col. 1611–1612page 1 of 23
PG 97:1611τῆς Γαλιλαίας. Καὶ εἰσελθούσης τῆς θυγατρὸς αὐτῆς τῆς Ηρωδιάδος, καὶ ὀρχησαμένης, καὶ ἀρεσάσης τῷ Ηρώδῃ, καὶ τοῖς συνανακειμένοις, εἶπεν ὁ βασι λεὺς τῷ κορασίῳ· Αίτησόν με δ ἐὰν θέλῃς, καὶ δώσω σοι, ἕως ἡμίσους τῆς βασιλείας μου. "Οθεν μεθ' όμεσο ὡμολόγησεν αὐτῇ δοῦναι ὁ ἐὰν αἰτήσηται. Ἡ δ ἐξελθοῦσα, εἶπεν τῇ μητρὶ αὐτῆς. Τί αἰτήσομαι; Ἡ δὲ εἶπεν· Τὴν κεφαλὴν Ἰωάννου τοῦ Βαπτιστού Καὶ εἰσελθοῦσα εὐθέως μετὰ σπουδῆς πρὸς τὸν βα σιλέα, ᾐτήσατο λέγουσα· Θέλω να μοι δῶς ἐξ αὐτῆς ἐπὶ πίνακι τὴν κεφαλὴν Ἰωάννου τοῦ Βαπτιστή. Καὶ περίλυπος γενόμενος ὁ βασιλεὺς, διὰ τοὺς όρο κους καὶ τοὺς συναναχειμένους, οὐκ ἐθέλησεν εθε τῆσαι αὐτήν· καὶ εὐθέως ἀποστείλας σπεκουλά τωρα, ἐπέταξεν ἐνεχθῆναι τὴν κεφαλὴν αὐτοῦ. Ὁ δὲ ἀπελθὼν ἀπεκεφάλισεν αὐτὴν ἐν τῇ φυλακή, καὶ ο α φικῆς κοίτης ἐπιβουλῇ· καὶ, τὸ πάντων κακῶν ταῦτα, ἐν τρυφῆς ἡμέρᾳ, καὶ γενεσίων τελετῇ. ἤνεγκεν τὴν κεφαλὴν αὐτοῦ ἐπὶ πίνακι, καὶ ἔδωκεν αὐτὴν τῷ κορασίῳ· καὶ τὸ κοράσιον ἐπέδωκεν αὐτὴν τῇ μητρὶ αὐτῆς.» Ο γενεσίων πικρῶν, καὶ δείπνου φόνου μεστοῦ 1 Ταύτην σεαυτῷ τετήρηκας τὴν τιμήν, ταύτην τοῖς σοῖς γενεσίοις προσήγαγες την τρι φήν; Τοιοῦτον σεαυτῷ παρεσκεύασας τὸ συμπόσιον; Οὕτως αἵματος ὀχετοῖς ἔδει κεράσαι τοῖς συμπόται; τὸ δεῖπνον; Οὕτω τους χιλιάρχους τετίμηκας, καὶ τοὺς φίλους πεφιλοφρόνηκας; Οὐδὲ τὸν Δαβὶδ ένα ετράπης ὑπὸ τοῦ Νάθαν ἐλεγχθέντα, καὶ μετανοία μᾶλλον, οὐκ ἀπονοίᾳ, τὴν ἁμαρτίαν ἀποσκευασάμενον; Οὐδὲ τὸν Σαούλ ᾐδέσθης ὑπὸ τοῦ μεγάλου Σα μουὴλ, ἐπὶ πάσης ὁμοῦ τῆς Ἰσραηλιτικής πληθύας τοῖς ἐλέγχοις, ἐπιπληχθέντα μὲν, πλὴν αἰδοῖ τῇ πρὸς τὸν προφήτην, μηδὲν πλέον διαπραξάμενον; Λέληθας σεαυτὸν, ἄθλιε, τὴν ᾿Αχαὰς ἐπὶ Ναβουθέ παρανομίαν διπλασιάσας, ὅσον ὁ μὲν ἀμπελῶνος ἐπιθυμίᾳ, γῆς τε ἀψύχου, καὶ φυτῶν οἰνηφόρων ήτα τηθεὶς ἐφωράθη· σὺ δὲ, γυναικὸς μοιχείᾳ, καὶ ἀδελ ἔσχατον, προφήτου και Βαπτιστοῦ μιαιφονίᾳ· καὶ Ως είθε μὴ γεγέννησο, μηδὲ εἰς φῶς ἦλθες τὸ ὑπὲρ γῆν. ὡς ἀπόλοιτο ἡ σπορά, ἧς αὐτὸς ἐξεις στησας, καὶ ἡ νηδύς, ἐξ ἧς προελήλυθας. Ανθ' ὅτου γὰρ, εἰπὲ, τὸν προφήτην ἀνεῖλες τἀληθῆ διαφορε σαντα, καὶ περὶ τῶν οὐ πρακτέων ἐλέγξαντα; παρὶν πρὸς τὴν ἐκ τοῦ ἄγους συστραφέντα μνήμην, απο κλίναι τοῦ μύσους· ἢ πρὸς τὴν τῶν ἐλέγχων παρ ῥησίαν τὸν νοῦν ἀπευθύναντα, σώφρονι λογισμῷ τοῦ κρείττονος περιέσεσθαι, πρὸς τοὐναντίον ἐξώκειλας· κακῷ τὸ κακὸν προσκτησάμενος, οὐχ ὡς ἐχρῆν παρωσάμενος· καὶ εἰ μὲν πρὸς τοὺς ἐλέγχους δυσμόρων εἰς τοῦτο τάξεως ήλασας· ἀπαιδευσία τοῦτο σαφής. Αγαπῶν γὰρ, οὐ φονὴν ἔδει, ὡς τῷ Σολομῶντα δοκεῖ, ἐλέγχοντα· ὡς ἂν μὴ καὶ αὐτὸς ἀκούσῃς Ἐμίσησαν ἐν πύλαις ἐλέγχοντα, καὶ λόγον ὅσιον ἐβδελύξαντο.» Εἰ δὲ τοῦ εὐορκεῖν περιεχόμενος, τὸ μιαιφονεῖν προετίμησας, ὡς τῆς ἐπιορκίας φεύγων τὸ βάραθρον· ἀλλ᾽ ἔδει βασιλείῳ φρονήματι, δικαία τοῦ νοῦ στάθμῃ ἀντιταλαντεῦσαι τὴν σύγκρισιν, καὶ τῆς ἀμείνω γενέσθαι μοίρας· ὅπερ σοὶ πρὸς τοὐναντίον ἐκ παραλόγου πεπραγμάτευται γνώμης. Τίς γὰρ ὁ τὴν ἀρχὴν ὁμόσαι προσαναγκάσας; Τί δὲ κοινὸν μαινάδος ὀρχήσει παιδὸς, καὶ προφήτου σφαγῇ; Τίς δὲ μετουσία θυμοῦ μετ' εὐφροσύνης; Εἰ δὲ διὰ τοὺς ὅρκους, ὡς αὐτὸς οἴει· ἀλλ᾽ οὐδ᾽ οὕτως ἐχρῆν τὴν ψῆφον ἐπιτρέψαι τῇ μέθη. Εὐφρασίας γὰρ, οὐκ ἀν δροκτονίας ἦν ὁ καιρός. Καὶ τό γε πρᾶγμα ἐπιεικώς ἄτοπον, καὶ παράφορον. Νήφοντος γὰρ ἐδεῖτο και μοῦ, καὶ λογισμού βεβηκότος. Οὐ γὰρ περὶ τοῦ τυ χόντος ή βλάβη. Πλὴν, ἀλλ' εἴ τι καὶ κέκρυπτο λν θάνον τέως τῶν ἐν σοὶ κακῶν, τοῦτο σὺ κατὰ σαυτοῦ πεφανέρωσας, μιαιφονίᾳ, τῆς παρανομίας ἀπογυμνώσας τὸν ἔλεγχον. Τίς γὰρ ἀνάγκη, τὸν ἐν τῷ παρα σύστῳ μοιχεύειν ἀπείργοντα, ἐπὶ θριάμβου φέρειν ἐλέγχοντα; Σὺ δὲ φιληδονῶν ἐλέγχῃ, μιαιφονῶν. Συνέχει; τὴν τάξιν τῆς ἐστιάσεως, ἄνθρωπε. Εστιᾷν προελόμενος, ἀνιᾷν τοὺς δαιτυμόνας προ ἔκρινας. Τί ποιεῖς, ἄθλιε; ᾿Αντ᾽ ἐδέσματος, ταύτην προσεδωδὴν εἰσάγεις, τὴν κεφαλὴν τοῦ Βαπτίζοντος; Αντὶ κρατῆρος, τοιοῦτον οινοχοεῖς τοῖς συμπόταις τὸν ἄκρατον; Τοιοῦτον κίρνησι βασιλεὺς πόμα τοῖς συμβούλοις; Η οὐχ ὁρᾷς ὅσον κακόν ἐστιν ἀκρασία, καὶ φιλήδονος πρᾶξις; Ανάνηψον, ει βούλει, μικρόν, καὶ σύνες· ὡς οὐδὲν οὕτως ἐπιλωβᾶται τὸν ἐντὸς ἄνθρωπον, ἢ τὸν ἐκτὸς ἐπιβόσκεται, ὡς θυμός ταύ ταις ἐξυπηρετούμενος. Σὺ δὲ, τούτοις ἐκ περιουσίας ὑποζεύξας τὸν νοῦν, τὸ τῆς ψυχῆς κατεδούλωσας φρόνημα. Καίτοι δύο γενικώτατα πάθη τῶν ἐν ἡμῖν ἁπάντων παθῶν, οἱ περὶ ταῦτα σοφοί, διορίζονται θυμὸν, καὶ ἐπιθυμίαν· ὧν ἑκάτερον ἐν σοὶ ἐπικρατῆσαν, τυραννικῷ, οὐκ ἰδιωτικῷ τῷ ὁρμήματι δυστυχῶς ἐβασίλευσεν· ἡ μὲν, καὶ ἄνευ μηχανημάτων νόμῳ πολιορκίας ἑλοῦσα τῶν σῶν φρενῶν τὴν ἀκρό πολιν, καὶ οἱονεὶ πολιοῦχος τῆς σῆς ἀπρυτανεύτου ψυχῆς· ὁ δὲ, μέχρι τοῦδέ σε δουλωσάμενος, ἕως ἂν εἰς ᾅδου πέταυρον, καὶ εἰς τὴν ἐσχάτην τῶν κακῶν ἀπηκόντισεν Χάρυβδιν. Η οὐχὶ αὕτη ἡ ὁδὸς τῶν ἐκτελούντων τὰ ἄνομα; Η ἑτέρως οἴει τοὺς οὕτως ἁλόντας ὑπὸ τῆς δίκης, κολασθησομένους ἐτάζεσθαι; Τῆς δὲ τῶν Εὐαγγελίων φωνῆς αὖθις ἀκουσών μεθα. Γενεσίων γάρ, φησὶν, ἀγομένων τοῦ Ἡρώδου, ὠρχήσατο ἡ θυγάτηρ τῆς Ηρωδιάδος ἐν τῷ μέσῳ, καὶ ἤρεσεν τῷ Ηρώδη.» Βαβαὶ· τῆς ἀνοίας! Ορ χησις νεάνιδος, τὴν βασιλέως ἐθήρασεν φρόνησιν. Χειρῶν ἀνακλάσεις, καὶ ποδῶν λυγισμοί, καὶ μελῶν " ἐκλύσεις, τὸ στεῤῥὸν τοῦ βασιλέως ἐξέλυσαν φρό νημα. Οὐκ ἤκουσας τὸν Φιλίππου ᾿Αλέξανδρον, ἐπὶ ταῖς Δαρείου θυγατράσιν προσενεχθείσαις αὐτῷ πρὸς Προ Ὡς θυμὸς ταύταις ἐξυπηρετούμενος· τῇ ἀκρασίᾳ καὶ φιλο ηδόνῳ πράξει. τό, τὸν ἐντὸς ἄνθρωπον ταῖς Δαρείου θυγατράσι προσενεχθείσαις. ἕπτα, ἀντὶ τοῦ, ἐπί συνουσίαν, βασιλικῶς δυσφορήσαντα, καί τι μέγα Ο δουλώσασα πρὸ τῆς πείρας ἐβούλετο· οὐ πρότερον καὶ σωφροσύνης μεστὸν ἐπιφθεγξάμενον πρόσβημα Αἰσχρὸν ἡμᾶς ἄνδρας νικήσαντας, ὑπὸ γυναικών ἡττηθῆναι;» Οὕτως ἀφύλακτος εἶ; Οὕτως ἀκρατής; Οὐκ ἤκουσας τῆς θείας Γραφῆς λεγούσης· «Βλέπετε μὴ θάνατος ἀναβῇ διὰ τῶν θυρίδων;» λέγω δὴ τῶν αἰσθήσεων, αἷς ὁ ἐντὸς ἄνθρωπος παγιδεύεται. Τι τῶν πρὸς ἡδονὴν ἔχει Κορυβαντιασμός, ἢ μουσικών ὀργάνων θέλγητρα· συμβύκη τε καὶ κιθάρα· καὶ νάβλα καὶ αὐλός; Τί δὲ τῶν αἰσχρῶν οὐ νέμει, σώμα λυγιζόμενον, καὶ μέλη στρεβλούμενα, & τῶν δαιμονώντων εἰσὶν ἀληθῶς εἰκάσματα και μηνύματα; Σὺ δὲ τούτοις οἷα νεβρὸς τοξευθεὶς ἐλάφου, καὶ ὡς πτηνὸν ἐξευθεὶς, οὔτε ὡς δορκάς διεσώθης ἐκ βρόχων, οὔτε ὡς ὄρνεον ἐκ παγίδος ἐῤῥύσθης· ἀλλὰ παγί σοι γέγονεν τῆς μοιχαλίδας ἡ ὀρχηστρίς· καὶ βόθρος ἐπίκρημνος, ὁ πρὸς ἐκείνην οίστρος. «Καὶ ὠρχήσατο, φησίν, ή θυγάτηρ τῆς Ηρωδιάδος, καὶ ἤρεσεν τῷ Ηρώδῃ, καὶ εἶπεν· Αἴτησόν με δ εάν θέλης, καὶ δώσω σοι. Καὶ μεθ' ὅρκου ὡμολόγησεν αὐτῇ δοῦναι, 8 ἐὰν αιτήσηται, ἕως ἡμίσους τῆς βασιλείας αὐτοῦ.» Εστω ήρεσεν τότε ὀρχησαμένη ἡ παῖς, ἔδει δέ τι καὶ δωρηθῆναι τάχα παρὰ σοῦ τῇ παιδί· ἀλλὰ τῶν ἐνδεχομένων, οὐ τῶν ὑπερεχόντων· τῶν ἡδόντων τους δαιτυμόνας; οὐ τῶν ἀνιώντων· μήτι γὰρ τὴν τοῦ ἁγίου καὶ προφήτου κεφαλήν; ο 'Αλλὰ διὰ τοὺς ὅρκους, φησί, καὶ τοὺς συνανακειμένους, οὐκ ἐθέλησεν αὐτὴν ἀθε τῆσαι. ο Φεῦ τῆς ἀνίας! φεῦ τῆς πωρώσεως, καὶ τῆς ἀνευλόγου προφάσεως! Εἰ γὰρ καὶ τῆς βασιλείας εξεστακέναι σε ᾔτησεν, πῶς ἂν τοὺς ὅρκους πρὸς αὐτὴν ἐμεθώδευσας; Εἰ δὲ καὶ τῆς μητρὸς ἐκκορακισθῆναι τοὺς ὀφθαλμοὺς ἐξῃτήσατο, ἢ καὶ τῆς παντελούς ἀφεστάναι πρὸς αὐτὴν συνουσίας ἐπέταττεν, ἐβλή. ρους ἆρα τὸ αἰτηθέν; «᾿Αλλὰ διὰ τοὺς ὅρκους, φη σὶν, καὶ τοὺς συνανακειμένους, οὐκ ἠθέλησεν αὐτὴν ἀθετῆσαι.» Τὸ γὰρ λεγόμενον πρὸς τοῦτο φέρει τῆς ἀνάγκης τὸ ἀπαραίτητον. Τί οὖν ἂν ἔπραξας, εἰ τῶν εἰρημένων μίαν προέσχετο πρότασιν; Αλλ' ὡς ἔοικεν, «Πᾶς ὁ ποιῶν τὴν ἁμαρτίαν, δουλός ἐστι τῆς ἁμαρτίας.» Ο γὰρ τῇ ἡδονῇ τὸν ἑαυτοῦ λογισμὸν ύποζεύξας, δοῦλος μὲν ἀφανῶς γίνεται τῶν παν θῶν· τῷ θυμικῷ δὲ πρὸς ὑπουργίαν ὁρμήματι χρώμενος προφαίνει προφανῶς εἰς τοὐμφανὲς τὴν διάθεσιν ἐκεῖνο τῇ ἐκβάσει τοῦ τρόπου φαινόμενο;, ὅπερ ἡ τοῦ θυμοῦ λήξαντος, ἕως ἂν τῆς ἡδονῆς ἡ παγίς, τὸν ἐμπαθῆ κατεδίκασεν. Ορᾶς εἰς ἣν ἀτοπίας ὑπερβολὴν ἀπώλισθέν σοι τῶν ὅρκων ή προφορά; Μανία πολλή πώρωσις νοῦ, καὶ φρενῶν ἐξάμβλωσις, την τοιαύτην ἀβελτηρίαν ἀπέτεκεν. «Αίτησόν με δ ἐὰν θέλῃς, καὶ δώσω σοι, ἕως ἡμίσους τῆς βασιλείας μου. Οὕτως ἀφύλαχτος εἶ; οὕτως εὐχερής, ὡς μὴ μέτρα θέσθαι σοῖς λογισμοῖς· μηδὲ, ὅπερ οὐκ ἐχρῆν? ἀβασανίστως προσήκασθαι συνιδεῖν; Σκόπει προς ὅσον ἀβουλίας ἐξηνέχθη σοι, τὸ προπετῶς ὁμόσαι· Τὸ δὲ συνηρπάσθαι, ού φημι βασιλικόν εἶναι γνώρισμα,» αθυροστομίας δὲ πάθος ἀκρατές· ὅπερ αὐτὸς ὑποστάς, τὸ μὴ κεκριμένον ἐδέξω ὡς κεχριμένον. Τοιοῦτος γὰρ ἅπας νοῦς ἀχαλίνωτος, καὶ λόγος ἀφύλακτος μὴ τῆς τοῦ καλοῦ κρίσεως ἐπιστατούσης τοῖς λογιο σμοῖς, ἀλλὰ τἀναντία δραν τοῦ νοῦ μὴ κωλύοντος, προ σαφηρημένου τοῦ κατὰ φύσιν φρονήματος. 'Αλλ' ὁ μὲν Ηρώδης οὕτω κούφως ενεχθεὶς καὶ ἀθλίως, ἀθλίαν καὶ τὴν μνήμην διαπαντὸς ἀπηνέγκατο. Τί δὲ τὸ τῆς ἀνομίας κοράσιον; τῆς μοιχείας τὸ δέλεαρ, τὸ τοῦ Ἡρώδου ἄγκιστρον· ἡ παγὶς ἐφ᾽ ἣν ἐκεῖνος παρολισθήσας προσέκοψε, καὶ θηραθεὶς εὐκ ἐξέφυγεν; «Εἶπεν, φησίν, τῇ μητρὶ αὐτῆς· Τί αἰτήσομαι; 'Η δὲ προβιβασθεῖσα, Δός μοι ὧδε, φησίν, ἐξ αὐτῆς τὴν κεφαλὴν Ἰωάννου τοῦ βαπτιστοῦ.» Ορᾷς τὸν εὐαγγελιστὴν τἀληθῆ πανταχοῦ προϊσχόμενον; Τί γάρ φησιν; «'Η δὲ Ηρωδιάς ένα εἶχεν αὐτῷ, καὶ ἤθελεν αὐτὸν ἀποκτεῖναι, καὶ οὐκ Αδύνατο. Ο γὰρ Ηρώδης ἐφοβεῖτο τὸν Ἰωάννην, εἰδὼς αὐτὸν ἄνδρα δίκαιον καὶ ἅγιον· καὶ ἀκούων αὐτοῦ πολλὰ ἐποίει, καὶ ἡδέω; αὐτοῦ ἤκουεν.» Βλέπεις καὶ πρὸ τῶν ὅρκων ἤδη προσεγκειμένην τῇ βδελυρα, τὴν κατὰ τοῦ προφήτου φιλαπεχθήμονα γνώμην; Καὶ τί ταύτης εναργέστερον τῆς μαρτυρίας γένοιτ' ἄν: Τήν τε γὰρ παρρησίαν, καὶ τὸν ζῆλον, διὰ τὸν πρὸς Ηρώδην ἔλεγχον τοῦ Ἰωάννου παρίστησι, καὶ τὴν ἀπὸ χρόνου κατά βάθους ὑπο τρεφομένην αὐτῇ μῆνιν, ὑπ' ὄψιν ἄγει τῶν ἀκουόν των. Τοῦτο το γὰρ τὸν ἐνεῖχεν, ὑπάρχει προστατι τὸν ἅμα, καὶ δεικτικόν· ἐπεὶ καὶ τὸ, οὐκ ἠδύνατο, ἀπόδειξιν ἔχει τῆς Ἡρώδου πρὸς Ἰωάννην μετ' εὐλαβείας τιμῆς· ὅτι τα ἅγιον καὶ δίκαιον αὐτὸν εἶχεν, καὶ ἀκούων αὐτοῦ πολλὰ ἐποίει, καὶ ἡδέως αὐτοῦ ἤκουεν. Εἰ καὶ ἥδε τῶν ἄνω πρὸς τὰ κάτω σύγκρισις, πολύ πρὸς ἑαυτὴν τὸ διάφορον ἔχει· καὶ οὐκ ἴσα τὰ πράγματα, τὴν ἄλλως το αὐτὰ τοῦ κρατ τοῦντος ἄγοντος. Τὰ μὲν γὰρ πρῶτα παρρησία καὶ ζῆλος· καὶ ἔλεγχοι, τὴν τοῦ βασιλέως ἐπέπλητ τον ἄνοιαν· ἀνομοῦντά τε αὐτόν· κατ' ἀδελφοῦ φανερῶς, τὴν κοίτην ἐπιβουλεύοντα, προύργου διήλεγχεν. Ομοῦ τὸ δι' αἰδοῦς ἔχειν τοῦ Θεοῦ τὸν προφήτην, ἅτε δίκαιον καὶ ἅγιον χώραν είχεν τέως· τὰ δὲ ἐξῆς, ἀνόμοια πάντη καὶ ἀπεμφαίνοντα, καὶ τῶν προτέρων οὐδὲν κατ' οὐδένα τρό του ἐφάμιλλον ἔχοντα. 'Οτου δὴ χάριν, καὶ διατί; Ἐξετράπη γὰρ οἰνωθεὶς πρὸς τὸ τῆς μέθης κουφόν τε καὶ ὑπηνέμιον ἔρυμα, ὅθεν ψυχρᾶς εἶνεκεν εὐορ 10 γρ. τούτου. " γρ. τὴν ἄλλως. κίας, καὶ τῆς πρὸς τοὺς συμπότας αιδούς, την μείο μία ζονα τῆς ἀθεμίτου μίξεως ἀνομίαν ἔδινεν· ὡς ἐν σκηνῇ παίξας τὸ δράμα τῆς ὑποκρίσεως, λανθάνειν νομίσας τὸν ἄληστον ὀφθαλμόν. Τίνα τρόπον; «Ένα πήθη γάρ, φησίν, ὁ βασιλεύς· ἀλλὰ διὰ τοὺς δρο κους, καὶ τοὺς συναναχειμένους, οὐκ ἤθελεν αὐτὴν ἀθετῆσαι.» Τί ταύτης τῆς ὑποκρίσεως βδελυπτότε ρον; Τί δὲ τῆς εὐορκίας εκείνης αθλιώτερον; Ένα γὰρ αὐτῷ παρωθῆσαι τοὺς ὅρκους εὐσεβεστέρω προ βλήματι, καὶ βασιλείῳ φρονήματι, κακῷ τὸ κακόν συνεπέρανεν. «Αποστείλας γὰρ σπεκουλάτωρα, ἐκέλευσεν ἀποτμηθῆναι τὴν κεφαλὴν Ἰωάννου, καὶ δοθῆναι τῷ κορασίῳ.» Εἶδες νωθείας καὶ καιρό τητος ὑπερβολήν; Οὐκ ἔδει μᾶλλον ἐπιορκήσει καλῶς, ἡ κακῶς εὐορκῆσαι, ψεύσασθαι προφανώς, καὶ τοῦ προφήτου μὴ ἄψασθαι; συγγνώμην είν τῆσαι τοῦ παροράματος, ήπερ ἀληθεύσαντα δικαίως, ἄδικον φονευτὴν ἀποδειχθῆναι προφήτου, καὶ κρίσ σιν ἔνδικον ἑαυτῷ ταμιεύσασθαι, καὶ γεέννης γενέ σθαι υἱόν; Εἰ γὰρ ᾔτησεν ἐξαμαρτεῖν εἰς θεὸν, καὶ εἴδωλα στῆσαι, καὶ σπεῖσαι τούτοις αίματα των ὑπηκόων· υἱούς τε, καὶ θυγατέρας, καὶ μητέρας, καὶ ἀδελφούς, καὶ γυναῖκας προσεπιθύσει, πως, ἂν τοὺς ἐπὶ τούτοις ὅρκους ὁ μάταιος ἐξεκρούσατο; Πῶς δ᾽ ἂν καὶ πληροῦν αὐτοὺς κατετόλμησεν, Ρωμαίων οὔσης ὑποφόρου τῆς Ἰουδαίας, ἧς αὐτός τετραρχῶν κακῶς ἐβασίλευεν; Αλλ' ὁ μὲν οὕτω κεπφωθείς ", ὑπὸ κόρης ἀθλίας ἐσαγηνεύθη. Η δὲ, πρὸς κακουργίαν ὄργανον ἐξηυρημένον ὑπάρ χουσα, ὅλην τε τῆς μητρὸς ἐφ' ἑαυτὴν ἀναμαξι μένη τὴν κακότεχνον γνώμην, χρεωφειλέτου δήθεν ὑποκρίνεται πρόσωπον· καὶ ὥσπερ χρέος ἀπαραίτητον, αἰτεῖ παρὰ βασιλέως τὴν ἔκτισιν· ο Δής μας ὧδε ἐξ αὐτῆς ἐπὶ πίνακι, τὴν κεφαλὴν Ἰωάννου τοῦ Βαπτιστοῦ. Δός μοι, φησὶν, ὧδε, καὶ ἐξ αὐτῆς, καὶ ἐπὶ πίνακι. Τί δώσω; Οὐ χρυσόν, φησίν, οἱ λίθους διαφανεῖς· οὐκ εἴ τι τῶν ἐν βασιλείοις τὸ πολυτελὲς ἔχει, καὶ τίμιον· ἀλλὰ τὴν κεφαλὴν Ιωάννου τοῦ Βαπτιστοῦ. Τί λέγεις; τὴν κεφα τὴν δίδως ἣν αἰδοῦνται καὶ ἄγγελοι; Ἐκείνην δύ δίδως τὴν κεφαλὴν, ἧς ὑπεράνω βαπτιζομένου του Λόγου, τὸ Πνεῦμα ἐν εἴδει περιστερᾶς καθιέμενον ἵστατο; Ταύτην ἀμοιβὴν μικρᾶς ἡδονῆς δίδως τὴν κεφαλὴν, ἧς ἡ δεξιὰ, τὸν ἐκ δεξιῶν τοῦ Πατρὸς καθεζόμενον, ἡγιάσθη βαπτίζουσα; ἐκείνην τὴν κεφαλήν μισθὸν ἀθεμίτου παιδιᾶς ἀποτιννύεις, ἧς ἡ γλῶσσα μέχρι καὶ νῦν ἔστηκε κράζουσα· Οὐκ Εξεστίν σοι ἔχειν τὴν γυναῖκα Φιλίππου τοῦ ἀδελφοῦ σου;» Ταύτην δίδως σὺ τὴν κεφαλὴν ἐπὶ πίνακι τῷ κορασίῳ, ἐπειδή σου πρὸς μοιχείαν ἐπαντζι τὸν ἔρωτα, καὶ τὴν καρδίαν ἔτρωσε ταῖς ὀρχήσεσιν, Τί ποιεῖς, ἄθλιε; Τοιαῦτα νομοθετεῖς, ἀπερὶ ποιῶν ἀνομεῖ; τοιαῦτα θεσπίζεις, ἃ τοῦ Θεοῦ χωρίζει καὶ λωβᾶται τὸ δίκαιον; Πόθεν σοι τὸ ἀσεθε; τοῦτο καὶ ἀθέμιτον πρόσταγμα; Ποῖος ἀσεβὴς ταύτα υπηγόρευσεν νόμος; Απαγε. Οὐ τοῦ ἐμοῦ φού * Το κεχωρωθ. ταῦτα, ἢ τῆς Μωσέως νομοθεσίας. Οὐκ ἤκουσας •?» τοῦ Παροιμιαστοῦ λέγοντος· «Ῥῦσαι ἀπαγομένους εἰς θάνατον, καὶ ἐκπρίου κτεινομένους;» Ἐὰν εἴπῃς· Οὐκ οἶδα τοῦτο· γίνωσκε ὅτι Κύ ριος καρδίας πάντων γινώσκει, ὃς· ἀποδώσει ἑκάστῳ κατὰ τὰ ἔργα αὐτοῦ.» Τί σαυτῷ συνάγεις ὕλην πρὸς καῦσιν αἰωνίου πυρός; Αλλά, «Διὰ τοὺς ὅρκους, φησὶν, καὶ τοὺς συνανακειμένους τοῦτο ποιώ. ν Καλῶς. Καὶ τίς ὁ βιασάμενος ἐξ ἀρχῆς του τό σε καθυποσχέσθαι; Τίς δ᾽ ἄν τε κἂν ὁπωσ οὖν ἀποδέξαιτο, ἢ ὡς τὸ τυχὸν ἐπαινέσειεν δήπουθεν; Απροόρατον γὰρ ἐπὶ τῶν ἀδήλων ἡ μεθ' όρ κου ὑπόσχεσις, ὅταν ἀκρίτως ἐκφέρηται τοῦ λογι σμοῦ τὴν ἐπὶ θάτερα βάσανον οὐ λαβόντος, πρός συνεξέτασιν τοῦ καλοῦ καὶ τοῦ χείρονος. Ο δὴ πρό τερον καὶ Ιεφθάε πέπονθεν, ὁ μέγας εν Κριταῖς β ἐκεῖνος, καὶ διαβόητος, ἀσυλλογίστως ευξάμενος, κἀκεῖνο Θεῷ καθυποσχόμενος, ὃ μὴ προϊδεῖν δι' ἀβουλίας δεδύνηται, δι' ἐρημίαν τοῦ κεκριμένου λό γου, καὶ τῆς περὶ τὰ πρακτέα τοῦ νοῦ διακρίσεως. Εδει οὖν σε τῇ κόρῃ ὁμομωκότα, προδιορίσαι τι τῆς ὀρχήσεως ἄξιον· μὴ γὰρ τὴν τοῦ Προδρόμου κεφαλὴν, τὴν μηδενὶ παρισουμένην πλούτῳ, μισθαρ. νίᾳ ἀθεμίτου θέας προέσθαι. Τί γάρ σοι βασιλεῖ τυγχάνοντι, τῶν τιμίων, ἢ κομψοτέρων ελείπετο ἀντιστῆσαι τῇ ὀρχηστρίδι τὸν μισθὸν τῆς ὀρχήσεως; ᾿Αλλὰ τρόπον ἕτερον σεαυτοῦ τὸν ἔλεγχον, τῆς ἀθε μίτου μίξεως ἀποσκυβαλίζειν ἐθέλων, ἀνεῖναι τῇ κόρῃ προέκρινας ἐκεῖνον αἰτήσασθαι τὸν μισθὸν, τὸν, ὡς σὺ δοκεῖς, ἀναιροῦντα τὸν ἔλεγχον· τὸ δὲ ἦν, ἡ τοῦ Βαπτιστοῦ κεφαλή· οὗ σὺ προφητοκτόνος γέγονας, ἀπροσδοκήτως μὲν, οὐκ ἀβουλήτως δὲ, ξυσὶν ἀλοὺς ἀτοπήμασιν, μοιχείᾳ καὶ μιαιφονίᾳ, καὶ τῷ χείρονι συναντεισάξας τὸ χείριστον. Τίς ἡ τοσαύτη παραφορά; Τίς σοι ὁ τὸ οὕτως προσκεκρουκέναι Θεῷ, καὶ φονᾷν ἐν ὥρᾳ τρυφῆς ὑποθέτ μενος; Καὶ σὺ μὲν ᾤου τὸν Βαπτιστὴν ἀναιρῶν συναναιρήσειν αὐτῷ καὶ τὸν ἔλεγχον· ὁ δὲ, καὶ τάφον οἰκῶν, κἂν ὑπὸ γῆν κρύπτηται, οὐδὲν ἧττον ὑποφωνεῖ σοι τὸν ἔλεγχον. Διττῶς ἐπὶ διττοῖς τοῖς ἐγκλήμασιν καταβοῶν σου τῆς ματαιότητος. Που δὲ, καὶ τὸ πάθος ἀνάπτειν σφοδρότερον τῇ ἐκείνου σφαγῇ, τόν τε οίστρον ἐπαύξειν, καὶ τὴν ἡδονὴν ἀναφλέγειν ἀδρότερον. Καὶ τούτου δεῖξις ἀληθὴς, τὸ μὴ αὐτίκα μὲν ἀπομύσαι τὰ ὦτα πρὸς τὴν ἀπευκτὴν ἐκείνην ἀπαίτησιν, καὶ θᾶττον ἀποπηδῆσαι, σχετλιάσαι τε τῷ ἀσκαρδαμύκτῳ τῆς ὀρχηστρίδος ὁρμήματι δυσ φορήσαντα· μέγα τε προςανοιμώξαι, Ἰού, του, λέγοντα· εἰ τοιαύτης ἐγὼ βραχείας καὶ οὐτιδανῆς τέρψεως, μισθόν τηλικοῦτον προήσομαι· οὗ μηδὲν Οὐκ ἀουλήτως δέ. Οι άντισοῦται τῶν ἐν βασιλείοις θησαυρῶν ἱσοστάσιον. Ανθ' ὅτου γὰρ δέον ἐκ ήψαντα καὶ ἀναθαρσήσαντα, δι' ἀνθυποφορᾶς ἀπαγορεύσαι τὴν αἴτησιν, οὐκ ἀντ επεξῆλθες ὡς βασιλεὺς τῷ τῆς κόρης αἰτήματι, λέ γων· Οὐ μὰ τὸν ἐν Μωσεί λαλοῦντα Θεόν, οὐ δώσω, οὐδ' ἐγὼ τοιοῦτον μισθὸν φαύλης τινός και προς καίρου θεωρίας αμείψομαι.. Τιμή γάρ τώρα νη;, ὡσεὶ καὶ ἑνὸς ἄρτου, ο κατὰ τὴν Παροιμίαν. Ὥστε, τὸ μηδὲ πρὸς τὸ τυχὸν ἀνανεῦσαι, ἢ δυσχε μάναι, σημεῖον ἦν ἐθελουσίου γνώμης προς συ κατάθεσιν. Έδει γὰρ αὐτίκα φωνὴν ἐπατέντα, καταφορικῶς οδύρασθαι, καὶ γοερόν Ολολύξει Ῥᾷστα γὰρ ἂν καὶ τὴν τῶν ἔρκων ἐξωμέσω παινήν, καὶ τῆς ἐπιορκίας τῇ ἀντεισφορά, τῆς ἀρνήσεως, ἐξεκρούσω τὸν κίνδυνον. Τίνα δὴ τρόπον; Ὅριον ανθυπήνεγκας ὅρκῳ, καὶ ἀνέτρεψας τῷ δευτέρω τὸ πρότερον. Τὸ δὲ ἐφ' αἵματι Βαπτιστοῦ καὶ προφή του τους τοιούσδε μὴ βούλεσθαι ὅρκους προϊεσθαι, μήτι γε συμπεραίνειν, τεκμήριον ἂν εἴη ἀνδρὸς να φοντος, καὶ φέρειν εἰδότος ἔλεγχον ἄνευ θυμοῦ· ὡς καὶ τὸ ἔμπαλιν.· μὴ δυσανασχετήσαντα κατηφὲς ἐν δείξασθαι πρόσωπον, ἢ, τό γε μετριώτερον προς διά σκεψιν παραπέμψαι τὸ δράμα, τεκμηριοῖτο τους δρ κους ἐκθύμως προσήκασθαι. Ο μὴ συνιδείν δυνηθείς, ἢ οὐ βουληθείς εἰπεῖν ἀληθέστερον, αὐτίκα καὶ το μῶς ἀπεφήνω ξίφει τὴν κεφαλὴν ἐκείνην ἀποτμηθῆς ναι, τὴν ἕως νῦν ἐλέγχουσάν σου τῆς παρανομίας τὸ ἄμαχον. Παρὸν γὰρ μὴ ἀφυλάκτως ὁμόσαι, μηδὲ τού; ὅρκους ἐπιτρέψαι τῇ μέθῃ· ἀλλά τι βλοσυρὸν ἢ με νικὴν ἀποβλέψαντα πρὸς τὸ ἀναιδὲς ἐκεῖνο καὶ κατα γοητευμένον κοράσιον, ὡς τῇ ἐκπλήξει τοῦ σχήματ της δείσασαν συσταλῆναι τὴν δύσεριν, πρὸς τὸ μηδὲ τὰ ἐν ποσὶ κείμενα συνορᾷν δύνασθαι, μήτι γε ἀναί δην εἰσπράττειν τὰ δύσφημα· τοὐναντίον εἰργάσω, φορούδην οὕτω τὴν ἀκοὴν παρασχών τῇ μαινάδι, ὡσανε! ταύτην, οὐχ ἑτέραν ὑπ' αὐτῆς ἐξαιτηθῆναι τὴν μισθαρνίαν τοῦ μύσους καραδοκών. Οὕτως ὁ βασιλεὺς ἐάλω τῶν Ἰουδαίων. Ούτως ἐξεβακχεύθη τῆς ἐκείνου φρενὸς ἡ παράφορος ἄνοις. Προς ταύτην αὐτὸν τὴν ἀπόπληξιν ὁ δαίμων τῆς μέθης ἀποβουκολήσας δυστυχῶς ἀπεκρήμνισεν, τὴν κεφα λὴν ἐκείνην ἀποτεμεῖν πείσας, ἣν οὐκ ἤνεγκαν ἐπὶ πολύ κευθμῶνες γῆς ἐπικαλύπτειν ἐγκόλπιον· ἦν ἔτι τῷ αἵματι σπαίρουσαν Ηρώδης οὐκ ἐνετράπη, τότε παρατεθεῖσαν ἔδεσμα κατιδὼν ἐπὶ πίνακι. Αλλ' ή μὲν καὶ τμηθεῖσα κράζει, καὶ σιγᾷν οὐκ ἀνέχεται ἀλλ᾽ ἔτι μετὰ παρρησίας ἐλέγχουσά σε μοιχεύοντα, «Οὐκ ἔξεστίν σοι ἔχειν, βοᾷ, τὴν γυναῖκα Φιλίππου τοῦ ἀδελφοῦ σου.» Εἰς μάτην οὖν σοι πεπόνηται τὸ πονήρευμα. Διάκενος καὶ ἡ σύμβουλος ματαία καὶ τῆς ὀρχηστρίδος ἡ αἴτησις. Καὶ σὺ μὲν εὐορκήσα;, ὡς ἐπιορκήσας, εἶσαεὶ κατακέκρ:σαι. «Παρανομίας Καὶ τομῶς. ἀποτόμως, τὸ καταγοη τευμένον Τό, φορούδη, το φέρω γὰρ ἄνδρα ἀγρεύουσιν. Εκείνη δὲ, πρὸς τῷ τῆς μοιχείας μιάσματι, καὶ τὰ τῆς μιαιφονίας προσ εκτήσατο μύσος. Γυνὴ γὰρ ἄφρων, φησὶν, οὐκ ἐπί σταται αἰσχύνην, ἀλλ' ἐπὶ πέταυρον ᾅδου συναντᾷ.». › Ἡ δὲ τῆς μαχλώσης μαστρωπός ορχηστρίς, μη τρῴοις συμπαροινήσασα φόνοις, οὐδὲν ἀπώνατο πλέον τῆς ἐν γεέννη φλογός, καθ᾽ ἣν ἐνδίκως τὰς: < 1 εὐθύνας εἰσπράττεται. «Τῆς ἀφροσύνης οἱ πόδες κατάγουσι τοὺς χρωμένους αὐτῇ μετὰ θανάτου εἰς τὸν ᾄδην, τὰ δὲ ἴχνη αὐτῆς οὐκ ἐρείδεται.» Τοιαῦτα τῶν ἀνομούντων τὰ δράματα· ταύτην δίδωσι τὴν ἐπικαρπίαν τοῖς αὐτῆς ἐρασταῖς ἡ λαγνεία· ταῦτα τοῖς ἀκολάστοις ἡ ἐμπαθὴς τῶν ἡδονῶν ἀκρασία χα ρίζεται τὰ ἐπίχειρα. Τούτων ἀκούετε, ὅσοι τε μιγάδες, καὶ οἱ τὸ ἄζυγον περιέποντες, και λόγοις Παροιμιακοῖς ἐστιαθῶμεν, καὶ τούτοις μᾶλλον τὴν ἀκοὴν καταυλήσωμεν. Τί δὲ δεῖ πρὸς εἰδότας εἰπεῖν, ἃ μὴ πεφύκασιν ἀγνοεῖν; Πάντες γάρ ἐσμεν διδακτοὶ Θεοῦ ἐν Χριστῷ, κατὰ τὸν Απόστολον. Ως ὤφελον καὶ ἡμεῖς, ὁ τῇδε συνειλεγμένος ἱερότευκτος σύλλογος, τῆς αὐτῆς ἠξιώμεθα χά ριτος, ὡς μὴ δεῖσθαι τοῦ διδάξοντος, ἢ ἐπιπλήξον τοῦ ἀλλ' ἀρκεῖσθαι μόνῳ τῷ ὑποδείγματι, πρὸς τὸ πᾶσαν ἐκφυγεῖν τῆς Ἡρώδου παραπληξίας τὴν μί μησιν, καὶ μήτε ραστώνη τινί που ταῖς ἀκαθέκτους τῶν ἐμπαθῶν ὀρέξεων ὁρμαῖς ἐπαφεῖναι τὸν νοῦν, μήτε τῷ λείῳ τῶν ἡδονῶν συληθέντα τὸν λογισμόν, ὑποσυρῆναι πρὸς συγκατάθεσιν· ἥτις ὠδίνουσα τῆς ἁμαρτίας τὸ φάρμακον, συναπολύει τὸν θάνατον, Οπερ ἵνα μὴ πάθωμεν ἡμεῖς, τηρήσωμεν ἑαυτούς, ὀφθαλμὸς δι' ὅλου γινόμενοι, νυσταγμῷ μηδενὶ συγκλειόμενος, ἵνα μὴ λαθὼν ὁ δράκων, ὑποσυλήσῃ τὸν θησαυρόν. Λάβωμεν οὖν κοινῇ πάντες διδάσκαλον τὸν Παροιμιαστὴν σήμερον, προφυλακτικοῖς ἡμᾶς κατο ασφαλιζόμενον λόγοις, καὶ διεξοδικώτερόν πως ὑπο εξιόντα τὰ ἐξ ἐπιβουλῆς γυναικῶν ὑποτιθέμενα τοῖς ἁπλουστέροις ἐνεδρα. Φησὶν γοῦν «Μὴ πρόσεχε φαύ λῃ γυναικί. Μέλι γὰρ ἀποστάζει ἀπὸ χειλέων γυναικὸς πόρνης, ἢ πρὸς καιρὸν λιπαίνει σαν φάρυγγα ὕστερον μέντοι, πικρότερον χολῆς εὐρήσεις· καὶ ἠκονημένον μᾶλλον μαχαίρας διστόμου. Ἀλλ᾿ ὡς ἂν μὴ προσφορης 6 λόγο; ἢ φορτικός φαίνηται, μικρὰ ἅττα προσθήσω τοῖς εἰρημένοις τοῖς μὲν εἰδόσιν ὑπόμνησιν, τοῖς δὲ ἀγνοοῦσιν ἀσφάλειαν οὐ τὴν τυχοῦσαν προσάγοντα, ο Πίνε, φησίν, ὕδατα ἀπὸ τῶν ἀγγείων, καὶ ἀπὸ τῶν φρεάτων πηρ τον. ν θάνατον, Ωδίνουσα τῆς ἁμαρτίας τὸ φάρμακον τό, συγκέθεσιν, γῆς. Ἡ πηγὴ τοῦ ὕδατος, ἔστω σοι ἰδία, καὶ Συνευφραίνου μετά γυναικὸς, τῆς ἐκ νεότητός σου. Ἐν γὰρ τῇ ταύτης φιλίᾳ συμπεριφερόμενο;, πολλοστές ἔσῃ.» Καὶ αὖθις·. Μὴ πολὺς ἴσθι πρὸς ἀλλοτρίαν, μηδὲ συνέχον ἀγκάλαις ταῖς μὴ ἰδίαις. Ενώπιον γάρ εἰσιν τῶν τοῦ Θεοῦ ὀφθαλμῶν, ὁδοὶ ἀνδρός. Μὲ τῆς ὕπνον σοῖς ὄμμασιν, μηδὲ ἐπινυστάξης σοῖς βλεφάροις· ἵνα σώσῃ ὥσπερ δορκὰς ἐκ βράχων, καὶ ὥσπερ ὄρνεον ἐκ παγίδος.» Καὶ αὖθις· «Μή σε νικησάτω κάλλους ἐπιθυμία, μηδὲ ἀγρευθῇς σοῖς ὀφθαλμοῖς, μηδὲ συναρπασθῇς ἀπὸ τῶν αὐτῆς βλεφάρων. Γυνή γὰρ, ἀνδρῶν τιμίας ψυχὰς ἀγρεύει. Οδοὶ δὲ μέσων, ὁ οἶκος αὐτῆς, κατάγουσαι εἰς τὰ ταμιεῖα θανάτου. Σὺ δὲ, υἱὲ, ἄκουέ μου, καὶ μὴ ἐκκλινάτω εἰς τὰς ὁδοῖς αὐτῆς ἡ καρδία σου, καὶ μὴ πλανηθῇς ἐν ἀτραπούς αὐτῆς. Πολλοὺς τρώσασα καταβέβληκεν, καὶ ἀναρίθμητοι εἰσιν, οὓς πεφόνευχεν.» - «Σὺ δὲ μὴ ἐπ στήσῃς τὸ σὸν ὄμμα πρὸς αὐτήν· ἀλλὰ ἀποπήδησαν μὴ χρονίσῃς ἐν τῷ τόπῳ· οὕτως γὰρ διαβήση ὕδωρ ἀλλότριον. Ἀπὸ δὲ ὕδατος ἀλλοτρίου ἀπόσχου, καὶ ἀπὸ πηγῆς ἀλλοτρίας μὴ πίῃς, ἵνα πολὺν ζήσῃς χρό νον, καὶ προστεθήσεταί σοι ἔτη ζωῆς.» Ικανὰ μὲν καὶ ταῦτα σωφρονίσαι τοὺς νωθεστέρους, οἷς ἀποχρόντως ἡμᾶς ὁ Παροιμιακός κατησφαλίσατο λόγος ὁ τῆς σώφρονος γλώσσης εκείνου τοῦ θεσπεσίου συν ήγορος· τοῦ σεβασμίου, φημί, Βαπτιστοῦ· &ς ταύτην ἡμῖν παρέθηκεν τὴν τράπεζαν σήμερον· οὐ περαι νιγμένην αἵμασιν· οὐ νεοσφαγῆ κεφαλήν προτιθεμέ νην ὡς ἔδεσμα· οὐ συνεκχέουσαν τῷ λύθρῳ τοῖς κρατ τήρσι τὸν ἄκρατον. Ταῦτα τῆς Ηρώδου παρανομίας δε τὰ ἐπίχειρα· τούτοις ἐκεῖνος ἐστιᾷ τὸ συμ πόσιον· τοιαῦτα κίρνησι τοῖς συμπόταις ἐκεῖνος τὰ πόματα. Οὐχ ὁ ἡμέτερος συμποσιάρχης· ἀπαγε! Τοὐναντίον μὲν, ἀνδρείας καὶ σωφροσύνη; ἡμῖν ἑστιάσατο δείπνον, οὗ τῶν ὄψων ἐμφορηθέντες, βελ τίους γεγόναμεν. Ἐπεὶ οὖν τὸ μέγα τῆς Ἰωάννου πρὸς Ηρώδην ἑστιάσεως διαπορθμεύσαντες πέλαγος, ἐφ' ὅρμον γα λήνιον ταῖς αὐτοῦ πρὸς Θεὸν εὐκτικαῖς κατηντικα μεν αὔραις, καιρὸς ἤδη τὰ ἱστία χαλάσαντας, είσω λιμένων διαναπαῦσαι τοῦ λόγου τὴν εἰρεσίαν. Δίκαιων δὲ οἶμαι (καὶ γὰρ τοὺς πλωτήρας ἔθος τοῦτο ποιεῖν), καὶ ἡμᾶς ὅσιά γε πράττοντας, μικρὸν παρενεῖραι λύ γον τῷ ἐπιλόγῳ, καὶ Γραφικοῖς ἄνθεσι στεφανώσει τὸν ἄνδρα· εἴ γε καὶ ἄνδρα χρή λέγειν, τὸν πάντωνἀνθρώπων ἐν γεννητοῖς γυναικῶν ἀναφανέντα μείο ζονα. Οὗτος γὰρ ἐστιν, ὃν πολλαχοῦ τῆς Γραφῆς φε ρόμενον πολυσήμως εὑρήσομεν, τῷ φιλοπόνῳ τῆς μελίσσης ταύτην ἐμπεριερχόμενοι. Πολλὰς γὰρ αὐ τοῦ τὰς προσηγορίας ἡμῖν ἐνεποίησεν ἡ τῶν πρα γμάτων περιωπή· ὧν ἑκάστῃ τὴν προσήκουσαν μαρτυρίαν παραθεὶς, τὸ ἀξιόλογον τῶν ὀνομάτων δείκνυμι. Ἔστι γοῦν αὐτοῦ ἡ πρώτη κλήσις, Υιός. «Μη φοβοῦ γὰρ, Ζαχαρία, φησίν· ἰδοὺ Ελισάβετ γεννήσει σε παροινίας. σος υἱὸν, καὶ πολλοὶ ἐν τῇ γεννήσει αὐτοῦ χαρήσον Τῇ δὲ Ελισάβετ ἐπλήσθη ὁ χρόνος τοῦ τεκεῖν αὐτὴν, καὶ ἐγέννησεν υιόν.» Βρέφος· ι Καὶ 6.,: « ἐγένετο ὡς ἤκουσεν ἡ Ἐλισάβετ τὸν ἀσπασμὸν τῆς Μαρίας, ἐσκίρτησεν τὸ βρέφος ἐν τῇ κοιλίᾳ αὐτῆς, καὶ ἐπλήσθη Πνεύματος ἁγίου ἡ Ἐλισάβετ. Ἰδοὺ γὰρ ὡς ἐγένετο ἡ φωνὴ τοῦ ἀσπασμοῦ σου εἰς τὰ ἦτα μου, φησὶν, ἐσκίρτησεν τὸ βρέφος ἐν ἀγαλλιάσει ἐν τῇ 1. κοιλίᾳ μου.» Παιδίον· «Καὶ σὺ δὲ, παιδίον [προφήτης]:. Υψίστου κληθήσῃ. Τὸ δὲ παιδίον ηύξανε, καὶ ἐκρα ταιοῦτο πνεύματι, καὶ ἦν ἐν ταῖς ἐρήμοις,» καὶ τὰ ˙: « ἑξῆς. Μέγας· «Οὗτος ἔσται μέγας ἐνώπιον Κυρίου, καὶ οἶνον καὶ σίκερα οὐ μὴ πίῃ· καὶ Πνεύματος ἁγίου πλησθήσεται, ἔτι ἐκ κοιλίας μητρὸς αὐτοῦ. ὁ Ἰωάν νης· ι Καὶ ἐγένετο τῇ ὀγδόῃ ἡμέρᾳ, ἦλθον περιτεμεῖν τὸ παιδίον, καὶ ἐκάλουν αὐτὸ ἐπὶ τῷ ὀνόματι τοῦ πατρὸς αὐτοῦ, Ζαχαρίαν. Καὶ ἀπεκρίθη ἡ μήτηρ αὐτοῦ, καὶ εἶπεν· Οὐχί· ἀλλὰ κληθήσεται Ιωάννης, Καὶ Ζαχαρίας ὁ πατὴρ αὐτοῦ αἰτήσας πινακίδιον» δ ἔγραψεν· Ἰωάννης ἔσται τὸ ὄνομα αὐτοῦ.» ἄνθρωπος· «Εγένετο ἄνθρωπος ἀπεσταλμένος παρὰ Θεοῦ, ὄνομα αὐτῷ Ἰωάννης, ο Προφήτης·. Τί εξήλθετε εἰς τὴν ἔρημον θεάσασθαι; προφήτην; Ναι, λέγω ὑμῖν καὶ περισσότερον προφήτου. Πάντες γὰρ οἱ προφῆται καὶ ὁ νόμος, ἕως Ιωάννου προεφήτευσαν. Ηλίας «Καὶ εἰ θέλετε δέξασθαι· «Αὐτός ἐστιν Ἠλίας ὁ μέλλων ἔρχεσθαι. ο - ο Καὶ αὐτὸς προελεύσεται Ενώπιον Κυρίου ἐν πνεύματι καὶ δυνάμει Ἠλιοῦ. Διδάσκαλος· «Ηλθον δὲ καὶ τελῶναι βαπτισθῆναι, καὶ εἶπον πρὸς αὐτόν· Διδάσκαλε, τί ποιήσωμεν;» καὶ τὰ ἐξ. Ετοιμαστής: Προπορεύσῃ γὰρ πρὸ προσώπου Κυρίου ἑτοιμάσαι ὁδοὺς αὐτοῦ.» Κήρυξ Εγένετο Ιωάννης βαπτίζων ἐν τῇ ἐρήμῳ, καὶ κηρύσσων βάπτισμα μετανοίας εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν. Καὶ ἐκήρυξεν λέγων· Έρχεται ὁ ἰσχυρότερός μου ὀπίσω μου,» καὶ τὰ ἐξ. Φωνή·«Τίς εἴ, ἵνα ἀπό κρισιν δῶμεν τοῖς πέμψασιν ἡμᾶς; τί λέγεις περὶ σεαυτοῦ; Εφη· Ἐγὼ φωνὴ βοῶντος ἐν τῇ ἐρήμῳ. Βαπτιστής - «Παραγίνεται ὁ Ἰησοῦς ἀπὸ τῆς Γαλι λαίας ἐπὶ τὸν Ἰορδάνην, τοῦ βαπτισθῆναι ὑπ' αὐτ τοῦ. "Ην δὲ Ἰωάννης βαπτίζων, καὶ παρεγένοντο πάντες, καὶ ἐβαπτίζοντο. ο Ομολογητής. Καὶ ὡμολόγησεν, καὶ οὐκ ἠρνήσατο, καὶ ὡμολόγησεν, ὅτι Οὐκ εἰμὶ ἐγὼ Χριστός.» Μάρτυς· «Οὐκ ἦν ἐκεῖνος τὸ φῶς· ἀλλ᾽ ἵνα μαρτυρήσῃ περὶ τοῦ φωτός· 1 και τὰ ἐξ. Τριάδος ὑπογραφεύς· ο 'Αλλ' ὁ πέμψας με, φησὶν, βαπτίζειν ἐν ὕδατι, ἐκεῖνός μοι εἶπεν· Εφ' ὃν ἂν ἴδῃς τὸ Πνεῦμα καταβαῖνον, καὶ μένον ἐπ' αὐτ τόν, οὗτός ἐστιν δ· βαπτίζων ἐν Πνεύματι ἁγίῳ. Καγώ ἑώρακα, καὶ μεμαρτύρηκα, ὅτι οὗτός ἐστιν ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ. ὁ Δίκαιος καὶ ἅγιος· Ὁ δὲ Ηρώ της ἐφοβεῖτο τὴν Ἰωάννην, εἰδὼς αὐτὸν ἄνδρα δίκαιον καὶ ἅγιον.» 'Απόστολος· «Αὐτοὶ ὑμεῖς μαρτυρεῖτε, ὅτι εἶπον· Οὐκ εἰμὶ ἐγὼ ὁ Χριστός· ἀλλ' ὅτι ἀπεσταλμένος εἰμὶ ἔμπροσθεν ἐκείνου.» Εὐαγγελιστής ο Πολ ο ο η λὰ μὲν οὖν καὶ ἕτερα παρακαλῶν, εὐηγγελίζετο τὸν ΦΩΣ λαόν, ο Νυμφαγωγός·. Ο ἔχων τὴν νύμφην, νυμ φίος ἐστίν. Ὁ δὲ φίλος τοῦ νυμφίου, ὁ ἑστηκὼς καὶ ἀκούων αὐτοῦ, χαρᾷ χαίρει διὰ τὴν φωνὴν τοῦ νυμ φίου. Αὕτη οὖν ἡ χαρὰ ἡ ἐμὴ πεπλήρωται.» Δύο χνος· «Ἐκεῖνος ἦν ὁ λύχνος ὁ καιόμενος, καὶ φαίνων ὑμεῖς δὲ ἠθελήσατε ἀγαλλιασθῆναι πρὸς ὥραν ἐν τῷ φωτὶ αὐτοῦ.» Έλεγχος Ηρώδου - ο Βλεγεν γὰρ αὐτῷ ὁ Ἰωάννης· Οὐκ ἔξεστίν σοι ἔχειν τὴν γυναῖκας Φιλίππου τοῦ ἀδελφοῦ σου.» Ὁ δὲ Ἡρώδης ἐλεγχόμενος ὑπ' αὐτοῦ δι' Ηρωδιάδα, κατέκλεισεν αὐτὸν ἐν τη φυλακή. Τούτοις Ἰωάννης τοῖς ὀνόμασι κέκληται· τούτας τετίμηται· τούτων τὰς πράξεις καταλλήλως ταῖς κλή σεσι προσεκτήσατο. Ἰωάννης ἐκεῖνος, οὗ ο μείζων ἐν γεννητοῖς γυναικῶν οὐκ ἐγήγερται. Οὗτός ἐστιν ἀληθῶς περὶ οὗ ὁ μέγας ψάλλει Δαβίδ, ὡς ἐκ πρω ώπου τοῦ Θεοῦ καὶ Πατρὸς λέγων· «Ητοίμασα λύχνων τῷ Χριστῷ μου· ἐπὶ δὲ αὐτὸν ἐξανθήσει τὸ ἁγίασμό μου.» Οὗτός ἐστιν Ηλίας ἐκεῖνος ὁ μέγας· οὐχ ὁ Θεσβίτης· ἀλλ' ὁ μεσίτης νόμου καὶ χάριτος, καὶ τῆς προτέρας, εἰ καὶ τῷ χρόνῳ δεύτερος, τῆς Χρι στοῦ παρουσίας πρόδρομος, ὁ μετὰ τῆς αὐτῆς ἐκείνῳ προελθὼν ἐμπνεύσεως καὶ δυνάμεως, ὡς ὁ ἀρχάγγελος τῷ Ζαχαρία προέφησεν. Ζαχαρία ποίῳ; Οὗ τὰ αἷμα κράζει πλέον τοῦ ᾿Αβελ. Οὗτός ἐστιν ὁ προ σκιρτήσας, καὶ πρὶν εἰς φῶς προελθεῖν ἐπιγνοὺς τὸν ἑαυτοῦ Δεσπότην ἐγγάστριον. Οὗτος ὀργάνῳ τῇ τῆς τεκούσης γλώττῃ χρησάμενος, τὸν ἀπάτορα τόχον ἔτι κυοφορούμενος προηγόρευσεν, «Πόθεν μοι τοῦτο, λέγων, ἵνα ἡ μήτηρ τοῦ Κυρίου μου ἔλθη πρός με 1 Οὗτος ἐπιστρέψει καρδίας πατέρων ἐπὶ τέκνα, καὶ ἀπειθεῖς ἐν φρονήσει δικαίων, ἑτοιμάσαι Κυρίῳ λαὸν κατεσκευασμένον· ν ὁ ἐξ ἐπαγγελίας καρπὸς, τὸ τοῦ Γαβριὴλ εὐαγγέλιον, ὁ παρ' ἡλικίαν βλαστὸς, τὸ τῆς στείρας γόνιμον ἄνθος, ὁ ἐκ προφήτου προφήτης, ο τῆς ἐρήμου πολίτης, ὁ τῆς οἰκουμένης ἀλείπτης, ὁ τοῦ ἡλίου ἀστὴρ, τοῦ φωτὸς ὁ λύχνος, τοῦ βασιλέως ὁ στρατιώτης, ὁ νυμφαγωγὸς τοῦ νυμφίου, ὁ δοῦλος τοῦ Δεσπότου, ἡ φωνὴ τοῦ Λόγου, τοῦ κατὰ τὴν τά ξιν Μελχισεδὲκ ἱερατεύσαντος, ὁ ἱερεύς, ὅσῳ καὶ ἰδ ρουργῆσαι αὐτοῦ τῷ βαπτίσματι κατηξίωται, ὁ τοῦ Πατρὸς αὐτήκοος, ὁ τοῦ Υἱοῦ βαπτιστής, ὁ τοῦ Πνεύματος θεατής, ἡ τοῦ νόμου σιγή, ὁ μεσίτης τῆς χάριτος, τῆς προφητείας κορωνίς, τῶν προφητῶν τὸ συμπέρασμα, τῆς βασιλείας ὁ κῆρυξ, τῆς ἀληθείας ὁ πρόδρομος, τῆς μετανοίας ἡ θύρα, τῆς παρθενίας ἡ στολιστής, ὁ τῆς σωτηρίας ἑτοιμαστής, τῆς σωφροσύνης ὁ νομοθέτης, τῶν ἀνομούντων ὁ χαλινός, τῶν εὐνομούντων ὁ χειραγωγός. Ἰωάννης ὁ μέγας· τὸ θεόκλητον ὄνομα, ἡ ἐξ ερα νῶν δι' ἀρχαγγέλου φωνῆς ὀνοματογραφηθείσα κλῆ σις, ἡ ἐκ σιγῶντος φωνή, ὁ τῇ ἀφωνίᾳ τοῦ πατρὸς τὸ; ἄγονον ὑφελὼν τῆς στειρώσεως, ὁ τὸν ἀμνὸν ὑποδείξας, τῷ λαλοῦντι δακτύλῳ, τὸ μέγα τῆς ἐγκρατείας αὔχημα, ὁ ἐν σώματι ἄσαρχος, ὁ ἐν πηλῷ μαργαρί της, ὁ ἐν ὀστρακίνῳ σκεύει πολυτελής θησαυρός, ὁ τῇ ἀξίνῃ τὴν τομὴν προσεπάγων τῇ τῶν ψυχῶν ἀκαρ πία, ἡ φιλέρημος τῆς Ἐκκλησίας τρυγών, τὸ ἀσίγη τον στόμα, ἡ πανταχοῦ βροντῶτα < φωνή τοῦ βοῶν τος ἐν τῇ ἐρήμῳ· Ἑτοιμάσατε τὴν ὁδὸν τοῦ Κυρίου εὐθείας ποιεῖτε τὰς τρίβους αὐτοῦ· ἡ θεοῤῥήμων γλῶσσα, ἧς ἡ φωνὴ, καὶ μετὰ τὸ τέλος τὸν Ηρώδην ἐλέγχει, καὶ τὸν ἐρχόμενον κηρύττει·. Μετανοεῖτε, λέγουσα, ήγγικεν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν. Αὐτῷ ἡ δόξα, καὶ τὸ κράτος εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν. ΛΟΓΟΣ 14. Εἰς τὸν ἅγιον, καὶ μακάριον, καὶ πανεύφημον τοῦ Χριστοῦ ἀπόστολον Τίτον. ΧΙΙΙ, Αποστολικῶν ἐγκωμίων ἐφάπτεσθαι μέλλοντι, παρήτω μοι τὸ Πνεῦμα, καὶ διδότω λόγον οπόσον καὶ βούλομαι. Φιλεῖ γὰρ ἀεὶ συμπαρεῖναι τοῖς δι' αὐτοῦ λαλεῖν ᾑρημένοις, ὥσπερ ήδη πρότερον γλώσσαις ἄνωθεν καθιεμέναις, ἐφ᾿ ἕνα ἕκαστον καταφοιτῆσαν τῶν Χριστοῦ μαθητῶν ἐπεκάθισε. Παρήτω δὲ, μή τὴν ἀξίαν τῆς ἐμῆς ἐκμετροῦν ἀναβάσεως, ἀλλὰ τῷ μεγέθει τῆς εἰς ἡμᾶς ἀγαθοπρεπούς θεουργίας, την ἀπειροπλάσιον αὐτοῦ χάριν ἡμῖν ἐπιδαψιλεῦσον. Εἴη δὲ καὶ ὑμῖν τοῖς αὐτόθεν ἀφθόνως ἐκβλυζομένης φωτοχυσίας τυχεῖν ἐφιεμένοις, τὰ αὐτά μοι συνεύξασθαι καὶ εἰπεῖν· Κύριε, γνώρισόν μοι, καὶ γνώσομαι, τοῦ γνῶναι ἡνίκα δεῖ εἰπεῖν λίγον· ι Καὶ μὴ περιέλῃς ἐκ τοῦ στόματός μου λόγον ἀληθείας ἕως σφόδρα.» Οὕτω μὲν οὖν πρὸς τὸ μέγεθος ἀφορῶντας τοῦ προκειμένου σκοποῦ, δεῖ πάντως ἡμᾶς εὐκτικῶς ἐντυγχάνειν τῷ Πνεύματι, καὶ παρ' αὐτοῦ τὰ κατ' ἀξίαν λέγειν ἐν τῷ ὑπὲρ ἀξίαν αἰτεῖν, ὡς ἂν μὴ λόγῳ καθυβρισθείη τὸ εὐφημούμενον. Ποθεῖτε δὲ πάντως μαθεῖν, τί ποτέ ἐστιν ἄρα τὸ νῦν εὐφημούμενον. Τὸ δὲ προδήλως ἐστὶν ὁ θεσπέσιος Τίτος ὁ πρῶτος τῆς Κρητῶν Ἐκκλησίας θεμέλιος, τῆς ἀληθείας ὁ στύ λος, τὸ τῆς πίστεως ἔρεισμα τῶν ἀληθῶν δογμάτων ὁ πρόβολος. Τίτος τῶν εὐαγγελικῶν κηρυγμάτων ἡ ἀσίγητος σάλπιγξ, τὸ ὑψηλὸν τῆς Παύλου γλώττης ἀπήχημα, τῆς ἁπλάνου γνώσεως ὁ κανών. Οὗτος ἡμᾶς ὁ μέγας ἑστιάτωρ τὴν πνευματικήν πανδαισίαν τῶν λόγων συνεκάλεσε τήμερον ὄψα μὲν προ θεὶς τὰ μυστικὰ τῆς ἀγράφου σοφίας· εἴτε θαύματα χρή λέγειν, εἴτε δόγματα· κρατῆρα δὲ ὑπερφερῆ καὶ θείῳ κιρνώμενον πόματι, τὸν συνεκτικὸν τῆς θείας Ειδασκαλίας λόγον οἱονεὶ προχεόμενόν τε καὶ μετεχόμενον. Λόγον δὲ τὸν ὀξὺν καὶ τομώτατον ὑπὲρ πᾶσαν μάχαιραν δίστομον, καὶ διικνούμενον άχρι μερισμού σαρκὸς καὶ πνεύματος, ὡς δὴ μικρὸν ὕστερον, ὡς ἐν ἐπιλόγου τάξει τοῖς φιλοθέοις ἐκθήσομαι. Νῦν δὲ, 1 φίλον τέως ὑμῖν μὲν ἀκούειν, ἐμοὶ δὲ λέγειν εἰκὸ;, ταῦτα λελέξεται. Μεγίστου τοίνυν πατρὸς ἐφέστηκεν ἑορτή. Και δεῦρο, καθάπερ παῖδες εὐγνώμονες τῷ φιλόπεια. πατρὶ τοὺς ὕμνους προσάξωμεν. Τοῦτο γὰρ αὐτῷ παρ' ἡμῶν ἐποφείλεται χρέος. Γενέσθω κοινὸς οὗτος ἡμῖν ὁ νεὼς τῶν θείων ὕμνων ἐπιβατήριος. Καὶ είπε λόγον ἡμῖν ὁ τοῦ Λόγου Πατὴρ, τὸν ἡμέτερον χειρ αγωγῶν πρὸς τὴν τῆς ἀληθείας εὕρεσιν. Πρέπει δ' ἂν εἰκότως ἐμοὶ πατρὸς ἐπέχοντι τάξιν, τοὺς πνευματικοὺς λειμῶνας μελίσσης δίκην ἐμπεριελθόντι φις πονώτερον, αὐτόθεν ὑμῖν ὑποστῆσαι τὸν ἄνδρα, πως τῶν ἱερῶν λογίων ἱερῶς στεφανούμενον. Δέδοιχα δέ, μὴ τοῦ κατ' εὐθὺ δρόμου τῆς βαλβίδος ὑπεκδραμών ὁ λόγος, ἐξαγώνιος γένηται· καὶ ὁ παρὰ τῶν θεατών ἀπηχούμενος θροῦς, ἐπ' ἄλλα τοῦ δρόμου τὴν θέαν μετάγων, τῆς ἐλπίδος τοὺς θεατὰς ἐπικόπτοιτο· την τε κραυγὴν ἀργὴν ποιοῖντο καὶ ἄπρακτον, οἱ τοῦ λόγου τὸν ἐπιβάτην ερεθίζοντες. Πλὴν ἀλλ' εἰ καὶ πολύ που τῆς τοῦ ἀνδρὸς ἀξίας κατόπιν ἀνάγκη τὸν λόγον ἐλθεῖν· τοῦτο γὰρ ὁ τῶν ἐγκωμίων βούλεται νόμος" ταῖς γοῦν τοῦ ἁγίου πρὸς τὸ θεῖον ἐντεύξεσιν, οἷο νεί τισι ῥυτῆρσι τοῦτον ἀναστομώσας, εἶτα πρὸς τὴν κατ' εὐθὺ πορείαν άττειν σφοδρῶς παραθήκας, ἐπὶ τὴν νύσσαν αὖθις μετάγοιμι. Φίλα γὰρ ἔσται πάντως αὐτῷ τὰ κατὰ δύναμιν· ὅτι τε μετριάζειν οἶδεν ἐκ φύσεως, ο καὶ τοῖς ταπεινοῖς συναπάγεσθαι, Παῦλον κἀνταῦθα μιμούμενος. Φέρε δὲ οὖν λέγωμεν, ὅσα λέγειν ἡμῖν ἐπιτέτραπται. Καὶ μή τις ἡμᾶς μωμήσοιτο τῷ περιόντι τῶν τοῦ ἀνδρὸς ἐγκωμίων τὸν ἡμέτερον ἀντεπεξάγοντας· ὅτι μὴ λόγου δύναμιν ἔχοντες, πόθῳ δὲ τῷ πρὸς τὸν ἅγιον, τῶν ὑπὲρ δύνα μιν ἐφαπτόμεθα. Ενθα δὲ πάθος, ἐκεῖ προδήλως φόβος ἅπας ἀφῄρηται· καὶ ὅπου λόγων ελευθερία παρρησιάζεται, δειλίας οὐ παρυφίσταται λείψανον. Παραιτητέον οὖν οὐδαμῶς εἰπεῖν τὰ εἰς δύναμιν, οὐδὲ σιωπητέον, & κηρύττειν ὅσιον· ὅτι μὴ λήθης ταῦτα βι θοῖς τὸ Πνεῦμα συγκαλύπτεσθαι βούλεται. Βούλεται γὰρ μετρίως γέ πως αὐτὰ τοῖς οὐκ εἰδόσιν ἐκφανθῆναι· δίκαιον γάρ· ὡς ἂν πρὸς ζῆλον καὶ μίμησιν αὐτοὺς προτροπάδην ἐνάγοιεν. Ὥστε μοι τὴν σιω τὴν οὐκ ἀναγκαίαν εἶναι ἐν τῷ παρόντι δοκῶ. Καὶ γὰρ ἧκεν ὁ λόγος ἡμῖν ἐπ' αὐτὸ τοῦ σκοποῦ τὸ κε φάλαιον, ἐφ' ὅ καὶ δι᾽ ὅπερ ἡμῖν ὁ πᾶς ὡρμηται πόθος. Τοιγαροῦν ὁ μέγας οὗτος καὶ περίβλεπτος Τίτος, ἂν ἡ καθ' ἡμᾶς ἠνέγκατο δωδεκάθρονος Κρήτη, Δωδεκάθρονος. ἀποστολικῷ τετιμημένη συμβολικῶς ἀριθμῷ. Τις μὲν οὖν ἐτύγχανε τὰ πρώτα, καὶ οἴων ἔφυ γονέων; καὶ τῆς ὁποιασοῦν ῥίζης ἐξεβλάστησε ὅρπηξ, λέγειν οὐκ ἀναγκαῖον ἐμοί· ὅτι μὴ κατὰ βίου διήγησιν, ή; καθ᾽ ἱστορίας νόμον, ο παρών μου συντέτακται λόγος, πλὴν εἰ μὴ κατ' ἐγκωμίου δύναμιν παροδικῶς ἐσχεδίασται. Φιλεῖ γὰρ ὡς τὰ πολλὰ τῶν ἐγκωμιαζόντων ὁ λόγος, τοὺς πολυσχιδεῖς τῶν μακρῶν ἐκφεύγειν ἀφηγημάτων διαύλους, ὡς ἂν μὴ τῶν ἀκουόντων ἀποκναισθέντες τινὲς, προσκορῆ τὸν λόγον ἡγοῖντο, τῇ ἀηδίᾳ τῆς μακρηγορίας βαρούμενοι. Ἐγὼ δὲ συνοίσειν οἶδα τοῖς τε συνειλεγμένοις, καμοὶ τῷ τὴν πνευματικὴν τῶν λόγων ὑμῖν πανδαισίαν προτείνοντι, ταῦτά φημι, του λόγου τὴν ἀρχὴν αὐτόθεν ποιούμενος, ὅθεν αὐτὸν ἡμῖν ἡ χάρις ἐγνώ ρεσεν.. Ὑπεριδὼν γὰρ οὗτος καὶ γένους καὶ πλούτου καὶ περιφανείας ἁπάσης, ὅση τε καθ' Ελληνας εκράτει τότε, καὶ ὅση παρὰ τῶν σεβόντων τὰ εἴδωλα περι εκέχυτο δόξα· πάντων τε καταφανῶς ἀλογήσας, μιᾶς ἐπεθύμει δόξης, τοῦ πᾶσαν μὲν ἀφεῖνα: τὴν πάτριον πολυθείαν καὶ δεισιδαίμονα πλάνην, μόνης δὲ τῆς καθ᾿ ἡμᾶς Ἰησοῦ θεοσοφίας κατὰ μέθεξιν ἄῤῥητον μεγαλοφυῶς ἐπιδράξασθαι, καὶ ὅλος ὅλου γενέσθαι τοῦ ἐραστοῦ, καὶ τῆς Χριστιανικῆς μερίδος. Καὶ δὴ καὶ γεγένητο, προσκεκληκότος αὐτὸν τοῦ Θεοῦ, καὶ τῷ πάντα φωτίζοντι πνεύματι τὰς τρίβους αὐτῷ τῆς ἀληθείας ἐπὶ τὸ εὐαγγελικὸν διομαλίσαντος κήρυγμα. Εντεῦθεν τῷ φαεινῷ λαμπτῆρι τῆς ἀποστολικῆς ὁμηγύρεως, Παύλῳ δὴ λέγω, τῷ κατὰ νόμον ἐννόμως, καὶ κατὰ χάριν ἐν χάριτι διαπρέψαντι, συμπλακείς, " ὀπαδὸς καὶ συνέκδημος γίνεται· καὶ τὸν ἐκείνου ζῆλον τῷ ἴσῳ ζήλῳ μιμούμενος, ζηλωτὴς καὶ αὐτὸς ἀναδείκνυται. Καὶ δὴ μεταστάτης του πατρώου νό μου λεγόμενος, καὶ τῆς ἐθνικῆς ἐννοίας τὴν διάκενον εθελοθρησκείαν ἀποσκευασάμενος, εἰς οὐρανὸν ὅλον δι' όλου μετέθηκε τὸ πολίτευμα. Ο δὲ μικροῦ με διέφυγε, παραδραμεῖν οὐχ ὅσιον. Ἔτυχε τουτονὶ τὸν διαφανή τοῦ Χριστοῦ μαργαρίτην, τὸν πολυτελή λέγω λίθον, οὐχ ἧττον ἢ τὸν τοῦ Ζοροβάβελ λίθον ἑπτὰ ὀφθαλμοῖς κοσμούμενον, ὅσῳ καὶ τῶν χαρίτων κατα εκόσμει τον στέφανον, συγγενέα τὸν τηνικάδε τῆς χώρας ἀνθύπατον ἔχειν, καὶ τοὺς κατὰ γένος προσ ήκοντας, οἷς Μίνως και Ραδάμανθυς οἱ ἐκ Διὸς στην πρωτόγονοι. Καὶ δὴ τῷ κράτει τοῦ συγγενέος ἐπιθαρσήσας, οὐμενοῦν εἴ τι καὶ δέοι παθεῖν δείσας, καλὴν ἑαυτῷ τῆς εἰς Χριστὸν πίστεως, τὴν ἐν γράμματι νομοθε τίαν ὑποβάθραν προὔθηκε. Περιτυχών γὰρ τῶν Μω ταϊκῶν βιβλίων, καὶ τῆς Ἑβραίων ἁπάσης Γραφῆς, καὶ τούτοις ὡς μάλιστα φιλομαθῶς ἐναπασχολήσας τὸν νοῦν, καὶ ὅλος ὅλῳ στοιχειωθεὶς, οὕτως ἐν βρα "Οση δε καθ' Ελληνας ἐκράτει τότε· δόξα χεῖ καιροῦ διαστήματι τὴν Ἑβραίων ἠσκήθη φωνήν. ἐγκατέμιξε, περὶ ὧν φησιν ἡ βίβλος τῶν Πράξεων εἴκοσι· ν καὶ πάντες ἐπέστρεψαν ἐπὶ τὸν Κύριον. ὡς πάντας εικάσαι τοὺς πρὶν εἰδότας αὐτὸν, οὐκ εἶναι τοῦτον ἐκεῖνον τὸν πρὸ τῆς χθές, οὗ διὰ πείρας ὄντες ἐτύγχανον, ἄλλον δὲ τούτῳ προσόμοιον ἐξ Εβραίων Ἑβραῖον εὐδοκιμήσαντα. Καὶ γὰρ ἦν ἀγχίνους, καὶ μετειληχώς εἰς δέον παιδείας τῆς ἔξωθεν, καὶ λόγον δύναμιν ἀποτετελεσμένην ἔχων, καὶ φράζειν εἰς κάλλος εἰδὼς, καὶ νοεῖν προχειρότατα. ὡς δὲ πείραν διδοὺς καὶ λαμβάνων, πολὺς ἦν ὁμοῦ θαυμάσιος καὶ παρὰ πᾶσιν ἀπόβλεπτος, τί ποιεῖ, καὶ τί τεχνάζεται; Πρόσεισι τῷ ἑαυτοῦ προς γενεῖ, καὶ χρηστοῖς ἐπι κάμψας λόγοις, πείθει τὴν ἐπὶ Ἱεροσόλυμα πρέως αὑτῷ ἀνεῖναι πορείαν, πρὸς ἀγερμὸν ὡσανεί σοφίας τῆς μείζονος παρὰ τῶν προεχόντων τῆς Ἰουδαίων Γραφής, συλλεγομένης αὐτῷ ἐκ φιλοπόνου μαθήσεως. Τί οὖν ὁ γεννάδας οὗτος, καὶ τῆς ἀληθοῦς γνώσεις Εραστής; Τάχιστα τὴν Ἰουδαίαν κατειληφώς, ότι σχεδὸν ἀρχὴν εἶχε τοῦ Εὐαγγελίου τὸ κήρυγμα τέ ληθὲς δὲ εἰπεῖν, ὅτε μικρῷ πρόσθεν ἡ τοῦ θείο Πνεύματος χάρις γλώσσαις πυρὸς ἐπιμορφωθεῖσα, τοῖ; Χριστοῦ μαθηταῖς ἐπεκάθισε, καθ᾽ ἦν καὶ γλώσ σαις ἐλάλουν ξέναις, ἀλλ' οὐ πατρίοις τοῖς ἔθνεσιν, ὡς πᾶσαν ὁμοῦ συγχυθεῖσαν τὴν πόλιν πλησθῆναι θάμβους τῷ καινῷ τοῦ θεάματος, καὶ τῷ ξένῳ τό θαύματος. Τηνικαῦτα δὴ, καὶ κατ' αὐτὴν, ὡς εἰπεῖν, τὴν ὥραν, ἐπιστὰς τῷ πλήθει των συνειλεγμένων ἑαυτὸν ἐνείρας ὁ μέγας οὗτος καὶ τοῦ Θεοῦ ἄνθρωπο; «Ην τε ἐπὶ τὸ αὐτὸ ὄχλος ὀνομάτων ὡσεὶ ἐκατη Τούτων εἷς καὶ πρῶτος τῶν τότε πεπιστευκότων γίνεται, τῷ ἁγίῳ μαθητευθείς Πνεύματι, καὶ τὴν ἀπαρχὴν τοῦ θείου κηρύγματος, ἀπαρχὴν ἑαυτὸν ποιησάμενος τῶν οἰκειωθέντων Χριστοῦ τῷ βαπτίσματι. Καὶ δὴ μὲν αὐτίκα τοῖς Χριστοῦ συγγινόμενος, καὶ τῷ καιρίῳ τοῦ μυστηρίου λόγῳ τυπούμενος, μαθητής γίνεται καὶ αὐτὸς, οὐχ ἧττον τὴν ἀξίαν, τὸν ζῆλον ὁμότιμος. Οὐ πολὺ τὸ ἐν μέσῳ, καὶ ὁ Παῦλος τῆς Ἐκκλησίας ὁ μέγας ἐπέστη διδάσκαλος, Παῦλος ἐκεῖνος, ὁ κύκλῳ πᾶσαν ἀπὸ Ἱερουσαλὴμ καὶ μέχρι τοῦ Ἰλλυρικοῦ τὴν οἰκουμένην όλην διαδραμὼν τῷ κηρύγματι. "Ος τότε μή πω τῷ φωτὶ πλησιάσας, τὴν ἐπὶ Δαμασκὸν πορείαν ποιούμενος, ἐν μεσημβρία μέσῃ τῷ οὐρανίῳ φωτὶ καταστράπτο ται, καὶ φωνῆς ἄνωθεν ἀκούει περιηχούσης αὐτοῦ τὰ ὦτα, καὶ τῆς Ἰησοῦ θεοφανείας ἄξιος γίνεται, καὶ πρὸ τοῦ βαπτίσματος, τὰ τοῦ βαπτίσματος μυείται μυστήρια, καὶ τῆς ἀποστολικῆς ἀξίας πρὸ τῆς υἱοθεσίας τὴν χάριν καὶ τῆς χειροθεσίας ὑφίσταται, καὶ σκεῦος ἐκλογῆς ἀναδείκνυται, καὶ βαστάζειν τὸ Καὶ τῆς χειροθεσίας. οικονομίᾳ, Όνομα Κυρίου ενώπιον ἐθνῶν καὶ βασιλέων, δι' ᾿Ανα ενίου τοῦ πάνυ χρησμῳδονται παρὰ τοῦ πνεύματος, Ελείπτης ἀντὶ διώκτου, καὶ κῆρυξ ἀντὶ βλασφήμου γινόμενος. Ον τότε τῇ ὀξυωπίᾳ τοῦ πνεύματος ἐνα ἰδὼν ὁ θεσπέσιος Τίτος, καὶ τὴν περιχυθεῖσαν αὐτῷ τῆς θείας χάριτος θεολαμπίαν κατανοήσας, ὅλος γίνεται τοῦ καλέσαντος, καὶ ὡς ἂν περ δι' αὐτὸν 3. ἐπιστάνει οι τῷ κήρυκι. Αὐτίκα μάλιστα τῶν ἐν ποτὶν ἁπάντων ἀφέμενος, καὶ πᾶσι χαίρειν εἰπὼν τοῖς, ὅσα κλέπτει τὴν αἴσθησιν, πρόσεισιν αὐτῷ μετὰ πολλοῦ τοῦ συστήματος. Καὶ γίνεται μὲν τὰ πρῶτα τῶν συνήθων καὶ γνω ρίμων εἷς, μετ' οὐ πολὺ δὲ σύσσινος καὶ ὁμόσκηνος. ὺς δὲ τοῖς πρόσω χωρῶν ὁ θαυμάσιος επεγνώσθη τῷ προγνωσθέντι Θεῷ, καὶ τοῖς ὑπὲρ λίαν ἀποστόλοις, περισωθέντι, τῷ ἀκραιφνεί τῆς θείας ἐλλάμψεως, τί γίνεται; συνόμιλος αὐτῷ λοιπὸν καὶ συνέκδημος ἐν τῷ τοῦ Εὐαγγελίου κηρύγματι. Τὰ δὲ ἑξῆς ὀκνεῖ μὲν εἰπεῖν ὁ λόγος, ἅτε τὴν ἡμετέραν διαφεύγοντα γνώ σιν, καὶ κρείττονα τάχα τῆς πολλῶν ὑπολήψεως όντα. Εφ' ἃ δὲ δεῖ τὸν λόγον μετοχετεῦσαι, ἐπ' αὐτὰ δὲ καὶ τρέψομαι. Εἶχε μὲν οὖν αὐτὸν οὕτως ἡ τοῦ Παύλου φροντίς, πανταχόσε συμπεριαγόμενον καὶ φερόμενον, καὶ καὶ τὸ θήραμα ὡς λίαν ἐπίχαρι καὶ πλούτου μεστόν. Ὁ δὲ ἦν εὐθὺς ἐκ πρώτης αὐτῷ βλάστης, πάνθ' ὅσα κατακοσμεῖν οἶδε τὸν ἀρετῇ βιοῦντα καὶ κατὰ Θεὸν ἀναγόμενον· ἐπιεικής, εύκ πειθής, εὐπρόσιτος, ὑπήκοος, πρὸς ἀποστολὴν εὐσταλὴς, πρὸς διακονίαν εύχρηστος, πρὸς καταλλαγάς εὐδαίμων, ἀλείπτης τῶν κοπιώντων, τῶν ὑπὲρ Χριστοῦ πονούντων ὑπερασπιστής, καὶ πρὸς ἀπάν των καλῶν ὀξύῤῥοπον τὴν μετάκλησιν ἔχων. Τί μοι τὰ πόρρω λέγειν, παρὸν τὰς Παύλου φωνὰς εἰς μέσον ἀγαγόντα, ἐν αὐταῖς τοῦτον