰδέαν οὐ μεμπτός, ὥς φησιν Ιων ὁ ποιητής, ἀλλὰ μέγας αὐλῇ καὶ πολλῇ τριχὶ κομῶν τὴν κεφαλήν. Τὴν γὰρ ἰδέαν οὐ μεμπτός, ἀλλ' ἔην μέγας, Οὐλῇ τε πολλῇ τε τριχὶ τὴν κεφαλὴν κομῶν. Ὁ δὲ Ἴων ἀπομνημονεύει καὶ τὸν λόγον, ᾧ μάλιστα τοὺς ᾿Αθηναίους ἐκίνησε (Κίμων) παρακαλῶν μήτε τὴν Ἑλλάδα χωλὴν, μήτε τὴν πόλιν ετερόζυγα περιτ δεῖν γεγενημένην. Μήτε την Ελλάδα χωλὴν, Μήτε τὴν πόλιν ἑτερόζυγα Περιϊδείν γεγενημένην. Κοσμολογικόν. Οὗτος, ἔγραψε περί Μετεώρων καὶ Συνθέτους λόγους. ἐπαριστέρως Μηδέ μ' οικτίσας Σύνθαλπε μύθοις ψευδέσι, νόσημα γὰρ Αίσχιστον εἶναί φημι συνθέτους λόγους. τῶν μετεώρων, Διθυραμβοδιδάσκαλοι περὶ τῶν μετεώρων καὶ τῶν νεφελῶν λέγουσι πολλά, καὶ συν θέτους δὲ λέξεις ἐποίουν καὶ ἔλεγον ἐνδιαεριανερι νηχέτους· οἷος ἦν Ιων ὁ Χῖος ποιητής. Τραγμόν. Ιων. Ισοκράτης ἐν τῷ περ τῆς Ἀντιδόσεως. Ἴωνος τοῦ τῆς τραγῳδίας ποιητοῦ μνημονεύοι ἂν νῦν ὁ ῥήτωρ ὃς ἦν Χίος μὲν γένος, υἱὸς δὲ Ορθομένους, ἐπίκλησιν δὲ Ξούθου. Έγραψε δὲ καὶ μέλη πολλὰ καὶ τραγῳδίας, καὶ φιλόσοφόν το σύγγραμμα τὸν Τριαγμὸν ἐπιγραφόμενον, ὅπερ Καλ λίμαχος ἀντιλέγεσθαί φησιν, ὡς Ἐπιγένους. Ἐν ἐνίοις δὲ καὶ πληθυντικῶς ἐπιγράφεται Τριγμοί, καθά Δημήτριος ὁ Σκήψιος καὶ Ἀπολλωνίδης ὁ Νικαεύς.. Αναγράφουσι δὲ ἐν αὐτῷ τάδε· 'Αρχὴ δέ μοι τοῦ λόγου πάντα τρία, καὶ πλέον τοῦδε, πλέον ἐλάσσων τούτων τριῶν ἑνὸς, ἑκάστου ἀρετὴ τριὰς, σύνεσις, καὶ κράτος, καὶ τύχη. καθὰ Δ. ὁ Σ. και Α. ὁ Νι καεύς. ᾿Αναγράφουσι δὲ, γράφειν Ευήνος. Δύο ἀναγράφουσιν Ευήνους ἐλεγείων ποιητές, όμω νύμους ἀλλήλοις· καθάπερ Ερατοσθένης ἐν τῷ περ Χρονογραφιών.: Καὶ τὸν λόγον τοῦτο, ἀνέγραψε Καλλίμαχος ἐν τῇ τῶν Ῥητορικῶν ἀνα γραφῇ, νι Τοῦ Χαιρεφ ῶντος καὶ σύγγραμμα ἀναγράφει Καλλίμαχος ἐν τῷ τῶν παντοδαπών συγγραμμάτων πίνακι, γρά φων οὕτως· Δεῖπνα ὅσοι ἔγραψαν. Χαιρεφῶν Κυρη δίωνι. Εἶθ' ἑξῆς τὴν ἀρχὴν ὑπέθηκεν· Επειδή μου πολλάκις ἐπέστειλας. Στίχων τοε'· Καὶ ὁ Κυρησίων δὲ ὅτι παράσιτος, προείρηται. ἐμότεχνου Χαιρεφών Κυρβίων: Επειδή μοι πολλάκις ἐπε έστειλας, Horatii illud Sen per audaces nova dithyrambos Verba devolvit. nihili est: vero louica, et a dalibus et coagmentatis utuntur. Demetrius formata. Hesychius Liquum obtinuit, cum depravatum illud protulit ex aiiorum fide, nihil ipse suspicans vel sollicitus. Lege vero integre loco mutili istius. ldem alibi Lege hic quoque Patriarcha Photius in Lexico ms. Rectissime quidem Photius, ut ex hoc lonis loco perspicuum est. Quid ego de Athenæi interprete dicam, qui Peregrinationes interpretatur: perinde ac si inscribe rentur [66]? Verum alibi quoque me minit Athenaeus, ut l. mt Intellige De adventibus clarorum virorum in Chium, sive De iis qui in Chio insula commorati sunt. Similiter ac Polemo librum edidit De Eratosthenis adventu ad Athenas. Enarrator Comici ad Aves Epidemiis petita videntur vel que laudat Plutarchus in Vita Periclis: et Cimonis etiam non longe a principio Quæ sine dubio est oratio pedestris, et magis Plutarchi verba, ut suspicor, quam lonis. Magnus tamen Grotius ad iambos tragicos redigere conatus est flæreine autem oratio, tani leves numeri tragieum quid spirant, et cothurno dignum? Haud vidi ma gis. Quid illud ibidem, bene multis interjectis? Grotius perinde hæc accepit, tan quam si ex tragœdiæ choro desumpta fuissent Nos pusilli homunculi vix possumus carere venia; cum etiam maximi heroes labuntur identidem et hallucinantur turpissime. Scripsit lon et Philoso phica, uι Schol. Aristoph. et, si Suidæ credimus, De meteoris, et compositas sive or natas orationes ait, Quo nihil ineptius vel fal sius dici potuit. Imo neque magis contumeliose, si quis et perverse interpretari velit de sermonibus ad fraudem et fallaciam compositis, secundum illud Æschyli in Prometheo. Error [67] autem ortus est ex perperam intellecto loco Scholiasta Aristoph. ad Pacern. Poetæ scili cet dithyrambici verborum amant tralationes èx ex astris, nubibus, aliisque quae in sublimi fiunt; libenter etiam vocabulis sesquipe Ipse Suidas alibi Omnino vide Aristophanem in Pace, ejusque, enarratorem. Itaque jam manifesto compertum et deprehensum est Suidæ mendacium. Locus est illu stris apud Harpocrationem; quem ex usu fuerit integrum describere. (alqui nec in ea ora tione nec in reliquis quæ nunc exstant, est ulla men tio Ionis, quod sciam) Male ista percepit interpres; qui ita vertit: Velut ex eo Dem. Sc. et Ap. N. ista commemorant. Ego vero sic interpun gendum esse censeo nimirum aut Eratosthenes in Descriptionibus temporum, aut potius Callima chus in Tabulis omnis generis librorum. Nam àva est in tabulas recensere et mittere, in ca talogum referre. Ipse Harpocration alibi Athenaus xv in Catalogo librorum Rhetoricorum. Hunc autem morem in Tabulis istis tenebat Callimachus, ut cujusque libri prima verba describeret; sicut hic lit apud Harpocrationem. Unum tantummodo exemplum afferam, [68] quia pridem hæc ab erudi tis sunt occupata. Athen. lib. Ita locus iste corri gendus est. Chærepbon parasitus ad suum Cyrebionen: epistolan misit, in qua descri bit cœnam quondam sine dubio opipare apparatam etc. Quod si vulgatam lectionem servare

Χαιρεφών, Κυρησίων, Αὐλέας ὁ σοφώτατος Τραγμού ποι 'Αρχή δέ μοι τοῦ λόγου Πάντα τρία, καὶ οὔτε πλέον οὔτε έλασσον τούτων τριῶν Ἑνὸς ἑκάστου ἀρετή, τριάς· σύνεσις, κράτος, καὶ τύχη. Τριαγμῶν. Ορφεύς, έγραψε Τριγμούς, λέγεται δὲ εἶναι Ιωνος τοῦ Τραγικοῦ. Στρωμ. 1. Επιγένης ἐν τοῖς περὶ τῆς εἰς Ορφέα ποιήσεως Κέρκωπος εἶναι λέγει τοῦ Πυθαγορείου την εἰς "Αδου Κατάβασιν καὶ τὸν Ἱερὸν λόγον. "Α γάρ, Ορφεύς δι' ἀποῤῥή των λόγων μυστικῶς παραδέδωκε, ταῦτα Πυθαγόρας ἐξέμαθεν, ὀργισθεὶς ἐν Λειβήθροις τοῖς Θρακίοις Αγλαοφάμω τελεστά μεταδιδόντος, ἣν περὶ θεῶν Ορφεύς σοφίαν παρὰ Καλλιόπης τῆς μητέρας ἐπινός σθη· Ταῦτα γάρ φησιν ὁ Πυθαγόρας ἐν τῷ λόγῳ. Ιερόν, Επιγένης ἐν τῷ περὶ τῆς Ὀρφέως ποιήσεως τὰ ἰδιάζοντα παρ' Ορφεῖ ἐκτιθέμενός φησι, Κερκίσι καμπυλόχρωσι, τοῖς ἀρότροις μηνύεσθαι, ὅπερ Καλλί μαχος ἀντιλέγεσθαί φησιν, ὡς καὶ Επιγένης. [69] Τραγμοίς, Στρ. ι. Ἴων δὲ ὁ Χῖος ἐν τοῖς Τριγμοῖς καὶ Πυθαγόραν εἰς Ορφέα ἀνενεγκεῖν τινα ἱστορεῖ. Ιων δὲ ὁ Χῖος ἐν τοῖς Τριαγμοῖς φησιν αὐτὸν τὸν Πυο θαγόραν) ἔνια ποιήσαντα ἀνενεγκεῖν εἰς Ορφέα. 112 Τραγμούς 181. Καὶ μετὰ Μίνωα Αυλέας τραγικούς χοροὺς δραμάτων συνεγράψατο. 214. Στησίχορος και Βακχυλίδης, οι ἦσαν όρο χήσεως εύρεταὶ καὶ ποιηταί. Ορχηστὺς, μολπή τε, τάπερ τ' ἀναθήματα δαι [τός. *Αλλῳ μὲν γὰρ ἔδωκε θεὺς πολεμήτα έργα, *Αλλά δ' ὀρχηστών, ἑτέρῳ κιθαριν καὶ ἀοιδήν. ἐστήσατο χορούς Υπορχήματα πιν. Ἡ δὲ ὑπορχηματική ἐστιν, ἐν ᾗ ᾄδων ὁ χορὸς ὀρχεῖται· φησὶ γοῦν ὁ Βαχχυ λίδης· Οὐχ ἕδρος ἔργον οὐδ᾽ ἀμβολάς. Οὐχ ἕδρας ἔργον, οὐδ᾽ ἀμβολᾶς, ἀλλὰ χρυσ αίγιδος Ίτωνίας χρὴ παρ᾽ εὐδαίδαλον ναὸν ἐλθόντας ἀδρόν τι δεῖξαι. υπαρχου μένους περὶ Μουσικῆς. 