ὑμῖν ἐκτυπώτερον διαδεῖξαι νῦν, ὡς ἐν πίνακι τῷ γράμματι στηλογρα φούμενον; Ὃς Κορινθίοις ἐπιστέλλων ποτὲ, καὶ τὴν εἰς τὸ κήρυγμα δεδομένην αὐτῷ χάριν ἐκδιηγούμε νης, αὐτοῦ που τοῦ λόγου γενόμενος, τὸν ἱερὸν δὴ τοῦτον ὑποσεμνύνει Τίτον ἐν τούτοις δήπου τοῖς βήμασι· ς Θύρας μοι, φησὶν, ἀνεῳγμένης ἐν Κυρίῳ εἰς τὸ Εὐαγγέλιον τοῦ Χριστοῦ οὐκ ἔσχηκα ἄνεσιν τῷ πνεύματί μου, τοῦ μὴ εὑρεῖν με Τίτον τὸν ἀδελ φόν μου, ο Ορᾷς ὅση καὶ τίς ὑπῆρχεν ἡ ἐκ βάθρων αὐτῷ τῆς πίστεως περιχυθεῖσα χάρις τοῦ Πνεύματος, ὡς καὶ ἀδελφὸν ἐπικληθῆναι Παύλου, καὶ ψυχαγωγὸν καὶ επιστάντος. *** ŵ;. ἀνάψυξιν; Οὐκ ἔσχηκα γάρ, φησίν, ἄνεσιν τῷ Ο πνεύματί μου, τοῦ μὴ εὑρεῖν με Τίτον τὸν ἀδελφή μου. › Βούλει καὶ ἄλλῳ σοι δείξω τὴν αὐτῷ ματι ρίαν προσαγαγόντα τὸν μέγαν Απόστολον; «πεπλήρωμαι, φησί, τῇ παρακλήσει, ὑπερπερισσεύμα τῇ χαρᾷ.» Πῶς καὶ τίνα τρόπον, εἰπέ; Ο γέρ παρακαλῶν τοὺς ταπεινούς, φησί, παρεκάλεσεν ἡμᾶς ἐν τῇ παρουσίᾳ Τίτου. Οὐκ ἐν τῇ παρουσία δε μόνον αὐτοῦ, ἀλλὰ καὶ ἐν τῇ παρακλήσει, η παρ εκλήθη αὐτὸς ἐν ὑμῖν.» Εἶδες ἀγάπης ὑπερβολή; Εἶδες ομοψυχίας σύνδεσμον, ὡς καὶ τὴν ἐκείνη παράκλησιν οἰκείαν ὁρίσασθαι, καὶ τὴν ἐπ' αὐτὸ χάριν ἰδίαν ἡγήσασθαι; Ακουε τί πρὸς αὐτοὺς πάλιν ἐκείνους γράφων φησί· «Περισσοτέρως δε μᾶλλον ἐχάρημεν ἐπὶ τῇ χαρᾷ Τίτου, ὅτι ἀναπέπαυται τὸ πνεῦμα αὐτοῦ ἀπὸ πάντων ὑμῶν· ὅτι εἴ τι αὐτῷ κεκαύχημαι, οὗ κατησχύνθην. Αλλ' ὡς πάνε ἐν ἀληθείᾳ ἐλαλήσαμεν ὑμῖν, οὕτω καὶ ἡ καύχησης ἡμῶν ἡ ἐπὶ Τίτου ἀλήθεια ἐγενήθη· καὶ τὰ σπλάγχνα αὐτοῦ περισσοτέρως εἰς ὑμᾶς ἐστι. ο Καὶ μετ' ὀλίγα· ο Χάρις δὲ Θεῷ τῷ διδόντι τὴν αὐτὴν σπο δὴν ὑπὲρ ὑμῶν ἐν τῇ καρδίᾳ Τίτου· ὅτι τὴν μὲν παράκλησιν ἐδέξατο· σπουδαιότερος δὲ ὑπάρχων, αὐθαιρέτως ἐξῆλθε πρὸς ὑμᾶς, ο Βλέπεις αὐτὸν πανταχοῦ τὸ σπουδαῖον αὐτῷ προσμαρτύροντα; Βλέ πεις πῶς ἄνω καὶ κάτω στρέφων αὐτόν, τοῖς ἐπαίκες βάλλει καὶ ὑπεραίρει·; ἄνω μέν, ὅτι «Εἴ τι αὐτῷ κι καύχημαι, οὐ κατῃσχύνθην· καὶ ὅτι «Η καύχηση ἡμῶν, ἡ ἐπὶ Τίτου, ἀλήθεια ἐγενήθη.» Κάτω δέ, τὴν σπουδὴν ὅτην εἶχε περὶ τὴν διακονίαν τῶν εἰς Χριστὸν πεπιστευκότων ἐθνῶν· «Σπουδαιότερος γάρ, φησίν, ὑπάρχων, αυθαιρέτως ἐξῆλθε προς ὑμᾶς. ο Δεῦρό μοι καὶ κοινωνόν δείξω Παύλου τὸν Τίτον, καὶ συνεργὸν, καὶ δόξαν Χριστοῦ, καὶ τῶν ἐκκλησιῶν ἀπόστολον. Συμπληρούτω δέ μοι Παῦλος αὐτός, Χριστοῦ τὸ στόμα, του λόγου τὴν σύμφρασιν. Ἑνὸς κατασύγκρισιν ἐπεξιών, οὓς αὐτῷ συναπέστειλεν εἰς τὴν διακονίαν ἣν πεπίστευτο· «Είτε γὰρ ὑπὲρ Τίτου, φησὶ, κοινωνὸς ἐμὸς καὶ εἰς ὑμᾶς συνεργής εἴτε ἀδελφοὶ ἡμῶν, ἀπόστολοι Ἐκκλησιῶν, δόξα Χριστοῦ.. Εἶδες ἐσομοιρίαν πίστεως; Οὐκ ἄρά σα θαυμαστὸν καταφαίνεται, μετὰ Παύλου τὸ μετὰ Παύ λον τετάχθαι, κοινωνόν τε τούτου καὶ συνεργὸν καὶ η εἶναι καὶ ὀνομάζεσθαι; Παύλου· ποίου; τοῦ ὑπὲρ τρίτον οὐρανὸν ἀναπτάντος· καὶ διακαώς σε δεξα μένου τὰ πᾶσιν ἀνέκφορα· καὶ πρὸ τῆς ἀναλύσεως, κρεῖττον ἀσυγκρίτως ἢ καθ᾿ ἡμετέραν γνῶσιν, άναρ πασθέντος εἰς τὸν παράδεισον. Τούτου κοινωνὸς ὁ Τίτος, καὶ συνεργὸς καὶ συνέκδημος. Καὶ οὐ τοῦτο δὲ μόνον, ἀλλὰ καὶ δόξα Χριστοῦ, καὶ ἀπόστολος Εκκλησιῶν. Ορὰ δὴ οὖν αὐτὸν, καὶ τῷ αὐτῷ πνεύματι Παύλου περιπατήσαντα, τό τε τοῦ τρό που τὸ ἀφιλάργυρον μαρτυρούμενον. Ακουε γούν σαφῶς αὐτὰ Παύλου τὰ ῥήματα· «Εστω δὲ, φησίν, λέγων. δι' ἀκοῆς. ἐγὼ οὐ κατεβάρησα ὑμᾶς· ἀλλ' ὑπάρχων πανούργος,. δόλῳ ὑμᾶς ἔλαβον.» Τί λέγεις; Δόλῳ πανοῦργος ὑπο ἄρχων εἷλες, οὓς διὰ Χριστὸν ἐσαγήνευσας; Ναι, φησί. Τὴν καλὴν ἀπάτην ηπάτησα, μιμήσει Χριστοῦ τοῦ τὸν ἐχθρὸν φενακίσαντος. Καὶ γὰρ ἐκεῖνον δελεάσας τῷ τῆς σαρκὸς προκαλύμματι, θεότητος ἀγκίστρῳ ἢ καὶ τα προβλήματί. Τὸ δὲ πανούργος, ἀντὶ τοῦ, σοφὸς, ἐκλαμβάνομεν, «Εστω οὖν, φησὶ, ἐγὼ οὐ κατεβάρησα ὑμᾶς· ἀλλ᾽ ὑπάρχων πανούργος, δόλῳ ὑμᾶς ἔλαβον. Μή τινα ἂν ἀπέστειλα πρὸς ὑμᾶς ἐπλεονέκτησεν ὑμᾶς; Παρεκάλεσα Τίτον, καὶ συναπέστειλα τὸν ἀδελφόν. Μή τι ἐπλεονέκτησεν ὑμᾶς Τίτος; Οὐ τῷ αὐτῷ πνεύματι περιεπατήσαμεν; Οὐ τοῖς αὐτ τοῖς ἴχνεσιν;» Εὗγε τῆς ἀληθείας! Υπέρευγε τοῦ Πνεύματος, οὕτω συναρμόσαντος ἄμφω τοὺς Χριστο κήρυκας 1 Ηδη μὲν οὖν εὖ μάλα αὐτὸς ἡ δόξα Τίτου Παῦλος, τὸν ἔπαινον προλαβὼν ἀπηκρίβωσε, τοῖς ἑαυτοῦ τὰ ἐκείνου συγκρίνας, ἄριστά τε τοῦτον έξει κονίσας εὐχρωματίστως διεζωγράφησεν. Αλλ', ὦ μακάριε Πάτερ, τὸ μέγα Κρήτης καύ χημα καὶ καλλώπισμα, καὶ τῆς σκηνῆς τῆς ἀληθινῆς, καὶ τῆς ἄνω μυστολατρείας, καὶ τῶν θείων ὑφηγητά, δέχου πρὸς ἡμῶν οἷόν τι Σειρήνειον μέλος τὸν ἐφύμνιον λόγον, καὶ τραυλίζειν ἐθέλοντι, φιλό στοργος ὤν, ήδιστα παράβαλε σὸν οἷς ἐμοῖς λόγοις. Φίλα γὰρ πατράσι τὰ τῶν τέκνων ψελλίσματα, ὅταν ἐξ ἀτέχνου γνώμης ἄπλαστον λόγον προϊενται. Λόγος δὲ ποῖος ἂν καὶ δοθείη τῷ μηδὲν εὔχρηστον ἔχοντι πρὸς ὑποδοχὴν τοῦ συντετμημένου καὶ συνεκτικωτά του λόγου, πλὴν τοῦ εἰς δύναμιν ήκοντος τῆς ἐν ἡμῖν ἀσθενείας; Σὲ δὲ τίς ἂν καὶ κατ᾽ ἀξίαν ἐπαινέσειε λόγος, ἄνωθεν παρὰ Κυρίου λαβόντα τὸν ἔπαινον; ὡς ὅταν ὑποφωνοῦντος αὐτοῦ διαπρυσίως ἀκούωμεν, πῆ μέν· ο Ὑμεῖς ἐστε τὸ ἅλς τῆς γῆς, και Ὑμεῖς ἐστε τὸ φῶς τοῦ κόσμου, ο - ι Ὑμῖν δέδοται γνώ και τα μυστήρια τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ· πῆ δέ Ὑμῶν δὲ μακάριοι οἱ ὀφθαλμοὶ ὅτι βλέπουσι, καὶ τὰ ὦτα ὑμῶν ὅτι ἀκούουσι. Λέγω γὰρ ὑμῖν, ὅτι πολ καὶ προφῆται καὶ βασιλεῖς ἐπεθύμησαν ἰδεῖν & βλέ πετε, καὶ οὐκ εἶδον, καὶ ἀκοῦσαι ὁ ἀκούετε, καὶ οὐκ Ακούσαν.» Τίνα οὖν ἡμεῖς σοι τὸν στέφανον πλέξη μεν; Τίνων δὲ λόγων τὰ ἄνθη συλλέξαντες, τῇ πανιέρῳ σου κορυφή περιθήσομεν; Τίς οὕτως ηλίθιος, ὡς τοὺς ἑαυτοῦ τῶν δεσποτικῶν ἀντεπεξάγειν πειρᾶσθαι λόγους; ὧν καὶ μία μόνον ἀρκέσει φωνή, συμπληρῶσαι σου κατ' ἀξίαν τὸν ἔπαινον. Τίς αὕτη καὶ ποία; ἡ μικρῷ πρόσθεν ὑμᾶς φῶς τοῦ κόσμου καλέσασα, ὡς τῷ πρώτῳ μαθητευθέντας φωτί. Οὕτω γὰρ ὑπο ληπτέον τοὺς τῷ Εὐαγγελίῳ, δίκην ἡλιακοῦ ἅρματος, ἀνὰ τὴν κτίσιν περινοστήσαντας. Ὑμεῖς ἐστε τὸ ἅλς τῆς Ἐκκλησίας, δι᾿ οὗ τὰ πικρὰ καὶ ἁλμυρὰ τῆς ἀπιστίας κατεγλυκάνθησαν ὕδατα· τῷ γονίμῳ τὴν Στεκνίαν, καὶ τῷ ποτίμῳ τὸ ἀπότιμον διακρούσαντες. μεῖς ἐστε ἡ ἐπ' ὅρους κειμένη τῶν ἐκκλησιαστικῶν είλε, δογμάτων ἀκρόπολις. Σὺ εἶ τὸ μέγα τῶν ἔργων Παύ Τα λου κατόρθωμα τὸ καλόν γεώργιον· τὸ περιώνυμον τῶν αὐτοῦ καυχημάτων καλλώπισμα· τὸ κράτιστον τῶν ἐκείνου πόνων συμπέρασμα. Σὺ εἶ τὸ πρῶτον τῆς θρεψαμένης σε πατρίδας ἀνάθημα, σὺ τὸ ἱερὸν τῶν ἀδύτων θρεμμάτων Χριστοῦ καλλιέρημα, το σεμνὸν τῆς Ἐκκλησίας ἐντρύφημα, ή θεόφθεγκτης γλώσσα, τὸ ἀσίγητον τῆς θεολογίας στόμα, ὁ πη ματικὸς τῶν ἀποστόλων αὐλός, ἡ θεόγραφος των σ ρανίων λόγων πυκτή, ή θεηγόρος φωνή. Σὺ τῷ κρατ τῆρι τῆς ἀνωτάτω σοφίας προσενέγκας τὸ στόμα, το θεῖον είλκυσας Πνεῦμα, καὶ τὴν χάριν ήντλησης των θαυμάτων. Σὺ τὸ ζωηρὸν αὐτόθεν πόμα σπατάλες, τὸν τοῦ σωτηρίου ποτήριον ο μυστικώτερον έπιες θείῳ κερασθὲν ἁγιάσματι. Σὺ νυμφαγωγὸς τῆς Ἐχο κλησίας, ἔδνα νυμφικὰ καὶ φερνὴν αὐτῇ προικοροφής σας, τὰ Κρήτης γεννήματα. Σὺ τῆς ἐνεγκαμένης ὁ πρῶτος ἀρχιποίμην καὶ πρόεδρος· νῦν μὲν τῇ πνεύ ματικῇ σύριγγι τὰ λογικὰ συγκαλούμενος τοῦ Χρισ στοῦ θρέμματα, νῦν δὲ ἀπὸ νομῶν εἰς νομὰς εἰσάγων τε καὶ ἐξάγων, πρὸς τὴν νοητὴν τῶν θείων πόλιν καθοδηγεῖς. Σὺ ὁ καιόμενος λύχνος καὶ ὑπὸ μαζέψ κρύπτεσθαι μὴ δυνάμενος· ὅτι μὴ θέμις μοδίῳ πιο ραμετρεῖσθαι τὸ φῶς τὸ ὑμέτερον, ἀλλ' ἐφ' ὑψηλού τῇ χρυσαυγεί λυχνίᾳ, λέγω τῆς Ἐκκλησίας τίθεσθαι, ὡς ἂν τῷ κόσμῳ φαίνοισθε ο φωστῆρες λόγον ζωή; επέχοντες.» Σὺ τὸ μὲν ἀρετῶν ὑπάρχεις ἀκηλίωται ἔσοπτρον, τὸ ἀποστολικὸν ἀγλάϊσμα, τῶν διωτι λων ἡ ἀπαρχή, τῶν ἱερέων ὁ πρόκριτος, τῶν ποιμέν νων ὁ ποιμὴν· ὁ τῶν λύκων διώκτης, καὶ τῶν τοῦ Χριστοῦ θρεμμάτων ὁ πρόμαχος. Σὺ τῆς λογικής ἀμπέλου τῆς Ἐκκλησίας τὸ θεόφυτον κλῆμα, τοὺς λογικοὺς περκάζον τοῦ κηρύγματος βότρυας. Σὺ εἰ ἀκροθίνιον τῆς Παύλου φυτείας γεώργιον ή πολύ φόρος τῆς ἐκείνου γεηπονίας ἄμουρα, ή μυστικοί ψεκάσι τῶν θείων λόγων ἀρδευομένη χώρα. Καὶ τί ἂν φράσας, ἀγαπητοὶ τοῦ λόγου κόρον εἰς δέξομαι; Τίσι δὲ λόγοις ἐπιστέψω τὴν ἱερὰν ἐμὲὶ καὶ θεοστεφῆ κεφαλὴν, καὶ πᾶσιν αἰδέσιμον; Ούκ έχω ὅ τι προσάξω τῶν αὐτῆς ἐγκωμίων ἐπάξιον· οὐ λόγων ἰσχύν, οὐ τέχνης ἔνδειξιν, οὐ νοημάτων εύ ρεσιν, οὐκ ἐφόδου σοφιστικῆς ἐμπειρίας ἐπίδειξιν. οὐκ ἄλλο οὐδὲν, οὐ μικρὸν οὐδὲ μέγα, συμπληρούν τὸν ἐπ' αὐτῷ συνταγέντα μικρὸν ἐπιτάφιον. Ἀλλ᾽ ὧν Ιερέων άθροισμα, καὶ τῆς ἱερᾶς Τίτου χειρὸς θερ σφράγιστον σύστημα, δέχοισθέ με καὶ πάλιν ἐπ' αὐ τὸν ἐκεῖνον τὸν λόγον τρεπόμενον. Πείθομαι εν μάτα 'Αθύτων θρεμμάτων. Τὸ μέγα καὶ ἄθυτον ἱερεῖον, ἵν' οὕτως είπω. άθύτου 'Αθύτων θρεμμάτων Χριστοῦ ἱερὸν καλλιέρημα "Εδνα νυμφικά καὶ φερνὴν αὐτῇ προικοφορήσας. φερνή Ο ἱερέων άθροισμα. συνέψεσθαι καὶ ὑμᾶς καὶ συνευφρανθήσεσθαι· «Εγ- & κωμιαζομένου γὰρ δικαίου, εὐφρανθήσονται λαοί, ο φησὶν ὁ σοφώτατος Σαλομών. Δίκαιον οὖν ἡγοῦμαι τὴν πάντων φωνὴν οἰκειώσασθαι, καὶ ὡς εἷς ἐκ πάνε των ἀντὶ πάντων τοῦτον ὑμῖν ἀναστηλῶσαι τῷ λόγῳ, τὸν λογικὸν ἀνδριάντα τῶν λόγων, καὶ τῆς ἀπαντα τοῦ γῆς τῶν Ἐκκλησιῶν πεφηνότα διδάσκαλον. Οὗτος γὰρ, οὗτός ἐστιν ὁ μέγας Τίτος, τοῦ σκεύους τῆς ἐκλογῆς ὁ συνέκδημος, ὁ θερμὸς ἐκείνου κοινωνός ἐν τῷ τοῦ Εὐαγγελίου κηρύγματι. Τίτος ὁ πρῶτος τῆς εἰδωλυμανίας ἀντίπαλος, καὶ τῆς Χριστοῦ θεη σοφίας ὑπέρμαχος· ὁ κατὰ τῶν προσκυνούντων τοὺς λίθους, λίθος προσκόμματος κείμενος, καὶ τὸν εἰς β κεφαλὴν γωνίας τῆς Ἐκκλησίας λίθον Χριστὸν αὐτοῖς υποθέμενος. Τίτος, ἡ ἀκρότομος ἕδρα καὶ πέτρα τῆς πίστεως, ἡ ἀποπετρωθέντας τὸν νοῦν Χριστῷ τῇ πέτρα στερεμνίως ἑδράζουσα. Τίτος, τὸ θεόκτιστον τῆς Κρητῶν Ἐκκλησίας προπύργιον, ἡ ἀψευδῆς τῶν ἀδιστάκτως αὐτῷ προσιόντων ἀντίληψις, τὸ εὐπρεπὲς τῆς περὶ ἡμᾶς θείας κηδεμονίας προαύλιον, δι' οὗ τὴν ἀλήθειαν ἔγνωμεν, τὴν ζωὴν ἐσχήκαμεν, τὴν γνῶσιν ἐλάβομεν, τὸ φῶς ἐνελάμφθημεν. Τίτος, ὁ τῆς δυοκαιδεκάδος τῶν τῇδε καθέδρας ἀρχίθρονος, ὁ Θεολαμπὴς οὐρανὸς τῆς ἡμῶν ἀβλεψίας, ο φαιδρός τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ στερεώματος ἥλιος, ὁ λαμπαδοῦχος τῶν ἐμψύχων λαμπτήρων ἀστὴρ, ὁ τοὺς πλανήτας της πλάνης πρὸς ἀπλανεῖς ἐφόδους ἁπλανῶς καθοδηγήσας τῆς πίστεως, καὶ στηριγμοῖς ἀληθείας καταπυρσεύων τὴν σύμπασαν. Τίτος, τῶν Χερουβὶμ τὸ ὄμμα, τῶν Σεραφίμ τὸ στόμα, ὁ γρήγορος ὀφθαλ μῆς, τὸ ἀκοίμητον τῆς μυστικῆς ἀγραυλίας βλέφαρον. Τίτος, τὸ ἀπροσμάχητον ὅπλον, ἡ κατ' ἐχθρῶν ἐστιλ βωμένη ρομφαία, τῶν οἰκείων τέκνων ὁ πρόμαχος, τῶν ἀπόρων ὁ πόρος, τῶν πεινώντων ἡ τροφή, τῶν ἀστέγων ἡ στέγη, ἢ τοὺς γυμνήτας περιστέλλουσα σκέπη, ὁ τοὺς ἐν ζάλῃ κυμάτων διασώζων λιμὴν, ο πυρσὸς τῆς εὐσεβείας, ὁ διαφανὴς τῶν θείων δογμά των σπινθήρ, ἡ ἔμψυχος τῆς Ἐκκλησίας λαμπάς, ἡ στήλη τῶν ἀρετῶν, ἡ ἔμπνους τῶν κατορθωμάτων εἰχών, ἡ εὔλαλος τῶν δογμάτων λύρα, ὁ λιγυρὸς τῶν θείων ᾀσμάτων ᾠδός, ἡ ἀσίγητος φόρμιγξ, ἡ τῷ πλή Ιδιον. 31, 10. τῆς ἱερᾶς Τίτου εὐφρανθήσονται, ἀγαλλιάσου Σχειρός θεοσφράγιστον σύστημα, ἱερὸν, ἱερέων? ται, κτρῳ τῶν ἱερῶν κρουσμάτων τὰ τῶν ψυχῶν κα-1 σκευάζουσα πάθη, ἡ μυστική διόπτρα τῆς πίστεως ταῖς ἀντιπόμποις τῶν ἀκτίνων μαρμαρυγαῖς τῶν ἀντιπάλων τὰς κόρας ἀποῤῥαπίζουσα. Τίτος, ὁ μέγας ἀριστεὺς τῶν εὐσεβούντων, ἡ τῶν πιστῶν παντευχία, τῶν ἐχθρῶν ἡ πανωλεθρία, τῶν οὐκ ὀρθὰ φρονούν των διόρθωσις, τῶν ἐπιστρεφόντων σταθηρά παλι ῳδία, τῶν νοσούντων Ιατρός, τῶν καμνόντων ἀνά παυσις, τῶν δεσμωτῶν ἄνεσις, τῶν ἐν ἀνάγκα; ἀνάκλησις, τῶν ἐν συμφοραῖς ἀνάψυξις, τῶν ἐγ φανῶν ὁ πατὴρ, τῶν χηρῶν ὁ προστάτης, τῶν αἰχμ αλώτων ὁ ῥύστης, ὁ ξεναγὸς τῶν ἐπὶ ξένης, τῶν ἐν φυλακαῖς ἡ ἐπίσκεψις, τῶν ἐν πειρασμοῖς ἡ ἀντίληψις. Τίτος, ὁ πᾶσι πάντα γινόμενος, τοῖς προσιούσιν εὐπρόσιτος, τοῖς εὐχομένοις εὐεπήκοος, τοῖς πᾶσι " ικέσιος, φίλιος, κόσμιος, αιδέσιμος, ζύγιος, προσηνής, πρᾷος, φιλόψυχος, μειλίχιος, ἐπιεικής, διδακτικές, ἤπιος, σώφρων, ἀληθής. Δικαίως ὁ Παῦλος τὸν ἀληθῆ τοῦ Χριστοῦ κατακοσμῶν ἱερέα, πρεπόντως ἀποστ μνύνει, ὅσιον ἀποκαλῶν, ἄκακον, καὶ πάσης ἀρετῆ; ἀντεχόμενον. Τοιοῦτός τις ἡμῖν ὁ σεπτὸς ἀναδείκνυται Τίτος. Ὅλον γὰρ ἐν ἑαυτῷ συλλαβὼν τῶν θείων κατορθωμάτων τὸν ἔρανον, ὅλος δι' ὅλου τοῦ πνεύματος για γονεν, ἀλογήσας τοῦ σώματος. "Οθεν αὐτῷ καὶ λόγος πηγάζει σωτήριος, καὶ χύσις πλημμυρεί σοφία;, ψάμμου δαψιλεστέρα. Παρ' ὧν ἀρτίως ἐγὼ τὰ κάλλιστα συλλεξάμενος, καθάπερ ἄνθη τινὰ, στεφανώσω τὸν λόγον. Καιρὸς γὰρ ἤδη πληρῶσαι λοιπὸν τὴν ὑπόσχεσιν, καὶ συναρμόσαι ταύτῃ τὸν τῶν λόγων ἐπίλογον. Δανείζω τοίνυν αὐτῷ τὴν φωνὴν, καὶ τὸν λόγον κιχρῶ· καὶ γίνομαι διαλλακτὴς μικρός μείζονος πράγματος, πνευματικῶς ὁμηρεύων τὸν ἐκείνω λόγον ὑμῖν· οὐ μὲν οὖν περιέργῳ τινὶ καὶ κεκομύευ μένῃ στωμυλίᾳ, ἀληθεῖ δὲ μόνῃ καὶ ἀνεπιπλάστῳ δι δασκαλίᾳ· ἣν ἐπὶ καιροῦ διᾶραι εἰς ὕψος τὴν φωνὴν ἀνακρούσομαι. Γλώσσῃ γὰρ χρῆται σήμερον τῇ ἐμῇ, καὶ φθόγγω τῷ ἡμετέρῳ προσφθέγγεται·. Τεκνία, λέγων, ού; πάλιν ὠδίνω, μέχρι οὗ μορφωθῇ Χριστὸς ἐν ὑμῖν, ο διὰ τῆς πρακτικῆς τελειότητος. «Μη παιδία γίνεσθε ταῖς φρεσὶν, ἀλλὰ τῇ κακίᾳ νηπιάζετε. Μή τις ὑμῖν ἐνοχλείτω ῥίζα κακίας ἄνω φύουσα, ο καὶ τὸν ὀρθὸν σκοτίζουσα νοῦν. Μή τις ἁμαρτίας ἐκφύῃ βλαστὸς ἐν ταῖς καρδίαις ὑμῶν. Μή τις περκάσῃ βότρυς πιο κρίας ὑμῖν, ἐξ οὗ δρακόντων θυμὸς [καὶ θυμὸς] ἀσπίδων οἰνίζεται. Μή τις τῶν Χριστοῦ καταφρονεί τω δεσποτικῶν ἐντολῶν, μηδὲ τὴν ἀκοὴν ἀσπίδες δίκην μυέτω, τοῦ μὴ ἀκοῦσαι φωνῆς ἐπᾴδοντος. Μή τις ἑνὸν τὴν ἀρετὴν ἑλέσθαι, καὶ πολιτείαν τὴν ἐν οὐρανοῖς ἐπὶ γῆς μετιέναι, τὴν κακίαν αἱροῖτο, μη δὲ τῆς φθοροποιοῦ τῶν χαμαιζήλων ῥαστώνης, τὸν ἐπίκηρον τῆς ἀκημάτου ζωῆς ἀθλίως βίον προκρίν νοιτο. • Παιδία, ἐσχάτη ὥρα ἐστίν· ἡ ἑτοιμαστέον οὖν ἡμῖν τὰ πρὸς ἔξοδον, καὶ τὰ πρὸς ταφὴν ἐπιτής δεια. Αὐξήσωμεν ἡμεῖς αὐτοῖς τὴν ἐπιτύμβιον μέρι μναν. Μηδεὶς οὕτω χαῦνος ἔστω καὶ ταῖς ἡδοναίς Έκλυτος, ὡς τὴν εἰς τὸν Χριστὸν ἀνάλυσιν δευτέραν θέσθαι τῆς μετὰ τοῦ πηλοῦ διαμονῆς καὶ συμπήξεως. Εἰς βασιλείαν ἡμᾶς ὁ Χριστὸς καλεῖ τὴν οὐράνιον. Δεσποτικὸν τὸ ἐπίταγμα· γενναῖον ἀναλάβωμεν φρό νημα. Ἰσχυρὸς ὁ καλῶν· μὴ ἀσθενῶμεν τῇ γνώμη πρὸς τὸν ὑπὲρ ἔννοιαν πλοῦτον, καὶ λογισμοῖς μια κρολογῶμεν περὶ τὰ δρώμενα. Τί τοῖς ὁρωμένοις ἐγκαταμένομεν; Τί τῆς πατρῴας υπερορῶμεν ἑστίας; Πόλις ἡμῶν καὶ πατρὶς, ἡ ἄνω Σιών· ἡ τῶν ἁγίων μητρόπολις, τὸ τῶν πατριαρχῶν οἰκητήριον, οὗ οὐκ ἔστι δάκνων ὄφις ἐφ᾽ ὁδοῦ ἐγκαθήμενος πτέρναν, καὶ ἀπείργων τὴν εἴσοδον. Σιών, ἧς οἱ πύργοι ἐπὶ τῶν χειρῶν Κυρίου πεπήγασιν· ἧς αἱ πύλαι γλύμμα, πρὸς τὴν ἐκεῖθεν εἰσάγουσα: τοὺς εἰσιόντας μακαριότητα, ἧς τό τε εἶδος καὶ κάλλος οἶδεν ὁ κατασκευάσας Θεός. Περιουσία δὲ τῶν πι στῶν, ἡ ἀγήρως ζωή, τὸ ἀνεκλάλητον φῶς, ἡ ἀθάνα της βασιλεία, τῶν ἀποκειμένων τοῖς ἀξίοις ἀγαθῶν ἡ ἀντίδοσις· ἃ μήτε ὀφθαλμοῖς ὁρατὰ, μήτε καρ δία ληπτὰ, & τοῖς ἀγαπῶσιν αὐτὸν ἡτοίμασεν ὁ θεός. Ο Μηδὲ τούτων «ἀφῶμεν τὴν εὐκληρίαν, ὅσοι τῷ θεοποιῷ τεκνωθέντες βαπτίσματι, Θεοῦ πεφήναμεν τέκνα. Θεοῦ τοῦ ἡμᾶς ἀγαπήσαντος καὶ δόντος ἀντίλυτρον πάντων ἡμῶν, τὸν ἑαυτοῦ Παῖδα τὸν μου νογενῆ, καὶ συμφυῆ, καὶ ὁμόθρονον. Μὴ ἀθετῶμεν τῆς υἱοθεσίας τὸ χάρισμα. Μὴ γενώμεθα δοῦλοι τῆς ἁμαρτίας, ἐλευθερωθέντες ἐν πνεύματι. Μὴ φανῶμεν δοῦλοι γαστρὸς ἡδονῆς, κόρῳ τὴν ὕβριν ἀντιλαμβά- Ο νοντες· μὴ τοῖς πάθεσι θύραν ἀνοίξωμεν, ἐξ ἧς ἡμῖν αἱ τοῦ θανάτου παλίρροιαι βρύουσι. Μὴ στῶμεν τῆς ἐπὶ τὰ πρόσω φορᾶς, ἀλλ' ἀεὶ τρέχωμεν, εἴ πως κατα λάβωμεν, ἐπὶ τὸ βραβεῖον τῆς ἄνω κλήσεως. Καλόν τῶν ὄπισθεν ἐπιλανθανομένους, τοῖς ἔμπροσθεν ἐπ εκτείνεσθαι. Καλόν ἀκούειν Χριστοῦ λέγοντος· «Εἴ τις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν, καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω μοί.» Καλὸν ἀκολουθεῖν τῷ Χριστῷ τὸν κόσμον ὁδεύοντι· «Δεῦτε πρός με, πάντες οἱ κοπιῶντες καὶ πεφορτισμένοι, κἀγὼ ἀναπαύσω ὑμᾶς, ο Χριστός πελεύει, μὴ ἀντιτείνωμεν. Χριστὸς ὁ καλῶν, καὶ τίς Οὐκ ἀκούεται; Θεοῦ φωνή ἐστι διδάσκουσα, ο Εγώ εἰμι τὸ φῶς τοῦ κόσμου· ὁ ἀκολουθῶν ἐμοὶ, οὐ μὴ περιπατήσῃ ἐν τῇ σκοτίᾳ, ἀλλ᾽ ἕξει τὸ φῶς τῆς ζωής.» Καί· «Ἐγὼ φῶς εἰς τὸν κόσμον ἐλήλυθα.» Τούτου δὲ τί ποτ᾽ ἂν τοῦ φωτός ἐστιν ἡμῖν οἱ αειότερον; Τὸ γὰρ ἀφεἶναι τὸ σκότος καὶ τῷ φωτὶ κολληθῆναι, υἱὸν φωτὸς ἀληθῶς ποιεῖ τὸν φωτὶ προσ κολλώμενον. Τοῦτο δὲ πῶς ἂν ἑτέρως γένοιτο, μή οχι πάσης υπερφθείσης ἡμῖν τῆς ἐν σκοτομήνῃ το ξενούσης ἡμᾶς ζοφερᾶς ἁμαρτίας; Τοῦ δὲ τὸν στο αυρόν αίρειν καὶ ἀκολουθεῖν τῷ Χριστῷ, τί ἂν Παργέστερον γένοιτο σύμβολον τοῦ καθ' ἡμέραν ἀποθνήσκειν, ἢ τῇ ἐλπίδι τῶν ἀποκειμένων νευρούμενον, ἢ τῷ φόβῳ τῶν ἀπειλουμένων περιστροφών μενον; Σταυρὸν δὲ κυρίως νοήσεις, ἀγαπητέ, τὸν ὑπὲρ Χριστοῦ θάνατον, ὃν εἰ καὶ τύχῃ συμβῆναι ἡμῖν κατὰ Πρόνοιαν, μὴ ἀνανεύσωμεν. Εἰ γὰρ τῇ ἁμαρτία καθ' ἡμέραν γνωμικῶς ἀποθνήσκομεν, ζην ὥσπερ δικοῦμεν ἀποθανόντες ἀθλίως, πῶς οὐκ ἂν ὦμεν με καριώτεροι τὸν ὑπὲρ Χριστοῦ προαιρούμενο: 6212 τον; Αποθάνωμεν τοίνυν, ἵνα ζήσωμεν. Καλό τα Χριστῷ συναποθανεῖν, ἵνα καὶ συζήσωμεν αὐτῷ Πῶς δέ τις συναποθνήσκει τῷ Χριστῷ; Τῶν παθῶν ὑπεράνω γενόμενος, με προδιδοὺς φόβῳ τινί τη ἀλήθειαν, ἢ αἰδοῖ τῆς πρὸς ἀνθρώπους φιλίας την πρὸς Θεὸν παρρησίαν οικτρώς προϊέμενος. Οὕτω τις ὑπεραθλεῖ τοῦ Χριστοῦ. Οὕτως τις ἀποθνήσκει το ὑπὲρ ἡμῶν ἀποθανόντι. Κληρονομεῖ δὲ πῶς τὰ οὐρά νια; Τὰ τῆς γῆς καταλιμπάνων τῇ γῇ, & μικρὸν ἐπι τέρπει την θέαν, καὶ μακροτέραν ἐκεῖθεν ἐμπλεῖ τὴν ὀδύνην. ᾿Αφῶμεν τοίνυν τὰ ἐνταῦθα τερπνά, ἵνα ἐκεῖθεν δόξης κληρονομήσωμεν. Δῶμέν τι καὶ θεῷ τοῦ ἡμετέρου βίου. Συμμεριστὴν αὐτὸν τῆς ἡμετέρας λάβωμεν ζωῆς. Ηδη τοῦ βίου τὸ πλεῖστον ἡμῖν διελήλυθεν. Εζήσαμεν τῇ σαρκὶ, ζήσωμεν καὶ τῷ πνεύματι. Μικρῷ καιροῦ διαστήματι μακρούς αιώνας ἑαυτοῖς θησαυρίσωμεν. Μικρὰ ὧν λαμβάνειν παρα δοκῶμεν ἀφίεμεν. Οὐδὲν ἰσοστάσιον τῶν δεδομένων εἰσοίσομεν. Ταῦτα ἡμῖν ὁ ἱερὸς οὗτος ὑποφήτης τοῦ Πνεύματος. Ταῦτα Τίτος ἡ μεγάλη τῆς Ἐκκλησίας σάλπιγξ, καὶ πάντα κύκλῳ περιηχοῦτα τὰ πέρατα, τὸ θεῖαίο νητον όργανον, ἡ καθόλου βροντῶτα φωνή, ἡ τους καταράκτας ἡμῖν τῶν θείων οἰκτιρμῶν ὑπανοίξατε, ή καθ' ἡμέραν τὰς καθ' ἡμέραν τῶν ἐχθρῶν ἐπαναστάσεις, κατακλυσμοῦ δίκην, ἐπικαλύπτουσα. Ταῦτι Τίτο; ἡμῖν δι' ἡμῶν τῶν εὐτελῶν ὑποκινυρίζων ἐπ τάφου διδάσκει τῷ Πνεύματι. Γνωρίσωμεν οὖν τὰ τοῦ Ειδασκάλου μαθήματα. Γενώμεθα μαθηταί, μὴ ἄθε τηταὶ τοῦ χαρίσματος. Φανῶμεν εὐπειθεῖς, μὴ ἀπει θεῖς τῷ διδάσκοντι. Δι' αἰδοῦς τὸν λόγον δεξώμεθα. Μὴ ὑποκινῶμεν τὰ χείλη ψιθυρισμῶν ὑποκρίσεσιν, ἀλλὰ ἀνακεκαλυμμένῳ προσώπῳ καὶ ἀπερικαλύπτῳ βλέμματα, τῷ φωτὶ τῶν ἐκείνου λέγων ἐνατενίζωμεν. Μυηθῶμεν σοφίαν τὴν ὄντως ἀποκεκρυμμένην πρὸ τῶν αἰώνων, ἣν οὐδεὶς τῶν ἀρχόντων τοῦ αἰῶνα; τούτου κατὰ μέθεξιν γνωστικῆς ἀναβάσεως ἔγνωκς. Καὶ συνελόντα φάναι, γενώμεθα καθαρῶς τοῦ ποιή σαντος, μηδὲν τῆς παλαιᾶς καὶ ἐξώδους ζύμης της ἁμαρτίας ἐν ἑαυτοῖς καταλιπόντες φύραμα, Εσται δὲ τοῦτο πῶς; Εἰ ἀγαπῶμεν ἀλλήλους. τοὺς μισοῦντας ἡμᾶς εὐποιοῦμεν, τοῦ κακοποιεῖν ἀλογήσαντες. Εἰ μὴ κακῷ τὸ κακὸν ἰατρεύομεν. Εἰ ἀφῶμεν ἀλλήλοις τὰ παραπτώματα. Εἰ ἐξαροῦμεν πάντα δόλον τῶν καρδιῶν ἡμῶν. Εἰ πᾶς ἀποκλεισθῇ φθόνου πόρος καὶ βασκανίας ὁλκός. Εἰ θυμοῦ ζέσις, καὶ μήνιδος ὀργὴ μὴ ἐν ἡμῖν μείνῃ. Εἰ παθῶν ἡδονί οἱ ἴσ. περ. καὶ ὀρέξεις παράλογοι ἐξ ὧν ὁ θάνατος, μὴ ἀναβῇ διὰ τῶν θυρίδων ἡμῶν. Εἰ τὰς θύρας ἡμῶν παντί ἀνεῴγνυμεν ξένῳ. Εἰ πρὸς ἔλεον τὰς χεῖρας ἐκτείνομεν. Εἰ πεινῶσι τὸν ἄρτον ἡμῶν διαθρύπτομεν. Εἰ γυμνοὺς ἀστέγους εἰς τοὺς ἑαυτῶν εἰσαγάγοιμεν οἴκους. Εἰ ῥιγῶντας τοὺς ἀδελφοὺς περιθάλποιμεν. Εἰ μὴ παρορῶμεν τὸν πένητα κράζοντα. Εἰ μή παραδράμοιμεν τὸν τῆς παρ' ἡμῶν εὐποιίας δεόμενον. Εἰ φόβῳ καὶ πόθῳ ταῖς ἐκκλησίαις προστρέχοιμεν. Εἰ Θεῷ τὰς ἀπαρχὰς τῶν ἡμετέρων πόνων προσάγοι μεν. Εἰ θυσίας καὶ προσευχὰς αἷς εὐαρεστεῖται Θεός, Θεῷ προσενέγκοιμεν. Εἰ μὴ διορύττομεν βόθρον τοῖς ἀδελφοῖς. Εἰ μὴ ἀφῶμεν τὸν ἥλιον ὀργιζομένοις ἡμῖν ἐπιδύεσθαι, ἀλλὰ διαλλαγῶμεν πρὸ τῆς ἑσπέρας τοῖς εἰς ἡμᾶς ἁμαρτάνουσιν. Εἰ ἀγαπῶμεν ἀλλήλους, καθὼς ὁ Χριστὸς ἠγάπησεν ἡμᾶς, καὶ ἑαυτὸν παρ. ἔδωκε λύτρον ὑπὲρ ἡμῶν τῷ θανάτῳ, αἰσχύνης κατα φρονήσας. Εἰ σωφρονίσομεν ἡμῶν τὸν βίον, καὶ ν τὰ μέλη νεκρώσομεν τὰ ἐπὶ τῆς γῆς, πορνείαν, ἀκαθαρσίαν, πλεονεξίαν,» καὶ ἡδονὰς ἁπάσας, καὶ τὴν και κίστην ὑπερηφανίαν. Εἰ φιλαργυρίαν μισήσομεν, τὴν τῶν κακῶν ἁπάντων μακεύτριαν. ι Τίς σοφός; καὶ συνήσει τοῦτο;» Τις προσθήσει τοῦ φυλάξαι ταῦτα, καὶ τὴν ἐντεῦθεν ἐπικαρπίαν δρέψασθαι; Μακάριος ὄντως οὗτος ἐμοὶ καὶ παντὶ τῷ ἀρτίφρονι. Τίς γὰρ αὐτὸν ὁ κακώσων ἔσται, τῇ ἀτρεψία τοῦ καλοῦ τὸν νοῦν ἑστομωμένον, καὶ δίκην πίλεως κατωχυρωμένον τῷ ἀσφαλεῖ τῶν ἀρετῶν προτειχίσματι; Ἀλλ᾽, ὦ τῆς μακαρίας Τίτου γαστρός ἄρτι γεννηθέντα τέκνα! Αὕτη γὰρ ἡμᾶς εὐαγγελικῶς ἀνεγέννησε. Στῆτε κατὰ πάντων ἀοράτων ἐχθρῶν, τὴν παν οπλίαν τῆς αὐτοῦ διδασκαλίας ἑαυτοῖς περιθέμενοι. Αντίστητε τῷ διαβόλῳ, καὶ φεύξεται ἀφ' ὑμῶν.» Ανδρίζεσθε κατὰ τῆς βδελυρᾶς τοῦ Σατανᾶ παρα τάξεως, καὶ ὡς βέλη νηπίων τὰς πληγὰς ἐκείνου λογίζεσθε. Στῆτε περιεζωσμένοι τὴν ὀσφὺν ἐν ἀλη θείᾳ, καὶ τὰς πλευρὰς ἐνειλημένοι, καὶ τοῦ Πνεύματος τὴν μάχαιραν φέροντες, ὅ ἐστι ῥῆμα Θεοῦ, διὰ προσευχῆς καὶ δεήσεως. Τόξα καὶ βέλη καὶ φαρέτραν, τὰ θεόπνευστα τοῦ θεομύστου κήρυκος Τίτου θωρα αισθῶμεν λόγια. Κορύνη, καὶ δόρυ, καὶ μάχαιρα, αἱ πρὸς Θεὸν ὑπὲρ ἡμῶν ἐντεύξεις τοῦ ποιμένος ἡγεί σθωσαν. Αὐτὸς ἀνθ' ἡμῶν στήσεται. Αὐτὸς παρατάξεται καὶ ὑπερασπιεῖ ἡμῶν. Αὐτὸς γὰρ θραύσει τὸν καθ' ὑμῶν συγκινούμενον πόλεμον. Αὐτὸς λωφήσει τὰ τῶν ἐχθρῶν ὀφρυώματα. Αὐτὸς στήσεται καὶ ἐξω ιλάσεται, καὶ τὸν θυμὸν ἀποστρέψει Κυρίου. Καὶ τὸ ποτήριον τῆς ὀργῆς τὸ ἐν τῇ χειρὶ αὐτοῦ, καὶ τὸ κόνου πτώσεως, καὶ τοῦ θυμοῦ τὴν τρυγίαν ἀφ' ἡμῶν ἀποκλίνας, ἐπὶ τοὺς ἐχθροὺς κατακενώσειε. Καὶ πρὸς αὖραν μὲν τρέψει τὴν θραῦσιν, πρὸς δὲ γαλήνην αί Ἐν θραύσει. & θρίαν τὴν καταιγίδα στήσει. Ναὶ μὴν καὶ τὸ μένα τοῦτο σκάφος, τὴν Ἐκκλησίαν λέγω, πρὸς τὸν λιμένα τοῦ θείου θελήματος καθοδηγήσει, πάντα σάλον απ φυγοῦσαν καὶ κλύδωνα, καὶ δι᾿ ὅλου τὸν ὅλον είρη γεύουσαν βίον. «Τίς γὰρ οἶδεν, εἰ ἐπιστρέψει θεὸς καὶ μεταμεληθῇ ἐπὶ ταῖς κακίαις ἡμῶν;» Οὐ γὰρ ζητεῖ τὸν θάνατον ἡμῶν, ὡς τὸ ἐπιστρέψαι καὶ ζην ἡμᾶς. Μοτώσει καὶ ὑγιάσει, καὶ οὐκ ἔσται οὐδεὶς ὁ κακώσων ἢ μαστιγώσων ἡμᾶς, οὐδ' ἁρπάσει τις ἡμᾶς ἐκ τῆς χειρὸς αὐτοῦ. ᾿Αλλ' εἰ καὶ ἐχθρὸς ἡμῖν προ βάλοι, λιθοβοληθήσεται. Εἰ δὲ καὶ δόρυ τείνας φρά ξεται, ἐν αὐτῷ συντριβήσεται αὐτοῦ τὰ φρυάγματα. Εἰ δὲ καὶ ὅπλα τινάξοι, ἡ μὲν ρομφαία διαπερατεί καρδίαν αὐτοῦ, τὸ δὲ τόξον ἐν χειρὶ αὐτοῦ συντριβήσεται. Αὐτὸς γὰρ Κύριος πολεμήσει ὑπὲρ ἡμῶν Αὐτὸς ἥξει καὶ σώσει ἡμᾶς· ἥξει καὶ οὐ χρονιεῖ, ν καὶ ὄψονται πάντες οἱ Αἰγύπτιοι τὴν χεῖρα τοῦ Θεοῦ τὴν κραταιὰν, την μεγάλην, Φύγωμεν ἀπὸ προς ώπου, λέγοντες, Κυρίου τῶν Χριστιανῶν, ὅτι Κύριος πολεμεῖ ὑπὲρ αὐτῶν τὸν Αἰγύπτιον σε Αμαλήκ, καὶ τὸ μητρόδουλον τῆς ᾿Αγαρ φύλον ἀπολλύει πανίε θρίᾳ· «Τοὺς ἐχθροὺς λέγω τοῦ σταυροῦ τοῦ Χριστοῦ, ὧν τὸ τέλος, ἀπώλεια, ο οὓς βυθοῖς θαλάσσης ἄβυσσος εγκολπώσεται, καὶ ναυμαχεῖν πειρωμένους, τις ἑαυτῆς περιπτύξεται κύμασιν. Οὗτος ὁ Θεὸς ἡμῶν αὐτὸς εἰς μυριάδας ὑφ᾽ ἑνὸς διώκοντος τούτους τρα πώσεται πίπτοντας, καὶ διαμεριεῖ αὐτοὺς εἰς προν μὴν καὶ σκύλα Ῥωμαίοις καὶ λάφυρα. Οὗτος ὁ θεὸς ἡμῶν· αὐτὸς ταῖς νίκαις τοὺς ὁμοστεφεῖς καὶ συν θρόνους βασιλεῖς * στεφανώσειε, μακραῖς τὸ κράτος αὐτοῖς ἐτῶν διατηρῶν ἀνελίξεσιν. Αὐτὸς ὑπὸ χεῖρα τούτοις καθυποτάξειε τὰ φύλα πάντα, τὰ βάρβαρα, τὰ τοῖς αἵμασι χαίροντα. Στήσεται γὰρ μεσίτης αὖν τόθεν ἵλεω;, ὁ τρόφιμος τοῦ λόγου Τίτος καὶ πρόμαχος. Στήσεται δὲ καὶ ἡ παρ᾽ ὑμῖν ἀοίδιμος τῶν μαζ τύρων 30 δεκάς, καὶ τοῖς ἑαυτῆς πάθεσιν ἐξιλάσεται τὸν σώσειν ἐκ θανάτου δυνάμενον Κύριον, καὶ περανεῖ πάντα ὅσα πρὸς σωτηρίαν βλέπει τὴν ἡμετέραν, καὶ δόξαν τῆς αὐτοῦ μεγαλειότητος. Ι, και, Μοτώσει. ανάξω, Όμο στεφείς. παρέργως Καὶ εἴη γε ταῦτα μηδενὶ μηδαμῶς ἐμβραδύνοντα χρόνῳ, ἐπ' αὐτοτελή χωρῆσαι χρηστότητος έκβασιν, καὶ τὴν δι' ἔργων συμπλήρωσιν δέξασθαι! Ταύτῃ γὰρ καὶ ὁ βίος ἡμῶν διομαλισθήσεται, καὶ λόγος ἅπας, καὶ πρᾶξις, καὶ διανόημα, τοῖς θείοις νόμοις τοῦ Πνεύματος κατακοσμηθήσεται, καὶ δι' ἀπραγμοσύνης ὁ ἡσύχιος τε καὶ ἤρεμος ἡμῖν διανυσθήσεται βίας. Ὑφ' οὗ μικρὸν ὕστερον δι' ἀρετῆς καὶ θεωρίας, ἡ τῆς ἐκεῖθεν δόξης καὶ βασιλείας ἀποκληρωθήσεται μέθεξις τοῖς οὕτω πολιτείας προκόψασι. Ταῦτά σοι παρ' ἡμῶν, ὦ πάτερ, ὦ δέσποτα τῶν σῶν ἱκετῶν, καὶ διαδόχων μὲν, ἀναξίων δέ· ταῦτά σοι τῆς μικρᾶς ἐμῆς γλώσσης καὶ διανοίας, τῆς σοί γε φίλης καὶ παρὰ πάντας τιμώσης σε, τὰ μικρὰ προσενέγματα. Ταῦτα ὁ μικρὸς ἐν ποιμέσιν ἐγώ, καὶ τοῦ ἱεροῦ τού του, πῶς, οὐκ οἶδα, κατηξιωμένος καὶ θρόνου καὶ βή ματος. Καὶ εἰ μικρὰ ταῦτα, καὶ τῆς ἀξίας παραπολὺ φθάνοντα, τῆς γοῦν θερμῆς πρὸς σὲ διαθέσεως οὐκ ἐλάττονα. Δέξη γὰρ, εὖ οἶδα, ταῦτα μετ᾿ εὐμενείας, οἷόν τι μικρὸν ἐπιτάφιον· τὸν δέ γε τελειότερον ἔπαι νον, παρ' αὐτοῦ ἂν ἐπιζητοίης ἐπιδοξότερον ὕστερον, τοῦ πρὸς ὅν ἀεὶ τὴν σπουδὴν καὶ τὴν ἔφεσιν ἀεικίνη τον ἔσχηκας. Νῦν δὲ ἄνωθεν ἡμᾶς ἐποπτεύοις, ὦ θεία καὶ ἱερὰ κεφαλὴ, Θεῷ τῇ Τριάδι περιχορεύων ἐν πνεύματι, καὶ τῷ θρόνῳ τῆς χάριτος παριστάμενος χάριτι, καὶ τῷ θείῳ φωτὶ κατὰ ψυχὴν ἑλλαμπόμενος ὑπὲρ ἡμῶν ἐντυγχάνων, εἴ πως ῥυσθείημεν διὰ σοῦ τῆς ἠπειλημένης τοῖς κατ' ἐμὲ ῥᾳθύμοις ὀργῆς, καὶ τῶν ὁσημέραι καθ' ἡμῶν ἐξαπτομένων τῶν παθῶν ἐπαναστάσεων· πρὸς δὲ καὶ ὁρατῶς τε καὶ ἀφανῶς ἐγχειρούντων ἡμᾶς πολεμεῖν ἐθελοκάκων ἐχθρῶν, Καὶ στήσαις ἡμῖν πρὸς αὔραν τὴν καταιγίδα, καὶ τύχοιμεν τῆς αὐτόθεν μακαριότητος, ἵνα ὑπὸ ταῖς σαῖς καὶ τότε περισκεπόμενοι πτέρυξιν, ἐν σκηναίς αἷς αὐτὸς αὐλίζῃ, συναυλισθείημεν, καὶ καθαροί καθαρῶς τὸ φῶς τὸ ἐν σοὶ τρανωθείημεν, χάριτι τοῦ καλέσαντος ἡμᾶς κλήσει ἁγίᾳ εἰς τὸ θαυμαστὸν αὐτοῦ φῶς· ᾧ πρέπει πᾶσα δόξα, τιμὴ καὶ κράτος, νῦν καὶ ἀεὶ, καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας. Ἀμήν. ΛΟΓΟΣ ΙΖ'. Ἐγκώμιον εἰς τὸν ἅγιον μεγαλομάρτυρα Γεώρ γιον. 'Λεὶ μὲν λαμπρά, και πανεύφημα τὰ τῶν ἁγίων 1 μαρτύρων μνημόσυνα· ἀξιεπαινετώτερον δὲ καὶ ἀδέσποτον, μάλα πάντων ἐπιδοξότερον, τὸ σήμερον ἡμῖν ἑορταζόμενον. Η γὰρ παροῦσα τοῦ μάρτυρος μνήμη, οὐ μόνον τοῦ Κυριακού πάθους περιέχει την μίμησιν, τοῖς ἀθλητικοῖς ἀγῶσι κατακεκοσμημένη, καὶ ταῖς ἐαριναῖς ἐξαυγείαις κατακαλλυνομένη, ἀλλά γε καὶ αὐτῶν τῶν ὑπεράγαν υπερηρμένων Δεσποτικών ἑορτῶν καταπλουτεῖ τὴν φαιδρότητα. Μέση τούτων ὥσπερ ἡλίων δυάδος, τῇ οἰκείᾳ κινήσει περιπολούντων, ἐστηριγμένη σελήνη, ταῖς ἐξ ἀμφοῖν τε λαμπηδόσι καταστραπτομένη, Χριστομιμήτοις ἀκο τῖσι καταυγάζει τὴν οἰκουμένην. Προλάμπει μὲν οὖν αὐτῆς τῇ τάξει; καὶ προανίσχει τῇ ἐκφανεστάτη της ώρας αἴγλῃ, συνανατέλλουσαν καὶ παραχρῆμα επομένην ἢ καὶ συνημμένην έχουσα, ή παγκόσμιος καὶ ὑπερέκλα μπρος καὶ πασῶν προηγουμένη παν έορτος ἑορτῶν ἑορτή· λέγω δὴ τοῦ σωτηρίου κά θους καὶ τῆς ἀναστάσεως Χριστοῦ τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ καὶ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, καὶ ἀρχηγοῦ τῶν μαρτύρων, τοῦ δι' ἡμᾶς σαρχων θέντος, καὶ διὰ τὴν ἡμετέραν σωτηρίαν ο μαρτυρήσαντος ἐπὶ Ποντίου Πιλάτου, ο κατὰ τὸν ᾿Απόστολον καὶ τῷ οἰκείῳ πάθει, τὴν κατὰ τοῦ θανάτου νίκην ἡμῖν χαρισαμένου. Ἐφεπομένην ἔχουσα οι μετ' αυτ τὴν ἁρμοδίως, καὶ τὴν εἰς οὐρανοὺς ἀνάληψιν αὐτοῦ, καθ᾿ ἣν τὴν ἡμετέραν οὐσίαν ἐν ἑαυτῷ τῷ Πατρὶ συνεκάθισεν.» Οὐ συντυχίαν δέ τινά φημι τῶν ἡμε τὸν ἥλιον ἅρμασι, λέγουσι περιπολείν, ἄλλοτε ἄλλην τέρων, ἀλλὰ θείας ἀγάπης οικονομίαν, καὶ θείων • ".» πραγμάτων εναργή οικειότητα, οὕτω τοῦ μαρτυρηθέντος, ὑπερβάλλον τῆς ὑπὲρ τὸν μαρτυρήσαντα στοργῆς αὐτοῦ διαδεικνύντος ἡμῖν· ὡς μὴ τοῖς πάν θεσι μόνον τὴν πρὸς αὐτὸν ἐμφέρειαν ἀποσώζειν, ἀλλὰ μὴν καὶ τῇ τοῦ πάθους ἡμέρᾳ. Ομοίως γὰρ καὶ τῶν τοῦ ἐνιαυτοῦ μαρτυρικῶν ἐξάρχει πανηγύρεων, μόνη μετὰ τὴν ἀναστάσιμον, τῆς ἐαρινῆς προσ καθημένη λαμπρότητος. Ἐπεὶ οὖν οὕτω τερπνὰ τῆς ἀθλητικῆς ταύτης πανηγύρεως τὰ μεθόρια, ἄξιον καὶ αὐτῆς λοιπὸν ὑποδεῖξαι τὸ κάλλος. Κάλλος δὲ πανηγύρεως, ἢ λόγος σωτήριος, ἢ πρᾶξις ἔνθεος. Ελλησι γὰρ καὶ Βαρβάροις, καὶ πᾶσιν ὧν ἡ πλάνη τῶν εἰδώλων κατεκράτει, τοῦτο σεμνότης· ἦν καὶ χαρὰ ἑόρτιος, τὸ διὰ πάσης ἀσχημοσύνης τε καὶ ἀκρασίας θεραπεύειν τοὺς δαίμονας. Ἡμεῖς δὲ, οἷς τρόπαιον τοῦ σταυροῦ κατὰ τοῦ θανάτου δεδώρηται, τοὐναντίον· τὸ διὰ πάσης αὐτοὺς καταισχύνειν ἀθλή σεως. Ενθεν ἡδονῶν ἔκλυσις ὡς αἰσχρὰ, ἐμισήθη καὶ τόνος ἀρετῶν καὶ θάνατος ὑπὲρ εὐσεβείας, τοῖς πιστοῖς ὡς ἡδὺς προεκρίθη. Ενθεν ἡ πλάνη τῶν εἰδώλων ἐσβέσθη, καὶ τὰ πλήθη τῶν μαρτύρων ἀνέλαμψαν. Ενθεν οὐρανὸς τὰ ἐπίγεια γέγονε, δι τὴν ἀστέρων τοῖς ἁγίοις κατακοσμούμενα· καὶ παν ημέριος ἑορτὴ τὴν οἰκουμένην κατέχει, τὰ τούτων τρόπαια, καὶ τὰ τούτων λείψανα τιμῶσαν· τοὺς τούτων ἀγῶνας πανηγυρίζουσαν· ἀγῶνας δὲ λέγω οὓς ὁ μὲν κοινὸς ἐχθρὸς κακούργως ἐνεστήσατο τὴν προσκύνησιν καὶ τὴ ἀκοινώνητον όνομα φιλο νεικῶν διὰ μέσου τῶν εἰδώλων αὐτὸς ἀπενέγκασθαι δ δὲ πάντων Θεός, Σωτήρ τε καὶ σταδιάρχης, φιλανθρώπως συνεχώρησε, κατ' αὐτοῦ νικητὴν τὸ ἀνθρώπινον ἀναδεῖξαι βουλόμενος· ἵνα ὑφ᾽ ὧν ὡς Θεὸς ἐζήτει προσκυνεῖσθαι, ὑπὸ τούτων ὡς νεκρὸς γε λᾶται πατούμενος. Ἐπεὶ οὖν τῆς εἰδωλομανίας ὁ ζόφος, τηνικάδε κατὰ πάσης χεθεὶς τῆς οἰκουμένης, μικροῦ καὶ τὴν ἀοίκητον ἔπλησε, σχεδὸν ἁπάντων πρὸς τὴν ἀσέβειαν αὐτομολούντων· καὶ πάντες ἀφεγγεῖ λήθῃ τοῦ ὄντως Θεοῦ παραδοθέντες δέσμιος, σκότους καὶ μακρᾶς νυκτός πεδῆται ἀποδειχθέντες, περὶ πολλοῦ τὸ σέβειν ἐποιοῦντο τοὺς δαίμονας· καὶ φάσμασιν ὡς θαύμασιν ἐκδειματούμενοι, δεισιδαιμονέστεροι καθ' ἑκάστην ἐδείκνυντο· οἵ τε τῆς ἀσεβείας ἀρχηγοὶ καὶ σπουδασταί, Διοκλητιανός καὶ Μαγνέντιος, καὶ οἱ κατὰ πόλιν τούτων ὑπασπισταί, συῶν ὁρμήματι τῇ ἀσεβείς προχωρήσαντες, ἐπι μελῶς ἐπὶ τὰ πονηρὰ κατεγίνοντο· «Καὶ οὐκ ἦν ἀνάνευσις ἐν τῷ θανάτῳ αὐτῶν· › πορευόμενοι γὰρ ἐπορεύοντο τῷ φωτὶ τοῦ πυρὸς αὐτῶν· «Οὔτε μήν στερέωμα ἐν τῇ μάστιγι αὐτῶν,» τοῦ Θεοῦ μακροθύμως ἀνεχομένου, ὅπως οἱ δίκαιοι φανῶσι, καὶ μὴ Μαρτυρικῶν ἐξάρχει πανηγύρεων. τοῖς ζιζανίοις συνεκκοπέντος. Τότε ἂν, τότε, ὥσπερ ἡμεροφανὴς ἀστὴρ φαιδρὰν τὴν εὐσέβειαν διεκλάμ πων, ὁ λαμπρὸς οὗτος καὶ περιβόητος ἀνεφάνη Γεώρ γιος· τὸ γλυκὺ καὶ πρᾶγμα καὶ ὄνομα. Γεώργιος ὁ τῷ ὀνόματι τὴν ἔνθεον πρᾶξιν, καὶ τῇ πράξει την φερώνυμον χάριν ἐν ἑαυτῷ δεικνύς. Ο τὸν Ἰσάχα, μιμησάμενος, καὶ τὸ καλὸν» τῆς θείας γεωργίας ἐρωτικῶς < ἐπιθυμήσας.» Ο τὴν ἐπίπονον έργα σίαν ἀγαπήσας, καὶ κατὰ τὸ γεγραμμένον, αὐτό; ἀποδειχθεὶς «γεωργία ὑπὸ Ὑψίστου» ἐκτισμένη. Ο κοπιάσας γεωργὸς ἐξ ἁπαλῶν ὀνύχων, καὶ ἐν καιρῷ τὸν καρπὸν ἑκατοστεύοντα ἀποδοὺς τῷ δ σπότῃ. Ο τῷ ἀρότρῳ τῆς ἀρετῆς ἀτρέπτως τὴν γλυκείαν τῆς εὐσεβείας ὀρθοτομήσας αύλακα, και ἀσυντελὴς ἡ ἀνθρώπου φύσις ἀπέλθοι, τοῦ σίτου διὰ τοῦτο εὔθετος ἀναδειχθεὶς ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν. Ὁ σπείρας ἐν δάκρυσι, καὶ ἐν ἀγαλλιάσει θερίσας. Ὁ ἐν κλαυθμῷ βαλὼν τὰ σπέρματα, καὶ ἐν χαρᾷ φέρων τὰ δράγματα. «Ἡ [ εὐγεώργητος) γή, ή πολλάκις πιοῦσα τὸν ἐπ' αὐτὴν ἐλθόντα ὑετὸν τοῦ Πνεύματος, καὶ τίκτουσα σωτήριον βοτάνην ο τοῖς ἐν πίστει δρεπομένοις. Ὁ λειμὼν ὁ εὐωδέστα της, ἐν ᾧ τῆς εὐσεβείας τὰ ἄνθη πλουσίως ἐβλάστησεν, ἀφ᾽ ὧν γεωργεῖται κηρία ἀνήροτα, ὧν τὸ γλύκασμα, ψυχῆς ἴασις. Τὸ εὔχρηστον δένδρον, τὸ παρά τοῖς ποταμοῖς τοῦ Πνεύματος πεφυτευμένον, καὶ τεθηλός διηνεκῶς, ἀεί τε τὸν καρπὸν τῆς ἀρετῆς ώριμον φέρον, εἰς ψυχικὴν γεωργίαν τῶν πιστῶς μετεχόντων. Τὸ εὔφορον κλῆμα τῆς ἀληθινοῦς ἀμ πέλου, οὗ γεωργὸς ὁ Πατὴρ ὁ οὐράνιος, γεωργῶν ἡμῖν δι' αὐτοῦ πνευματικὴν εὐφροσύνην, εἰς ἴασιν παθῶν, καὶ ἀνακαινισμὸν ψυχῆς τε καὶ σώματος. Η τῶν θείων ναμάτων πηγή· ἀφ᾿ ἧς ἀρδευομένη χερσομανήσασα ψυχή, γεωργεῖται καὶ καρποφορεί, πίστιν, ἐλπίδα, καὶ ἀγάπην· τριάδα ἀρετῶν, τῷ Τριάδι ἐράσμιον. Ὁ τῶν θείων ἐννοιῶν γεωργὸς, καὶ τοῦ Θεοῦ γεώργιον, ἐν ᾧ ἐγεωργήθη τῆς εὐσεβείας ἡ χάρις, καὶ γεωργεῖται πᾶσι τῶν θαυμάτων τ πλήθη. Ο δε γάρ, οἶδε καὶ ἡ προσηγορία δημοσιεύειν Θεοῦ χάριν, καὶ ἀρετὴν ἀνθρώπων, ὡς ἐπὶ τοῦ ᾿Αβραάμ, καὶ Σάρας· Ἰσαάκ τε, καὶ Ἰακώβ, καὶ Μωσέως, καὶ ἑτέρων πολλῶν μεμαθήκαμεν. Οὗτος ὁ τῷ ὀνόματι καὶ τῇ πράξει Γεώργιος· οὗτος ὡς ῥόδον ἐν μέσῳ ἀκανθῶν τὸ τηνικαῦτα ἀνέτειλε, καὶ ὡς κρῖνον εὐωδιάζον τὴν εὐσέβειαν, μεταξὺ τοῦ Ανάνευσις. ἀνάδεσις ἀνάνευσιν Πίττ ειδωλικοῦ βορβόρου ἀνέβαλεν. Ὡς κυπάρισσος ἐν ἡ χορ βάτων· ὡς ἐλαία κατάκαρπος ἐν ἐρήμῳ· καὶ ὡς φοίνιξ γλυκαίνων τοὺς ἐν πικρίᾳ· ὡς σελήνη πλησιφαὴς ἐν στυγνοτάτῃ νυκτί· ὡς πυρσὸς ἐν σκου τομήνῃ, τοῖς κατὰ τὸ πέλαγος τῆς ἀσεβείας πλανωμένοις· ὡς φωστὴρ ἑωθινὸς, ἐν μέσῳ ζοφερῶν νεφελῶν· ὡς ἥλιος ἐν γνόφῳ συνεχει φαιδρὸν ἐκλάμ- ", πων σέλας. Εἰ δὲ καὶ ὅθεν ἔφυ, καὶ τὴν ἀπὸ γένους ζητεῖς εὐκληρίαν· τὰ πράγματα βοῶσι, Τέκνον αυτ τὸν εἶναι Θεοῦ, καὶ τῆς ἄνω Ἱερουσαλήμ τῆς ἐλευ θέρας• Οσοι γὰρ ἔλαβον αὐτὸν, φησὶν ὁ μαθητής καὶ παρθένος, ἔδωκεν αὐτοῖς ἐξουσίαν τέκνα Θεοῦ; γενέσθαι, τοῖς πιστεύουσιν εἰς τὸ ὄνομα αὐτοῦ·, ὁ ποῖος ἦν Γεώργιος, ἔργῳ τὸ γένος πιστούμενος. Ἐπεὶ δὲ ποθεῖς καὶ τὴν ἐπίγειον αὐτοῦ μαθεῖν εὐγένειαν· πατρὶς αὐτῷ, ἡ Καππαδοκῶν χώρα τροφός, ἡ Παλαιστηνῶν· Χριστιανὸς ἐκ προγόνων νεάζων τῇ ἡλικίᾳ· πολιὸς τὴν σοφίαν· εὐθὺς τὴν καρδίαν· κατ᾽ ἀμφότερα σφριγῶν κατὰ τῆς ἀσεβείας, ὁ μάρτυς τῆς εὐσεβείας· καλῶς τοῖς ὁπλιτικοῖς ἀγῶσι ἐκ παιδὸς ἐνδιαπρέψας, καὶ ἀκριβῶς τὴν ἐν πολέμοις ἐξησκημένος ἀνδρείαν, ὡς καὶ τριβουνάτον ἐμπιστευθῆναι στρατιωτικοῦ καταλόγου, δεόντως τε τοῦτο διοικῆσαι, καὶ ἐν πολλοῖς πολλάκις ἀνδραγαθῆσαι, ἀμέλει πολλὴν ἀθροίσας ἐν ἑαυτῷ τὴν πολε μικὴν ἐμπειρίαν, καὶ μείζονος ὀρεγόμενος ἀξίας, μείζονος καὶ τυγχάνει. Λαβὼν γὰρ τὰ ἐκ πατέρων αὐτῷ προσόντα χρήματα, ἀνέδραμε πρὸς τὸν κατ' ἐκεῖνο καιροῦ βασιλεύοντα, καὶ πάσχει τι, τῷ Κὶς υἱῷ παραπλήσιον. Ὁ μὲν γὰρ ὄνους ἀναζητῶν, βα σιλείαν ἐπίγειον εὔρατο· ὁ δὲ κοσμικὴν ἀξίαν ἐπι ζητῶν, οὐρανῶν βασιλείας ἐπέτυχε, μείζον τοῦ ἔργου τὸ πάρεργον ἐμπορευσάμενος. Παραγενόμενος γάρ, καὶ ἰδὼν Θεὸν μὲν ὑβριζόμενον, δαίμονας δὲ θεραπευομένους, οὐκ ἤνεγκεν ὁ ζηλωτὴς τῆς εὐσεβείας· ἀλλ᾽ ἐννοήσας τὸν Δαβὶδ λέγοντα· «Εἶδον ἀσυνετοῦντας καὶ ἐξετηκόμην· ο καὶ, ο Εξέτηξέ με ὁ ζῆλός σου, ὅτι ἐπελάθοντο τῶν λόγων σου οἱ ἐχθροί μου· ο καὶ μνημονεύσας τοῦ Κυρίου φάσκοντος·. Πᾶς ὅστις ὁμολογήσει ἐν ἐμοὶ ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὁμολογήσω κἀγὼ ἐν αὐτῷ ἔμπροσθεν τοῦ Πατρός μου τοῦ ἐν τοῖς οὐρανοῖς·» τυρωθεὶς τῷ θείῳ ζήλῳ, καὶ θήξας ᾖ βέλος τὸν ἑαυτοῦ λογισμὸν, ἔσπευδεν ἁρπάσαι τὴν ἐπαγγελίαν καὶ ἀνθομολογητὴν ἑαυτοῦ τὸν Θεὸν, διὰ τῆς εἰς αὐτ τὸν ὁμολογίας κτήσασθαι. Ὅπως δὲ μέλλοντι τὴν στενὴν εἰσιέναι πύλην, μὴ στέρηται αὐτῷ κώλυμα τῶν χρημάτων ὁ ὄγκος, ἀλλὰ γὰρ καὶ ἰσχυρότερον ἑαυτῷ κατασκευάζῃ τὸ μαρτ τύριον, ἀναγκαῖον ἔκρινε, τῇ θείᾳ κατὰ τάξιν ἐντο χρήσασθαι, ἣν ὁ τοῦ ἀγῶνος Κύριος, ήδη προς τον πλούσιον ἀπεφήνατο νεανίσκον, φήσας· «Εἰ θέλεις τέλειος εἶναι, πώλησόν σου τὰ ὑπάρχοντα, καὶ ἂς πτωχοῖς· καὶ ἔξεις θησαυρὸν ἐν οὐρανοῖς· καὶ δεῦρο ἀκολούθει μοι.» Καὶ δὴ τοῦτο ὑπὸ τοῦ πρώτου νέα νίσκου ῥαθυμία παραλειφθέν, ὁ δεύτερος εὐθύμω; ἀπεπλήρωσεν· ἀποθέμενος τὴν τῶν χρημάτων προ βολὴν, καὶ τούτοις διὰ χειρὸς τῶν πενήτων ἀγοράσεις τὴν ἀτίμητον μαργαρίτην τῆς βασιλείας τῶν οὐρα νῶν, καὶ ἐν αὐτῇ τὸν ἄσυλον [ἐν] ἑαυτῷ προευτρεπίσας θησαυρὸν, κἀκεῖσε τὴν ἑαυτοῦ καρδίαν τι λείως προσηλώσας. Οὕτω τε προανελὼν τὸν τῆς τ χοφθόρου πλεονεξίας εἰσηγητὴν, καὶ τὸν πρώτον κατ' αὐτοῦ ἁρπάσας στέφανον, αὐτόν τε τοῦτον εἰς εφόδιον καὶ σύμβολον υψηλοτέρας νίκης νοητώς ἀναδησάμενος, εὐχαῖς τε πενήτων ἑαυτὸν καταχώσας, καὶ ταύταις νίκην νίκῃ προσθείναι καταπιστεύσας, οὕτως πεποιθὼς ὡς λέων, ἄρας τὸν ἑαυτοῦ σταυρὸν, πρὸς τὸν κατὰ τῆς ἀσεβείας ἐξήλατο πό λεμον. Οὐ γὰρ ἐπίστατο ὁ σοφὸς, ὅτι δὴ ο Έλετ μοτύναις μὲν καὶ πίστεσιν ἀποκαθαίρονται ἁμαρ ", τίαι, ο τὰ τῆς νίκης κωλύματα. «Ελεημοσύνη δὲ ἐκ θανάτου ὑπὲρ πάντα ῥύεται. ο Ὑπὲρ γὰρ ἀτες *: 1 - «κράνους, καὶ ὑπὲρ δόρυ ὁλκῆς κατέναντι ἐχθροῦ πολεμήσει ὑπὲρ σοῦ, φησὶν ὁ τοῦ Σιράχ. Αμέλε › ταύτην ἔργῳ προαλειψάμενος ἀθλητικῶς, καὶ θερ σαλέως πρὸς τὴν παράταξιν ἐξιών, οὐχ ὑλικὴν τινα περιέθετο πανοπλίαν, ἀλλὰ τὴν τοῦ ἁγίου Πνεύματος, ἣν ὁ Παῦλος ὑπέδειξε. Περιεζώσατο γὰρ τὴν ὀσφὺν ἐν ἀληθείᾳ, καὶ ἐνεδύσατο τὸν θώρακα της δικαιοσύνης· καὶ ὑπεδήσατο τοὺς πόδας, ἐν έτοιμε σία τοῦ Εὐαγγελίου τῆς εἰρήνης· καὶ περιεβάλετο τὴν περικεφαλαίαν τοῦ σωτηρίου, ἐπὶ πᾶσιν ἀντὶς βὼν τὸν θυρεὸν τῆς πίστεως, τὸν σβεννύντα πάντα τὰ πεπυρωμένα βέλη τοῦ πονηροῦ· καὶ τὴν μάχαιο ραν τοῦ πνεύματος, ὅ ἐστι ῥῆμα Θεοῦ. Καὶ τὴν ἀόρατον καὶ πνευματικὴν ταύτην περι εφράξατο παντευχίαν, «Ἐπεὶ μὴ πρὸς αἷμα καὶ σάρκα τὸν πόλεμον ἤρατο, ἀλλὰ πρὸς τὰς ἀρχές, πρὸς τὰς ἐξουσίας, πρὸς τοὺς κοσμοκράτορας του σκότους, πρὸς τὰ πνευματικὰ τῆς πονηρίας ο πνευ ματικοῖς πνευματικῶς ἀνθοπλιζόμενος· καὶ μου νονουχὶ, τὸ ἀποστολικὸν ἀναβοῶν λόγιον· «Ἡμῶν Του, και, 9. * ΣΧΙΣ, γρ. εξ. Κατὰ τάξιν. Καὶ πίστεσι. ὅσοι πιστοί, ὀρθοὶ πάντες. Δόρυ ολκής. ἀλκῆς. ὁλκη δύναμις, ισχύς. τὰ ὅπλα, οὐ σαρκικά, ἀλλὰ δυνατὰ τῷ Θεῷ, πρὸς καθαίρεσιν ὀχυρωμάτων. Αὐτίκα οὖν, ἄνωθεν σύμμαχον ἑαυτοῦ τὸν ἀγωνοθέτην ἐπικαλεσάμενος θυμόν τε κινήσας τὸν κατὰ φύσιν, καὶ ζῆλον ἀναλα δὼν τοῦ Ἡλίου τοῦ προφήτου· καὶ ὀργῇ κεχρημέ ως δικαίᾳ, «Διὰ τῶν ὅπλων τῆς δικαιοσύνης τῶν δεξιῶν καὶ ἀριστερῶν,» έχώρει κατὰ τῆς ἀδικίας καὶ εὑρὼν αὐτοῦ που τοὺς ὀνόματι [βασιλεῖς, ὄντως δὲ ] βασιλευομένους ὑπὸ τῆς ἀσεβείας, κακῶς τῷ κράτει κατὰ τοῦ τὸ κράτος χαρισαμένου κεχρημένους, καὶ ἄπειρον εἶδός τε καὶ πλῆθος βασανιστης ρίων, οὐ κατὰ τῶν ἀδικούντων, ἀλλὰ κατὰ τῶν εὐ σεβούντων δημοσίᾳ προθεμένους· παντοίων τε φυ λῶν, ἐθνῶν, καὶ γλωσσῶν ἐξωπλισμένων, κύκλῳ αὐτοὺς περιεστηκότων, δημηγοροῦντας ἀθέμιτα, καὶ ἀπειλοῦντας· εἰ ὀνομάσοι τις τὸν Χριστὸν, 5 τούτοις αὐτὸν ἀνηλεὼς ἐκδαπανώμενον ἀποθνήσκειν ζέσας οὖν τῷ θείῳ Πνεύματι, «έτρόμησε τοὺς νεο φρούς» κατὰ τὸν Μακκαβαῖον ἐκεῖνον, «καὶ ἀν ἤνεγκε θυμὸν κατὰ τὸ κρῖμα· ν καὶ οἷα λέων βρύξας ἰσχυρὸν καὶ βλοσυρὸν ὁρῶν, ἐκκόψας τὴν ἀπει λὴν, εἰς μέσον αὐτῶν εἰσεπήδησε, Χριστιανὸν ἑαυτὸν διαπρυσίως ἀναγορεύων, καὶ φανερῶς τὴν τῆς εὐ σεβείας εμφανίζων εὐγένειαν. Ο ψυχῆς ἀληθῶς θεοφόρου, νενικημένης τῷ θείῳ ἔρωτι, καὶ ὅλης ἐξεστηκυίας Θεῷ!, Ὢ μακαρίας φωνῆς, ἣν ὁ φερώνυμος τοῦ Χριστοῦ Γεώργιος, θεόθεν τὰ σπέρ ματα λαβών, καὶ ἐν πολλῷ τῷ χρόνῳ καλῶς ἐν καρδία γεωργήσας, τελείαν εὐκαίρως τῷ Δεσπότῃ ἀπέδωκεν! Ην ἀὴρ μὲν δεξάμενος, ἡγιάσθη· ἄγγε λο: δὲ οὐρανόθεν ἐπεκράτησαν, ἀρχάγγελοι δὲ ἐπευφήμησαν· καὶ πᾶσαι τῶν οὐρανῶν αἱ Δυνάμεις ύπερ ηγάθησαν”. Ὁ δὲ πάντων Θεός τε καὶ Δεσπότης ἀποδεξάμενος, πρέπειν τῇ προθυμίᾳ τὴν συμμαχίαν ἐδικαίωσε, καὶ τὸν ἀμάραντον αὐτῷ τῆς νίκης ἡτοί μασε στέφανον. Τὸ δὲ στίφος τῶν ἀσεβῶν ἐξεπλάγη, καὶ ὁ τούτων στρατηγὸς διάβολος ἀκούσας, καιρίαν πληγὴν ἐδέξατο. Ο μέντοι γενναῖος ἀθλητής, επέμε να λαμπρᾷ καὶ ἰσχυρὰ τῇ φωνῇ Θεὸν ὁμολογῶν τὸν Χριστόν, δαίμονας δὲ τοὺς παρ' αὐτῶν προσκυνου Η Οι σ. σθησαν Εἰς μέσον αὐτῶν εἰσ επέδησε. Ο φερώνυμος τοῦ Χριστοῦ Γεώργιος. γεώρ γιον, μένους λέγων, καὶ αὐτοὺς πλανωμένους καὶ παρα παίοντας, συκοφάντας θεῶν τῶν οὐκ ὄντων ἀποφαινόμενος, καὶ μᾶλλον αἰσχρολογοῦντας, ἡ Θεὸν ὑμεῖς γοῦντας ἀποδεικνύων βλασφημοῦντας ἐπιστομίζων, καὶ μεταμελεῖσθαι παρεγγυῶν, ἐπεγνωκότας τον ἕνα καὶ μόνον ὄντως ὄντα Θεόν· καὶ τέλος, τὸ γι φικὸν ἐκεῖνο συχνῶς ἐπιλέγων· «Θεοί, οἱ τὸν οὐρα νὸν καὶ τὴν γῆν οὐκ ἐποίησαν, ἀπολέσθωσαν. Οἱ δὲ παντὶ εἴδει δολιότητος χρώμενοι, διὰ πάντων τὸν ἀθλητὴν ἐξεπείραζον· τί μὲν οὐ λέγοντες; τί οὐ πράττοντες; ποτὲ μὲν ἀπαλύνοντες τοὺς λόγους αὐτῶν ὑπὲρ ἔλαιον, τῇ θωπείᾳ· ποτὲ δὲ, καὶ γι μναῖς αὐτῶν ταῖς βολίσι τῶν ἀπειλῶν κατατοξεύει. τες. Τὸ κάλλος ἐπαινεῖν, πρὸς τῇ συνέσει καὶ τὴν εὐγένειαν, καὶ τὴν ἐν πολέμοις ἀνδρείαν ἀποθαν μάζειν ὑποκρινόμενοι. Την νεότητα κατοικτείρα, καὶ μὴ θάνατον χωρον τῆς ἡδείας ταύτης ζωής μανικώς προκρίνειν συμβουλεύοντες. Χρημάτων ἅμα καὶ ἀξιωμάτων δωρεὰς οὐ τὰς τυχούσες προ τείνοντες. Εἶτα βασάνων είδη καὶ πλήθη θανατηρίες ἐπαγγελλόμενοι, μακρόν τε καὶ ἐδυνηρὸν αὐτῷ δὲ πάντων ἔσεσθαι προςεπαπειλοῦντες θάνατον, ἂν ἀνανεύσειε πρὸς τὴν παραίνεσιν. Ὁ δὲ στερεός και ἀκατάπληκτος τοῦ Χριστοῦ στρατιώτης, πειθαρχεία Θεῷ μᾶλλον ἢ ἀνθρώποις ἤδη πεπεδευμένος, μηδέν τε βιαιότερον εἶναι τῆς πρὸς Θεὸν εὐπειθείας, κατ' οὐδένα τρόπον περιτραπείς ἢ ὑποπτήξας, τὰς μὲν ὑπούλους κολακείας ἐλέγχων τῇ αὐστηρίᾳ τῶν ὕβρεων ἀπετρέπετο· τὰς δολερὰς δὲ ὑποσχέσεις ὡς ἀτίμους ἐξουδενῶν, διέπτυε· τὰς ἀσεβεῖς συμβαν λίας, ὡς θανατηφόρον τὸν ἀπεκρούετο· τὰς ἀπειλὲς τῇ ἑτοιμότητι τοῦ πάντα παθεῖν ἐξεγέλα· καὶ μηδὲ μέλλειν, παραυτίκα δὲ πειράσαντας πληροφορείσθαι τοῦτο κατήπειγεν, «Ο ἐμὸς ἔρως, βοῶν, ἐσταύρωται.» Καὶ ἁπαξαπλῶς, ἀπανταχόθεν ἀχείρωτος ἦν τοῖς πολεμίοις. «Τί; δὲ χωρίσει με, λέγων, ἀπὸ τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ; θλίψις; Η στενοχωρία; * διωγμός; ή λιμός; Η γυμνότης; ἢ κίνδυνος; ὕβρεων, Ζητητέον πῶς ἐπὶ Ὀνησίμου τοῦ μετά Τιμόθεον Ιγνατίου διαλεγομένου καὶ γράφοντος Ρωμαίος τὸ, ἐπί τινος, μία ἐπὶ Λουδοβίκου ι' δια λέγεσθαι,IN JOANNIS MALALE CHRONOGRAPHIAM.