155. Γλαύκος, ἰσχυρός, φρόνιμος, εὐσε 6ής. ο velis, jam non Chaerephone tur de Endymione, quem in monte Cariæ luna consopivit, ut eum dormientem oscularetur. Suspicor et hic quoque significari Eschylum, qui in fabula Caribus sive Europe non potuit non eam historiam attingere. Illud autem quam longe abest a vero, quod Æschylum narrat primum instituisse choros tragicos? diverso partes chori, antea quam Æschylus tragoedias ( ceret, erant altero tanto longiores, quam post. Sed ea res nisi pluribus verbis explicari non potest tota fere scenæ ratio ct historia est illustranda complures auctorum loci qua corrigendi, qua novo modo interpretandi: multi errores amovendi, jam ipsa vetustate cani et venerabiles. Nemo enim unus ex cohorte eruditorum, qui in eo argumento tan topere laborarunt, scire adhuc potuit, quid Thespis, quidl Æschylus et Sophocles iuventis addiderunt. Itaque tam odiosa disceptatione patienter carere possis in præsentia: imo vereor ut citra fastidium epistolam perlegas, [70] etiam absque ista concer tatione nimium loquacem. Me quidem et moræ per tæsum est et ineptiarum. tis verba forent, quæ Athenæi sententia est; sed Cyrebionis. Illud autem exordium dum a viris doctis emendatum esse demiror; qui, etsi dissimulant et mussant, juxta id intelligunt, ac si in Ovidii Getica incidissent. Me auctore sic lege Ubi sin. gula quidem verba sunt communia: qui tamen ex ipso charactere et forma dicendi non sentit loni sinum, nihil sentit. De Epigene vero, quo me ver tam nescio, ita res et hinc et inde magnam habet difficultatem. Nam ecce tibi Suidas: qui non Epi genem, sed Orpheum auctorem facial inquit, Cumque Epigenem video enarrationem Orphei fecisse, Clementi memoratam (Proclus tamen in Timæum lib. v, ipsum Pythagoram hujus auctorem laudat. ait, Unde constat ut alia scripta Pythagorica, dialecto Dorica fuisse compositum) et v. etc. Cum hac, inquam, lego, propemodum adducor in eam opinionem, ut Harpocration lioc exemplo scripserit diverso ubi illud venit in mentem, Orphei ipsius et Pythagoræ quoque mentionem factam esse in illis continuo sententiam eam abjicio, « manifesti erroris Suidam arguo. Clemens et Diogenes Laert. que constat Suidam alterutrius verba perperam ce pisse: et præstabilius est receptam Harpocrationis lectionem sartam et tectam tueri. Nempe ut suspi cor libri Epigenis cum Jonis scriptis conjuncti ſe rebantur is enim commentarium fecerat in Ionis Tragoedias; quod scias in Athenæo lib. x1, cap. 5, ut nihil miri sit, si librariorum, qui omnia pertur bant et miscent, alii tanquam Ionis in scripserint, alii ut Epigenis. Pag. Permirum fortasse videatur, Mili doctissime, tenebrionem illum Au leam pro Eschylo a Joanne dici. Quid autem ad mirationis“habet, cum in memoria quis teneat tot alias hallucinationes hominis? Etiam p. 73, cita Pag. Quid narras? nimirum nostra nos opinio fefellit, qui credidimus te Antio chiæ esse natum. Siquidem auctor est Lucianus Antiochenses de saltatoribus optime omnium judi care potuisse te autem cum aliarum omnium, tum hujus artis imperitissimum videmus. Rogo te, home hominum ignavissime, nunquamne sacras Scriptu ras‐lectitasti? nonne ibi frequens saltationis men tio diu diuque, antequam Stesichorus nasceretur? quid? ne Homerum quidem per transennam aspe xisti? jam ergo eum audias licet Scio tamen quid in fraudem te impulit, nempo nomen Stesichori, tanquam si primus et poemata quædam Bacchylidis, qu inscripta sunt, et a Stobæo citantur, et Athenæo lib. Locus ali quanto integrior est apud Dionysium Halicarnas sensem Omnes Cretici præter unum pedem qui in pæonem solutus est; adeo ut, cum hunc locum lego, curam oculis videre videar et subsultantes. Nec tamen princeps et in ventor hyporchematum Bacchylides; sed, ut qui busdam videtur, Pindarus; ut alii volunt, Xeno damus. Vide Clementem, Athenæum, et Plutarchum Pag. Atqui, Malala, tantum abest, ut sapiens fuerit iste Glaucus, ut ejus nomen in proverbii cousuctudinem venerit, de hemine qualis tu es,

Χρυσέα χαλκείων, ἑκατόμβοι ἐννεαβοίων. ισχυ Αἰνείας εὐπώγων, γλαυκός 329, Καὶ κατηνέχθη ὁ Σίμων ἐπὶ τὴν πλα τείαν καὶ ἐψόφησε, χησε μέσης, Ελαχεν, ἐψόφησεν· εἰ Λακεῖν, ψοφῆσαι. 16 'Αχαΐα, Πεληνή, Η καλουμένη Πελοπόννησος Αστέριος δὲ καὶ ᾿Αμφίων Υπερασίου υίες, Πελλήνης ἀφίκανον ᾿Αχαιίδος. Βούττιος, Βόττιος Βώττιος Βρούττιος, καὶ Πολύβιος Θάλλος. ἐν Ἑτησίοις, Αιτίοις. Αιτίαι Αίτια Καλλίμαχος τὸ κάθαρμα, τὸ παίγνιον, ὁ ξύλ [ινος νοῦς, Αἴτιος ὁ γράψας Αίτια Καλλιμάχων. Αίτιος, ὁ γράψας Αίτια, Καλλίμαχος. 52, Καθώς Δήμαρχος ὁ του φώτατος συνεγράψατο περὶ τοῦ αὐτοῦ Διονύσου, Περὶ τῶν Ὁμωνύμων: Δειν ἄρχοι; δὲ ἐνετύχομεν τέτταρσιν, ὧν ἐστιν ὁ μὲν ἐκ τῶν ῥητόρων τῶν ᾿Αττικῶν· ὁ δὲ τὰς περὶ Κρήτην συναγήρχε μυθολογίας· ὁ δὲ πρεσβύτερος μὲν ἀμφοῖν τούτοιν, Δήλιος δὲ τὸ γένος, πεπραγματευμένος τοῦτο μὲν ἔπος, τοῦτο δὲ πράγμα· τέταρτο; δὲ ὁ περὶ ὑμή. ρου λόγον συντεθεικώς. Ει Δείναρχος ὁ ποιητής, οὐχ ὁ ῥήτωρ. Δήλιος τὸ γένος, πεπραγματευμένος τοῦτο μὲν ἔπος, τοῦτο δὲ τευμένος τοῦτο μὲν ἔπος, τοῦτο δὲ γράμμα, π ar. qui nescit quid sit in rem suam: qui permutat motŋchs, oùy & ftrup et Hieronymus: Dinarchus Sed est [71] potius ut librarii hoc esse facinus existimem praesertim si non idem istud på; iterasses), et orationem esse continuandam ad hoc exemplum (casins) spóvijos, εúðɛбs. Agnosco pium Æneam; et ita plane Isaacius Porphyrogenetus. Illud p. satis quidem congruenter ad Hellenismum vertit interpres, sed non apposite ad sententiam. Quid si interpretemur tò èfópŋoɛ, ul, quod in N. T. de Juda Iscariota dictum est, há crepuit medius? Hesychius Pagina autem sane dormitavit interpres, ut in opere longo et in grato facile queat somnus obrepere. Achaa, Pelena, qua et Peloponnesus dicta est. Obšecro quis istud vel fando andivit? Scribe 'Axata, ɛlfyn el verte Achæa, Pellene, et quæ Peloponnesus vocatur. Ocddfyn est Achææ urbs. Vide geographos. Apollonius Are gon. 1 Vereor ne putidum sit adnotare, et vitiose dici apud Malalam pro sive Boéttloç. Hoc quidem exploratum est; cum eamdem plane narrationem ex Brutio afferant Geor gius et Hieronymus. Ita p. 200, Báns xal Kástwp Oáλng depravate pro Similiter enim Castorem, Thallum et Polybium de rebus Assyria cis una citat Syncellus. Et adhuc p. 121 Callima dus pro Neque enim inscribuntur, ne quis erret, sed ut in Epi grammate lib. 1 Anthol., cap. 67 Appello ad elegantiorum hominum judicia, annon melior aliquanto sit lectio ex conjectura nostra Cæterum [72] homo Malalæ germanissimus Ful gentius Planciades, Jentaculum, inquit, gustatio dicitur. Callimachus Intesia: Jentaculum proferre Jovi. Diceres hunc a Joanne 'Ethota illa mutua petiisse. Illud vero incredibile videatur, Cyrenæum illum Latine loqui et quidem versu: nam sic lego. Jentaclum proferre Jovi..... Sed minuit admira tionem, quod Fulgentius et Mnaseæ Eúpwmaxà et Demosthenis Philippica viderit Latino sermone conscripta. Sicut Ovidianæ Ibidis vetus enarrator putidissimos versus eosque Latinos Eupolidi et Gjocularem hominis confidentiam!) Democrito alingit. Illud praeterea pag. cur rupte exhibetur loco Aɛlvapy2;. Nam Georgius eamden historiam memorans, Aivazos, ail, ó poeta, non rhetor. De quo in diversas sententias ierunt viri docti. Verba Demetrii Magnetis in opere apud Dionysium Halic. Gerardus quidem Vos sius in præclaro opere De Historicis: Dinarchus, ail, Delius Cretenses fabulas collegit, ut cognosci mus ex Dionysio Hal. Videtur idem signari ab Eu sebio, ubi de Bacchi gestis loquens, ait, "Q; pros Condonamus qui dem ei àµápíŋµa µvypovízóv• neque enim Delius fuit Cretensium fabularum collector, sed secuir dus iste nescio quis; quem vix est ut existimem eas versibus edidisse, saltem hoc non exploratum est. Scaliger in Græca Eusebii p. 31. Viderint, ait, eruliti, an tertius Dinarchorum πpāyµ¤, sit isté poeta, quem innuit Eusebius. Nam sane mihi ignotus est. Hactenus quidem accedo, ut aut iste sit poeta, de quo Eusebius, aut nullus ex quatuor. Sed amabo, quid sibi vult illud mpäɣua? nam, quantum ego video, nulla ei subest senten tia neque scientia. Latine sic vertas: Dinarchus genere Delius, qui aliquid dixit, et aliquid fecit [73]; sive, qui aliquid versu dixit, aliquid re ipsa. Pro fecto non multum in Demetrio perdidimus, si omnia sic dixit. Sed opinor neminem inficias iturum, quin mutatione commoda et illi suus honos, et orationi sua sententia restitui possit, si legamus: лзpayμx est, qui quædam heroico carmine conscripsit, alia oratione prosa: vel (quia rô ɣрáµµ¤ quodvis scripti genus nonnunquam significat), toūto ¿pãµa, qui et poemata heroica et dramata edidit. Domninus iste xpovoypáços non aliunde quam a Malala cognosci potest, a quo sæpissime ad partes vocatur. Antiochensem fuisse certissimis signis deprehendes, ubi per otium licebit locos istos consulere probabiliter etiam dixeris, deduxisse ↑ eum historiam ab exordio mundi usque ad Justi niani tempora. Itaque inclinat animus, ut bunc fuisse Domninum illum existimem, qui ea tem pestate fuit Ecclesiæ Antiochensis episcopus. Nam sane sicut hic a Joanne p. 265 Domnus vocatur ita istum patriarcham hi Domnumı, illi Domninum, appellant. Accedit huc, quod plerique omnes, qui aggressi sunt tempora describere, fuerunt epi scopi Victor, Prosper, Theophilus, Eusebius, et Georgius episcopus designatus. Equidem nescio, utra res majorem admiratio nem attulerit, tot nomina hominum propria a Joanne corrupta esse, an ea menda a doctissimɔ interprete dissimulata fuisse et silentio præter missa verbi gratia p. 101 et 171 Tápio; pro

Οἵ τε Πύλον τ' ἐνέμεντο καὶ Ἀρήνην ἐρατεινὴν, Καὶ Κυπαρισσήεντα καὶ ᾿Αμφιγένειαν ἔναιον, Καὶ Πτέλεον καὶ ῎Ελος καὶ Δώριον. Τυνδάρεως. 'Ανδρόγης 107 'Ανδρόγεως. Πλη- Πολυπήτης, Πολυποίτης. Αμφιγενείας ἐξ σιώνης Πληϊόνης; Ἰλίου σὺν νηυσὶν μ Ιωβάτης Ἰοβάτης. Μηδίαν τὴν τοῦ 'Λετοῦ Μήδειαν τὴν τοῦ 'Αιήτου. Πέλωψ Πέλωπος 99 104 'Αμφιγενείας Πτε Πέλοψ ει Πέλοπος. Αμφίωνα 55 Αμφίονα. λέου Αινειάδες Αινειάδαι. Ἰωκάστη 59 Ιοκάστη. Ἐτεωκλέους 63 Ετεοκλέους. Αμρίαρος 63 ριο Αμφιάραος. Δευκαλίων ὁ υἱὸς Ελενος τοῦ Πήκου, Ελληνος. 'Αντιφάντην 165 'Αντιφάτην. Τηλέφου 205 ριο Τηλεμάχου, Μενέλαος καὶ Λήϊστος, Πηνέλαος καὶ Λήϊτος. Βοιωτῶν μὲν Πηνέλεως, καὶ Λήϊτος ἦρχον, Αρκεσίλαός τε, Προθοήνωρ τε Κλόνιός τε. Μέγης ἐκ Δολίχης τῆς Ἑλλάδος, ἐκ Δουλιχίου ἐξεναντίας τῆς Ηλιδος. Οι δ' ἐκ Δουλιχίοιο, Εχινάων δ' ἱεράων Νήσων, αἱ ναίουσι πέρην ἀλὸς Ηλιδος ἄντα, Τῶν αὖθ' ἡγεμόνευε Μέγης ἀτάλαντος "Αρηϊ. ᾿Αγήνωρ καὶ Τευθίδης. ᾿Αγαπήνωρ ἐκ Τεγέης. Οι τ' ἔχον 'Αρκαδίην καὶ Κυλλήνης δρος αἶπυ, Καὶ Τεγέην εἶχον καὶ Μαντινέην ερατεινὴν, Τῶν ἦρχ᾽ Αγκαίοιο παῖς κρείων Αγαπήνωρ. ᾿Αρχὸς ὅδ' ἐκ Τεγέης Αγαπήνωρ Αγκαίου υἱὸς Κεῖθ᾽ ὑπ' ἐμοῦ, Ταφίων πελιτοφόρων βασιλεύς. Πρόθωος καὶ Μαγνίτωρ. Μαγνήτων δ' ήρχε Πρόθεος Τενθρηδόνος υἱὸς. Εὔμενος συν νηυσὶν ια', Εύμηλος. Τῶν ἦρχ' Αδμήτοιο φίλος πάῖς ἕνδεκα νηῶν Εύμηλος. Νηρεὺς ἐκ Μυκήνης, Νιρεύς ἐκ Σύμης. Νιρεύς δ' αὖ Σύμηθεν ἄγε τρεῖς νῆας είσας Χαλίας ἐκ Τρίκκης σὺν νηυσὶν μ'. Οιχαλίας [75] Οἱ δ' εἶχον Τρίκκην καὶ 'Ιθώμην κλωμακό εσσαν, Οἵ τ᾽ ἔχον Οιχαλίην πόλιν Εὐρύτου Οιχαλιῆος, Λεοντεὺς καὶ ᾿Αχιλλεὺς ἐκ τοῦ ᾿Αργους τῆς Ἑλλάδος, Αrής Νῦν δ' αὐτοὺς αὖ τοὺς) όσσοι τὸ Πελασγικόν [ Άργος ἔναιον, Οἵ τ᾽ εἶχον Φθίην ήδ' Ελλάδα καλλιγύναικα, Τῶν αὖ πεντήκοντα νεῶν ἦν ἀρχὸς Ἀχιλλεύς. Φιλοκτήτης ἐκ· Μοθόνης, Μηθώνης, ε Σώρθης, Φίλιππος, Αντιφος συν νηυσὶν οη'. Οείς Οἱ δ' ἄρα Νισυρόν τ' εἶχον Κράπαθόν τε Κάσου τι Των δ' αὖ Φείδιππός τε καὶ ᾿Αντιρος ἡγησάσθην, Τῷ υἱ τοῦ Αἰχίονος τῷ Πενθεῖ, Εχίονος, 49 εἰ 55. Όρος Κιθερώνιον Κιθαιρώνειον ει 106, 'Αντωνι 'Ανταίῳ, 211 171. Του Υακος υἱοῦ τοῦ Ναυτ πλίου, Οίακος, Σχυνέως 169, Σχοινέως, Εμπεδοκλής δὲ τὴν μὲν ἀγαθουργὸν ἀρχὴν φιλότητα καὶ φιλίαν, πολλάκις δὲ ἁρμονίαν καλεῖσθαι μέροπι· τὴν δὲ χείρονα, νεῖκος οὐλόμενον καὶ δῆριν αἱματόεσσαν. Αρμονίαν καλεί θεμερῶπιν. Περὶ εὐθυμίας. Ἔνθ᾽ ἦσαν Χθονίη τε, καὶ Ηλιόπη ταναώπις, Δηρίς δ' αἱματόεσσα, καὶ ᾿Αρμονίη ἱμερώπις, Καλλιστώ τ', Αἰσχρή τε, Θόωσά τε Δειναίη τε, Νημερτής τ' ερόεσσα, μελάγκαρπός τ' Ασάφεια. Δηναίη τε, ἱμερώπις pro scribe. 121 pro atque ea quidem non v. Profecto si Troicis tempori mater erat Atlantis, verum uxor. 103 pro bus Malalas vixisset, non decem annos totos Græci 97 pro consumpsissent in unius urbis obsidione: lot iis et et pro terra Glios misisset auxilio. et pro oppidorum meminit Homerus pro pro pro 84 pro Nec tamen Deucalionis pater erat Hellen, sed filius. pro regis Latinorum quorum hic Ulyssis et Penelopes filius, ille ller culis et Auges. Duorum verborum similitudine tota historiæ ratio est perturbata. Sed propemio dum omni fide majora sunt [74] errata p. 135, ubi Græcorum duces recenset, qui contra Trojanos arma ceperunt. Nam ut de numero navium, etsi ea ratio longe vitiosissima est, nihil dicam; ecce tibi pro Homerus ex Doliche Hella dica, pro Euge vero, Malala, qui de oppidi nomine heroem confinxisti. Siquidem in Il mero legimus Ex Tegea eum profectum esse Epitaphium satis indicat Enimvero apud Malalam fa cilius heroes nascuntur quam fungi post pluviam. O fortunatam Antiochiam tanto alumno! Ineptus adeo Homerus, qui pro isto Magnitore gregarios quosdam milites vilissima capita e Magnesia duxit pro pro Ecce tibi jam tertius heros Chalias, qui a corrupto yocabulo prodiit, non aliter ac vermes in pu trescenti cadavere nascuntur. eos ducebant Podalirius et Machaon. ex Helladis. El Argos et Hellas Thessaliæ sunt orbes, ut pueri sciunt: sed hic locus fatalis est ad Mala las hallucinationes, (leg. vitiose pro autem porro mirabitur e cerebello Jovis Minervam esse natam; cum Antiochensis hic ex insulso suo capite progeneret absque ope Vulcani Ductores Danaum delectos, prima virorum? Sorthem heroem nóminat pro insula Carpatho, ut et Philippum pro Phidippo. Notum est jam a multis sæculis morem inva luisse apud Græcos, ut eodem sono efferrentur as et ɛ, ot et v. Tam captiosa pronuntiatio mendis in finitis libros opplevit: ut Mal. p. 47 et 49. pro et e diverse pro pro et alia non pauca exstant ex eo genere, sic et pro et pro In codicibus manu notatis promiscuus fere est vo calium horum [76] usus. lloc diligenter animad verso, deploratissimos locos emendabit nullo ne. gotio, qui ingenium et judicium in numerato ha buerit. Plutarchus de lside et Osiride Frustra hic Plutarchus per annos ducentos criti corum auxilium imploravit. Tu verte at în ș, et lege Possum excilare ipsum Empedoclem testem hujus correctionis, apud Plutarchum Ubi libenter legerim ut contraria inter se comparentur. Scio nunc quid in animo tute tecum volutes: sed illud tibi confirmare possi syllabam primam verbi esse proluctamn atque longam. Primus id reposuit llenricus S'