Revocatur lector ad paginas edit. Bonn. quas numeri arabici inter uncos positi in textu Græco
representant.
αβροχία, 492.
ἀγανακτήσας κατὰ τοῦ υἱοῦ, 88,
152, 156, 166, 205, et alibi,
Αγανακτήθη, 438, 455, 449.
ἀγαπῆσαι φιλίαν, 467.
ἄγειν. ηγάγετο πρὸς γάμον Κομετώ. 430. ἀγάγαι, 110. ἀναγάγαι, 250, 457. συναγάγαι, 476.
ἄξας, 125. ἄξατε, 98. ἀντειτάξας, 398. εἰσάξαντας, 217. κατά
ξας, 185, συνάξαι, 185. συνάξας,
119, 177, 206. συνδιῆξεν, 167.
ἀγκυλόρινος, 106.
ἀγνεύσαντες active, 135, 207.
ἀγνώστως, 131.
ἀδρανείς, 215.
ἀγδισθέντα, 356.
ἄθλησις τῶν ἁγίων ἀποστόλων, 485.
αἴρειν. ἆρον, 240. ἐπαρόντες, 467.
αἱρετίζεσθαι. ᾑρετίσατο, 4.
αἰφνίδιον, 245, 405, 471.
αἰφνιδίως, 490.
αἰχμαλωσία, captivi, 150, 151, 154,
ἀκολουθοῦντες τῆς συνόδου, 412.
ἀκούει ὁ τόπος,dicitur, 255. ἀκούειν
ἀλλοτριοφάγοι, 180. ἀκηκοῶσα,
ἀκριβοῦν. Ακρίβωσαι τὸν ᾿Αγαμέ·
μνονα, 138. Ακριβώσατο παρ' αὐτ
τῶν τὸν χρόνον, 230.
ἀκριβῶς οὗτός ἐστιν ὁ Χριστός, 254.
ἀκροπολίται, 216.
ἄκτα, 443.
ἀκώνωπα, 265.
αλαστόρων δαιμόνων, 473.
Αλβον μέρος, 176.
ἀλεκτρυών. μετὰ ἀλεκτρυόνα, 275.
ἀληθινός, purpureus, 53, 415.
ἀλλοτριοφάγοι, 180.
ἀλυτάρχησε, 311. αλυτάρχησαν, 417.
Αλυτάρχης, 286, 289, 310.
αλυταρχικά, 312.
ἀλύταρχος, 310.
av,417.
ἅλωσις τῆς πόλεως, de terræ motu,
ἅμα cum genitivo, 95, cum genitivo et dativo, 219.
Αμιξία, 464, 483.
ἀμύνασθαί τινι pro τινα, 62.
ἐμφιέννυσθαι. ἡμφιεσμένον ἔχημα
χρυσέοις πετάλοις, 457. οχήματα
ἀργύρῳ ἡμφιεσμένα, 458.
ἀμφιθαλήν. 287.
ἀμφότερος, τῶν ἀμφοτέρων, 220,
πων, 66. τὸν ἄνθρωπον, Λατίνες,
228. τῶν ἀνθρώπων τοῦ ἀδελ
φοῦ, 325.
ἀνταίρειν.ἀντήρεν ό πατρίκης, αλά
ἀντεικόνισμα, 56.
κεῖν, 274.
ἀντιπεράσας, 80, 95, 139.
ἀντιποιεῖσθαι. ἀντεποιοῦντο τώ
Οδυσσέως, 115, 176, 351.
ἀντιφόρου, 397.
ἄν. ἐπηρώτησεν ποίας ἂν εἴη χώρας, ἀντέχεσθαι. οὐκ ἀντεχόμεθα δια
137. ὅσα ἂν ᾐτήσατο, 563.
ανά ημερησίας ἀνὰ φόλεις ιε', 439.
αναβάθρα του Ιππικού, 414.
ἀναβλύζουσα λεπτίδας χρυσοῦ, 456,
ἀνάγειν. ἀνήγαγον τῷ Φαραῷ, 65,
230, 254, 346, 593, 416, 440, al.
ἀναγινώσκων, litteris operam dans,
92, 352. ἀναγνούς καὶ ἀνατρα
φεὶς ἐν Κωνσταντινουπόλει, 385.
ἀνάδοχος αὐτοῦ ἐγένετο τοῦ ἀχράντου βαπτίσματος, 427.
ἀναδυῆναι. ἀναδυέντα πρὸς τὰ δόξαντα μεταξὺ αὐτῶν, 455. ἀν.
εδύη περὶ τὸ ποιῆσαι τὰ πάντα,
ibid.
ἀνακείραντες αὐτόν, 597.
ἀνακύπτειν. τὰ ἀνακύπτοντα, even
tus? 205.
ανακωδίκευσις, 448.
ἀναλίσκει Μαρίνον 404. ἀνήλωσε
με, 409.
ἀναλογουμένην, i. q. ἀνάλογον, 285.
αναμεταξύ, 414.
ἀναπατεῖν, 150.
ἀνάπλους ὁ πέραν Κωνσταντίνουπόλεως, 405, 405.
ἀνάπτεσθαι. ἀνήφθη amore, 150.
ἀναῤῥύεσθαι. ἀνεῤῥύσθησαν, 461.
ἀνάῤῥυσις, 39, 460.
ἀναστεναγμός, 63.
ἀνατρέφεσθαι. ἀναθρεψάμενον, 52,
ἀναφέρειν. ἀνηνέχθησαν, 251, ἀνήνεγκεν, 262. ανενέγκαι, 586.
ἀναφραγήναι, 328.
ἀναχρίειν. ἀνεχρίσθη ἡ θύρα, 380.
ἀνδρεῖος, ἀνδρεία καὶ πλήθει καὶ
ἀνδροκοῖται, 456.
ἀνεντέρισεν, 115.
ἀνεπηρεάστως, 383.
ἀνέρχεται ἡ θάλασσα καὶ κατακλύζει πάντας, 481.
ἀνέχεσθαι. τῶν πρεσβευτών μὴ
ἀνασχεθέντων εἰσελθεῖν, 194.
ἀνθηροπρόσωπος, 257, 425.
ανθρωπιστί, 255.
ἄνθρωπος. γυναικῶν καὶ ἀνθρώ
αντιφωνήσαντος ὑπὲρ αὐτῶν Τα
ζάνου, 460.
ἀνύειν. ἡνύσαμεν πλέον οὐδέν, 150.
αξίας κοιαίστωρος εἶχεν, 570.
ἀπάγειν. ἀπήγαγον τὴν ἀπόκρισιν,
154, nisi ἀνήγαγον legendus.
ἀπαλλαγήν, de judicibus, 448.
ἀπαλλάττειν, de judicibus, 534.
ἀπατεῖν, ἡπατοῦντο. 267
ἀπειλή, malum, 142. ἀπειλῆς π
πληρωμένα πολλὰ ἐγένοντο, 456
ἀπειλὴ φοβερά Θεοῦ, de lere
motu, 420, 498.
ἁπληκεύον, 335, 358, 452.
ἁπλοῦν. ἁπλώσαντες ἑαυτούς, 472.
ἡπλωμένων εἰς ἔδαφος νεκρών,
ἀπὸ σπαθίου, 495. ἀπὸ τῆς γυναί
κὸς ἤκουσαν, 481. ἀπὸ νομίσματ
τος ἑνός, 441. ἀπὸ διαλαλιᾶς ἀπὸ
εκεφαλίσθη σαν589. ἀπὸ ἐπάρχουν,
286. ὁ ἀπὸ φιλοσόφων, 202, 21
ἀπὸ cum passivo, 20, 26, 69, 74,
87, 153, 154, 159, 199, 220, **
ἀποδιδόναι. ἀπέδωκαν τας ψυχάς,
380, τὸ πνεῦμα, 409.
ἀποζωννύναι, ἀποξωσθεὶς τῆς ἀξίες
αὐτοῦ, 57. ἀπεζώσθη, 480, 494.
ἀπόθετα, 477. ἀποθέτων σίτου. 507,
ἀποκαθαρίσαντες, 135.
ἀποκαθιστάναι. ἀπεκατέστη, 5
ἀποκειμένην, fictam, 89.
ἀποκινήσαντος αὐτοὺς τῆς ἕξις
χίας, 427.
ἀποκρεωσίμου, 492.
ἀποκριθείς, 370.
ἀποκρισιάριος, 486.
ἀποκρύβει, 101.
ἀποκρύπτειν. φυγεῖν καὶ ἀπερν
Εῆναι τὴν τοῦ δήμου ὀργήν, ΜΠ
βοηθείας τετυχηκυῖα ἡ προλεχθεῖσα, ἐν μιᾷ νυκτο ρινῇ ἡσυχίᾳ ἐφάνη αὐτῇ ἡτοιμασμένη τράπεζα ἐξ εναντίας κειμένη· καί φησι πρὸς αὐτὴν εἷς τῶν ἀνα κειμένων· Οὐκ ἔστιν ἀξία τοῦ γεύσασθαι. "Ην δὲ ἡ φωνὴ ἢν ἤκουσε γνωρισθεῖσα αὐτῇ, ὡς πρὶν ταύτῃ συνελάλει αὐτῇ ὁ ἅγιος Πατάπιος. Ταύτης οὖν τῆς φωνῆς γενομένης, πάλιν φωνὴ ἐκ δευτέρου ἐγένετο, ἐκ τῶν ἐσθιουσῶν γυναικῶν μιᾶς τινος· Ναὶ, ἀξία γενήσεται ἐκ τῆς τραπέζης ταύτης γεύσασθαι· καὶ ἤκουσεν αὐτῆς τοῦτο εἰπούσης. Εξυπνος δὲ γενομέ ντ, κατενόησε τοῦ καλοῦ διδασκάλου τὴν φωνὴν τὴν πρώτην εἶναι. Καὶ ᾐτήσατο πάλιν ἐσώτερον ἐγκλεισθῆναι καὶ κατωτάτω, ὥστε μὴ ἔχειν αὐτὴν ἄδειαν ἑτέρωθεν λαμβάνειν τὸ πρὸς τὴν χρείαν, ή τινι ἐμφανίζειν, ἢ μόνον ὑπὸ τῆς ἐκεῖσε οἰκούσης σὺν αὐτῇ ἐγκλειστῆς, τοῦτο καλῶς ὑπὸ τοῦ λόγου ἑαυ τὴν κατακρίνασα. Διὰ τοῦτο οὖν, ἀγαπητοί, οἱ φοβούμενοι τὸν Θεὸν, εὑρήσουσι χάριν, καὶ ἐν ἁγίοις ὁ κλῆρος αὐτῶν, καὶ ἐν Κυρίῳ ὁ μισθὸς αὐτῶν, παρ' ᾧ ἐν ὀφθαλμοῖς εὕρωσιν, οἱ ταῖς μνείαις αὐτῶν κοινωνοῦντες. Τῆς γὰρ νυνὶ τελουμένης τοῦ ὁσίου μνήμης ὑπὸ τῶν πίσ στει ἐκδεξαμένων, καὶ τὸν φόβον το τῆς θείας λει τουργίας ἐν καθαρᾷ καρδίᾳ ἀναμενόντων, μετὰ τὴν παννυχίδα τῇ νυκτὶ ἐκείνῃ, εἶδον αὐτοὶ 30 μεγαλεία δόξης Κυρίου. Αὐτῶν γὰρ ὕπνου μεταλαβεῖν γενο μένων, ὡς πρώτῳ καὶ θείῳ δώρῳ ", φαίνεται δι' ὀπτασίας τῷ Στοιχείῳ ἐχούσης 8 τὸ ὄνομα, καὶ προσομιλῶν τῇ σεμνῇ ταύτῃ κόρῃ, μειδιῶν τῷ προσ ώπῳ ἠρώτα· Ποῦ ἐστιν ἡ σὴ μερὶς σήμερον μεθ' ἡ τῶν ἐναντίον Κυρίου; Αὐτῆς δὲ προσεχούσης, εἶδε μετ' αὐτοῦ καὶ ἕτερόν τινα· τοὺς δὲ ἀμφοτέρους τῷ μοναχικῷ σχήματι κατεστεμμένους. Καὶ ὁ μὲν προ βαδίζων, φωτὸς λαμπάδιον κατείχε, πρὸς τοῦ δευτέρου ὑπηρεσίαν. Ἐρωτήσαντος δὲ τὴν προῤῥηθεῖσαν σεμνὴν καὶ ἀστεῖον κόρην, συνέσει πολλῇ εὐλαβουμένη τὸν ἄνδρα, ἔξυπνος ἐγεγόνει· καὶ παραχρῆμα διανέστη τῆς κλίνης, καὶ ἃ εἶδεν, ἐξεῖπε τῇ ὑπὸ τοῦ ὁσίου Πατρὸς θεόφρονι γυναικὶ ἐπιζητουμένη. Μα θοῦσα δὲ ἐδόξασε τὸν Θεὸν, καὶ ἐπὶ πλέον ἐπεκτάθη τῇ πίστει. Τί δὲ ἄρα φιλακροάμενες, ὅτι ἐν φωτί ἐπιφοιτῶσιν οἱ ἅγιοι: • Ἐπειδὴ φῶς, φησὶ, τοῖς διο χαίοις διαπαντός.» θείας οὖν δωρεᾶς ὑπερβολὴν κου γιατέον, καὶ εὐθηνίας, ἀγαπητοί, ὁδηγία εμφανίζου τιν οἱ ἅγιοι τοῖς ἀξίοις, ἐνοικίζειν αὐτοῖς, οἶμαι, ὥσπερ ὕδωρ εἰς οἶκον τὰ ἀγαθὰ, πρὸς ἀπόλαυσιν αιωνίων ἀγαθῶν. 1 καιρόν. 10 Ισ. εἶδεν αὐτή. εἰσ. πρώτου δὲ θείου δώρου. 38 ἴσ. ἐχούσῃ Τῷ Στοιχείῳ ἐχούσῃ τὸ όνομα. εἶδεν αὐτή. εἶδον αὐταί, Καὶ ἡμεῖς μὲν, ὦ φιλομαθείς, εὐφράνθημεν έ πᾶσι τοῖς ὑπὸ τοῦ εἰρημένου ἁγιωτάτου ἐπισκόποι καὶ μὴ θέλοντας, συγγραφείσι. Συνέζευκτο γὰρ ἀνὴρ τῇ γνώσει τῶν Γραφικών θησαυρών, τάς πείρᾳ Ἀττικῆς διαλέκτου πεπαιδευμένος. "Οθεν και τὰ ἐν προοιμίῳ ὑφ᾽ ἡμῶν συγγραφέντα, αὐτοῦ ὑπὲρ χε μὲν εἰς καύχησιν, καθὼς ὁ μέγας Πατήρ αύτ ὤφθη διὰ τῆς ὀπτασίας Πατάπιος. Εὐλαβείας οὖν τοῦτο ὁ λεχθεὶς λογισάμενος ἔργον, τούτου χάρ. ταῦτα παρέδραμεν· οὐ λανθανόντως, ἀλλ' ἐχυσης Ἐγὼ δὲ, τῷ πλούτῳ τῆς θεϊκῆς σοφίας ἐπεκτεινόμενος, τοῦτο προστέθεικα. Πρὸς γὰρ τὸν εἶνα διορθωτὴν τὴν γνώμην εκόντισα, ὅπως με παρ σχῇ εἰπεῖν ἀξίως τὰ πρέποντα. Οὐ γὰρ Πλάτων ή Πυθαγόρᾳ, ἣ Ομήρῳ προσείην μαθεῖν τὴν καὶ κτον, ἀλλὰ τῷ τῆς σοφίας ὁδηγῷ, καὶ τῶν πα διορθωτῇ, ὅτι ἐν τῇ χειρὶ αὐτοῦ, καὶ ἡμεῖς καὶ ο λόγος ἡμῶν. Ἀκώλυτον δὲ ἔχει ἑαυτοῦ τὸ φιλάνθρω παν, καὶ τοῖς προσερχομένοις ἐν καθαρᾷ καρδίᾳ, ἐν διδύσκει θώρακα Γραφικών νοημάτων. Διὸ ἔκριν τοῦτο ὁ πάντων Δεσπάτης, ότι ο μικρόν καὶ λέγει αὐτὸς ἐποίησεν, ὁμοίως τα προνοείται περὶ πάντων ὅπως καὶ δι᾿ ἐμοῦ τὴν φωνὴν ἀκουτίσῃ ταῖς μετ ἡμῶν γενεαῖς, ὡς φοβερὸς ἐν βουλαῖς ἁγίων. Γι νεὰ γὰρ καὶ γενεὰ ἐπαινέσει τὰ ἔργα σου, καὶ τὴν δύναμίν σου ἀπαγγελοῦσι, ο τήν τε ὑπέρμαχον του χεῖρα δοξάσουσιν, οἱ ταῖς προστάγμασί σου ἀκείου θοῦντες. Διό, παντοδύναμε Λόγε τοῦ Πατρός, κα ξον ἡμᾶς τί ἀρεστὸν ἐν ὀφθαλμοῖς σου, καὶ εὐθὲς ἐν ταῖς ἐντολαῖς σου. Σὺ γὰρ ὁδηγήσεις και γνωρίζεις, ἃ ἡτοίμασας εἰς σωτηρίαν ἡμῶν ἀπαρχῆς. Βουλής δέ σου τίς ἔγνω, εἰ μὴ σὺ ἔδωκας σοφίαν; «Λογ σμοὶ γὰρ θνητῶν δειλοί, καὶ ἐπισφαλεῖς οἱ ἐπίνας ἡμῶν,ι ὁ τῆς σοφίας ἐραστὴς ἐδίδαξε. Διὰ τοῦτ εὐεργετουμένους ἡμᾶς, καταβὰς ἐξ οὐρανοῦ μόνι ἀπέδειξας, καὶ τὰς ἀσθενείας ἡμῶν ἀνέλαβες, καὶ τὰς νόσους ἐβάστασας· καὶ μὴ λύειν ἐπηγγείων μίαν τῶν σῶν ἐντολῶν· καὶ διδάσκειν μὴ ἐκκακεῖν. Καί τίς ἐρεῖ τί ἐποίησας, ὁ ἐλθὼν εἰς τὸν κόσμον, καὶ σώσας τὸν κόσμον; "Η τίς ἀντιστῇ τῷ κρίματα σου ᾧ ἐποίησας μεγάλα καὶ ἀνεξιχνίαστα; Από το των οὖν τῶν τοῦ Σωτῆρος Κριτού τοῦ ἀληθικό Θεοῦ διδαγμάτων, ἀγαπητοὶ, ἀνοίξωμεν στόμα λόγω Θεοῦ, καὶ τὴν δόξαν τῆς μεγαλοσύνης αὐτοῦ, με ? αποκρύψωμεν κενοδοξίᾳ· ἀλλ᾽ ἕκαστος, εἰ λίγο Εὐλαβείας οὖν τοῦτο ὁ λεχθεὶς λογισάμενος ἔργον. ἔχει Θεοῦ, προσφερέτω ἐκ τοῦ ἀγαθοῦ θησαυρού τῆς καρδίας, ἵνα τὸν πλησίον ἀναστρέψῃ ἐκ ταίς ἐπινοίας· ὅπως δείξῃ ἐν τούτῳ τὴν τοῦ ἐπαγγεία μένου ἀγάπην. Οἱ γὰρ τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν μαθηταὶ καὶ ἀπόστολοι, διδαξάτωσαν ἡμᾶς ποιεῖν τὰ ἔμει ὡσαύτως. Οἷα Ἰωάννης ἐκ τῆς ἐρήμου καρδίας τον Φαρισαϊκῶν διδαγμάτων ἀπαναχωρῶν, παρά τ καύχησιν αὐτοῦ, εὐλαβείας ἔργον ἔχθας τοῦ Ἰορδάνου ἐτέλεσεν· ὃς καὶ παραγενόμενος, καινὴν ἐντολὴν προκαταγγέλλων, τὸν τῆς δικαιοσύνης Ηλιον, τοῖς τῶν ἐχιδνῶν ἐγγόνοις ὑπεδείκνυε. Δ.ὸ καὶ ἔλεγον, οἱ μὲν τῷ βαπτίσματι τούτῳ προσερ χόμενο: τοῖς ὁμόροις· Δεῦτε, ἴδετε διδασκαλίαν, οταν οὐδεὶς τῶν προφητῶν ἐπηγγείλατο, οὐδὲ νομική ένω τολή διετείλατο. Εἶδες καὶ τοῦτον, ἀγαπητέ, οἷα βα παίζων παρακαλῶν διελέγετο; Εἶδες Πέτρου σταυρῷ προσηλούμενον, οἷα τερπνὰ προσεφθέγγετο; Είδες τὸν Παῦλον, πῶς Τιμοθέῳ καὶ πάσαις ταῖς φυλαῖς πολιτεύεσθαι παραινεῖς; Ομοίως καὶ Στέφανος, δ τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ μιμητής, διωκόμενος ἔλεγεν. Ἀλλ᾽ ἐπὶ τὴν τοῦ Παύλου διδαχὴν πάλιν ἡμῖν γενέ σπω τὴ φρόνημα, πρὸς πλήρωμα τῶν ζητουμένων καλῶς καταντήσασιν. Αὐτὸς γὰρ νουθετεῖν τοὺς ἀτάκτους οὐκ ἐσιώπησε· παραμυθεῖσθαι δὲ τοὺς ὀλιγοψύχους οὐκ ώκνησε, καὶ ἀντέχεσθαι τούτων ὡς ἀσθενούντων, τοὺς αὑτοῦ μιμητὰς ὡς συμμετόχους τῆς διδασκαλίας ὑπέδειξε, μακροθυμεῖν ὁμοῦ καὶ μὴ ἐκκακεῖν τῇ ὑγιαινούσῃ πίστει. Αὕτη γάρ ἐστιν ἡ ζωὴ ἡ αἰώνιος, ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ τῷ Κυρίῳ ἡμῶν, ᾧ ἡ δόξα καὶ τὸ κράτος, σὺν τῷ παναγίῳ Πατρί, καὶ τῷ ζωοποιῷ αὐτοῦ Πνεύματι, νῦν καὶ ἀεὶ, καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Αμήν. Οἷα τερπνά προσεφθέγξατο. Συνῆλθε δὲ ἀναρίθμητον πλῆθος, λοιδοροῦντες τὸν Καίσαρα, θυμοῦ πεπληρωμένον, ὥστε αὐτὸν βουλόμενοι κατακαύσαι. Ο δὲ Πέτρος διεκέλευσεν αὐτοὺς λέγων· Πρὸ ὀλίγων ἡμερῶν παρακληθεὶς ὑπὸ τῶν ἀδελφῶν, ἀνεχώρουν· καὶ εἶδον· καὶ ἰδοὺ ἐθεώρουν τὸν Κύριόν μου Ἰησοῦν Χριστόν. Καὶ προσεκύνησα αὐτῷ· καὶ εἶπον· Κύριε, που πορεύῃ; καὶ εἶπέ μοι ὅτι ἐν Ρώμῃ ἀπέρχομαι πάλιν σταυρωθῆναι καὶ ἐν τῷ ἀκολουθεῖν με αὐτῷ, ὑπέστρεψα πάλιν ἐν Ρώμῃ καὶ εἶπέ μοι· Μὴ φοβοῦ, ὅτι μετὰ σοῦ εἰμι, ἕως οὗ εἰσάγω σε εἰς τὸν οἶκον τοῦ Πατρός μου. Διὰ τοῦτο, τεχνία μου, μὴ ἐμποδίσητε τὴν ὁδόν μου· ἤδη γὰρ οἱ πίδες μου, τὴν οὐράνιον ἐδεύουσιν ὁδόν· [Μη] οὖν λυ πεῖσθε, ἀλλὰ συγχάρητέ μοι μᾶλλον ὅτι σήμερον τῶν πόνων τῶν καρπῶν μου ἐπιτυγχάνω. Καὶ τοῦτο εἰπὼν προσηύξατο οὕτως· Εὐχαριστῶ σοι, ἀγαθὲ ποιμὴν, ότι κατηξίωσας με τῆς ὥρας ταύτης. ᾿Αλλὰ δέομαί σου· τὰ πρόβατα & ἐπίστευσάς μοι, μὴ αἰσθανθῶσι του χωρισμοῦ μου, σὲ ἔχοντα, δι᾿ οὗ ἐγὼ τὴν ποίμνην ταύτην ηδυνήθην ποιμᾶναι. Καὶ τοῦτο εἰπὼν παρ ἔδωκε τὸ πνεῦμα. προσφωνή τικά· πρωτοκορυφαῖος ἀπο στόλων Ο ΛΟΓΟΣ Κ'. Περὶ τῆς ὑποθέσεως τοῦ Τελώνου καὶ τοῦ Φαρισαίου. Ἡ διὰ τοῦ Τελώνου καὶ τοῦ Φαρισαίου ύλη οξύν προγύμνασμα καὶ προοδοποίησις πρόκειται τοῖς βουλομένοις ἔχεσθαι τῆς ἱερᾶς ταπεινότητας, της πασῶν τῶν ἀρετῶν λαμβανομένης, αἷς ἡ κτήσις τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν ὄντως ἐνίδρυται, καὶ τῆς θες. μισοῦς ἀλαζονείας ἀπέχεσθαι, τῆς πασῶν τῶν φτάσο χρίστων ἀρετῶν παρατρεπούσης τὸν ἄνθρωπον. Τί; οὖν οὐ ζηλώσει τὸν Τελώνην, καὶ τὴν ἐπιστροφή αὐτοῦ, καὶ τὴν μεταμέλειαν, καὶ τοῦ Φαρισαίου ούτ ἀποσείσεται τὸν ὄγκον; εἴπερ ἡ μὲν ταπείνωση; συνάπτεται τῷ Χριστῷ, ἡ δὲ ἀλαζονεία τῷ περι νηματισμένῳ καὶ πλήρει ὄγκου δαίμονι. Ἡ ἀλαζονεία τὸν πρῶτον τῶν ἀγγέλων ᾧ κατα καὶ Εωσφόρος ἦν, πάντως διάβολον καθιστά. Αίτη τὸν γενάρχην 'Αδάμ τοῦ παραδείσου ἐξωθεῖτα:· ι Κα εἷλε δυνάστας ἀπὸ θρόνων, καὶ ὕψωσεν ταπεινούς. Κύριος ὑπερηφάνοις ἀντιτάσσεται, καὶ ταπεινή δίδωσι χάριν.» Αὕτη κατατίθεται τὸν Φαραώ· «Ε. πεν ἄφρων ἐν καρδίᾳ αὐτοῦ, οὐκ ἔστι Θεός.» Αίτη τὸν Ναβουχοδονόσορ καταβάλλεται· «Κυρίῳ γὰρ Θεῷ σου προσκυνήσεις, καὶ αὐτῷ μόνῳ λατρεύσεις, ο Καί· «Οὐ ποιήσεις οὐδὲν ὁμοίωμα.» Εἰ καὶ τῷ μὲν ἡ νόσος λύεται, τῷ δὲ ἕξις γίνεται τὸ πάθος. Οντε; πυρετός ἐστιν ἡ ὑπερηφανία, ὑποπίπτουσα τῷ αἰσθήσει τοῦ πυρέττοντος, φρενίτις δεινὴ εἰς πτῶσιν τὸν ἄνθρωπον παροξύνουσα, ύδρωψ έμπλεος αέρος καὶ ὕδατος. Τίς γὰρ ἀναβήσεται εἰς τὸ ὄρος Κυρίου; Αθώος χερσί, καὶ καθαρὸς τῇ καρδίᾳ, ὃς οὐκ ἔλαβεν ἐπὶ ματαίῳ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ.» Τοιαύτη ἦν ἡ τοῦ Τύρω ματαιότης καὶ ἀγερωχία, ἡ τὴν ἰκμάδα ἀποδελ μένη τῆς χάριτος, γῆ ἄνικμος. Ἴστε γὰρ δήπο τοῦτο καὶ λόγῳ καὶ πείρα, ὁ ἀλαζὼν οὐ δεῖται της τελειωτικῆς τοῦ Θεοῦ χάριτος· καὶ διὰ τοῦτό ἐστιν ἄνικμος καὶ ξηρός, λείπεται τοῦ ζωτικού θεσμού, καὶ τῆς ζωούσης υγρότητος. Ἐν τούτῳ κενῷ ἔνι δένδρῳ τὴν καλιὰν ἐργάζεται ὁ νυκτικόραξ διά βολος. Καὶ ἁπλῶς εἰπεῖν, ἡ ταπείνωσις τροφὸς ὑπάρχει τῶν ἀρετῶν, τοῦ Χριστιανού κάλλους εὐσεβείας και φάλαιον καὶ ἀρχὴ καὶ τέλος. Τῶν παθῶν ἀναίρεσης, συντήρησις ὑγρότητος ἐν τῇ ῥίζῃ τῆς πίστεως. Ἡ ταπεινότης σύνεστι τῷ φόβῳ τοῦ Θεοῦ τῷ ἐλαύνειν τὴν ἀνομίαν, ὡς ἔφη καὶ ὁ Ἱερεμίας καὶ ὁ Σολομών. Οντως γὰρ Ἀρχὴ σοφίας φόβος Κυρίου.» Αύτη τὸν τελώνην κήρυκα ποιεῖται τοῦ Πνεύματος· ἡ δὲ ἀλαζονεία τὸν Φαρισαῖον κενὸν ἐργάζεται τύμπανο μάτην ἀλαλάζον. Οντως ῥοιὰ Σοδόμων ἐστὶν ὁ ὑπο κριτής, πέπων τὰ μὲν ἔξωθεν ὡραῖος, τὰ δὲ ἔνδ Πεν σαπρός τε καὶ ἄχαρις. ᾿Ανέβη εἰς τὸ ἱερὸν ὁ Τελώνης, καὶ ἀνέβη καὶ τὰ ΧΧΙΙΙ, 3, 4. 5. ματικῶς καὶ ψυχικῶς. Ανέβη εἰς τὸ ἱερὸν ὁ Φαρι σαῖος σωματικῶς καὶ ψυχικῶς. Ὁ μὲν γὰρ ἀνέβη τῇ ψυχῇ καταβαίνων διὰ τῆς ταπεινότητος· ὁ δὲ κατα έξη τῇ ψυχῇ ἀναβαίνων διὰ τῆς ὑπερηφανείας. Ο μὲν ἀνέβη ταῖς κατὰ τὸν Δαβὶῦ ἀναβάσεσιν, ἐπιβὰς τῆς ὁδοῦ τῆς φερούσης εἰς τὸν παράδεισον· ἡ δὲ κατέβη καταβαίνων εἰς τὸν Εωσφόρον, τὸν ἀρχηγὸν τῆς ὑπερηφανείας. Ὁ μὲν ἀνέβη διὰ τῆς ἀναβάσεως καὶ ἐπιδόσεως εἰς τὰς ἀρετάς· ὁ δὲ κατέβη ἀπὸ τῶν ἀρετῶν, καὶ προσεπέλασεν ταῖς κακίαις. Πολλοὶ εἰσέρχονται τῷ ἱερῷ, ἀλλ᾽ ὀλίγοι μετέχου σε τοῦ ἱεροῦ· οὐ γάρ εἰσιν ἄξιοι τοῦ οἴκου τοῦ Θεοῦ. Ὁ γὰρ ὑπερήφανος οὐ μένει ἐν τῇ ἀγάπῃ. Ὁ δὲ μή μένων ἐν τῇ ἀγάπῃ, ἐν τῷ Θεῷ οὐ μένει, κατὰ τὸν Ἰωάννην. Ὁ δὲ μένων ἐν τῇ ἀγάπῃ ἐν τῷ Θεῷ μέσ νει καὶ ὁ Θεὸς ἐν αὐτῷ, καὶ ἔστιν ναὸς Θεοῦ, κατὰ Παῦλον. Ἐκεῖνοι κυρίως εἰσέρχονται τῷ ἱερῷ καὶ τῷ ναῷ τοῦ Θεοῦ, οἷς ἰδικῶς ἐνεργεῖ ὁ Θεός. Φωτί ζει δὲ μόνους τοὺς νηπίους καὶ μικροὺς ὁ Θεός, κατὰ τὴν μουσουργέτην Δαβίδ. • Όπου γὰρ ταπείνωσις, ἐκεῖ καὶ σοφία,» κατὰ τὸν Σολομώντα· σοφία πίσ στεως καὶ σοφία πράξεως. Ταύτης τῆς σοφίας ελείπετο ὁ Φαρισαῖος· ὅθεν καὶ ὑποκριτὴς ὢν εὐχαριστεῖ κατὰ μόνα τὰ ἔξωθεν τῷ Θεῷ, κατὰ δὲ τὰ ἔνδοθεν ἀχάριστος γίνεται τῷ Θεῷ. Οὐ γὰρ τηρεῖ τὴν ἐντολὴν, ο Αγαπήσεις τὸν πλησίον σου ὡς ἑαυτόν.» Ην ἀγαθὸν τὸ ῥῆμα, Εὐχαριστῶ σοι, ἐπειδὴ οὐχ ἑαυτῷ ἀπεδίδου τὴν ἀρετὴν ὁ Φαρισαῖος, ὡς ἐνόμιζεν ὁ Ναβουχοδονόσορ καὶ ὁ Σεμείας καὶ ὁ Πέτρος· τινι ὑπερηφανεία καὶ ὁ Εωσφόρος καὶ ὁ Ἀδὰμ περιέπεσον. Ὅμως ηύχετο 8 οὐκ εἶχεν ἔχειν· καὶ εἰ γὰρ εἶχε, διὰ τῆς ὑπερηφανείας ἀπώλεσεν. Οφείλει γὰρ καὶ ὁ ἔχων ὁμολογεῖν μὴ ἔχειν, καὶ λέγειν, ὅτι ι Αχρεῖος δοῦ λός είμι,» ἐπεὶ «Οὐ δικαιωθήσεται ἐνώπιόν σου πᾶς ζών.» Απιβάλλεται ὄντω; τὴν ἀγάπην ὁ μὴ ταπεινούμενος, καταφρονεῖ δὲ ὁ μὴ ἀγαπῶν. Οντως ἀρχή παντός είδους ἁμαρτίας ἡ ὑπερηφάνεια. Ταύτῃ ἕπε και φθόνος, τῷ φθόνῳ φόνος· δι' ἣν ἐν ἐχθροῦ μοί ρα ὁρᾷ τὸν πατέρα ὁ ᾿Αβεσαλώμ, καὶ κτείνειν προάγεται. Οντως ὁ κρύφιος κακὸς τοῦ φανερού ἐστι χείρων, καὶ τοῦ διαβόλου οὐκ ἀπέοικε, δι' ὄψεως τὸν πρωτόπλαστον φαινακίσαντος. Διὰ τοῦτο ὁ φα νερὸς φαῦλος δικαιοῦται, καὶ ὁ ἀφανὴς καταδικάζει ται. Τῷ μὲν γὰρ μόνη φαυλότης, τῷ δὲ καὶ ψεύδος καὶ διαπάτη παρέπεται· καὶ διὰ τοῦτο τῆς ἄκρας ἀληθείας ἀπολιώκεται. Διὰ γὰρ τῆς ἀγάπης καὶ ο Εκλεκτός προορίζεται, κατά τε τὸν Πέτρον Ἐπι στολῇ δευτέρᾳ, καὶ τὸν Παῦλον πρώτῳ πρὸς Ἐφε σίως, καὶ τρίτῳ πρὸς Κολασσεῖς, τὸ δὲ ἔχθος ἀπο δοκιμάζει. Έγνω ὁ Τελώνης τὴν ἰδίαν ἁμαρτίαν, καὶ δεδι καίωται, τῆς ἁμαρτίας πόλξωθεν γενόμενος. "Οθεν καὶ τῇ κατὰ τὸν Ἰεζεκιή». Ητις ζωὴ καὶ τῷ Δαβίδ π Ρ:ον. παρηκολούθησεν, ὡς ἐμαρτύρει ὁ Ναθάν. Οὐκ ἔγνω τὴν ἴδιαν ἁμαρτίαν ὁ Φαρισαῖος, καὶ τῆς ζωῆς πόλ έωθεν γίγνεται. Καὶ σκέπει καλῶς δεύτερον τὴν εὐαγγελικήν εξο σιν· «Ανθρωποι δύο ἀνέβησαν εἰς τὸ ἱερὸν προτεί ξασθαι, ὁ εἷς Φαρισαῖος, καὶ ὁ δεύτερος Τελών. Εἰς παράδειγμα καὶ τύπον τῶν ἀνθρώπων τῶν κ. καιούντων ἑαυτοὺς, ἐξουθενούντων δὲ τοὺς ἁμαρτί νοντας. Ἔθηκεν τὸν Φαρισαῖον Κύριος εἰς δείγμα τῶν ὑπερηφάνων, τὸν δὲ Τελώνην ἔθηκεν εἰς παρέ δειγμα τῶν ἁμαρτανόντων ἀνθρώπων, και μετα συντετριμμένης καρδίας τὰς προσευχὰς καὶ ἐξο ομολογήσεις ποιουμένων, ἵνα διδάξῃ πάντας την μὲν ὑπερηφάνειαν μισεῖν, τὴν δὲ ταπείνωσιν ἀγα πᾶν. Καὶ δείκνυσι καθαρῶς ἀπὸ ταύτης της παραδο λῆς ὁ Χριστὸς, ὅτι ἡ μὲν δικαιοσύνη καὶ ἀρετὴ μετ γάλη ἐστι, καὶ πλησίον τοῦ Θεοῦ τὸν ἄνθρωπον ἵστησιν· ὅταν δὲ τὴν ὑπερηφάνειαν προσλάβητα, εἰς τὸν κατώτατον βυθὸν ἀποῤῥίπτει τὸν ἄνθρωπο. Τοῦτο γὰρ καὶ πέπονθεν ὁ Φαρισαῖος, καὶ ἀπὸ τοῦ της τῆς αἰτίας κατεκρίθη, καὶ εἰς ἀπώλειαν ἐξώχει λεν. Ἡ δὲ ἀδικία καὶ ἡ ἁμαρτία βδελυκτή ἐστι καὶ μισητή, καὶ πάσης κακίας βαρυτέρα, καὶ μακρύνει τὸν ἄνθρωπον ἀπὸ τοῦ Θεοῦ. Ἀλλὰ ἡ ταπείνωσις διὰ τῆς μετανοίας καὶ ἐξομολογήσεως δικαιοί τοῦτον καὶ σωτηρίας ἀξιοῖ, καὶ πλησίον φέρει καὶ ἴστησι τοῦ Θεοῦ. Τοῦτο εὗρεν ὁ Τελώνης, καὶ ἀπὸ ταύ της τῆς αἰτίας εδικαιώθη, καὶ σωτηρίας Αξία ται. Ο Φαρισαίος σταθείς, πρὸς ἑαυτὸν εἶπεν· Ὁ Θεός, εὐχαριστῶ σοι, ὅτι οὐκ εἰμὶ ὥσπερ οἱ λοιποί τῶν ἀνθρώπων, ἅρπαγες, άδικοι.» Βαβαὶ τῆς ὑπερηφανείας! Κύριος καὶ Ἡσαΐας ολιγωρεῖ ὡς κα αγούσης εἰς Αἴγυπτον, καὶ θάρσος ἐχούσης τοῦ θε ραώ, καὶ σκιὰν τῆς Αἰγύπτου, καὶ μνήμης ἀπώλειαν μετ' ἤχου, κατὰ τὸν ἱεροψάλτην Δαβίδ, καὶ μὴ μνή. μης ἀϊδιότητα. Βαβαὶ τοῦ φιλολοιδόρου στόματος! κατὰ τὸ ἔκτον τῶν Παροιμιών. Οὐκ εἰμί, φησίν, ώσπερ οἱ λοιποὶ τῶν ἀνθρώπων, ἁρπαγες, ἄδικο καὶ μοιχοί, ἢ καὶ ὡς οὗτος ὁ Τελώνης.» Αρχή της ὑπερηφανίας ἡ ὕβρις φαίνεται. Ο γὰρ διαπτύων τοὺς ἄλλους, καὶ μηδὲν τούτους ἡγούμενος, ἀλλὰ τοὺς μὲν πτωχούς, τοὺς δὲ δυσγενεῖς, τοὺς δὲ ἀμετ θεῖς καὶ ἰδιώτας ὑπολαμβάνων, τοὺς δὲ ἀδίκους καὶ ἁμαρτωλοὺς, ἐκ τῆς ὕβρεως ταύτης παρασύρεται καὶ μόνον ἑαυτὸν οἶεται εἶναι σοφὸν, συνετόν, εύγε νῆ, πλούσιον, δυνατόν, δίκαιον, καὶ πάντων ἀνθρώπων ὑπέρτερον· καὶ ἔστιν ἡ ὕβρις ὑπερηφανείας αρχή, καὶ ἡ ὑπερηφάνεια κακὸν τῆς ὕβρεω; ἔγ νον. Διὰ τοῦτο καὶ ἡ διαβόητος ἡμέρα Κυρίου τὴν ἐκδίκησιν ποιήσει ἐπὶ πάντα ὑβριστὴν καὶ ὑπερήφανον· αἱ γὰρ συγγενεῖς ἁμαρτία: ἐμητρόπως και ζονται. Εδειξεν ὁ Φαρισαῖος καὶ τῷ σχήματι αὐτοῦ καὶ τῇ στάσει τὴν ἔπαρσιν ἦν εἶχε, καὶ τὴν ἀλαζονείαν. Καὶ οἱ μὲν λόγοι αὐτοῦ ἐξ ἀρχῆς ἦσαν εὐγνώμονε Έλεγε γάρ, «Ο Θεός, εὐχαριστῶ σοι.» Μετὰ ταῦτα: •» δὲ ὅσα εἶπε πάσης ἀλαζονείας καὶ ὑπερηφανίας ήταν πεπληρωμένα. Οὐ γὰρ εἶπε· Σύ με ἐποίησας, Κύριε, καὶ διὰ τῆς βοηθείας τῆς σῆς ἐλευθεροῦμαι πάσης ἀδικίας καὶ ἁρπαγῆς, καὶ τῶν ἄλλων κακῶν Τί γὰρ ἔχεις, φησὶν, δ οὐκ ἔλαβες;» Ἀλλὰ πάντα τα κατορθώματα ἐξ ἰδίας δυνάμεως ελογίζετο κατορθῶσαι. Πᾶς δὲ ἄνθρωπος ἐχέτω πληροφορίαν, ὅτι χωρὶς τῆς τοῦ Θεοῦ βοηθείας οὐ δύναται, οὐδὲ ἰσχύει κατορθώσαί τι ἀγαθόν· 4 Χωρὶς γὰρ ἐμοῦ, φησὶν ὁ Χριστὸς, οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδέν.» Καὶ ὁ Προφής της· «Ἐὰν μὴ Κύριος οικοδομήσῃ οἶκον, εἰς μάτην ἐκοπίασαν οἱ οἰκοδομοῦντες.» Καὶ ὁ ᾿Απόστολος Οὐ τοῦ θέλοντος, οὐδὲ τοῦ τρέχοντος, ἀλλὰ τοῦ ἐλεοῦντος Θεοῦ.» Καί, «Οὐκ ἐγὼ δὲ, ἀλλ᾽ ἡ χά ρις τοῦ Θεοῦ, ἡ σὺν ἐμοί.» Καὶ, ι Ο Θεός ἐστιν ὁ ἐνεργῶν ἐν ἡμῖν καὶ τὸ θέλειν καὶ τὸ ἐνερ γεῖν. ο Καὶ διὰ τοῦτο ὁ μὲν Τελώνης κῆπος ἦν τοῖς πνευ ματικοῖς ὕδασιν ὑποβρύχιος· ὁ δὲ Φαρισαῖος δρύς ἦν ἄφυλλος, κατὰ τὸν Ἡσαΐαν καὶ τὸν Σαλομώντα. Εἰ γὰρ καὶ τῷ αὐτεξουσίῳ τετιμήμεθα τῆς προαιρέσεως, ἀλλ' ὅμως, ἐκτὸς τῆς ἄνωθεν συμμαχίας ούτ δὲν τῶν ἀνδραγαθημάτων ἐν τῇ ὁδῷ τοῦ βίου ἐπιτελέσαι δυνάμεθα. «Οίδα γάρ, φησὶν, ὅτι οὐ τοῦ ἀνα θρώπου ἡ ὁδὸς αὐτοῦ, οὐδὲ πορεύεται ἀνὴρ κατορθῶσαι πορείαν αὐτοῦ.» Μή οὖν ἑαυτοῖς λογιζώμεθα τῶν ἀγώνων τὰ τρόπαια. Ημέτερον γὰρ τὸ προελέσθαι μόνον τὸ κρεῖττον καὶ σπουδάσαι, Θεοῦ δὲ τὸ εἰς ἔργον ἀγαγεῖν τὴν ἀγαθὴν ἐπιθυμίαν καὶ ἔφε σιν, τῷ μηδὲ φύσει τὸ δύνασθαι ἔχοντι, ἀλλ' ἀπὸ τῆς χάριτος λαμβάνοντι λέγειν, ὅτι ὁ Δύναμαι.» Τοῦτο κόμπος καὶ καύχησις· «Τί γὰρ ἔχεις, φησὶν, ὃ οὐκ ἔλαβες; εἰ δὲ καὶ ἔλαβες, τί καυχᾶται ὡς μὴ λα δών; ν Νηστεύω δὶς τοῦ Σαββάτου, ἀποδεκατῷ δὲ πάντα ὅσα κτώμαι.· Ἐπειδὴ γὰρ κατηγόρησε τῶν λοι τῶν ἀνθρώπων καὶ τοῦ Τελώνου & Φαρισαῖος, ὅτι μοιχοί εἰσι καὶ ἅρπαγες· αὐτὸς πρὸς μὲν τὸ τῆς μοιχείας πάθος τὴν νηστείαν Αλαζονεύσατο· ἐπειδὴ ἀπὸ τῆς τρυφῆς γίνεται ἡ πορνεία· κόρος γὰρ πα τὴν ὕβρεως, καὶ πορνεία. ἐκ πλησμονῆς· ὁ Φαρι σαῖος δὲ τὸ σῶμα διὰ νηστείας κατατήκων, πολύ ἀπέχειν ἐκαυχᾶτο τῶν τοιούτων παθῶν. Ἐνήστευον δὲ οἱ Φαρισαῖοι δύο ἡμέρας τῆς ἑβδομάδος, δευτέραν και πέμπτη. Πρὸς δὲ τὸ, ο Αρπαγες καὶ ἄδικοι, › ἔλεγεν ὁ Φαρισαίος, ο Αποδεκατῶ πάντα ὅσα κτῶμαι.» Τοσο οὗτον γὰρ ἐνεκαυχήσατο ἐναντιοῦσθαι τῇ ἁρπαγή καὶ τῇ ἀδικίᾳ, ὥστε καὶ τὰ ἑαυτοῦ ἑτέροις διδόναι. Οἱ γὰρ Ἑβραῖοι ἐδίδοσαν τῶν ὄντων ἁπάντων «δ κάτην μίαν, ο καὶ μετὰ τὴν τρίτην· καὶ αἱ τρεῖς συντεθειμέναι διανύουσιν, ὅτι τὸ τρίτον τῆς οὐσίας αὐτῶν ἐδίδουν. ᾿Αλλὰ καὶ τὰς ἀπαρχὰς καὶ πρωτοτόκια, καὶ ἕτερα πλείονα παρεῖχον τῶν ὄντων ὑπὲο ἁμαρτημάτων, τὰ ὑπὲρ καθαρισμοῦ, τὰ ἐν ἑορταῖς, τὰ ἐν ταῖς τῶν χρεῶν ἀποκοπεῖς, καὶ ταῖς τῶν δού λων ἀφέσεσι, καὶ τοῖς δανείσμασι τοῖς ἀπηλλαγμένης τύχου. Ταῦτα δὲ πάντα συντεθειμένα καὶ τινα Ομούμενα, τὸ ἥμισυ τῆς οὐσίας διδοὺς ἀνθρώπους, α δὲν μέγα ἐργάζεται επαιρόμενος καὶ ἀλαζονευόμεν καὶ ταῦτα τοῦ Εὐαγγελίου λέγοντος· «Ἐὰν μὴ περισσεύσῃ ἡ δικαιοσύνη ὑμῶν πλέον τῶν Γραμματέων καὶ Φαρισαίων, οὐκ εἰσελεύσεσθε εἰς τὴν βασιλεία, τῶν οὐρανῶν.» Ο δὲ Τελώνης μακρόθεν ἑστὼς, οὐκ ἤθελεν οὐ τοὺς ὀφθαλμοὺς εἰς τὸν οὐρανὸν ἐπᾶραι, ἀλλ' ἔτι πτεν εἰς τὸ στῆθος αὐτοῦ, λέγων· Ο θελ:, ιλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ. Λέγω ὑμῖν, κατέβη οὗτος δεδι κασμένος εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ· ὅτι πᾶς ὁ ὑψῶν ἐπι τὸν ταπεινωθήσεται, ὁ δὲ ταπεινῶν ἑαυτὸν ὑψωθή σε ται.» Ευχόμενος ὁ Τελώνης, καὶ ἔργα μὴ ἔχων ἀγα θα, οὐδὲ ἀπαριθμῆσαι ταῦτα ἡδύνατο, ὥσπερ ή Φ. ρ:ταῖος· ἀλλ᾽ ἔτυπτε τὸ στῆθος, καὶ τὴν καρδία ἐμάστιζε, καὶ μετὰ πολλῆς συντρικῆς καὶ κατανύξεως ἔλεγεν· «Ο Θεός, ἐλάσθητί μοι τῷ ἁμαρτωλῷ Διὰ τοῦτο καὶ ἵλεων εὑρίσκει τὸν ἐλεήμονα, καὶ εὐδιάλλακτον Κύριον. Πάντων γὰρ τῶν ἁμαρτημάτων καθαιρετική ἐστιν ἡ ταπεινοφροσύνη, ἡ δὲ ὑπερηφανία ἀφανίζει πάσας τὰς ἀρετάς· ὅτι πάσης ἁμαρτία; καὶ κακίας μείζων ἐστὶ καὶ βαρυτέρα. Κρεῖσουν ἁμαρτάνοντας ἐπιστρέφειν καὶ ταπεινοῦσθαι, ἢ κατα ορθοῦντας ἐπαίρεσθαι. Ο Τελώνης τὰ ἁμαρτήματα ἀπεδύσατο, δεξάμενος τὴν τοῦ Φαρισαίου κατηγορίαν μετὰ πραότητος καὶ ὑπομονῆς· καὶ ὁ Φαρισαῖος ἀπό δόξης εἰς τὸ τῆς ἀτιμίας κατέπεσε βάραθρον, δικαιώσας ἑαυτὸν, καὶ κατηγορήσας τοῦ Τελώνου, καὶ τῶν λοιπῶν ἀνθρώπων. Ο Τελώνης ἀπὸ τῆς ἐπονειδίστου ζωῆς καὶ τῆς ἁμαρτίας, εἰς τὴν μακαρίαν ἐπανῆλθε ζωὴν καὶ κατάστασιν· ὁ δὲ Φαρισαῖος ἐταπεινώθη ἐξ ὄγκου καὶ τῆς ἐπάρσεως. Δύο γὰρ ἀπαιτούμεθα πάντες ἄνθρωποι, τὸ κατα γινώσκειν τῶν οἰκείων ἁμαρτημάτων, καὶ τὸ τοῖς ἑτέροις ἀφιέναι ἁμαρτήματα. Ο γὰρ τὰ αὐτὰ αὐτοῦ) βλέπων ἁμαρτήματα, συγγνωμικώτερος γίνε ται τοῖς ἑτέροις· ὁ δὲ κατακρίνων ἑτέρους, ἑαυτὸν κατακρίνει, καὶ καταδικάζει, καὶ εἰ πολλὰς κέκτηται ἀρετάς. Οντως μέγα ἐστὶ τὸ μὴ κατακρίνειν ἐτέ ρους, ἀλλ᾽ ἑαυτοὺς, ἀδελφοί. Ἡμεῖς δὲ, τὰ ἑαυτῶν ἀφέντες ἁμαρτήματα, ἑτέρους μᾶλλον κατακρίνο μεν, ἄλλους ἐξετάζομεν, οὐκ εἰδότες ὅτι, εἰ καὶ πάν των ὦμεν δικαιότεροι, ἑτέρους δὲ κατακρίνομεν, ὑπεύθυνοι γινόμεθα, καὶ τῆς αὐτῆς ἐσμεν ἄξιοι το μωρίας καὶ κολάσεως, ἧς καὶ ὁ κρινόμενος ἄξιος ἐστιν· «" γὰρ κρίματι κρίνετε, φησί, τούτῳ καὶ κριθήσεσθε.» Ο γὰρ πορνεύων ἐντολὴν παραδαί νει, καὶ ὁ κρίνων τὸν πορνεύοντα. Ωστε καὶ ἀμφό τεροι θείαν ἐντολὴν παραβαίνουσιν, καὶ ὁ πορνεύων καὶ ὁ κρίνων. Αλλά μεταθώμεθα τὴν εἰς ἑτέρους ἐξέτασιν καὶ πολυπραγμοσύνην εἰς ἑαυτοὺς μᾶλλον, ἀγαπητοί. Καὶ ἐὰν ἴδωμέν τινας ἁμαρτάνοντας, ἡμεῖς τὰ ἐαυ τῶν ἁμαρτήματα πρὸ ὀφθαλμῶν ἔχωμεν, καὶ χείρω τὰ ἡμέτερα λογιζώμεθα, ἢ τὰ τῶν ἑτέρων. Οἱ γὰρ ἁμαρτήσαντες, ἐν τῇ ὥρᾳ ἴσως τῆς ἁμαρτίας μετα ενόησαν· ἡμεῖς δὲ πάντοτε μένομεν ἀδιόρθωτοι, και τακρίνοντες καὶ ἑτέρων ἐξετάζοντες. Ο Λὼτ ἐκεῖνος ἐν Σοδόμοις οἰκῶν οὐδένα κατέκρινεν, οὐδενὸς κατα ηγόρησε. Διὰ τοῦτο δεδικαίωται, καὶ ἀπὸ τοῦ πυρὸς διεσώθη καὶ τῆς πανολεθρίας, ἧς οἱ Σοδομίται κατ εδικάσθησαν. Ταπεινωθέντες οὖν καὶ ἡμεῖς ἑαυτοὺς κατακρίνωμεν, ἑαυτοὺς καταισχύνωμεν, ἵνα ἀκατά κριτοι ὑψηλοὶ γενώμεθα. Αγαπήσωμεν τὴν ταπεινοφροσύνην. Διὰ ταύτης ὁ Τελώνης ἐδικαιώθη, καὶ τὸ φορτίον τῶν ἁμαρτημάτων ἀπέθετο. Μισήσωμεν τὴν ἔπαρσιν, ὅτι ὁ Φαρισαῖος διὰ ταύτης κατεκρίθη, καὶ τὰς ἀρετὰς ἄς εἶχεν ἀπώλεσεν. Ο Φαρισαῖος μὴ καλῶς τὸ καλόν διαπραξάμενος κατακέκριται. Ὁ Τελώνης ὡς καλῶς τὰ μὴ καλὰ τῶν ἔργων ἀποσεισάμενος, δεδικαίωται. Επέβλεψε γὰρ ὁ Θεὸς ἐπὶ τὸν στεναγμὸν τοῦ Τελώνου, καὶ τὴν αὐτοῦ συντριβήν, καὶ τὰς κατὰ τοῦ στήθους τύψεις· καὶ προσδεξάμενος το, ιλάσθητι μετὰ τοῦ ᾿Αβελ αὐτὸν ἐδικαίωσεν. Τὰς δὲ θυσίας, καὶ τὰς ἀρετὰς, καὶ τὰ κατορθώματα. Φαρισαίου ὡς μεγαλαύχου καὶ ὑπερ τφάνου ἐβδελύξατο καὶ ἀπώτατο· καὶ ὡς τὸν ἀδελ φοκτόνον Κάϊν κατεδίκασεν αὐτὸν ἀπὸ ταύτης της αἰτίας. Μάθωμεν, ἀδελφοὶ, καὶ διδαχθῶμεν, καὶ μεγάλα εργαζώμεθα κατορθώματα. Τούτων ἕνεκεν μὴ ἐπαι ρώμεθα. Καὶ ἐὰν ἀγαθοὶ γενώμεθα, δίκαιοι καὶ ἐπιεικεῖς καὶ συμπαθεῖς καὶ ἐλεήμονες· ἀλλὰ καὶ οὕτως ταπεινούμεθα, καὶ μὴ ὑπεροψίαν καὶ ἀλαζονείαν ἔχωμεν, μή ποτε τοὺς καμάτους ἡμῶν καὶ τοὺς τόνους ἀπολέσωμεν.. Οταν γὰρ, φησίν, ταῦτα πάντα ποιήσητε, λέγει Κύριος, λέγετε ὅτι ἀχρεῖοι δοῦλοί έσμεν. Ο ὀφείλομεν ποιῆσαι, πεποιήκαμεν.» ᾿Αναγκαῖον γὰρ καὶ ἀπαραίτητον χρέος ἐστί, προσ φέρειν ἡμᾶς τῷ ἐπὶ πάντων Θεῷ τὴν δουλικήν τα πείνωσιν, τὴν ὑπομονὴν, τὴν ὑποταγήν, τὴν εὐπεί Γειαν, τὴν ἀγνωμοσύνην, τὴν εὐχαριστίαν, καὶ μεγα λύνειν καὶ προσκυνεῖν τὸ θέλημα αὐτοῦ τὸ πανάγιον, καὶ μὴ δάκνεσθαι ταῖς παρ' ἑτέρων λοιδορίαις καὶ υδρεσι, μήτε ἄχνεσθαι τοῖς πειρασμοῖς, μήτε δυσχεραίνειν ὀνειδιζόμενοι, ὅτι καὶ ἀπὸ τούτων πολλὴν καρπούμεθα τὴν ὠφέλειαν. Μάθωμεν καὶ γνῶμεν, ἀδελφοί μου, τὴν τῆς ταπεινώσεως δύναμιν καὶ ἰσχὺν καὶ βοήθειαν. Μάθωμεν τῆς ἐπάρσεως τὴν και ταδίκην καὶ τὴν ζημίαν καὶ τὴν ἀπώλειαν· τοῦ Βεε μεθ τὴν σκιάν, κατὰ τὸν Ἰώβ, ἐν τοῖς ὑγροῖς τύπος, κὰν τῷ καλάμῳ, τὴν ἐκτροπὴν τῆς ὁδοῦ τῆς ἀλη θείας, καὶ τοῦ φωτὸς τῆς δικαιοσύνης. Καὶ ἐ· τειδὴ μέγα ἀγαθόν ἐστι μετάνοια καὶ ἐξομολόγησις, καὶ ἡ συντριβὴ, καὶ τὰ δάκρυα, καὶ οἱ ἐκ βάθους στεναγμοὶ, καὶ ἡ κατάνυξις· διὰ τοῦτο, παρα καλῶ, Ἐξομολογεῖσθε τῷ Θεῷ συνεχῶς, καὶ τὰ ἁμαρ & τήματα αὐτῷ ἐκκαλύπτετε. Εἰ γὰρ ἀναπτύσσωμεν τη συνειδὸς ἡμῶν, καὶ δεικνύωμεν αὐτῷ τὰ τραύματα τῶν ψυχῶν ἡμῶν, καὶ ἑτέρους οὐ κρίνομεν, οὐδὲ ἐχε θηριούμεθα πρὸς τὰς τῶν πλησίον ύβρεις, οὐδὲ λυ πούμεθα διὰ τοὺς ὀνειδισμοὺς καὶ τὰς ἀδικίας αὐτῶν, ἵλεως ἡμῖν γενήσεται ὁ φιλάνθρωπος Κύριος, καὶ τὰς δ τῆς συμπαθείας αὐτοῦ, καὶ τῆς εὐσπλαγχνίας κερά σει φάρμακα, καὶ ἐπιθήσει καὶ ἱατρεύσει ἡμᾶς. Δεί ξωμεν τὰ ἁμαρτήματα τῷ μὴ ὀνειδίζοντι Δεσπότη, ἀλλὰ θεραπεύοντι· κἂν γὰρ σιγήσωμεν ἡμεῖς, ἐκεῖ νος ἅπαντα γινώσκει. Εἴπωμεν τοίνυν τὰ ἡμῖν ἁμαρτήματα, ἀδελφοὶ, καὶ ἐξομολογησώμεθα κ ρῶς τῷ Κυρίῳ, ἵνα κερδαίνωμεν τὴν τούτου συμπάθειαν. ᾿Αποθώμεθα ἐνταῦθα τὰ ἁμαρτήματα, ένα καθαροί γεγονότες καὶ ἔτοιμοι ἀπέλθωμεν ἐκεῖπ, καὶ εἰσαχθῶμεν παρὰ τοῦ δικαίου Κριτοῦ εἰς τὴν βασιλείαν αὐτοῦ τὴν ἀτελεύτητον καὶ ἀΐδιον, καὶ κληρονομήσωμεν τὰς μελλούσας ἐκείνας καὶ ἀκηράτους μονάς, καὶ τὴν ἀδαπάνητον τρυφὴν καὶ ἀπό λαυσιν. ἂν καὶ τύχοιμεν πάντες ἐν αὐτῷ Χριστῷ τῷ Θεῷ ἡμῶν, ᾧ ἡ δόξα καὶ τὸ κράτος εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Αμήν. ΛΟΓΟΣ ΚΑ'. Εἰς τὸν ἀνθρώπινον βίον, καὶ εἰς τοὺς κοιμηθέντας. Οὐδὲν ὡς ἀληθῶς τῶν ἐν ἀνθρώποις ἔχει τὸ πάν σιμον ἢ βέβαιον. Σκιῇ γὰρ δειλινῇ καὶ χόρτῳ μαραινομένῳ, τῶν ἀνθρώπων ἡ δόξα καὶ ὁ βίος ἀπείκασται. Τί δὲ σκιᾶς εὐτελέστερον; ἢ τί εὑρεώτερον χόρτου; Τὰ δὲ ἡμέτερα, καὶ τούτων ἐστὶν ἁλωτότερα. Πενία γὰρ καὶ νόσοι, καὶ ἀνωμαλίαι, καὶ τὰ ἐξαίφνης ἡμῖν ἐπερχόμενα πειρατήρια κατὰ γῆν τε καὶ θάλατταν, καὶ τὰ ἐξ ἐπιβουλής ένεδρα, προσέτι καὶ ἄωροι θάν νατοι, καὶ ὅσα τὸ δύστηνον τοῦτο τῆς ζωῆς περιορίζει διάστημα, τὴν ἄστατον ἡμῶν τοῦ βίου περιφοράν περιγράφεται. Η οὐχὶ νόσος πολλάκις συνεισπεσούσα διέφθειρε, καὶ λιμός παρανάλωσεν; Η οὐχὶ σύμ πτωμά τι συνενεχθὲν παρ' ἐλπίδας κατέχωσε, καὶ ἄνεμος ἀπεκρήμνισε, καὶ τὶς ἀποοοράτως τῷ λαιμ παραδραμοῦσα, θάνατον ἀπειργάσατο; Τί γὰρ τοῦ ἀποθανεῖν ἄνθρωπον εὐκολώτερον, καν τῇ εἰκόνο φυσώμεθα, καὶ ὡς οὐ τεθνηξόμενοι ἐπαιρώμεθα; Καλῶς οὖν φησιν ὁ λέγων· «Πλὴν τὰ σύμπαντα ματαιότης πᾶς ἄνθρωπος ζῶν. Μέντοι γε ἐν εἰκόνι διαπορεύεται· πλὴν μάτην ταράσσεται.» Καὶ ὁ τού του χεῖρόν ἐστι, ο Θησαυρίζει, φησί, καὶ οὐ γινώσκ τίνι συνάξει αὐτά.» Καὶ πῶς ἂν εἰδείη, τῶν κατ' αὐτὸν οὐδὲν ἐπιστάμενος; Τὰ πρὸ ὀφθαλμῶν οὐκ ο δε, καὶ περὶ τῶν μελλόντων φαντάζεται. Τὰ ἐν τῆς ἀποκρέω, Σκιπ δειλινῇ. Εκλείπουσιν οἱ σαρκὶ τῆς ἑσπέρας. ἡμέρας, δ χερσὶν ἀγνοεῖ, καὶ τῶν ἀγνώστων καταψηφίζεται. Τὰ ἐν ποσὶν οὐκ ἐπίσταται, καὶ τὰ ἐν ὕψει μετεωρο λεγεί. Τί μετὰ μικρὸν αὐτῷ συμβήσεται μὴ εἰδὼς, αἰώνια καταστοχάζεται· ὁ μικρός, ὁ εὐτελῆς, καὶ τῶν ἀνεφίκτων κατατολμῶν. "Ανθρωπος τὸ πολυτροπώτατον καὶ παμμήχανον ὄργανον τὸ εὐδαπά με τον φύραμα, τὸ ζωῆς καὶ θανάτου μεθόριον, τὸ νοερὸν ἐν ὕλῃ σύγκριμά τε καὶ σύνθημα, τὸ ἐν αἰ σθητοῖς λογικὸν ἀποτέλεσμα, ὁ ἀχειρότευκτος ἀν δριάς, τὸ ἔμψυχον ἄγαλμα, τὸ περιώνυμον ζῶον, τὸ εὐδιάγραπτον ίνδαλμα, τὸ θεοειδές κάτοπτρον, τὸ τῶν ἄνω καὶ κάτω μεταίχμιον, τὸ ὁρατὸν καὶ νοού μενον σύστημα, τὸ δεκτικὴν φθορᾶς καὶ ἀνάλωτον. Ανθρωπος τὸ αὐθήμερον ἄνθος, τὸ εὐδιάβατον ἀπο σκίασμα, ἡ εὐμάραντος χλόη, τὸ εὐάλωτον θήραμα, τὸ εὐδραπέτευτον ἀνδράποδον, τὸ πολυπαθές και εὐ διάλυτον ζώον, ὁ πηλὸς, καὶ τὰ μεγάλα φυσῶν, ὁ χνοῦς, καὶ τὰ ἄνω περιαθρῶν. Τοῦτο τοίνυν τὸ που λυώνυμον ζῶον ὁ ἄνθρωπος, πολλὰς μὲν ἔχει τὰς ἐπεισάκτους πῆ μὲν πρὸς τὰ χείρω, πῆ δὲ πρὸς τὰ βελτίω, μεταβολάς, πολλὰς δὲ τὰς ἐλλείψεις πρὸς τούτων ἑκάτερον. Τῇ γὰρ ἀφαιρέσει τῶν κρειττόνων, τὰς ἀντεισφορὰς εἰσδεξάμενος τῶν χειρόνων, εἰς πολυπαθῆ δι' ἐμπαθούς μετέπεσεν αὐθαιρέτως ζωήν. Ἐπειδὴ γὰρ χειρὶ Θεοῦ καὶ εἰκόνι διαπλασθείς μετά τὴν κτίσιν, ὑπὲρ τὴν κτίσιν τετίμητο, εἶτα τῆς ἀθα νασίας προηγουμένως ἐν χάριτος μοίρα τὸ δέῤῥος ἀμφ.ασάμενος, καὶ τῆς ἀφθαρσίας τὴν στολὴν ἐπο μένως ἠμπέσχετο. Ἔδει δὲ, πάντων ὁμοῦ τῶν, ὅσα ὑπὸ τὴν αἴσθησιν, καὶ ὅσα ταύτην ὑπερανέστηκε, ο τὴν θείας ἐν μετουσία κηδεμονίας γενόμενον, τῶν μὲν, ὑπεραρθῆναι, τοῖς δὲ, ἁμιλληθῆναι· τῇ κατ' ἀμφότερα λέγω τῶν μερῶν οἰκειότητι. Καὶ τούτου πετύχηκε μεγαλοπρεπώς τε ἅμα καὶ φιλοτίμως, καὶ ὡς οὐκ ἄν τις εἰκάται το Θεοῦ μεγαλοδωρεὰν τῷ οἱ κείῳ τῆς ἑαυτοῦ χειρός συνεμπρέπουσαν π' άσματα. Καὶ δὴ καὶ τρυφήν εἶχε τὸ ζωηρὸν ἐκεῖνο τοῦ παρα δείσου χωρίου· καθ᾿ ἣν ἡ δι' ἀπωλείας ὡρᾶτο μακα ριότης· καὶ ἡ μετ' ἀγγέλων διαγωγή· ἀξίωμα δέ, τὸ λογικόν τε καὶ νοερὸν, καὶ ἀθάνατον, καὶ ἀνώλεθρον, Στα θείας συμμετασχών ὡραιότητος, τὴν τῆς πρώ της εἰκόνος ἀποτυπούσης εμφέρειαν. Πρὸς τούτοις, ἔτι πάντων ὁμοῦ τῶν ζώων τὴν κυρείαν· ὅτα τὴν γῆν ἔρπει, καὶ τὸν ἀέρα τέμνει, καὶ τὴν ὑγρὰν δια νέχεται φύσιν· τῶν τε ἐν παραδείσῳ φυτῶν, πλήν ἑνὸς μόνου, ἐφ' οὗ τὸ τῆς ἐντολῆς ἐνε σημάνθη προ χάραγμα· οἱονεὶ γυμνάσιον αὐτῷ προτεθέν, πρὸς τὴν δι' ἀρετῆς εἰς ὑπακοὴν πίστεως τελειότητα. Ταύτη γὰρ τῆς εἰκόνος τὸ θεοειδές ἀλώβητον διασώζοιτ' αν, καὶ τῆς πρὸς τὸ ἀρχαῖον κάλλος ἀποτυπώσεως ἐν ταυτῷ μένοι τὸ ἀφομοίωμα, τῆς οἰκείας οὐκ ἐξιστά. μενον μονιμότητος. Αλλ', οίμοι! τούτων ὅπως εἰπεῖν οὐκ ἔχω, δελεασθεὶς ὑπὸ συμβούλῳ τῷ δαίμονι διὰ τὴν πρὸς τὰ αἰσθητὰ ῥέψιν τε καὶ διάθεσιν, ἄρξην ἑστέρηται· παραδείσου μὲν, οὐκέτι πολίτης ᾀδόμενος, οὐ βασιλοὺς τῶν ὑπὸ χεῖρα μεγαλαυχούμενος. Πῶς γὰρ ὁ τῇ χείρονι προστετηκὼς τῶν παθῶν εὐηθεία, καὶ ταῖς παραλόγοις τῶν ἡδονῶν ὑποκύψας ὁρμαῖς, της τοιαύτης γένοιτ' ἂν διαπαντὸς ἐν μετουσίᾳ με γαλειότητος. "Ο γε καθάπαξ ὅλον αὐτοῦ τὸ τῆς ψυ 38 άλλ. τους όρους αντεξετάσαι. χῆς ἀδούλωτον φρόνημα, τῷ τῆς σαρκὸς δουλωτι μενος, ἀλήτης δέ, οἴμοι! καὶ τῆς ἀθλίας τῶν κτ νῶν ὁμογενείας κοινωνὸς οἰκτιζόμενος, οἱ βασιλεῖς εὐφημούμενος· καὶ τὸ ὅλον ἀνίᾳ καὶ ἀχθηδόνι καὶ πόνῳ, καὶ παθῶν ἐσμῷ πιεζόμενος, ὅτι μὴ δια λων, ἢ τῶν τοιούτων ἡ ἁμαρτία πρόξενος. Τί δέ; Οὐ τοιαῦτα νῦν τὰ ἡμέτερα, καὶ πλέον οὐδέν; "Αν θρωπος γὰρ γεννᾶται κόπῳ.» Τῷ δὲ κόπῳ, π προδήλως παρέπεται. «Ἐν λύπη γὰρ, φησί, τέξε τέκνα. • Η πρώτη καθ᾿ ἡμῶν ἀπόφασις. Εἶτε τι θηνεῖται, ἐκτρέφεται, ἀνάγεται, αὔξει. Μέχθος πὸν ἐντεῦθεν, ἱδρῶτες, λύπαι, καὶ ἀθυμίαι.· Ἐν ἱδρῶτι γάρ, φησί, τοῦ προσώπου σου φάγῃ τὸν ἄρο τον σου.» Δευτέρα καθ' ἡμῶν ἀπόφασις· ο Ακάν θας καὶ τριβόλους ἀνατελεί σοι ἡ γῆ.» Τρίτη 20 τη ἀπόφασις· «Επικατάρατος ἡ γῆ ἐν τοῖς ἔργα; σου.» Τετάρτη αὕτη ἀπόφασις· «Ἐν λύπη φάγη αὐτὴν πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς σου.» Πέμπτη καθ᾿ ἡμῶν ἀπόφασις·. Καὶ φάγῃ τὸν χόρτον του ἀγροῦ. ὁ Ἔκτη τοῦτο ἀπόφασις· ο Ἕως ἀποστρέψαι σε εἰ; γῆν ἐξ ἧς ἐλήφθης· ὅτι γῆ εἶ, καὶ εἰς τὴν ἀπελεύσῃ.» Αὕτη ἐβδόμη καθ᾿ ἡμῶν ἀπόφασις, τὸν τοῦ παρόντος αἰῶνος ἑβδοματικὸν ἀριθμὸν ὑπογράφουσα. Ὦ ἀποφάσεως πικρᾶς, ἧς οὐκ ἔστιν ὅριον οὐδὲ ὑπέρβασις! Ὢ φωνῆς, ἧς οὐδεὶς τῶν ἀπ' αἰώ νας τοῖς ὅροις ἀντιθέσαι τα δεδύνηται! Ταῦτα ή πο κρὰ γεῦσις τοῦ ξύλου, καὶ ἡ ἀρχαία παρατροπή. Ταῦτα ἡ τοῦ ὄφεως συμβουλή, καὶ τῆς ἐντολῆς ἡ παράβασις. Ταῦτα ἡ πρώτη παρακοὴ, καὶ ἡ πρὸς τὰ αἰσθητά σχέσις καὶ οἰκείωσις. ο Ὡραῖος ἦν καὶ καλὸς εἰς βρῶσιν, ν ὁ ἐμὲ θανατώσας καρπός· κα! προδήλως. Αλλ' ἐμοί, τῆς εἰδεχθοῦς ἀμορφία: ἐγέ νε το πρόξενος γλυκεῖα ἡ γεῦσις. Αλλ' ἐμοὶ θολα πικρίας ανατροπὴν ἀντεισήγαγε, θανάτῳ τὴν ζωή ἀνταλλάξασα, καὶ φθαρᾷ τὴν ἀφθαρσίαν ἀμβλύνατα. Καί γε οὖν αὐτίκα τὸν ἐπίκηρον καὶ φθοροποι ἀντὶ τοῦ ἀνωλέθρου καὶ ἀπήμονος βίου, ελέχθη. παρέπεισεν. Ἀντὶ τοῦ τὴν, πρόσγειόν τε καὶ ῥέο σαν ἀφεμένους διαγωγήν, τὴν ἐν οὐρανοῖς ἀσπάζ σθαι πολιτείαν ἐν πνεύματι, καὶ ταῖς ἀσωμάτες παρελαύνειν Δυνάμεσι, τὴν μετὰ κτηνῶν ἀλόγων θη ριώδη καὶ ἐμπαθῆ ζωὴν ἡμῖν ὑπεστήσατο. Καὶ ν εἴπω τὸ γνωριμώτερον, ἀντὶ τῆς ἀπαθοῦς ἐν παρα δείσῳ τρυφῆς, τὴν πολυπαθή και φιλήδονον ζωήν καὶ δίαιταν κατεκρίθημεν. Διὰ τοῦτο κράζει ὁ ἀξ γων· ο "Ανθρωπος ἐν τιμῇ ὧν οὐ συνῆκε, ο Διατί; Παρασυνεβλήθη τοῖς κτήνεσι τοῖς ἀνοήτοις καὶ ώμοιώθη αὐτοῖς.» Εντεῦθεν λοιπὸν εἰσέῤῥευσεν ὁ μυρίος τῶν παθῶν ὄμιλος ὁ τῶν ἁμαρτημάτων ἐσμός, τῶν νόσων αἱ ἀφορμαί, οἱ ἄωροι θάνατοι, οἱ πο ὥρας ἁρπαγμοί, τὰ φθοροποιὰ τῶν σωμάτων πάθη, ὑφ' ὧν πολλάκις ὁ νοητὸς ἡμῶν καταπίμπλαται ἂν θρωπος. Ἐντεῦθεν οἱ αἰφνίδιοι θάνατοι, τὰ παρ' ἐλπίδα συμπτώματα, αἱ ἀπροσδόκητοι συμφοραί, Ν ἀκούσοι πειρασμοί, αἱ παρὰ βούλησιν πενίαι, οἱ δελοι, οι φόνοι, τὰ ἔνεδρα, αἱ διχοστασίαι, τὰ προς οχθίσματα, τὰ ἐν πόλεσι δείματα, τὰ ἐν γῇ καὶ θα λάσσῃ· ποτὲ μὲν ναυάγια· ποτὲ δὲ πειρατήρια· καὶ διὰ ἁπλῶς τὴν πολυώδυνον τῶν ἀνθρώπων περιέχει ζωήν. "Απερ οὐκ ἄλλοθεν ἢ ἐντεῦθεν ἡμῖν ἐπιφύεται, και μυρία σοφίζεσθαι δόξαιμεν. 1! δέ; οὐκ ἐντεῦθεν ἡμῖν ἡ ἐκ θελήματος ἀνδρός, καὶ ἐκ θελήματος σαρκός, λέγω δὴ ἡ ἐξ αἱμάτων ἀπότεξις; τὸ δὲ καὶ δίκην ἀλόγων ζώων γεννᾶσθαι, καὶ ζῆν, καὶ θνήσκειν καὶ λύεσθαι, καὶ τοῦτο λίαν εὐτελῶς καὶ ἀθλίως; Ποῖος ἡμῖν ἐξέφυσεν ἀκανθῶν; Πόθεν ἡ ζωὴ καὶ ἀπορροὴ τῆς ἡμετέρας συστάσεως, αἱ ἀφορμαὶ παρ' ὧν τὸ ἠδάσκειν καὶ γηρᾷν τῇ φύσει προσγίνεται; Προσέτι δὲ, τὸ ἀνιᾶσθαι καὶ ἥδεσθαι τό τε στένειν καὶ ἀῤῥωστεῖν· τὸ εὐεκτεῖν, πλὴν ὑπὸ σφαλεραῖς κεῖσθαι ταῖς ὑπονοίαις, εἶχε προδήλως παραφθορά, τὸ πλεονάζον τοῦ λείποντος· καὶ τοῦ ἴσου τὸ ἔλαττον, παρατροπὴ καὶ ὑφαίρεσις. Πόθεν ἡ πη λίκη τῶν καθεξῆς πραγμάτων περιφορὰ καὶ παλ λίβοια, ἢ ἐξ ἧς εἶπον αἰτίας; Ἐπεὶ οὖν οὕτω ταῦτα, καὶ τοσούτοις κακοῖς ὑπόκειται τὰ ἡμέτερα, τί μὴ τῶν ῥεόντων ἀφέμενοι, τῶν μενόντων ἀντιποιούμεθα; Τί μὴ τῆς τελευταίας ἀποδράντες αἰσχύνης, πρὸς τὴν ἀρχαίαν δόξαν ἐπαναδραμεῖν ἐπειγόμεθα; Ούκ ἐκνήψομεν, ἀδελφοί, τὸ λοιπόν; Οὐκ ἀναβλέψομεν εἰς τὸν οὐρανὶν ἄνω, τὴν γῆν ἀφέντες κάτω, μετὰ τῶν τῆς γῆς συγχωσμάτων; Οὐ τὸ συγγενὲς πρὸς τὸ συγ γενὲς ἐπαναγάγωμεν; Οὐ τὴν γεηρὰν· ἑστίαν ἀπολιπόντες τὴν ἄφετόν τε καὶ εὐδιάλυτον, πρὸς τὴν προ τέραν ἡμῶν τὴν ἐν παραδείσῳ διαγωγήν, τῇ μετα θέσει τῆς κατὰ σκοπὸν εὐβουλίας ἐπαναδραμούμεθα; Οὐ τὴν φαινομένην ἅπασαν ὑπεριδόντες εὐπρέπειαν, πρὸς τὰ κατ' οὐρανὸν ἐπαναζεύγνυμεν κάλλη; Οὐκ εἴ τι καὶ δέοι παθεῖν, τοῦ ζῆν ἀλόγως ἀπαγορεύσαντες, λογικοὶ γεγονότες, πρὸς τὴν εἰκόνα χωρῶμεν, καὶ τὴν πρώτην ὁμοίωσιν; Τί ποιοῦμεν ἡμᾶς αὐτοὺς ταπεινούς, ὑψηλοί γεγονότες; Τί τῶν ὁρωμένων περιεχόμενοι, τῶν νοουμένων στερούμεθα; Τί μή τιμῶμεν, οἱ τῆς εἰκόνος, τὸ κατ' εἰκόνα; Τί μὴ τὴν κλῆσιν αἰδούμεθα; Τί ἀθετοῦμεν τὴν χάριν; Τι δού τους παθῶν· ἑαυτοὺς ποιοῦμεν, πλασθέντες ἐλεύθε γῆς συγχωσμάτων. Ῥύψιν τῶν ἀπὸ κακίας ἐπεισελθόντων συγχωσμά των ἢ μολυσμάτων. συγχρωσμάτων συγχωσμάτων τὰ συγχωσθέντα σεν.» Οὐκ ἔνι ἐν ἡμῖν Ἰουδαῖος, οὐχ Ελλην, οὐ Σκύθης, οὐ Βάρβαρος, οὐκ ἔνι ἄρσεν, οὐ θῆλυ. Πάντες εἷς ἐσμεν ἐν Κυρίῳ. Χάριτι ἐσμεν σεσωσμένοι. Για γεγόναμεν τοῦ Θεοῦ· «Δέδωκε γὰρ ἡμῖν ἐξουσίαν τέκνα Θεοῦ γενέσθαι.» — «Εξαπέστειλεν ὁ Θεὸς τὸ Πνεῦμα τοῦ Υἱοῦ αὐτοῦ ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν κράζον, Αᾶ ὁ Πατήρ.» ροι; Τῇ ἐλευθερία γὰρ Χριστὸς ἡμᾶς ἐλευθέρω Ωστε οὐκέτι ἐσμὲν δοῦλοι, ἀλλ' υἱοὶ, καὶ κληρον μοι Θεοῦ διὰ Χριστοῦ. Μὴ δὴ τοιγαροῦν τοῖς εὐτε λέσι τὴν ἡμετέραν εὐγένειαν καθυβρίσωμεν. Με, τῆς ἄνωθεν πατρίδος ἐκλαθόμενοι, προστετηκότες ὦμεν τῇ μοχθηρᾷ ταύτῃ καὶ κάτω βριθούσῃ ζωή, καὶ τῆς φθορᾶς οὐδὲν ἐχούσῃ πλέον. Μὴ τὰ παρόντα τῶν μελλόντων προκρίνωμεν, μηδὲ τῶν ἀκημάτων προελώμεθα τὰ ἐπίκηρα. Μὴ τοίνυν οὐρανὸν ἀφέντες έχειν ἑαυτοῖς ἐνδιαίτημα, τὴν γῆν ἐστίαν μετὰ τῶν κατοικούντων ἐν τάφοις ο ὑποστησώμεθα. «Έχ ψωμεν, τὸ λοιπὸν, ἀδελφοί, «καὶ διεγρηγορήσωμεν, ο τὸν βαθὺν τῆς ῥᾳθυμίας ὕπνον ἀποτιναξάμενοι· κα! τῶν ὀφθαλμῶν τῆς ψυχῆς τὴν λήμην περιαιρήσαντες, γνῶμεν τίνος καὶ πόθεν ἐσμέν. Τί; καὶ ποταπὴ ἡμῶν ἡ διάπλασις. Πῶς τὸ μέν τι συνυπέστημεν, ὑπὲρ δὲ τὸ πᾶν ἐτιμήθημεν. Εἶτα τοῖς αἰσθητοῖς νοητῶς, ὑπὲρ νοῦν δὲ τοῖς νοητοῖς, ἐπιβάλωμεν, καὶ κατανοώμεν ὡς μάλιστα, τίς ἔθετο ταῦτα πάντα; Τίς ὁ ποιῶν καὶ κατασκευάζων μόνῳ τῷ βούλεσθαι; Τίς ὁ πλάσας ἐπ γῆς ἄνθρωπον, καὶ εἰς γῆν ἐπανάγων; Τίς ὁ ο θέμε νος σκότος ἀποκρυφὴν αὐτοῦ, ν καὶ συγκαλύπτων νέφει τῶν αὐτοῦ κριμάτων τὴν ἄβυσσον; Δαβιδ πει σάτω σε, ἄνθρωπε, «Εθαυμαστώθη, λέγων, ἡ γνώ σίς σου ἐξ ἐμοῦ· ἐκραταιώθη, οὐ μὴ δύνωμαι πρὸς αὐτήν.» Καὶ μάλα εἰκότως. Τις γὰρ «ἔγνω νεν Κυρίου; ἢ τίς σύμβουλος αὐτοῦ ἐγένετο; ο Τίς ὁ & δοὺς μέτρα ζωῆς, καὶ διορίζων χρόνους, προεγνωσμένους αὐτῷ πρὸ συμπήξεως; Τίς ἀγωγάς τε καὶ μεθηλικιώσεις τῷ ἀνθρωπίνῳ γένει παραζευγνύς, καὶ τοῦ μὲν, συντέμνει, τοῦ δὲ μηκύνει τῶν ἐτῶν τοὺς διαύλους; Καὶ πρὸ τούτων, τίς ὁ πλάττων ἐν μήτρα ζῶον, καὶ βρεφουργῶν ἀστείως, καὶ συνιστών γόνον, καὶ διαγράφων εἶδος, εἰς ἑνὸς κάλλους συμ πλήρωσιν. Τις γλύφει μορφὴν, καὶ σχηματίζει βρέ η φο-, καὶ συναρμόττει μέλη, καὶ συντιθεῖ μόρια, καὶ πήγνυσιν όργανα, καὶ διαρθροῖ τῶν μελῶν τὰς συνε θέσεις καταλλήλως ταῖς χρείαις τοῦ σώματος, ἐπισ μορφάζων τὰ σχήματα; Καὶ πρὸ τούτων ἔτι, τίς ψυχοί πηλόν, καὶ συνάπτει τὸν χοῦν πνεύματι, καὶ ανδριάντα παρίστησιν ἔμψυχον; Τίς αἷμα μὲν εἰς σάρκα, εἰς ὑστὰ δὲ τὸ φλέγμα, καὶ τὸ μὲν πήξας, τὸ δὲ τυρώτας, εἰς ἓν ἄγει παράδοξον σύγκριμα Ποῖος ἐν μήτρα ζωγράφος εἰκόνας σκιογραφεί, καὶ χρωματουργεῖ ζῶον, καὶ χρόας ἐντίθησι, καὶ γράφει ποιότητας, καὶ λαμματίζει βάθη, καὶ χαρακτήρε συνίστησι; Τίς ὁ τείνων νεῦρα, καὶ μύας ἔλκων, καὶ ἀρτηρίαις ὑμένας ἐπισυνάπτων, καὶ φλέβας ἐμπι πλῶν αἵματος; Τίς ὀστᾶ πρὸς ὀστᾶ, καὶ ἁρμονίαν ἁρμονία συνάπτει, καὶ σαρκὶ συγκαλύπτει, καὶ τῇ ἔξωθεν προσβολῇ ο μεγαλοφυῶς ἀμφιέννυσι; Ποιος ἐν μήτρα βυρσοδέψης, δορὰν ἐτεκτήνατο, καὶ τῇ κρυφία τῆς σαρκὸς ἀδήλως ὑγρότητι τὴν ἐπιφαινομένην τοῦ δέρματος ἐποψίαν ἀπαλῶς οὕτως λειώ σας, εἶτα συντείνας ολοσχερῶς, ἐσχεδίασε; Τίς δ πλάσας καρδίας, καὶ νεφρούς υποζεύξας, καὶ σπλάγχνων ἐφευρὼν τὰς συνθέσεις; «Τίς ὁ διδοὺς ζωήν καὶ πνοὴν καὶ τὰ πάντα; ο Καὶ πρὸ τούτων ἔτι, τίνος ἔργον ὁ μέγας οὗτος και παναρμόνιος κόσμος; Πώς οὐρανὸς ὑπέστη τὸ μέγα καὶ διαφανὲς τοῦ παντὸς ἐπικάλυμμα; Πόθεν αὐτῷ σφαιρικὸν τὸ σχῆμα περιτιθέασιν ἔνιοι, τροχού τε δίκην ἐγκαρσίως στρεφόμενον, καὶ τῇ τῶν ἄστρων φορά τηνάλλως ἐπικυλινδούμενον; Καὶ πρὸ τούτων, εἰς τὴν προκόσμιον τῶν ὑπερκοσμίων δυνάμεων τα ξιαρχίαν, ἀγγελοπρεπεί συνεστήσατο τάγματι; Τίς τούτων τὰς ἀθλους καὶ φλογεράς ουσίας εἰς μυριαρχίας καὶ χιλιαρχίας, ἀσχηματίστῳ διαμορφώσας εν δει, πολυειδώς κατεποίκιλε; Πόθεν αὐτοῖς τὸ πυρῶ δες καὶ φωτοειδὲς καὶ ὑπόπτερον, τὸ κουφόν τε καὶ ὑπηνέμιον; Τί τὸ τομόν τε καὶ πρὸς διακονίαν εὐσταλὲς καὶ δραστήριον, καὶ εἰσάγαν ὀξυπετὲς καὶ ὑψε. πορον, καὶ τὸ κατὰ παντὸς ἀμογητὶ φέρεσθαι, οἷον τὸ θεῖον διακελεύεται πρόσταγμα, Τίνος σόφισμα δ διάχυτος οὗτος ἀτηρ, καὶ τὸ ὑπὲρ αὐτὸν αἰθέριον πῦρ; Πῶς ὁ αὐτὸς πῆ μὲν ψυχοί; πῆ δὲ θερμαίνει· τὸ μὲν τῇ κατὰ φύσιν υγρότητι, τὸ δὲ τῇ πρὸς τὰ ἄνω ἐγγύτητι; Ποῖος ὑφάντης ἢ ποικιλτης τοιαύτην ἐθόνην ἐξύφανε, πρὸς τὴν τῶν ἡλιακῶν ὑποδοχὴν ἀκτίνων ἁρμόζουσαν; Τίνος τεχνίτου τὸ περικαλλὲς τοῦτο καὶ περίγειον ἕδρασμα; Τίς ὁ ταύτην ἀπερι δράκτως ἐρείσας, ἐμηχανήσατο; Ἐπὶ τίνος δὲ τῶν αὐτῆς ἑδρασμάτων αἱ κρυφιώδεις ἀφέσεις συνδέδενται; Πόθεν τὸ μέγα τοῦτο στοιχεῖον, ἡ θάλασσα, καὶ τὸ ἄπλετον ὕδωρ ἐκεῖνο καὶ ἄπειρον, εἰς ἓν συνάγει ται σύγκριμα; Πόθεν τὰ πολυειδή γένη τῶν ζώων, ὅσα τε ὑπὲρ γῆν ἵπιαται, καὶ περὶ γῆν ἔρπει, καὶ τοῖς ὕδασιν ὑπερνήχεται; Ὡς μεγάλη τοῦ Ποιητοῦ τῶν ἁπάντων ή δύναμις! Πόθεν ἐκπο ρεύεται φυτὰ καὶ γένη φυτῶν, καὶ ξύλα ὑψηλὰ καὶ μετέωρα: Πόθεν σπερμάτων γένη, καὶ βοσκημάτων νομαὶ, καὶ χώραι πιάζουσαι, ξοδονιας τε καὶ παράδεισοι, καὶ ποταμῶν ἐκροαὶ, καὶ σήραγγες; Τίς δ Η * Ισ. προβολή. Λαμματίζει βάθη. τὸ ἀμματίζει, περιπλέκει δεσμεύει, Προκόσμιων ταξιαρχίαν. ? θέμενος όρεσιν ύψη, καὶ ῥαχίας αὐτοῖς ὑποτέμνων, καὶ λόφοις ὑποῤῥηγοὺς αὐχένας, καὶ τούτοις ἀμφι ; λαγή χωρία παραζευγνύς, καὶ νάπας υποστρωννύς, καὶ πεδία καὶ φάραγγας; Τίς δὲ ὑετοῦ πατήρ, ἡ τίς ὁ τετοκὼς βόλους δρόσου; ἐκ γαστρὸς δὲ τίνος ἐκπορεύεται κρύσταλλος, φησὶν ὁ διὰ λαίλαπος τῷ Ἰὼβ χρηματίσας; θησαυροὺς δὲ χαλάζης είς ἔγω Τίς ὁ κτίζων πνεῦμα, καὶ στερεών βροντήν, καὶ χιόνι προστάσσων; Τί; ἀστραπὰς μὲν εἰς ὑετούς [πμῶν, ὄμβρους δὲ πρὸς ἀρδείαν γῆς ἐπιπέμπων, καὶ τ ταμεῖς πλημμυρεῖν ἐπιτάσσων; Ἐκ ποίων δὲ κα πων ἀνάγονται νεφέλαι; Ποῖος δὲ θησαυροί της ἀνέμους ἐξάγουσι; Τίς ἔθετο ταῦτα πάντα; Τίς έ κατέχων δρακί; Τίς ὁ κινῶν, καὶ ζωογονῶν, καὶ ήνιοχῶν, καὶ ἄγων μόνῳ τῷ νεύματι; Τίς ὁ τιθεὶς ? θαλάσσῃ ψάμμον, ὅριον; φόβῳ δὲ τίνος χαλινουμένη συστέλλεται καὶ ἡμεροῦται, καὶ τῶν ἰδίων ὅρων ἐντὸς ? καθελκομένη συνέχεται, καὶ τὰς ὑγρὰς οὐ παραμέν χει θύρας· ἀλλ' ὡς φοβαίαν κατὰ στόμα το πρ ταγμα φέρουσα, τῆς μὲν γείτονος οὐκ ἐξανίστατ γῆς, εἰς ἑαυτὴν δὲ ὑπτίως ἀναποδίζουσα, τὸν μὲν ἀγρὸν ἐξατμίζει, πρὸς δὲ τὰ χείλη τῷ σιάλῳ συμφύρεται, καὶ πρὸς τοὺπίσω χωρεῖ, τὸ δουλικὸν ὑπηγμέ φουσα σχῆμα; Πόθεν αὐτῇ τὰ μυρία τῶν ζώων παιχν λως ἐγκατέσπαρται γένη, παρ' οἷς ἅπαν ερπηστικής ἰδέας ἐνθεωρεῖται γένος, εἰς εἴδη, καὶ μέρη, καὶ μεγέ θη πολυειδώς σκεδαννύμενον, καὶ τὸν τεχνίτην λόγον ἀποθαυμάζον τῆς ὑπὲρ νοῦν εὐτεχνίας τε καὶ συνέσεως; Ἀλλ᾿ ὡς ἂν μὴ κατὰ μέρος ἅπαντα λέγοιμι (καὶ γὰρ ἄλλης παρὰ τὸν παρόντα καιρὸν δεῖται σχολῆς ὁ περὶ ἕκαστα τῶν τοῦ Θεοῦ κτισμάτων λόγος), την δι' ἀκριβείας υπογραφόμενος γνωσίν τε καὶ κατά ληψιν, τοῖς εἰρημένοις ἀρχεῖν οἰόμενος, ὅσον ὑπ' ὄψιν ἀγαγεῖν τὰ προφανὴ τῶν τοῦ Θεοῦ μεγαλουργημάτων γνωρίσματα, τὸ πᾶν ἐν βραχεῖ συντέμνων, τὸ συνεχὲς ἐπισυνάψω τοῦ λόγου. ἵν' οὖν εἴπω τ συνελών· Τίς ἔθετο ταῦτα πάντα; Τίνι δουλεύει το πᾶν; Τίνι πρόσκειται; Τίνι ὑπείκει; Οὐχ ᾧ πολὺς ἡ ἰσχύς; Τίνος ἄγεται νεύματι; Οὐχ οὗ τὸ κράτος ἄπειρον, καὶ ἡ ἐξουσία αἰώνιος; Τίνος προστάγματ ψυχή χωρίζεται σώματος (καιρός γὰρ ἤδη τῶν έχει τέρων ἐφάψασθαι), πλὴν τοῦ πάλαι συνδήσαντος; καὶ μὴ θαυμάσῃς εἰ χωρισμὸν ἀκούεις ψυχῆς ἀπὸ τῶν Ο ματος, ὑπὸ τροπὴν ὄντα εἰδὼς τὰ ὑπὸ τὴν αἴσθησιν. Τῆς γὰρ ὕλης τοῦτο καὶ τῆς ῥευστῆς ἰδίωμα φύ σεως· ἐξ ὧν καὶ τὰ σώματα, καὶ οἷς συνυπέστημεν, καὶ εἰς ἃ διαλυθήσεσθαι μέλλομεν, τὴν εἰς τὸ κρεῖτ τον μεταβολὴν ἐκδεξάμενοι. Ἐπεὶ δὲ ταῦτα οὕτως. καὶ ὑπὸ λῆξιν πάντως ἐσμὲν καὶ ἀλλοίωσιν, ο καὶ Βόλους δρόσου. 1.Χ, βώλους, κ ἔντε, ο κατὰ τὸν λέγοντα, ο ἄνθρωπος ὃς ζήσεται ή οὐκ έψεται θάνατον· ο χθιζοὶ δὲ ἅπαντες, θνητοί καὶ γήινοι, καὶ εἰς γῆν ἐπανήκοντες· μάτην ἄρα σφημοῦμεν ἐπὶ νεκρῷ, κοπτόμενοι καὶ ἀλύοντες κενὸν δὲ καὶ τὸ θρηνεῖν ἐν τάφοις διαλυθέντας, Ο εἰς τὸν χοῦν τὸν ἑαυτῶν ἐπιστρέψαντας. Ως εἰ κατὰ κοινοῦ πάσης ὁμοῦ προσκειτο τῆς ὁρατής όπως τὸ τῆς τροπῆς ἀποσκίασμα, φορητὸν ἦν χα τὸ ἐπὶ τοῖς οἰχομένοις οδύρεσθαι, ἅτε μὴ φέρ ειν τὴν τούτων στέρησιν δυναμένων, συγκεκλεισμέ ς ώσανε! τούτοις, ὅσῳ κατὰ τὸ πρόχειρον, τῆς ποκειμένης ἡμῖν ἐν ἀμείνοσιν ἐλπίσι, θεοειδεστά ης αναμορφώσεως· ὅ περὶ μόνους ἔστιν ὁρᾷν, τοὺς ὴ ἀποκαραδοκοῦντας τὸ τῆς κοινῆς ἀναστάσεως μέγα τε καὶ ὑπὲρ λόγον μυστήριον. Οὐκ ἴσασι γὰρ ὺς κρείττονος καὶ τιμιωτέρας ἢ κατὰ τὴν λοιπὴν ετίσιν ἡ ἀνθρώπου φύσις ἀξιωθήσεται τηνικάδε τῆς αναπλάσεως. ἐν Εἰ οὖν ἐν ἐλπίσιν ἡμῖν ἡ ἀνάστασις, καὶ τὸ προσω δικώμενον, καινισμός, ἀλλ' οὐκ ἀφανισμός, οὐδ᾽ εἰς τὸ μὴ δὲ μεταχώρησις, μὴ ἀνιῷεν ἡμᾶς οἱ μικρῷ ποὺ ἡμῶν ἐκδημήσαντες· μηδὲ πλέον ἢ καλῶς ἔχει, δακρύωμεν ἐπὶ τοῖς ὁμοίως ἡμῖν τὴν τῇδε μετειληχόσι ζωήν, καὶ πρὸς τὴν ἐκεῖθεν ἀπάρασι. Μέχρι τίνης νεκροί, νεκροὺς θάπτομεν; καὶ ζῶντες εἶναι ποτέ θελήσωμεν. "Εως πότε δάκρυα; "Εως πότε ὀλοφυρμοί, θρήνος, κραυγή, τρίχες διασπώμεναι, χεῖρες προσπαιόμεναι, πάταγοι, κρότοι, κωκυτοί, κλόνοι, βα!, οιμωγαι, ἀχαριστίαι, βλασφημία, οἱ μέχρι μνήματος σπαραγμοί, οἱ πρὸ τῆς ταφῆς, οἱ μετὰ τὴν τα ὴν, οἱ κατ' ἀγοράν, οἱ κατ' οἶκον ἐδυρμοί; Τί ποιεῖς, ἄνθρωπε; νεκρὸν κοιμώμενον βλέπεις, καὶ σε βλασφημεῖς; Μυστηρίῳ τοιούτῳ παρίστασαι, καὶ τοῦ Θεοῦ κατεξανίστασαι; Η παραθήκη ἀνύεται, καὶ τῷ ἀπαιτοῦντι δικάζῃ; Παρακαλεῖς, 'ἀνάπαυσον, Δέσποτα, λέγων, καὶ τὸν Δεσπότην ὑβρίζεις; Τὸν υἱὸν θανόντα προπέμπεις, καὶ σὺ ὡς οὐ τεθνηξόμενος κλαίεις; Τὸ ἐκείνου τέλος ὁρᾶς, καὶ τὸ σὸν οὐ προσδοκᾷς; Ανάμνησον αὐτὸν, ἄνθρωπε, ὅστις εἶ. Ενθυμοῦ ὅτι θνητὸς ὤν, θνητὸν πάντως ἐγέννησας, καὶ τεθνήξεσθαι μέλλοντα. Εἰ ἀρχὴν ἔσχηκας, καὶ τέλος ἕξεις προδήλως· ἐπεὶ καὶ πρὸς γένεσιν εε ἀχθεὶς, εἰς φθορὰν μετελεύσῃ. Αἰδέσθητι τὴν φύσιν, ἄνθρωπε, μεθόριον οὖσαν ἀθανασίας ὁμοῦ καὶ θνητότητος. Αναλόγισαι τοῦ Κυρίου τὸ πρόσταγμα. Εννόησον τὸν ὄρον τῆς Δεσποτικῆς ἀποφάσεως, καὶ μὴ ἀπαναί του δι' αὐτῆς ἐλεγχόμενος, οἷς καθημέραν ὁρᾷς την άλλως μεταῤῥιπτούμενα καὶ μεταβάλλοντα τα ἡμέτερα· μηδὲ δυσφόρει νεκρὸν ἀπαγόμενον βλέ των, καὶ πρὸς τὴν ἀμείνω μεταχωροῦντα κατάστα η 30 άλλ. γέννησιν. ἐξόμενον· ὅτι μὴ τοῦτον οὐδεὶς τὸν ὅρον ἐν ἀνθρόν ποις διαφυγεῖν εἰς τέλος δεδύνηται. Μὴ οὖν παρόν εὐχαριστεῖν, βλασφημῶμεν τὸν Εὐεργέτην· μηδέ καθυβρίζωμεν τὸν προσλαβόμενον, τὸν ποθούμενα». Οὐ γὰρ ἀπὸ τῶν κρειττόνων ἐπὶ τὰ χείρονα ἡμῖν ἡ μετάβασις· ἐκ δὲ τῶν φθαρτῶν, πρὸς τὰ ἄφθαρτα, καὶ ἀπὸ τῶν βλεπομένων, ἐπὶ τὰ μὴ βλεπόμενα, καὶ μόνοις τοῖς ἐν ἀρετῇ βιώσασι προσδοκώμενα Αὐτὸς τοιγαροῦν καὶ τὸν ἡμέτερον προσελάβετο, είτ εἰς γῆν κατακρύψας, ἀλλ᾽ εἰς οὐρανοὺς ὑποδεξάμεν νος, καὶ πρὸς τόπους οὓς οἶδεν αὐτὸς φωτιικεῖς ἀποθέμενος. Αὐτὸς τὴν ἑαυτοῦ παρακαταθήκην ἀνα ζητήσας, ἀπείληφεν· αὐτὸς ὁ παρέθετο, κατ' ἐξο σίαν ἀπῄτησε. Σὺ τίς εἶ δικαιολογούμενος, ἐφ᾽ οἷς ὁ Δεσπότης ἀρέσκεται; Τίς εἶ δικάζων ἢ κρινόμενης πρὸς αὐτόν; Θέλει γὰρ ἄρτι, τὴν ὀφειλὴν εἰσπράξει βούλεται μὴ παρεκτεῖναι, τῆς προθεσμίας τον χε νον. Η οὐκ ἔχει τὴν τῶν χρόνων ἐξουσίαν ὁ ποιητής τῶν χρόνων, πῆ μὲν συστεῖλαι τούτους, πὴ δὲ καὶ παρεκτεῖναι; Πόθεν γὰρ ἡμῖν τὸ γνῶναι κρίματα Θεοῦ, καὶ μυστηρίων ἄδυσσον, δι' ὧν οἱ μὲν έλεγε Ειοι, τινὲς δὲ μακροχρόνιοι· καὶ οἱ μὲν νεάζο τες, οἱ δὲ, γεγηρακότες· ἄλλοι δὲ καὶ πρὸ ὡρε; καὶ πρὶν εἰς φῶς ἕτεροι προελθεῖν, τὸ τοῦ Ἰώβ Οἱ οὐκ εἶδον φῶς, ο προαρπάζονται; Αλλά με θρυλείτω τοῦτο ἡμᾶς, μηδ' ὅτι νεκρὸν ἐγκλίνον βλέπομεν, σχετλιάζωμεν· ἀλλ' ἐννοῶμεν ὅτι τὸ ἀ νειον ὁ προκιχρῶν ἑκάστῳ τὴν πνοήν, οπότε βέβλητο, εἰσεπράξατο. Μηδὲ θρήνοις τὸν ὅπως ποτέ μεθιστάμενον, παρὰ τοῦ μέτρου κοπτώμεθα, τα μὴ τὸν κελεύσαντα παροργίσωμεν. Μὴ διαρρήξωμεν ἐπ' αὐτῷ τοὺς χιτῶνας· μὴ καταπασσώμεθα γῆν μὴ καταξάνωμεν σάρκα δνυξι· μὴ διασπαράξωμεν χό μην· μὴ τὴν κεφαλὴν ἡμῶν καταισχύνωμεν· μὴ βερν ἀσχήμονα ῥήξωμεν· μὴ βλασφημείσθω ἡμῶν ἡ ἐπ' μὴ γενώμεθα γέλως παισὶν Ἑλλήνων, καὶ παίγνιον με τὸ τῆς ἀναστάσεως καλὸν καθυβρίσωμεν· μὴ τὰ τῆς εὐγενείας ἡμῶν κατευτελίσωμεν πάτρια· εἰς ἡμᾶς αὐτοὺς βλέψωμεν· γνῶμεν τοῦ μυστηρίου τὴν δύναμιν ἐννοῶμεν τίνες καὶ ὅθεν ἐσμεν, καὶ ὅτου χάριν παρ ήχθημεν, καὶ τοῦ καὶ ὅπως· καὶ ὅτι πάντες, και με νῦν, ἀλλὰ πάντες οδεύσομεν. Τί τοῦ εὐχαριστεῖν 15 κλίναντες, τῷ θρηνεῖν ἐπιτρέχομεν; Τί μὴ τοῦ σιν. Οἶδας γάρ, εἶδας σαυτόν, ἐκείνῳ μετ᾿ ἐλίγων πένθους ἀφέμενοι, πρὸς τοὺς ὕμνους χωρούμεν; Ησυχάσατε μικρόν, ἀδελφοὶ, καὶ τῶν λεγομένων ἀκούσατε· ἡρεμήσατε καὶ παράκλησιν δέξασθε, καὶ τὸν νεκρὸν μὴ ὀχλήσητε· ἀτενίσατε τῷ μεγάλο τούτῳ θεάματι· ἴδετε τὸ τελούμενον, καὶ ἰδόντες, σιγήσατε, καὶ μὴ ταράξητε ἡμῶν τὸ μυστήριον. Φοβερόν, ἀδελφοί, τὸ ὁρώμενον· φρικωδέστερον τὸ τελούμενον· ἄγγελοι, λαμπροφαεῖς, σκηπτρούχο, κατάπληκτον ὁρῶντες, ἄνωθεν ήκοντες· χοροί στρα τῶν λευχειμονοῦντες, εἶδος φωτός μεμορφωμένα, πῦρ ἀποπνέοντες, φλογοφόροι, σπεύδοντες, περί στροβοῦντες τὸν κείμενον, καὶ τὴν παραθήκην ὀξέως εἰσπράττοντες, καὶ ἡμεῖς οὐκ αἰδούμεθα; Τί ποιεῖς, ἄνθρωπε; ὁ κείμενος ἐξέστη· καὶ σὺ οὐκ αἰσχύνῃ; Ο κείμενος ἐξέστη, καὶ σὺ παίζεις; Ἐκεῖνος ἀγω να, καὶ σὺ δαιμονιᾷς; Ἐκεῖνος κλονεῖται, καὶ σὺ οὐ φρίττεις; Ἐκεῖνος ψυχορραγεί, καὶ σὺ οὐ μορμολύττῃ; Ἐκεῖνος κρίνεται, καὶ σὺ οὐκ ἐξίστασαι; Ἐκεῖνος εἰσπράττεται, καὶ σὺ οὐ ναρκᾷς, τὴν ὁμοίαν ἐλπίζων ἐπαίτησιν; Ἐκεῖνος θαμβεῖται ὁρῶν ἁ μήπω ἑώρακε, καὶ σὺ οὐ φοβῇ καὶ συστέλλῃ σωφρονιζόμενος; Ἐκεῖνος θνήσκει, καὶ σὺ φρυάσσῃ; Ἐκεῖνος τελευτᾷ, καὶ σὺ ἐνθουσιᾷς; Ἐπίσχες μικρόν, να θρωπε; Αφες αὐτὸν ἀπελθεῖν ἐν εἰρήνῃ ἔνθα κέ κληται. Εατον αὐτὸν ἐδεῦσαι τρίβον, ἣν οὐδέπω διώδευσε, καὶ ἧς οὐκ ἀναστρέψει, καὶ ἣν ὁμοίως πάν τες, κἂν ὁ μὲν εὐθὺς, ὁ δὲ μετ' ὀλίγον, ἐδεύσομεν εἰς γῆν σκοτεινὴν καὶ γνοφεράν, εἰς γῆν σκότους αἰωνίου, οὗ οὐκ ἔστι φέγγος, οὐδὲ ὁρᾷν ζωὴν βροτῶν. Ενθα καὶ ἡμᾶς εἶναι δεῖ πάντως, καὶ ταύτης πεῖραν λαβεῖν, ὁμοίως τοῖς εἰς γῆν χώματος κ καταβαίνουσιν. γνο Αλλ' ἐρεῖς μοι τάχα τούτων ἀκούων, ἀγαπητέ. Τί οὖν; Διὰ τοῦτο οὐ δεῖ κλαίειν, ὅτι γῆ, καὶ φώδης τὸν προλαβόντα διαδέχεται χῶρος; Καὶ πῶς μὴ θρηνήσω δικαίως τὸν εἰς τοιαύτην ἀπαγόμενον γῆν; εἴπερ γῆν δέον νοεῖν, τὴν τοιαύτην κατάστασιν. Πῶς οὐκ οιμώξω καὶ ὀλολύξομαι, σκότος ἀκούων οἴκησιν καὶ κατάπαυσιν; Μὴ γὰρ, λιθίνην ἔχω τὴν καρδίαν ἐγώ, ὡς τούτων ἀκούων μὴ θρηνεῖν; Εἰ γὰρ καὶ εἰς φῶς ἀκούων ἀπαχθησόμενον, ἀνεῖναι τῆς λύπης οὐ καρτερῶ, πῶς ἀνέξομαι σιγαν σκότους ἀκούων οικήτορα, τὸν πρὸ μικροῦ συνοικήτορα; Πῶς μὴ γοερῶς ἀποδύρωμαι, ὃν οὐκέτι θεάσομαι; Καὶ εἴθε γε τὸ γλυκὺ τοῦτο φῶς καταλείψαντα, φωτοειδῆς ὑπεδέξατο χῶρος, ὡς ἄν τις τάχα βραχεία παραψυχὴ τοῖς ἀνιωμένοις προσκέοιτο. Βαβαί, τῆς παραλόγου τῶν λόγων ἀντιστροφῆς το καὶ ἀνοίας, καὶ τῆς οὕτω κατεχούσης τὸν νοῦν ἀμβλυωπίας, εἰ δέον τοῦτο εἰπεῖν! Μὴ γὰρ οὐκ ἔδει θνητούς ὄντας ἡμᾶς ὑπαχθῆναι θανάτῳ; Μὴ μείζους ἔδει τοῦ ἑαυτῶν ἀναφανῆναι Δεσπότου; Εἰ οὖν καὶ αὐτὸς είλετο Κύριος ὢν τοῦ παντὸς καὶ Δεσπότης, καὶ φῶς τῶν ἐν σκότει, καὶ ζωὴ τῶν ἁπάντων, θα νάτου γεύσασθαι, καὶ τὴν εἰς ᾅδου κατάβασιν ἐπι δείξασθαι, ὡς ἂν κατὰ πάντα ἡμῖν ὁμοιωθῇ χωρίς ἁμαρτίας, καὶ τὸν ἀμειδῆ τοῦ ᾅδου χῶρον, τὸν ἀφεγγῆ λέγω καὶ σκοτομήνης πλήρη, νυκτο τριήμερον διελήλυθε, τί ξένον ἁμαρτωλοὺς ὄντας ἡμᾶς, καὶ νεκροὺς ἤδη τοῖς παραπτώμασι κατὰ τὸν μέγαν Απόστολον, τοὺς ὑπὸ γένεσιν καὶ φθορὰν, θανάτῳ μὲν προσομιλῆσαι, καὶ ᾅδου τὰ σκοτεινὰ διὰ μέσης ψυχῆς ὑπελθεῖν καταγώγια, οὗ οὐκ ἔστι φέγγος ἰδεῖν, οὐδὲ ὁρᾷν ζωὴν βροτῶν, ὡς προλέλεκται; Μὴ γὰρ, ὑπὲρ τὸν Δεσπότην ἡμεῖς, ἢ τῶν ἁγίων κρείτω ! τους; οἱ τὸν ὅμοιον ἡμῖν ὑπεληλύθασι τρόπον εί 34 άλλ. κριτοῦ. εἰρημένα· κἂν ὅτι κρεῖττον ή καθ' ἡμᾶς, ὅσῳ καὶ τὸ περιὸν ἐκείνοις τῆς ἀρετῆς ὑπερείληχεν. Οὐκοῦν οἱ δυσφορείν δέον, ἀλλ᾽ εὐχαριστεῖν καὶ προσεύχεσθαι, νήφειν σε διαπαντός, καὶ μὴ δυσ:1 σχετεῖν, ἀκούοντας τῆς εἰς ᾅδου σκοτοδικίας τὴν εἴ. κησιν. Αλλ' εἰ τοῦ σκότους ἐκείνου τοῦ παρὰ τῆς Γραφῆς ἐξωτέρου κειμένου μεταλάχοιεν, κόπτεσα δεῖ καὶ ὁλολύξειν. "Η τότε, κρεῖττον εἰπεῖν, με κύπτεσθαι, μηδὲ ἀσχάλλειν, ἀλλ᾽ αἰτεῖν καὶ ποικί σθαι τὸν Δεσπότην, φειδοῦς ἀξιῶσαι τούτους, την ἐκεῖ κριτηρίων, εὐχῶν τε πολυτρόποις ἰδέαις ἐξίλεις. σθαι τὸν κριτὴν, ἄσμενον γενέσθαι τούτοις ἐπαστὴς καὶ δικαστὴν ἡμερώτατον· οὐ τὴν ἔξωθεν ἀναμένοντα δέησιν, ἀλλ᾽ ἑαυτὸν δυσωποῦντα τοῖς κρινομένας ἵλεω φανῆναι καὶ προσηνὴ κατὰ τὴν ἡμέραν της δια γνώσεως, ὅταν οὐκ ἔστιν οὐδεὶς ὁ δυσωπήσαι τηλ μῶν. Ἐπὶ τῶν τοιούτων χρὴ μᾶλλον τὸν κλαυθμέν ἐπιτείνειν, καὶ τὴν οἰμωγὴν ἐπαύξειν, καὶ κατα ῥεῖσθαι τοῖς δάκρυσιν· ἀλλ' οὐκ ἐπὶ τῶν πιστῶς τελευτώντων, ἐθνικῶς ἀνιᾶσθαι καὶ καταδύρεται Κἀκεῖνο δὲ οὐχ ἁπλῶς, οὐδὲ εἰ πρὸ καιροῦ τῆς μεθ ἡμῶν παροικίας ἐξεληλύθασιν, ἀλλ᾽ εἰ μὴ τῶν ἀγω γίμων τῆς ἐκεῖθεν δόξης μηδὲν ἑαυτοῖς συνειληφότες ἐκδεδημήκασι. Μηδὲ εἰ τὸν γλυκών ταύτην καταλελοίπασιν ἥλιον, θρηνητέον αὐτοὺς, ἀλλ' εἰ μὴ τοῦ Ἡλίου τῆς δικαιοσύνης τῷ φωτὶ κατὰ τὸν τῇδε βίον κἂν ὁπωσοῦν ἐλλάμφθησαν, ἀλύειν χρὴ καὶ ουγκέπτεσθαι. Μᾶλλον δὲ, κἀνταῦθα προσεύχεσθαι, κἀκείνους οἴκτῳ τυχεῖν τῆς τοῦ Θεοῦ 36 φιλανθρωπίας, καὶ ἡμᾶς βελτίους γενέσθαι, τῷ φόβῳ στοιχειουμένους. Μηδὲ εἰ νεκρῶν ὁ ᾄδης σκοτεινόν ἐστιν οἰκητήριον, ἀπογνωστέον τοὺς αὐτόσε καθιεμένου; ἀλλ᾽ εἰ τὰ νυκτὸς ἔργα μὴ φέροιεν, μηδὲ τῷ φέρε τῆς ἁμαρτίας άλωσαν, εὐθυμεῖν χρή· μὴ ὅτι τὰ ἐν ᾅδου στυγηρὰ διέφυγον, ἀλλ' ὅτι τὸ ἀνύκτερον ἐκεῖν φῶς αὐτοὺς διαδέξεται, ᾧ φανεροῦται καὶ διαγικό σκεται τὰ ἡμέτερα· καὶ ὡς ἂν τὸ τῆς Γραφῆς εἴποιμ.. Κλαῦσον ἐπὶ νεκρῷ, διότι ἐξέλιπε φως.» Αλλά μὴ θρήνει μικρῶς· οὐ γὰρ ἐσβέσθη φῶς, ἀπὸ τ Κάκείνους οἴκτῳ τυχεῖν τῆς τοῦ Θεοῦ φιλανθρωπίας. σκότους μετῆλθεν εἰς φῶς. Εἴ γε τοῦ παρ' ἡμῖν α'-» σθητοῦ, τὸ νοητὸν ἐκεῖνο διαφερόντως ὑπερανέστηκεν· ὧν, τὸ μὲν, δυοδεκάωρος διαδέχεται νύξ, κατά περίοδον αὐτῷ γιγνομένη περὶ γῆν ἀποσκίασμα, καὶ χρονικόν περιγράφει διάστημα· τὸ δὲ, οὐ σκότος, οὐ νύξ, οὐκ ἀλαμπὴς ἡμέρα, οὐ χρόνου περίοδος· οὐκ ἐνιαυτὸς, οὐκ αἰών, οὐ κίνημα καὶ διάστημα περι ἔστησιν· ἀλλ᾽ ἀϊδίως ἐναυγάζον, τοῖς τῆς αὐτοῦ κατα τρυφῶσιν ἀἰδίου λαμπρότητος· ὡς που τὸ θεῖον Γράμμα φησί· «Φῶς δικαίοις διαπαντός· όνομα δὲ ἀσεβῶν σβέννυτα:· ἡ τῶν μὴ τῷ φωτὶ τῶν τοῦ Θεοῦ προσταγμάτων ἐν τῷ σκοτεινῷ τοῦ βίου πορευθέν των χωρίῳ. Τοῦτο δὴ τὸ παρὰ τοῦ Ἰὼβ εἰρημένον Τίς ἄν με θείη κατὰ μῆνα ἡμερῶν τῶν ἔμπροσθεν, λέγοντος, ὧν με ὁ Θεὸς ἐφύλαττεν ἄτρωτον· ὡς ὅτε ηύγει ὁ λύχνος αὐτοῦ ἐπὶ κεφαλῆς μου.» Λύχνος γὰρ, νόμου τὸ φῶς. «Ὅτε τῷ φωτὶ αὐτοῦ ἐπορευόμην ἐν σκότει·, τοῦ παρόντος δῆλον αἰῶνος· κατὰ τὸν οὕτω ψάλλοντα· ι Νυξ φωτισμὸς ἐν τῇ τροφή μου. Καὶ ἡ νύξ ὡς ἡμέρα φωτισθήσεται· καὶ ὡς τὸ σκότος αὐτῆς, οὕτω καὶ τὸ φῶς αὐτῆς.» Οὐκοῦν εἰ φῶς μέν ἐστιν ὁ Θεὸς, ὥσπερ οὖν ἐστι· «Καὶ σκο τία ἐν αὐτῷ οὐκ ἔστιν οὐδεμία· ο • Ἐν αὐτῷ δὲ ζῶμεν, καὶ κινούμεθα καὶ ἐσμὲν, ο καὶ πρὸς αὐτὸν μεθιστάμεθα· πάντων δὲ ἡμῶν αἱ ψυχαὶ κατὰ τὸ λου γικὸν ἐν χερσὶν αὐτοῦ, διημάρτηται ἡ περὶ τοῦ σκότ τους καὶ τῶν σκοτεινῶν τοῦ ᾅδου χώρων προτεθείσα παράλογος Ενστασις, τῶν δι' ἐναντίας καὶ ἀντίθεσις. Τοῦ τρόπου δειχθέντος κατ' ἐπιδρομὴν τῆς ἐν ᾅδου Γι κατὰ περίοδον τῶν ψυχῶν διελεύσεως, δεῦρο οὖν, τῶν εἰρημένων ἀφέμενος, ἄνθρωπε, τὴν τοῦ ἡμε τέρου σώματος διδάσκου διάλυσιν, μὴ τὴν τῆς ψυχῆς ἐρευνα κατάστασιν μετὰ τὴν ἐκ τοῦ σώματος ἔξοδον, ὅτι μὴ πρὸς ἐμοῦ καὶ σοῦ ταῦτα ζητεῖν. "Αλ λος γὰρ ὁ ταῦτα εἰδώς. Εἰ γὰρ ψυχῆς οὐσίαν οὐκ ἔστιν ἡμῖν εἰδέναι, πῶς ἂν εἰδείημεν τὴν ἐκείνης και τάπαυσιν, ἧς εἶδος, καὶ σχῆμα, καὶ μέγεθος ἀγνοοῦ μεν; ἡλίκον τε καὶ ὅσον αὐτῆς ὑπάρχει τὸ μέγεθος, κἂν τῷ ἐφολκίῳ συνδέδεται, λόγοις οἷς οἶδε μόνος ὁ συναρμόσας Θεός. Τούτων οὕτως ἐχόντων, φέρε, τὸ τίμιον κτῆμα τὴν ψυχὴν τῷ θείῳ τῆς εἰκόνος αὐχή ματι, παραδραμόντες, ὡς ἄληπτον, περὶ τὸ παχύ τοῦτο καὶ ληπτὸν, καὶ πολλαῖς τοῦ βίου μεταβολαῖς συναλλοιούμενόν τε καὶ περιτρεπόμενον ενασχολού μεθα σῶμα, καὶ αὐτοῦ που τὸν νοῦν προσερείσωμεν ὡς ἂν μάθῃς, ἀγαπητέ, τῆς ἡμῶν εὐτελείας τὸ τα πεινὸν καὶ χαμαίζηλον, τῶν ἐαρινῶν ἀνθέων εἰς μη δὲν διαφέρον, κατὰ τὸ εὔφθαρτον καὶ εὐμάραντον τῆς εἰς τὰ ἐξ ὧν συνέστηκε διαλύσεως. Ἐπεὶ οὖν ἡ περὶ τούτου γνῶσις ἔχει τι καὶ ὠφέλιμον, καὶ πρὸς οἱ κοδομὴν ἄγον τοὺς μὴ παρέργως τῶν λεγομένων ἀκούοντας· βούλει σοι δείξω τῶν ἡμετέρων σωμά των τὴν εὐδιάφθαρτον σύμπηξιν καὶ διάλυσιν, ὅπως ἐστὶν εὐτελὴς καὶ τῶν κτηνῶν εἰς μηδὲν διαφέρουσα; τις επλείξεις σαφείς. Προςτθ: βάδην ἐν ταῖς πρὸ τοῦ άστεως μνημείοις· καὶ ἀνιστόρει μη τῶν λεγομένων τὴν ἐκβασιν. Ἐπίκυψον ὡς διὰ θυρίδως τοῖς μνήμες καὶ μὴ ἀποκριτής, μηδὲ ἀνανεύσης πας τὰ ὁμών μενα· καὶ δει τὴν ἀνῶσαν, οὐ τὴν τέρπουσαν θέαν. Μικρόν αὐτοῦ προελθε· καὶ λήψη τῶν ἐμῶν λόγων Αλλ' ἐπίστηθι τρανῶς, καὶ ἀνατύπωσαί με: διὰ της φαινομένης τῶν νεκρῶν σωμάτων ειδεχθούς δ λύσεως, τῶν ἡμετέρων ἐφρυωμάτων τὴν ἀθλιότητα. Ανάσχου μικρὸν ἀντιλαβέσθαι τῆς δυσωδίας έχει τέρα γάρ, οὐκ ἀλλοτρία. Φέρε γενναίως τὴν ἀνακα μένην αὐτόθεν της σηπεδόνος ἐσμήν τε καὶ δυσκ πνευστών ἐκρήν. Καρτέρει δὲ τὴν ἐκ τῶν σκουλή χων δυσθεώρητον ἔψιν, μυδώσάν τε καὶ ἐχώραν ἐγκεχωσμένην 3. Πρόσεχέ τε καὶ περιεργότερον, εἰ βούλει, καὶ διάκρινον, εἰ δυνατῶς ἔχεις, καὶ συνάρμοσον ὀστοῦν πρὸς ὀστοῦν, καὶ ὡς ἂν θέλῃς, ἕκαστο τῶν φαινομένων καὶ λελυμένων μερών ή μελών, ταῖ ἑαυτοῦ χερσὶν ἐπιστοίβασον. Κατάμαθε τούτων έκα στον, εἰ δυνήσῃ καν μετρίως εἰπεῖν, τίνος ἐκεῖνα, καὶ ποίου ταῦτα, ἢ τίς οὗτος, καὶ τίς ἐκεῖνο;· καὶ εἰ γέρων ἢ νεανίας, ἐκεῖνος ἢ οὗτος, τεθνάσιν, εδ μὲν εὐημερίαις, ὁ δὲ ἀνίαις ἐζηκώς, καταλελύκει τὸν βίον· καὶ εἰ ὁ μὲν ὀλιγόβιος, ὁ δὲ μακροβιό τατος· ἢ ὁ μὲν ἐνδόξως, ὁ δὲ ἀδόξως ἐβίω. Ταύτι κατάμαθε καὶ περισκόπει· καὶ εἰ μὴ πολλῆς τέχει τῆς κατηφείας καὶ σκυθρωπότητος, ὅσῳ καὶ τῆς ὡραιότητος κατὰ τὸ δοκοῦν περὶ τὴν σύμπηξιν πρό τερον. σε άλλ. έγκεχρωσμένην. Καὶ τί γάρ; Οὐκ εἰδεχθὴς ἡ θέα, καὶ πολλῆς γέ μουσα τῆς ἀηδίας; Σάρκες διαλελυμέναι, καὶ σπλάγχνα, καὶ μόρια, καὶ τὸ τῆς διαπλάσεως κάλλος, ἐν σηπόμενά τε καὶ συνεκρέοντα; Οἷς ὁμοίως έκαστος ἡμῶν ἐν σοροῖς κατατεθεὶς διαφθείρεται, καὶ τῇ αὐτῇ τῶν σκωλήκων βορᾷ δαπανώμενος λύεται. Σύνες, ἄνθρωπε, τὸ λεγόμενον· περίβλεψε τους τάφους· τα τὰ ἐστὰ ἡμῶν, καὶ πρὸς ἑαυτὸν συστραφείς, δέ κρύσον· στέναξον ἐκ βάθους μέγα. Ταλάνισον την ἀνθρωπίνην εὐτέλειαν, ποίου του τέλους είληχε Κατανόησον, καὶ εἰ δυνατῶς ἔχεις, διάκρινον, καὶ εἰπέ, τίς ὁ βασιλεὺς, τίς ὁ ἰδιώτης· τίς ὁ πλούσιος, ἢ τίς ὁ πένης· τίς ὁ ἔνδοξος, ἢ τίς ὁ ἄδοξος· τίς ὁ ελεύθερος, ή τίς ὁ δοῦλος· ποῖος στρατιώτης, ποῖος ὁ στρατιάρχη; τίς ὁ δίκαιος, ἢ τίς ὁ κατάκριτος· τίς ὁ φιλόσοφος, ἢ τίς ὁ ἄγροικος· εἰς & μήτωρ. ἢ τίς ὁ βάρβαρος· τίς ὁ Ῥωμαῖος· τίς ὁ πολίτης, καὶ τίς ὁ ἀγρότης· τίς Χαναναίος, καὶ τίς Ἰουδαῖος τίς ἡ τεχθεῖσα, τίς ἡ τεκοῦσα· τίς ὁ πατὴρ, ἢ εἰς ὁ υἱός. Αλλ' οὐκ ἂν ἔχοις, γυμνὰ μόνον ὀστέα βλέ πων, διακρῖναι τούτων τινά, καν μυριάκις εἶτα; Ἐν τοῖς πρὸ τοῦ ἄστεως μνημείοις. Γι «Εν ὅλην σεαυτῷ περικυκλοῖς τῶν γνωστικῶν γυμνα. σμάτων την πολυμάθειαν. Οὕτω μοι τάχα κατα νοήσεις, καὶ τῶν τῇδε πραγμάτων ὅτα ῥεῖ καὶ παρ έρχεται κατὰ τὸν βίον, τὴν εἰς τὸ μὴ ὂν μεταχώρη σεν. Αν τε γὰρ πλοῦτον εἴποις, ἄν τε ἀξίαν, ἄν τε δόξαν τὴν ἀπανθοῦσαν, ἢ κράτος, ἢ δυναστείαν, ἢ κάλλος, ἢ ῥώμην, ἢ μέγεθος, ἢ εὐγένειαν, ή τι τῶν ἀρίστων ἢ χειρίστων παρ' ἡμῖν εἶναι δοκούντων, τὴν ἴσην τοῖς ἡμετέροις οστέοις διάλυσιν πείσεται. Καὶ χρυσὸς μὲν ἐκ μετάλλων ἀνειλημμένος, καὶ χωνεία παραδοθείς, καὶ πυρὶ δοκιμασθείς, ὀβρυζω τέραν ἑαυτοῦ τὴν παροψίδα τοῖς χρυσοτέχναις παρ ἔστησιν· ἄργυρος δὲ πυρωθείς, τῷ χρυσῷ παραπλησίως ἐκκαθαίρεται καὶ λευκαίνεται· καὶ κογχύλης μὲν αἷμα βάπτει πορφύραν· καὶ μαργαρίτην ἐκε τρέφει ζάμμυξ θαλάσσιος· καὶ σμάραγδος ἐκ γῆς χλοάζων φύεται λίθος· καὶ σηρικὸν ἐκφύει σκώληξ τρεφόμενος ύφασμα - καὶ πίνναι θαλάττιοι ξένην μηχανώμεναι κρόκην, διπλῆν τὴν χρείαν παρέχουσιν. Ἐχίνοι δὲ καὶ μηκάδες καὶ μέλισσαι· οἱ μὲν, Ενύγρων όψων νόστιμον ἡμῖν καρυκεύουσι πέμμα· αἱ δὲ γλυκὺ ἀπὸ μαζῶν καταστάξουσι γάλα· τὸ μὲν πρόσφατον ἡμῖν σχεδιάζουσαι πόμα· τὸ δὲ τυρωθέν, μόνιμον ἑτοιμάζουσαι βρώμα. Καὶ μέντοι πρόβατα τὴν ἴσην ἡμῖν ἐμπαρέχουσι χρείαν· ἄμφω δὲ τὴν ἐκ τριχῶν ἀποκειρομένην ἔριθον προϊσχόμενα, θαυ μαστὴν ἄγαν ἡμῖν ἐπιχορηγοῦσιν ἀμφίεσιν. Α' δὲ, τῶν ἐξαγώνων συρίγγων τας θήκας ἀναπιμπλῶσαι μέλιτος, ἄρτι τῶν σίμβλων ἀπαίρουσι, καὶ τὰ κηρία γλυκασμὸν ἀποστάζοντα, τοῖς τρυγηταῖς καταλείπουσι· ἔργον σοφίας γνώρισμα, καὶ πτηνοῦ τίμιον εὐτελοῦς φιλοτέχνημα, χρείας εὕρημα βίου, φύσεως μουσουργία φιλοπόνοις ερανιζόμενον πτήσεσι. Καὶ πάντων ἁπλῶς τῶν ὅσα τὸν βίον ἡμῖν συνιστᾷ, χρη τιμώτατα καὶ τερπνότατα, καὶ εἴ τι τούτοις ὡραῖον φιλοτίμως συνέζευκται, τὴν ἴσην διαφθορὰν ὑφιστάμενα τοῖς ὑπὸ τροπήν, ἐφάμιλλον τὴν διάλυσιν ἔχουσι· κἂν ὅτι τὸ καθ᾿ ἡμᾶς ἑτεροίως ἔχον παρὰ ταῦτα, τῇ ἀναστάσει τετίμηται· καὶ τῇ ἀνακαινίσει Ζάμμυξ. ζάμβυξ. Βέρβερι, φέρον τὸν θαυμαζόμενον μαργαρίτην λίθον. Γίνονται δέ πορφύραι τε καὶ ὀστρέων πολύ πλῆθος τῶν ἄλλων· ἐν δὲ ἴδιον, ὦ καλοῦσιν ἐκεῖνοι Βέρβερι, ἐξ οὗ ἡ μαργαρίτης λίθος. βερβερι, ἣν ἐξ ἀχράντων καὶ παρθενικῶν αἱμά των βαφεῖσαν ἐν πνεύματι, βασιλικῶς ἐκογχύ λωσε, Καὶ οἱονεὶ πορφύραν βασίλειον ὑποδύς, περιέθετο τὸ ἡμέτερον φύ ραμέ. ἐκογχύλωσε, Διπλήν παρέχουσε χρείαν. Ἐνύγρων όψων νόστιμον καρυκεύουσι σπέρμα. τῆς ἀναστάσεως Θεῷ συμμορφούμενον, τὴν ἐν χει ριτι θέωσιν ἐπιδέχεται. και άλλ. θρηνωδούμενος. Ἔχεις ἐντεῦθεν, ἀγαπητέ, βεβαιοτέραν τῆς ἡμε τέρας περιπετείας τὴν ἀδηλότητα. Βούλει σοι καὶ ταύτης ἑτέραν δείξω τῆς ἀδοξίας ἀτιμωτέραν εἰτέ. λειαν; Λάβε μοι πρώτην εἰκόνα τῆς ἡμῶν ἀστάτου περιτροπῆς, την καθημέραν λέγω τῶν πραγμάτων περιφορὰν καὶ ἀλλοίωσιν. Ορᾷς γὰρ ἴσως οὐκ ἐν ταυτῷ τὰ ἡμέτερα· τηνάλλως δὲ καθημέραν παρα τρεπόμενα· καὶ τὰ μὲν ἀστάτως ἄνω καὶ κάτω στρεφόμενα· τὰ δὲ χύδην ἢ φύρδην αναμιγνύμενα. καὶ συνόλως τὸ στάσιμον οὐκ ἔχοντα βέβαιον· καὶ μοι πρὸς ἀλήθειαν τὰ καθ᾿ ἡμᾶς ὑπογράφοντα, τεί σθητι, καὶ διὰ τῶν ὁσημέραι τελουμένων, δέχω σαφῆ τὴν ἀπόδειξιν. Ιδε γὰρ οἷα νῦν τὰ ἡμέτερα ὁ χθὲς ἐπιδίφριος χρυσοκολλήτοις θώκοις ἐνθρονης μενος, ἄνω τὰς ἀφοῦς ἔχων, καὶ κυκῶν ἀκαρτέρηση, καὶ πλήθει ταγμάτων περιστοιχούμενος, σήμερον ἐπιτύμβιος, κλινοφορούμενος, σχέτλιος, ἐλεεινός, ἐν τάφῳ νεκρὸς ἀπαγόμενος, πλήθει κυκλούμενος, θρη νούμενος 80, κηρίοις δαδουχούμενος, καὶ μετ' ὀλίγον, πρὸς πάντων ἀφέμενος. Νεκροῦ γὰρ φίλος, ἄχρι μόνον τοῦ μνήματος. Ο χθὲς εὐφημούμενος, σήμε ρον οἰκτιζόμενος· ὁ χθὲς δυναστεία φυσώμενος, σήμερον ἀῤῥωστίᾳ συνεχόμενος· ὁ χθὲς ἐν πόλει, σήμερον ἐν κλίνῃ· ὁ πρὸ μικροῦ φοβερός, σήμερα ὀδωδώς· ὁ χθὲς ὡραῖος, σήμερον φευκτέος. Ο σήμ μερον μέγας, αύριον μέλας· ὁ χθὲς ἐν οἴκῳ, στο μερον ἐν τάφῳ· ὁ χθὲς μυριζόμενος, σήμερον όξι μενος, καὶ σκωλήκων βρύων, καὶ σαπρίας ἀπόζων, καὶ δυσωδίας πλήρης. Εἶδες, εἰς οἷον ἀδοξίας ἡμῖν ἡ δοκοῦσα κατήντησεν εύκλεια; Εἶδες μεταβολῆς ὑπερβολὴν, καὶ δέξης καὶ πραγμάτων παραλλαγὴν καὶ ἀλλοίωσιν; Έγιας, ὅποι χωρεῖ τὰ ἡμέτερα; Ποῦ γὰρ ὁ πλοῦτος; εἰπε μοι· ποῦ δὲ ὁ κόμπος; ποῦ οἱ χρυσοχάλινοι ἵππα; τὰ ἐκ λίθων Ινδικών βαρυτίμων περιφανή περι θέματα; τὰ ἐκ χρυσοῦ περιδέῤῥαια, οἱ παρατρέχοντες, οι προάγοντες, οἱ δορυφόροι, οἱ τὸ πᾶν σοδοῦν τες καὶ συνταράσσοντες, αἱ δυναστείαι, τὰ κράτη. τὰ βουλευτήρια, τὰ προγράμματα, τὰ ἐν πολέμοις ἄνδρα. γαθήματα; Οὐ πάντα τέφρα; οὐ πάντα γῆ καὶ σποδός, καὶ σκιᾶς εὐτελέστερα; Ποῦ ταῦτα πάντα; οἴχεται. Ποῦ ἡ τοσαύτη δόξα, ποῦ ἡ χρῆσις; ἀπόλωλε. Ποῦ ὁ δεῖνα καὶ ὁ δεῖνα, οἱ χθὲς μέγα παρὰ πάντας ἀνειλημμένοι γαυρίαμα, καὶ δυναστείας ὄγκῳ τῶν πολλῶν ὑπερέχοντες; Ποῦ δὲ ὁ φίλος ὁ δεῖνα; κεκοίμηται. Ποῦ δὲ ἡ τοῦδε γυνή, καὶ ἡ τῆσδε θυγάτηρ, καὶ ὁ τοῦδε υἱός; ἐκλελοίπασιν. Ὁ μὲν πρὸ βραχέος, ὁ δὲ πρὸ πολλοῦ· ὁ μὲν ἐπ' ἀλλοδαπῆς, ὁ δὲ ἐπὶ τῆς πατρίδος· ὁ δὲ ὑποβρύχιος· ὁ δὲ θηριάλωτος Εἰκότως οὖν ἀφαρμόσει τούτοις τὸ τοῦ Ἐκκλησι στοῦ ῥητὸν, φήσαντος· Ματαιότης ματαιοτήτων τὰ πάντα ματαιότης, καὶ προαίρεσις πνεύματος.» Εἰ γὰρ, κατ' αὐτὸν ἐκεῖνον αὖθις εἰπεῖν τὸν θειότα του, «Τὰ πάντα ἐκ τοῦ χοὺς γέγονε, καὶ τὰ πάντα εἰς τὸν χοῦν ἐπιστρέφει· συνάντημα δὲ τοῦ κτήνους, ὡς συνάντημα [εν] ἀνθρώποις· καὶ ὡς ὁ θάνατος τούτου, οὕτως ὁ θάνατος τούτου· καὶ οὐδὲν ἐπερίσσευσεν ἄνθρωπος παρὰ τὸ κτῆνος· καὶ τίς εἶδε τὸ πνεῦμα οἷον εν τοῦ ἀνθρώπου· εἰ ἀναβαίνει αὐτὸ εἰσάνω; καὶ [τὸ πνεῦμα] τοῦ κτήνους, εἰ καταβαίνει κάτω εἰς γῆν;» Μάτην οὖν ἡμῖν ὁ κόπος, καὶ ἡ τοῦ πλούτου τρυφὴ, καὶ ἡ ἐπ' ἀδήλῳ κειμένη τῶν ῥεόντων εὐπάθεια. Καὶ εἰ βούλει μικρὸν αὐτοῦ που τὸν λόγον ἀναλαβὼν, ὑποδείξω τὴν ὅλην τοῦ βίου διαγωγήν, περιφορᾶς οὐδὲν διαφέρουσαν. Ακουε γοῦν, οἷα τῷ καθ᾿ αὐτὸν ὑποδείγματι ὡς ἐν εἰκόνι τὰ καθ᾿ ἡμᾶς διαγραφόμενος ὁ Ἐκκλησιαστὴς, ὑποτίθεται. «Εγώ, φησὶν Ἐκκλησιαστής, ἐγενόμην βασιλεὺς ἐπὶ Ἰσραὴλ ἐν Ἱερουσαλήμ καὶ ἔδωκα τὴν καρδίαν μου, τοῦ ἐκζητῆσαι, καὶ τοῦ κατασκέψασθαι ἐν τῇ σοφίᾳ περὶ πάντων τῶν γενο μένων 40 ὑπὸ τὸν οὐρανόν· ὅτι περισπασμόν πονηρὸν ἔδωκεν ὁ Θεὸς τοῖς υἱοῖς τῶν ἀνθρώπων, τοῦ περι σπᾶσθαι ἐν αὐτῷ. Καὶ εἶδον σύμπαντα τὰ ποιήματα τὰ πεποιημένα ὑπὸ τὸν ἥλιον, καὶ ἰδοὺ τὰ πάντα ματαιότης καὶ προαίρεσις πνεύματος.» Καὶ αὖθις 1 Ἰδοὺ ἐγὼ ἐμεγαλύνθην, καὶ προσέθηκα σοφίαν ἐπὶ σοφίαν πᾶσαν, ἢ οἱ ἔμπροσθέν σι μου ἐπὶ Ἱερουσαλὴμ· καὶ ἔδωκα τὴν καρδίαν μου γνῶναι σοφίαν καὶ γνῶσιν. [Καὶ καρδία μου εἶδε πολλὰ, σοφίαν. καὶ γνῶσιν], παραβολὰς καὶ ἐπιστήμην. Ἔγνων ἐγώ, ὅτι καί γε τοῦτό ἐστι προαίρεσις πνεύματος ὅτι ἐν πλήθει σοφίας πλῆθος γνώσεως· καὶ ὁ προσ τεθεὶς γνῶσιν, προστίθησιν ἄλγημα, ο – • Τῷ γέ λωτι εἶπα περιφοράν, καὶ τῇ εὐφροσύνῃ, Τί τοῦτο ποιεῖς;» Καὶ μετ' ὀλίγα· «Ἐμεγάλυνα, φησί, ποίημά μου, ᾠκοδόμησά μοι οίκους, ἐφύτευσά μοι ἀμπελῶνας, ἐποίησά μοι κήπους καὶ παραδείσους, καὶ ἐφύτευσα ἐν αὐτοῖς πᾶν ξύλου πάγκαρπον. Ἐποίησά μοι κολυμβήθρας ὑδάτων, τοῦ ποτίσαι 30 γρ. υἱῶν. γινομ. κι ἄλ. ἐπὶ πᾶσιν, οἱ ἐγένοντο ἔμπροσθεν, με Καὶ προαίρεσις πνεύματος. καὶ νομὴ ἀνέμου, τὸ προαίρεσις Εγώ, φησὶν Εκκλησιαστής, ἐμεγαλύνθην καὶ προσέθηκα, γνῶσιν εἰ ἐπιστήμην, Πᾶν ξύλον πάγκαρπον. τὸ πᾶν. ξύλον πᾶν καρποῦ, βυ. Δρυμόν βία στῶν καὶ τὰ ξύλα. βλαστῶντα ξύλα. ἀπ' αὐτῶν δρυμόν βλαστῶν, καὶ τὰ ξύλα. Έκτησ μην δούλους καὶ παιδίσκας, καὶ οἰκογενεῖς ἐγένοντό μοι· κτήσεις με βουκολίου καὶ ποιμνίου πολλαὶ ἐγέ νοντό με ὑπὲρ πάντας τοὺς γενομένους εμπροσθέν μου ἐν Ἱερουσαλήμ. Συνήγαγόν μοι καὶ ἀργύρων καὶ χρυσίον, και περιουσιασμούς βασιλέων επί χωρῶν. Ἐποίησά μοι άδοντας καὶ ἀδούσες, καὶ ἐντρυφήματαυἱῶν τῶν ἀνθρώπων· οινοχόους καὶ οἰνοχίας· καὶ πᾶν ὃ ἔτησαν οἱ ὀφθαλμοί μου, ούτ ἀφεῖλον ἀπ' αὐτῶν. Οὐκ ἀπεκώλυσε καρδίαν μου ἀπὸ πάσης εὐφροσύνης· ὅτι ἡ καρδία μου ευφρόνη ἐν παντὶ μόχθῳ μου· καὶ ἐπέβλεψε ἐγὼ ἐν εὐπ ποιήμασί μου οἷς ἐποίησαν αἱ χεῖρες μου, καὶ ἐν μέχθῳ μου ᾧ ἐμόχθησα τοῦ ποιεῖν. Καὶ ἰδοὺ τὰ πάντα ματαιότης, καὶ προαίρεσις πνεύματος. Ορᾶς, εἰς ὅστην εντέλειαν ἡμῶν ὁ βίος πρόειπν; Εἶδες ὅποι ταλαιπωρίας, ηλίκη δόξε τὸν ἡμέτερον ίστησι τύφον; Ἀπόσχου τοιγαροῦν, ἄνθρωπε, της περὶ ταῦτα ῥαστώνης, καὶ μὴ βούλου θρύπτεσθαι τοῖς σήμερον οὖσιν, οὐκ οὗτι δὲ αύριον. Μετὲ βρέ νει τὸν τελευτῶντα, καὶ πάντων ἀφέμενον τὴν ματαιότητα, καὶ τὰ μένοντα τῶν λεόντων ἀν αλλαξάμενον· πρὸς αὐτὸν γὰρ αὖθις τῷ λόγῳ τ τράψομαι. Αλλ᾽ ἐλεεῖς αὐτοῦ τὴν νεότητα, αλλά σαντὴν ἐλέησον γεγηρακότα, καὶ μέχρι τήσης της πολιᾶς, ἀρετῆς τάχα κατωρθωκότα μηδέν. Αλλά νέος, φησίν, ὁ παῖς καὶ πρὸς ην ούπω ταφείη λακώς, ὃς οὐδὲ τοῦ ἡδίστου τούτου φωτός παρατήρ λαυσεν, ἄγευστος, ὡς ἄν τις φαίη, τῶν τοῦ βίου κ λῶν ἀπηγμένος; Αλλ' οὕτω παρέστη τῷ Κτίσαντι, πλήρης ἢ γενειάς, καὶ πρὸς μέγεθος ἡλικίας ὁ παῖς, καὶ τοῖς ἤλιξιν ἐν τοῖς ἀμείνοσιν ἁμιλλώμενος, ος τὸ ἐνευδοκιμεῖν νέοις προσγίνεται; Ἀλλ᾿ οὐκ ἦν ἀθάνατος. Εμελλε καὶ πρὸς γάμου κοινωνίαν ἐλθεῖν, καὶ παίδων γενέσθαι πατήρ, καὶ γένους εὐκλησία, καὶ γῆρας καυχήσεως; 'Αλλ' οὐκ ἦν ἀτελεύτητος Σοφὸς ὁ νεανίας, ἀγχινοίς καὶ πολυπειρία παιδεύσεως τῶν πολλῶν διαφέρων, καὶ τοὺς ἑταίρους τάχει φύσεως καὶ χρηστῶν ἠθῶν γνώμῃ καὶ καταστάσει καὶ βίου τρόποις ὑπερβαλλόμενος; Αλλ' οὐκ ἦν αἰώνιος. Εδει καὶ πρὸς ἀρχὰς ἤδη λοιπὸν τὸν νεανίαν ἀνάγεσθαι, δόξης τε ἀξιωμάτων & τὸν τ βίου καταγεραίρει, δράξασθαι; Αλλ' οὐκ ἦν ἀδιά δοχος. Εἰ δὲ κόρη τις ἡ τελευτῶσα καθέστηκεν, ώρα τε, καὶ ἡλικίᾳ, καὶ μεγέθει σώματος, καὶ τῷ περὶ τὰς παρειὰς ἐρεύθῳ, τὰς τῶν ὁρώντων ἔψεις περί αυγάζουσα· πάσῃ τε τῇ λοιπῇ καὶ γυναικὶ πρέσ πούσῃ, καὶ στολῇ τιμίᾳ ἡ παῖς κεκαλλώπιστοι καὶ γὰρ καὶ δῶμεν αὐτὴν καὶ γαμικοῖς θαλάμοις ἐμπρέπουσαν, καὶ τέκνων ἐσομένην μητέρα, καὶ γίνε ἀνόρθωσιν· ἀλλ᾽ ἕτερος ήτοιμάσθη ταύτῃ νυμφών ἀλλ᾽ οὕτως ἔδοξε τῇ Προνοίᾳ. Μήτηρ ὑπῆρχε παί των ἡ μεταστατα, κάλλει τε καὶ συνέσει καὶ τω β σύνῃ προέχουσα τῶν πολλῶν, ἔργοις τε δι' ὧν είχν νίζεται γυνή φιλεργός, καὶ ἀνδρεία, καὶ φίλανδρος σε άλλη γνώμης χρηστότητι, καὶ ἐδῶν καταστάσει. οὐ τὰς χεῖρας πρὸς ἄτρακτον ἡπλωμένας ἔχουσα μόνον, ἀλλ᾽ ἤδη καὶ πρὸς ἅπαν ἀρετῆς εἶδος ἐκτε ταμένας· κουροτρόφος τε καὶ φιλότεκνος, καὶ και λῶς ἄγαν ἐποικουροῦσα τὸν βίον, καὶ χήραις ἐπαρ κοῦσα, καὶ ξένοις στέγης μεταδιδοῦσα, καὶ πτωχοίς ἐπαρκούσα, καὶ εἴ τι τῶν καλῶν κατορθοῦσα; Αλλ' ἔδει θνητὴν πάντως οὖσαν αὐτὴν, θανάτου πεῖραν λαβεῖν. Τὸ γὰρ αὐτὸ πᾶσι πρόκειται τέλος. "Αγε δη οὖν πεισθέντες ἐμοὶ (καλῶ γὰρ ἅπαντας τοὺς ὅσοι τῶν ἡμετέρων φιλοπόνως ἀκηκόατε λόγων. Οίμαι δὲ πάντας ἐχέφρονι λογισμῷ τῶν αὐτῶν ὑποθηκῶν εἰ ληφέναι τὴν δι' ἀληθείας ἀπόδειξιν), μίαν ἀναλαβόν τις φωνὴν κοινὴν, τὴν θείαν καὶ μακαρίαν τῆς ἀπαθοῦς φύσεως κυριότητα, καὶ θειότητα, καὶ δεσποτείαν, εὐχαριστηρίοις ἀνευφημήσωμεν ὕμ νοις· Εὐλογητὸς, ᾄδοντες, ὁ μόνος αἰώνιος· ὁ μόνος ἀδιάδοχος· «ὁ μόνος ἔχον ἀθανασίαν, φῶς οἰκῶν ἀπρόσιτον, ᾧ ἡ δόξα, τιμὴ καὶ κράτος αἰώνιον εἰς τοὺς σύμπαντας αἰῶνας τῶν αἰώνων. Αμήν. ΑΝΔΡΕΟΥ ΚΡΗΤΗΣ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΕΙΚΟΝΩΝ ΠΡΟΣΚΥΝΗΣΕΩΣ (*). Οὐδὲν ἀναπόδεικτον ἢ ἔκφυλον ἔχει ὁ Χριστιανι δ σμός. Καὶ αὐτὴ γὰρ ἡ τῶν ἁγίων εἰκόνων χρῆσις ἐκ παραδόσεως ἐστι παλαιᾶς, καὶ ἔχομεν ὑποδείγματα πιστὰ συνηγοροῦντα τῇ τῶν εἰκόνων ἀποδείξει· πρῶτ τον μὲν τὴν Αὐγάρῳ τῷ τοπάρχω πεμφθεῖσαν ἐν ῥάκει σεβασμίαν εἰκόνα τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἐκμαγείον οὖσαν τοῦ σωματικοῦ αὐτοῦ χα ρακτῆρος, καὶ μηδὲν ἀποδέουσαν τῆς ἐκ τῶν χρωμάτ των γραφής δεύτερον δὲ, τὴν τῆς ἀσπόρως τεκούσης τοῦτον Μαρίας, ἐν Λύδδῃ τῇ καλουμένη Διοσπό (δ) λύδη λει, χειρόγραφον εἰκόνα, ἐν πλαξι πάνυ καθαρείς τὸ σκήνος τῆς Θεοτόκου τρίπηχυ παραδηλούσαν, ἐπὶ τῶν χρόνων τῶν ᾿Αποστόλων καὶ μέχρι τοῦ νῦν προσκυνουμένην ἐν τῷ παρ' αὐτῶν κτισθέντι εἰ λητῷ ναῷ πρὸς δυσμάς, οὕτω κυρίως ἐγγεγραμμένην ὡς ἀπὸ χειρός ζωγράφου, τήν τε πορφύραν φημὶ καὶ τὸν στολισμόν, τὰς χεῖρας καὶ τὸ πρόσωπον καὶ πᾶσαν τὴν γραφὴν τῆς ὄψεως, ὡς μέχρι καὶ νῦν ὁρᾶσθαι ταῦτα σωζόμενα. Λέγουσι γὰρ Ἰουλιανόν, τὸν παραβάτην ἐκεῖνον καὶ μισόχριστον, μαθόντα τὰ περὶ τῆς εἰκόνος ταύτης, δοκιμάσαι τὰ κατ' αὐτὴν, ζωγράφους Εβραίους ἐκπέμψαντα, και, πιστωθέντα τὸ ἀληθὲς, θαυμάσαι μὲν ἐπὶ τούτῳ, μηδὲν δὲ έως τι διαπράξασθαι (ε). Φασὶ τοίνυν τὸν ναὸν τοῦτον, ἐν σαρκὶ ἔτι περι ούσης τῆς Θεοτόκου, κτισθῆναι· ἀνελθόντας δὲ τοὺς ἀποστόλους ἐπὶ τὴν Σιών (ἐν ταύτῃ γὰρ έχει), διαλεχθῆναι πρὸς αὐτήν·. Ποῦ ἦσθα, Κυρία; Τι μάμεθα γάρ σοι οἶκον ἐν Λύδδῃ· ο τὴν δὲ ἀποκρ θεῖσαν εἰπεῖν πρὸς αὐτούς· «Κἀγὼ ἐκεῖσε μεθ᾽ ὑμῶν ἤμην καὶ νῦν εἰμί· ν καὶ ἅμα τῷ λόγῳ καταβάντας αὐτοὺς εἰς Λύδδην περινοστῆσαι τὸν ναὸν, καὶ εὑρεῖν οὕτως, ὡς αὐτὴ κυρίως εἶπεν, ὅλην αὐτὴν ἐντετ πωμένην κατὰ τὴν αὐτῆς ἰδέαν, ὡς ἀρχαῖος ἄνωθεν καὶ ἄχρι τῆς δεῦρο παρὰ τοῖς ἐγχωρίοις κεκράτηκε λόγος. Τρίτον ὑπόδειγμα. Λουκᾶν τὸν ἀπόστολον καὶ εὐαγγελιστὴν ἅπαντες οἱ τότε εἰρήκασιν οἰκεία;; ζωγραφῆσαι χερσὶν αὐτόν τε τὸν σαρκωθέντα Χρισ στὸν, καὶ τὴν αὐτοῦ ἄχραντον Μητέρα, καὶ τούτων τὰς εἰκόνας ἔχειν τὴν Ῥώμην εἰς οἰκείαν εύκλειαν(g). Καὶ ἐν Ἱεροσολύμοις δὲ ἐπ' ἀκριβείας κεῖσθαι ταύ τας φασίν. Αλλὰ καὶ ὁ Ἰουδαῖος Ιώσηπος (ι) τὸν αὐτὸν τρόπον ἱστορεῖ ὁραθῆναι τὸν Κύριον, σύν οφρυν, εξόφθαλμον, μακροπρόσωπον, ἐπίκυφον, εἰ ήλικα, ὁποῖος δηλονότι συναναστρεφόμενος τοῖς ἀν θρώποις ἐφαίνετο, ὁμοίως καὶ τὸν τῆς Θεοτόκου σχηματισμὸν καθ' δν νῦν ὁρᾶται, ἣν καὶ Ῥωμαίαν ἀποκαλοῦσί τινες. Πέτρος καὶ Ἰωάννης, ἐν Λύδδη τῇ καλουμένῃ Διοσπόλει, πρὸ μιλίων δεκαοκτώ τῆς Ἱερουσαλήμ, τὰς διατριβάς ποιούμενοι, εὐκτήριον οἶκον ἐπ' ὀνόματι τῆς Μητρὸς τοῦ Κυρίου καὶ θεομήτορος οικοδομήσαντες... (εδημάμεθά σε. τους παλαιούς ἱστο ρικούς, ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΝΔΡΕΟΥ ΚΡΗΤΗΣ ΤΟΥ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΙΤΟΥ ΚΑΝΟΝΕΣ ΕΞΑΙΡΕΤΟΙ ΚΑΙ ΤΡΙΩΔΙΑ. ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ Θ'. Η ΣΥΛΛΗΨΙΣ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΚΑΙ ΘΕΟΠΡΟΜΗΤΟΡΟΣ ΑΝΝΗΣ. Ὁ κανών, ποίημα του κυροῦ ᾿Ανδρέου. Ὠδὴ α'. Ἦχος α'. Ὠδὴν ἐπινίκιον. Την σύλληψιν σήμερον, θεόφρον "Αννα, τὴν σὴν ἑορτάζομεν, ὅτι τὴν χωρήσασαν τὸν μηδαμοῦ χωρη τὸν, συνέλαβες, στειρωτικῶν ἀπολυθείσα δεσμῶν. Δικαίων ἐπήκουσα; τῆς ἱκεσίας, ἁγίων ἐκληρον σας τὰς ἐντεύξεις, Κύριε, τῶν προπατόρων σας, καὶ τούτοις δέδ' και καρπόν, τήν σε τεκούσιν ἀγνήν. Η 'Αννα ή ένδοξος, νῦν συλλαμβάνει ἁγνὴν, την τὴν ἄσαρκον συλλαβούσαν Κύριον τὴν ὑπερέγεθαι. Καὶ τίκτειν μέλλει, τὴν σαρκὶ μέλλουσαν τίχτειν Χριστόν. Θεοτόκ. Τὸ ὄρος τὸ ἅγιον, ὅπερ προείδε προφήτης εν απεί ματι· ἐξ οὗ λίθος τέτμηται, τοὺς τῶν εἰδώλων βωμούς συντρίψας σθένει θεϊκῷ, σὺ εἶ, Παρθέν ἀγνή. Ωδή γ'. Στερεωθήτω ή καρδία μου. Καρπὸν κοιλίας εἰ παράσχοις μοι, ἀνεβόα "Απε πρὸς Κύριον, μεγαλυνθήσομαι· καὶ σοὶ τοῦτον προς αναθήσομαι. Διὰ τοῦτο συλλαμβάνει τὴν ἁγνὴν θε μήτορα. Ἐν παραδείσῳ εὐχομένης σου, τῆς φωνῆς ἀκούει ὁ Ὕψιστος, Αννα θεόφρον, καὶ καρπὸν τῆς καλίες σου δίδωσι, παραδείσου τὴν ἀνοίξασαν τὴν θύραν της χάριτος. Τὸ κατὰ νόμον ἐκτελέσασα, καὶ Θεῷ ἀμέματος δουλεύσασα, κυοφορεῖς τὴν ἀληθῆ Νομοδότην παλα σασαν, "Αννα πάνσεμνε. Διό σε οἱ πιστοὶ μακαρίζε μεν. Θεοτύχ. Τῆς στειρευούσης διανοίας μου, ἀκαρπίαν πέσεν ἀπέλασον, καὶ καρποφόρον ἀρεταῖς τὴν ψυχήν μου ἀνάδειξον, παναγία Θεοτόκε, τῶν πιστῶν ἡ βοή θεια. Καθ. ἦχος δ'. Χορὸς ἀγγελικός. Χωρίς προφητικός προεκήρυξε πάλαι τὴν ἄμω μου, ἁγνὴν, καὶ θεόπαιδα κόρην, ἣν Αννα συνέλεξα, στεῖρα οὖσα καὶ ἄγονος· ταύτην σήμερον ἀγαλλιάσει καρδίας μακαρίσωμεν, οἱ δι' αὐτῆς σεσωσμένοι, ως μόνον πανάμωμον. Ετερον. Ἦχος δ'. Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ σταυρῷ. Ἰωακεὶμ ὁ ἱερὸς καὶ ἡ ᾿Αννα, δώρα προσήγαγον τοῖς πρὶν ἱερεῦσι, καὶ μὴ δεχθέντες, ἄγονοι τυγχά παγκόσμιος, Θ όπαιδα κόρην. Ψυχ Παγκοσμίου εὐφροσύ της γενέθλιον. παγκοσμίου θεοπειους γενέθλιον, θεόπαις Ἰακώβου ἀδελφοθέου νοντες, δέησιν προσηύξαντο τῷ Δοτῆρι τῶν ὅλων καὶ τῆς προσευχῆς αὐτῶν ἐπακούσας, δωρεῖται τού τοῖς τὴν ὄντως πύλην τῆς ζωῆς, ἧς τὴν ἁγίαν τιμή σωμεν Σύλληψιν. Ὠδὴ δ'. Ἐν πνεύματι προβλέπων. Ο θείας ἀγγελίας! ὦ ξένης λαλιᾶ;! εἰ κἀγὼ συλ λήψομαι, ἀγγέλου πρὸς αὐτὴν ἀποσταλέντος, ἡ Αν να εκπληττομένη μεγαλοφώνως ἀνεβός· Τῷ Θεῷ μου δόξα, τῷ ποιοῦντι παράδοξα. Συγχάρητέ μοι, πᾶσαι φυλαὶ τοῦ Ἰσραήλ· ἐν γα στρὶ συνέλαβον τὸν νέον οὐρανὸν, ἐξ οὗ τὸ ἄστρον ἀνατελεῖ μετ' ὀλίγον τῆς σωτηρίας, Ἰησοῦς ὁ φωτο δότης • Αννα γηθομένη εκραύγαζεν. Υπήκουσε τῆς ᾿Αννης Θεὸς τοὺς στεναγμούς, καὶ προσέσχε Κύριος δεήσεως αὐτῆς, καὶ ἀτεχνίας τὸ νέφος διασκεδάσας, φωτὶ αὐγάζει εὐτεχνίας παρα δόξως· ὅθεν συλλαμβάνει τὴν μόνην ἀγνήν. Θεοτόκ. Παρθένε Θεοτόκε, ἀμόλυντε σκηνή, μολυνθέντα πταίσμασι καθάρισόν με νῦν, τῶν οἰκτιρμῶν σου καθαρωτάτοις ῥανίσι, καὶ δός μοι χεῖρα βοηθείας, ἵνα κράζω· Δόξα σοι, ἁγνή, θεοδόξαστε. Αδή ε'. Τὴν σὴν ειρήνην. Ἐκ ρίζης ἡ βλαστήσασα Δαβὶδ καὶ Ἰεσσα!, Αννα νῦν βλαστάνειν ἀπάρχεται τὴν θείαν ῥάβδον, τὴν βλαστήσασαν τὸ μυστικὸν ἄνθος, Χριστὸν τὸν πάν των κτίστην. Μητέρα γενομένην με, ἡ ᾿Αννα ἐκβος, δψονται λαοί, καὶ θαυμάσουσιν· ἰδοὺ γὰρ κυῶ, ὡς ηὐδόκησεν ὁ τὰ δεσμὰ λύσας τὰ τῆς στειρώσεώς μου. Ως μακάριος ὁ οἶκος Δαβὶδ ἐξ οὗ προελήλυθας! θυγατέρες Μάτθαν τοῦ Στίβο μώντος. τοῦ Ιερέως. ἀνώνυμον ἀπὸ Βηθλεέμ Σέβη, Σέβη, Γένους μέν πέφυκα ἱερατικού, φυλῆς ᾿Ακρωνίτιδος ρίζης προς φητικῆς· τοῦ γὰρ Δαβὶδ καὶ Σολομῶντος καὶ τῶν καθεξῆς ἔρπηξ καθέστηκα· συγγενὴς δὲ καὶ τῆς σῆς γαμετής Ελισάβετ. μα ο ο Νεάνιν ἦν συνέλαβον ἐγώ, προφητικαὶ πόρρωθεν φωναὶ προκατήγγειλαν, ὄρος καὶ πύλην ἀδιόδους περιχαρῶς 'Αννα ἐβόα τοῖς παροῦσι. Θεοτόκ. Νεφέλην καὶ παράδεισον, καὶ πύλης σε φωτός, τράπεζαν καὶ πόκον γινώσκομεν, καὶ στάμνον ἔνδον μάννα φέρουσαν, τὸν γλυκασμὸν τῷ κόσμῳ, ἀγ Παρθενομήτορ. δὴ ς'. Τὸν προφήτης Ἰωνᾶν. Πῶς χωρεῖται ἐν γαστρὶ, ἡ χωρήσασα Θεόν; Πως γεννᾶται, τὸν Χριστὸν ἡ γεννήσασα σαρκί; θηλάζει δὲ πῶς, ἡ τὸν Κτίστην γάλα θηλάσασα; Τῆς δεήσεως ὑμῶν ἐπακούσας ὁ Θεὸς, γονιμώτα τον καρπὸν νῦν δεδώρηται ὑμῖν, πανεύφημα Ιωα κείμ τε καὶ ᾿Αννα, σήμερον. Τὴν ἁγνὴν περιστερὰν συλλαβοῦσα ἐν γαστρὶ, χαρμονῆς πνευματικῆς ἐπληρώθη, ἀληθῶς προσ άγουσα χαριστηρίους ᾠδας ἡ 'Αννα Θεῷ. Θεοτόκ. Τρικυμίαι λογισμῶν, καὶ παθῶν ἐπαγωγαί, καὶ βυθὸς ἁμαρτιῶν, τὴν ἀθλίαν μου ψυχὴν χειμάζουσι βοήθησόν μοι, ἁγία Δέσποινα. Κοντάκιον. Ἦχος δ'. Επεφάνης σήμερον. Εορτάζει σήμερον ἡ οἰκουμένη τὴν τῆς ᾿Αννης σύλληψιν, γεγενημένην ἐκ Θεοῦ· καὶ γὰρ αὐτὴ ἀπὸ εκύησε τὴν ὑπὲρ λόγον τὸν Λόγον κυήσασαν. Ο οἶκος. Σὺ ὁ τῇ Σάββα δού; ποτε ἐν γήρα βαθυτάτω τη σῇ ἐπιστασίᾳ καὶ ἐνεπαγγελίᾳ υἱὸν, τὸν μέγαν Ἰσαάκ σὺ ὁ διανοίξας τὴν στειρεύουσαν νηδύν τῆς ᾿Αννης, παντοδύναμε, μητρὸς τοῦ Σαμουὴλ τοῦ προφήτο σου, καὶ συνεπιδὼν ἐπ' ἐμέ· πλήρωσόν μου τὰς αἰ τήσεις, καὶ δέξαι μου τὰς δεήσεις, ἐβόα ἐν κλαυθμῷ ή σώφρων Αννα καὶ στεῖρα· Καὶ ἐπήκουσεν αὐτῇ; ὁ εὐεργέτης, ὅθεν ἐν χαρᾷ συνέλαβε τὴν Παρθένον τὴν ὑπὲρ λόγον τὸν Λόγον κυήσασαν. Μηνὶ τῷ αὐτῷ, ἐννάτῃ· ἡ σύλληψις τῆς ἁγίας *Αννης, μητρὸς τῆς Θεοτόκου. Στίχος. Ο Ούχ ώσπερ Εὔα καὶ σὺ σὺν λύπαις τέχεις Χαρὰν γὰρ, Αννα, ἔνδον κοιλίας φέρεις. ᾿Αμφ' ἐνάτην Μαρίαν Θεομήτορα συλλαβεν 'Αννα. Ο Κύριος ἡμῶν καὶ Θεὸς, θέλων ἑτοιμάσαι ἑαυ τῷ ναὸν ἔμψυχον, καὶ οἶκον ἅγιον εἰς κατοικίαν ἑαυτῷ, τὸν ἄγγελον αὐτοῦ ἀποστείλας πρὸς τοὺς δικαίους Ἰωακεὶμ καὶ ᾿Ανναν, ἐξ ὧν ἠθέλησε προ ελθεῖν τὴν κατὰ σάρκα μητέρα αὐτοῦ, προεμήνυσε τὴν σύλληψιν τῆς ἀγόνου καὶ στείρας, ἵνα βεβαιώσῃ τῆς Παρθένου τὴν γέννησιν. Οθεν συνελήφθη ἡ ἁγία Παρθένος Μαρία καὶ ἐγεννήθη· οὐχ ώς τινες λέγουσι μηνῶν ἑπτὰ, ἢ χωρὶς ἀνδρὸς, ἀλλὰ ἐννέα τελείων μη νῶν ἐγεννήθη· καὶ ἐξ ἐπαγγελίας μὲν ἐξ ἀνδρὸ; δὲ συναφείας καὶ σπορᾶ;. Ἐγεννήθη δὲ ἐκ τῆς ἁγίας Παρθένου Μαρίας ἀποῤῥήτως καὶ ἀνερμηνεύτως, ὡς οἶδε μόνος ἐκεῖνος, χωρὶς τῶν τῆς σαρκὸς θελημά των, καὶ τέλειος ὑπάρχων Θεὸς, ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰη σοῦς Χριστὸς, καὶ παρ' αὐτοῦ τῆς κατὰ σάρκα οι κονομίας τέλεια προσελάβετο, καθὼς καὶ τὴν τῶν ἀνθρώπων φύσιν ἐδημιούργησε καὶ ἔπλασε τὸ κατ αρχάς. Ταύτην οὖν τὴν ἡμέραν πανηγυρίζομεν, ὡς ἀνάμνησιν ἔχουσαν τῶν ὑπ' ἀγγέλου δοθέντων χρη σμῶν, τὴν ἁγίαν σύλληψιν εὐαγγελισαμένου τῆς ἀγο νῆς Θεομήτορος. Οὓς ἔργα ποιῶν, ὁ ἐκ τοῦ μηδενὸς ὑποστήσας τὰ σύμπαντα Θεός, διήγειρε τὴν στει ρεύουσαν νηδὼν εἰς καρπογονίαν· καὶ τὴν ἐν ἀπαιδίᾳ τὸν βίον καταγηράσασαν, παιδοτόκον μητέρα παρα δόξως ἐργάζεται· ἄξιον πέρας τῆς δικαίας αιτήσεως τῶν δικαίων ταύτην παρασχών, ἐξ ἧς αὐτὸς ἔμελλε σαρκοφόρος Θεὸς προελθεῖν· εἰς ἀναγέννησιν τοῦ παντός, θυγατέρα τεκείν τοὺς σώφρονας εὐδοκήσας γεννήτορας Θεοῦ, καὶ ἀνθρώπων μεσίτορας, την πρὸ αἰώνων ἐκ πασῶν γενεῶν γενήσεσθαι προωρισμένην τε καὶ ἐλελεγμένην. Τελεῖται δὲ αὕτη ἡ σύναξις ἐν τῷ σεβασμίῳ οἴκῳ τῆς Θεοτόκου, τῷ ὄντι ἐν τοῖς Εὐουράνοις πλησίον τῆς ἁγιωτάτης Εκκλησίας. Ὠδὴ ζ. Τοὺς ἐν καμίνῳ παῖδας. Τῆς ἀπαιδίας ὄνειδος φυγείν ἱκέτευεν 'Αννα τόν Δεσπότην τοῦ παντός· καὶ τῆς αὐτῆς ὁ συμπαθής φωνῆς ἀκούσας, τὴν αὐτὸν κυήσασαν καρπὸν παρ ἔσχεν αὐτῇ, καθὼς ηὐδόκησε. Βασιλική πορφύρα ἐν τῇ σῇ ἀπάρχεται, 'Αννα, ἐξυφαίνεσθαι γαστρὶ, ἣν ὁ Θεὸς καὶ βασιλεὺς πάντων φορέσας, τοῖς βροτοῖς ὀφθήσεται, καὶ ταπεινώσει ἐχθροὺς τοὺς πολεμοῦντας ἡμᾶς. Τὸ μῦρον τὸ εὐῶδες ἐν γαστρὶ συνέλαβες, Αννα, τὴν τὸ μῦρον τῆς ζωῆς ὑπερφυῶς εἰσδεξαμένην τὸν Δεσπότην· τὸν πνοαῖς τῆς χάριτος τὰς διανοίας ἡμῶν εὐωδιάσαντα. Ως Τριάδος ένα σε, Χριστέ, δοξάζομεν, ὅτι ἐκ Παρθένου σαρκωθείς δίχα τροπῆς, ἀνθρωπικῶς πάντα ἠνέσχου, μὴ ἐκστὰς φύσεως τῆς πατρικῆς, Ἰησοῦ, εἰ καὶ ἡνώθης ἡμῖν. Ωδή ή'. Ον φρίττουσιν ἄγγελοι. Δαβίδ ήν προέφησε βασίλισσαν, ἰδοὺ γαστρὶ ὑπο δέχομαι, ἡ “Άννα ἐκβον, καὶ τέξω τὴν πάντων προ στασίαν πιστῶν, τὴν τὸν βασιλέα Χριστὸν μέλλουσαν τίχτειν. Ἡ γῆ ἣν κατῴκησεν ὁ γῆς Δημιουργός, τὸ σκῆ οIN JOANNIS MALALE CHRONOGRAPHIAM.