αρμονίη γε μερῶπις. ἁρμονίη θεμερώπις. Θεμερώπις, Ερασμία, ἀγχόνη. ερασμία ἁρμονίη, ἐρασμία αἰσχύνη Εκ δ᾽ ἔπληξέ μου τὴν θεμε ρώπιν αἰδῶ. Αἰδὼς αἰσχύνη. μείνουσαν τὴν ὡπα. θερμώπις μέρος. Τὸ δὲ θερμερύ νεσθαι καὶ κιχλιδιᾷν κωμικά· χλιδιν κυ χλαδιαν, θεμερύνεσθαι καὶ χλιδάν, χλοιδαν, κυλοιδιᾷν.: Θέμερον, σεμνὸν, ἀφ' οὗ καὶ τὸ σεμνύνεσθαι, θεμερύνεσθαι. Θεμέρη, βεβαία, σεμνή, εὐσταθής. Θεμερόφρονας, συνετούς, σώφρο Ἰωάννου τοῦ ἐπίκλην Μαλέλα, Ιωάννου τοῦ καὶ. Μαλάλα Ιωάννης τις Μελέκης. τοῦ Σουίδα, τοῦ Θωμᾶ, τοῦ ᾿Αριστέα, τοῦ Φιλητά, τοῦ Τριόπα, τοῦ Σκόπα, τοῦ Κρατεύα Γάλβας, Σύλλας, Νουμάς, Σενέκας, Αγρίππας. Σωσίας, Βυῤῥίας Χαιρέας, Τουρίας, Βαγράδας; Ἐκ δ' ἔπληξέ μου τὰν θεμερῶπιν αἰδῶ. Νεοχμοῖς δὲ νόμοις Ζεὺς ἀθέσμως κρατύνει 'Αθετῶς, ἀθέσμως, ἢ συγκατατε θειμένως. Αἰσχύλος. Προμηθεί δεσμώτη οὐ στρος, ' ώστε μένας, ᾿Αχαιός ᾿Αλφεσίβοιαι ἀντὶ τοῦ ναστὰς γὰρ βάκχας δάδας ἔλεγον. σερος ώστε Μαινάς· Αχαιός Αλφεσιβοίᾳ. Αντὶ τοῦ Υάς. Τὰς γὰρ Βάκχας Υάδας ἔλεγον. γένημα, Κύημα, Στυχιοῦσι, δια τυποῦσι, Στοιχειοῦσι.: Στοιχείωσις, δια τύπωσις, ἡ πρώτη μάθησις. Τῷ δεσπότῃ μου, καὶ σοφῷ στεφηφόρω Λέοντι, τῷ κρατοῦντι πάντων ἐν λόγοις, θεύγνωτος εύγνωτός τις ὡς ὢν οἰκέτης. şɔhanus ex conjectura, quantum ego ex re ipsa con jccturam facio. Veteres editiones repræsentant xal Itaque hic quoque legendumn es! Hesych. Lege auctori Late Empedoclis: nisi si mavis es Eschyli Prometheo est Perperam huic lectioni scholiastes, et Etymologici auctor Ospus pont vocem nihili anteponunt, tanquam Osp Atqui eo pacto esset dicendum: neque enim vel ſando auditum est Op Pollux tamen lib. vi, c. 40 ms. vel lege vel vel Hesychius vas. Sed ut planissime constet, opus est ut strophen et antistrophen inter se conferamus: in quibus hi versus respondent ex adverso Constitueram hic Epistolæ finem imponere: sed intervenit amicus meus, aurium convicio rationem effagitans, cur Joannes Malelas mihi dicatur, qui a Vossiorum utroque, Usserio, aliisque omnibus qui in hunc usque diem ejus mentionem fecerunt, Malela nominatur. Ego vero, inquam, ne in viro rum quidem maximorum [78] verba juraverim sed in aliam sententiam, ubi commodum est, quan quam invitus, meo jure discedo. Roget igitur quispiam, cur Malela potius sit vocitandus? hoc scilicet ab iis responsum ferret; apud Constanti num sic appellari, et apud Damascenum, nusquam alibi commemorari, præterquam apud Tzetzem Atqui, si ita res se habet, vulgo et passim reperias nec tamen propterea vel Suida grammaticus dicitur, vel Thoma apostolus, vel Aristea de LXXII interpretibus. Ratio videlicet linguæ Græcæ vix aut nullo modo patiatur, ut in litteram virilia nomina casu recto terminentur. Atque ea causa est, cur peregrina virorum nomina, quæ in excunt, a Græcis inflectantur in as, Quod si adeo jam exploratum est, nominativum Græcum esse Maǹ€à¤; • nolim ego Latine vertens postreniam litteram abjicere præter morem et consuetudinem corum temporum, quibus maxime viguit honos et gratia Latini sermonis. Vetustiores quidem, ut auctor est Quintilianus lib. 1, c. 5, non in a el s litteras exire temere masculina Græca nomina recto casu patiebantur. Ideoque et apud Cælium legimus, Pelia Cincinnatus; et apud Messallam, Benefecit Euthia; et apud Ciceronem, Hermagora: ne mire mur, quod ab antiquorum plerisque Ænea et Anchisa sit dictus. Priscianus lib. v: Apud Græcos in aç desinentia, apud nos in a terminantur; ut Mapovas, Marsya, Sosia, Byrrhia, Chærea, Turia, Bagrada. Libri autem vi, p. 681 et 701, plerumque ait et frequenter hoc fieri solere. Et his fortassis aucto ribus tueri se posse arbitrentur, qui e contraria parte dicunt. Mihi vero longe videtur secus: sed oportet haud jejune de hac causa, et tanquam in transitu, sed plene copioseque disputare. Principio nulla controversia est, quin indigena Latinorum sermo nullum habuerit nominativum in as cum genitivo loosulá6p. Quapropter antiquitus, sive Græcus quispiam in Latina civitate viveret, sive Græca scripta in Latinum converterentur, ejusce modi nomina per a plerumque scribere et pronun tiare placuit [79]. Atque hoc quidem ex ingenio et consuetudine linguæ vernaculæ ab iis est factita tum. Comici igitur in Græcis interpretandis eam) rationem tenuerunt; Chærea, Sosia, Byrrhia, Plania, Clinia, Demea, Phædria, proferentes. Ni mirum auribus vulgi ista dabantur, Nec tamen deerant etian antiqua illa memoria (pace Quiu Ubi pro [77] &σµw; ex necessitate metri conjeci legendum esse ¿Betwç. Quam conjecturam firma vit Hesychius. lege, yx. sine consensu et approbatione reliquorum deorum. Respexit ad hunc locum: neque enim alibi in ea fabula occurrit. Plane jam imperitus sit oportet, aut ab invidentia laboret, qui de Oɛuε pmy contra veniat. Experiamur, quid in alteram partem possit hæc observatio. llesychius: "Eva Prodigiosa plane oratio. Nunc vicissim & muta in at, et lege: "Eva Agnoscis, opinor, principium senarii ex Achæi fabula Alphe sibæa. Similiter or passim loco v, Hesych. Koirpa, pro et vice versa pro Idem llaque Suidas in Lexico diphthongos at et or alieno loco proxime aute & et v Collocavit. Exstat in Bibliotheca publica Oxonii liber Suliqua manu notatus, continens mille regulas de Tecla scribendi ratione: quarum XL docent quando at scribere oporteat, et quando ɛ: totidemque ubi ot, et ubi v. Eum codicem, cum ante inter deanórous ferretur, deprehendi ex procemio ver sibus senariis scripto litteris præ vetustate pène effugientibus obtutum oculorum, Theognoti esse Brammatici quen laudat aliquoties Etymologici Scriptor. Et quidem omnia ibi reperi, quæ iste Theognoto accepta retulit. De ætate hominis escisces ex præfatione, cujus initium est,

Νικήτας. Ονησᾶς Ονησίφορος. ίας. Φιλᾶς ο Φιλόδημος. Φιλέας. Θευδᾶς Θεοδᾶς ο Θεόδωρος. Α. δρέας. Απελλᾶς (Απολλᾶς Απολλόδωρος. Κλεοπάς ο Κλεόπατρος, νει Κλεόφιλος. Επαφρᾶς Επαφρόδιτος. Γλαυκίας. Γοργίας. υποκοριστικόν Λεόντιος. Λεωνής. 249. Λεωνᾶς ὁ Σύρος και ἄσκοπα τετοξευκέναι. τοῦ ᾿Αμμοῦν, τὸν ᾿Ανού6, ὁ Σισάρα, ὁ Σάλα, ὁ Φουά, ο Nepoti Perdiccas, Curtio et Justino et quibusdam Mηvās a Mηvódwpo;. D. Lallius Mena. Mrtpd; a Mrzpółwpos. C. Fyrmius Metras. Nıxlaç. M. Annius Nicia. Cluvius A. L. Nicia. A. Plautius Nicia. Aur. Niceta. ala Q. Virius Onesas. Darias. C. Marcius C. F. Papia. Munatius Papa (an depravatam loco Papia, an a Mána;). M. Plutius M. L. Papia. C. Purelliús Pa pia. L. Valerius Papia. Þóraç. A. Annius Philo M. Hirrius, Phila. L. Magius Phileas. Þavlaç. Phania apud Terentium et Ciceronem: Fl. Phaneas. M. Tiltrus M. L. Phanias. vel Fasonius Thuda. Q. Veionius Teuda. Eväç. Alexandriæ episco pus, Theonas apud S. Hieron. Livius Theona Aug. L. et Livius Theona ab Epistulis Græc. Zá682;. in monumento L. Valerii: Saufeius Sabda. Zrzvāc a Zrvódwpoç. L. Calpurnius Zena. Enimvero jam percontari eos velim, qui sine S. littera Malela pronuntiant, quo auctore didicerint Joannem bunc Antiochensem captivum in Italiam abductum ser vitutem ibi serviisse; tandem autem, postea quam libertatem receperat, ad historiam scribendam se contulisse? Sin autem; cur obsecro, cum Evandri matre et cascis illis allium obolentibus, aut cum fæce Romuli loqui malunt; quam cum Cicerone, et bonis auctoribus Latinitatis? Mihi quidem non longa deliberatio est, utros imitari velim. Sed hæc nimium fortasse studiose atque anxie: nisi quod omnino respondendum fuit iis, a quibus sum pro vocatus. Siquidem Gerardus Vossius, qui nescio an ab interprete Damasceni in errorem ipse in ductus sit, certe aliis exemplo suo et auctoritate viam ad errationem munivit, non certo judicio, sed inconsiderate præterque morem videtur egisse. Quippe qui nunquam alias [84] abjecerit S: ne tum. quidem cum auctores haberet, quos etsi perverse, saltem aliquatenus imitaretur. Apud quem Chæreas vocatur Historicus et Clinias, Marsyas Macedonica rum rerum scriptor et Delphicarum Apellas: nec tamen Chærea et Clinia in Comedia, neque Horatii Marsya et Apella tenacissimam ejus memoriam fugere potuerunt. aliis Perdicca nominetur. Siquidem apud utrumque cætera omnia Græco more proferuntur, Amynias, Bagoas, Philotas, Ophellas, Jollas, Gobryas, Alcetas frater Perdiccæ. [82] Nullus memini Perdiccas inter Italorum servos aut libertos: neque quidquam aliud causæ inveuire possum. Nam cognomenta Libertinorum (ea ipsis nomina fuerunt, priusquam manu mitterentur), si Græce in Aç caderent, Lati nam terminationem plerumque ceperunt. Non tamen usquequaque increbuisse eam consuetudi nem ex antiquis inscriptionibus animadverti. Nami ecce tibi hæc nomina ex Grutero, Reinesio, Spo nio. 