Revocatur lector ad paginas edit. Bonn. quas numeri arabici inter uncos positi in textu Græco
representant.
αβροχία, 492.
ἀγανακτήσας κατὰ τοῦ υἱοῦ, 88,
152, 156, 166, 205, et alibi,
Αγανακτήθη, 438, 455, 449.
ἀγαπῆσαι φιλίαν, 467.
ἄγειν. ηγάγετο πρὸς γάμον Κομετώ. 430. ἀγάγαι, 110. ἀναγάγαι, 250, 457. συναγάγαι, 476.
ἄξας, 125. ἄξατε, 98. ἀντειτάξας, 398. εἰσάξαντας, 217. κατά
ξας, 185, συνάξαι, 185. συνάξας,
119, 177, 206. συνδιῆξεν, 167.
ἀγκυλόρινος, 106.
ἀγνεύσαντες active, 135, 207.
ἀγνώστως, 131.
ἀδρανείς, 215.
ἀγδισθέντα, 356.
ἄθλησις τῶν ἁγίων ἀποστόλων, 485.
αἴρειν. ἆρον, 240. ἐπαρόντες, 467.
αἱρετίζεσθαι. ᾑρετίσατο, 4.
αἰφνίδιον, 245, 405, 471.
αἰφνιδίως, 490.
αἰχμαλωσία, captivi, 150, 151, 154,
ἀκολουθοῦντες τῆς συνόδου, 412.
ἀκούει ὁ τόπος,dicitur, 255. ἀκούειν
ἀλλοτριοφάγοι, 180. ἀκηκοῶσα,
ἀκριβοῦν. Ακρίβωσαι τὸν ᾿Αγαμέ·
μνονα, 138. Ακριβώσατο παρ' αὐτ
τῶν τὸν χρόνον, 230.
ἀκριβῶς οὗτός ἐστιν ὁ Χριστός, 254.
ἀκροπολίται, 216.
ἄκτα, 443.
ἀκώνωπα, 265.
αλαστόρων δαιμόνων, 473.
Αλβον μέρος, 176.
ἀλεκτρυών. μετὰ ἀλεκτρυόνα, 275.
ἀληθινός, purpureus, 53, 415.
ἀλλοτριοφάγοι, 180.
ἀλυτάρχησε, 311. αλυτάρχησαν, 417.
Αλυτάρχης, 286, 289, 310.
αλυταρχικά, 312.
ἀλύταρχος, 310.
av,417.
ἅλωσις τῆς πόλεως, de terræ motu,
ἅμα cum genitivo, 95, cum genitivo et dativo, 219.
Αμιξία, 464, 483.
ἀμύνασθαί τινι pro τινα, 62.
ἐμφιέννυσθαι. ἡμφιεσμένον ἔχημα
χρυσέοις πετάλοις, 457. οχήματα
ἀργύρῳ ἡμφιεσμένα, 458.
ἀμφιθαλήν. 287.
ἀμφότερος, τῶν ἀμφοτέρων, 220,
πων, 66. τὸν ἄνθρωπον, Λατίνες,
228. τῶν ἀνθρώπων τοῦ ἀδελ
φοῦ, 325.
ἀνταίρειν.ἀντήρεν ό πατρίκης, αλά
ἀντεικόνισμα, 56.
κεῖν, 274.
ἀντιπεράσας, 80, 95, 139.
ἀντιποιεῖσθαι. ἀντεποιοῦντο τώ
Οδυσσέως, 115, 176, 351.
ἀντιφόρου, 397.
ἄν. ἐπηρώτησεν ποίας ἂν εἴη χώρας, ἀντέχεσθαι. οὐκ ἀντεχόμεθα δια
137. ὅσα ἂν ᾐτήσατο, 563.
ανά ημερησίας ἀνὰ φόλεις ιε', 439.
αναβάθρα του Ιππικού, 414.
ἀναβλύζουσα λεπτίδας χρυσοῦ, 456,
ἀνάγειν. ἀνήγαγον τῷ Φαραῷ, 65,
230, 254, 346, 593, 416, 440, al.
ἀναγινώσκων, litteris operam dans,
92, 352. ἀναγνούς καὶ ἀνατρα
φεὶς ἐν Κωνσταντινουπόλει, 385.
ἀνάδοχος αὐτοῦ ἐγένετο τοῦ ἀχράντου βαπτίσματος, 427.
ἀναδυῆναι. ἀναδυέντα πρὸς τὰ δόξαντα μεταξὺ αὐτῶν, 455. ἀν.
εδύη περὶ τὸ ποιῆσαι τὰ πάντα,
ibid.
ἀνακείραντες αὐτόν, 597.
ἀνακύπτειν. τὰ ἀνακύπτοντα, even
tus? 205.
ανακωδίκευσις, 448.
ἀναλίσκει Μαρίνον 404. ἀνήλωσε
με, 409.
ἀναλογουμένην, i. q. ἀνάλογον, 285.
αναμεταξύ, 414.
ἀναπατεῖν, 150.
ἀνάπλους ὁ πέραν Κωνσταντίνουπόλεως, 405, 405.
ἀνάπτεσθαι. ἀνήφθη amore, 150.
ἀναῤῥύεσθαι. ἀνεῤῥύσθησαν, 461.
ἀνάῤῥυσις, 39, 460.
ἀναστεναγμός, 63.
ἀνατρέφεσθαι. ἀναθρεψάμενον, 52,
ἀναφέρειν. ἀνηνέχθησαν, 251, ἀνήνεγκεν, 262. ανενέγκαι, 586.
ἀναφραγήναι, 328.
ἀναχρίειν. ἀνεχρίσθη ἡ θύρα, 380.
ἀνδρεῖος, ἀνδρεία καὶ πλήθει καὶ
ἀνδροκοῖται, 456.
ἀνεντέρισεν, 115.
ἀνεπηρεάστως, 383.
ἀνέρχεται ἡ θάλασσα καὶ κατακλύζει πάντας, 481.
ἀνέχεσθαι. τῶν πρεσβευτών μὴ
ἀνασχεθέντων εἰσελθεῖν, 194.
ἀνθηροπρόσωπος, 257, 425.
ανθρωπιστί, 255.
ἄνθρωπος. γυναικῶν καὶ ἀνθρώ
αντιφωνήσαντος ὑπὲρ αὐτῶν Τα
ζάνου, 460.
ἀνύειν. ἡνύσαμεν πλέον οὐδέν, 150.
αξίας κοιαίστωρος εἶχεν, 570.
ἀπάγειν. ἀπήγαγον τὴν ἀπόκρισιν,
154, nisi ἀνήγαγον legendus.
ἀπαλλαγήν, de judicibus, 448.
ἀπαλλάττειν, de judicibus, 534.
ἀπατεῖν, ἡπατοῦντο. 267
ἀπειλή, malum, 142. ἀπειλῆς π
πληρωμένα πολλὰ ἐγένοντο, 456
ἀπειλὴ φοβερά Θεοῦ, de lere
motu, 420, 498.
ἁπληκεύον, 335, 358, 452.
ἁπλοῦν. ἁπλώσαντες ἑαυτούς, 472.
ἡπλωμένων εἰς ἔδαφος νεκρών,
ἀπὸ σπαθίου, 495. ἀπὸ τῆς γυναί
κὸς ἤκουσαν, 481. ἀπὸ νομίσματ
τος ἑνός, 441. ἀπὸ διαλαλιᾶς ἀπὸ
εκεφαλίσθη σαν589. ἀπὸ ἐπάρχουν,
286. ὁ ἀπὸ φιλοσόφων, 202, 21
ἀπὸ cum passivo, 20, 26, 69, 74,
87, 153, 154, 159, 199, 220, **
ἀποδιδόναι. ἀπέδωκαν τας ψυχάς,
380, τὸ πνεῦμα, 409.
ἀποζωννύναι, ἀποξωσθεὶς τῆς ἀξίες
αὐτοῦ, 57. ἀπεζώσθη, 480, 494.
ἀπόθετα, 477. ἀποθέτων σίτου. 507,
ἀποκαθαρίσαντες, 135.
ἀποκαθιστάναι. ἀπεκατέστη, 5
ἀποκειμένην, fictam, 89.
ἀποκινήσαντος αὐτοὺς τῆς ἕξις
χίας, 427.
ἀποκρεωσίμου, 492.
ἀποκριθείς, 370.
ἀποκρισιάριος, 486.
ἀποκρύβει, 101.
ἀποκρύπτειν. φυγεῖν καὶ ἀπερν
Εῆναι τὴν τοῦ δήμου ὀργήν, ΜΠ
col. 1651–1652page 2 of 23
que puella præfata macta auxilium, noctis cujus
dam silentio, paratam mensam e regione positam
videt; aitque ad eam recumbentium unus:!udigna est quæ gustaverit. Porro habebat cognitai
vocem quan audivit, velut ea sibi prius locuto
sancto Patapio. Hac igitur voce facta, secundo
iterum vox facta est, quadam ex comedentibus
feminis emittente: Utique digna efficietur, quæ de
mensa hac gustaverit. Atque in hunc modum dicentem audivit. somno autem expergefacta,
perspexit esse boni doctoris vocem quam primam
audisset, rogavitque ut iterum penitius ac loco
imo includeretur, ut non aliunde liceret quæ essent ad usum accipere, autve ulli se conspicuam
præbere, nisi tantum ab ea quæ illic loci degeret
pariter inclusa: hac sibi merito a sermone, ceu
pœna ac cautione indicta.
ldcirco, dilecti, qui timent Deum, gratiam inventuri sunt; eritque in sanctis sors illorum, et
merces in Domino: in cujus oculis inveniantur,
qui communicant eorum memoriis. Nam, celebri
hodie sancti memoria, illis fide excipientibus
tempusque peragendæ rei divinæ, mundo corde
exspectantibus, nocte illa, post sacras vigilias, Dom
minicæ gloriæ magnalia vidit. Cum enim somno se
dedissent, ceu primum illud admirabileque percepturæ donum, apparet per visum, cuidam Stocchiæ nomine puellamque honestale morum
gravem, vultu lene ridenti simili alloquens, percontabatur: Ubi hodie tua nobiscum pars in conspectu Domini? Porro attendens illa, etiam alium
quempiam vidit conitem, ambosque monachali
habitu ornatos; ut alter quidem præiret, secundi
obsequio tenens ac præferens accensam lampaden).
Interim autem, dum is, præfatam honestate gravem gratiosamque puellam interrogaret; illa,
prudenter admodum virum reverita, a somno excitatur, confestimque e lecto surgens, omnia refert
quæ vidisset religiosæ feminæ quam Pater interrogans affatus esset. Illa autem ut cognovit,
glorificavit Deum, ac magis fide promovit. Quid
vero, benigni auditores, id velit, ut sancti in
lumine veniant? Nimirum, quia, inquit, lux justis perpctua ª. Divini muneris exsuperantia
largitasque existimanda, dilecti, ut ceu duces
» Prov. sit, 9.
cti digni appareant, ut apud illos, quod quidem
existimo, velut aquam, affatim ad bouorum æternorum conciliationem domi bona reponant ac allerant.
leg.
Cuidam Stachiæ nomine.
Accipio ut nomen proprium, cui ilia, de
puella penitente inclusa facta sit revelatio. Molesta isthæc generum confusio, aliaque sive auctoris, sive antiquarii, aut menda, aut dialecti iusolentes. Mala est marginalis conjectura,
Fuerit una nimirum illa memorata
vidente, quæ aliis retulit, ipsique adeo femine, al
quam spectaret visio hæc. Sic in aliis conati sunt
emendare non tantum typographi, sed et nostra
amplissimo ad finem cujusque libri, graviorum et
quæ possent lectorem morari, ascripto correctorio
indice.
Ac nos quidem, viri studiosi, læte habuit, quidquid præfatus sanctissimus episcopus, etsi nolens,
conscripsit. Quippe adhæsit scientiæ thesaurorum
in Scripturis positorum, vir Attici eloquii facilitale ac venustate, exercitio omni instructissimus.
Quamobrem quæ exordio conscripsimus, ejus erant
ad quamdam velut gloriationem; ut nimirnm magnus ei Pater Patapius in visione apparuisset.
Ratus autem modestiæ esse ut ea silerentur,
ideo prætermisit, non velut minus meminisset,
sed sciens volensque. At ego ad divitias enitens
divinæ sapientiæ, istud adjeci. Quippe, ad eum
qui omnium dirigit mentem, ceu ejaculatus preces,
ut præberetur digne dicere quæ congrua essent,
rogavi. Neque enim cultioris sermonis gratia, Platonem adii, aut Pythagoram, vel Homerum: sed
sapientiæ ducem, sapientumque moderatorem;
quod in ejus manibus simus ipsi, ac sermones
nostri. Porro nequit a sua illa humanitate, propensiorique beneficentiæ studio in humanum genus prohiberi, mundoque accedentes corde, sensorum Scripturæ thoracem induit. Quocirca sic decrevit omnium Dominus, tanquam • fecerit ipse
pusillum et magnum, eique sit æqualiter cura de
omnibus b,» ut et meu ministerio, futuris generationibus auditum faciat, ut sit terribilis in sanclorum consiliis. • Generatio enim et generatio
laudabit opera tua, et potentiam tuam annuntiabunt •; › tuamque adjutricem manum glorificabunt, qui obsequuntur tuis præceptis. Quamobrem,
tu Patris omnipotens Sermo, doce nos quid sit
acceptum in oculis tuis, et rectum in tuis mandatis. Tu enim dux eris, atque nobis, quæ ab initio
ad salutem parasti, nota feceris. Tuum vero consilium quis cognoverit, nisi tu dederis sapientiam? Quippe mortalium cogitationes timidas, et
iuŒrtas providentias nostras d, › docuit amator
ille sapientiæ. Quamobrem solus ipse de cœlo descendens, beneficio nos affecisti, nostrasque assumpsisti infirmitates, et ægritudines portasti: utque
ne ullum mandatorum tuorum solveremus, indixisti, disceremusque non deficere ac animo concidere in malis. Quis vero dicat quæ feceris, qui
veneris in mundum, mundoque salutem contuleris? Vel quis resistat illi tuo decreto, quo ma
gna et imperscrutabilia fecisti? Ab his ergo,
dilecti, Salvatoris Christi veri Dei dogmatis, os
aperiamus divino sermoni, ac ne inani gloria,
gloriam magnificentiæ ejus occultemus. Ime, si
quis habet Dei sermonem, offerat de bono cordis
thesauro, quo proximum a mala cogitatione avertat: eaque re, ejus qui denuntiavit jussitque, dib Sap. VI,
8. © Psal. cxliv, 4. d Sap. ix, 14.
COMBEFISH
Ratus autem modesti esse.
Ipsam hanc solutionem adhibuimus Baronio, ad Basilii Vitam
nomine Amphilochii, eo elevanti concessam Ephr.
Basilii precibus gratiam Græci sermonis, quod is
NOTÆ,
non meminerit, ubi describit eam cum Basilin
gressionem. Erat certe
ça res magis Ephra
quam Basilii, atque ad ut et d
merito duxerit silentium
lectionem exhibeat. Plane enim sint documento,
Salvatoris nostri discipuli atque apostoli, ut nos
modo consimili geramus. Sic Joannes, recessu a
cordis deserto •, nempe Pharisæorum doctrina,
ad Jordanis ripas egit: eoque adveniens, novi
mandati prænuntiator, justitiæ Solem prolibus viperarum ostendit. Unde et dicebant qui accedebant
ad Joannis baptisma, vicinis suis - Venite, videte
doctrinam quain nemo prophetarum edixit, quanquam legale præceptum non sauxit. Vidistin', dilecte, qualia et ipse baptizandos moneus dissereret? Vidistin' Petrum cruci affixum, ut jucundos
sermones habuerit blandeque affatus sit? Vidistin' ut Paulus, Timotheo tribubusque omnibus instituendas vitæ rationes præscribens, aɖmą.
neat? Sic quoque dixit, persecutionem patiens,
Christi Salvatoris æmulator Stephanus. Enimvero
redeat animus ad Pauli doctrinam, quando ben›
ad eorum quæ erant in quæstione posita, complementum occurrimus. Hic enim, haudquaquam ab
inquietis arguendis linguam cohibuit: nec vero
gravate habuit consolandis iis qui animo pusillo
essent, quos etiam velut infirmos sustinendos,
suis ipse æmulis, velut qui doctrinam eamdem
deesse sanæ fidei 1. Ipsa enim est æterna vita, in
cum sanctissimo Patre, ac vivifico ejus
percepissent, ostendit longanimes pariter esse, nec
Christo Jesu Domino nostro, cui gloria est et imperium,
Spiritu, nunc et semper, et in sæcula sæculorum. Amen.
cLuc. III,
2 segg.
1 1 Thess. v, 14.
Ut jucundus sermones nabuerit. blandeque
effalus sit. Habent plura
in eam rem acta SS. Petri et Pauli, nomine Lini
successoris ejusdem sauci Petri, I. VII, Bibl. PP.;
sed ea doctis habentur spuria. Solidiora forte antiqnus Regius codex quo habetur eorumdem
apost. aela el passio, incerto auctore. Sic ergo
ibi post deprecatam crucifixionem inverso capite ob Domini reverentiam, ac pro votis illatam
Sunt plane leta hæc
quibus maximus ac et amantem gregem, et ipsum Deum, verbis
ne
imo
omnino ipso dignis accuratissimisque, pro ea hora,
jamque ad coronam migraturus affatus sit. Nos
ita reddimus. Convenit autem multitudo innumerabilis, improperans Casari, plenaque ira, ut ipsum
comburere vellent. At Petrus admonuit dicens: Ante
non multos dies, rogantibus fratribus, recessi: vidique, et ecce aspiciebam Dominum meum Jesum Christum, quem et adorari; dirique: Domine, quo vadis?
At ille Venio Romam, iterum crucifigi, eumque
secutus, iterum Romam redii: dixitque mihi: Ne
timueris; ego enim tecum, usque dum introducam in
domum Patris mei; quamobrem, filioli mei,
meum iter impedieritis: jam enim mei pedes versus
cælum iter arripiunt. Ne itaque contristemini;
vero, mihi congratulamini, quod sim hodie consecuturus meorum laborum fructum. Atque his diclis,
ita precatus est: Tibi gratias ago, bone Pastor,
quod me kora hac dignum duxeris. Verum rogo ut
ne quas mihi credidisti ores, meam senserint separationem, te pas:orem habentes, per quem licuit, ut
gregem hunc ipse pascerem. Cumque hoc dixisset,
tradıdit spiritum. Sapiunt hæc revera quid apostolicum, nec Lino, aut si quis alius magnus fuit a
Petro et apostolicus, indignum. Desunt ab illis Actis,
illa de mulieribus conjugio prohibitis, ac maritis
substractis, in quibus tantum Baronius, aspersam Manichæorum fuliginem, Actis Petri et Pauli,
Lini nomine, agnoscit: ut proxima ratio necis
Petri, fuerit Simonis exstinctio, ad quam etiam
Paulus coapostolo collaboravit. Astipulantur hic
ascriptis Hegesip. lib. ut, cap. 2; Ambr. Contra
Aurent, etc.
ORATIO XX.
De argumento Publicani et Pharisæi.
Publicani Pharisæique materia veluti præexercitamentum quoddam et præparatio proposita est
iis, qui volunt adhærere sancte humilitati, quae
universas amplectitur virtutes, quibus comparatio
regni coelestis vere innititur, simulque a superbia
quæ Deo invisa est declinare, quæ hominem ab
omnibus Christianis virtutibus avertit. Quis ergo
haud æmulabitur Publicanum ejusdemque conversionem atque pœnitentiam, et Pharisæi fastum non
aversabitur? siquidem humilitas quidem Christo
conjungit, superbia vero tumenti dæmoni atque fastus pleno.
Superbia principem angelorum, cui etiam Luci.
fer nomen erat, diabolum prorsus effecit. læc nostri generis auctorem Adamum paradiso expulit
Deposuit potentes de thironis, et exaltavit humiles 8.). - c Dominus superbis resistit, humilibus vero
dal gratiam L. Hæc Pharaonem deponit: c Dixit insipiens in corde suo, Non est Deus i.. Hæc Nabuchodonosorem dejicit: «Domínum enim Deum
tuum adorabis, et ipsi soli servies i.. Et: c Non
facies ullam imaginem *. › Quamvis illi quidem
morbus iste ablatus est, huic vero in habitum affeclio transit. Vere febris est superbia, quæ subjaceat sensui febrientis; furor est vehemens ad ruinam hominem trahens; hydrops est plena aeris et
aqua.
Quis enim ascendit in montem Domini? lunocens inanibus et mundus corde, qui non accepit in
vano animam suam ¹. › Hujusmodi erat Tyri vanitas atque elatio, quae humoris gratiæ jacturam fecit,
terra utique arescens. Scitis namque istuc qua ratione, quave experientia, superbus non indiget perficiente Dei gratia: atque idcirco sine humore est
aridus, caret vitali calore et vitali irroratione.
In hoc quippe inani arbore nidum suum elaborat
nycticorax diabolus.
Atque ut paucis dicam, humilitas altrix est virtutum, pietatisque, in qua Christiana pulchritudo
sita est, caput, origo et finis. Est passionum mortificatio, peccati ablatio, humoris in radice fidei
conservatio. Humilitas est cum Dei timore qui
extrudit iniquitatem, quemadmodum ait et Jeremias et Salomon. Sane enim Initium sapientiæ
est timor Domini. His concinit et beatus Paulus. Hæc Publicanum præconem Spiritus efficit
at superbia Pharisæum inane facit tympanum frustra Livniens. Profecto pomum Sodomiticum est lypocrita, maturans quidem belle quæ sunt externa,
quod vero ad interna pertinet, putridus est atque
ingratus.
Ascendit in templum Publicanus, ascenditque
6 Luc. 1, 52. Jac. 1, 6. i Psal. L.II. i Matth. v, 10; Deut. vi, 13.
Prov. 1, 7.
* Exod. xx, 4. Psal
IN PUBLICANUM ET PHARISEUM
et quoad corpus et quoad animum. Ascendit in
templum Phariseus quoad corpus, haud vero quoad animam. Ille enim ascendit, animo descendens
per humilitatem; hic vero descendit, animo ascendens per elationem. Ille ascendit secundum Davidicos gradus, ingressus viam quæ ducit in paradisum; hic descendit delapsus ad Luciferum superbiæ ducem. Ille ascendit per ascensum et profectum iu virtutes; hic descendit a virtutibus, accesst.que ad vitia.
Multi ingrediuntur templum, at pauci de templo
participant: neque enim digni sunt domo Dei.
Superbus namque non manet in claritate; et qui
non manet in charitate, in Deo non manet, secumdum Joannem. Qui vero manet in charitate, in
Deo manet, et Deus in ipso, et est templum Dei
secundum Paulum. Ili vere proprieque sanctuarium et Dei templum ingrediuntur, quibus singulis operatur Deus. At ille illuminat solos infantes
et parvulos, secundum modulatorem Davidem.
Ubi enim humilitas est, ibi et sapientia n, s seeupdam Salomonem: sapientia nempe fidei et si
pientia operationis.
Ilac sapientia carebat Pharismus: quamobrem
et cum hypocrita esset, gratias agit Deo de rebus
duntaxat externis, de internis vero Deo ingratus
est. Nec enim observat mandatum illud: ‹ Diliges
proximum tuum sicut teipsum º. › Bellum erat
dictum illud: c Gratias tibi ago;» siquidem non
sibi tribuebat virtutem Plarisæus, qualis fuit Nabuchodonosoris sententia, Semeiæ item et Petri;
qua etiam elatione Lucifer et Adam prolapsi sunt.
Nihilominus gloriabatur se babere quod minime
habebat: etsi enim habuisset, jam per superbiam
amisisset. Debet enim vel is qui habet, se non habere confiteri ac dicere, quoniam ‹ Servus inutilis
sum P, › siquidem ‹ Non justificabitur coram te
omnis vivens q. ›
Amittit enimvero charitatein qui non humiliatur, et spernit is qui non diligit. Utique initium
est omne genus peccati superbia. Hanc sequitur
´ invidia, invidiam homicidium. Per cam veluti bostem intuetur patrem Absalomus, et ad occidendum
illum contendit. Vere nialus occultus manifesto
pejor est, nec diaboli dissimilis est, qui per serpentein protoplastum decepit. Idcirco malus manifestus justificatur, et orcuitus condemnatur. Illi
enim sola malitia adest, huic vero et falsitas adest et deceptio, ideoque a suprema veritate repetlitur. Per charitatem enim etiam qui electus est
prædestinatur, juxta Petrum in secunda Epistola,
Paulum item primo ad Ephesios et tertio ad Colossenses (capite), inimicitia vero reprobat.
x1, 2. ° Matth. xx, 39, P Luc. xvi, 10.
PATROL. GR. XCVII
Agnovit Publicanus peccatum suum, et justificatus est, procul a peccato factus: quare et vivil, secundum Ezechielem. Quæ vita Davidem
9 Psal. cxLI, 2.
etiam excepit, ut Nathan testatur. Non wovit pec
catum suum Pharisæus, et a vita longe factus
est.
. Et considera diligenter iterum evangelicam locutionem: ‹ Duo viri ascenderunt in templum ut
orarent, unus Pharisæus et alter Publicanus ". ›
In exemplum et specimen hominum qui seipsos
justificant, contemnunt vero peccatores. Posuit
Pharisæum Dominus in exemplar superbientium;
Publicanum vero posuit tanquam indicium hominum peccantium, atque cum corde contrito orationes confessionesque facientium: quo universos doceret superbiam odio prosequi, humilitatemque diligere.
Et ostendit manifeste ex hac parabola Christus,
justitiam et virtutem magnam esse, et hominem
propius ad Deum sistere; quando vero superbiam
deprehendit, in imum barathrum hominem detrudit. Hoc ipsum enim et Pharisæo contigit: qua
de causa etiam damnatus est, et in interitum lapsus. Injustitia et peccatum abominationi et odio
est, atque gravissimum vitiorum omnium, et hominem a Deo quam longissime arcet. Sed humi
litas per pœnitentiam et confessionem hunc justificat atque salute efficit dignum, propius etiam
admoret et sistit Deo. lloc Publicanus invenit, et
hac de causa justificatus est, atque salute dignus
effectus.
‹ Pharisæus stans, apud semetipsum dicebat
Deus, gratias ago tibi, quod non sum velut cæteri
hominum, rapaces, iniqui.» Papa superbiam!
quam Dominus et Isaias parvipendit veluti ducentem in Ægyptum, et fiduciam Pharaonis habentem
umbramque Ægypti, juxtaque sacrum psaltem
David, pereuntem memoriam cum sonitu, non vero
memorie perennitatem. Papæ os ad convicia promum! juxta sextum proverbiorum t. c Non sun,
inquit, velut caeteri hominum, rapaces, iniqui et
mochi, vel etiam tanquam iste Publicanus "
Principium superbiæ contumeliam apparet esse.
Qui enim cæteros despuit, atque nihili hosce facit, sed alios quidem pro pauperibus, alios pro
ignobilibus, alios pro inscientibus et idiotis habet,
quosdam vero pro injustis et peccatoribus; utique "
ab hujusmodi convicio abripitur, seque solum
esse sapientem arbitratur, prudentem, nobilem,
ditem, potentem, justumn, atque cæteris praestantiorem hominibus: estque convicium superbiæ
principium, superbia vero fetus convicii malus.
Propterea celebris dies Domini vindictam faciᾳ
super omnem conviciatorem et superbientem
cognata enim peccata pari, modo puniuntur.
Ostendit Pharisæus et habitu suo et statu eiationem quam habebat atque jactantiam. Et sermones quidem ejus ab initio æqui erant. Dicebat
* Luc. xviti, 10. • Luc. xxiii, 11. ↑ Prov. xi, 1; juxta veterum divisiones, cap. vi. - ibid.
IN PUBLICANUM ET PHARISEUM.
enim: Deus, gratias ago tibi.» Pustiae vero
1 Cor w, 7.
× Joan. xv, 5. y Psal. CXVII,
e Ecchi, v, 5; Isa. 1, 50. d Jerem. s, 25.
quæcunque dixit, omni erant plena arrogantia et
superbia. Non enimn ait: Tu me fecisti, Domine, et
propter bonitatem tuam immunis sum ab omni njustitia et rapina, atque a celeris malis: • Quisl
enim habes, inquit, quod non acceperis v?» Sedl
universa recte facta ex propria facultate se recte
fecisse arbitrabatur. Omnis vero homo certissime
sibi persuadeat, quod absque divino auxilio nec
potest nec valet aliquod bonum agere, ut par est
Sine me enim, inquit Christus, non potestis
facere quidquam s. Et Propheta: • Nisi Dominus edificaverit domum, in cassum laboraverunt
ædificantes 7. Et Apostolus: «Non volentis neque currentis, sed miserentis Dei *.» Et: ‹ Non
ego autem, sed gratia Dei, quæ mecum.. Atque
Deus est qui operatur in nobis ipsummet velle
ac ipsummet operari b.
Idcirco Publicanus erat hortus spiritualibus aquis,
irriguus; at Pharisæus erat quercus sine foliis, ut
Isaias loquitur et Salomon c. Quamvis enim arbitrio decorati simus libertatis, nihilominus, sine
supremo auxilio nihil bonorum operum in via vitæ
perficere valemus. ‹ Novi enim, inquit, quod non
sit hominis via ejus, neque proficiscitur vir rectam
efficere profectionem suam d., Ne igitur nobis
ipsis accepta feramus certaminum tropæa: nostrum est enim eligere duntaxat quod melius sit
ad idque eniti; Dei vero est in actum deducere
bonum desiderium ac studium ei qui ne natura
quidem habet ut possit, sed a gratia consequitur
ut dical, • Possum.» Hoc • arrogantia foret et
gloriatio: e Quid enim habes, inquit, quod non
acceperis; et si accepisti, quid gloriaris tanquam
qui non acceperis •?»
‹ Jejuno bis in Sabbato, decimas do omnium
quaecunque possideo f.. Quandoquidem meusaverat reliquos homines ipsumque Publicanum Pharisæus iste, quod mochi sint et rapaces, ipse
quidem adversus machiæ vitium jejunium jactat,
siquidem a luxuria exsistit fornicatio; satietas
enim parens est incontinentiæ, et fornicatio ex
repletione contingit at Pharisæus corpus per jejunium macerans, longe abesse gloriabatur ab hujusmodi afectionibus. Jejunabant porro Pharisei
duas hebdomadæ ferias, secundam nempe et quintam.
Adversus autem illud: ‹ Rapaces et injusti, ›
dicebat Pharisæus: ‹ Decimas do omnium quæcunque possideo.» Adco enim gloriabatur se contrarium esse rapinæ et injustitiæ, ut sua etiam
aliis daret. Hebræi enim dabant suarum omnium
facultatum decimam unam 8, subinde autem
tertiam; atque hæ tres simul compositæ efficiunt,
quod tertiam suæ substantiæ partem darent. Sed
enim et primitias. et redemptorum primogenito2 Cor. 1x, 16. a 1 Cor, xv,
1. 3 Philipp. 11, 13.
1 Cor. 1V, 7. f Luc. xvm, 12 8 Tob. 1, 7; Deut.
1261rum pretia, aliaque plurima solvebant ex faculta
ibus pro peccatis; alia pro purificatione, quædam
in festis, noanulla in debitorum decisionibus, in
servorum dimissionibus, atque in mutuis nullo
ſenore gravatis. Hæc porro omnia universim si
collecta et counumerata fuerint dimidium substantiæ dans homo, nihil tamen magnum facit,
dum gloriatur seseque elfert, et quidem dicente
Evangelio: Nisi abandaverit justitia vestra
magis quam Scribarum et Pharisæorum, non intrabitis in regnum colorum b
Publicanus autem eminus stans, nolebat ne
eculos quidem in calum tollere, sed plangebat
pectus snum, dicens: Deus propitius esto mihi
peccatori. Dico vobis, descendit iste judicatus in
domum suam: quoniam quisquis exaltat seipsum, &
humiliabitur, quisquis vero bumiliat seipsum, exaltabitur i. › Orans Publicanus, nec opera bona
habens, non ea enumerare valebat, quemadmodum
Pharisæus: sed percutiebat pectus et cur Magellabat, atque cum multa contritione et compunctione dicebat: ‹ Deus propitius esto mihi peccatori. › Propterea etiam propitiumi inverit et miserentem facilemque reconciliatu Dominum. Omnium namque peccatorum purgatrix est humilis
animi sententia; at vero superbia e medio tollit
virtutes universas, quippe quæ quovis peccato et
vilio major sit atque gravior. Præstal peccantes converti et humiliari, quam recta operantes
superbire. Publicanus peccata exuit, excipiens
Pharisæi criminationem cum bonitate et toleransia: at Pharisaus ab gloriatione in ignominiæ
barathrum prolapsus est, se ipse justificans, ac
publicanum insimulans cæterosque homines. Publicanus a contumeliosa vita et peccato, in beatam vitam ac statum rediit. Pharisæus vero ex
tumore et elatione humiliatus est.
Duo enim ab universis nobis exiguntur, ut nempe propria condemnemus peccata, et ut peccata
cateris dimittamus. Si quis enim sua respicial
peccata, pronior ad cæteris ignoscendum fit: at
contra, is qui reliquos condeiunal, se ipse condemnat atque in se sententiam fert, tametsi plures virtutes possideat. Enimvero magna res est
non condemnare reliquos, sed semetipsos, fratres! At nos quæ nostra sunt omittentes peccata,
alios potius condemnamus, alios excutimus, nescientes, quod quamvis omnium justissimi essemus, si alios condemnamus, ipsimet obnoxii evadimus, eamdemque promeremur pœnam et animadversionem, qua qui judicatur dignus est
Quo enim judicio judicaverilis, ait, eo et judicahimini i. › Qui enim fornicatur, et qui fornicantem judicat, præceptum transgreditur. Adeo ut
ambo divinum mandatum prætergrediantur, et qui
fornicatur et qui judicat.
At enim transferamus censuram et negotiosam
(lege
h. Matth. v, 20. 1. Luc. xxIII, 15, 14. 3 M.tth. vii, 2.
IN PUBLICANUM ET PHARISEUM.
illam curiositatem qua in alios utimur, ad nos
▲ Luc. xvii, 10.
ipsos potius, dilecti. Et si quos peccare viderimus, nos mostra peccata ob oculos habeamus, et
nostra longe pejora àrbitremur, quam aliena. Qui
enim peccaverunt, ipsa fortasse peccati hora pœnitentiam egerunt: al nos semper inemendati
manemus, condemnantes aliosque excutientes. Lotus ille qui in Sodomis habitabat, neminem condemnavit, neminem accusavit. Propterea justus
habitus est, et ab incendio servatus fuit atque ab
interitu, quo Sodomita multati sunt. Humiliati
ergo et ipsi nosmet condemnemus, nosmet pudore
suffundamus, ut damnationem evadentes exaltemur. Amemus humilitaten. Propter hanc Publicanus justificatus est, sarcinamque peccatorum
deposuit. Prosequamur odio elationen, quoniam
propter hanc Pharisæus condemnatus est, et quas
habebat virtutes amisit.
Pharisæus non bene bonum agens condemnatus
est, Publicanus ut qui bene non bona opera detestatus est, justificatus fuit. Respexit enim Deus ad
gemitum Publicani ejusque contritionem, et pectoris planctum: atque acceptans illud Propičius
esto, cum Abel hominem justificavit. Al vero Pha
risæi sacrificia, virtutes et recte facta, tanquam
jactabundi atque superlientis abominatus est cl
repulit, eumque ceu fratricidam Cain bac de causa
condemnavit.
Discamus, fratres, et doceamur, et magnas
operemur virtutes. Harum causa ne tamen efferamur. Quamvis boni simus, justi et mites, et humani et misericordes, nihilominus vel sic humiliemur, neque contemptum et arrogantiam habea
mus, ne quando labores nostros atque operas
perdamus. ‹ Quando enim, inquit, hæc omnia feceriis, ait Doniuus, dicite, inutiles servi sumus.
Quod debemus facere, fecimus k., Debitum est
enim necessarium et inexcusabile, ut offeramus
universorum Deo servilem humilitatem, patientiamn, subjectionem, docilitatem, morigerationem,
gratiarum actionem, ut magnificemus et veneremur sanctissimam voluntatem ejus, nec mordeamur ab alienis conviciis et contumeliis, nec. ægre
feramus tentationes, nec indignemur si probris
laceremur; quoniam et ab hisce rebus plurime
consequi possumus utilitatis fructum. Discamus
agnoscamusque, fratres mei, quæ sit humiliationis vis, potestas et auxilium: discamus elationis
quæ sit damnatio, multa et interitus; Beemothi
quæ sit umbra, secundum Job, in humidis locis,
et in arundineto aberratio a via veritatis, et a
lumine justitiae.
Et quoniam magnum bonam est pœnitentia et
confessio, contritio item et lacrymæ, ejulatusque
es imo pectoris, et compunctio, idcirca vos oro,
Confitemini Deo jugiter que peccata revelate,
Si enim explicaverimus conscientiam nostram,
eique ostenderimus vulnera animarum nostrarum,
nec vero alios judicaverimus, neque efferamur ad
proximi contumelias, aut animum despondeamus
propter convicia et injurias eorum, propitius uobis het benignus Dominus, suæque compassionis
ac benignitatis pharmaca tenperabit, nobisque
imponet et sanitatem largietur. Ostendamus peccata Domine nequaquam exprobranti, sed curanti
quamvis enim taceamus nos, ille omnia novit.
Dicamus igitur peccata nostra, fratres, et candide
confiteamur Domino, ut lucrifaciamus ejus miserationem, Deponamus hic peccata, ut puri effecti
et parati eo contendamus, ac introducamur ab
justo Judice in regnum ejus perpetuum atque
æternum, illasque hæreditate consequamur futuras
et incorruptas mansiones, inexhaustamque voluptatem et fruitionem. Quas etiam utinam consequamur cuncu in ipso Christo Deo nostro, cui
sit gloria et imperium in sæcula sæculorum.
Amen.
ORATIO XXΙ.
In vitam humanam et in defunctos
Nihil plane res humanæ, stabile aut firmum hahent. Humana siquiden gloria et vila, unrbra
pomeri liana 1 et feno marcescenti m comparata est. Quid porro vilius umbra? quidve feno
inagis caducum et fluxum? At res nostræ magis
sunt adversis obnoxiæ. Paupertas enim morbique
ac rerum inæqualitas; terra item et mari ex improviso adorientes tentationes, structæque insidiæ, ad hæc et immaturæ mortes, ac quotquot
miserum hoc definiunt vitæ spatium, inconstantem vitæ nostræ circulationem, velut deformant
ac circumscribunt. Nonne sæpius incidens morbus exitio fuit, famesque absumpsit? Noune maceries præter spein corruens obruit, ventusque
præcipites egit, ac mica gutturi intercurrens mortem intulit? Quid morte expeditius, tametsi inflati sumus honore imaginis, ac velut non morituri efferinur? Bene itaque ait, qui dicit: Verumtamen universa vanitas, omnis homo vivens.
Verumtamen in imagine pertransit homo: sed
frustra conturbatur *. Quodque eo pejus est
Thesaurizat, inquit, et ignorat cui congregabit
ca º. › Qui vero sciverit, qui nibil de suis ipse
rebus sciat? Non novit quæ sunt præ oculis, et
m' Psal. xxxvut, 6, 7.
11 Parat. xix, tö; Sap. ", 6. ns Psal. Cxtuli, 4; cut, 25; xxxvi, 2.
COMBEFISHI NOTE.
Luculentissima oratione prosequitur vitæ
humane miseram sortem, quam ex duplici regio
codice quam emendatissimam conati sumus edere.
Legunt Græci Sabbato proxime ante
Quadragesimam, cujus agonibus optime præparat
cjusmodi consideraía miseria. Sic et Ecclesiarum
mater Romana Ecclesia, Septuagesimæ sacram lecturam a creati lapsique hominis historia inchoat,
ibid.
Umbra pomeridiance Forte al
lait ad Jerem. vi, 4 juxta LXX.
Deficiunt umbra vespertine
velut tropologice ipsæ sint hominum vitæ. Sixtina
habent diei. Sed minus consonal Helf.
ubi est yet Vulg. vesperi.
futura imaginatur. Ignorat quæ sunt in manibus,
et de ignotis decernit. Nescit quæ sunt ad pedes,
et de excelsis commentatur. Nescius quid post
modicum ipsi eventurum sit, æterna judicat et
exquirit: modicus, vilisque, quique nihilominus
inconcessa præsumat. Homo perquam multimoduan
et ad omnia comparatum' organum, facilis consumi massa, vitæ et morti conterminus, spiritalis
in materia concretio compositioque, effectus rationalis in rebus sensui subjectis, statna non
manu facta, simulacrum animatum, celebre anim
mal, repræsentatio speciesque expressu facilis,
deiforme speculum, celestibus terrestribusque
interjecta intercapedo, visibilis et intelligibilis
compago, quæ et sit corruptioni obnoxia, et a
εὐcorruptione immunis. Ilono, dici unius flos, adumbratio fugax, herba facile marcescens, captu ſacilis venatus, facile ad fugam mancipium, animal
multis obnoxium morbis, et quod facile resolvi
possit; lutum, ut nihilominus altum sapiat; pulvis, ut tamen calestia contempletur. Hoc itaque
multis. insigne nominibus animal, home, mutationes multas, qua ad deterius, qua ad melius,
inductas recipit; multis vero quod spectat ad
utrumque, defectibus laborat. Sublatis quippe
melioribus, eorum loco inducta pejora admittens,
e vita passionum vitiis mancipata, in vitam mul
tis passionibus afflictam, sua ipse sponte recidit.
Quod enim Dei fictus manu post creata, præ creatis, præerogativa imaginis honorem habuisset, inmortalitatis prævie pellem, ceu in beneficii partem, indutus, consequenter etiam incorruptionis
tunicam, induisset. Par enim erat, ut qui omnium
simul, tum quæ cadunt sub sensum tum quæ eminent sensui, divinæ Providentiæ curæque particeps effectus esset, aliis quidem præcelleret, cum
aliis autem certaret; partium, inquam, ad alterutra affinitate: quod utrumque magnifice simal et
ambitiose consecutus est: adeo ut nemo facile
Dei magnificentiam, proprio suæ ipsius manus
figmento congruam, aestimaverit. Habeat siquidem
vitalis ille paradisi locus voluptatem; qua, beata
ab affectionibus vacuitas cernebatur, conversatioque cum angelis; dignitas denique rationalis,
lectualisque, et immortalis, nec corruptioni
noxia, velut divinæ pulchritudinis participe ho
mine, accurata prinæ imaginis expressione. Add
hæc vero etiam in animalia omnia donatum imperium, tum ea quæ reptant super terram, tum
quae secant aerem, tum quæ aquam peruatant.
Facta item paradisi arborum facultas, una duntaxat excepta, in qua divini mandati designatio
signaretur: velut in exercitium proposito ligno
ad obedientiæ fidei consummationen. Sic cuim
integra divinæ imaginis species conservanda erat,
expressaque ad antiquam pulchritudinem similltudo, nihi! sua decedens stabilitate, eodem modo
habens, mansura. Sed, hen me! nescio, ut his
omnibus, diaboli consulentis fraude sua illa ad
fe's sensui subjectas propensione et affectione, a
omnino privatus exciderit; non jam paradisi civis
celebratus, non regis magnifico nomine in subjecta tumens. Qua enim ratione, qui prior deteriori contabuisset præ affectionum amentia, quique alienis a ratione voluptatum cupiditatibus
succubuisset, tantæ unquam majestatis consortium haberet? Sane qui semel totum suæ mentis
liberum affectum, carnali mancipaverit affectui;
quique, heu me! erro, miseræ brutorum cognationis, miserabilis communionem habeat, haudquaquam fuerit rex fama clarus; ac quem plane,
molestia, angor, et labor, numerosumque affectionum examen premat: nec enim peccatum aliud
quidquam ab iis conciliaverit. Quid enimvero?
Nonne res nostræ sic habent, nec quidquam præterea? Nam. Homo labori nascitur ".» Labori
autem palam comes est tristitia: «In tristitia
enim, inquit, paries Alios P., Prima est in nos
prolata sententia. Tum nutritur, educatur, provehit ætate, crescit. Hinc deinceps, labores, sudores, tristitia. c In sudore enim, inquit, vesceris
pane tuo 4.. Secunda in nos sententia est: • Spi9. ›
nas et tribulos germinavit tibi terra. Et hæc
tertia est sententia: Maledicta terra in operibus
Luis ".» Quarta hac sententia: c In tristitia comedes eam omnibus diebus vitæ tuæ;» Quinta
adversus nos sententia. Et comedes fenum agri ª. ›
Sexta hæc sententia. ‹ Donec revertaris in terrain
ex qua sumptus es, quia terra es, et in terrain
reverteris r.» Hæc septima est in nos sententia,
septenarium ævi præsentis exhibens numerum.
O amaran sententiam, cujus nec terminus nec
transgressio sit! O vocem, cujus nemo a sæculo
decretis potuit resistere! Hæc ligni amarus gustus,
vetusque subversio. Hæc, serpentis consilium, et
mandati transgressio. Hæc, prima inobedientia,
adhæsioque et necessitudo ad res subjectas sensni
Speciosus erat, et bonus ad escam *,» qui
mortem mihi conscivit fructus; quod et plane est
manifestum. Mihi enimvero turpis deformitatis
causa factus est dulcis gustus. At mihi turbidam
amaritudinis subversionem vicissim invexit, morte
vitam commutans, corruptioneque incorruptionem
obscurans. Sane vero, statim caducam lethalemque vitam, pro innoxia inoffensaque eligere suasit.
Docuit, ut quibus terrena fluxaque conversatione
relicta, cœlestis illa in spiritu conversatio amplectenda esset, vixque non superandm incorporeæ
Virtutes, brutalem cum brutis jumentis vitiosamque vitam præferremus. Et ut dicam quod est
notius, pro sancta illa et innocua in paradiso voluptate, vitiosæ vitæ voluptariæque damnationem
incurrimus. Quamobrem clamat qui ait: Homo
cum in honore esset non intellexit. Quorsum?