'Axillä. M. Cornelius Achillas. L. Pontius Achilas. 'Adɛɛž;, moxopistixby ab A. Q. Hortensius. Q. L. Alexa. Suarettius Alexa. 'Av- Hierosol. episcopus, Zabdas S. Hieron. et Zabdır C. Quinctius Andrea. apud Athenæum) ab 'Amo).).68wpo;. T. Clau dius Apella. 'Aproxpã; ab 'Aproxpán; vel 'Apro xpat!wv. M. Lollius Arphoeras. C. Herennius Har pocra. 'Aptsud; ab 'Apreμlowpo;. C. Cæcilius Ar temas. Cecilius Dexter et Artimas fratres. Æ. Fl. Artema. L. Laberius Artemas. 'AOŋvayópa;. Vircius Athenagoras. Kλɛónas, in Nov. Test. vel fortasse Τi. Cleuphas. Kàsıviaç vel Khivlaç. Juli. Clinias. Q. Pomp. Cli nias. Keysla;. M. Aur. Clesias. Sic Dama apud Persiam, si Græcum est a Azµäç vel Aquãs quod est diminutivum a Aruftpios. Mettius Damas. ab G. Avillius Εpaphτα. M. Cornelius Epaphra. C. Curtins Epaphra. C. Ju lius Epaphra. P. Nonius Epaphra. C. Pricilius Epa phra. S. Propertius Epaphra. C. Veincus. C. L. Epaphra. Et e diverso, Epaphras postremum præ stitit ofcium. Glaucias Lib. Gorgias Lib. L. Abuccius Gorgia. Spon. 288. 'Hpä; ab Hpbòwpoç. L. Abuccius Hera. M. Petronius Heras. P. Sulpicius Hera. P. Valerius Hera. 'Hpx xìã; ab 'Họaxhɛóòwfos Clem. Stromat. v. L. Æmi lius Heracla. C. Annius Heracla. C. Camelius He racla. L. Clodius Heracla. L. Cornificius Heracla. Q. Cornelius Heracla. L. Creperius Heracla. L. Li cinius Heracla. F. Longinus Heracla. C. Stiminius Heracla. Q. Petinius. Q. L. Heraclas. 'Equã; ab Eppswpos. Herma accommodator. L. Æmilius Hermas. P. Annius Herma. C. Cassius Herma. Cornelius Hernia (vitiose pro Herma). M. Junius Hernia (lege Herma). Q. Lullius Herma. M. Mag. Herma. Octavius Herma. C. Quinctius. Herma. P. Statins Herma. P. Turannius Herma. Q. Vibius Herma. M. Ulpius Aug. Lib. Herma. [83] 'Epµzyópa; L. Mæcius. L. F. Hermagoras. 'Eppslag. Aurelius Hermias Aug. Lib. T. Didius Hermias. M. Helvius Hermias. C. Julius Hermia. Sex. Pompeius. Sex. Hermia. Spon. 221, leg. Sex. L. Her. Acoved; fortasse a L. Arcius Leon. tas. C. Julius Leontas. M. Herennius. M. L. Leonta. Artemidorus p. Laustfc. Fabius Leonas. C. Oppius. C. L. Leonas. Tantum quod hæc scripseram, Milli jucundis sime: cum ecce mihi nova res atque improvisa nuntiatur, quæ de sententiae me meæ statu prope modum dejecit. Enimvero, quod in superiore causa probanda tantopere desudarem, nihil fuisse; meque in ea disceptatione prorsus Nam apud Constantinum et Damascenum toυ Mx déda posse nomen indeclinabile esse: neque abhorrere ab usu Græcorum, ut nomina barbara sine varia tione casuum proferantur, To 'AoxoÙµ, Toū Bláz, to "Afxad, etc., sexcenta dari masculina in A, ut 2:6 in Vet. Test. 6 Zapi, ¿ 'A6ia in Novo: Syro rum nationem (Syrum autem esse hunc Melalam) amare nomina in litteram exeuntia, Maruta, Bar soma, et pleraque omnia: sic et Arabas quoque

Σίμμα· εἰ 111, μετὰ τοῦ ἡνιόχου Καλλιόπη· οι 185 μετὰ τοῦ φυλάρχου ᾿Αρέθα τοῦ ἐπίκλην Μαλέλα. 203, Σουνίκας δὲ καὶ Σίμμας· 110, Καλλιόπας τις ἡνίοχος - 166, 'Αρέθας τις ὁ φύλαρχος καὶ Γνού Ιωάννης Πε ράλτα, Ιωάννης ὁ ἐπίκλην Λεωνίδας Λεωνίδης, Ερμᾶς Ερμῆς, ᾿Απελλᾶς ᾿Απελλής, Μαλέλας Μα τοῦ Μαλέλα ὁ Μα λέλας Μάλελα Μαλελά, ἐπ᾽ ἀλλοθρόους ἀνθρώπους Καὶ ἤνεγκεν ἅμα αὐτοῦ κατὰ Αττιλᾶ. αύτως δὲ καὶ 'Αττιλᾶς ἐτελεύτησε. Πρίσκος Πανίτης ἔγραψεν ἱστορίαν Βυζαντικὴν καὶ κατὰ "Ατταλον, Βυζαντιακὴν καὶ κατὰ Ἀντήλαν Αττήλα 'Αττήλας Βδέλας· 'Αττιλᾶς, Ομνουδίου παῖς ἀποβαλών Βδέλαν τὸν πρεσβύτερον ἀδελφόν. Νουμίδιον. Ρούα Ρούας? βασιλεύοντος τῶν Ούννων εἰ παρὰ τὸν Ρούαν ἀφο ιχνεῖσθαι. Βάλας Αμμάτας, Γρίππας οι Βέσσας, Μόρας Μαρκίας, εἰ ᾿Αλβίλας ει Ιάκωβος, Ιώσηπος, Σαύλος. Όπο Σισάρας οι Σάλας οι Φούας Μασάλμας ὁ τῶν ᾿Αράβων ἀρχηγός, Ταφαρᾶς ὁ φύλαρχος. Πτολεμαῖος δὲ ἀγανακτήσας, ὅτι τῷ Πηλουσίῳ προσέβαλεν ὁ Δημήτριος, ἅτε τῶν κατ' Αίγυπτον πραγμάτων εχόμενος, πέμπει βασι λέα τῆς ᾿Ασίας ᾿Αλέξανδρον, ὡς υἱὸν ᾿Αλεξάνδρου, ός διὰ τὸ ὡς ἀγοραστὸς εἶναι τοῦ Πτολεμαίου Σαβινές επεκλήθη πρὸς τῶν Σύρων,: Αλέξαν δρον τὸν Ζεβινᾶν ἐπιλεγόμενον. Ει [87], Ιωάννης ὁ ᾿Αντιοχεύς, ὃς διὰ τὸ φιλολόγος εἶναι Μαλάλας ἐπεκλήθη πρὸς τῶν Σύν Μαλάλας. plane ut apnd Con stantinum est Placeine jus ut Joannem ipsum nobis arbitrum capianmus? æqua, opinor, et honesta postulatio est. Senten tiam vero is suam ostendit p. 204: "Ostı; Tĝizes' çaç. Eɩ adhuc dubitent, si possunt, utrumne qui hæc [86] scripserit, ullo modo est ut ¿ Malda vocatus fuerit. Jam Σtoápa et Þovà quanı inviti et recusantes in argumentum ducuntur! Recte qui dem factum a LXXII viris; quod cum vetusta illa et Ogygia nomina litteris Græcis mandarent, Abdalia, Mashalla, Taphala, et si qua sunt alia: & orparnátou 'Pwpalwv et 203, xarà Losvine net occurrere denique apud Cantacuzenum et apud Theophanem 'Hμovla, Joannem cognomento Hemula, secundum Victorem Tununensem. Ego vero, quanquam for Tasse præstabilius esset, ut ex amicorum consilio supersederem labore respondendi, libera esse ju dicia sinerem: constitui tamen devorare eam mo lestiam; et eo quidem animo, nullum ut certamen instituam, neque enim temperato calamo res age tur; sed ut semel defungar, nec tacendo com. mittam', ut odiosæ mihi de lana caprina ſites succrescant in posterum. Dico itaque neque esse illud, de quo viri docti asseverant, neque posse. Nam ecce tibi Joannes Tzetzes qui cum 'Iwvi xwrźpws πws protulerit Mɛdéns, certe secun- ad syllabam de sermone barbaro expresserunt. dum me judicasse videatur. Crebro enim cæ syllaba permutantur inter se, 2.Ans. Eodem accedit, quod in syllaba secunda statuitur accentus, tanquam ab non neque ut plerumque assolet in vocabulis peregrinis [85]. Verum illud in primis est admiratione dignum, quod ut de Graco nomine cognitio habeatur, apnou et ad Barbaras nationes provocant. Siquidem ex Hunnorum gente sunt 'Aoxovμ et Bax, de quibus vide ipsum Malalam p. 159 et 170. Verum age quandoquidem sic agi placet, cedo quos volent arbitros. Stabimus etiam Hunnorum judi cio: neque hoinines plebeii, sed reges et regibus proximi pronuntiabunt. Verba sunt Malalæ p. 59 Maxime re gum, bona tua venia libenter rogaverim, qui Græce vocaris casu recto. Cur autem occupato molesti sumus? Respondebit pro eo Malalas ibidem: 'Do Sic omnes uno ore. Apud Priscum Thracem in Collectaneis Con stantini Porphyrogeniti; corrigendus obiter Sui das, qui ait lege haud cunctan ter, vel apud Priscum, inquam, aliquoties legas xai Bàħba;. Is Attilæ frater erat, a Jornande Bleta dictus, a Prospero depravate Bleba, a Theophane inquit, Verbum illud di viduum facito, et scribe & Mvoublou mais vel for tasse Mouvolov. Jornandes enim Mundzuccum nominat, et Sigebertus Mundzuch, perperam vero Nicephorus Callistus Quid Autilæ pa truus, ne declinabile an De hoc statuet idem ille Priscus; cujus verba sunt, 'Poúa exveiabat. Ita Bálaç dux Hunnorum apud Proco pium, Vandalorum Gotthorum et et Ovospas. Eant nunc et ab Hunnis malum sibi mendicent. Apud Malalam reperio p. 210: This Nam qui annis ante permultis excesserant e vita, nulla, credo, iis futura erat consuetudo cum Græ cis. Quod si alii juniores, quibus eadem quæ ve teribus illis nomina, usum et commercium cum Græcis habuerunt, sine dubio eorum nomina de clinata sunt ad normam Græci sermonis. Sic I Paralip. cap. viii, est quidam ’Avavíu, el cap. KII Bɛpxía, vel, ut in ms. Regio est, Bapaxía. Eadem occurrunt nomina in Test. Novo (Syrus enim interpres et bic et illic Hhananio, Brachio): cum Græca tamen terminatione, 'Avavias, Bapaxias. Similiter antiqui illi 'laxw6, 'Iwshy, Σaoul per petuo nominantur: juniores vero, qui cum Græcis rem habuerunt, exemplo etiam essent dicti; si Antiochiæ vixissent vel in alia quavis civitate Græca, et memoriam rerum gestarum lit teris consignassent. Neque vero inficior Syrorum, atque Arabum nomina frequenter in littera ter minari: servatam esse a Græcis eam terminatie nem pernego. Abdalla, Masalla, Tapkala. Its qui dem Arabes. Quomodo autem Græci? Theophanes, p. 294: Movaµèô ¿ toū 'A€ôɛλð. Perii equidem, in hoc exit, et contra me facit. Sed nolo eos in lætitiam frustra conjicere. Illud enim perincom mode intervenit ibidem ¿'Aбdɛläç vióç, et apud Zonaram apud Malalam Eadem mibi d Syriacis nominibus sententia est. Porphyrius apud Eusebium Scaligeri et Josephus eodem nomine Antiochensis episcopus Zeбivo Nicephoro, Złбcv vos Zebennus Eusebio et Hieronymo vocatur. Alqui ayopactós, emptus, Syriace est Zbino vel Zbina. Ma Grece dixeris pwv, vel, ut propius Syrorum pronuntiationes subsequitur Damascenus ipse Syrus, Multias.

᾿Αμίλκας, 'Αννίβας 'Αντίοχον τὸν ἐπίκλην 63. ᾿Αντίοχον τὸν Κούζωνα τὸν ἔγγονον Αντιόχου τοῦ Σούζωνος? 874. Λατίνων τις, Ιωάννης Περάλτα προσαγορευόμενος. Μάλιστα δὲ Ντζιουάν Περάλτα ὁ τούτων ηγεμών. Ιωάννης ὁ ἐπίκλην Ἡμούλα. ; 'Αρέθας, Αττίλας, Μασάλμας, 'Αδου λάδας, Κουτζίνας, Ιππήλατα Πηλούς οι Ερμείας ακάκητα, Σισάρα οι Σάλα, 'Ημούλα Πατήρ δ' ἔμ' [89] έφυσε κόπαινα, ήτο: Κοπαίνης κρόμμυ ἐσθίειν, δ' ὀθνείην οὔποτ᾽ ἐφειλκυσάμην) Σ κλείδας? Δαφνίτας Σ Στένυτρον, εὐρυπωδέστερον, συριγγώδες, Στενυγρόν, εὐριπῶδες, στενόν, συριγγώδες. Καὶ παρὰ Σώφρονι ὁ θυννοθήρας, καρ θηραία δὲ γαστὴρ καρχαρίας ὁ κάτινος δῆσθε. Σώφρων Θυννοθήραι. "Α δὲ γαστήρ, Nam Malolo vel Malala est orator, eloquens, lo- yaç et Bápxaç sunt dicti, qui a Latinis Juba, Mi cipsa, Barca. Nec tamen hæc quæ proxime nomi navi, de Græcia petita sunt; sed ex Africa recto itinere deportata sunt in Italiam. Quid enim, cum ili proferunt, bi Ramilcar et Hannibal; non signi hoc satis est, unde atraque sunt accersita? Nempe hi masculina nomina Afri cana in libenter retinebant; Græcorum aures tanquam absona et inconcinna repudiabant. Sed ut concedam illud 'Hµoūda a Theophane profectum esse: non ego monachum aliquem adversus om nium autoritatem magistrum dicendi capere velim; sed illum ipsum ad nationis suæ exemplum, addo etiam suum, componere. Vir multiplici doctrinæ copia præditus Eustathius Thessaloni quax. Non difficile est conjectura assequi, utram ob causam cognomento illo auctus fuerit Joannes, Aaleiv äprotos, kduvarútato; λéyelv. Ipse Porphy rius a popularibus suis Syris Malcho sive Malcha vocabatur: Græce vero non Mály”, sod Mályoç. a Cipha saxum Knods, Thoma gemellus Owud;, et si qua sunt alia. Mal. p. 41. Koúľwva. Mirum ni ex illorum sententia cogne mentam Antiochi fuit Chusona casu recto, ut Matala: cum ambo sint Antiochenses. Quid ergo sibi volunt ista p. Quod si usque quaque Syriaca nomina imitari et exprimere debemus, cur, obsecro, 'Iwaving dicitur, non Iwavdy Malála? nam Syris est Juhkanon, ut censis episc. accurate disputans de Homericis LXXII viris 'Iwxváv. Sed ecce tibi Cantacuzenus, qui p. ait, Scias autem in quantas angu stias adductį sunt, cum homines ×0≥5 xał mpŵŋy ycyovóta; sæculo demum xiv, post Christum natum inveterata jam barbaria, causæ suæ patronos adoptant. Rem sane lepidam et jocosam. Joannes hie Antiochensis bene Græce Maléla dici potest, quia Italo cuidam nomen erat Giovanni Peralta. Sic enim Cantacuzenus p. 174. Græcus iste est sermo hodiernus: ita giostra overpa, gingiva tċ‹vt¢(6a, jecur veľĤyáptov. Vah! quam velim progrediantur longius, atque una opera probent Netoudy Ma Lņa dicendum esse: facinus pol magnum et me morabile feceriut. Hud vero durum, quod apnd Theophanem est Nec a Victore sơlum vocatur Hemula, sed Anastasio etiam, qui Theophanem in Latinum conver tita Liberato Diacono Joannes Mela; nisi fortasse depravati sunt codices. Ex Græcis vera scriptoribus solus Theophanes et semel duntaxat cognominis ejus mentionem facit: cæteris simpli elter Joannes vocatur, Nicephoro [88] Patriarchæ, Nicephoro Callisto; sicut et Leontio Byzantio, Chrouicoque Orientali. Quo magis adducor, ut vitiosum esse illud verbum existimem; et istum apicem, qui in libris mss. terminationem aç si gnare solet, ab indiligenti librario mutatum esse vel prætermissum. Præsertim cum cuncta id genus nomina præter hoc unum ab ipso Theophane per aç scribi videam alia quamplurima. Itaque hoc in toco, ut mea fert opinio, facta est Theophani injuria. Nec, quod Anastasius et Victor Memula Latine nuncupant, non Hemulas; magis id quem quam movere debet, quam quod Attila a Latinis di citur, qui Græcis est "Araç. Nam peregrina ejus cemodi nomina Græci Latinique neutri ab alteris, sed ab ipsis Barbaris utrique acceperant. Toto igi tar cœlo erravit Priscianus, cum Turia et Bagrada Africæ sunt ista flumiņa) declinari putat a Tou plaç et Baysába. Græcis quidem '166a;, Mix illis etc., non non ad partes vocal; nam Giovanni Peralta qui potuit, priusquam is na sceretur? quod contra ex omni memoria duo dur taxat memorat masculina Græca in A, eaque mi nime a se fecta, sed Eudæmonis fide Pelusiotæ; ejus opinor, cujus librum de Orthographia Stepha nus Byzantius, et Suidas et Etymologici scriptor citant.Horum unum Illyricum esse nomen, ex epi grammate quodam, Syracusanum alterum ex So. phrone, 6 Múpilla. Democopuin videlicet archi tectum, cum theatrum exædificasset Syracusis, populo viritim unguentum distribuisse, et ex ea ro cognomento vocatum esse Myrillam: nempe åπth toù µúpov Múpillav. Ego vero Eudæmonem illunı jubeo ut hominem iufortunio ma. ctem siquidem religio erat Pelusiotis cepas gustare. Nam profecto de Syracusiorum dialecto cras credo, hodie nihil. Theocritus Syracusanus, qui idiomate vernaculo perpetuo est usus (Mɔvaav annon litteram ubique servat, Aapoltas, Meválxaç, 'Aµúvtaç, Aio Non Apollo Syracusis coleba tur? Non Micetas Syracusius philosophus a Cice rone laudatur in Academicis? non eorum sermone yayayaç lumbricus apud Etymologicon? non dissi malo apud Hesychium scriptum esse Fagáta, oxwan sed vero duplici errore. Nam excidit littera, ut usu venire solet, cum proxime subse quatur altera: T autem facillime mutatur in г, ut alibi pro Νe ipse quidem Sophron aliter locutus est. Athenæus lib. vu et zapia; aliquanto inferius, p. 306, Σwypwy, Auvvo Priora verba quæ Casaubono molestiam creabant, sic lege id est, Ne uvofiq. Nimirum iste liber Buvvoofpas inscri plus est. Etymol. in "Hĩa. "D; pŋo! Zwppwv ¿v Ovy 00px. Male alibi ¿ opt;. Quod si verum est illud de Democopo, vulgi joco cognonien suum