Job, v, 7. P Gen. ut, 16. q ibid. 19. r ibid. 18.
* Gen m', G.
s ihil. 17., t ibid. u ibid.18. • ibid. 19.
YARLE LECTIONES.
a
Comparatus est jumentis insipientibus et similis
factus est illis y. › Hinc deinceps influxit innumerabilis perturbationum vitiorumque turba
peccatorum examen, morborum causæ, præmaturæ mortes, quod qui rapiantur ante tempus,
lethales corporum passiones, quibus non raro
noster interior impletur hamo. In le repentinæ
mortes, insperali casus, calamitates inexspectat, involuntariæ tentationes, paupertates non quæsitæ, doli homicidia, insidiæ, seditiones, ‹ffendicula, terrores in civitatibus, terra item et mari; modo
naufragia, modo piratarum latrocinia, ac quotquot plane afflictissimam homimum vitam undique obsident: quæ sane non aliunde nobis quam hine adnascuntur, quantumcunque nobis sapere videa1!
qui ad imaginem spectemus? Quidni reveremur
Quid vero? Nonne hinc nobis illa ex voluntate
viri, et ex voluntate carnis, ex sanguinibus
inquam, nativitas est? Quid aulem et instar brutarum animantium gigni, et vivere, et mori, atque
resolvi, idque abjecte admodum et misere? Quiz
nobis edidit spinas? Unde substantiæ nostræ fluvium defluviumque, quibus naturæ advenit ut
pubescat atque senescat? Ad hæc autem, mœror et
gaudium; gemitus item et ægritudo, bonaque valetudo, nisi fallacibus nos ipsis opinionibus decipimus: siquidem manifeste quod abundat, defectus
corruptio est: quodque est minus, æqualis perversio
ac privatio. Unde tanta illa deinceps rerum circumnlatio ac refluxus, præterquam ex ea quam dixi,
causa? Cum hæc itaque sic habeant, ac res nostræ
tot malis subjaceant, quidni, fuxis illis dimissis,
permanentium curam agimus? Quidni, fugientes
supremam confusionem, festinamus cursu cortendere ad antiquam gloriam? Nonne deinceps,
fratres, erimus sobrii? Noune respiciemus in cluun sursum, terra deorsum relicta, cum terræ
obruentis sordibus (6)? Nonne cognatum ad id quod
cognatum est reducemus? Nonne, relicta terrena
domo rejectanea illa et quæ facile dissolvatur, ad
priorem in paradiso stationem, prudenti mutatione propositi recurremus? Nonne visibili omni
decore spreto, cœlesti pulchritudini denuo adjungemur? Nonne quanquam aliquid sustinendum sit,
desinentes adverse rationi vivere, qui creati simus
ratione præditi, ad imaginem tendemus, et primam
similitudinem? Quid nos faciamus abjectos, qui
simus creati sublimes? Utquid rebus oculis subjectis detinentibus, spiritalibus privamur? Liquid
non halemus honori quod est esse ad imaginem,
5 Psal. xLvull, 21, 22.
Fx sanguinibus. Tangit opinionem Graecis
Fatribus receptissimam, Amph., Nyss, etc., non
fore humani generis propagationem qualis est
modo, si status quo Adam creatus fuerat, constitisset; sed habituram modum alium spiritaliorem
et allinem angelicis. Quod ut pium appareat, miS tamen jam in Amphilochio visum est solidum.
Cum terræ obruentis sordibus. Metà tŵv tÑS
Vox est etiam Gregorii in saucium Bapt. refertque Bud. sed sine interpretatione.
Ubi Bull. Easque obstructiones
vel maculas, quæ vitio contrahuntur, abstergens.
Auctor Thesauri putat legendum
nisi, inquit, nomine accipiantur sordes et macula quas contrahunt
ex terra qua aggesta sunt obruta: quæ conjecteza
ex adjunctis apparet bona: quodque videatur Andreas ex Gregorio expressisse, ut passim soiet,
ideo ita visum est, velut ex amborum micute
reddere
vocationem? Utquid despicimus gratiam? Quid
nos vitiorum efficimus servos, qui simus ficti
liberi! «Christus enim nos libertate liberavit r.».
Non est in nobis Judæus, non Græcus, non Scytha, non Barbarus, non est masculus et femina s.
Omnes idem sumus in Domino. Sumus salvati
gratia. Facti sumus filii Dei. Dedit enim nobis
potestatem filios Dei fieria. Misit Deus Spiritum
Filii sui in cordibus nostris clamantem: Abba,
Pater b. >
Quamobrem, non sumus amplius servi, sed filii,
et Dei hæredes per Christum. Ne igitur terrena
vilitate ingenuitatem nostram probro afficiamus. Ne
coelestis patriæ obliti, miseræ isti et deorsum
vergenti vitæ, cuique nihil sit præter corruptionem, attabescamus. Ne res praesentis saculi, futuri
seculi rebus praferamus; neve immortalibus, corruptioni obnoxia præeoplemus. Ne igitur, coelestis
domicilii possessione dimissa, terrain nobis domum,
cum iis ‹ qui habitant in sepulcris‹ › constituamus.
Jam, fratres, ‹ sobrii simus et vigilemus d,» profundo pigritiæ decusso somno, ablataque a cordis
oculis lema, noverimus cujus et unde simus. Quæ et
quam illustris nostra formatio. Quomodo facti quidem simus certum quid, supra vero omnia honore
aucti simus; tum, rebus sensui subjectis, spiritali
ratione; spiritualibus autem, animo supra spiritalia
clevato, incua:bamnus: atque in primis cogitemus,
quis hæc omnia posuit? Quis sola voluntate fecit
et condidit? Quis hominem de terra formavit;
quisve in terram reducit? Quis posuit tenebras
latibulum suume: abyssumque judiciorum suorum nube contegit? Tibi, o homo, fidem faciat
David, dicens: Mirabilis facta est scientia tua
ex me; confortata est, et non potero ad cam f. ›
Ac plane merito. Quis enim • cognovit sensum
Domini? aut quis consiliarius ejus fuit 8? › Quis
dedit vitæ terminos, quisve tempora dividit ipsi
præcognita antequam conderentur? Quis vitæ institut, atatamque mutationes humano generi adjunxit; atque bujns quidem contrahit annoruin
currićula, illius autem producit? Ante vero omuia
hæc, quis animal in utero format, venusteque ac
eleganter infantem efficit, ac condit ſetum, speciemque exacte describit pinguque ad unius pul
chritudinis absolutionem? Quis formam cælat,
figuratque infantem, et concinnat membra, partes.
que componit, ac compingit organa membrorum
que compages congrue usibus corporis, cuique
adjecta figura sua, distinguit? Ad haec et ante illa,
quis lutum animal, pulveremque spiritui conserit,
ac simulacrum animatum facit? Quis sanguinem
quidem in carnem, plilegma autem in ossa: atque
alterum quidem condensans, alterum autem coagulans, in admirabilem unam concretionem trahit?
Quis pictor imagines in vulva delineat, colores7 Galat. iv, 31
Psal. xvii, 12.
2 Coloss. 111, 11.
a Joan. 1, 12.
↑ Psal. cxxxviii, 6.
6 Rom. st
* Galat.:v, 16 © Psal. Lxvn, 7. d 1 Petr. v, &
que animali adhibet, ac pingit qualitates, et
Act.xxvi, 25.
funda Pastringit ac figuraun distinguentem
constituit. Quis nervos extendit, trabitque museum
los, atque arteriis membranas conserit annectitque el venas sanguine implet? Quis ossa ossibus,
compagesque jungit compagibus, et carne contegit,
externoque tegumento magnifice induit? Quis in
vulva coriarius, pelleni paravit, ac conspicuam
cutis superficiem, ita molliter lævians, exindeque
omni parte contendens, occulta clanculum carnis
humilitate, effecit? Quisnam finxit corda, renesque
subjunxit, ac viscerum structuram invenit? «Quis
dedit vitam, et inspirationem, et omnia h?,
Praeterea vero, cujusnam opus, magnus hic et
concinnissimus mundus? Quomodo cœlum conditum est, pagnum illud et pellucidum universi
tegumentum? Quomodo ei quidam, orbicularem
figuram ascripserunt, qua role instar olliqua
versetur, astrorumque latione temere volutetur?
Anteque iterum illa; quis illum mundo antiquiorem superiorum mundo Virtutum, ordinatum
principatum, congruo angelis ordine constituit?
Quis eorum a materia secretas flammeasque substantias, per myriadum millenorumque principatus,
infigurabili specie formans distinguensque, multiformiter disti xit? Unde eis natura ignea, luminosaque et a'igera, levisque, ac velut ventitia?
Quid ea acuties, atque ad ministerium habilitas
et efficacia; celeritasque immensa, et incessus sublimis: ac demum, ut nullo labore ferantur, quem
cunque jussio divina injunxerit? Cujusnam molitio
diffusus hic aer, quique ei, athereus ignis eminet?.
Quomodo idem ipse partim refrigerat, partim calefacit: alterum quidem nativa humiditate, alterum
autem, ex superiorum· vicinia? Quis textor aut
plumarius velum ejusmodi suscipiendis solaribus
radiis comparatum contexit? Cujus artificis manu
prodiit, venustíssimum hoc terramque ambien's
firmamentum? Quis eam incomprehensa ratione
stabiliens figensque, molitus est? In quonam vero
ejus fundamentorum colligati sunt jactus occulti?
Quomodo magnum hoc elementum mare, illaque
innavigabilis immensaque aqua in unam congregationem coaluit? Unde multa illa animalium
genera? tum nimirum, quæ volant super terram,
tum quæ circa ipsam replant, tum denique quæ
aquis supernatant. Quam magna virtus Creatoris
universorum! Unde egrediuntur plantæ, et genora
Profunaa astringit. Ιta habent constanter codices, quanquam est vox rarior,
nec Lexicis agnita. Sensu congruit, ut exponatur
co modo quo Hesych. nempe,
velut nimirum sic astringendo,
Deus sibi tiam constituat, cui colores inspergat.
Nua aliad mysterii vox hæc habeat, sitque conceptum vocabulum artis picturæ, res mie latet. Vix
tamen possit aliud significare.
Mundo antiquiorem.
Justa Basilii et fere Græcorum de mundi spiritalis creatione ante corporalem, de qua ad Me
thodram.
plantarum; arboresque alte et procera? Unde
genera seminum, et pecudum pascua; herbosi
que campi, nec non roseta, et horti; fluminum
que cursus, et hiatus terræ? Quisnam montibus
altitudinem posuit; eisque prærupta succidens
cacumina, cervicom ceu cristis tumulisque subru
pit, densosque nemoribus amplos eis tractatus
adjunxit, atque clivos planitiesque, et depressas
convalles substravit? «Quis vero est pluviæ pater?
Et quis est qui genuit stillas roris? Et de cujus
utero procedit glacies ¹?» inquit, qui Jobo de tur
bine respondit. Quis autem cognovit thesauros
grandinis? Quis creat spiritum, et affirmat tonitru,
ac precipit nivi? Quis fulgura in pluvias facit i;]
imbresque immittit ad irrigandam terram, ac jubet
ut flumina exundent? Ex quibusnam vero sinibus
subvehuntur nubes? Quinam autem thesauri
ferunt ventos? Quis universa hæc posuit: Quis
pugillo continet? Quis solo nutu movet, vivificat
que, et moderatur, et agit? Quis arenam mari
terminum ponit? Cujusnam vero frenante metu
contrabitur, et mansuescit, intraque proprios ter
minos retractum continetur, nec prætergreditur
humidas fores, sed velut capistrum, præceptum
Dominicum ore ferret, haud quidem vicinam ter
ram operturum exsurgit, sed in seipsum ceu supine
repedans spumam quidem exhalat, ad labia autem
commiscens, servili specie retrocedit. Unde inau
meræ illi animalium incredibili varietate, inspersæ species; in quibus omne reptilium occurrit genus
ac in species, partesque, et magnitudines multiformiter dissipatum, Artificis rationis, sensum
superanti artis felicitati sapientiæque, admirationem conciliat.
Verumne singillatım omnia dixerim: quippe
alio indiget olio, quam sit praesentis temporis,
singulorum a Deo creatorum, ad exactam cognitionem comprehensionemque, prosequenda oratio
qui satis dicta putem, ut velut ob oculos sistantur
manifesta magnificorum Dei operum indicia;
quod est continuandæ orationi subjungam. Ut
ergo paucis compendioque aliquid dicam Quis
universa hæc posuit? Cui servit universum? Cui est
addictum? Cui cedit? Nonne illi cujus magna est
virtus? Cujus note: agitur? Nonne ejus, cujus imperium immensum est et polestas-æterna? Cujusnain
præcepto anima a corpore separatur; jam enim
tempus est ut nostra aggrediamur, præterquam
illi as qui olim colligavit? Ne mireris autem, audiendo animæ a corpore separationem, qui subjecta sensibus, mutationi subjecta noveris. Hoc
enim materiæ est, propriaque fluxæ naturæ affeclio: ex quibus et corpora sunt, et quibus consistimans ac in qur, mutationem in melius suscipientes, resolvendi sumus. Posteaquam autem
i Job xxxvii, 28, 29. j Psal. cxxxiv, 7.
COMBEFISI
Stillas roris. Ita constanter
nostri codices: sicque citatur in Lexicis ex Gregorio, ac bene exponitur: quo etiam modo Vulg.
Quis genuit stillas roris? Hebr. Sax, nec aliter
NOTÆ.
ex ponunt alii: quare vitiosum existimio in Sistim.
uli est redditurque, cespites: uielaphora plane dura, minus pue congruo sensul.
Bl
hæc ita habent, sumusque interitioni et immutationi
↓ Psal. zxxxviii, 49.
obnoxii, ‹ nec est homo,› juxta quod ait Scriptura,
< qui vival, et non sit visurus mortem *:» ac universi hesterni, mortalesque, et terreni, in terram
revertimur; frustra utique moleste ferimus super
mortuo, plangentes ac mosti: at vero inani luctu,
prosequinur resolutos in sepulcris, et in suum
reversos pulverem. Atque adeo, nisi in omni pariter natura oculis subjecta mutationis adumbratio
exstaret, forte videri posset ferendum, ut super
defunctis lugeremus: velut nimirum non valentes
eorum ferre privationem, tanquam quod in promplu occurrit, cum eis inclusa sepultaque, quam
in melioribus repromissionibus habemus repositam, deiformissimam reformationem: quod tantum
apud eos videre sit, qui magnum illud superansque rationem communis Resurrectionis sacramentum, non exspectant. Ignorant enim fore, ut human
natura, meliori nobiliorique supra creata reliqua
reformatione, tunc temporis donanda sit.
Cum ergo resurrectio in spe nobis posita sit,
quodque expectatur, renovatio sit, non abolitio
destructioque, aut in militum cessio, ne nes
coutristaverunt qui paulo nobis naturius migrarunt; neve supra quam decorum habeat, super
illis lugeamus, qui pari nobiscum sorte, vitae hujus usuras receperunt, ac ad vitam aliam profecti
sunt. Usquequo nos mortui, mortuos sepelimus?
Quandomam vero voluerimus vivere? Quandiu lacryma? Quandiu gemitus, luctus, clamor, distractæ comæ, manus allisæ, percussiones, plausus,
ululatus, quassationes, vociferationes, letus, ingrati
animi significationes, blasphemi, add usque sepul
crum discerptiones; lamentationes, ante et post
mandatum cadaver humo, in foro, ac domi? Quid
facis, o homo? Vides defunctum dormientem, et
blasphemas? Assistis tanto sacramento, et adversus
Deum insurgis? Solvitur depositum, inque eum
qui repetit, judicio contendis? Obsecraus ais, Donaci
requiem, Domine, et Dominum contumelia allicis?
Deducis funus filii defuncti, lugesque velut ipse
bon moriturus?
Vides illius finem, et tuum non exspectas? Tibi
ipse, o hono, reduc in memoriam quisnam sis.
Pensa cum esses unortalis, mortalem plane te
edidisse. Si habuistis principium, palam est fore
ut habeas finem: quippe qui deductus ad ortum,
sis etim in interitum reversurus. Reverere, o
homo, naturam, quæ sit immortalitatis mortalitatisque contermina. Recogita Dominicam jussionem.
Cogita decretum Dominica sententia, nec ea coerceri renuas, qui huniana quotidie videas temere
in diversuni jactari atque mutari: ac ne moleste,
mortuo abacto, ac migrante ad statum meliorem,
feras. Nosti siquidem, nosti fore, ut brevi post
sequaris ipsum. Quippe nemo tandem decretum
hoc effugere potuit. Ne ergo cum liceat agere gratias, blasphemi simus in beneficum; neve afliciamus injuria et lacessamus eum qui assumpsit
desideratum. Non enim migramus a potioribus ad
deteriora, sed a corruptibilibus ad incorruptibilia,
a visibilibus ad invisibilia, iisque tantum exspeelata, qui vixerunt e ratione virtutis. Ipse igitur
corpus nostrum assumpsit, non occultans in terra,
sed suscipicns in cœlum, atque in loca quæ novit
ipse, luminosa deposuit. Ipse suum ipsius depositum requirens, recepit. Ipse qui deposuisset, per allctoritatem repetiit. Tu quis es qui minutius suppates et exquiras, quae Domino placent? Quis es,
at cum eo litiges, et judicio contendas? Vult
enim jam exigere debitum. Non placet mortis terminum prorogare. An non habet potestatem temporum, qui tempora condidit: qua ut sistat,
qua
ut protrahat? Unde enim nobis ut sciamus judicja Domini, et sacramentorum abyssum: quatoobrem alii quidem sint brevis vitae, alii longioris: ac alii quidem juvenes, alii jam senes; alii
ante tempus; aliique antequam ad lucem processerint, juxta quod Job ait: «Qui non viderunt
lucem 1. o præmature rapiantur? Verum ne mos
id turbet, nec quia videmus jacentem in lecto
mortuum, lamentemur: sed cogitemus exegisse
mutuum cum voluit, qui spiritum prius cuique
co.modaverat. Neque aliquem quocunque is modo
migraverit, immodico luctu plangamus, ut ne
eum qui jussit migrare, ad iram provocemus.
Ne super illo tunicas dirumpamus; ne terram
spargamus: ne carnem unguibus laniemus; ne
laceremus capillos; ne caput nostrum probro affciamus; ne in clamores inconditos erumpamus;
ne blasphemetur spes nostra; ne efficiamur risai
ludibrioque gentilibus; ne bonum resurrection s
injuriose habean¡us; ne nostræ ingenuitatis jura
esse velimus despicatui. In nos ipsos aspiciamus;
intelligamus virtutem sacramenti; consideremus
qui et quales simus, ac cujus gratia conditi; ubi
item, et quomodo: utque omnibus, etsi non
modo, at nihilominus omnibus sit abeundum.
Quid relictis gratiarum actionibus, ad luctum
currimus? Quidni abjecto lucta, procedimus ad 11
cantica?
Paululum quiescite, fratres, et quæ dicuntur,
audite. Silete, et consolamini, nec defuncto mo
lesti estote. Oculos intendite in magnum hoc spectaculum. Videte quod celebratur, videntesque
facete, ac ne mysterium nostrum turbate. Tremendum est, fratres, quod videtur; horribile
quod peragitur: angeli splendore micantes; scep
trigeri, terribili aspectu de cœlo venientes;
exercituum chori albis induti,.uminosa specie,
ignem spirantes, Dammigeri, ministerio seduli,
circumversantesjacentem ociusque depositum exi1 Jób m, 16.
gentes, nec ipsi reverentia tenemur? Quid facis
o homo? Jacens, stupore nimio correptus est,
nec tu confunderis? Jacens, horrore velut
sensibus excessit; et tu ludis? Mlle in agonia
est; et tu demoniaci instar insanis? Ille turbatur; et tu non horres? Ille rigens animam
agit; nec tu terreris? Ille judicatur; nec tu ob
stupescis? llie ad rationes cogitur; nec tu torpes cui et ipsi ratio reddenda imminet? Ille
pavet videns hactenus non visa; nec tu castigatior factus times et contraheris? Ille moritur; et tu superbis? Ille occumbit; et tu velut
fanatico spiritu corriperis? Sustine modicum, o
homo. Sine, abeat in pace, quo vocatus fuit. Sine
incedat viam, quam necdum incessit, et ex qua
nunquam regressurus est; quamque omnes pa
riter, quanquam hi statim, illi, brevi post, incedere habemus: ad terram tenebrosam et caliginosam; terram seſpiternarum tenebrarum, ubi non
est splendor, nec est videre vitam mortalium; in
qua et nos omnino oportet esse, ejusque periculum facere, simili iis ratione, qui descenderunt
in terrain aggeris m.
Sed forsan dicas hæc audiens, dilecte: Quid
vero? Nonne ideo flendum est, quod sit terra
tenebrosa, quodque locus caliginosus suscipiat defunctum? Qui autem non merito lugeam
eum qui ad terram ejusmodi abducitur? siqui
den status ille, terra cogitandus sit. Qui non
deplorem lamenterque, audiens tenebrarum domicilium et requiem? Num enim non_debuerim esse
corde lapideo, ut hæc audiens non lugean? Si
enim vel ad lucis regionem audiens abducendum,
non possum a tristitia temperare, quomodo tacere
habuerim, qui eum, quem paulo ante habui contubernalem, tenebrarum hospitem audiam? Qui
non altis clamoribus eum deplorem, quem ultra
non sin visurus? Alque utinam sane, dulci hae
lice relicta, in locum lucidum esset susceptus; ut sic forte levis quædam consolatio mærentibus
suppeteret!
Papæ alienam a ratione rationum contrarietatem et insipientiam; tantaque animum cæcitate
circumventam, si ita loqui licet! Num vero par erat,
ut ne mortales, morti subjiceremur? Num par
erat, ut Domino nostro majores videremur? Cum
ergo ipse, universi totius Dominus herusque, eorumque lumen qui sunt in tenebris, ac vita
versorum, mortem gustare voluerit, ac descendere
* Dan.gr, 2.
» Ephes. II,
in infernum, nt per omnia nobis similis, sine peccato, efficeretur, cum, inquam, tridui spatio, insuavem inferni regionem, locum illum obscurum
ac nocte atra plenum pertransierit, quid mirum,
si nos peccatores, et jam mortui peccatis, juxta
qui sumus obnoxii
quod ait magnus Apostolus
ortui et interitui, mortem opɲetamus, mediaque
anima adeamus, tenebrosa inferni habitacula in
quibus non sit lucis splendor, nec videri possit
mortalium vita, ut praedictum fuit? Nunquid enim
sumus supra Dominum! Vel sumus meliores san
ctis? qui eodem modo ac nos, dicta subierunt
ananquam eo nobis melius, que et abundantiori
virtute claruerunt.
Non ergo est moleste ferendum, sed agendæ
gratiæ, ac precibus incumbendum: sobrietas ubique amplectenda, non indignandum, cum audimus
inferni caliginosam domum. Sin autem tenebras
illas quas Scriptura exteriores ponit °, receperint,
tune plang ndum lugendumque fuerit. Vel, ut melius dicam, neque tuue fuerit plangendum, all
molestius ferendum: sed orandum magis, gemitu
obtestando Dominum ut eis loci illius statas pœnas temperet atque leniat: fueritque diversis precum generibus placandus judex, ut lenis illis exactor judexque mitissimus efficiatur; non exspectata
oratione quam alii offerant, sed ita, ut ipse seipsum misericoralia exorel, ut placatus blandusque, in judicii die, judicandis appareat; quando
nemo fuerit, qui audeat exorare. Fuerit in ejusmodi intendendus luctus, augendaque suspiria,
ac fundendae copia lacryme: non super iis qui
tanquam fideles moriuntur, gentilium more tristandum ac deplorandum. Nec id temere et absque
judicio, neque velut ante tempus humanis exempti sint, sed si nulio viatico emigrarunt, quo illic
gloria comparetur. Ac neque lamentari oportet,
quod dulcem bune solem reliquerint; sed quod
vita presenti, Solis justitia lumnen, ne vel modicum receperint, tristari et plangere. Quin et hic
quoque precandum est, ut et illi divina clementia
misericordiam consequentur utque nos timore eruditi, meliores evadamus. Neque quia
mortuorum infernus tenebrosum domicilium est,
si deplorandi sint qui illo descendunt; imo pro
illis, dum tenebrarum opera non portaverint,
neque peccati caligine superati sint, lætandum
non velut inferni tristia efugerint, sed quod luimen illud noctem nesciens, quo innotescunt nostra et dijudicantur, illos sit suscepturum; et, ut
dicam quod est Scripturæ: ‹ Super mortuum
Matth. vi,
Ut illi, divina clementia, misericordiam con- illa damnatio mindenda Augustini, et tenebra
sequantur.
li nimirum, quos paulo ante dixe
rat recipere ac sortiri, quas dicit Scriptura tenebras exteriores: qui plane vix alii fuerint quam
reprobi, et qui decedunt in peccato mortali
coque apparet difficilior locus, nisi exponatur, eo
modo quo theologi exponunt preces, quas Ecclesia frequentat in Officio defunctorum, quæ revera
videntur idem sonare; sed referuntur ad momentum egressionis animæ, quo uniuscujusque judicium secundum legem absolvitur. Forte - vero
intellexit Andreas, etiam damnatis nonnihil solatií
accedere ex justorum precibus; fierique per eas
ipsam eorum damnationem tolerabiliorem," ut loquitur August. in Enchir. cap. 108. Vel melius, et
exteriores Andreæ, nonnulla divinæ misericordie
Juce ex piorum precibus temperandæ, ad solas
animas expiandas spectaverint, vera Deo nobisque
charitate junctas, nonnulli tamen damnationi ob
noxias, atquè in tenebras exteriores missas, quan
quam ad tempus, necdum eis oriente Sole justitiæ,
quanquam desiderantibus inpense, desiderioque
quod maxime affligat. Plane, cui vita hæc tene
bra sit, comparatione ad vitam ad quam justo un
animæ migrant, ut paulo superius; etiam par
gandarum animarum status, tenebræ fuerint este
riores, dignæ illæ quas lugeamus deprecemurque,
maxime amicis, juxta quod Ecclesia in Odicio de
functorum, ceu ex persona et verbis sanctissimi
Job exprimit.
plora, defecit enim lus P.» At ne amare lamanis
ris; haud siquidem lux exstincta est, sed transit
a tenebris ad lucem: quando luce hac sensibili,
spiritalis illa immensum excellentior est: e quibus
alteri quidem succedit nox duodecim horarum,
terræ ei ambitu per circuitum facta umbraculum,
circumscribitque diurnum spatium; alteram autem, neque tenebræ, neque nox, nec obscura
dies, nec ambitus temporis, non annus, nou sæculum, non motus spatiumve obsidet, sed æternum iis illucet, qui æterno ejus splendore affatim
deliciantur, ut quodam loco ait Scriptura sacra
Lux justis perpetuo; nomen autem impiorum
exstinguitur q; eorum nimirum, qui tenebroso
hujus vitæ loco, lumine mandatorum Dei, non
ambulaverunt. Est id quod Job loquitur, dicens
Quis utique me ponat juxta mensem priorum
dierum, quibus nie Deus custodiebat inviolabilem?
sicut cum lucebat lucerna ejus super capit
meum r.» Lucerna enim est lumen legis: «Cun
lumine ejus ambulabam in tenebris.:. præsentis nimirum sæculi, juxta eum qui sic psallit
‹ Nox illuminatio in delictis meis. Et nox sicut
dies illuminabitur: sicut tenebræ ejus, ita et lumen ejus t. Itaque, siquidem Deus lux est, ut vere
est nec ullæ in eo sunt tenebræ ". > - < In ipso
autem vivimus et movemur et sumus; › adque
eum migramus; omnium vero nostrum animæ ³,
quod spectat ad rationem in ejus sunt manibus: plane peccat, fallaxque arguitur, adversariorum
aliene a ratione proposita impugnatio, quod spectat ad
P Eccl. xxi, 10. 4 Prov. sit, 9. • Job xxix, 2.
Act. xvII, 28. × Sap. iii, 1.
PATROL. GR. XCVII.
tenebras, et caliginosa inferni loca.
Cursim autem declarato modo, quo animæ velut
circuitu ac ambitu quodam permanent infernum,
jam age, o homo, iis quæ dicta sunt omissis,
disce dissolutionem humani corporis; non animæ
statum scrutare, ab egressu e corpore, quando
nec meum est nec tuum ista quærere. Quippe
alius est qui novit. Nam si neque substantiam animæ possumus scire, qui sciverimus illius requiem, cujus et speciem ignoramus, et figuram,
et magnitudinem? quam, inquam, illa ingens sit
et ancta, tametsi alligata est naviculæ, quibus
Deus solus qui aptavit, rationibus perspectuni
habet. Sic itaque rebus habentibus, animam, ren
illam divina imaginis excellentia nobilem ac pretipsam, velut incomprehensam, prætereuntes,
circa crassum hoc comprehensuque facile corpus, quodque multis vitæ mutationibus pariter
immutetur verseturque, immoremur, ejusque
parte aliqua considerationi mentem applicemus;
ut noveris, dilecte, vilitatis humanæ humilitatem
abjectionemque, qua nihil a vernis foribus diferat, quod attinet ad sui facilem corruptionem
defectionemque, dissolutione in ea quibus constat.
Ex quo igitur rei hujus scientia etiam utile quidpiam habet, quodque eos qui non levius audiunt
ædificare possit: visne ostendam humanorum
⚫ ibid. 3. • Psal. cxxxviι, 11. - Joan. 1, 5,
rerum offendaris aspectu, neve retuleris pelen
quo 1 molestum sit, non quod recreet.
corporum caducam atque dissolutioni compara
Lam coucretionem, ut sit viiis, nihilque a brut s
d:derat? Progredere paululum, perspicuas que
nicorum verborum probationes acceperis. S nsim
procede ac lento gradu ad monumenta in suburbiis posita sermonum:que illic eventum interroga. Velut per fenestram incumbe tumulis, nec
et detrectaveris, planeque videbis spectaculum
Enimvero clare intellige, exque turpi illa quam
aspectas resolutorum cadaverum specie, super
biæ nostræ miseriam animo exprime. Sustine parum ut percipias fetorem; quippe noster est, non
alienus. Sustine virili animo inde erumpentem
putoris olentiam, Quoreinque male exhalaniem.
Feras quoque grave aspectu vermium spectacu–
lum, tabe Bueus illud, ac sanie obrutum. Sed et
curiosius, si libet, attende, et discerne, si potes,
ac os ossi compone: atque ut volueris partes singulas seu membra, quæ dissoluta vides, tuis ipse
manibus strue et agglomera. Disce num vel minimum possis dicere: cujusnam hæc? cujusuam
illa? sive quis bic? quisve ille? Senesne an juvenis, hic aut ille mortuus sit? Vel utrum hic quidem, ubi vixisset felix, ille autem ubi afflicte
mœrensque vita functus sit? Ac utrum hic quidem vitæ fuerit brevis, ille autem longævæ? Num
hic gloriose vixerit, ille inglorie? Hæc disce, et
liligenter considera, num res sit multi plena pudoris ac tristitiæ, miserabilisque, quo prius majori compactio videbatur plena venustate.
Quid enimvero? Nonne turpe spectaculum illud,
multaque plenum insuavitate? Dissolute carnes,
visceraque, et partes, figmentique decor, compu.
trefacta ac tabo fluentia? Ac quisque nostrum,
eadem plane ratione depositus loculo, corrumpendus est, eademque vermium consumentium
esca, dissolvendus. Iutellige, o homo, quod dicitur.
Circumspice sepulcra: vide ossa nostra, et ad te
conversus, luge; altum geme ex imo pectore.
Miseram deplora humanam vilitatem, quæ finem
cjusmodi acceperit. Perspice, ac si putes, discerne et cdicito quisnam rex; quis privatus;
quis dives, quisse pauper; quis gloriosus, quisve
inglorius; quis liber, quisve servus; quis miles,
quisve dux exercitus; quis justus, quisve reus;
quis philosophus, quisse rusticus; quis orator,
quisve barbarus; quis Romanus, quis civis, quis
ruticola, quis Chanan:eus, quisve Judeus; quæ
uam filia, quæ parens, quis pater, quisve filius?
At non poteris, videns ossa tantum nuda, quemquam eorum discernere, quanquam sexcenties
Ad monumenta in suburbiis posita.
Velut ad portam et foris
Luxta urbem. illic enim sepeliebantur fidelium
ora, vix in urbibus, vetantibus Romanis legibus, quibus tamen paulatim derogatum est. Ac
curatius de sepulturis mester Goar in Exchole
gicis.
tamentorum multiplicem disciplinam velut orbe
asciveris. Sic utique, et rerum hujus seculi, si
quæ per vitam fluunt prætereuntque, cessionem
mintationemque in nihilum consideraveris. Sive
enim divitias dixeris, sive dignitatem, sive deflorentem gloriam, aut imperium, aut magistratum, aut pulchritudinem, aut robur, aut magnitudinem, aut nobilitatem: sive quid aliud, tum
quod optimum habeatur humano judicio, tigh
quod pessimum, eadem, atque ossa nostra,
tione, dissolvendum est. Ac aurum quidem ex auri
follinis assumptum, ac fornaci traditum, ignique
probatum, obryzam magis ex ipso patinam aurificibus exhibet: argentum autem igni examinatum,
proxime auro emundatur candoremque intuit
item conchylii sanguis purpuram inficit; margaritamque alit marinus zammyx sed et lapis
smaragdus viridi colore e terra nascitur; vermisque altus producit sericum; ac marin.e pinuze,
novam molite traman, usum duplicem prebent Echini autem, et capræ, et apes, e quibus illi quidem dulces nobis aquatilium obsoniarum cupedias condiunt, ille autem lae dulces
ab uberibus ubertim stillant: qua novum ceu ex
tempore, polum præbentes; qua, coagulo, parantes solidam escam: sed et oves eidem usui sunt,
acntræque detonsam pilis lanam proferentes
valde mirabilem vestitum subministrant. Ilæ demum sexangularum fistularum loculos melle im
dicas: quanquam tibi totam gnosticorum
“pleutes, interim alvearibus alvunt, vindemiantiεὐτελοῦς
COMBEFISH
Zammyx. Alius codex
Vox est ignotior, et ut videtur peregrina, ut suut
Greci ejusmodi vocun, maxime peregrinis rebus
„significandis studiosi Eustathitis ait dictum
Postreum illud lingua Iudica
Sic Athen.
lib, ut
Peculiare quod.
dam dictum ab illis ex quo est margarita
lapis. Damasc. orat. 1. in Nativit. Maria, communi
nomine xoxlov vocat, refertque optime in eamdem
Mariam, quæ Margaritum Christum Dominum
Spiritus sancti rore fecundante, Virgo concepit.
Prodierit ea oratio vix non nova ope regiorum
codicum, depravatissime a Billin edita malo com
dice. Non possum illad secunda in eamdem orat.
ad idem omittere, ubi ait Damascenus induisse
carnein,
Billius, quod mireris tanquam in conciiylium efformavit. Quis metaphoram ita duram a
Damasceni facili ingenio exspectaverit? Ipse
busque favos dulcedinem distillantes relinquunt
plane illud sapientie specimen, pretiosumque
vilis volatilis arte factum, ac usus vitæ inventum,
naturæ modulantia argumentosis volatibus corro
gatum. Omnium denique quibus nobis vita constat, utilissima quæque ac suavissima: ac si quid
iis ambitiose ad speciem decoremque conjunctum
est, eidem, pro mutabilium rerum ratione, corruNOT.E.
se Damascenus exponat, quanquam est alioqui
clarus in ipsis verbis positis
Constans ergo est in metaphora regie purpure, quae et Αndreae orat. in Nativitatem Maria,
aliisque communis est. Th, ergo
plané est purpuravit; quanquam eam vocem Lexica
non habent, ut nec plurimis prois Graecas. Pinrima revera peccavit Billius in Damasceno, ejas
nova editione non permittenda. Habet eandem
fere Andreas Orat. iu Nat. sanctu Maria, quem
videtur in multis hic assectatus Damascenus.
Usum duplicem prabent.
Ut se nimirum, et squillam, quo monitore
præsentem venatum sentiunt, eo nutriant: qua do
re Arist. lib. v. De historia ani, cap. 15, et Plin.
lib. ix, cap. 42, etc.
Aquatilium obsoniorum cupelias condiunt.
Velut delicatiores cibi, et quasi condimentum
proritanda gulæ. Sunt echini isti et erinacei marini, noti satis pisciculi inter crustatos.
ptioni obnoxia, parem interitum subeunt: quan
quam in nobis, resurrectionis prærogativa, res
aliter atque in aliis habeat, qui resurrectione instaurante Deo effecti conformes, deitatem recipiamus, quæ est gratia.
Hinc habes, dilecte, miseræ nostræ sortis exploratiorem obscuritatem. Vin' et lac tibi ignominia ignominiosiorem vilitatem ostendam? Prinam accipe inconstantis nostrae vertiginis imaginem; diurnam, inquam, rerum velut rotationem.
Utique enim res nostras videbis non eodem statu,
sed quæ quotidie ceu errore ferantur; atque pars
quidem, susdeque instabiliter verlantur; pars autem, tumultuarie nulloque delectu perinisceantur,
nec prorsus firmitatem aliquam constantem habeant: mihique quæ sunt humana vere delineanti
fidem adhibe; exque iis quæ quotidie fiunt, planam probationem accipe. Videsis enim, qualiter "
nostra habeant. Qui heri inauratis sedibus sublimis curru vehebatur, superciliis elatis frontosusque, turbis quas ciebat intolerabitis militaribusque circumquaque stipantibus ordinibus, hodie
tumulo deponitur, gestatur lecto, deploratus,
miserabilis, ad sepulcrum elatus mortuus, circumglomerata multitudine, canticis lugubribus personantibus, cereis prælucentibus, ac brevi post,
omnibus relinquentibus. Quippe demortui amicus,
ad usque soluin sepulcrum. Quem heri faustis prosequebantur ominibus, hodie deplorant. Qui heri
magistratu tumebat, bodie adversa tenetur valetudine. Qui heri in civitate erat, hodie versatur in
lecto. Qui heri formidabilis, hodie fetet. Qui heri
speciosus, hodie nauseam movet. Qui heri magnus, hodie niger. Qui leri domi, hodie deposi
tus tumulo. Qui heri perspirabat unguenta, male
est plenus futore.
Viden' ad quantum dedecus nostra illa existimata gloria et nobilitas devenit? Vidistin' exsuperantem mutationem, gloriæque et rerum variationem ac alterationem? Nosti quo tendant
hamana? Nam cedo, ubi divitiæ? Ubi vero
jactantia et fastus? Ubi equi auratis frenis? Ubi
Indicarum gemmarum ingentis pretii splendida circumposita ornamenta? Ubi monilia aurea? Ubi
currentes a latere, præeuntes, satellites, qui submoveant obvios omnes atque conturbent; magistratus, imperia, concilia, edicta, bellica facinora?
Nonne omnia cinis? Nonne terra univers: et pulvis, ac viliora umbra? Ubi universa hæc? Transierunt. Ubi tanta gloria? Ubi usus? Periit. Ubi hic
aut ille, qui heri præ omnibus gloriabantur, magistratusque amplitudine plerisque eminebant?
Ubi ille talis amicus? Defunctus est. Ubi vero
illius uxor, hujusve filia, ac filius istius? Defecerunt; hic quidem nuper, ille a longo tempore;
hic quidem in alieno solo, hic autem in patria;
atque hic aquis submersus, ille a bestiis devoraκαι
hodie olet, et vermibus scalet; carien redolet, et
tus. Jure igitur merito congruet istis verbum
Eccle..1, 2. • Eccle. 11, 19, 21. a Eccle.
illud Ecclesiastæ dicentis: Vanitas vanitatum
omnia vanitas, et præsumptiospiritusy ›Cum
enim, ut iterum cum admirabilissimo illo dicam
Omnia facta sint de pulvere, etiam omnia revertuntur in pulverem: et eventus pecoris, sicut
quod hominibus evenit: et sicut mors hujus, ita
mors illius; et nihil abundavit homo a pecore;
et quis novit spiritus filiorum hominis si ascendat ipse sursum; et spiritus pecoris, si descendat
ipse deorsum in terram s? Frustra ergo laboramus, et deliciamur divitiis, rerumque fluxarum
incerto amiciniur. Quod si libet, resumpto parum
ejus sermone, totam vitæ nostræ rationem nihil a
circumlatione adversam ostendam.
Audi itaque, qualia suo ipse exemplo, ceu in inagine, nostra depingels Ecclesiastes doceat. e Ego,»
inquit Ecclesiastes, fui rex super Israel in Jerusalem: et dedi cor meum ad inquirendum et considerandum in sapientia de omnibus quæ facta sunt sub
cœlo: quoniam distensionemi malam dedit Deus filiis
hominum, ut distendantur in ea. Et vidi universa
opera quæ facta sunt sub sole: et ecce omnia vanitas, et praesumptio spiritus e. Et iterum: «Ecce ego
magnificatus sum, et adjeci sapientiam supra sapientiam, plusquam ii qui fuerunt ante me in Jerusalem. Et dedi cor meum ut noscerem sapientiam et scientiam: [Et cor meum vidit multa,
sapientiam et scientiam,] parabolas et scientiam.
Cognovi ego, quia et hoc est præsumptio spi
ritus. Quia in multitudine sapientiæ, multitudo
cognitionis: et qui apponit scientiam, apponit
dolorem b. > • Risui dixi circumlationem,
jucunditati, Quid hoc facis •?, El post pauca
‹ Magnificavi, inquit, opus meum; ædificavi mihi
domos; plantavi mihi vineas; feci mihi hortos, et
pomaria, et plantavi in illis omne lignum omnis
fructus. Feci mihi piscinas aquarum, ad irri
gandum ex eis nemus fruticum ac arbores
Possedi servos et ancillas; et vernaculi fuerunt
}, 13, 14. bibid. 16, 18. • Eccle. 11, 2.
et
ut apud Septuag. Apud Septuag.
Septuag.
El presumptio spiritus.
Velut animi cogitationes et motus,
quos homo, et quibus, se volens pascat, atque
amigat: Songes creux: meliusque expressit Vulg.
Afflictio spiritus. Tigur. Animi molestia. Hebraice
est: Aquila, pastio
venti: æquivoco nomine Hebræo sicut et nobis
nomine Spiritus, ad ventum et animam: ut
reddatur, prasumptio, permittit llieronymus, etsi nou omnino probat: ac vere novom
est et insolens. Quod paulo post sequebatur post
ill: verba: velut posita anticipato, et perinentia ad sequentia, ubi suo loco ronuntur,
delevimus: aliaque clausa ex textu LXX, adjecimus. Sunt crebræ lacunæ ubi citantur loci, ac
præcipue, sicubi eadem repetantur verba, ut illic
accidit. Eadem vox Hebraica est quam LXX
reddiderunt, velut tantum variantes
ad ornatun.
Omne lignum omnis fructus.
Deest altero codice LXX,
quod idem est; habentque Hebrara ad
verbum. Vulg. Consevi ea cuncti generis arboribus
quod est paulo latius: non restringendo ad
miferas, que sola sunt 1-2 yy.
Nemus fruticum et arbores.
Ita uterque codes. Sed ut alius
LXX, Vulg. Siltam lignor
minantium. Sed est res levior.
mili: et quidem possessiones armenti et oriam
multæ fuerunt mihi, supra omnes qui fuerunt aute
me in Jerusalem. Congregavi mihi etiam argentum
et surum, et opes regum et provinciarum. Feci
mihi cantores et cantatrices, et delicias Gliorum
kominum; vini fusores, et vini fusitrices. Et omne
quod postulaverunt oculi mei, non abstuli ab eis.
Non prohibui çor meum ab omni lætitia: quia cor
incum lætatum est in omni labore meo. Et respexi
rg, ad omnia opera mea, quæ fecerunt manus
imeæ, et in laborem meum, quo laboraveramı faciendo. Et ecce omnia vanitas, et præsumptio spiri105 4, ▸
Vules, ad quam vilitatem vita nostra procedat?
Vidistin quonam miseriæ gloria tanta nostrum redigat fastum? Abstine igitur, homo, ab ejuscemodi
voluptatibus, nec iis diflere velis, que sunt hodie, nec in crastinum erunt; ac ne luxeris eum qui
defunctus, rerum omnium vanitatem reliquit,
resque manentes caducis commutavit: rursus enim
sermonem ad eum convertain. At misereris juventæ?
Enimvero tui ipsius veterati miserere, qui ad tantam profectus canitiem, fors nihil e virtute gesscris. At, inquit, adhuc juven s filius, en a pubertatis annos necdum attigisset, ac neque dule: bác
Ince frui licuisset, velut jejunus adhuc bonorum
sim, ut sic dicam, ita abactus est? Seal ita puer,
plenus, barbatusque, ac matura a late, certausque
melioribus cum coetanis, quibus concelitur ut
clari virtute fiant, Creatori astiti-set? Enimvero,
haud immortalis erat. At futurum erat ut et conjugii societatem iniret, parensque filiorum efficeretur, et claritas generis, ac gloriosus senex? Enimvero non erat non morti obnoxius. At sapiens
adolescens erat, acrique ingenio ac multa eruditionis peritia plerisque præstans, sociosque natur:e acumine, bonaque voluntate, et morum compositione ac vitæ institutis superans? Verum non
erat æternus. Debebat jam deinceps adolescens
etiam magistratibus augeri, gloriamque et dignitates, quibus vita præsens hones'atur, capessere? At
non erat ejusmodi, rt ei alius successurus hoa
esset. Quod si defuncta puella quaedam est, eaque
ejusmodi, ut et venustate, et aetatis vigore, et magnitudine corporis, el genaram rubore floreque,
zspicientium oculos, cen quadam lace perstringeret; queque om reliquo femine congruo pretiosoque mundo mulie`ri magnifice ornata esset
sed et demus nuptialibus comparatam thalamis,
et qua esset futura prolium mater, familiaeque et
generis instauratio. Enimvero alius ei Lalamus
paratus est: enimvero sic Providentiæ visum
est. Fuit quæ migrat filiorimi parens, et quæ puld. Eccle, u, 4-11.
is
DE SS. IMAGINUM VENERATIONE.
ribus, quibus operosa mulier, fortisque, et viri
amans ceu în imagine et suis coloribus exprimitur, plerasque mulieres præcelleret; quæ non solum haberet inanus ad fusum explicatas, sed et
qua
ad omne jam virtutis genus extentas
Aliorum amans, fitios nutriret; bene omnino res domesticas custodiret; viduis subministraret; peregrinos tecto exciperet; pauperum necessitatibus subveniret; et si quid est boni operis gereret? Enimvero
erat plane necesse ut quæ mortalis esset, mortis periculum faceret. Idem enim omnibus finis propositus est. Mihi itaque obsequentes agite. Omues enim
quotquot studiose meos sermones audistis, appello;
quos omnes, iis vere probata documenta præceplaque prudenti judicio sensuque accepisse arbitror
eamdem resumentes communem vocem, divinam
chritudine, prudentiaque et modestia, nec non ope
& beatamque impatibilis immortalisque nature,
dominationen, divinitatemque, et imperium,
paratis ad gratiarum actionem canticis fauste prosequamur, cantico depromentes: Benedictus qui solus est immortalis, solus æternus, solus sine
successore: ‹ qui solus habet immortalitatem, habitans lucem inaccessibile) 5. Ipsi'gloria,
honor, et potestas æterna, per omnia sæcula saculorum. Amen.
Prov. xxxı, 86. ↑ Tit. 11, 4. 51 Tim. vi, 16.
ANDREE CRETENSIS
DE SANCTARUM IMAGINUM VENERATIONE.
(BOISSONADE, Anecdota,l. IV, p. 471.)
(c),
(a) codice 1630, p. 124, 1.
Petatur plenior de Abgaro et ad eum nissa
Christi imagine narratio ex Eusebio fi. F. 1, 13;
Evagrio v, 27; Constantini Porphyrog. libro peculiari De imagine Edesɛena; Joannis Damase., quæ
Nihil improbatum vel inusitatum habet Christia
nismus; et ipse quidem sanctarum imaginum usus
antiqua fulcitur traditione, et habemus exempla inconcussa quæ militant pro imaginum expositione.
Primo quidem Abgaro duci missam habemus vencrandam imaginem in panniculo, Domini nostri Jesu
Christi, similitudinem habentem corporeæ ipsius
formæ, nec ullo modo imparem picturis quæ coluribus illustrantur. Secundo autem, quæ sine semine
peperit ipsum Mariæ, in Lydda, quæ vocatur Dio
fertur, Epistola adl Theophanem, etc.
(c) Cod. et sic infra. De imagine Maria
Lydilensi conf. narrationem Joannis Damaskti,
epistola modo laudata, pag. 115.
apolis, non manufactam imaginem, in tabula lapidea
nitidissima corpus humanum Dei Genitricis tribus
altum cubitis eligentem, a temporibus apostolorum et usque nunc veneratain in erecto ab ipsis
testudinate templo ad occidentem, ita eleganter
efformatain quanı per manus pictoris, et purpuram
inquam et restimentum, manus et vultum et totam
similitudinem faciei, sicut et usque nunc hæc videri
possunt servata. Dicunt enim Julianum, apostatam
istum et adversarium Christi, cum audivisset de
imagine ista, comprobasse quæ de ea loquuntur,
pictoribus Hebraicis convocatis, et, cum veritatem
cognovisset, miratus est super illam, nihil autem
amplius fecit.
Dicunt equidem templum istud, in carne adhuc
vivente Dei genitrice, adificatum fuisse; ascendentes
mulem apostolos in Sion (ibi enim habitabat), dixisse ad illum: Ubi eras, Domina? Ædificavimus
nanque tibi dornum in Lydda. Quæ respondens dixit
illis: Et ego ibi vobiscum eram et nunc sum. Et statim post hunc sermonem, cum descendissent ipsi in
Lydiam obierunt templum, et ita invenerunt, ut
ipsa firmiter dixerat, integram eam impressam secundum propriam similitudinem, sicut antiquus a
prioribus sæcul's usque nunc apud indigenas årmnatus est sermo.
Tertium testimonium. Lucam apostolum et evan-.
gelistam omnes illius temporis dixerunt propriis
pinxisse manibus et ipsum iucarnatum Christum,
et ipsius intenseratan Matrem, et illorum imagines
in urbe Roma servari in convenienti gloria, et in
Jerusalem quoque diligenti cura expositas ipsas dicunt. Sed et Judæus Josephas in hunc inodum narrat visum fuisse Dominum, junctis superciliis, pulbris oculis, longa facie, deflexa, alla statura sicut
evidenter, dum conversaretur cum bominibus, videbatur; similiter et Deiparæ imaginem sicut nunc
videtur et quam Romanam dicunt quidam.
(d)
(d) Codex sic, quod non prorsus intelligo, Joannes Damasc. ibid.
(e) Locus est ea de re in Joannis Damasc. epist.
pag. 115, edit. Combefisianæ qua utor, non parum
vitiatus, quem nunc non attingam.
(odes,
(g) Virginis a Luca imaginem fuisse penicillo depiciam tradit Joannes Damasc. ibid. p. 114. Quam
Mariæ matris una cum puero Jesu effigiem a Luca
coloribus expressam Romæ exhiberi didici e Vovas
soris libro De forma Christi, p. 198; qui quidem de
ea an genuina sit dubitare videtur, quod in illo, ut
Patre Jesuita, admiror multum et laudo.
(h) Non Josephum laudat, sed
Joannes Damasc. d. I., ubi plurima fr
phica epitheta cumulantur. Cæterum, si quis vulet
in hoc arguimento plus nimio opera ponere, sibi
quærat Cypriani Programma, et Th. Lewisii anglice
scriptum libellum, de quo vid. Biblioth. Britann.
1. VII, p. 193; in primis Jo. Reiskii Exercitationes,
de quibus retulit Baylius in Novellis reip. liller.
a. 1685.
SANCTI ANDREÆ HIEROSOLYMITANI
METHODUS INVESTIGANDI CYCLI SOLARIS ET LUNARIS, NECNON PASCHALIS.
(Exɛtat in appendice ad Eusebii Chronicon, hujus Patrologiæ t. XIX, col. 1329.)
J
CANON IN B. ANNÆ CONCEPTIONEM.
SANCTI ANDREÆ CRETENSIS
COGNOMENTO HIEROSOLYMITANI
CANONES PRÆCIPUI ET TRIODIA
(Combef. p. 452.)
DIE NONA DECEMBRIS. CONCEPTIO SANCTÆ AC
DEI AVIÆ ANNÆ
Canon editus a D. Andrea.
Ode 1, ton. 1, Victoriæ canticum.
Tuam hodie, religiosa Anna, celebramus Conceptionem; quod absoluta sterilitatis vinculis eam
utero conceperis, quæ eum potuit capere, qui nusquam capi potest.
Ubique Andreas Mariæ studiosissimus,
ejus memoriam et orationibus exornat, et ecclesiasticis canticis; in quibus componendis, inter
primos censendum, facile perspexerit, qui attentius legerit, quos ejus ex variis Græcorum libris
ecclesiasticis eruimus, Canones, Triodia, ac Troparia; quanquam non potest non eis deperire
multus decor, amissa syllabarum mensura ac numeris, nonnulloque poeseos ecclesiasticæ velut
rhythmo, in quo servando, et multum operæ
fuisset, et fructus modicus.
Conceptio sanctæ Annæ. Sic passim Græci in
officiis divinis, accipiendo to, is, active,
quod nostri fere accipiunt passive, ut celebrent
Mariæ primam editionem, plane mirabilem illam,
velut de sterili, ac oraculo, ejusque quæ Christum
esset editura; ceu grande beneficium, ut plane est
grande, collatum cœlitus Annæ, totique adeo humano generi, velut in ea ejus prole, consecratis
ipsius redemptionis primordiis. Ut nihil sibi aliud
in eo festo celebrandum assumpserit Ecclesia
Græca; ac nec Latina hactenus celebrandum præcipiat, quandiu severissime in eos animadvertit,
Sixt. IV, Pii V, aliorumque pontificum constitutionibus, qui alterutrum Patrem erroris insimulant. Quam utinam Patrum modestiam imitati
plures, sobrie magis sapuissent; nec diras illas
pontificias, seu magis scandala, quibus tollendis,
diris ejusmodi opus fuit, provocassent! Malim certe
cum pia Matre interim ignorare, sen in ejus corde
occultam privilegii illius doctrinam, vel affirmantem vel neganteni, humili devotione suspicere, quam
audacias aliquid, temere arrogatis alienis partibus,
definire. Est hoc festum longe Græcis antiquius
quam Latinis, siquidem eo jani olim celebri, præsentem Canonem edidit Andreas ille Hierosolymita Cretensis archiepiscopus longe Anselmo an
iquior, in cujus tempora referunt festi illius in
Occidente exordia: ut et Bernardus, qui ipse nonmihil Anselmo junior fuit, seu in renova, ac necdum Ecclesiarum matre Romana Ecclesia probante a Lugdunensibus præsumpta, graviter
offenderit nihil molestius laturus. si quidem
legitima auctoritate et sufficienti cautione factum
fuisset arbitratus. Afferrent multam luceni, quas
habemus in festum hoc, studiosissimi Mariæ,
Georgii Nicomediensis luculentissimas tres orationes, cum alia ɛiç tà ɛloddta, et solemnem illam
ejusdem in templum ceu triumpho inductionem,
quam nostri dicunt Præsentationem, nisi tandem
esset redimenda fides, obstricta Maximo, nonnulla
in eum posita subsidiaria opera, dum interim alii,
Esandisti justorum preces; tuorum, Domine,
progenitorum implesti supplicationes; eamque, que
te casta genuit, eis dedisti fructum,
Eam hodie Anna g'or´osa concipit; que ipsa
incorporeum optimum Dominum, postmodom
concepit; se carne parituram Christum, paritura
est.
In Deiparam.
Tu casta Virgo, mons ille sanctus es, quem in
spiritu propheta prævid 1b; ex quo lapis ille
præcisus est, qui divino ro: ore idolorum aras
contrivit.
Ode 3. Confirmetur cor meum,
Dum mihi uteri fructum praebueris, clamavit
Anua ad Dominum, magnificabor ipsa, tibique il
1 um munus offeram: quamo rem castam illam
Dei Matrem concipit.
Precante te, pia Anna, in horto, vocem audit
Altissimus, ventrisque fuerum, eam tribuit, quæ
boiti gratae portam aperuit.
Legalis con ummatis, pudicissima Anna, atque ubi Do sine cri vine servisses, eam utero gestas, quæ verum utero Legislatorem gestavit; eoque fideles beatam te dicimus.
In De param.
Τu, sanctissima Deipara, adjutrix fidelium, omnem ab sterili mente mea depelle infecunditatem,
aca:.imam redde virtutibus feracem.
Sess. ten.i. Chorus angelicus.
Chorus olim propheticus eam prædicavit, quam
Anna sterilis infecun la que intequeratam, castaque
ae divina progenie puellam, con epit. Hanc
lolie, ceu solam im maculatissimam, omnes nos
per eam salutem consecuti, cordis exsultatione
beatam dicamus.
Alia, ton. 4. Qui in cruce fuit clevatus.
Sacer Joachim, Annaque, le alibus sacerdotibus
dona obtulerunt repulsique ut infecundi ac
L Dan. II, 5.
gratiis omnitius, a primo illo suo ortu, velut mon
sanctis omnibus montibus fundamento eminens,
aucta. Prima lectio non mala, altera hæc augustior.
et cui creditam voluit reverendissimus noster sel tota pulchra, ornatissinagr,
Galliae clerus, permitto rei summam. Non lienit
hactenus scire: epachram illius Georgit: quamqu
ex stylo ita videtur medii ævi, ut non longe distet
ab Andrea, aut saltem Damasceno, cum quibus
nec ipse defuit, ornando cauticis, iisque elegantibus, præsertim in Mariam, ritu divino,
Divina proguis, puellam,
Græcis medin æv Andree nostro, Damas”, ele.,
familiaris: etiam ex Nonno relerine. Congruit
vero in Mariam, miraculosa conceptione editam,
ae velut Deo peculiarissinne natas: quam vast
processit vere ex lumbis Joachim, D-s naturam
praeter naturae modum vitius ad prol s editionem
argente, non principium aliquod prosine, velut in
humana Christi generatione stipplente. 1, Darasc.
in Maria Nativit. ubi edita,
Orbis universi latitia natalem;
Regius cod. perautiquus,
ut sic absolute Maria, dicta sit
Dona obtulerunt. Prosequitur pluribus es
historia nomine, cujus plura
exstant exemplaria in Bibl. Regia, Georgius
com, ea Maria progenitorum munera, plane illa
megallica, et quae primus oferret Joachim, velut
suis contritehaus sanctitatis gloria praestans, 2
privilegio, qual invidie fomes fuit, et occasio re
pulsa. Sie notat Georgius habere quosdam coli
ces: Non licet ut primus oferret, qui non fecisse
semen in Eroel; quod in R giis inventaus. Es
liber ille rejectas & Gelasio inter apocryphos; sed
nihil vetat ut ne probata multa contineal; coque
sit usus praeter Georgium etiam Andreas, ut oral.
in Circumcis onem dicitur, aliique passim
Graci scripture:S.
CANON IN B. ANNÆ CONCEPTIONEM.
steriles, universorum largitorem oratione pulsaκαὶ
COMBEFISII
Que ex Davidis at Jesse radice, Anna germinavit. Sic etiam auctor Synaxarii, natali die
sanctæ Mariæ, ubi Anaam ponit filiam Matthan,
qui fuit ipse pater Jacob, pairis Joseph. Forte cui
verius videri possit, ut Anna fuerit ex patre sacerdote, quod Nicephorus ex Ilippol. tradit, el sequuntur Bar. Torn. etc., retulimusque ad Methodium ex vetusto Regio codice: sata tantum per
masculos, proxime saltem, Marie ac Jesu carne,
ex Davide, ipsumque Josephum proximius attingente, cognatione, nimirum diviso stipite in Melchi, et Panthere fratribus, ut ipse Andreas habet
oral. in Circumc., et post eum Damasc. v De
fde. Remote aulem et per feminas nihil vetat
H ne ipsa Anna germinaverit ex Davide, quod
forte tantum voluit Andreas ut et Damase. cum
orat. 2 in Nativitatem Mariæ, ita in Annam habet,
Quam
beata domus David ex qua prodiisti! Ethoc in opinione Nicephori, quem nullo examine sequitur
Torniel., etc. Forte autem nactus est prælatus
Synaxarii auctor saniorem codicem quam Nicephorus, ut habuerit
pro eo quod Nicephorus habet,
Videtur enim et ipse Hippolytum referre,
seu potius dare historiam, quam vulgat
Nicephorus Hippolyti nomine. Favetque ipse patrice
locus, quo dicuntur ' que erat ipsa
castellum David, e quo habuit postmodum sub
Augusto Maria cum Joseph proficisci a Nazareth,
illic tanquam in propria urbe, qui essent ex
Davide, profiterentur. Quanquam enim ratio non
convincii, ut erant aliis aliisque civitatibus comp
runt: ipseque, exauditis precibus, vere vitæ portam illis largitur. Ejus nos Conceptionem honore
prosequamur.
Ode 4. In spiritu prævidene.
Odivinum nuntium! 0 novam sermocinationem. I
alta succlamavit voce stupens Anna, angelo ad
eam misso: Siquidem ego conceptura sum, gloria
Deo meo, qui facit mirabilia.
Congratulamini mihi, omnes tribus Israel, exclamavit gaudio Anna; quippe novum cœlum utero
concepi, ex quo brevi salutis stella, Jesus nimirum
dator ille luminis, oritura sit.
Exaudivit Deus Anne gemitus;
Dominusque
ejus intendens orationi, ac orbitatis disjecta nube, beate prolis luce mirabiliter illustrat: unde
castam illam singulariter concipit.
In Deiparam.
Virgo Deipara, impollutum tabernaculum: nunc
me, mundissimis tuarum miserationum stillis
emunda, peccatis pollutum: manumque porrige
adjutricem, ut clamem: Tibi gloria, o casta, a Deo
glorificata.
Ode 5. Tuam pacem.
Quæ ex Davidis ac Jesse radice Anna germinavit nunc primum divinam illam virgan gcrminat, quæ mysticum germinavit florem; Christum, inquam, conditorem omnium.
Videbunt me populi, exclamat Anna, factam
matrem, ac mirabuntur: ecce enim sun prægnans, ut is voluit, qui sterilitatis me vinculis absolvit.
NOTE.
misti Levitæ, nonnulla tamen in re utrinque testi.
bus fulta, suasio est. Quod autem spectat ad Elisabetham Præcursoris matrem, quam Lucas ait de
filiabus Aaron, res est facilis, ut mater ejus
ut est apud Niceph. vel ut in Synaxario,
Annæ soror et senioris Mariæ, sacerdoti nupserit,
ipsa ex tribu Juda, ut erant eæ tribus commistæ,
exque eo conjugio susceperit Elisabetham, ex matre tantum cognatam Mariæ: quæ et ipsa, in
tanta generationum serie, potuerit Leviticum genus
ex feminis contingere; quo ita fiat satis Patribus,
contendentibus ex utroque genere Christi carnem,
regio et sacerdotali propagatam esse. Affert Tornielius, cen ex Baronio in Apparatu, sanctum Gr
manuni consentientem Hippolyto, qualem habet
Nicephorus, quod spectat ad Ammam, ut fuerit ex
patre sacerdote. Verba illius sunt
Sed illa parum probant; μαtiusque indicaverint, velut ad gratiam locutam
Annam, contribulemi se sacerdoi, eique junctam
allinitate, in nepte Elisabethia, prole sam esse,
quam genus regale, ex patre ctiam a se repulisset.
Dicendo enim se ramuin a Davide et Salomone,
alisque deinceps, coque esse tribus Aaronitice,
nihil fuerit quam recta successione descendisse a
David: et Salomone, quorum familiæ inserta esset
tribus et familia Aaronitica, utrinque libere celcbratis conjugiis. Sic certe angustius fuerit ex
utroque parente genus proximum Marie, et Joseph
preputitas.
Puellam quam concepi, clamabat gaudio Anna
coram positis, voces olim prophetics, monten 1,
portanque i, qua non sit transitus, prænuntiavere.
mensam
In Deipar.
Nubem te*, hortumque ¹, et lucis portam
ac vellus cognoscimus, Dei casta
Mater; urnamque P, manna intus mundo dulcedinew, ferentein.
Ode G. lonam prophetam.
Quomodo entero capitur,que Deum potuit capere? Quomodo gignitur, quæ gemuit Christum carne? Qui vero sugit ubera, quæ ipsa auctori lac ube
ribus sugendum præbuit?
Vestris hodie, clarissimi Joachim et Anna, exauditis precibus, nunc vobis Deus fecundissimum
fructum benigne tribuit.
Ubi castam utero columbam Anna concepisset,
spiritali impleta gaudio, vere grato pectore, Deo
cantica offert.
In Deipar.
Tricumani cogitationum fluctus, perturbationumque invasiones, ac peccatoruin profundus gurges,
miseram animam save jactant: tu me adjuva,
sancta Domina.
5. Contacium ton. 4. Apparuisti hodie.
Feste hodie celebrat orbis terræ, a Deo exhibitan Anne conceptionem: quippe eam gestavit
utero, quæ verbum, altiori supra rationem modo,
utero gestavit.
Domus.
Qui tua olim visitatione ac promissione, profundissima Saræ senectute, magnum Isaac dedisti
Blium 9: qui omnipotens, sterilem vulvam Annæ
matris Samuelis prophetæ tui aperuisti ▾, atque
in are aspexisti: impio petitiones meas, orationesque suscipe, clamabat luctu, corde prudens
Auna sterilisque, quam beneficus ille exaudivit,
eoque concepit in gaudio Virginem quæ, inquam,
Verbum, altiori supra rationem modo, utero gesta
vit.
Eodem mense, die 9, Conceptio S. Annæ, matris
Deipare.
Versus.
Non in dolore, sicut Eva, tu paris.
In ventre namque, Anna, gaudium geris.
Nona die concepit Anna Mariam Deiparam.
k Isa.
¡ Dan. 11, 34. 1 Ezech. LXIv, 2.
4 seqq.
Prov. 15, 2 seqq. • Judic. vi,
1 seq.
P Hebr. 18,
Cenlacium. Satis difficile, nec modernis
Græcis compertum omnino arbitror quid proprie
velint hujusmodi nomina in officiis divinis, ac unde sint dicta; consultique si quos modo Græcia
doctos habere videtur, vel Romæ vel in partibus
ipsis Græciæ, aliud aliudque respondent, ut quisque potius ex suo capite conjicit, quam ex certo
aliquo antiquitatis monumento aut traditione cognoscit. Est fere Contacium brevior strophe; quam
dicunt domum, plerumque fusior, eo forte dicta
1 Cant. 18, 19 seqq.
Ezech. XLIV,
q Gen. xvi, 16.
* | Reg. 1, i seqq.
domus, quod diei festi encomia plura, ac ejus
omnia velut compendio contineat. Non semper
junguntur. Exapostilarium, quod ubique ad finem
canonum video positum, nihil aliud arbitror signi
ficare, quam velut dimissorium, ac quasi missam
Quod enim Ligaridius Coresiusque, consulti, altera
missione apostolorum, alter a gratia quam pela
mus nobis a Deo mitti, dictum responderint, liquet
hallucinatos, videritque statim qui ejusmodi aliquot exapostilaria legerit.
CANON IN B. ANNE CONCEPTIONEM.
Psal. Sciv, 10.
Dominus noster Deusque, animatum sibi templum domumque sanctam qua habitaret, parare
volens, misso suo angelo ad justos Joachim et
Annam, ex quibus sum carne Matremn prodire voluit, infecundæ sterilisque conceptionem prænunastrueret.
tiavit, quo Virginis generationem
Quamobrem concepta est saucla virgo Maria, mataque: non ut quidam dicunt septimo mense, vel
sine viro: sed est nata novem completis mensibus atque ut ex promissione, ex viri tamen
conjunctione et semine. Porro est natus ex satla
virgine Maria, arcana et inexplicabili ratione, sicul novit ipse solus, sine carnis voluntate, Deusque ipse perfectus, Dominus noster Jesus Christus, perfectamque secundum dispensationis rationem naturam humauam in se assumpsit, ac qualeu a principio condidit. Ilanc ergo diem festo
conventu colimus, memoriam recolentes editi oraculi ab angelo, qui castæ Dei Matris conceptionem
annuntiavit: quod Deus oraculum opere implens,
qui ex nihilo condidisset universa, vulvan sterilem ad prolis fructum excitavit; eamque, quæ
orba prole consenuisset, matrem puerperam inirabiliter effecit: dignum terminum justæ justorum
petitionis, eam præbens, ex qua ipse Deus carmen
indutus processurus esset: volens, ut ad mundi
totius regenerationen sapientes illi, Dei parentes,
ac hominum sequestri, puellam gignerent, qua
ante sæcula, ex omnibus generationibus, futura
præfuita erat atque electa. Agitur autem collecta
hæc in venerabili Deiparæ domo, quæ in Eburanis,
prope sanctissimam ecclesiam sita est.
Od. 6. Pueros in camino positos.
Supplex Anna universoruin Dominum rogabat
ut liceret sterilitatis opprobrium evitare: ejusque
misericors exaudita voce, fructum concessit, quo
ipse prout voluit, editus est.
In tuo, Anna, utero, texi incipit, qua Deus
Rexque universorum indutus, purpura; mortalibus appariturus, hostesque qui nos impugnant,
dejecturus est.
Suaveolens unguentum, eam, Anna, utero concepisti, quæ Dominum, unguentum illud vitæ, mirabili,
in se, ratione suscepit: unguentum, inquam, quod
nostros animos suavius perspiret flatibus gratiæ.
Te, Christe, glorificanus velut unum de Trinitate, quod sine mutatione, carne sumpta de Virgine, omnia velut homo subieris; paterna, Jesu,
quanquam nobis unitus, non excedens natura.
Od. 8. Quem tremunt angeli.
Quam David prædixit reginam *, exclamat Anna, ecce suscipio utero; sumque fidelium universorum praesidium paritura: ipsam, inquam, parituram regem Christum.