Κυθήρης, Στρατόκλεις φίλος Μυρίλλης. Ιδε τὴν φίλην γυναῖκα, Κομάει, τέθηλε, λάμπει. Ρόδον ἀνθέων ἀνάσσει, Ρόδον ἐν κόραις Μυρίλλα. Βρεττανελὸ τὸν Κύ Ὡς ἐλαπρὸς ὥσπερ ψύλλο κατὰ τὸ κώδιο. Ο γρᾴδι' ὡς καρίεντό σοι τὸ τυγάτριο, Κοὐ δύσκολ᾽ ἀλλὰ πρᾶο· ποῦ τὸ γρᾴδιο. ὡς οὐχ ὑπάρχων, ἀλλὰ τιμωρούμενος. τοῦ Πρικεπαίου Ηριπόλη, ἠριγένεια, ἠριγέρων, ἠριθαλές Σκεπ. σκέπω, περισκεπής, σκέπαρνον, κεπ. Αλλ' οὐ πεσών λὰ τὸ μὲν προτετύχθαι ἐάσομεν ἀχνύμενοί περ. τὸν, οὐ Τύραννον ἐπιγράφοντες, διὰ τοὺς χρόνους τῶν διδασκαλιῶν καὶ διὰ τὰ πράγματα. τοσὶ μὲν, ἤδη καὶ παρακεκινδυνευμένος ἐπὶ τῆς σκηνῆς τὴν ἀλήθειαν τοῖς θεαταῖς παρεισήγαγεν. θνητοί δε πουλυκερδείᾳ πλανώμενοι Ιδρυσάμεσθα πημάτων παραψυχήν, Θεῶν ἀγάλματ' ἐκ λίθων τε καὶ ξύλων "Η χρυσοτεύκτων ἢ 'λεφαντίνων τύπους. πολλὸν χαλκέων, βεβλαμμένου ἄνδρα παρελθεῖν. πουλι Πολυκέρδεια adeptus esse videatur, quia fortassis ea tempestate tanquam si ó Káro dicens et å Klxɛpo, se egre Syracusis scorto cuipiam non ignobili nomen fuerit Myrilla. Nam mulieris id quidem nomen esse proprium certiores nos facit poeta nescio quis inter Lyricos II. Stephani. Exparóxheiç çido; Ομod að Kóraıva attinet, etsi non facile fidem habeam, viderit de eo verbo epigrammatis auctor; qui for tasse, cum barbarum Illyrium ßzpɓapíčovta indu xerit, bene moratum carmen fecisse videatur. Quod si quis [90] Illyriorum exemplo 'Iwawiŋg & Malé proferre velit: id quidein perinde est, gie loqui Græce contendat; quia apud Aristo phanem Caris Cantilena est, xλwna• et Scythæ istius Attica elegantia Sed nimium diu, mi Milli, in litigiosa hac dispu. tatione te demoratus sum. Dabis autem veniam necessitati; nam postea, per me licet, alii ut volent loquentur, non equidem invidco, neque intercedo. Imo enimvero invitissimus hæc scripsi, Ecce iterum Crispinus. Cum enim adhuc supersit mor Arundel. Œdipus vero tyrannus secundas lan chartæ aliquantulum, ut narrat typographus; ni mirum ei parcere stulta, ut ait ille, foret clementia. Percurram igitur Epistolam totam, adnotaturus identidem, si qua vel retractari diligentius vel cor rigi debeant. Principio, bene quidem factum quod (pag. 4) de etymologia supersedi inquirere. Quamvis enim 'Ip: in Græcorum verborum com positione non infrequens sit, nihilo tamen minus pere grinam esse vocem mihi videor certo comperisse. Siquidem xɛn syllaba, quod jure mireris, plane aliena est atque absona a consuetudine cum Græci tum Latini sermonis. quidem in etc., autem nusquam occurrit, quod sciam, præterquam in Kenços. Eam ego vocem, cum solitaria sit atque unica, vix dubito, quin olim pronuntiaverint Keffos non Kep fos prout hodie Lançw Saffo dicimus, non Sapfo. Apud Latinos autem xɛn syllabam breyem frustra quæsiveris. Conceptio, perceptio et similia, xTT. habent productam a percepi, concepi. - Anceps, auceps, princeps xs in scriptura exhibent, non xɛл: neque vero casibus obliquis faciunt aucepis aut princepis. Ep. p. 12. [91] Ut egomet vineta mea cædam, falso credidi tres istas Sophoclis fabulas ex una tetralogia fuisse, continuatione serieque bisto riæ in eam opinionem adductus. yɛ èxɛiµŋv. Culpa enim postridie deprehensa etiam amoveri facile potuit, si pertypothetam licuisset.'Aλ Cer tum est eas tragœdias longo interjecto intervallo fuisse editas. Antigonen ita placuisse ferunt, ut ca gratia prætura Sophocli decerneretur in bello ad versus Samios. Ergo acta esse videtur anno 111, Olymp. Lxxxiv, ætatis Soph. LVI, secundum Mar tum obtinuit, et victus est a Philocle: quin et ŒE dipum Coloneum, quem extrema senectute fecit omnium novissimam, editionis tempore antecessit. Argumentum Ed. Tyr. Eisl 6è xal vi Opórepov ai lla scriben dus est iste locus, quem minus intellexit magnus Camerarius. Sunt qui hanc fabulam Œdipum Priorem inscribunt, non OEd. Tyrannum: quia prior erat cum tempore actionis, tum serie rerum gestarum. Ea bujus loci sententia est. Ep. p. 14, vers. 3. Auget vehementer suspicionem nostram ipse Clemens in Protreptico, qui postca quam versus eos tanquam Sophocleos protulit, OS ait, Ergo et Clementis judicio in capitis venisset dis crimen, quicunque eos olim in scenam detulisset. li alibi citantur hoc exemplo Quamobrem, quia nullus jam locus est censuræ no stre in et alia afferam argumenta oportet, cur subdititii sint. Multis sane nominibus non placet illud mouluxepheia. Nam quid, obsecro, facit movàù in tragœdiæ diverbio? est enim ex dia. lecto Jonica. Neque vero sta spondæus in sede [92] quarta ferri potest contra morem consuetudi nemque Tragicorum. Theocritus: Kal piloxepin Neque porro xɛpdɛla de avaritia possis accipere cum interprete Clementis: verum ea sententia nimium quidem inepta atque inficeta, quasi si prudentia sive astutia homines in errorem inciderint. enim est modutopsia ut Ulysses Homericus

επήρατον. Ευήρατον, εὐηρετώτερον, εὐηρετώτατον. εὐηροτώτατον Ευήρατον Οὐκ ἔυ επέμεναι, πολυϊδρείησι νόοιο, Αλλ' ὁ μὲν ἦν άλοχον πολυκερδείησιν άνωγε. Θνητοί δὲ πολλοὶ καρδίᾳ πλανώμενοι. Αττικής μελίτ της. καρδίᾳ πλανώμενοι πονηροῦ κύμματος χειν, 'Αεὶ πλανῶνται τῇ καρδίᾳ· καὶ αὐτοὶ οὐκ ἔγνωσαν τὰς ὁδούς μου. Η καρδία μου πλανᾶται. Η χρυσοτεύκτων ἢ 'λεφαντίνων τύπους Τύπος αὐτὸ τὸ ἄγαλ μα, οὐκ εἶδος τοῦ ἀγάλματος, τοὺς μὲν τύπους ἀναγκαῖον παρὰ τού τοις εἶναι παρ' οἷς ἂν σταθῶσι. Η χρυσοτεύκτους ἢ 'λεφαντίνους τύπους θεῶν, χρυσοτεύκτων. εικόνας χαλκᾶς Ολυμπ πιονικών, χαλκῶν.: χάλκεαι γὰρ εἰκόνες τῶν ἐλευθέρων ἀνατίθενται. τους ελεφαντίνων θεῶν ξυλίνων θεῶν εἴδωλα ξύλινα. Αντινι, ἀντιδιενέγμεθα. άντινι, αντιδι κακῷ κακὸν ἰάσατο. Αντιηνέγμεθα, Αναντιώμεθα. 'Αντινι νέγμεθα, νι ει η 'Αντιηνέγμεθα ἀν τιφέρομαι, ηναντιώμεθα. Hesych.'Αντιφέρεται, ἐναντιοῦται, οι 'Αντιφέρεσθαι εναντιούσθαι, οι 'Αντιφέρονται, ἐναντιοῦνται. 'Αντίδιαφέ ρομαι Ερ. ρ. 47, ν. 4. Πέπλους τε νῆσαι λινοπλυνεῖς τ' ἐπενδύτας. νῆσαι ὑφᾶναι πέπλοι ἐθνητοι 110 Ενθ' ἑνὶ πέπλοι Λεπτοὶ ἐθνητοι βε βλήατο, έργα γυναικῶν. εὐαφείς νου Οπως φέρεις μοι τόνδε γ' εὐϋφῆ πέπλον. νῆσαι, σωρεῦσαι, Οἵτινες οὐκ ἀπάτῃσι κεναῖς, οὐδ' ἔργ᾽ ἀνθρώπων, Χρύσεα καὶ χάλκεια, καὶ ἀργύρου ἠδ' ἐλέφαντος, Καὶ ξυλίνων λιθίνων τε θεών είδωλα καμόντων, Πήλινα, μιλόχριστα, ζωγραφίας τυποειδεῖς, Τιμώσιν, ὅσα κέν τε βροτοὶ κενεόφρονι βουλῇ. Ερ. ρ. 33. Εὐηρότατον.: Εύ πρότατον τὸ καλὴν ἔχον γῆν, τὸ κάλλιστον τῆς γῆς. Ευήρατον τὸ καλῶς ἠροτριωμένον. εὐηρότατον Ως φάτ'· ὁ δ᾽ ὑψόροφον θάλαμον κατεβήσατο πατρὸς Εὐρὺν, ὅθι νητὸς χρυσὸς καὶ χαλκὸς ἔκειτο Εσθής τ' ἐν χηλοῖσιν, ἅλις τ' εὐῶδες ἔλαιον. Ελένη δὲ παρίστατο φωριαμοίσιν, Ενθ' ἔσαν οι πέπλοι παμποίκιλοι· οὓς κάμεν [αὐτή. Πλυντρίας, νίψαι Πέπλους τε νίψαι λινοπλυνεῖς τ' ἐπενδύτης. Κυδρός, ἔνδοξος, καὶ τὰ ὅμοια, γαυριῶν, πεποιθῶν εὐρίτιδες συγκαπὸν δὲ τοῦ κύδρος Καλλίστρατος πε ποιθώς. γαυριών, πεποιθώς, Ιων Εὐριτίδαις· συγκοπῇ δὲ τοῦ ο κῦδος. Καλλίστρατος. πεποιθώς τοῦ πεποιθῶν. κυδρός συγκοπῇ τοῦ κυδρὸς κύδος ἐπενθέσει τοῦ ρ. Και δες, κυδότερος, κυδότατος, πλεονασμῷ δὲ τοῦ ρ γίνε ται κυδρός. EPISTOLA RICH. BENT.ΕΠ. parativum, absolutum vero Quid igitur fict? An supplex ad llesychium adeam, pacem ejus oratum et peccati veniam? Imo enim satis osten dunt ea verba et mendi vetustatem, et emenda tionis meæ præstantiam. Quippe nisi ego plane de esset, sipio, sic in comparatione dicendum Quod si reponere velis apud Suidam: jam ea vox inverso ordine post collocanda esset. Ergo quocunque te vertas, hallucinatio' Sui dæ est, qui sine dubio sua male confiuxit ex Hesy chianis, vel ex illis unde sua transtulit Hesychius. Sed et alia fertur scriptura nibilo melior Mihi quidem, salvo aliorum judicio, nos multi mortales, parum or Dale dici videtur pro elegantia Sed utcunque de ea re visum fuerit eruditis: ro gatos eos velim, qui luculenter Græce sciunt, utrum domesticus sit sincerusque sermo Graecus, an potius peregrinus, et ? Ninirum suo se indicio prodidit Judaeus iste sores. Neque enim Hellenismus est, verum Hebraismus purus putus ex sacra Scriptura tra lalus atque expressus. Psal. (et Epist. ad Hebreos) Isaias xs! Luo enimvero negamus ista, ab homine Græco nedum a Sophocle proficisci pos se. hoc in loco est ipsa statua, ut apud Isocratem in Giue Eragora Dicerent vero Græci non Velut dicunt non Artemidorus lla passim el vulgo, ut quidem testimoniis uti putidissimum fo rel. Neque vero aliter Latini. Lucretius: Si non aurez sunt juvenum simulacra per ædes, non aureo fum. Plinius xxxιν, 7: Lignea polius aut fictilia deorum simulacra. Juvenalis: Effigies sacri nitet aurea cercopitheci. Horatius: Quid referam, quo pacto in imagine cerea largior arserit ignis. Itaque tú nihil minus est quam Gra ra oratio: ea tamen utitur Sibylla lib. iir dicens pro Ibidem. Liquido possis dejerare, llesychium scripsisse id enim se ries litterarum eflagitat; et illud ex corre ctore natum esse, qui Scriptura a prima manu fuit in hunc modum Hesychius autem, qui, ut videtur, non leviter tum lippiebat, sic legit et scripsit paulum oppido inter se differunt, et [94] facillina saue erratio est. Nihil hac conje ctura probabilius dici potest. ab Ipse Sui dus Sed nusquam lego. Vos ea bifariam accipi potest. Aut erit quemadmodum ab mero vocantur, Qui a Sophocle cantur it Trachiniis Aut erit accumulare vestem, in arcis reponere, ut unos erat antiquorum. Homerus Eadem habet Protrepticus Clementis. Quis porro inficiabitur in eodem doctos esse ludo subjectorem hunc Oraculorum, et commentitium illum leca lumn? Quod si vicero de versibus falso Sophocli attributis, etiam illud evidentissime constabit, quod olim Philo Herennius et patrum memoria Jos. Sca liger suspicati sunt: nempe librum illum De Ju deis, qui sub Hecalæi nomine ferebatura judao quodam Hellenista fuisse confictum: velut Ari steam illum pari facinore, quem supposititium esse convincunt post eumdem Scaligerum alii bene multi, in quibus omnium doctissime et copiosissime Hum fredus Hodius, cui multum olim debebit Historia ecclesiastica. Suidas in Lexico Vides eum utrum que vocabulumn agnoscere, quidem com Et alibi. Possis etiam, et magis quidem apposite ad nomen Tragœdiæ reponere, Lavato, etc, Epist. p. 60, v. 29, adde: Idem Hesychins Nunquam quidquam vidi inquinatius. Lege verbum enim novissimun est emendatio Vide Epist. pag. 53, 34, 39. Et Callistratus quidem xudo; a deducit p, alii vicissim a derivant Εtym. magn. Ep. p. 78, v. 30, adde: Martianus Capella lib. 111, cap. de Analogia: neas, Pythagoras

Τῇ δὲ 'Αγαρ συστοιχεῖ ἡ νῦν Ἱερουσα δέ• Σινᾶ ὅρος ἐστὶν ἐν "Ατινά ἐστιν ἀλληγορούμενα· αὗται γάρ εἰσιν αἱ δύο διαθήκαι· μία μὲν ἀπὸ ὄρους Σινά, εἰς δουλείαν γεννῶσα, ἥτις ἐστὶν ᾿Αγαρ. Τὸ δὲ Αγαρ συστοιχεῖ τῇ νῦν Ἱερουσαλήμ δουλεύει γὰρ μετὰ τῶν λήμ δουλεύει γὰρ μετὰ τέκνων αὐτῆς. Ἡ δὲ ἄνω, "Αγαρ Σινά Όρος ἐστὶν ἐν τῇ ᾿Αραβίᾳ συστοιχεῖ ἡ νῦν Ιερουσαλήμ. AtGɛty hunc locum, nisi quid tibi secus videretur. bo, Apostolus tali usus est constructione verborum, Cum autem tibi valde placere conjecturam meam qua dovàɛúɛt cum "Ayap necessario convenire vi præ te ferres: atqui, inquam, ut vera ista sit sive deatur? aut quamobrem zò "Ayap genere neutro opinio sive adeo suspicio nostra, necesse est illud & posuit; quasi vero "Ayap materialiter ac pro voce, quod vocem quotœyɛi proxime subsequitur, pro su- non pro ancilla hic usurpetur? Hactenus opinor pervacaneo auferatur. Dictum ac factum editionen prospere mihi conjectura processit, ut mons iste tuam inspicimus, ibique quatuor ad minimum mss. Arabiæ omnibus machinis loco movendus esse vi libros comperimus conjunctionem istam non agno, deatur; sed male vero me habent hi scrupuli, ne scere; quod sane non de nibilo est, neque ulla que aliud habeo quod dicam aut conjectem; præter commode ratio reddi potest cur abfuerit; si verba, quam ex quo tempore verba ista de margine in de quibus hæc quæstio est, nunquam non in codi- orationis textum ascita sunt, sicuti mox conjun cibus exstitissent. Tanta rem tam pertenui indicio ctionem & quosdam homines intrusisse, ſta alia patefacta satis refellit voculas imperitorum aut nonnulla mutavisse leviter et ad commentitiam eam malevolorum hominum, qui diligentiam istam mi- sententiamı accommodasse. Nam profecto facile ani nitas Scripturæ varietates sectantem, tanquam ob- mum induco, ut credam hoc modo scripsisse san scuram et sollicitam et nimiam in vituperationem ctum Paulum al adduenna. Quis enim dubitet quin melior multo et apertior fiat sententia, si auctoritate manuscripto rum expungatur tum autem tỷ ‘Ap26!ą de medio discedant; et totus deinde lo rus sic legatur. téxvwv aútñ;. Hoc est, Agar autem respondet Hie rosolymis, serviunt enim cum progenie sua. Tàp ct & locum inter se permutare jussi fide ms. Ale xandrini, et aliorum: quinetiam dedita opera Hie rosolyma dixi non Jerusalem; ut ex Ipsa dictione foret perspicuum, quorsum illud douλsús pertine ret. Ipsa enim flagitat sententia ut dolevat refe ratur ad 'Ispovoadhµ. Quod cum ita sit; cur, ama etc. Agari autem respondet Jerusalem, servil enim cum liberis suis. Quæ vero supra est Jerusalem libera est, quæ mater est omnium nostrum: postea vero adul terina ista sese insinuasse hoc exemplo, Tε Cum autem hac oratio, ut cernis, in manifestum solocismum cadat, simile sane vero est, ne dicam necessarium, verba ista ti et † sic brevi a scribis immutatum iri, quemadmodum hodie vulgo feruntur. Quis enim non incuset im peritiam notariorum librariorumque incuriam, ut sancti Hieronymi verbis utar, qui scribunt, non quod inveniunt, sed quod intelligunt, et dum alienos errores emendare nituntur, ostendunt suos? Vale.. (GALLAND. Vel. Patrum Biblioth., t. XIII, p. vi, 93.) Natus est Andreas Damasci, quantum quidem erudimur a Synaxariis, magno Canone ac Trio diis Græcorum. Monachum, non episcopum, Hierosolymis egit. Quare in Catenis et alibi ali quando etiam Hierosolymitani nomine censetur Deinde Constantinopolim accitus, diaco nus factus est, orphanotrophii curam gessit. Subinde archiepiscopus Cretensis designatus fuit. Videnda quæ de eo scripsit Combetisius De ejus ætate inter eruditos non convenit. Caveus ait, circa annum Christi 653 ac diu postea floruisse: propterea quod in Synaxario Triodiove supper dicatur Sophronio patriarchæ, qui diem obiit supremam anno 639. Hoc tamen nec Papebrochio nec Casimiro Oudino placuit, qui contendit eum vitam produxisse Magnus Can. pag. 301. April. t. I, p. 69. Bibl. conc. t. I.