Terra quam inhabitavit terræ: auctor, sceptrum
col. 1611–1612page 1 of 23
σαν, καὶ πᾶς δικαίου λόγος αἱτραυματίαι σου, ψυχή, ἐπληθύνθησαν, οὐκ ὄντος ἰατροῦ τοῦ ὑγιοῦντός σε. Τῆς Νέας παράγω σοι Γραφῆς τὰ ὑποδείγματα, ἐνάγοντά σε, ψυχή, πρὸς κατάνυξιν. Δικαίους οὖν ζήλωσον· ἁμαρτωλοὺς ἐκτρέπου, καὶ ἐξιλέωσαι Χριστόν, προσευχαῖς τε καὶ νηστείαις, καὶ ἁγνείᾳ, καὶ σεμνότητι. Χριστὸς ἐνηνθρώπησε, σαρκὶ προσομιλήσας μοι καὶ πάντα ὅσα ὑπάρχει τῆς φύσεως ἐπλήρωσε, τῆς ἁμαρτίας δίχα, ἐπίγραμμόν σοι, ὦ ψυχὴ, καὶ εἰκόνα προδεικνύων, τῆς αὐτοῦ συγκαταβάσεως. Χριστὸς ἐνηνθρώπησε, καλέσας πρὸς μετάνοιαν λῃστὰς καὶ πόρνας. Ψυχή, μετανόησον ἡ θύρα Ανα ἐφετας τῆς βασιλείας ἤδη· καὶ προαρπάζουσιν αὐ τὴν τ Φαρισαῖοι, καὶ Τελῶναι, καὶ μοιχοί μεταποιούμενοι. Χριστὸς Μάγους ἔσωσε· ποιμένας συνεκάλεσε τ νηπίων δήμους ἀπέδειξε μάρτυρας· πρεσβύτην ἐδό ξασε, καὶ γηραλαίαν χήραν, ὧν οὐκ ἐξήλωσας, ψυχή, οὐ τὰς πράξεις, οὐ τὸν βίον. Αλλ' οὐαί σοι ἐν τῷ κρίνεσθαι. Νηστεύσας ὁ Κύριος τεσσαράκοντα ἐν τῇ ἐρήμῳ, ὕστερον ἐπείνασε, δεικνὺς τὸ ἀνθρώπινον· ψυχή, μή ἀθυμήσῃς ἄν σοι προσβάλλῃ ὁ ἐχθρός· προσευχαῖς τε καὶ νηστείαις ἐκ ποδῶν ἀποκρουσθήτω σοι. Χριστὸς ἐπειράζετο· διάβολος ἐπείραζε δεικνύς τοὺς λίθους, ἵνα ἄρτοι γένωνται· εἰς ὄρος ἀνήγαγεν, ἰδεῖν τὰς βασιλείας τοῦ κόσμου πάσας ἐν ῥιπῇ. Φοβοῦ, ὦ ψυχὴ, τὸ δρᾶμα· νῆφε· εὔχου πᾶσαν ὥραν θεῷ. Τρυχῶν ἡ φιλέρημος, φωνή βοώντος, ήχησε Χρι στοῦ ὁ λύχνος, κηρύττων μετάνοιαν. Ηρώδης Ανό μησε, σὺν τῇ Ηρωδιάδι· βλέπε, ψυχή μου, μὴ παγῆς τῶν ἀνόμων ταῖς παγίσιν· ἀλλ' ἀσπάζου τὴν μετάνοιαν. Τὴν ἔρημον ᾤκησεν ὁ Πρόδρομος τῆς χαρίτος, καὶ Ἰουδαῖα πάσα καὶ Σαμάρεια, ἀκούοντες ἔτρεχον, καὶ ἐξωμολογοῦντο τὰς ἁμαρτίας ἑαυτῶν, βαπτιζόμενοι προθύμως οὓς αὐτὴ οὐκ ἐμιμήσω, ψυχή. Ο γάμος μὲν τίμιος, ἡ κοίτη δὲ ἀμίαντος ἀμφότερα γὰρ Χριστός προευλόγησε, σαρκὶ ἐσθιόμενος, καὶ ἐν Κανᾷ δὲ γάμῳ, τὸ ὕδωρ οἶνον ἐκτελῶν, καὶ δεικνύων πρῶτον θαῦμα, ἵνα σὺ σωθῆς, ἀθλία ψυχή. 38 αὐτὴν Φαρισαίοις. ο Παράλυτον ήγειρε Χριστὸς τὴν κλίνην ἄραντε καὶ νεανίσκον θανέντα διήγειρε, τῆς χήρας τὸ κύρ μα· καὶ τοῦ ἑκατοντάρχου· καὶ Σαμαρείτιδι φανείς, τὴν ἐν πνεύματι λατρείαν σοι, ψυχή, προεξωγρά φησεν. Αμόρρουν ιάσατο ἀφῇ κρασπέδου Κύριος· λε προὺς καθῆρε· τυφλοὺς καὶ χωλεύοντας φωτίσας ἀνώρθωσε κωφούς τε καὶ ἀλάλους, καὶ τὴν συγκύπτουσαν χαμαί, ἐθεράπευσε τῷ λόγῳ, ἵνα σύσ θῇς, ἀθλία ψυχή. Τὰς νόσους ἰώμενος, πτωχοῖς εὐηγγελίζετο Χρισ στὸς ὁ Λόγος· κυλλοὺς ἐθεράπευσε· τελώναις συν ήσθιεν· ἁμαρτωλοῖς ὡμίλει· τῆς Ἰαείρου θυγατρό τὴν ψυχὴν προμεταστᾶσαν ἀφῇ τῆς χειρός. Τελώνης εσώζετο, καὶ πόρνη ἐσωφρόνιζε, καὶ Φαρισαῖος αὐχῶν κατεκρίνετο· ὁ μὲν γὰρ, ο Βλάσης τι, ν ἡ δὲ, ο Ἐλέησόν με· ε ὁ δὲ ἐκόμπαζε μών Ο Θεός, εὐχαριστῶ σοι· ν καὶ ἑξῆς τὰ τῆς ἀν οίας ρητά. Ζακχαίος τελώνης ἦν, ἀλλ' ὅμως διεσώζετο· καὶ Φαρισαῖος ὁ Σιμὼν ἐσφάλλετο, καὶ πόρνη ἐλάμβανε τὰς ἀφεσίμους λύσεις, παρὰ τοῦ ἔχοντος ἰσχύν ἀφιέναι ἁμαρτίας· ο δν, ψυχή, σαυτῇ ἱλέωσαι, Τὴν πόρνην, ὦ τάλαινα ψυχή μου, οὐκ ἐξήλωσα;" ἤ τις λαβοῦσα μύρου τὸ ἀλάβαστρον σὺν δάκρυσιν ήλειψε τους πόδας τοῦ Κυρίου, ἐξέμαξε δὲ ταῖς θριξί, τῶν ἀρχαίων ἐγκλημάτων τὸ χειρόγραφον ῥηγνύντος αὐτῇ. Τὰς πόλεις αἷς ἔδωκε Χριστὸς τὸ Εὐαγγέλιον, εν χή μου, ἔγνως όπως κατηράθησαν· φοβοῦ τὸ ὑπόδειγμα, μὴ γένῃ ὡς ἐκεῖναι· τὰς ἐν Σοδόμοις γὰρ εἰ τὰς ὁ Δεσπότης παρεικάσας, ᾅδου κατεδίκασε. Μὴ χείρων, ὦ ψυχή μου, φανῆς δι' ἀπογνώσεως τῆς Χαναναίας τὴν πίστιν ἀκούσασα, δι' ἧς τὸ ἐν. γάτριον λόγῳ Θεοῦ ἰάθη· «Υἱὲ Θεοῦ σῶσον καμέ, ἀναβόησον ἐκ βάθους τῆς καρδίας, ὡς ἐκείνη Χρ. στῷ. Σπλαγχνίσθητι· σῶσόν με - Υἱὲ Δαβίδ, ἐλέησον, ὁ δαιμονῶντας λόγῳ ἰασάμενος. Φωνὴν δὲ τὴν ἐν σπλαγχνον, ὡς τῷ λῃστῇ μοι φράσον· κ Αμήν σα λέγω, μετ᾿ ἐμοῦ ἔσῃ ἐν τῷ παραδείσῳ, ο ὅταν είδω ἐν τῇ δόξῃ μου. Λῃστὴς κατηγόρει σοι· λῃστὴς ἐθεολόγει στο ἀμφότεροι γὰρ σταυρῷ συνεκρεμᾶτο. ᾿Αλλ', ώ πι λυεύσπλαγχνε, ὡς τῷ πιστῷ λῃστῇ σου, τῷ ἐπὶ γνόντί σε Θεόν, καμοὶ ἄνοιξον τὴν θύραν τῆς ἐνδύ ξου βασιλείας σου. Η κτίσις συνείχετο, σταυρούμενόν σε βλέπουσα ὄρη καὶ πέτραι φόβῳ διεῤῥήγνυντο· καὶ τὸς ἐγν ο μνοῦτο· καὶ συνεσκότασε τὸ φῶς ἐν ἡμέρᾳ καθορῶν ο σε, Ἰησοῦ, προσηλωμένον σακρί. Αξίους μετανοίας καρποὺς μὴ ἀπαιτήσῃς μου· ἡ γὰρ ἰσχύς μου ἐν ἐμοὶ ἐξέλιπε. Καρδίαν μοι δώρη σαι ἀεὶ συντετριμμένην, πτωχείαν δὲ πνευματικήν, ἵνα ταῦτά σοι προσοίσω, ὡς δεχτὴν θυσίαν, μόνε Σώτερ. Κριτά μου καὶ γνωστά μου· ὁ μέλλων πάλιν ἔρ χεσθαι σὺν τοῖς ἀγγέλοις, κρῖναι κόσμον ἅπαντα Ελέω σου όμματι τότε ιδών με, φεῖσαι καὶ οίκτειρόν με, Ἰησοῦ, τὸν ὑπὲρ πᾶσαν φύσιν τῶν ἀνθρώπων ἁμαρτήσαντα. Τῆς Ὁσίας. Ἐξέστησας ἅπαντας τῇ ξένῃ πολιτείᾳ σου· ἀγ γέλων τάξεις, βροτῶν τὰ συστήματα· άλλως βιών σασα, καὶ φύσιν ὑπερβᾶσα· ἀνθ' ὧν ἀΰλως τοῖς που σὶν ἐπιβαίνουσα, Μαρία, Ἰορδάνην διεπέρασας. λέωσαι τὸν Κτίστην ὑπὲρ τῶν εὐφημούντων σε, Οσία Μῆτερ, ῥυσθῆναι κακώσεων καὶ θλίψεων, τῶν κύκλῳ συνεπιτιθεμένων· ἵνα ῥυσθέντες τῶν πειρασμῶν, μεγαλύνωμεν ἀπαύστως, τὸν δοξάσαντά σε, Κύριον. Ανδρέου. Ανδρέα σεβάσμις, καὶ Πάτερ τρισμακάριστε, ποιμὴν τῆς Κρήτης, μὴ παύσῃ δεόμενος ὑπὲρ τῶν σε ὑμνούντων· ἵνα ῥυσθῶμεν πάσης ὀργῆς καὶ θλί ψεως, καὶ φθορᾶς καὶ πταισμάτων ἀνεικάστων, οἱ τιμῶντές σου τὴν τιμήν πιστῶς. Δόξα. Τριὰς ὁμοούσιε, Μόνας ή τρισυπόστατος· σὲ ἀνυμνοῦμεν, Πατέρα δοξάζοντες, Υἱὸν μεγαλύνοντες, καὶ Πνεῦμα προσκυνοῦντες, τὸν ἕνα φύσει ἀληθῶς Θεόν, ζωήν τε καὶ ζωάς, βασιλείαν ἀτελεύτητον. Θεοτόκ. Τὴν πόλιν σου φύλαττε, Θεογεννήτορ ἄχραντε· ἐν σοὶ γὰρ αὕτη πιστῶς βασιλεύουσα, ἐν σοὶ καὶ κρατύνεται· καὶ διὰ σοῦ νικῶσα, τροποῦται πάντα πειρασμὸν, καὶ σκυλεύει πολεμίους, καὶ διέπει τὸ ὑπή Χρον. Εἰς τὸ Ἀπόδειπνον, ψάλλομεν τον παρόντα Κανόνα· ποίημα τοῦ ἁγίου πατρὸς κυρίου Ανδρέου Κρήτης τοῦ Ἱεροσολυμίτου. Ὠδὴ α'. ἦχ. α'. Ο Ειρμός. Ὠδὴν ἐπινίκιον ᾄσωμεν πάντες θεῷ τῷ ποιήσαντι θαυμαστά τέρατα βραχίονι υψηλῷ, καὶ σώσαντι τὸν Ισραήλ· ὅτι δεδόξασται. Νεκρὸν τετραήμερον ἐξαναστήσας, Σωτερ μου, Ζωήν τε καὶ ζωάς. τὸν Λάζαρον, τῆς φθορᾶς ἀπήλλαξας βραχίονι υψηλών ο ο καὶ ἔδειξας ὡς δυνατὸς τὴν ἐξουσίαν σου. Φωνήσας τὸν Λάζαρον ἐκ τοῦ μνημείου, εὐθὺς ἐξανέστησας· ἀλλ' ὁ ᾅδης κάτωθεν πικρῶς ἀ ρετο, καὶ στένων ἔτρεμε, Σῶτερ, τὴν ἐξουσίαν σου. Εδάκρυσας, Κύριε, ἐπὶ Λαζάρῳ, δεικνύων την σάρκωσιν τῆς οἰκονομίας σου, καὶ ὅτι φύσει θεί; ὑπάρχων, φύσει καθ' ἡμᾶς γέγονας άνθρωπος. Τῆς Μάρθας τὰ δάκρυα, καὶ τῆς Μαρίας Κατέπαυσας, Κύριε, ἐκ νεκρῶν τὸν Λάζαρον ἐξαναστήσας, Σῶτερ, καὶ δείξας ἐμπνοῦν τὸν νεκρὸν, τῇ ἐξουσία σου. Τῷ νόμῳ τῆς φύσεως τῆς ἀνθρωπίνης, πρώ τησας, Δέσποτα, Ποῦ τέθειται Λάζαρος; δεικνύων πᾶσι, Σῶτερ; ἀνόθευτον τὴν πρὸς ἡμᾶς οἰκονομίαν σου. Τὰ κλεῖθρα συνέτριψας τότε τοῦ ᾅδου φωνήσι, τὸν Λάζαρον, καὶ τὸ κράτος ἔσωσα; εἰ τοῦ πολεμήτορος, καὶ ἔπεισας πρὸ τοῦ σταυροῦ τρέμειν σε, μόνε Σώτερ. Δεσμώτην τὸν Λάζαρον ὑπὸ τοῦ ᾅδου κρατούμενον, Δέσποτα, ὡς Θεός προέφθασας, καὶ ἔλυσα; τῶν δεσμῶν· τῷ σῷ γὰρ πάντα, δυνατε, είχει προστάγματι. Δόξα. Πατέρα δοξάσωμεν, Υἱὸν, καὶ Πνεῦμα, Τριάδι ἀχώριστον ἐν μονάδι φύσεως, καὶ σὺν ἀγγέλοις απ την, ὡς ἕνα ἄκτιστον Θεὸν, δοξολογήσωμεν. Καὶ νῦν. Ατρέπτως ἐκύησας, Παρθενομήτορ, τὸν Κτίστην τῆς φύσεως, ἐξ ἁγίου Πνεύματος, κατ' εὐδοκίαν Πα τρός, γενόμενον ὅπερ ἐσμὲν, δίχα τροπῆς καὶ φυρμοῦ. Ωδή β'. Ο Ειρμός. Πρόσεχε, οὐρανέ, καὶ λαλήσω, καὶ ἀνυμνήσω Χριστὸν τὸν Σωτῆρα τοῦ κόσμου, τὸν μόνον φιλάνθρωπον. Δόξα σοι· τῷ φωνήσ: ντι μόνον, καὶ ἐκ τοῦ τάφου νεκρὸν τεταρταίον, τὸν φίλον ἐγείραντι Λάζαρον. Ηκουσε τῆς φωνῆς του ὁ ἄπνους, καὶ ψυχωθείς, ἐκ νεκρῶν ἀνέστη εὐθέως, δοξάζων σε, Κύριε. Πρόσταγμα ζωηφόρου φωνής σου δεξάμενος ὀδωδώς, ἐξηγέρθη τοῦ τάφου, Σωτερ μου, ὁ Λάζαρος. Ἐδάκρυσας ἐπὶ φίλῳ, Σῶτέρ μου· πιστούμενο; τὴν ἡμῶν ὡς ἐφόρεσας φύσιν, καὶ τοῦτον ἀνέστησας. Ετρόμαξεν ὡς κατεἶδεν ὁ ᾄδης παλινδρομούντα εὐθὺς τὸν δεδεμένον κειρίαις, φωνῇ πρὸς τὴν οδε ζωήν. Ἐξέστησαν τῶν Ἑβραίων οἱ δῆμοι, ὅτι φωνή σας, Σῶτερ, ἐξανέστησας λόγῳ ὁδωδότα τὸν Λάζα ρου. οι άλ. έλυσας. Εσείσθησαν τὰ ταμεῖα τοῦ ᾅδου, ὡς ἐψυχοῦτο εὐθὺς κάτω Λάζαρος τότε, τῇ φωνῇ τοῦ ζωώσαντος. Ὠδὴ γ'. Ο Ειρμός. Λίθον ὃν ἐπεδοκίμησαν οἱ οἰκοδομοῦντες, οὗτος ἐγενήθη εἰς κεφαλήν γωνίας· ἡ αὐτός ἐστιν ἡ πέτρα, ἐν ᾗ ἐστερέωσε Χριστὸς τὴν Ἐκκλησίαν αὐτοῦ, ἣν ἐξ ἐθνῶν ἐξηγορήσατο. Θαῦμα ξένον καὶ παράδοξον· πῶς ὁ Κτίστης πάν των, ὅπερ οὐκ ἠγνόει, ὡς ἀγνοῶν ἠρώτα; Ποῦ κεῖται ἐν θρηνεῖτε; Ποῦ τέθαπται Λάζαρος, ἂν μετ' ὀλίγων ἐκ νεκρῶν, ζῶντα ἡμῖν ἐξαναστήσω εγώ; Λίθον ὄν σοι προσεκύλισαν οι κηδεύσαντές σε, τοῦτον συγκινῆσαι ὁ Ἰησοῦς προστάξας, εὐθὺς ἀνέ στησέ σε, φωνήσας σοι· Λάζαρε, ἀνάστα· δεῦρο πρός με· ἵνα τὴν σὴν ὁ ᾅδης πτήξῃ φωνήν. Μάρθα καὶ Μαρία, Κύριε, ὀδυρμοῖς ἐβόων· «Ιδε δν ἐφίλεις τεταρταίος όζει. Εἰ ἧς ὧδε τότε, οὐκ ἔθνησκε Λάζαρος. ο 'Αλλ' ὡς ἀχώριστος παντί, τοῦτον εὐθὺς φωνήσας ήγειρας. Ράνας ἐπὶ φίλῳ δάκρυα δι' οίκονομίαν, ἔδειξας τὴν σάρκα τὴν ἐξ ἡμῶν ληφθεῖσαν, οὐσίᾳ, οὐ δοχής σει, Σῶτερ, ἑνωθεῖσάν σοι καὶ ὡς φιλάνθρωπος Θεός, τοῦτον εὐθὺς φωνήσας, ἤγειρας. Οίμοι! ὄντως νῦν ἀπόλωλα, ἐκβοῶν ὁ ᾅδης οὕτω προσεφώνει τῷ θανάτῳ λέγων· Ἰδοὺ ὁ Ναζαραῖος τὰ κάτω συνέσεισε, καὶ τὴν γαστέρα μου τεμών, άπνουν νεκρόν, φωνήσας ἤγειρε. Ποῦ ἡ τῶν Ἑβραίων ἄνοια; Ποῦ ἡ ἀπιστία; ἕως πότε πλάνοι; Εως πότε νόθοι; Ορᾶτε τὸν θανόντα φωνῇ ἐξαλλόμενον, καὶ ἀπιστεῖτε τῷ Χριστῷ; Ον τως υἱοὶ τοῦ σκότους πάντες ὑμεῖς. Δόξα. Ένα τῆς Τριάδος οἶδά σε, εἰ καὶ ἐσαρκώθης· ἕνα καὶ δοξάζω Υἱὸν σεσαρκωμένον τὸν ἐκ τῆς Θεοτόκου ἀσπόρως βλαστήσαντα, καὶ σὺν Πατρὶ καὶ Πνεύμα τι, ένα Υἱὸν δοξολογούμενον. Καὶ νῦν. Ξένον καὶ φρικτὸν τὸ ὅραμα, ἐξ οἰκονομίας, ὅπερ προεώρων οἱ ἀψευδείς προφῆται Παρθένον Θεότοκον, ἀσπόρως μὲν κυοῦσαν ἀσπόρως, τίκτουσαν Θεὸν, μένουσαν δὲ μετὰ τόκον ἁγνήν. Ὠδὴ δ. Ὁ Εἱρμός. Ἐπήρθη ὁ ἥλιος, καὶ ἡ σελήνη ἔστη ἐν τῇ τάξει αὐτῆς. Υψώθης, μακρόθυμε, ἐπὶ τοῦ ξύλου, καὶ ἔπη ξας ἐν αὐτῷ τὴν Ἐκκλησίαν σου. Εδάκρυσας, Κύριε, ἐπὶ Λαζάρῳ, δείξας ὅτι ἄν θρωπος εἶ, καὶ ἤγειρας, Δέσποτα, τὸν τεθνεῶτα, καὶ ἔδειξας τοῖς λαοῖς, ὅτι Υἱὸς εἶ τοῦ Θεοῦ. Ο άπνους ήκουσε τὸ πρόσταγμά σου· «Δεύρο Έξω, Λαζάρε· ο δρομαῖος ἀνίστατο σὺν τοῖς σπαργάνοις, καὶ ἤλλατο, ἀγαθέ, δεικνὺς τὸ κράτος σου. Τῆς Μάρθας τὰ δάκρυα, καὶ τῆς Μαρίας κατέ Ει παυσας, Χριστὲ ὁ Θεός· φωνήσας τὸν Λάζαρον αὐτ εξουσίως, συνήγειρας τῇ φωνῇ, καὶ προσεκύνησε ο σας. Δακρύσας ὡς ἄνθρωπος ἐπὶ Λαζάρῳ, ἐξήγειρας απ τὸν ὡς Θεός. Πρώτας που τέθαπται ὁ τεταρταίο;, πιστούμενος, ἀγαθέ, τὴν ἐνανθρώπησίν σου. Τοῦ πάθους τὰ σύμβολα, καὶ τοῦ σταυροῦ σου γνω ρίσαι βουληθεὶς, ἀγαθέ, τοῦ ᾅδου τὴν ἁπλη στον γαστέρα ῥήξας, ἀνέστησας ὡς Θεὸς τὸν τετραήμερον. Τίς εἶδε, τίς ἤκουσεν, ὅτι ἀνέστη άνθρωπονεκρός όδωδώς. Ηλίας μὲν ἤγειρε καὶ Ελισσαίος, ἀλλ᾽ εὐχ ἐκ μνήματος, ἀλλ' οὐδὲ τεταρταίον. Ὑμνοῦμέν σου, Κύριε, τὴν δυναστείαν· ὑμνοῦμεν καὶ τὰ πάθη, Χριστέ· τῇ μὲν γὰρ ὡς εὐσπλαγχνίας, ἐθαυματούργεις· τὰ δὲ οἰκονομικῶς ἤλου ὡς ἄνθρω Θεὸς εἶ καὶ ἄνθρωπος, ἐπαληθεύων, τοῖς πράγμασι τὰ ὀνόματα· ἐπέστης τῷ μνήματι σαρκὶ ὁ Λόγος, καὶ ἤγειρας ὡς Θεὸς τὸν τετραήμερον. Ἐξέστησαν, Δέσποτα, Εβραίων δήμοι, ὡς εἶδον ἀναστάντα νεκρὸν ἐκ τάφου Λάζαρον σὺν τῇ φων σου, καὶ ἔμειναν ἀπειθεῖς τῶν θαυμασίων σου. Δόξα. Ανάρχως ἐξέλαμψας ἐκ τοῦ Πατρός σου, ὡς εἰς τῆς Τριάδος, Σῶτερ· ἐν χρόνῳ, ἐν πνεύματι, παρθενικῶν σὺ προῆλθες αἱμάτων, σάρκα λαβών, ὁ ὑπερ ούσιος. Καὶ νῦν. Η σύλληψις ἄσπορος τῆς Θεοτόκου· 6 τόκος ἄνευ πάθους φθορᾶς. Θεὸς γὰρ ἀμφότερα θαυματουργήσας, ἐκένωσεν ἑαυτὸν, ἵνα ἡμῖν ἑνωθῇ. Ὠδὴ ε'. Ὁ Εἱρμός. Τὴν σὴν εἰρήνην δὸς ἡμῖν, Υἱὲ τοῦ Θεοῦ· ἄλλον γὰρ ἐκτός σου, Θεὸν οὐ γινώσκομεν, ὅτι θεὸς ζών των καὶ τῶν νεκρῶν ὑπάρχεις. Ζωὴ ὑπάρχων, Κύριε, καὶ φῶς ἀληθινὸν Λάζαρην φωνήσας ἀνέστησας· ὡς δυνατὸς γὰρ πᾶσιν ἔδειξας, ὅτι θεός ζώντων καὶ τῶν νεκρῶν ὑπάρχεις. Τὴν ἄστεκτόν σου πρόσταξιν, μὴ φέρων, Ἰησοῦ, ᾅδης, ὁ πολλούς δεξάμενος, ἔπτηξε· καὶ τεταρταίον ὄντα Λάζαρον, σὺν τῇ φωνῇ ζῶντα, καὶ οὐ νεκρὸν ἐδίδου. Τὸν χοῦν συνάψας πνεύματι, ή πάλα: τὸν πηλὸν πνεύματι ψυχώσας, ζωῆς Λόγε, λόγῳ σου, καὶ νῦν δὲ λόγῳ ἐξανέστησας, ἐκ τῆς φθορᾶς, φίλον, καὶ τῶν καταχθονίων. Τῷ νεύματί σου, Κύριε, ἀνθέστηκεν οὐδείς. Οθεν ὅτε νεκρὸν ἐφώνεις τὸν Λάζαρον, εὐθὺς ὁ ἄπως ἐξανίστατο, καὶ τὰ δεσμὰ φέρων, ποσὶ περιεπάτε.. Ω Ἰουδαίων ἄνοια! Ὦ πώρωσι; ἐχθρῶν! τίς εἶδε νεκρὸν ἐκ τάφου ἐγείραντα. Ηλίας πάλα: ἐξανέστερ σεν· ἀλλ᾽ οὐκ ἐκ μνήματος· ἀλλ᾽ οὐδὲ τεταρταίον, *Ανείκαστε, μακρόθυμε, ὁ πάντα δι' ἡμᾶς, πράτ των ὡς Θεὸς, καὶ πάσχων ὡς ἄνθρωπος· πάντας μετόχους ἡμᾶς ποίησον τῆς σῆς βασιλείας, πρεσβείαις του Λαζάρου. Δόξα. Πριάναρχε, συνάναρχο, ὁμότιμε Τριάς Πάτερ παντοκράτορ, γιὲ, Πνεῦμα ἅγιον, Μόνας ἁγία τρισε υπόστατε· τοὺς ἐξ Ἀδὰμ σώζε, πιστῶς σε ἀνυμνοῦντας. Θεοτόκ. Τὴν ἄχραντον γαστέρα σου, ἡγίασεν, ἁγνή, σάρκα ἐξ αὐτῆς λαβὼν, ὁ ὑπέρθεος, ὁ ἐν Τριάδι προσκυνούμενος, ὁ ἐκ Πατρὸς Λόγος, καὶ σὺν τῷ Πνεύματι Θεός. Ὠδὴ ς'. Ο Ειρμός. Απέρριψας με εἰς βάθη καρδίας θαλάσσης,» καὶ Ετωσάς με, Σώτερ, δουλείας θανάτου, καὶ ἔλυσας τὸν δεσμὸν τῶν ἀνομιῶν μου. Ηρώτησας ποῦ εἰμι, ὁ πάντα γινώσκων· ἐδάκρυσας με, Σῶτερ, ὡς ἄνθρωπος φύσει, καὶ ἤγειράς με νεκρὸν τῷ προστάγματά σου. Εξώνησάς με ἐξ ᾅδου, Σῶτερ, κατωτάτου· οξ Λάζαρος πρὸς σὲ τὸν λύτην τοῦ ᾅδου· καὶ ἤγειρας νεκρὸν τῷ προστάγματί σου. Ἐνέδυσάς με, Σῶτερ, τὸ πήλινον σῶμα, καὶ ἔπνευσας μοι ζωὴν, καὶ εἶδον τὸ φῶς σου· καὶ ἤγειράς με νεκρὸν τῷ προστάγματί σου. Εψύχωσας σὺ τὴν ἄπνουν μορφὴν τῆς σαρκός μου Συνέτφιγξάς με όστέοι; καὶ νεύροις· › καὶ ἤγειράς με νεκρὸν τῷ προστάγματί σου. Τὴν παμφάγον διαρρήξας γαστέρα τοῦ ᾅδου, ἐξήρω πασάς με, Σῶτερ, τῇ σῇ δυναστείς, καὶ ἡγειράς με νεκρόν, τῷ προστάγματί σου. Εφόρεσάς μου, Σώτερ, το φύραμα ὅλον· ἐφύλαξας δὲ ἁγνὴν τὴν ἄχραντον μήτραν, ἐξ ἧς προῆλθες σαρκωθείς, εἷς ὢν τῆς Τριάδος. Δόξα. Τριὰς ἁγία, δοξάζω τὴν σὴν εὐσπλαγχνίαν, καὶ σὺν ἀγγέλοις ὑμνῶ τὸν Τρισάγιον ὕμνον· ἐλέησον τὰς ψυχὰς ὑμῶν, τῶν σε ἀνυμνούντων. Θεοτόκο Τὴν ἄχραντόν σου νηδύν, ὑπέου ὁ Λόγος· ἑτήρησε δὲ αὖθις μετὰ γέννησιν, ταύτην ἁγνὴν, Θεογεννήτορ, θαῦμα όντως παράδοξον. 'Ωδή ζ. 'Ο Εἱρμός. Τοὺς ἐν καμίνῳ παϊδάς σου, Σῶτερ, οὐχ ἥψατο, οὐδὲ παρηνώχλησε τὸ πῦρ· τότε οἱ τρεῖς ὡς ἐξ ἑνὸς στόματος, ὕμνουν καὶ εὐλόγουν, λέγοντες· Εὐλογητὸς ὁ Θεὸς ὁ τῶν πατέρων ἡμῶν.» Ἐπὶ νεκρῷ ἐδάκρυσας, Σώτερ φιλάνθρωπε, ἵνα δείξῃς πᾶσι τοῖς λαοῖς, ὅτι θεὸς ὤν, δι' ἡμᾶς ἄνθρωπος ὤφθης. Καὶ ἑκὼν ἐδάκρυσας, τύπους ἡμῖν προσ τιθεὶς ἐνδιαθέτου στοργής. Ο τεταρταίος Λάζαρος, Σῶτερ, ώς ήκουσε κάτω τῆς φωνῆς σου, ἀναστὰς ἀνύμνησέ σε· καὶ γεγηθώς, ο οὕτως ἐβόα· Σὺ Θεὸς καὶ Κτίστης μου· σὲ προσχι ο ο νῶ καὶ ὑμνῶ, τὸν ἀναστήσαντά με. Εἰ καὶ δεσμὰ περίκειμαι, ὁ Λάζαρος κάτωθεν ένα, Λυτρωτά, ἀλλ' οὐδαμῶς ἐν τῇ γαστρὶ μενῶ τοῦ ᾅδου, ἐὰν μόνον κράξης με· ο Λάζαρε, δεύρο έξω. ο Σ γάρ μου φῶς καὶ ζωή. Παρακαλῶ σε, Λάζαρε, φησίν· ἀνάστηθι Εξελθε τῶν κλείθρων μου ταχύ. Απιθι οὖν· καλόν μοι γὰρ ἕνα θρηνῆσαι πικρῶς ἀφαιρούμενον, παρὰ πάντα; οὓς πρὶν πεινῶν κατέπιον. Καὶ τί βραδύνεις, Λάζαρε, φησίν· ὁ φίλος του, Δεύρο έξω» κράζει· ἑστηκὼς ἐξελθε οὖν, ἵνα κάγ ἄνεσιν λάβω· ἀφ' οὗ γάρ σε ἔφαγον, εἰς ἔμετον ή τροφὴ ἀντικατέστη μοι. Τί οὐκ ἐγείρῃ, Λάζαρε, ταχύ; ἀνέκραζε κάτωθεν ὁ ᾅδης θρηνωδῶν· τί οὐκ εὐθὺς ἐξαναστάς, τρέχεις τῶν ὧδε, ἵνα μὴ καὶ ἄλλους μοι αἰχμαλωτίσῃ Χρι στὸς, ἐξαναστήσας σε; Εθαυμαστώθης, Δέσποτα Χριστέ, ἐξαίσια τότε εργασάμενος πολλά· φῶς γὰρ τυφλοῖς· χωρῶν δὲ ὦτα ήνοιξας λόγῳ, καὶ τὸν φίλον Λάζαρον, ἐκ τῶν νεκρῶν, ὡς Θεός, φωνήσας ἤγειρας. Δόξα. Τριαδικὴν ὑμνήσωμεν ᾠδὴν, δοξάζοντες άναρχον Πατέρα, καὶ Υἱὸν, καὶ Πνεῦμα εὐθὲς, μοναδικήν μίαν οὐσίαν, ἣν τρισσῶς ὑμνήσωμεν· "Αγιος, ἅγιος, ἅγιος εἴ ἡ Τριάς. Θεοτόκ. Ως τῆς Τριάδος ἕνα σε, Χριστέ, δοξάζομεν, ὅτι ἐκ Παρθένου σαρκωθείς, δίχα τροπῆς, ἀνθρωπικῶς πάντα ἠνέσχου, μὴ ἐκστὰς τῆς φύσεως τῆς Πατρικής, Ἰησοῦ, εἰ καὶ ἡνώθης ἡμῖν. Ωδή η'. Ο Ειρμός. Οἱ οὐρανοὶ τῶν οὐρανῶν, καὶ τὸ ὕδωρ τὸ ὑπερ ἄνω τῶν οὐρανῶν, εὐλογεῖτε, ὑμνεῖτε, καὶ ὑπερ υψοῦτε τὸν Κύριον εἰς τοὺς αἰῶνας.» Ο ποιητὴς καὶ συνοχεὺς τῶν ἁπάντων, δι' εύο σπλαγχνίαν ἐν Βηθανίᾳ ἐπέστη, εγεῖραι τὸν Λάζα ρον. Ο τεταρταῖος ἐδωδώς, καὶ κειρίαις συνειλημμένος, ἤλατο ἔμπνους ὁ ἄπνους, φωνοῦντός σου. Τῶν Ἰουδαίων ὁ λαὸς, ὡς ἑώρα τὸν τεθνεῶτα τῇ σῇ φωνῇ ἀναστάντα, Χριστέ, διεπρίετο. Οἱ σκοτεινοὶ περὶ τὸ φῶς Ἰουδαῖοι, τί ἀπιστείτε τῇ τοῦ Λαζάρου ἐγέρσει; Χριστοῦ τὸ ἐγχείρημα. Αγαλλιάσθω ἡ Σιών, καὶ ὑμνείτω τὸν ζωοδότη, τὸν ἀναστήσαντα λόγῳ ἐκ τάφου τὸν Λάζαρον. Αἱ στρατιαὶ τῶν οὐρανῶν, καὶ τὸ γένος τῶν γηγενῶν σὲ ὕμνησαν· ὅτε, Σωτερ μου, τὸν Λάζαρον ἤγειρας. Δόξα. Σὺν τῷ Πατρὶ, καὶ τῷ Υἱῷ, καὶ τὸ Πνεῦμα δοξο λογῶ, καὶ ὑμνῶν ἀσιγήτως βοῶ· Τρισάγιο, ώξα σοι Θεοτόκ. Σὲ εὐλογῶ καὶ προσκυνῶ τὸν τεχθέντα ἐκ τῆς Παρθένου, μὴ χωρισθέντα τοῦ θρόνου τῆς ἁγίας δόσ ξης σου. Ὠδὴ θ'. Ὁ Εἱρμός. Εποίησε κράτος ἐν βραχίονι αὐτοῦ· καθεῖλε γὰρ δυναστὰς ἀπὸ θρόνων, καὶ ὕψωσε ταπεινούς, ὁ Θεὸς τοῦ Ἰσραήλ, ἐν οἷς ἐπεσκέψατο ἡμᾶς, Ανατολή ἐξ ὕψους, καὶ κατεύθυνεν ἡμᾶς εἰς ὁδὸν εἰρήνης.» Ὑμνείτω τὸ θαῦμα Βηθανία σὺν ἡμῖν· ἐν ταύτῃ γὰρ ἐδάκρυσεν ὁ Κτίστης, τὸν Λάζαρον ἀνιστῶν, νόμο φύσεως σαρκός· καὶ Μάρθας τὰ δάκρυα λοιπόν, καὶ τὸν κλαυθμὸν Μαρίας εἰς χαρὰν μεταβαλών, τον νεκρὸν ἐγείρει. Πιστούμενος, Λόγε, τὴν ἀνάστασιν τὴν σὴν, ἐκάλεσας τὸν Λάζαρον ἐκ τάφου, καὶ ἤγειρας ὡς Θεός ἵνα δείξῃς τοῖς λαοῖς, Θεόν τε καὶ ἄνθρωπον ὁμοῦ ἐν ἀληθείᾳ ὄντα, καὶ ἐγείραντα ναόν, τὸν τοῦ σώματός σου. Συνέσεισας 10 πάλαι καὶ μοχλοὺς τοὺς σιδηροῦς, ἐφόβησας τὸν ᾄδην τῇ φωνῇ σου, καὶ ἔπτηξε σὺν αὐτῷ καὶ ὁ θάνατος εὐθὺς, ὡς εἶδον τὸν Λάζαρον, Σῶτερ, τὸν παρ' αὐτοῖς δεσμώτην, ψυχωθέντα τῇ φωνῇ, καὶ ἐξαναστάντα. Εξέστησαν πάντες ὡς ἑώρων σε, Σῶτερ, δακρύον τα τὸν Λάζαρον θανόντα, καὶ ἔλεγον οἱ δεινοί· εΙδε πῶς αὐτὸν φιλεῖ. › Εὐθὺς οὖν ἐφώνησας αὐτὸν, καὶ ἀναστὰς ὁ ἄπνους, ἀφῃρεῖτο τὴν φθοράν, τῷ προστάγματι σου. Επείσθησαν πύλαι, συνετρίβησαν μοχλοί· ἐλύθησαν δεσμὰ τοῦ τεθνεῶτος· ὁ ᾅδης δέ, φωνῇ τῆς δυ νάμεως Χριστοῦ, πικρῶς ἀνεστέναξε, καὶ ἀνεβόα Οίμοι! τις καὶ πόθεν ἡ φωνὴ, ἡ νεκροὺς ζωοῦσα; ᾿Ανάστα ἐντεῦθεν, ὑπακούσας τῆς φωνῆς· ὁ φίλος στο γὰρ ἔξω προσφωνεί σε· οὗτός ἐστιν, ὁ τὸ πρὶν ἀναστήσας τοὺς νεκρούς· Ἠλίας μὲν ἤγειρε νεκρόν, καὶ Ελισσαίος ἅμα· ἀλλ' αὐτὸς ἦν δι' αὐτῶν, καὶ λαλῶν καὶ πράττων. Ὑμνοῦμέν σου, Λόγε, τὴν ἀνείκαστον ἰσχύν Οστέοις γὰρ καὶ νεύροις, τὸν θανόντα ἤγειρας 10 λόγῳ τῷ σῷ, ὡς τῶν ὅλων πλαστουργός· καὶ τοῦτον ἀνέστησας, Σῶτερ, ἐκ τῶν καταχθονίων, ὡς τῆς χή. ρας τὸ υἱὸν τὸν ἐπὶ τῆς κλίνης. Δόξα. Γριάς παναγία, Πάτερ ἄναρχε Θεέ, συνάναρχο γι καὶ θεῖε Λόγε, Παράκλητε ἀγαθὲ, Πνεῦμα ἅγιον Θεοῦ· τὸ ἐν καὶ τρισήλιον φάος, ἡ συμφυής ουσία, εἷς Θεὸς καὶ Κύριος, οίκτειρον τὸν κόσμον. Θεοτόκ. Ὁ πάντα ποιήσας ἐν σοφίᾳ, Ἰησοῦ, καὶ ὅλον με φορέτας ἐκ Παρθένου, καὶ ὅλος μένων ἀεὶ ἐν τοῖς κόλποις τοῦ Πατρός· τὸ ἅγιόν σου Πνεῦμα, Χριστέ, ἐπὶ τὸ ποίμνιόν σου, καταπέμψας ὡς Θεός, ἐπισκίασον ἡμᾶς. ε ο ο ο ο 10 γρ. συνέκλασας, ο Ισ. Εσφιγξας. Τῇ Κυριακῇ τῶν Βαΐων ἑσπέρας εἰς τὸ ᾿Απόδει ΠΡΟΥ ψάλλομεν τὸ Τριώδιον τοῦ Κυρίου Ανδρέου Κρήτης· ὡσαύτως ποιοῦμεν καὶ τὰς λοιπὰς τῆς Μεγάλης Εβδομάδος Εσπέ ρας, εἰς τὸ ᾿Απόδειπνον. Ὠδὴ α', ἦχ. πλ. δ'. Τῷ συντρίψαντι πόλεις. Ἰωσὴφ τὴν σωφροσύνην μιμησώμεθα πιστοί γνώμην τον τιμήσαντα 16 τὴν τῶν ἀνθρώπων λογι κὴν οὐσίαν, πάσῃ φυλακή πολιτευσάμενοι, δι' ἀρετῆς πρακτικής. Τῶν καλῶν ἡ ἀπραξία ωμοιώθη τῇ συχή από την οὖν ἐκκλίνωμεν, μη ξηρανθῶμεν ὡς ἐκείνη τότε, την συναγωγὴν φύλλοις πυκάζουσαν προϋπογρά φουσα. Τὴν εἰκόνα τοῦ Δεσπότου υπογράφων Ἰωσήφ, λάκκῳ κατατίθεται· ἀπεμπωλεῖται ὑπὸ τῶν συγ γόνων· πάντα ὑπομένει ὁ ἀοίδιμος εἰς τύπον ὄντως Χριστοῦ. Τῆς συκῆς τὴν ἀκαρπίαν ἐκφυγόντες, ἀδελφοί, γνῶμεν τὸ ὑπόδειγμα· μὴ ξηρανθῶμεν ὡς ἐκείνη τότε, ὅτε ἐπανάγων ὁ φιλάνθρωπος, ἦλθε πεινών αὐτήν. Ἰησοῦς ὑπὲρ τοῦ κόσμου ἐπειγόμενος παθείν, θέλων συνανέρχεται τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ, ἐπὶ τὴν πόλιν Ἱερουσαλήμ, πρὸς τὸ ἑκούσιον πάθος, δ ἦλθε παθεῖν. Κολληθέντες τῷ Κυρίῳ πάντα σπεύδοντι παθεῖν, έτοιμοι γενώμεθα πρὸς ἐμπαιγμόν, πρὸς ἐμπτο σμούς, πρὸς χλεύην, ὅπως τοῖς ἀχράντοις αὐτοῦ πάν θεσι, συνδοξασθῶμεν πιστοί. Πάθη πάθεσιν ἰᾶται, ὁ παθὼν ὑπὲρ ἡμῶν· θέλων γὰρ προσίεται τῇ καθ᾿ ἡμᾶς ἀνθρωπική ουσία, τὰ ζωοποιὰ αὐτοῦ παθήματα, ἵνα σωθῶμεν ἡμεῖς. Δόξα. Τρία άναρχα δοξάζω τρία ἅγια ὑμνῶ· τρία συν αἴδια ἐν οὐσιότητι μιᾷ κηρύττω· εἷς γὰρ ἐν Πατρὶ, Υἱῷ, καὶ Πνεύματι, δοξολογείται Θεός. Θεοτόκ. Η μὲν ῥάβδος Μωσέως, καὶ ἡ ῥάβδος Ααρών, του Ισ. τὴν τιμήσασαν. ξένην μεταποίησιν, καὶ ὑπὲρ νοῦν, οἰκονομίαν ἔσχον· σοῦ δὲ ἡ νηδύς, θεογεννήτρια, τόκον καινίζει καινόν. Καθ., ἦχ. δ'. Ἐπεφάνης σήμερον. Τῆς συκῆς τὸ ἔγκλημα, μὴ σὲ προφθάσῃ, ἀλλ᾽ εὐ κάρπους σπούδασον καρδίας αύλαξι ψυχὴ, τῷ ποιη τῇ σου Χριστῷ ἀγαγεῖν, ἐν μετανοίᾳ αὐτῷ προσκο μίσουσα. Ὠδὴ η'. Τὸν ἐν ὄρει ἁγίῳ δόξασον. Σωφροσύνῃ κοσμήσαντες τὸν βίον, καὶ φρονήσει φυλάξαντες τὴν πίστιν, δικαιοσύνης τρόπους πορισώμεθα, ἵνα ἐν ἀνδρείᾳ ἀκολουθήσαντες Χριστῷ, συσταυρωθῶμεν. Αλλην Εύαν εὑρὼν τὴν Αἰγυπτίαν, οὐκ ἐκλάπη πρὸς ἀνοσιουργίαν ὁ πατριάρχης Ἰωσήφ, ἀλλ᾽ ἔστη δεν ὥσπερ τις αδάμας, ὑπὸ τῶν παθῶν μὴ ἁλοὺς τῆς ἁμαρτίας. Παροδεύων τοῦ βίου τὰς πορείας, ὦ Σωτήρ μου, ἐπείνασας βουλήσει, την σωτηρίαν πάντων ἐφιέμενος· τοῦτο γὰρ ἐπείνας, τὴν ἐπιστροφὴν τῶν ἐκ σοῦ ἀποσφαλέντων. Ο προπάτωρ γευσάμενος τοῦ ξύλου, ὡς ἐγνώσθη γυμνὸς καὶ ᾔσχυμμένος, φύλλα συκῆς λαβὼν περιεζώσατο· τὴν συναγωγὴν τὴν γυμνωθείσαν Χριστοῦ προδιετύπου. Ετοιμάζου, ψυχή, πρὸ τῆς ἐξόδου· εὐτρεπίζου πρὸς τὸν ἐκεῖθεν βίον, καὶ τῷ Χριστῷ παθεῖν διὰ σὲ σπεύδοντι, ἵνα σὲ δοξάσῃ, σπεῦσον συμπαθεῖν, καὶ θανεῖν καὶ σταυρωθῆναι. Πῶς μὴ φρίξῃ ὁ θάνατος, Σωτερ μου· πῶς μὴ πτήξῃ ὁ ᾅδης συναντῶν σοι, κατ᾽ εὐδοκίαν πρὸς τό πάθος σπεύδοντι, καὶ ὑπὲρ ἀδίκων, ὁρῶν σε παθεῖν ἐληλυθότα. Τοῦ Λαζάρου τὴν ἔγερσιν ὁρῶντες Ἰουδαῖοι, ἱε ρεῖς καὶ Λευΐται, συνομωσίαν φθόνῳ συσκευάσαντες, δήλῳ προδοσίας τὸν Χριστὸν προϋδίδουν εἰς θάνα τον Πελάτη. ῾Η ἀμνάς σου καὶ δούλη καὶ παρθένος, πρὸς τὸ πάθος ὁρμῶντά σε ὁρῶτα, καὶ τὴν ψυχὴν ὑπὲρ ἡμῶν προθέμενον, τὸν καλὸν ποιμένα, σπλάγχνοις μητρι τοῖς ἐπὶ σοὶ προσωδυνάτο. Δόξα. ο Ως μονάδα τῇ οὐσίᾳ ὑμνῶ σε· ὡς Τριάδα τοῖς προσώποις σε σέβω, Πάτερ, Υιέ, καὶ Πνεῦμα τὸ πανάγιον· ἀναρχον τὸ κράτος τῆς σῆς βασιλείας διξάζω εἰς αἰῶνας. Θεοτόκ. Δυσωπεί σε, Χριστέ, ἡ Θεοτόκος· ἱκετεύει τῶν μα θητῶν δῆμος· τὴν σὴν εἰρήνην δώρησαι τῷ κόσμῳ σου, καὶ τοὺς οἰκτιρμούς σου, χάρισαι πλουσίως ἡμῖν εἰς τοὺς αἰῶνας. Ὠδὴ θ'. 'Αλλότριον τῶν μητέρων ἡ παρθενία. ᾿Αλλότριον τῶν ἀσέμνων ἡ σωφροσύνη· καὶ ξένον τοῖς δικαίοις ἡ ἀνομία. Ἰωσὴφ δὲ ὁ μέγας, ἐξέκλινε τὴν ἁμαρτίαν, καὶ σωφροσύνην ἐχρημάτισεν· εἰκὼν καὶ τύπος ὄντως Χριστοῦ. ο Ο 'Αλλότριον τῶν ἀνόμων ἡ εὐνομία· καὶ ξένον τῆς ἀπίστοις ἡ θεογνωσία. Ἰουδαῖοι δὲ ταῦτα ἀπώσαντο δι' ἀνομίαν· διὸ καὶ μόνοι ἐκληρώσαντο, καθάπερ ή συχῆ τὴν ἀράν. Επείνασε τῶν ἀνθρώπων τὴν σωτηρίαν, «ζωής ὑπάρχων ἄρτος, ὁ ὁ Χριστὸς καὶ Θεός μου. Διὸ καὶ συκῆν δὲ προφθάσας, τὴν ἄκαρπον συναγωγήν, φύλλοις κομῶσαν νομικοῖς, ὡς εἶδε, κατηράσατο. Τὴν νομικὴν ἀκαρπίαν προκατηράσω, ὡς φύλλα ἐπανθοῦσαν, τοῦ γράμματος σκιώδη γνώμην τοὺς καρποὺς δὲ τῶν ἔργων οὐκ ἔχουσαν δι' ἀνα μίαν. Ημᾶς δὲ πάντας, τοὺς τῆς χάριτος υἱοὺς, Σπ τερ, εὐλόγησον. Η ράβδος μὲν Μωσέως, τὸ πρὶν εἰς ὄφιν· ἡ Δαρὼν δὲ ῥάβδος, εἰς χλωρὴν μετεβλήθη, καὶ εξήνθησε φύλλα, ἡ ἄκαρπος, ἡ ξηρανθεῖσα. Συν αγωγὴ δὲ ἡ παράνομος, εἰς ἄκαρπον μετήχθη συ χήν. Ετοίμαζε, Ιουδαία, τοὺς ἱερεῖς σου· εὐτρέπιζε τὰς χεῖρας πρὸς θεοκτονίαν· «Ἰδοὺ γὰρ ἦλθε πραΰς ο καὶ ἥσυχος ἐπὶ τὸ πάθος, Ἀμνὸς ὑπάρ χων, καὶ Ποιμὴν ἡμῶν, Χριστὸς ὁ Βασιλεύς Ισραήλ Υπόδεξαι, Ἰουδαία, τὸν βασιλέα· ἰδοὺ γὰρ πρὸς τὸ πάθος ἔρχεται ἑκουσίως, ἵνα πάθῃ καὶ σώσῃ τοὺς κράζοντας ακαταπαύστως· «Εὐλογημένος ὁ ἐρχόμεν νος ο σταυρῷ σῶσαι τὰ σύμπαντα. Μετέστρεψεν, Ιουδαία, τὰς ἑορτάς σου εἰς τήν ος, ὁ Δεσπότης κατὰ τὴν προφητείαν· θεοκτόνος γὰρ ὤφθης, τοῦ στρέψαντός ποτε τὴν πέτραν, καὶ τὴν ἀκρότομον, εἰς ὕδατα καὶ λίμνας, καθώς ψάλλει Δαβίδ. Δόξα. Αλλότριον τοῖς ἀνόμοις τὸ σε δοξάζειν, την ἄναρχον οὐσίαν, Πατέρα, καὶ Υἱὸν, καὶ τὸ ἅγιον Πνεῦμα, τὴν ἄκτιστον παντοκρατορίαν, δι' ἧς ὁ σύμπας κόσμος ἥδρασται, τῷ νεύματι τοῦ Θεοῦ κράτ τους αὐτῆς. Θεοτόκ. Προσάγομεν εἰς πρεσβείαν τὴν Θεοτόκον· εἰ τῆς ταῖς ἱκεσίαις καὶ τῶν σῶν ἀποστόλων, κανα νοὺς ἡμᾶς ποίησον, Δέσποτα, τῶν ἀγαθῶν σου, καὶ τῆς λαμπρότητος ἀξίωσον, Σῶτερ, τῆς ἀναστάσεώς σου. ῇ Μεγάλη Β' ἑσπέρας εἰς τὸ Ἀπόδειπνον· τοῦ Κυρίου Ανδρέου Κρήτης. 'ρδὴ β', ἦχ. πλ. δ'. Πρόσεχε, οὐρανέ. Πρόσεχε, οὐρανέ, καὶ λαλήσω, καὶ ἀνυμνήσω Χρι στὸν, τὸν ἐκ Παρθένου σαρκὶ ἐπιδημήσαντα. Συνέλθωμεν τῷ Χριστῷ πρὸς τὸ ὄρος τῶν Ἐλαιῶν μυστικῶς μετὰ τῶν ἀποστόλων συναυλισθώμεν αὐτῷ. Εννόησον, ταπεινή μου καρδία, τίς ἡ τοῦ μύλω νος παραβολή, ἣν προεῖπε Χριστὸς, καὶ νῆσον λοιπόν. Ετοίμαζε σεαυτήν, ὦ ψυχή μου, ἐπὶ τὴν ἔξοδον ἡ παρουσία ἐγγίζει τοῦ Δικάστου κριτου. Θεοτόκ. Αχραντε Θεοτόκε Παρθένε, μόνη πανύμνητε, τὸν Υϊόν σου δυσώπει ὑπὲρ τῶν δούλων σου. Εἱρμὸς ἄλλος. Ἦχ. ὁ αὐτός. Ιδετε, ἴδετε ὅτι ἐγώ εἰμι Θεὸς, ὁ πρὶν γενέσθα τὰ πᾶν, καὶ πρὸ τοῦ στῆναι γῆν καὶ τὸν οὐρανὸν, γινώσκων τὰ πάντα· ὁ ὅλος ὧν ἐν Πατρὶ καὶ ὅλον φέρων ἐν ἐμοί. Ιδετε, ἴδετε ὅτι ἐγώ εἰμι Θεός, ὁ πάλαι τὸν Ἰσραὴλ ἐν Ἐρυθρά θαλάσσῃ διαγαγών, καὶ σώτας, καὶ θρέψας, καὶ ἐκ δουλείας αὐτὸν ἐλευθερώσας Φαραώ. Λόγου συνέστησα τὸν οὐρανὸν ἅμα τῇ γῇ· συν ἡμην γὰρ τῷ Πατρὶ, καὶ διὰ λόγου φέρω τόδε τὸ πᾶν, ὡς λόγος, καὶ Σοφία, καὶ Δύναμις, καὶ εἰκὼν, καὶ συνουργὸς, καὶ ἰσουργός. Τις χρόνους ἔθετο; Τίς ὁ αἰῶνας συντηρῶν; Τίς ὁ τὸ πᾶν ὁρίζων καὶ συγκινῶν, εἰ μὴ ὁ ἀνάρχως συνὼν ἀεὶ τῷ Πατρὶ, ὥσπερ ἀκτὶς ἐν τῷ φωτί. Τὰ τῆς ἀμέτρου του φιλανθρωπίας, Ἰησοῦ! ἐγνώ ρισας γὰρ ἡμῖν τῆς συντελείας ἄνωθεν τὸν καιρὸν, καλύψας τὴν ὥραν· τρανώσας δὲ τηλαυγῶς τὰ ὑπο δείγματα αὐτῆς. Πάντα ἐπίστασαι· πάντα γινώσκεις, Ἰησοῦ· ὡς ἔχων ἐν σοὶ τὸ πατρικὸν ἀξίωμα θεϊκῶς, καὶ ὅλον τὸ Πνεῦμα ἐμφύτως φέρων ἐν σοὶ, τὸ συναΐδιον Πατρί. Δέσποτα Κύριε, ὁ τῶν αἰώνον ποιητής, ἀξίωσον α καὶ ἡμᾶς τῆς ἱερᾶς ἐκείνης τότε φωνῆς ἀκοῦσαι, καλούσης τοὺς ἐκλέκτους τοῦ Πατρὸς, εἰς βασιλείαν οὐρανῶν. Δόξα. Αναρχε ἄκτιστο Τριάς, αμέριστε μονάς· ἡ τρία οὖσα καὶ ἐν; Πατήρ, Υιλ;, καὶ Πνεῦμα· εἷς ὁ Θεός· προσδέχου τὸν ὕμνον ἐκ τῶν πηλίνων γλωσ σῶν ὡς ἐκ στομάτων φλογερῶν. Θεοτόκ. Σκήνωμα ἅγιον ὤφθης, Παρθένε τοῦ Θεοῦ· ἐν σοὶ γὰρ τῶν οὐρανῶν ὁ βασιλεὺς οἰκήσας σωματι χῶς, προῆλθεν ὡραῖος, τὸν ἄνθρωπον ἐν ἑαυτῷ ἀναμορφώσας θεϊκῶς. Καθ. ἦχ. β'. Εὐσπλαγχνίας. Εὐσπλαγχνία κινούμενος, Χριστέ, ἑκουσίως προ ἐρχη τοῦ παθεῖν, εὐεργέτα, θέλων τῶν παθῶν ὑμᾶς λυτρώσασθαι, καὶ τῆς ἐν τῷ ᾅδῃ κατακρίσεως. Διό σοῦ τὰ τίμια ἀνυμνοῦμεν παθήματα, καὶ δοξά ζομεν, Σῶτερ, τὴν ἄκραν σου πάντες συγκατά €23:ν. ηδη η'. Ο Ειρμός. "Αγγελοι καὶ οὐρανοί, τὸν ἐπὶ θρόνου δόξης ἐποχούμενον, καὶ ὡς Θεὸν ἀπαύστως δοξαζόμενον, εὐλογεῖτε, ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε εἰς πάντας τοὺς αιώνας. Πάντως ήκουσας, ψυχή, πῶς ὁ Χριστὸς τοῖς θείοις ο μαθηταῖς αὐτοῦ, προανεφώνει λέγων τήν συντέλεια ο γνοῦσα δέ σου τὸ τέλος, ἑτοιμάζου λοιπόν· καιρός ἐξόδου ἥκει. Ἔγνως, ἄγονε ψυχή, τοῦ πονηροῦ οἰκέτου τὸ ὑπό δειγμα; φοβοῦ, καὶ μὴ ἀμέλει τοῦ χαρίσματος, ο ἐδέξω, οὐχ ἵνα κατακρύψῃς εἰς γῆν, ἀλλ᾽ ἵνα ἐμπου ρεύσῃ. Φαιδρυνέσθω ἡ λαμπάς, ὑπερβρεχέσθω ταύτης καὶ τὸ ἔλαιον, ὡς ταῖς παρθένοις τότε ἡ συμπάθεια, ἵνα εὕρης, ψυχή μου, τὸν νυμφῶνα τότε ανεωγμέν νου. Εν Σαββάτῳ τὴν φυγὴν καὶ ἐν χειμῶνι λέγων, ὁ Διδάσκαλος, τὴν τῆς ἑβδόμης ζάλην προαινίττεται τοῦ παρόντος αιώνος, ἐν ᾧ ἐπανήξει, ώσπερ, χειμών τὸ τέλος. Ὥσπερ τάχος ἀστραπής διερχομένης, οὕτω τότε ἔσεσθαι τὴν φοβερὴν ἐκείνην τοῦ Δεσπότου του παρουσίαν, ψυχή μου, ἤκουσας· ἑτοίμη λοιπόν για νέσθαι σπεῦσον. Οταν ἔλθῃ ὁ Κριτὴς ἐν χιλιάσι τότε μυριάσι το ἀγγελικῶν ταγμάτων καὶ δυνάμεων· ποῖος φίλος, ψυχή μου; ποῖος τρόμος; οἴμοι· γυμνῶν ἑστώτων πάντων. Δόξα. Εἷς Θεὸς οὖν ἡ Τριάς· οὐ τοῦ Πατρὸς ἐκστάνος εἰς υἱότητα, οὐδὲ Υἱοῦ τραπέντος εἰς ἐκπόρευσιν ἀλλ᾿ ἰδίᾳ καὶ ἄμφω φῶς Θεὸν τὰ τρία, δοξάζω εἰς αἰῶνας. Θεοτόκ. Ταϊς πρεσβείαις, ὦ Θεὸς, τῆς Θεοτόκου, δέχου τὴν εὐχὴν ἡμῶν· ἀντικατάπεμψον δὲ τὰ ἐλέη σου ἐπὶ πάντας πλουσίως, καὶ τὴν σὴν παράσχου εἰρήνην τῷ λαῷ σου. Ωδή θ'. Ο Ειρμός. Τὸν προδηλωθέντα ἐν ὄρει τῷ νομοθέτῃ ἐν πυρὶ καὶ βάτῳ· τόκον τὸν τῆς ᾿Αειπαρθένου εἰς ἡμῶν τῶν πιστῶν σωτηρίαν, ἐν ὕμνοις ἀσιγήτοις μεγαλύτε μεν. Ηκουσας, ψυχή, τοῦ Κριτοῦ προαναφωνοῦντος καὶ διδάσκοντός σε, τῆς συντελείας τὸν χρόνον. Ετοί μαζε τὰ πρὸς τὴν ἔξοδον ἔργα, μήπως, ὡς ἀδόκιμος, Θεοῦ ἐκριφῇς. Ἀπὸ τῆς συκῆς, ὦ ψυχή, διδάσκου τὸ τέλος, όταν ἁπαλώσῃ τὰ φύλλα καὶ ἐκφύῃ τοὺς κλάδους, θέρους ὥρα λοιπόν· καὶ σὺ ὅταν ταῦτα ἴδῃς, γνῶθι ὅτι ἐν θύραις ἐστί. Τίς εκτός σου ἄλλος, τὸν σὸν γινώσκει Πατέρα; ἢ τις πλὴν σοῦ οἶδε τὴν ὥραν ἢ τὴν ἡμέραν; «Παρά σοῦ γὰρ οἱ θησαυροί τῆς σοφίας πάντες ἐνυπέρ χουσι, ο Χριστὲ ὁ Θεός. Βίβλοι ἀνοιγήσονται τότε θρόνων τεθέντων • Πρά ξεις δὲ ἐλέγχονται γυμνῶν ἑστώτων πάντων· «Τε τραχηλισμένα γὰρ τὰ πάντα Θεῷ. Έρχεται ἡ πάντων Κριτής, ἀχθῆναι εἰς κρίσιν ὁ ἐπὶ τοῦ θρόνου τῶν Χερουβὶμ ἐφεδρεύων, ὡς ὑπεύθυνος παραστῆναι Πιλάτῳ, πάντα τε παθεῖν, ἵνα σωθῇ ὁ ᾿Αδάμ. Ηγγικε τὸ Πάσχα τὸ μέγα καὶ θεῖον· μετὰ δύο γὰρ ὁ Χριστὸς προδιδάσκει ἡμέρας, τὴν τοῦ πάθους προδιαγράφων ἡμέραν, ἐν ᾗ τῷ Πατρὶ, θύμα προσω άγεται. Παρὰ τῷ σταυρῷ σου, Σῶτερ, ἑστῶσα ἡ Μήτηρ, καὶ τὴν ἄδικόν σου σφαγὴν καθορῶσα, ἐβόα· Οίμοι, Τέκνον ἐμὸν, τὸ ἄδυτον Φέγγος, λάμψον πᾶσιν, Ηλιε τῆς δόξης, τὸ φῶς. Δόξα. Ο Μονὰς ἁγία Τριάς, ἡ μία Θεότης· καὶ Τριάς μονὰς ὁ Θεὸς, τρισυπόστατε φύσις, ἡ ὁμότιμος καὶ ἀμέριστος δόξα· ῥῦσαι τῶν κινδύνων τὰς ψυχὰς ἡμῶν. Θεοτόκ. Δέχου την Μητέρα τὴν σὴν, Χριστέ, εἰς πρεσ. βείαν, ἵνα ταῖς ἱκεσίαις αὐτῆς εἰρηνεύσῃς τὸν κόσ σμον, καὶ κρατύνῃς τῆς βασιλείας τὰ σκῆπτρα, καὶ τὰς ἐκκλησίας σου συνάψῃς εἰς ἔν. Τῇ ἁγίᾳ καὶ Μεγάλῃ τρίτῃ, εἰς τὸ Ἀπόδειπνον ψάλλομεν τῷ Τριώδιον τοῦ Κυρίου Ανδρέου. ᾠδὴ γ, ἦχ. β'. Ο Ειρμός. Στειρωθέντα μου τὸν νοῦν, καρποφόρον, ὦ Θεός, ἀνάδειξόν με, γεωργὲ τῶν καλῶν, φυτουργὲ τῶν ἀγαθῶν, τῇ εὐσπλαγχνίᾳ σου. Συντελείας ὁ καιρὸς, ἐπιστρέψωμεν λοιπόν, Χρι στὸς διδάσκει· ἥξει γὰρ ἐν ῥοπῇ· ο ήξει καὶ οὐ χρονιεῖ, ο κρῖναι τὸν κόσμον αὐτοῦ. Τὸ ἀθρόον τῆς αὐτοῦ παρουσίας ὁ Χριστὸς δηλῶν, εἰρήκει τὴν τοῦ Νῶέ ποτε ἀπροσδόκητον φθοράν ἐπενεχθεῖσαν τῇ γῇ. Ἠνεώχθη ὁ νυμφών· εὐτρεπίσθη σὺν αὐτῷ ὁ θεῖος γάμος· ὁ Νυμφίος ἐγγὺς προσκαλούμενος ἡμᾶς ἑτοιμασθώμεν λοιπόν. Η τοῦ Σίμωνος σκηνὴ τὸν ἀχώρητον παντὶ ἐχώς ρησέ σε, Ἰησοῦ βασιλεῦ, καὶ γυνὴ ἁμαρτωλός, μύ ρόν σε ήλειψεν. Εὐωδίας μυστικής πληρουμένη ἡ γυνή, τῆς πριν ἐῤῥύσθη δυσωδίας, Σῶτερ, τῶν πολλῶν ἁμαρτιῶν μῦρον γὰρ βρύει; ζωῆς. Επουράνιος τροφή, τῶν πεινώντων ἡ ζωὴ αὐτὸς ὑπάρχων, εστιάσθης, Χριστέ, τοῖς ἀνθρώποις προ δεικνὺς τὴν συγκατάβασιν. ῾Ο ἀγνώμων μαθητής, ἀθετήσας σε, Χριστέ, τὴν γίν, ο ο Σ, ε, Καὶ ἐγένετο ἐν τῷ παρεξῆς, σπεῖραν ὅλην τῶν ἀνόμων λαῶν συνεκίνει κατά σου, εἰς προδοσίαν τραπείς. Δόξα. Σὺν Πατρί σε τὸν Υΐν, καὶ τὸ Πνεῦμα τὸ εὐθές, τὴν μίαν φύσιν προσκυνῶ καὶ ἀνυμνώ· τοῖς προς ώποις διαιρῶν, καὶ τῇ οὐσίᾳ ἐνῶν. Καὶ νῦν. Η τεκοῦσα σε Αμνας, τὸν Ποιμένα καὶ Ἀμνὸν, ἀπ! πρεσβεύοι, Ἰησοῦ ὁ Θεὸς, ὑπὲρ πάντων γηγενών, τῶν πιστευόντων εἰς σέ. Καθ., ἦχ. α'. Χορὲς ἀγγελικές. Ἰδοὺ τὸ πονηρὸν βουλευτήριον ὄντως συνέχει δυσμενώς, ὡς κριτὴν κατακρίναι, τὸν ἄνω καθεζόμενον ὡς κριτὴν πάντων κύριον· νῦν ἀθροίζεται, τὸν τῷ Πιλάτῳ Ηρώδης Αννας ἅμα τε καὶ Κατέρας ἑτάσαι τὸν μόνον μακρόθυμον. Ωδή γ'. Ο Ειρμός. Τὸν ἐν τῇ βάτῳ Μωσῇ τῆς Παρθένου τὸ θαῦμα ἐν Σιναίῳ τῷ ὄρει προτυπώσαντα ποτε ὑμνεῖτε, εὐλο γεῖτε, καὶ ὑπερυψοῦτε εἰς πάντας τοὺς αἰῶνα:. Οὐκ ἀγνοῶν τὸν καιρὸν τῆς ἡμῶν συντελείας, ὁ κρατῶν τοὺς αἰῶνας, τὴν ἡμέραν ἀγνοεῖν προέφησι έκείνην· ἀλλ' ὅρους πᾶσι τιθεὶς πρὸς μετριοφροσύνην. Οταν καθήσῃς κριτής, ἀφορίσας, ὡς εἶπας, ο Ποιμὴν τῶν προβάτων τὰ ἐρίφια, Σώτερ, της στά σεως ἐκείνη; μὴ ὑστερήσῃς ἡμᾶς, τῆς θείας δεξίας σου. Σὺ εἶ τὸ Πάσχα ἡμῶν, ὁ τυθεὶς ὑπὲρ πάντων ὡς ἀμνὸς καὶ θυσία, καὶ πταισμάτων ἱλασμός· καὶ τοῦ τὰ θεῖα πάθη ὑπερυψοῦμεν, Χριστέ, εἰς πάντας τους αἰῶνας. Μύλων ἔοικέ σοι, καὶ ἀργῷ, καὶ οἰκίᾳ, ἐς ὁ βίος, ψυχή μου· διὸ κτῆσαι εἰς Θεὸν ἑτοίμην τὴν καρδίαν, ἵνα μηδὲν τῇ φθορᾷ τῆς σαρκὸς καταλ της. Οὐ Φαρισαίοις, Σῶτερ, οὐ τῷ Σίμωνι μόνῳ κατηξίωσας ἅμα εἰς ἑστίασιν ἐλθεῖν, ἀλλ᾽ ἤδη καὶ τελῶναι ὁμοῦ καὶ πόρναι, τὴν σὴν ἀντλοῦσιν εὐσπλαγχίαν. Φιλαργυρίας ἐρῶν ὁ προδότης Ἰούδας, κενωθέντος τοῦ μύρου ἐμελέτησε λοιπὸν τὴν πράσιν τοῦ Δεσπό του, καὶ πρὸς ἀνόμους ἐλθὼν, τὴν τιμὴν συνεχώ γει. Σειν, 37 ἴσ. μηδὲ τ. φ. τ. σ. καταλιπῆς. τῇ φθορά της σαρ κ'ς, Το μακαρίων χειρῶν! Ο τριχῶν καὶ χειλέων τῶν 0 τῆς σώφρονος πόρνης, αἷς ἐπέχεε, Σῶτερ, τὸ μῦρον πρὸς τοὺς πόδας, ἐκμασσομένη αὐτοὺς, πυκνώς και τα φιλοῦτα. Ανακειμένῳ γυνή, ἐπιστᾶσά σοι, Λόγε, πρὸς τοὺς πόδας θρηνοῦσα, τὸ ἀλάβαστρον, Σῶτερ, του μύρου κατεκένου, ἐπὶ τὴν σὴν κεφαλὴν τοῦ ἀθανάτου μύ ρου. Δόξα. Σὺν τῷ Πατρὶ τὸν Υἱὸν, καὶ τὸ ἅγιον Πνεῦμα, τὴν ἁγίαν Τριάδα ἐν θεότητι μιᾷ, δοξάζομεν βοῶντες Αγιος, ἅγιος, ἅγιος εἶ εἰς τοὺς αἰῶνας. Καὶ νῦν. Ταῖς ἱκεσίαις, Σώτερ, τῆς ἀχράντου μητρός σου, καὶ τῶν σῶν ἀποστόλων, τὰ ἐλέη σου ἡμῖν κατά πέμψον πλουσίως, καὶ τὴν εἰρήνην τὴν σὴν, παράσχου τῷ λαῷ σου. Ωδή θ'. Ο Ειρμός. Τὴν ὑπερφυῶς σαρκί, συλλαβοῦσαν ἐν γαστρὶ, τὸν ἐκ Πατρὸς ἀχρόνως προεκλάμψαντα λόγον, τὴν μόνην Θεοτόκον μεγαλύνομεν πιστώ;. Εργασίας ὁ καιρός· σωτηρίας ὁ σκοπός· τὸ τά λαντον λαβοῦσα, τὴν ἀρχαίαν εἰκόνα, ψυχή μου, ἐμπορεύου τὴν αἰώνιον ζωήν. Ως λαμπάδας φωτεινές κοσμηθέντες τὰς ψυχὰς, τῷ Νυμφίῳ χωροῦντι πρὸς τὸν ἄφθαρτον γάμον, πρὸ τοῦ τὴν θύραν κλείσαι, συνεισέλθωμεν αὐτῷ. Δεῖξαι θέλων, Ἰησοῦ, τὸ ὑπερφυὲς τῆς σῆς τα πεινώσεως πᾶσιν, εἰστιάθης ἐν οἴκῳ τοῦ Σίμωνος δειπνήσας, τῶν πεινώντων ἡ τροφή. Αρτος ὢν ζωοποιὸς εἰστιάθης, Ἰησοῦ, Σίμωνι Φαρισαίῳ, ἵνα πόρνη κερδήσῃ τὴν ἄπρατόν σου χά ριν τοῦ μύρου τῇ κενώσει. Χεῖρες ῥυπαραί· χείλη πόρνης ἐν ἐμοί· ἀναγνός μου ὁ βίος· ἐφθαρμένα τὰ μέλη· ἀλλ᾽ ἄνες μοι καὶ ἄφες, βοᾷ πόρνη τῷ Χριστῷ. Επιστᾶσα ἡ γυνὴ πρὸς τοὺς πόδας σου, Σώτερ, ἐπέχεε τὸ μῦρον, εὐωδίας πληροῦσα, καὶ μύρου πλη ρουμένη, τοῦ τῶν ἔργων Ελασμοῦ. Αρωμάτων εὐπορῶ, ἀρετῶν δὲ ἀπορῶ· & ἔχω, σου προσάγω, δὺς αὐτὸς ἅπερ ἔχεις, καὶ ἄνες μοι και ἄφες, βια πόρνη τῷ Χριστῷ. Μῦρον παρ' ἐμοὶ φθαρτόν· μῦρον παρὰ σοὶ ζωῆς Μῦρον γὰρ ὄνομά σοι κενωθεν ο τοῖς ἀξίοις. Αλλ' ἄνες μοι καὶ ἄφες, βοᾷ πόρνη τῷ Χριστῷ. Δόξα. Αναρχος εἶ ὁ Πατήρ, ἄκτιστος εἶ ὁ Υἱός, σύν θρονον καὶ τὸ Πνεῦμα· ἐν τὰ τρία τῇ φύσει, καὶ τρία τοῖς προσώποις· εἷς Θεὸς ἀληθινός. Θεοτόκ. Θεοτόκε, ἡ ἐλπὶς τῶν τιμώντων σε ἀεὶ, μὴ παύσῃ δυσωποῦσα τὸν ἐκ σοῦ γεννηθέντα, ῥυσθῆναι με κιν σύνων, καὶ παντοίων πειρασμῶν. VΙΙ, ο Τῇ ἁγίᾳ καὶ Μεγάλῃ δ', εἰς τὸ Ἀπόδειπνον· τὸ Τριώδιον τοῦ κυρίου Ανδρέου. ᾠδὴ δ', ἦχ. πλ. β'. Ακήκοεν ὁ Προς. Ανώγειν ἐστρωμένον» ἐδέξατό σε τὸν Κτιστήν, καὶ τοὺς συμμύστας· καὶ αὐτοῦ τὸ Πάσχα ἐπετέλεσας· καὶ αὐτοῦ εἰργάσω τὰ μυστήρια· αὐτοῦ γὰρ τῶν δύο σταλέντων νῦν μαθητῶν σου, τὸ Πάσχα ἡτοιμάσθη σοι. Υπάγετε πρὸς τὸν δεῖνα, ο ὁ πάντα εἰδὼς προ λέγει τοῖς ἀποστόλοις· καὶ μακάριός ἐστιν ὃς δύνα ται πιστῶς ὑποδέξασθαι τὸν Κύριον· ἀνώγειν μὲν τὴν καρδίαν προετοίμασας σοι, καὶ δεῖπνον τὴν εὐα σεβείαν. Η γνώμη φιλαργυρίας· ὁ τρόπος σου ἀπονοίας, ἄφρον Ἰούδα. Πιστευθείς γάρ μόνος τὸ γλωσσάκο μον, ὅλως οὐκ ἐκάμφθης πρὸς συμπάθειαν· ἀλλ' ἔκλεισας τὰ τῆς σκληρᾶς σου καρδίας σπλάγχνα, προ δοὺς τὸν μόνον εὔσπλαγχνον. Η γνώμη τῶν θεοκτόνων τῇ πράσει τοῦ φιλεργί ρου συναρμοσθεῖσα· ἡ μὲν πρὸς ἀναίρεσιν ὡπλίζεται ἡ δὲ τὰ ἀργύρια ἀφείλκετο. Αγχόνην γὰρ μεταμ λείας τότε προκρίνας, τοῦ ζῆν ἐστέρηται. Τὸ φίλημα γέμει δόλου· τὸ χαῖρέ σου ἐν μαχαίρα, πλάνε Ἰούδα. Τῇ μὲν γλώσσῃ φθέγγῃ τὰ πρὸς ἔνω σιν, τῇ δὲ γνώμῃ νεύεις πρὸς διάστασιν· προδοῦναι γὰρ τοῖς παρανόμοις τὸν εὐεργέτην δολίως ἐμελέτησας. Φιλεῖς καὶ πολεῖς, Ἰούδα· ἀσπάζῃ καὶ οὐκ ἐκὶ ζεις, δόλῳ προστρέχων; Τίς μισῶν ἀσπάζεται, τρις άθλιε; Τίς φιλῶν ἐξωνεῖται τιμήματι· τὸ φίλημα, τῆς ἀναιδοῦς σου κακοβουλίας ἐλέγχει τὴν προαίρεσιν. Δόξα Αμέριστον τῇ οὐσία· ἀσύγχυτον τοῖς προσώποις, θεολογῶ σε, τὴν τριαδικήν μίαν Θεότητα, ὡς ὁμάδα σίλειον καὶ σύνθρονον. Βοῶ σοι τὸ ᾆσμα τὸ μέγα, τὸ ἐν ὑψίστοις τρισσῶς ὑμνολογούμενον. Θεοτόκ. Η σύλληψις ὑπὲρ λόγον· ὁ τόπος σου ὑπὲρ φύσιν, Θεογεννήτορ. Η μὲν γὰρ ἐκ Πνεύματος οὐ σπέρματ τος· ἡ δὲ νόμος φύσεως λανθάνουσα, ὡς ἄφθορος καὶ ὑπὲρ φύσιν πάσης λοχείας· Θεὸς γὰρ τὸ τεκτί μενον. Καθ., ἦχ. δ'. Επεφάνη σήμερον. Συνεσθίων, Δέσποτα, τοῖς μαθηταῖς σου, μυστικῶς ἐδήλωσας τὴν σὴν ἁγίαν τελευτήν· δι' ἦν, φθο ρᾶς ἐλυτρώθημεν, οἱ τὰ σεπτά· σου τιμώντες παθή ματα. ᾠδὴ η'. "Ον στρατιαὶ οὐρανῶν δοξάζουσι. Τὴν νομικὴν ἐκπληρώσας πρόστασιν, ὁ πλάκας τές νομικές γράψας ἐν Σινᾷ, ἔφαγε μὲν τὸ Πάσχα τὸ πάλαι καὶ σκιῶδες· γέγονε δὲ Πάσχα καὶ μυστικὴ ζων θυσία. Τὴν ἀπ' αἰῶνος κεκαλυμμένην, Χριστέ, σοφίαν μυσταγωγῶν, ἔδειξας ὁμοῦ πᾶσι τοῖς ἀποστόλοι, εχει, Σώτερ, ἐπὶ τοῦ δείπνου, ἐν ταῖς Ἐκκλησίαις παρο ἔδωκαν οι θεομέρει Εἶ; ἐξ ἡμῶν δόλῳ παραδώσει με, Εβραίοις ἀπεμπολών ταύτῃ τῇ νυκτί. Τοῦτο Χριστός βοήσας συνέχες τους φίλους· τότε εἷς πρὸς ἕνα διαπορῶν προσεκινείτο. Ταπεινωθείς δι' ἡμᾶς ὁ πλούσιος, τοῦ δείπνου ἐξαναστάς, λέντιον λαβών, τοῦτο περιεζώσω· καὶ κλίνας τὸν αὐχένα, ἔνιψας τοὺς πόδας τῶν μαθητῶν, καὶ τοῦ προδότου. Τῆς ὑπὲρ νοῦν καὶ ἀφράστου γνώσεως, τὸ ὕψος σου Ἰησοῦ, τίς μὴ ἐκπλαγῇ, ὅτι πηλῷ παρέστης, ὁ Κτίστης τῶν ἁπάντων, νίπτων μὲν τοὺς πόδας, ἐκε μάστων δὲ καὶ τῷ λεντίῳ. Ο μαθητής ἂν ἠγάπα Κύριος, τῷ στήθει ἀναπεσὼν, ἔφη πρὸς αὐτόν· ο Τίς ὁ παραδιδούς σε;» Χρι στὸς δὲ πρὸς ἐκεῖνον· «Οὗτος ὁ ἐμβάψας ἐν τῷ τρυ Ελίφ νῦν τὴν χεῖρα.» Ο μαθητής τὸν ψωμόν δεξάμενος, κατὰ τοῦ ἄρτου χωρεί, πράσιν μελετῶν· τρέχει πρὸς Ἰουδαίους λέγει τοῖς παρανόμοις·. Τί παράσχητέ μοι, κἀγὼ αὐτὸν προδότω; ) Δόξα. Ἕνα Θεὸν κατ' οὐσίαν σέβομαι· τρεῖς ὑποστάσεις ὑμνῳ διοριστικῶς· ἄλλας, ἀλλ᾽ οὐκ ἀλλοίας· ἐπεὶ θεότης μία· ἐν τρισὶ τὸ κράτος, καὶ γὰρ Πατήρ, Υιός, καὶ Πνεῦμα. Θεοτόκ. Ῥῦσαι ἡμᾶς, Ἰησοῦ Σωτερ ἡμῶν, ἐκ πλάνης και πειρασμοῦ, καὶ τοῦ πονηροῦ· δέχου τὴν Θεοτόκον πρεσβεύουσαν ἀπαύστως Μήτηρ γὰρ ὑπάρχει, καὶ δύναταί σε δυσωπήσαι. Ὠδὴ θ. 'Ασπέρου συλλήψεως. Τὸ μέγα μυστήριον τῆς τῆς ἐνανθρωπήσεως, ἐπὶ τοῦ δείπνου συνανακειμένου σου, τοῖς μύσταις, φιλ άνθρωπε, ἀνακαλύψας Έφης Φάγετε ἄρτον τὴν ζωτικὸν· πίστει πίετε τὸ αἷμα κενωθὲν τῆς θεοπλεύρου σφαγής. Κατὰ τὴν ἄρτον χωρεί, δεξάμενος τὴν ψωμόν. κι το ἄρτος, Πίστει πίετε πιστῶς ἐν ἀντιτύπως συμβόλοις, Σκηνὴ ἐπουράνιος ἐδείχθη τὸ ἀνώγεων, ἔνθα τὴ Πάσχα Χριστὸς ἐπετέλεσε· τὸ δεῖπνον ἀναίμακτον, καὶ λογική λατρεία· ἡ τράπεζα δὲ τῶν ἐκεῖ τελεσθέν των μυστηρίων, νοητόν θυσιαστήριον. Τὸ Πάσχα Χριστός ἐστι, τὸ μέγα καὶ σεβάσμι βρωθεὶς ὡς ἄρτος, τυθεὶς δὲ ὡς πρόβατον. Αὐτὸς γὰρ ἀνήνεκται ὑπὲρ ἡμῶν θυσία· αὐτοῦ τὸ σῶμα εὐσεβῶς, καὶ αὐτοῦ τὸ αἷμα πάντες, μυστικώς μετα λαμβάνομεν. Τὸν ἄρτον εὐλόγησας, ὁ ἄρτος ὁ οὐράνιος, εὐχαριστήσας Πατρὶ τῷ Γεννήτορι λαβὼν καὶ ποτήριον, τοῖς μαθηταῖς ἐδίδους, ο Λάβετε, φάγετε, βοῶν τοῦτό μου ἐστι τὸ σῶμα, ο καὶ τὸ αἷμα τῆς ἀφθάρτου ζωής. Ἀμὴν λέγων, ἔφησε, Τεῖς κλήμασιν ἡ ἄμπελος τοῖς ἀποστόλοις Χριστὸς ἡ ᾿Αλήθεια· Ἀπ᾿ ἄρτι οὐ μὴ πίω ἐκ τῆς ἀμπέλου πόμα, ἕως ἂν πίω αὐτὸ και νόν, ἐν τῇ δόξῃ τοῦ Πατρός μου, μεθ' ἡμῶν τῶν κληρονόμων μου. Πιπράσκεις τριάκοντα ἀργυρίοις τὸν Κύριον, καὶ οὐ λογίζῃ, Ἰούδα παράνομε, τοῦ δείπνου τὴν μύησιν, ἢ τὸν σεπτὸν νιπτήρα; Ο πῶς εἰς τέλος, τοῦ φωτὸς ὀλισθήσας, πτῶμα ἦλθες, τὴν ἀγχόνην ἀσπασά. μενο;! Τὰς χεῖρας ἐξέτεινας ἐν αἷς τὸν ἄρτον ἔλαβες της ἀφθαρσίας, λαβεῖν τὰ ἀργύρια· τὸ στόμα προς φίλη μα προσαγαγών δολίως, ἐν ᾧ τὸ σῶμα τοῦ Χριστοῦ καὶ τὸ αἷμα ὑπεδέξω. Αλλ' οὔαι τοι, ὥς φησιν ὁ Χρισ στός. Χριστὸς εἰστιάσατο τὸν κόσμον, ὁ οὐράνιος καὶ θεῖος ἄρτος· δεῦτε οὖν, φιλόχριστοι πηλίνοις ἐν στό μασι, ἁγναῖς δὲ ταῖς καρδίαις ὑποδεξώμεθα πιστών, τὸν θυόμενον τὸ Πάσχα ἐν ἡμῖν ἱερουργούμενον, Δόξα. Πατέρα δοξάσωμεν· Υἱὸν ὑπερυψώσωμεν· τὸ θεῖον Πνεῦμα πιστῶς προσκυνήσωμεν· Τριάδα ἀχώριστον μονάδα κατ' οὐσίαν· ὡς φῶς, καὶ φῶτα, καὶ ζωὴν ζωοποιοῦσαν καὶ φωτίζουσαν τὰ πέρατα. Θεοτόκ. Παστὰς ἐπουράνιος, καὶ νύμφη ἀειπαρθένος, μόν νη ἐδείχθης· Θεὸν μὲν βαστάσασα· τεκοῦσα δὲ ἀτρέ πτως ἐκ σοῦ σεσαρκωμένον. Διό σε πᾶσαι αἱ για νεαὶ ὡς Θεόνυμφον Μητέρα ὀρθοδόξως μεγαλώνε μεν, Εἰς τὴν Μεσοπεντηκοστήν. Ὠδὴ α', ήχ. πλ. δ'. θάλασσαν έπηξας.. Ἔθνη, κροτήσατε, Εβραίοι, θρηνήσατε· ὁ ζωοδότης γὰρ Χριστὸς τὰ δεσμὰ διέρρηξε τοῦ ᾅδου, καὶ νε κροὺς ἀνέστησε, καὶ νόσους ἐθεράπευσε τῷ λόγῳ. Οὗτός ἐστιν ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὁ δοὺς ζωὴν τοῖς πιστεύο ουσιν ἐν τῷ ὀνόματι αὐτοῦ. Θαῦμα παρέδειξας, τὸ ὕδωρ εἰς οἶνον μετελθών, ὁ ἐν Αἰγύπτῳ ποταμούς μεταστρέψας, Δέσποτα, εἰς αἷμα· καὶ νεκροὺς ἀνέστησας, σημεῖον τοῦτο δεύτερον τελέσας. Δόξα, Σῶτερ, τῇ ἀφάτῳ σου βουλῇ· δόξα τῇ κενώσει σου, δι' ἧς ἐκαίνισας ἡμᾶς. Ῥεῖθρον ἀένναον ὑπάρχων, Κύριε, ζωῆς ἀληθινῆς, σὺ εἶ ἡ ἀνάστασις ἡμῶν. Θέλων εκοπίασας, Σῶτέρ μου, καὶ ἐκὼν ἐδίψησας, τοῖς νόμοις τῆς φύσεως ὑπείκων· καὶ εἰς Σιχὰρ ἀφικόμενος, σαρκὶ τὸ ὕδωρ ἐζήτησας τῇ Σαμαρείτιδι πιεῖν. Αρτους εὐλόγησας, ἰχθύας ἐπλήθυνας, ὦ ἀκατάληπτος Θεὸς, καὶ λαοὺς ἐχόρτασας ἀφθόνως· καὶ πηγὴν ἀένναον σοφίας τοῖς διψῶσι ἀπηγγείλω. Σὺ εἶ Σωτηρ ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὁ δοὺς ζωὴν τοῖς πιστεύουσιν ἐν τῷ ὀνόματι τῷ σῷ. Δόξα. Τρία συνάρχα δοξάζω και σύνθρονα Πατέρα ἄνα αρχον Θεόν, καὶ Υἱὸν συνάναρχον, καὶ Πνεῦμα συν αἴδιον Υἱῷ· τὴν μίαν τρισυπόστατον οὐσίαν ὑμνῶν, μίαν ἀρχὴν ὑπάρχιον ἀνάρχου θεότητος καὶ ουσιότητος τιμώ. Θεοτόκ. Μόνη ἐχώρησας τὸν Κτίστην, τὸν ἴδιον, Θεογεννήτορ, ἐν γαστρὶ, καὶ σαρκὶ ἐκύησας ἀφράστως, καὶ παρθένος ἔμεινας, μηδὲν τῆς παρθενίας λυμανθείσης. Τοῦ τον, ἁγνὴ, ὡς Υἱόν σου καὶ Θεὸν, ἀπαύστως ἱκέτευε ὑπὲρ τῆς ποιμνῆς σου ἀεί. Ωδή γ'. Εστερεώθη ή καρδία μου. Μὴ τὴν κατ' ὄψιν κρίσιν κρίνετε, Ἰουδαῖοι, διδά θεοφόρος οι "Ωσπερ ή φωσφόρος σελήνη, νίκ σκων ἔλεγεν ὁ Δεσπότης, ὡς ἐπέστη τῷ ἱερῷ, καθώς γέγραπται, μεσούσης τῆς νομικῆς ἑορτῆς. Μὴ τὴν κατ' όψιν κρίσιν κρίνατε Ἰουδαίο Χριστὸς γὰρ ἦλθεν, ὅνπερ ἐκάλουν οἱ προφῆται να Σιὼν ἐλευσόμενον, καὶ κόσμον ἀνακαλούμενον. Εἰ καὶ τοῖς λόγοι; οὐ πιστεύετε, Ἰουδαῖοι, τες ἔργοις πείσθητε τοῦ Δεσπότου· τί πλανᾶσθε ἀθε τοῦντες τὸν ἅγιον, ὃν ἔγραψεν ἐν τῷ νόμῳ Μωσής; Εἰ τὸν Μεσσίαν πάντως δεῖ ἐλθεῖν, Ἰουδαίο Χριστὸς δὲ ἦλθε νῦν ὁ Μεσσίας· τί πλανάσθε ἀθε τοῦντες τὸν δίκαιον, ὃν ἔγραψεν ἐν τῷ νόμῳ Μωσής; Δόξα. Σὲ προσκυνοῦμεν, Πάτερ ἄναρχε τῇ ουσίᾳ· ὑμνοῦ μεν ἄναρχον τὸν Υἱόν σου, καὶ τὸ Πνεῦμα εὐσεβῶ; τὸ πανάγιον, ὡς ἕνα τὰ τρία φύσει Θεόν. Θεοτόκ. Εἰς τῆς Τριάδος ων, γενόμενος σὰρξ ὡράθης, το τρέψας, Κύριε, τὴν οὐσίαν, οὐδὲ φλέξας τῆς τεκούσης τὴν ἄφθορον γαστέρα, Θεὸς ὢν ὅλος καὶ πύρ Καθ., ἦχ. πλ. δ'. Τὴν σοφίαν τοῦ Λόγου. Εστηκὼς ἐν τῷ μέσῳ τοῦ ἱεροῦ μεσαζούσης ἐν θέως τῆς ἑορτῆς· Ὁ διψῶν, ἀνέκραζες, ἐρχέσθω προς με, καὶ πινέτω. • Ο γὰρ πίνων ἐκ τούτου τοῦ θείου μου νάματος, ποταμούς ἐκ κοιλίας ἐκρεύσει δογμάτ των μου· ὅστις δὲ πιστεύει εἰς ἐμὲ τὸν σταλέντα ἐκ θείου Γεννήτορος, μετ᾿ ἐμοῦ δοξασθήσεται. Διὰ τοῦτο βοῶμέν σοι· Δόξα σοι, Χριστὲ ὁ Θεὸς, ὅτι πλουσίως ἐξέχεας τὰ νάματα τῆς σῆς φιλανθρωπίας τοῖς δού λοις σου. Δόξα. Καὶ νῦν. "Ομοιον. Τῆς σοφίας τὸ ὕδωρ, καὶ τῆς ζωῆς ἀναβλύζων τῷ κόσμῳ, πάντα;, Σῶτερ, καλεῖς, τοῦ ἀρύσασθαι σε τηρίας τὰ νάματα. Τὸν γὰρ θείον νόμον σου δεχή. μενος ἄνθρωπος, ἐν αὐτῷ σβεννύει τῆς πλάνης τους ἄνθρακας· ἔθεν εἰς αἰῶνας οὐ λήξει τοῦ κόρου σου, Δέσποτα, βασιλεῦ ἐπουράνιε. Διὰ τοῦτο δοξάζομεν τὸ κράτος σου, Χριστὲ ὁ Θεός, τῶν πταισμάτων ἄφεσιν αιτούμενοι, καταπέμψαι πλουσίως τοῖς δού λοις σου. Ωδή δ'. 'Ο προφήτης 'Αμβακούμ. Εἰ Μεσσίαν δεῖ ἐλθεῖν, ὁ δὲ Μεσσίας Χριστός ἐστι, παράνομοι, τί ἀπιστεῖτε αὐτῷ; Ἰδοὺ παραγέγονε, καὶ μαρτυρεῖ ὁ αὐτὸς ποιεῖ· τὸ ὕδωρ οἶνον ἐποίησε παράλυτον λόγῳ συνέσφιγξε. Μὴ συνιέντες τὰς Γραφὰς πλανᾶσθε πάντες ὑμεῖς, Ἑβραῖοι ἄνομο:· ὄντως γὰρ ἦλθε Χριστὸς, καὶ πάντας ἐφώτισε· καὶ ἐν ὑμῖν ἔδειξε πολλὰ σημεῖα καὶ τερά στια, καὶ μάτην ἀρνεῖσθε τὴν ὄντως ζωήν. Εν ἔργον ἔδειξα ὑμῖν, καὶ πάντες ἤδη θαυμάζετε, ἀνέκραζε τοῖς Ἰουδαίοις Χριστός. Ὑμεῖς περι τέμνετε καὶ ἐν Σαββάτῳ ἄνθρωπον, φησίν· ἐμοὶ δὲ τί ἐγκαλεῖτε λοιπόν, ἐγείραντι λόγῳ παράλυτον, Ἔργα ἐποίησα πολλά· καὶ διὰ ποῖον ἔργον λιθάζετέ με, τοῖς Ἰουδαίοις Χριστὸς ἐλέγχων ἀνέκραζεν· ὅτι ἄνθρωπον ὑγιῆ ὅλον λόγῳ ἐποίησα. Μὴ κρίνετε κατ' όψιν, ἄνθρωποι. Ἐν ἀποστόλοις ἐνεργῶν, καὶ ἐν προφήταις αὐτὸς ἀναπαυόμενος μετὰ τοῦ Πνεύματος, τὸ ἄχραντον γέννημα τῆς Πατρικῆς φύσεως, Χριστέ, τὰ ἔθνη πρὸς τὴν ἐπίγνωσιν ἀνῆγες διὰ τῶν σημείων σου. Δόξα. Τριὰς ἀμεριστέ, μονάς ἄναρχε, Πάτερ, Υιέ, καὶ Πνεῦμα ἅγιον, ἡ ἐν μονάδι Τριάς, ὁμότιμε, σύνθρονε, ζωοποιέ, ἄκτιστε Θεέ, σῶζε τοὺς ἀνυμνοῦντάς σε, καὶ ῥῦσαι κινδύνων καὶ θλίψεων. Θεοτόκο Ἡ ἐν γαστρί σου τὸν Θεὸν ἀπεριγράπτως χωρή σασα. Θεόνυμφε Παρθενομῆτερ ἁγνὴ, μή παύσῃ πρεσβεύουσα ὑπὲρ ἡμῶν, ὅπως διὰ σοῦ ῥυσθῶμεν τῶν περιστάσεων· πρὸς σὲ γὰρ ἀεὶ καταφεύγομεν. δὴ δ. Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν. Θαύμασι κατεκόσμησας τοὺς ἀποστόλους σου τέρασιν ἐμεγάλυνας τοὺς μαθητάς, ἐν παντὶ τῷ κόσμῳ δοξάσας, Σώτερ ἡμῶν, καὶ δοὺς αὐτοῖς τὴν βασιλείαν σου. "Απαντα κατεφώτισαν τῆς γῆς τὰ πέρατα, θαύ μασι καὶ διδάγμασιν οἱ μαθηταὶ, καὶ ποικίλοις τρό ποις τὸν λόγον κηρύξαντες, Χριστὲ Σώτερ, τῆς βασι λείας σου. Αἴνεσιν ἀναπέμπομεν τῇ βασιλείᾳ σου· ὕμνον σοι δὲ προσάγομεν, τῷ δι' ἡμᾶς ἐπὶ γῆς ὀφθέντι, καὶ κόσμον φωτίσαντι, καὶ τὸν Ἀδὰμ ἀνακαλέσαντι. Δόξα. Δόξα σοι, Πάτερ ἅγιε, Θεὲ ἀγέννητε· δόξα σοι, Λόγε ἄχρονε μονογενές· δόξα σοι, τὸ Πνεῦμα τὸ θεῖον, καὶ σύνθρονον, καὶ ὁμοούσιον Πατρὶ καὶ Υἱῷ. Θεοτόκ. Γέγονε, ἡ κοιλία σου ἁγία τράπεζα, ἔχουσα τὸν οὐράνιον ἄρτον, ἐξ οὗ πᾶς ὁ τρώγων οὐ θνήσκει, ὡς ἔφησεν, ὁ παντός, Θεογεννήτορ, τροφεύς. Ὠδὴ ς'. Ως ὕδατα. Ο πάντα περιέπων τὰ πέρατα, ἀνῆλθες, Ἰησοῦς, καὶ ἐδίδασκες ἐν τῷ ἱερῷ τοὺς ὄχλους τὸν λόγον τῆς ἀληθείας, τῆς ἑορτῆς μεσούσης, ὡς Ιωάννης βοᾷ. Ανέπτυξας τὰ χείλη σου, Δέσποτα· ἐκήρυξας τῷ κόσμῳ τὸν ἄχρονον Πατέρα, καὶ τὸ πανάγιον Πνεῦμα, τὸ συγγενὲς ἀμφοτέρων φυλάττων καὶ μετὰ σάρο χωσιν. Τὸ ἔργον τοῦ Πατρὸς ἐτελείωσας· τοῖς ἔργοις ἐπιστώσω τοὺς λόγους σου, ἰάσεις τελῶν, Σῶτερ, καὶ σημεῖα, παράλυτον ἀνορθῶν, λεπρούς καθαίρων, καὶ τοὺς νεκροὺς ἀνιστῶν. Ο άναρχος Υἱὸς ἀρχὴ γέγονε λαβὼν τὸ καθ' ἡμᾶς· ἐνηνθρώπησε, καὶ μέσον τῆς ἑορτῆς ἐδί Ο άναρχος τ'; ἀρχὴ γέγονε, λαβὼν τὸ καθ' ἡμᾶς. δασκε, λέγων. Προσδράμετε τῇ πήγῃ τῇ ἀεντάι 10 Ισ. Χριστός. ζωὴν ἀρύσασθε. Δόξα. Τὴν μίαν ἐν Τριάδι θεότητα, οὐσίαν τρισυπόστα τον, ἄκτιστον, ἀμέριστον, πάντες δοξολογούμεν Πατέρα, καὶ τὸν Υἱὸν, καὶ τὸ ἅγιον Πνεῦμα, ως τρία οὖσαν καὶ ἐν. Θεοτόκ. Παρθένον μετὰ τόκον ὑμνοῦμέν σε παρθένον και μητέρα δοξάζομέν σε μόνην, ἁγνὴ Θεόνυμφε κόρη ἐκ σοῦ γὰρ ὄντως Θεὸς ἐσαρκώθη ζωοποιήσας ἡμᾶς. Συναξάριον. Στίχ. Εστώς διδάσκει τῆς ἑορτῆς ἐν μέσῳ, Χριστὸς Μεσσίας τῶν διδασκάλων μέσον. Τῇ τετάρτῃ τοῦ Παραλύτου, τὴν τῆς Μεσοπεντηκοστῆς ἑορτάζομεν ἑορτὴν, διὰ τὴν τιμὴν τῶν δύο μεγάλων ἑορτῶν· τοῦ Πάσχα λέγω, καὶ τῆς Πεντηκοστῆς, ὡς ἑκατέρας ἐνοῦσαν καὶ συνδέουσαν. Γέο γονε δὲ αὕτη οὕτω. Μετὰ τὸ ἐνεργῆσαι τὸν Χριστὸν τὸ εἰς τὸν παράλυτον θαῦμα ὑπερφυές, οἱ Ἰουδαίοι δῆθεν ὑπὲρ τοῦ Σαββάτου σκανδαλιζόμενοι, καὶ γὰρ ἐν Σαββάτῳ πέπρακται, ο Εζήτουν αὐτὸν ἀποκτεῖναι.» Φεύγει τοίνυν εἰς Γαλιλαίαν, καὶ τοῖς ἐκεῖσε δρεσι διατρίβων, τὸ τῶν πέντε ἄρτων καὶ τῶν δύο ἰχθύων τεράστιον ἐνεργεῖ. Μετέπειτα δὲ, τῆς σκηνοπηγίας ενστάσης, (μεγάλη δὲ καὶ αὕτη ἑορτὴ παρά Ἰουδαίοις,) εἰς Ἱεροσόλυμα ἀναβαίνει, καὶ περιεπάτει κρύφια. Περὶ δὲ τὸ μέσον αὐτῆς εἰς τὸν ἱερὸν ἀνιών, ἐδίδασκε καὶ πάντες τῇ αὐτοῦ διδαχῇ ἐξεπλήττοντο. (Μετ' οὐκ ὀλίγα, καὶ διάλεξιν περὶ Σαββάτου, τριῶν τε ἑορτῶν, Πάσχα, Πεντηκοστῆς, καὶ Σκη νοπηγίας.) Τελουμένης ταύτης τῆς ἑορτῆς (σκηνοπηγίας,] στὰς ὁ Ἰησοῦς, μεγάλη φωνῇ ἔκραξεν Εἴ τις διψᾷ, ἐρχέσθω πρός με, καὶ πινέτω. ὁ Ἐπεὶ οὖν ἐν τῇ διδασκαλία ταύτῃ ὁ Χριστός Μεσσίαν επι τὸν ἀπέδειξε, μεσίτης καὶ διαλλάκτης ἡμῶν γενόμενος, καὶ τοῦ αἰωνίου αὐτοῦ Πατρός, διὰ ταύτην τὴν αἰτίαν τὴν παροῦσαν ἑορτὴν ἑορτάζοντες, καὶ Μεσο πεντηκοστὴν ὀνομάζοντες, τὸν Μεσσίαν ἀνυμνοῦμεν Χριστὸν, καὶ τὸ τιμίον τῶν παρ' ἑκάτερα δύο μεγάλων ἑορτῶν παριστάνομεν. Τούτου δὲ οἶμαι χάριν, καὶ ἡ τῆς Σαμαρείτιδος μετ' αὐτὴν ἑορτὴ ἑορτάζεται, ὅτι κἀκεῖτε πολλὰ περὶ τοῦ Μεσσίου Χριστοῦ 30 διέξεισι, καὶ περὶ ὕδατος καὶ δίψης, ὡς ἐνταῦθα. Ὠδὴ ζ. Τῶν Χαλδαίων ή κάμινος. Σαρκικῶς ἐκοπίασας, ἡ ἀνάπαυσις πάντων· ἐγὼ ουσίως εδίψησας, ἡ πηγὴ τῶν θαυμάτων· τὸ ὕδωρ ἐζήτησας, ὕδωρ τὸ ζῶν, Ἰησοῦ, ἐπαγγειλάμενος. Σαμαρείτιδι, Κύριε, γυναικὶ προσωμίλεις, δ ελέγχων τὴν ἄνοιαν τῶν ἀνόμων Εβραίων. Η μὲν γὰρ ἐπίστευσεν Υιόν σε εἶναι Θεοῦ, οἱ δὲ ἡρνή σατο. Υδωρ ζῶν τὸ ἀλλόμενον ὕδωρ ἀθανασίας, ἡ πηγή ἡ ἀείζωος παρέχειν ἐπηγγείλω, τοῖς πίστει τὸ Πνεῦ μά σου προσδεχομένοις, Σώτερ, τὸ προϊόν ἐκ Πα τρός. Πέντε ἄρτοις ἐξέθρεψας χιλιάδας πεινώντων καὶ τοῦ κόρου τὰ λείψανα, εἰς ἄλλας μυριάδας έπε ρίσσευσας, δεικνὺς τὴν δόξαν σου τοῖς ἱεροῖς μαθη ταῖς. Ὁ ἐσθίων τὸν ἄρτον σου, ζήσεται αἰωνίως· καὶ ὁ πίνων τὸ αἷμά σου, ἐν σοὶ μένει, Σῶτέρ μου, καὶ σὺ ἐν αὐτῷ μένεις, καὶ ἀναστήσεις αὐτὸν, ἐν τῇ ἐστ χάτῃ ροπῇ. Εθαυμάστωσας, Δέσποτα, τὴν σὴν οἰκονομίαν, πιστωτάμενος θαύμασι τὴν θείαν ἐξουσίαν. Τὰς νόσους ἀπήλασας· νεκροὺς ἀνέστησας· τυφλούς ἐφώ τισας ὡς Θεός. Τοὺς λεπροὺς ἐκαθάρισας, τοὺς χωλοὺς ἀνωρθώσω παραλύτους συνέσφιγξας· αἱμόρξουν θεραπεύσας, ἐπέζευσας πέλαγος, δεικνὺς τὴν δόξαν σου τοῖς ἱεροῖς μαθηταῖς. Δόξα. Προσκυνοῦμεν σου, Κύριε, τὸν ἄχραντον Πατέρα, καὶ τὴν χάριν τοῦ Πνεύματος, ἣν τοῖς σοῖς ἀποστήσ λοις Θεὸς ὢν διένειμας, ἐξαποστέλλων αὐτοὺς ἐπὶ τὸ κήρυγμα. Θεοτόκ. Ἐν γαστρί σου ἐχώρησας τὸν ἀχώρητον Λόγον ἐκ μαζῶν σου ἐθήλασας τοῦ κόσμου τὸν τροφέα ἀγκάλαις ἐδάστασας τὸν παροχές ἡμῶν, Θεογεννήτορ ἁγνή. Ωδή ή. "Αγγελοι καὶ οὐρανοί. Δεῦτε, ἴδετε, λαοὶ, τὸν ἐπὶ θρόνον δόξης ἀνυμνούμενον, ὑπὸ λαῶν ἀνόμων βλασφημούμενον· καὶ ἰδόντες, ὑμνεῖτε τὸν ἐν προφήταις Μεσσίαν προρρηθέντα. Ξὺ εἶ ὄντως ὁ Χριστὸς ὁ εἰς τὸν κόσμον τοῦτον προερχόμενος, ἐξ οὗ ἡ σωτηρία, καὶ ἡ ἄφεσις τῶν πατρῴων σφαλμάτων· σὺ ἡ ὄντως ζωὴ τῶν σο! πεπιστευκότων. Παροχέα, ἀντὶ τοῦ παρόχου, έχω, όχος ἐπισκοποῦντος, πάροχον Αμεσις τῶν πα τρώων σφαλμάτων. ο Ιδίᾳ καὶ ἄμφω φῶς. Νοι το, άμφω, Ἡ σοφία τοῦ Θεοῦ, τῆς ἑορτῆς μεσούσης, καθώς γέγραπται, τῷ ἱερῷ ἐπέστη, καὶ ἐδίδασκε ὅτι δν τως αὐτὸς ἦν ὁ Μεσσίας Χριστός, δι᾿ οὗ ἡ σωτη ρία. Ἐν τοῖς Σάββασι Χριστὸς, καὶ ἐν ἡμέραις ὅλες ἀπεδείκνυτο τὰ τῶν σημείων ἔργα, ἐξιώμενος τοὺς ἐν νόσοις ποικίλαις· ἀλλ' ὁ πλᾶνος λαός θυμῷ ἐνα σκοτεῖτο. Τὸν παράλυτον, φησί, τόνος, χρόνοις πλείστοις κατακείμενον, ἐν τῷ Σαββάτῳ οὗτος ἐθεράπευσε, καὶ παρέβη τὸν νόμον, Ἰουδαῖοι Χριστῷ πικρώς ελα δοροῦντο. Οὐ Μωσῆς ὑμῖν, φησί, τὸν νόμον δούς, κελεύει περιτέμνεσθαι; καὶ ἐν Σαββάτῳ ἄνδρα περιτέμνετα, ἵνα μή πως ὁ νόμος τῶν Πατέρων λυθῇ, Χριστὸς τοῖς Ἰουδαίοις. Οἱ ἀγνώμονες πάντη, οἱ ἐν ἐρήμῳ παροικήσαντες, τὸν εὐεργέτην φθόνῳ κατενέσκηπτον, βλασφημοῦντες, κινοῦντες τὰς ἀδίκους γλώσσας, κενά μετ λετῶντες. Δόξα. Εἷς Θεός ἡ Τριάς· τοῦ Πατρὸς μὴ ἐκστάντος εἰς υἱότητα· οὐδὲ Υἱοῦ τραπέντος εἰς ἐκπόρευσιν· ἀλλο ιδίᾳ καὶ ἄμφω φῶς, Θεὸν τὰ τρία δοξάζω εἰς αἰῶ νας. Θεοτόκ. Πῶς ἐγέννησας, εἰπέ, τὸν ἐκ Πατρὸς ἀχρόνως προ εκλάμψαντα, καὶ σὺν ἁγίῳ Πνεύματι ἀνυμνούμενον, ἢ ὡς οἶδεν ὁ μόνος εὐδοκήσας ἐκ τοῦ τεχθῆναι, Θεοτόκε; Ωδή θ'. 'Αλλότριον τῶν μητέρων. Τῆς ἑορτῆς μεσαζούσης τῶν Ἰουδαίων, ἀνῆλθες, ὦ Σωτέρ μου, ἐπὶ τὸ ἱερόν σου, καὶ ἐδίδασκες πάν τας· ἐθαύμαζον οἱ Ἰουδαῖοι, καὶ, Πόθεν οὗτος οἵδε γράμματα, μὴ μεμαθηκώς; ἔλεγον. Ἰάματα χαρισμάτων, ὁ Λυτρωτής μου πηγάζων ἐπετέλει τέρατα καὶ σημεῖα, φυγαδεύων τὰς νόσου;, ἰώμενος τοὺς ἀσθενοῦντας. Αλλ' Ἰουδαῖοι ἐξεμαίο νοντο τῷ πλήθει τῶν θαυμάτων αὐτοῦ. Τοὺς ἀπειθεῖς Ἰουδαίους ὁ Λυτρωτής μου ελέγ χων, ἀνεβία·. Μη κρίνετε κατ' όψιν, ἀλλὰ τὴν δικαίαν κρίσιν κρίνετε. Καὶ γὰρ ὁ νόμος, και ἐν Σαββάτῳ περιτέμνεσθαι κελεύει πάντα ἀνθρώπου. Τα μείζονα τῶν θαυμάτων τοῖς μαθηταῖς σου, Σῶτερ, ὡς ἐπηγγείλω, παρέσχες, ἀποστείλα; εἰς τὰ Θεὸν τὰ τρία δοξάζω. Θεὸς καὶ φως. ἔθνη κηρύξαι τὴν δόξαν σου. Οἱ δὲ τῷ κόσμῳ ἐκή ρυττόν σου τὴν ἀνάστασιν, τὴν χάριν, καὶ τὴν σάρ χωσιν. Εἰ ἄνθρωπον περιτέμνετε ἐν Σαββάτῳ, μή πως λυθῇ ὁ νόμος, νῦν ἐμοὶ τί χολᾶτε, ὅτι ἄνθρωπον ὅλον ἐποίησα ὑγιῆ λόγῳ; «Κατὰ τὴν σάρκα ὑμεῖς κρίνετε, ο φησὶ τοῖς Ἰουδαίοις Χριστός. Ο τὴν ξηράν θεραπεύσας χεῖρα τῷ λόγῳ, τὴν ξηρανθεῖσαν πάλαι γῆν τῆς ἐμῆς καρδίας ἰασάμενος, Λόγε, ἀνάδειξόν με κα υποφόρον, ἵνα ἐργάσωμαι καγώ, Σώτερ, καρποὺς ἐν μετανοίᾳ θερμῇ. Λεπροῦσαν μου τὴν καρδίαν ἀποκαθάρας, καὶ τῆς ψυχῆς μου, Λόγε. τὰ ὄμματα φωτίσας, ἐπὶ κλί νης οδύνης με κείμενον ἀνόρθωσον, ὡς τὸν παράλυ τον ἀνέστησας ἐν κλίνῃ κατακείμενον. Δόξα. Αλλότριον τοῖς ἀνόμοις ἐστὶ τὸ σέβειν τὴν ἄνε αρχον Τριάδα, Πατέρα, καὶ τὸν Υἱόν τε, καὶ τὸ ἅγιον Πνεῦμα· τὴν ἄκτιστον παντοκρατορίαν, δι' ἧς ὁ σύμπας κόσμος δρασται, τῷ κράτει τῆς ἰσχύος αὐτοῦ. Θεοτόκ. Εχώρησας ἐν γαστρί σου, Παρθενομήτορ, τὸν ἕνα τῆς Τριάδος, Χριστὸν τὸν ζωοδότην, ὃν ὑμνεῖ πᾶσα κτίσις, καὶ τρεμοῦσιν οἱ ἄνω θρόνοι· αὐ τὸν δυσώπει, παμμακάριστε, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν. Εξαποστειλάριον. ῾Ο οὐρανὸν τοῖς ἄστροις. Ὁ τὸν κρατήρα ἔχων τῶν ἀκενώτων δωρεῶν, δός μοι ἀρύσασθαι ὕδωρ εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν, ὅτι συνέχομαι δίψει, εὐσπλαγχνε μόνε οἰκτίρμων. Δεκεμβ. κδ'. Εἰς τὸ Χριστοῦ Γενέσιον. Ανο δρέου Ἱεροσολυμίτου Ιδιόμελον. Ἦχ. δ'. Εὐφραίνεσθε, δίκαιοι· οὐρανοὶ, ἀγαλλιάσθε· σκιρτήσατε, τὰ ὄρη, τοῦ Χριστοῦ γεννηθέντος. Παρθένος καθέζεται τὰ Χερουβίμ μιμουμένη, βαστάζουσα ἐν κολποῖ;, Θεὸν Λόγον σαρκωθέντα· ποιμένες τεχθέντα δοξάζουσι· Μάγοι τῷ Δεσπότῃ δῶρα προσφέρουσιν ἄγγελοι ἀνυμνοῦντες λέγουσιν· ἀκατάληπτε Κύριε, δόξα σοι. Ο Πατὴρ εὐδόκησεν· ὁ Λόγος σάρξ ἐγένετο, καὶ ἡ Παρθένο; ἔτεκε Θεὸν ἐνανθρωπήσαντα· ἀστὴρ μη νύει· Μάγοι προσκυνοῦσιν· ποιμένες θαυμάζουσι, καὶ ἡ κτίσις ἀγάλλεται. Θεοτόκε Παρθένε, ἡ τεκοῦσα τὸν Σωτῆρα, ἀν έτρεψας τὴν πρώτην κατάραν τῆς Εὔας, ὅτι μήτηρ γέγονας τῇ εὐδοκίᾳ τοῦ Πατρός, βαστάζουσι ἐν κόλ ποις Θεὸν λόγον σαρκωθέντα. Οὐ φέρει τὸ μυστήριον ἔρευναν· πίστει μόνῃ τοῦτο πάντες δοξάζομεν, κράζοντες μετὰ σοῦ, καὶ λέγοντες· ανερμήνευτε, Κύριε, δόξα σοι. μας Όπω Τὴν ἄκτιστον παντοκρατορίας. Λ Φεβρουαρ. β'. Εἰς τὴν Ὑπαπαντής. Ιδιόμελον. Ἦχ. δ'. Σήμερον ἡ ἱερὰ Μήτηρ, καὶ τοῦ ἱεροῦ ὑψηλοτέρα, ἐπὶ τὸ ἱερὸν παραγέγονεν, ἐμφανίζοντα τῷ κόσμῳ τὸν τοῦ κόσμου πάροχον, καὶ τοῦ νόμου ποιητήν ἦν καὶ ἐν ἀγκάλαις ὑποδεξάμενος ὁ πρεσβύτης Συ μεών, γεραίρων ἐκραύγαζε· «Νῦν ἀπολύεις τὸν δοῦ λόν σου, ὅτι εἶδον οἱ ὀφθαλμοί μου τὸ σωτήριόν σου. Δ. ῏Ηχ. πλ. α'. Ἐρευνᾶτε τὰς Γραφές, καθὼς εἶπεν ἐν Εὐαγγελίοις Χριστὸς ὁ Θεὸς ἡμῶν. Ἐν αὐταῖς γὰρ εὑρι σκομεν αὐτὸν τικτόμενον καὶ σπαργανούμενον τιθη νούμενον καὶ γαλακτοτροφούμενον περιτομήν δεχθ μενον, καὶ ὑπὸ Συμεών βασταχθέντα, οὐ δοκήσει οὐδὲ φαντασίᾳ, ἀλλ᾽ ἀληθείᾳ κόσμῳ φανέντα πρὸς δν βοήσωμεν· Ο πρὸ αἰώνων Θεός, δόξα σοι. Ἦχ. πλ. δ'. Ο τοῖς Χερουβὶμ ἐποχούμενος, καὶ ὑμνούμενος ὑπὸ τῶν Σεραφίμ, σήμερον τῷ θείῳ ἱερῷ κατά τ μου προσφερόμενος, πρεσβυτικαῖς ἐνθρονίζεται ἀγκάλαις, καὶ ὑπὸ Ἰωσὴφ εἰσδέχεται δώρα θεοπρεπῶς· ὡς ζεῦγος τρυγόνων, τὴν ἀμίαντον Εκκλησίαν, καὶ τῶν ἐθνῶν τὸν νεύλεκτον λαόν περιστερών θ δύο νεοσσούς, ὡς ἀρχηγὸς παλαιᾶς τε καὶ καινής. Τοῦ πρὸς αὐτὸν δὲ χρησμοῦ ὁ Συμεὼν τὸ πέρας δεξάμενος, εὐλογῶν τὴν παρθένον Θεοτόκον Με ρίαμ, τὰ τοῦ πάθους σύμβολα τοῦ ἐξ αὐτῆς προ ηγόρευσε, καὶ παρ' αὐτοῦ ἐξαιτεῖται τὴν ἀπόλυσιν βοῶν· Νῦν ἀπολύεις με, Δέσποτα, καθώς πρώτη γείλω μοι· ὅτι εἶούν σε τὸ προαιών:ον Φῶς, καὶ Σωτήρα Κύριον τοῦ Χριστωνύμου λαοῦ. Σεπτεμβ. ιδ'. Υψώσει τοῦ σταυροῦ. Εἰς τὴν λιτὴν Ἰδιόμελον Ανδρέου Ἱεροσολυμί του. 'Ηχ. α'. Σήμερον ὡς ἀληθῶς, ἡ ἁγιόφθογγος ῥῆσις τοῦ Δαβὶδ πέρας ήλειφεν. Ἰδοὺ γὰρ ἐμφανῶς τὸ τῶν ἀχράντων ποδῶν σου προσκυνοῦμεν ὑποπόδιον, καὶ ἐν τῇ τῶν πτερύγων σου ἐλπίζοντες σκιᾷ, πανο κτίρμων, βοῶμέν σοι· • Σημειωθήτω ἐφ' ἡμᾶς τὸ φῶς τοῦ προσώπου σου. • Τοῦ ὀρθοδόξου λαού του τὸ κέρας ἀνύψου τῇ τοῦ τιμίου σταυροῦ σου Άναψα σει, Χριστὲ πολυέλεε. Εἰς τὸ γενέσιον τοῦ τιμίου ἐνδόξου προφήτου Προδρόμου. Ιδιόμελον. Ἦχος δ'. Ἐπεφάνη σήμερον ὁ μέγας Πρόδρομος. ἐξ ἀγόνων λαγόνων τῇ Ἐλισάβετ προελθών, ὁ μείζων πάντων τῶν προφητῶν προφητὴς, καὶ ἕτερος οὐκ ἔστιν, οὐδὲ ἐγήγερται· ὅτι τῷ Προδρόμῳ λύχνῳ τὸ φῶς ἀκολουθεῖ ὑπέρλαμπρον, καὶ τῇ φωνῇ ὁ Λόγος, καὶ τῷ νυμφαγωγῷ ὁ νυμφίος. Τῶν ἐνδόξων πανευφήμων ἀποστόλων καὶ προ το κορυφαίων Πέτρου καὶ Παύλου, εἰς τὴν λιτὴν Στίχ. Ιδιόμελον. Δεύρο, δήμοι, σήμερον· τὸ τῶν πιστῶν εἰρήνης καλλιέρημα· τοὺς τῆς χάριτος ὑφάντας '', Πέτρον και Παῦλον πρέπουσιν ἐγκωμίοις στεφανώσωμεν, ὅτι ἀφθόνως πᾶσι τὸν λόγον κατασπείραντες, σὺν τού τοῖς τὴν χάριν τοῦ Πνεύματος κατεπλούτησαν, καὶ τῆς ἀληθινῆς ἀμπέλου ὑπάρχοντες κλήματα, βότρυν ἡμῖν πέπειρον ἐδωρήσαντο, εὐφραίνοντα τὰς καρ δίας ἡμῶν. Πρὸς οὓς βοήσωμεν ἀνακεκαλυμμένῳ προσώπῳ, καὶ καθαρῷ συνειδότι, λέγοντες· Χαίρετε, πορθμευταὶ τῶν ἀλόγων, καὶ ὑπουργοὶ τῶν ἐν λόγῳ χαίρετε, τοῦ παντὸς ποιητοῦ καὶ κηδεμόνος εκλόγια τερπνά· χαίρετε πρόξενοι τῶν ἀγαθῶν, καὶ διωκταὶ τῶν δολερῶν. Οὓς ἱκετεύσωμεν πρεσβεύειν ἀεὶ εἰ ρήνην σταθηρὰν τῷ κόσμῳ δωρήσασθαι, πρὸς τὸν Κτίστην καὶ διδάσκαλον, καὶ ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν τὸ μέγα ἔλεος. Ἐκ τοῦ εἰς τὸν ἐν ἁγίοις Ιγνάτιον κ' Δεκεμβ. ᾠδὴ γ'. Όντως φερωνύμως κέκλησαι Θεοφόρος, Πάτερο νήπιος γὰρ ἔτι κομιδὴ ὑπάρχων, εἰς χεῖρας τοῦ Κυρίου φερόμενος ἵστασο, ἀναφωνοῦντος πρὸς ἡμᾶς Γίνεσθέ μοι ὡς τὸ παιδίον τοῦτο. Κοντάκιον ἦχ. γ'. Ἡ Παρθένος. Τῶν λαμπρῶν ἀγώνων σου, ἡ φωτοφόρος ἡμέρα προκηρύττει ἅπασι τὸν ἐκ Παρθένου τεχθέντα. Τοῦ τον γὰρ διψῶν ἐκ πόθου κατατρυφῆσαι, ἔσπευσας ὑπὸ θηρίων ἀναλωθῆναι. Διὰ τοῦτο καὶ Θεοφόρος προσηγορεύθης, Ἰγνάτιε ἔνδοξε. ΑΝΔΡΕΟΥ Τοῦ ἁγιωτάτου ἀρχιεπισκόπου Κρήτης "Ιαμβοι, γραφέντες πρὸς τὸν ὁσιώτατον ᾿Αγάθωνα ἀρχιδιάκονον καὶ χαρτοφύλακα τῆς ἐνταῦθα αγιωτάτης τοῦ Θεοῦ μεγάλης Εκκλησίας, ότε λαβὼν τὴν παροῦσαν βίβλον, μετέβαλε καὶ πάλιν ἀπέστειλε. Θεοφόρος, Θεοφόρος, Ἐγὼ μὲν εἰσῄτησα βίβλου την χάριν. Ὣς τὐξάμην, ἔγραψα πᾶσαν εἰς τάχος. Κάλλους γὰρ ἡμῖν γραμμάτων οὐδεὶς λόγος, Διαστολῆς τε καὶ σαφηνείας μόνης, Ης σχηματισμὸς ὀξυρύχων γραμμάτων, Φίλων ἐμοὶ κράτιστε καὶ διδασκάλων. Ιν οἶδεν, ἣν πέφυκεν ἀξίως νέμειν Καὶ τοῖς καθ᾽ ὑμᾶς τῶν φίλων εὐεργέταις 18. Ισ. ὑποφήτας. Ὡς δ' οὖν ἐμαυτὸν ῥᾷστα καὶ πείθειν ἔχω Καὶ κοινὰ τοῖς χρήζουσι θησαυρίσματα, Ὡς πλοῦτος ἔμπνους ἀφθόνως κενούμενος, Καὶ συλλεγέντα προσφάτως καὶ προσφόρως. Καὶ μάρτυς ἡ φθάσασα τῆς βίβλου χάρις. Ο Ηδιστα τοῖς σοῖς ἐντρυφῶ καθ' ἡμέραν, Οἷς ὡς μάλιστα καὶ λαλῶν σοι, προσβλέπω, Σὴν εὐπόριστον τῆς Γραφῆς παγκτησίαν Τὸν εὐσεβὴ νοῦν, τὴν προσηνή καρδίαν, Καὶ τὴν ἀρίστην τῶν τρόπων εὐρυθμίαν, Καθ' ήν ἅπαντας ἀσμενίζῃ τοὺς φίλους, Καὶ συμβιβάζεις ὡς θέμις τὰ πράγματα; Ζυγοστατῶν τε τῇ ροπῇ τῇ παγκάλψ. Οὕτω μὲν οὖν σοι καὶ λαλῶ, καὶ προσβλέπω Τὸν πρόξενόν μοι τῶν θεηγόρων λόγων, Λαβὼν πρὸς ὑμῶν οἷς θέμις τιμᾶς φίλους, Ὡς ἦν ἐφικτὸν τῷ γραφεῖ τοῦ πυκτίου. Πλὴν καταχρόνον τε καὶ προσῳδίαν Αὐτοὺς γράφειν, μάλιστα σεμνύνει πλέον. Αὐτὸς δὲ ταύτην ἀντιδέξῃ τὴν χάριν Πρὸς τὴν ἄνωθεν τοῦ Θεοῦ προθυμίας, Τοῖς τε ἑαυτοῦ δεξιοῖς παραστάταις. Εὐεργετεῖν γὰρ ἴστε τοὺς φίλους μάλα, Πᾶσι προκεῖσθαι καὶ προκιχρᾶσθαι θέλειν, Τὰ καὶ πάλαι τιθέντα τῷ μακρῷ χρόνῳ, Ιδρῶσι πολλοῖς τῇ φιλεργούσῃ φύσει, Καθ᾿ ἣν λελοχὼς προίκα του ποθουμένου Πόνοις, ἀριστοῦ τῶν γραφόντων βιβλία! Ανιστορῶν τε καὶ γραφῇ καὶ καρδίᾳ Τὸν ἄφθονον ῥοῦν τῶν θεοκτήτων πόνων. Τοὺς γὰρ γλυκασμοὺς ὧν ἀποστάζεις λόγων, Ἡ τοῦ βίου κάθαρσις ἀγγελεῖ πλέον. Λαλεῖν δὲ παντάπασιν ἐν παῤῥησία, Καὶ κιρνῶν τῇ καταλλήλῳ θέσει *Απαν πρόσαντες καὶ λόγου καὶ πράγματος. Καὶ τοῖς λογισμοίς ζωγραφων καθ' ἡμέραν, Ἐν οἷς τὸ κῦρος τῶν ἀληθῶν δογμάτων, Ὡς ἐν λάλοις πίναξιν ἐστηλωμένον. Καὶ τὴν νέαν συῤῥίζειν ὡς λαοπλάνον. Λόγοι τε τοξεύουσι τῶν διδασκάλων, ὺς πᾶσαν αὐτῆς τὴν νεόσπαρτον χλοήν, Εἰς νοῦν τετράφθαι καὶ σποδόν τεθρασμένη Απανταχού γῆς, κἀστραπὴς τάχους δίκην, Τῶν ἐντραφέντων ὀρθοδοξίαις λόγοις. Οὐ πραγμάτων κύκησις, οὐκ ἀφοὺς μέγας, Οὐκ ὄγκος ὕψους ἀρχικῆς ἐξουσίας. Απὴν γὰρ αὐτῶν πᾶς ἀβλεψίας σκότος Τὸν νοῦν τε συμφράττοντες ἐν παντευχία. Τὸ φῶς ἔναυλον καὶ πρὸ τῆς ἤδης τρέφων, "Εως ἂν εὗρες Χριστὸν, ὡς εὑρεῖν θέμις, Καὶ πυρσὸν αὐγάζοντα δογμάτων σέλας Ἡ μᾶλλον ἄνθρωπόν τε καὶ Θεὸν λέγειν. Πλὴν οὐ μεριστῶς, οὐδὲ μὴν πεφυρμένως. Οὐκ ἂν διδάξῃς. ἀσφαλὲς ὧν ἐν λόγοις. "Οτ᾽ αὖ διαιρεῖν εἰς δυοῖν ὑποστάσεις Πατρὸς μὲν Υἱὸν, καὶ βρέφος της Παρθένου. Τῆς δ' οὗ γ' ἐπεσχάτων τε καὶ σπορᾶς ἄνευ, 11 συνδραμούσα τῷ λόγῳ σαρχουμένῳ. Εντεῦθεν ὥσπερ κυρίως Θεητόκος Κηρύττεται τε καὶ σεβάζεται μόνη. Χριστὴν γεραίρειν ἴσμεν, ἀλλ' οὐχ ὡς δύο, Κἂν ἐν δύο πέφηνεν ὥσπερ ἐν δύο, Συρμού τε χωρίς καὶ τροπῆς πάσης δίχα. Ούκουν μεριστὸς ὡς ἐκόμβουν οι πάλαι, Δίχα τε τούτον συντεμεῖν ᾑρημένοι. Εἰς προϋπτον αὐτὴν ἐξελέγξεις την πλάνην, ἂν σφενδονᾷ μὲν ἡ Γραφή κατακράτης. Βελῶν δίκη, είπτοντες ἄνθρακα, λάλους, Καὶ τὰς νεωστί λυστοδήκτους τεθρίας. Χριστοῦ δὲ τὴν σάρκωσιν ἡλίου πλέον Διαδραμεῖν τε καὶ διαυγάσει φρένας, Ο; οὐδὲν ἡμαύρωσεν· οὐ καιροῦ ζάλη, Φυσᾷν δοκοῦσα καὶ κτυπῶν ὑπειγμένη, Οὐ πιοῦτο; ἀδρος, οὐ σεβοῦσα κομψότης, Φωτός καταστράπτοντος αὐτοὺς ἀσμίου, ῶν εἰς πέφηνας ἐκ βρέφους καὶ σπαργάνων, Καὶ πᾶν νόημα τῆς Γραφῆς ἐπιξέων. Ως φῶς ἀναστράπτοντος τῇ σῇ καρδίᾳ, Δὲ ὧν τὸν αὐτὸν σάρκα καὶ Θεὸν φύσιν, Οριστικῶς μὲν ἐκδιδάσκεις, οἷς γράφει; φύσεις. Τὸ μὲν γὰρ ἡ σύμφυρσιν, ἢ τροπῆς ἴχνος. Καὶ δογματίζων ἀκριβῶς εἰθισμένος, Τὸν συντεθέντα Χριστόν. Εἰς γὰρ οὐ δύο. Τοῦ μὲν πρὸ αἰώνων τε καὶ μητρὸ; δίχα, Τοῦ δ' αὖ μεταξὺ τῶν χρόνων Πατρὸς δίχα] Σπορὰν γὰρ ἔχε την χύσιν τοῦ Πνεύματος Επεσκίασεν ἐνθέως τῇ Παρθένῳ, 0; αὐτὸν γεννήσασα τὸν Θεὸν Λόγου, Ἐντεῦθεν αὐτῆς καὶ τὸν Υἱόν, ὡς ἕνα. Τομὴν γὰρ εἶχεν οὐδαμῶς τὴν εἰς δύο. Καὶ σαρξ πεφηνώς, εἷς μετ' αὐτῆς ἐκράθη, Ο τὴν καθ' ἡμᾶς οὐσιωθεὶς οὐσίαν. Τέμνοντες αὐτοῦ τὰς συνημμένας φύσεις, Ιν' εἰς ψιλὲν ἄνθρωπον ἐλπίζειν μόνον, Καὶ γυμνὸν εἶναι τὸν Θεὸν δοῖεν Λόγον. Αλλ' οὐδὲ συντιθέντας εἰς μίαν φύσιν, Τὸ προσλαβόν τε καὶ τὸ προσληφθὲν λέγω, Τοὺς Συγχυτὰς ἔλοιο συγχωρεῖν ὅλως. Η σύνθεσις πέφηνεν ἡ κατ' ουσίαν. * Εντεῦθεν ὥσπερ ἐνθέω παρρησία, Καὶ τὴν ἐν αὐτῷ προσφυῶς νοουμένην Αλλ' οὐ διιστῶν ἢ μερίζων ἰδίως. Καθ' ἣν ὁ νοῦς πέφυκεν ἰσχνῶς προσβλέπειν Τὰς συμβαθεῖσας εἰς ἑνώσεως λόγον. Οὕτως νοῦ μὲν τὰς ἐνεργίας δύο, Υἱοῦ τε Χριστοῦ καὶ προσώπου συνθέτου, Ὡς ἐκ μιᾶς πηγῆς τε (καί) συναυλίας Ολης διαμπαξ τῆς καθ' ἡμᾶς οὐσίας, Τα συνδραμούσας εἰς ὑπόστασιν μίαν Φύσεις δὲ Χριστοῦ ταύτας προδήλως δύο. Συμφύρσεως γάρ, οὐχ ενώσεως τρόπος, Ὡς αὐτὸς οἶσθα, καὶ διδάσκεις ἐμφρόνων. Χριστοῦ νοεῖσθαι τὰς ἐνεργείας δύο, Διπλὴν θέλησιν δογματίζεις συνδέως Τούτων ἑκάστην, πλὴν θεωρίς μόνῃ, Διακρίνειν τε τοῖς ἀσυγκρίτοις νόμοις, Αλλ' οὐ τραπείσας εἰς ἑαυτὰς οὐσίας, Τὰς ὡς ἑνός τε καί ἑνὸς παρηγμένας Κατ' ἄλλο κάλλο τῇ καταλλήλῳ φύσει Κοινῶς προϊούσας καὶ συνημμένας. Βίβλον ἐξῆλθον, ἣν ὁρᾷς, φίλος, πάνω.IN JOANNIS MALALE CHRONOGRAPHIAM.
Revocatur lector ad paginas edit. Bonn. quas numeri arabici inter uncos positi in textu Græco
representant.
αβροχία, 492.
ἀγανακτήσας κατὰ τοῦ υἱοῦ, 88,
152, 156, 166, 205, et alibi,
Αγανακτήθη, 438, 455, 449.
ἀγαπῆσαι φιλίαν, 467.
ἄγειν. ηγάγετο πρὸς γάμον Κομετώ. 430. ἀγάγαι, 110. ἀναγάγαι, 250, 457. συναγάγαι, 476.
ἄξας, 125. ἄξατε, 98. ἀντειτάξας, 398. εἰσάξαντας, 217. κατά
ξας, 185, συνάξαι, 185. συνάξας,
119, 177, 206. συνδιῆξεν, 167.
ἀγκυλόρινος, 106.
ἀγνεύσαντες active, 135, 207.
ἀγνώστως, 131.
ἀδρανείς, 215.
ἀγδισθέντα, 356.
ἄθλησις τῶν ἁγίων ἀποστόλων, 485.
αἴρειν. ἆρον, 240. ἐπαρόντες, 467.
αἱρετίζεσθαι. ᾑρετίσατο, 4.
αἰφνίδιον, 245, 405, 471.
αἰφνιδίως, 490.
αἰχμαλωσία, captivi, 150, 151, 154,
ἀκολουθοῦντες τῆς συνόδου, 412.
ἀκούει ὁ τόπος,dicitur, 255. ἀκούειν
ἀλλοτριοφάγοι, 180. ἀκηκοῶσα,
ἀκριβοῦν. Ακρίβωσαι τὸν ᾿Αγαμέ·
μνονα, 138. Ακριβώσατο παρ' αὐτ
τῶν τὸν χρόνον, 230.
ἀκριβῶς οὗτός ἐστιν ὁ Χριστός, 254.
ἀκροπολίται, 216.
ἄκτα, 443.
ἀκώνωπα, 265.
αλαστόρων δαιμόνων, 473.
Αλβον μέρος, 176.
ἀλεκτρυών. μετὰ ἀλεκτρυόνα, 275.
ἀληθινός, purpureus, 53, 415.
ἀλλοτριοφάγοι, 180.
ἀλυτάρχησε, 311. αλυτάρχησαν, 417.
Αλυτάρχης, 286, 289, 310.
αλυταρχικά, 312.
ἀλύταρχος, 310.
av,417.
ἅλωσις τῆς πόλεως, de terræ motu,
ἅμα cum genitivo, 95, cum genitivo et dativo, 219.
Αμιξία, 464, 483.
ἀμύνασθαί τινι pro τινα, 62.
ἐμφιέννυσθαι. ἡμφιεσμένον ἔχημα
χρυσέοις πετάλοις, 457. οχήματα
ἀργύρῳ ἡμφιεσμένα, 458.
ἀμφιθαλήν. 287.
ἀμφότερος, τῶν ἀμφοτέρων, 220,
πων, 66. τὸν ἄνθρωπον, Λατίνες,
228. τῶν ἀνθρώπων τοῦ ἀδελ
φοῦ, 325.
ἀνταίρειν.ἀντήρεν ό πατρίκης, αλά
ἀντεικόνισμα, 56.
κεῖν, 274.
ἀντιπεράσας, 80, 95, 139.
ἀντιποιεῖσθαι. ἀντεποιοῦντο τώ
Οδυσσέως, 115, 176, 351.
ἀντιφόρου, 397.
ἄν. ἐπηρώτησεν ποίας ἂν εἴη χώρας, ἀντέχεσθαι. οὐκ ἀντεχόμεθα δια
137. ὅσα ἂν ᾐτήσατο, 563.
ανά ημερησίας ἀνὰ φόλεις ιε', 439.
αναβάθρα του Ιππικού, 414.
ἀναβλύζουσα λεπτίδας χρυσοῦ, 456,
ἀνάγειν. ἀνήγαγον τῷ Φαραῷ, 65,
230, 254, 346, 593, 416, 440, al.
ἀναγινώσκων, litteris operam dans,
92, 352. ἀναγνούς καὶ ἀνατρα
φεὶς ἐν Κωνσταντινουπόλει, 385.
ἀνάδοχος αὐτοῦ ἐγένετο τοῦ ἀχράντου βαπτίσματος, 427.
ἀναδυῆναι. ἀναδυέντα πρὸς τὰ δόξαντα μεταξὺ αὐτῶν, 455. ἀν.
εδύη περὶ τὸ ποιῆσαι τὰ πάντα,
ibid.
ἀνακείραντες αὐτόν, 597.
ἀνακύπτειν. τὰ ἀνακύπτοντα, even
tus? 205.
ανακωδίκευσις, 448.
ἀναλίσκει Μαρίνον 404. ἀνήλωσε
με, 409.
ἀναλογουμένην, i. q. ἀνάλογον, 285.
αναμεταξύ, 414.
ἀναπατεῖν, 150.
ἀνάπλους ὁ πέραν Κωνσταντίνουπόλεως, 405, 405.
ἀνάπτεσθαι. ἀνήφθη amore, 150.
ἀναῤῥύεσθαι. ἀνεῤῥύσθησαν, 461.
ἀνάῤῥυσις, 39, 460.
ἀναστεναγμός, 63.
ἀνατρέφεσθαι. ἀναθρεψάμενον, 52,
ἀναφέρειν. ἀνηνέχθησαν, 251, ἀνήνεγκεν, 262. ανενέγκαι, 586.
ἀναφραγήναι, 328.
ἀναχρίειν. ἀνεχρίσθη ἡ θύρα, 380.
ἀνδρεῖος, ἀνδρεία καὶ πλήθει καὶ
ἀνδροκοῖται, 456.
ἀνεντέρισεν, 115.
ἀνεπηρεάστως, 383.
ἀνέρχεται ἡ θάλασσα καὶ κατακλύζει πάντας, 481.
ἀνέχεσθαι. τῶν πρεσβευτών μὴ
ἀνασχεθέντων εἰσελθεῖν, 194.
ἀνθηροπρόσωπος, 257, 425.
ανθρωπιστί, 255.
ἄνθρωπος. γυναικῶν καὶ ἀνθρώ
αντιφωνήσαντος ὑπὲρ αὐτῶν Τα
ζάνου, 460.
ἀνύειν. ἡνύσαμεν πλέον οὐδέν, 150.
αξίας κοιαίστωρος εἶχεν, 570.
ἀπάγειν. ἀπήγαγον τὴν ἀπόκρισιν,
154, nisi ἀνήγαγον legendus.
ἀπαλλαγήν, de judicibus, 448.
ἀπαλλάττειν, de judicibus, 534.
ἀπατεῖν, ἡπατοῦντο. 267
ἀπειλή, malum, 142. ἀπειλῆς π
πληρωμένα πολλὰ ἐγένοντο, 456
ἀπειλὴ φοβερά Θεοῦ, de lere
motu, 420, 498.
ἁπληκεύον, 335, 358, 452.
ἁπλοῦν. ἁπλώσαντες ἑαυτούς, 472.
ἡπλωμένων εἰς ἔδαφος νεκρών,
ἀπὸ σπαθίου, 495. ἀπὸ τῆς γυναί
κὸς ἤκουσαν, 481. ἀπὸ νομίσματ
τος ἑνός, 441. ἀπὸ διαλαλιᾶς ἀπὸ
εκεφαλίσθη σαν589. ἀπὸ ἐπάρχουν,
286. ὁ ἀπὸ φιλοσόφων, 202, 21
ἀπὸ cum passivo, 20, 26, 69, 74,
87, 153, 154, 159, 199, 220, **
ἀποδιδόναι. ἀπέδωκαν τας ψυχάς,
380, τὸ πνεῦμα, 409.
ἀποζωννύναι, ἀποξωσθεὶς τῆς ἀξίες
αὐτοῦ, 57. ἀπεζώσθη, 480, 494.
ἀπόθετα, 477. ἀποθέτων σίτου. 507,
ἀποκαθαρίσαντες, 135.
ἀποκαθιστάναι. ἀπεκατέστη, 5
ἀποκειμένην, fictam, 89.
ἀποκινήσαντος αὐτοὺς τῆς ἕξις
χίας, 427.
ἀποκρεωσίμου, 492.
ἀποκριθείς, 370.
ἀποκρισιάριος, 486.
ἀποκρύβει, 101.
ἀποκρύπτειν. φυγεῖν καὶ ἀπερν
Εῆναι τὴν τοῦ δήμου ὀργήν, ΜΠ
col. 1653–1654page 3 of 23
Triodium: ton. & obliq.
Ode 9.
Te Dei Matrem, per te facti salvi, o casta virgo,
proprie confitemur: le magnificamus cum spirituum choris.
Vos, apostoli salutaris laticis fontes effecti animam quæ siti peccati contabuisset, ceu affuso rore
abunde irrigastis.
Natantem pelago perditionis, ac jam aquis
obrulum tua me dextera, Domine, salvum fac,
sicut Petrum 1.
Velur qui salutarium dogmatum sal sitis
putre mentis meæ siccate ulcus, tenebrasque ignorantiæ dispellite.
Velut gaudium enixa, tu mihi luctum præbe;
quo divinam in judicii futura die consolationen,
Domina, invenire queam.
Hirmus alius.
Te cœli terræque mediatricem, magnificamus
omnes generationes: quippe, Virgo, habitavit in
te plenitudo divinitatis corporaliter ª.
Te, præclare apostolorum senatus, canticismagnificamus. Nam facti estis læla luminaria expel
lentes errorem.
Evangelica vestra sagena capientes rationales
pisces, eos semper Christo, o heati apostoli, in cibum offertis.
In vestris ad Deum precibus nostri, o apostoli,
mementote rogamus ut ab omni liberemur tentatione, qui vos desiderio laudamus.
Gloria.
Laudo te, trine, subsistentem unitatem, Pater,
Fili, et Spiritus sancte: Deum unum consubstantialem; Trinitatem ejusdem virtutis æternamque.
Te Matrem pariter virginemque, beatam dicunt
omnes generationes; velut per te a naledicto redempiæ: quippe gaudium nobis, Dominum scilicet,
genuisti.
De magno Canone. Hirnus alius.
Conceptionem sine semine sequens partus, inexplicabilis est. Incorrupta Matris virum nescientis
prægnatio: quippe naturas Dei nativitas innoval
Quamobrem tuam generationes omnes, ceu Matris
Deo sponsæ, magnitudinem, orthodoxe prædicamus.
Mens saucia est, corpus emollitum, spiritus
ægrotat, ratio infirmatur, vita est defecta; finis in
januis. Quid ergo, misera anima, factura sis, cum
Judex tua scrutaturus venerit?
Moses tibi, o anima, librum de mundi creatione
exhibuit indeque omnem justorum injustorumque
historiam, libris sacris contentam: c quibus,
anima, posteriores iniitata es, non priores, in Deum
peccans.
Lex infirmata est; desidet Evangelium; universa
Γραtili Scriptura neglecta est; prophetæ elanguerunt,
1 Matth. 31.
DO
Matth. v, 15. - Coloss. 11,
MAGNUS CANON.
ac omnis justi sermo; vulnera tua, o anima,
tiplicata sunt, nullo suppetente medico, qui sanet.
Novi tibi Testamenti exempla adduco, quibus, o
anima, inducaris ad contritionem. Æmulare itaque
justos; peccatores aversare, Christumque precibus
placa jejuniisque, et castitate, et morum lonestale.
Christus factus est homo, carne mecum conversans, ac quæcunque naturæ sunt, implevit, uno
excepto peccato; exemplum tibi, o anima, ac imaginem ejus qua se tibi inclinavit, humilitatis, præmonstrans atque præscribens.
Chris tus factus est homo, no latrones, meretricesque ad pœnitentiam vocans. Pœniteat te, anima;
jam regni porta aperta est, jamque ipsum Pharisi Publicanique, et adulteri, vitæ rationibus mutatis, præripiunt.
Christus Magos salvos fecit ""; pastoresque pariter vocavit ****
**; ac infantium populos fecit nartyres; senen glorificavit, ac viduam vetulam P
quorum, o anima, nec actiones imitata es nec vitam. Verum, va tibi in judicio.
Cum Dominus dies quadraginta in deserto jejunasset, postea esuriit q, ostendens quod est humanum: ne, auima, si te hostis invaserit, mosta
animo fias; precibus vero et jejuniis, confestim
repellito.
Christus tentabatur; tentabat diabolus ostendens
lapides ut panes ferent; subvesit in montem, ut
momento omnia mundi regna videret. Time, o anima, fabulam; esto sobria; omni hora Deum precare.
Turtur illa solitudinis amans '; vox clamantis
insonuit "; Christi lucerna '; penitentiam praedicans". Ilerodes sceleste egit cum Herodiade ▾;
videsis, anima, ne improborum relibus capiaris;
sed amplectere pœnitentiam.
llabitavit in deserto gratiæ Præcursor; omnisque
Judæa et Samaria, audientes currebant, el confitentes sua peccata, alacri animo baptizabantur ×;
quos, o anima, minime es imitata.
Honorabile connubium, et torus immaculalus 7: > utrumque enim Christus olim benedixit;
juxta quod erat carnem indutus, manducans, atque
in nuptiis Caua s, aquam faciens vinum, prinumque illic miraculum consecrans, ut tu, misera anima, salutem consequaris.
** Matth. xx1, 31. *** Matth. 1, 4.
Cant. 1, 12. • Isa. XL, 3.
seqq.
seqq.; Marc. vi, 17 seqq.
**** Luc. II, 8.
x. Matth.
Matth. 11. 16.
t Juan. v, 55. - Matth. e, 2;
Hebr. xu, 4.
1 scqq.
P Luc. ", 26, 37. q Matth. 15, 2
Marc. 1,
seqq.
▼ Matth. xiv, 3
3 Joan. 1, 2 seq.
Jamque ipsum Phariseis. Sic visum est corrigere, adjecta tamen margini correctione; plane
enim alludit Andreas ad locos, quibus Dominus significat præire Pharisæis in regno cœlorum, publicanos et meretrices, velut sint illi justi, quos
non venerit vocare; velut nimirum sibi justos,
existimataque sua justitia, veram, Christi gratia
justitiam repellentes, quam peccatores, qui se tales
nossent, facile invitati amplexarentur: atque
utinam vel nunc temporis defecisset id hominum
genus, nosque ipsos sciremus homines.
Christus paralyticum, lecto sublato ambulantem, ▲
erexit *, mortuumque adolescentem, viduæ filium,
exsuscitavit b; nec non puerum centurionis ©; ac
se Samaritanæ prodens, adorationem tibi in spiritu, o anima, deformavit d.
Sanavit Dominus fimbriæ tactu sanguine fluentem *; mundavit leprosos; cæcos et claudos illuminans erexit: surdos denique et mutos 1, ac
mulierem deorsum inclinatam, sermone curavit *
ut tu, misera anima, salutem consequaris.
Morbos curans Christus Verbum, pauperibus
evangelizavit; claudos curavit; comedit cum publicanis; cum peccatoribus consuetudinem habuit
tactu manus animam filiæ Jairi quæ jam migrassel
corpore, reduxit h.
Publicanus salvus evadebat i; et meretrix casta i
at Pharisans superbiens, realum incurrebat: primus siquidem ille dicebat, Esto mihi propitius;,
illa vero: • Miserere mei;» tertius denique fastu
glorians clamabat; ‹ Gratias ago tibi, Deus; i» et
quæ deinceps sequuntur arrogantia verba.
Zacchæus, quanquam publicanus k, salvus nihilominus eliciebatur: Simonque Pharisus fallebaSur 1, meretrice interim remissionem ab eo oblinente, qui potestatem habet in terra dimittendi
peccata; › quem tibi ipsa, o anima, redde propitium.
Non es imitata, o inisera anima, meretricem illam quæ, accepto alabastro unguenti, lacrymis unxit Dominicos pedes, et extersil capillis; ejus ni
mirum, qui veterum illi criminum chirographum
discidisset.
Nosti, o anima mea, ut urbes quibus Christus
Evangelium praedicavit, fuerint maledicta n; time
exemplum, ut ne similis evaseris: urbi siquidem Sodomorum conferens eas Dominus, ad usque
infernum damınavit.
Ne, o anima mea, desperatione deterior fas; quæ
Chananææ fidem audieris, qua filiamı, Dei verbo
sanavit: Clamna ex imo corde, sicut illa Christo
Salva me quoque, Fili David °.
Miserere; salva me, Fili David, iniserere, qui
verbo sanasti vexatos a dæmone Misericordem illam, velut olim lalroni, nili loquere vocem
‹ Amen dico tibi, eris mecum in paradiso P, › cum
in mea gloria veniam.
Te latro accusabat, latro nihilominus Deum prædicabat: ambo enim pendebant e cruce. Τu vero,
ut multa misericordia, ctiam mihi, velut fideli illi
latroni, qui te Deum agnovit, gloriosi tui regni
aperi januam.
Videns te creatura affixum cruci defixa teneba
tur; montes et petræ timore dissecabantur; terra
a Joan. iv, 24.
1 Luc. XVHI,
Matth. 13, 6. b Luc vii,
c Matth. vult.
seqq.
▲ Marc. v, 22 sept
m Matth. ix, 6.
Lac.», 10:04,
6 Luc. xi, 11.
Luc. vi, 56 seqq.
e Maith, ix. 20 seqq.
↑ Matth.
j Luc. xvi, 11. Luc. sit, 3
Matth. xv, 22. Luc. ss11, 15.
CANON IN LAZARUM.
quatiebatur; spoliabatur infernus; lumenque,
Jesu, videns carne confixum clavis, die media 'vbtenebratum est.
9 Psal. cv, 21.
Ne, rogo, dignos a me pœnitentiæ fructus exegeris; nam virtus mea in me defecit. Dona cor semiper contritum, et spiritus paupertatem; quo hæc
semper, tibi soli Salvatori, ut acceptabilem bostiam
offeram.
Judex meus et cognitor meus; qui venturus iterum es cum angelis judicaturus mundunı universum: tunc ne propitius intuens, parce ac miserere, o Jesu, qui supra universum bumanum genus
peccavi.
In Sanctam.
Tua illa nova vivendi ratione universos in stuporem egisti; tum angelicos ordines, tum portalium cœtus: quæ velut sine corpore vixeris, sisque supergressa naturam: quamobrem velut sine
corpore pedibus incedens, o Maria, Jordanem
transivisti.
fis Creatorem placa, o sancta Maler, qui te laudibus celebrant; ut a malis et calamitatibus undequaque imminentibus liberemur: quo liberati a
tentationibus, Dominum qui fecit gloriosamn, incessanter magnificemus.
In Andream.
Andrea venerabilis, ac beatissime Pater, Cretæ
pastor, ne cessaveris orare pro iis qui te laudant;
ut ab omni ira, et afflictione, exitioque, immensisque lapsibus liberemur, qui fideli te animo hono
ramus.
Gloria.
Trinitas consubstantialis, Unitas trine subsistens,
te laudamus; Patrem glorificantes, magnificantes
Filium, ac Spiritum adorantes, unum vere natura
Deum, vitamque et vitas interminabile regram.
in Deipar.
Urbem tuam serva, Dei genitrix intemerata; in te
siquidem fideliter regnat, ac in te firmatur; tuaque
victrix opera, tentationem omnem fugat, hostesque prædatur, ac moderatur subjectos.
Ad vesperas [Parasceves ante Ramos] canimus
huncce canonem, editum a sancto paire domino
Andrea Cretensi, cognomento Hierosolymita.
Ode 1, ton. 1. Hirmus.
Omnes pro victoria Deo cantemus laudes, qui
fecit portenta mirabilia brachio excelso, et salvavit
Israelem q; quonianı glorificatus est.
Suscitando, o meus Salvator, Lazarum quatriCOMBEFISHI NOTÆ.
Vilamque et vitas. Hoc
ultimum, cum sit abstractum, non videtur aliter
sane et e theologia in Deo dici, quam intellectum
velut in sensu causali: ut dicatur Deus et Trinitas,
in se et substantialiter vita; quod est singularisPATROL. GR. XCVII.
sime, simulque vitæ, ceu omnium arrhe'ypa
vita. Est modus loquendi, mysticis maxime,
in quibus magnus fuit Andreas, perquam familiaris.
13 S
duanum mortuum, excelso cum brachio a morte
liberasti, ac ostendisti potentiam, qui sis fortis.
Vocans Lazarum a monumento, confestim resuscitasti infernus autem inferne amare luxit,
genensque, tuam, Salvator, potentiam tremuit.
Lacrymatus es, Domine, super Lazaro, assumptam a te carnen dispensatione, ostendens; quodque exsistens Deus, homo factus sis nobis sim
milis.
Marthæ Mariæque lacrymas cohibuisti, Domine,
suscitato, Salvator, a mortuis Lazaro: et ubi
potentia tua, spiritum mortuo reddidisses.
Humano more percontatus es, Domine, ubi
Lazarus positus esset, ostendens omnibus, o Salvator, sinceram ad nos, et vera carnis assumptione,
@conomiam.
Tunc inferni contrivisti portas vocando Lazarum, hostisque enervasti potentiam: ac adegisti
ut ante crucem te tremeret, o solus Salvator.
Occupasti, o Domine, tanquam Deus, detentum
ad inferno Lazarum, ac vinculis absolvisti
quippe, o potens, tuo omnia cedunt præcepto.
Gloria.
Laudemus Patrem, Filiumque, et Spiritum sanclum, indivisam in natura una Trinitatem, et cun
angelis, velut Deum unum increatum, gloridicenus.
Et nunc.
Factum nobis, Patris beneplacito, sine mutatione
et commistione similem vitæ Auctorem, o Dei
Mater, de Spiritu sancto, immutabiliter, nihilque φυρlæsa integritate concepisti.
Ode 2. Hirmus.
Allende, caelum, et loquar, Christumque, qui solus clemens est, propensiorique in humanuın gebus affectu, cantico celebrabo.
Gloria qui vocasti tantum, quatriduǝnumque
mortuum amicum Lazarum de sepulcro suscitasti.
Audivit tuam vocem qui erat sine spiritu, animaque vivificatus, confestim te, Domine, laudans,
a mortuis resurrexit.
Qui fetens Lazarus erat, tua, o meus Salvator,
suscepta auditaque vivifica voce, e tumulo resurrexit.
Lacrymatus es super amicum, o Salvator meus;
astruens, ut nostram vere indueris naturam, eumdem resuscitans.
Contremuit infernus, mox ut ad vocem, vinctum
institis, ad vitæ hujus postliminio auras revertenten, aspexit.
Obstupuerunt Hebræorum populi, cum vocando,
o Salvator, fetentem Lazarum, verbo resuscitasti.
Concussa sunt inferni receptacula, ut tune statim vivificantis voce Lazarus animaretur.
Ode 3. Hirmus.
CANON IN LAZARUM.
Lapidem quem reprobaverunt ædificantes, hic
factus est in caput anguli г.› Hæc petra est, in qua
Christus fundavit, quam ex gentibus redemit Ecclesiam.
Miracúlum novum et insolitum. Quomodo universorum Creator, vclut ignoraret, quod non ignorabat, percontabatur? Ubi positus est quem lugetis? Ubi sepultus Lazarus, quem ego brevi sum a
mortuis suscitaturus?
Lapidem quem tibi advolverant, qui tuum curarant funus, ubi Jesus a Judæis jussisset revolvi,
te statim resuscitavit; vocans te: Lazare, resurge;
veni ad me, ut tua infernum voce percelleres.
Martha Mariaque, o Domine, gemendo clamabant: • Ecce quem amabas, quatriduanus fetet.
Si fuisses hic, non fuisset mortuus Lazarus.
Verum qui nusquam deesses, eum statim vocando
resuscitasti.
Stillans dispensatione lacrymas super amicum,
carnem quam ex nobis assumpsisses, essentia non
apparentia, unitam tibi ostendisti: utque Deus
benignus ac misericors, eum station vocando resuscilasti.
Heu me vere nunc perii ac de me actum est,
clamabat infernus ad mortem: Ecce enim Nazaræus ille inferna concussit, sectoque meo ventre,
mortuum sine spiritu, vocando resuscitavit.
Ubi Hebræorum dementia? Ubi incredulitas?
Quandiu impostores? quandiu adulteri? Videtis
mortuum ad vocem unam exsilientem, et non creditis
Christo? Vere vos oinnes filii tenebrarum.
Gloria.
Te unum de Trinitate novi, quanquam es incarnatus; unumque glorifico Filium incarnatum, ex
Deipara sine semine vatum, ipsumque cum Patre,
el Spiritu sancto, Filium unum glorificatum.
nanc
Nova, ex dispensatione, visio, et horrenda, quant
præviderunt veraces prophetæ nempe, Deiparam
Virginem, conceptu partuque sine semine, castam
a partu manentem.
Ode 4. Hirmus.
Elevatus est sol‘, lunaque stetit in ordine suo.
Elevatus es in ligno, o longanimis, tuamque in ev
Ecclesiam fixisti.
Lacrymatus es, Domine, super Lazarum: hominem te ipse ostendens, excitastique, Domine,
mortuum, ac te populis Dei Filium probasti.
Audivit qui sine spiritu erat præceptum tuum
Lazare, veni foras ";» festinusque resurrexit
cum fasciis; exsiliensque, o bone, Lua potenti
specimen exhibuit.
Sedasti Marthe et Mariæ lacrymas, o Christe
Josule x, 13.
* Psal. cxvii, 22; Matth. xx1, 42. • Joan. xt, 39,21.
" Jean. si, 45.
Deus: Lazarum auctoritate vocans, vocando susci
tasti; isque te adoravit.
Lacrymatus super Lazarum pro hominis ratione,
eumdem qua Deus excitasti: percontabaris,
bone, ubi esset sepultus quatriduanus, fidem
astruens assumptæ humanitati.
Volens passionis tuæ et crucis symbola, o bone,
declarare; insatiabili rupto inferni venire, quatriduanum resuscitasti divina potestate.
Quis vidit, quis andivit, ut mortuus homo jam
ftens resurrexerit? Equidem excitarunt Elias,
Eisseusque; haud tamen ex tumulo, vel quatriduanum.
Tuam, Domine, laudamus polentiam; laudamus
et tuas, Christe, passiones; illa quidem tanquam
misericors, miracula operabaris: has aulem dispensatione subiisti ut homo.
Deus es atque bomo, vera rebus probans nomina.
Tu, Verbum, carne monumentum adisti, quatriduanumque divina auctoritate suscitasti.
Obstupuerunt, Domine, Hebræorum populi, ut
viderunt ad tuam vocem resurrexisse Lazarum de
sepulcro; tuisque nihilominus miraculis increduli
permansere.
Gloria.
Eternum a Patre tuo, o Salvator, ceu unus de
sancta Trinitate elulsisti: in tempore autem, qui
sis major substantia, in spiritu, ex sanguinibus virginalibus, sumpta carne prodiisti.
Et nunc.
Dei Genitricis conceptio sine semine; partus a
corruptionis violatione immunis. Deus siquidem
utrumque operalus miraculum, nobis uniendus,
seipsum exinanivit.
Ode 5. Hirmus.
Da nobis, Fili Dei, pacem tuam: non enim extra
te cognoscimus alium Deumn: quippe Deus ipse
vivorum mortuorumquè exsistis.
Qui sis vita, Domine et lux vera, vocando Lazarum, exsuscitasti: ut potens enim, Deum te
vivorum et mortuorum exhibuisti.
Non ferens, o Jesu, infernus, importabile præceptumì tuum; quanquam receperat multos, consternatus est; vivumque Lazarum ad primam vocem tuam, non mortuum dedit.
Qui verbo olin spiritum jungens pulveri, lutum
spiritu animaveras, o Verbum vitæ, nunc quoque
verbo, e corruptione subterraneisque, amicum
suscitasti.
Nullus est, Domine, qui tuæ voluntati resistal r: Quare ubi mortuum vocasti Lazarum,
mos qui sine spiritu erat, resurrexit; ferensque
vincula, pedibus gradiebatur.
(Judæorum amentatum! 0 hostium cæcitatem!
Quis vidit mortuum suscitatum de sepulcro? Elias
olim exsuscitavit quidem, haud tamen e sepulcro,
aut quatriduanum*,
▼ Esther x1, 9. Il Reg xvj £2.
TEO;.
CANON IN LAZARUM.
Incomparabilis, longanimis, qui propter no8
omnia, et opereris ut Deus, et patiaris ut homo
omnes nos regni tui facito participes intercessioniτου
bus Lazari.
y Joneæ. 11, 1.
Jubx,
Goria.
Prææterna, coæterna, eodem honore Trinitas;
Pater omnipotens, Fili, Spiritus sancte, Unitas
sancta trine subsistens; Adæ filios salva, qui te
canticis celebrant.
In Deipar.
Intemeratum tuum uterum, ex eo carnem sumens,
sanctificavit, o casta, divinissimus ille, qui in
Trinitate, Deus Verbum ex Patre, cum Spiritu
sancto, adoratur.
Qde G. Hirmus.
Projecisti me in proiundum cordis maris *,»
salvumque, o Salvator, a mortis servitute fecisti,
ac impietatum mearum vinculo absolvisti.
Percontatus es ubi essem, qui nosti omnia: me,
Salvator, velut homo natura, lacrymis es prosacutus; tuoque mortuum suscitasti præcepto.
Me, Salvator, vocasti, ex imo inferno, clamat
ad te Lazarus inferni liberatorem; ac me mortuun
tuo suscitasti præcepto.
Me, Salvator, corpus de luto induisti, et inspirasti in me vitam, vidique lumen tuum: ac tuo me
mortuum suscitasti praecepto.
Tu meam sine spiritu carnem animasti: «Ossibusque et nervis compegisti me x;, ac tuo nie
mortuum suscitasti præcepto.
Dirupisti omnium edacem inferni uterum: me,
Salvator, liberasti tua potentia; ac mortuum tuo
suscitasti præcepto.
Tolam meam massam, o Salvator, portasti: ca,
stamque servasti vulvam intemeratam, ex qua,
unus de Trinitate exsistens, processisti.
Gloria.
Tuam, Trinitas sancta, glorifico misericordiam,
et cum angelis Trisagium hymnum decanto: laur
dantium te animarum miserere.
In Deipar.
Subiit Verbum tuum intemeratim uterum
eumdemque rursus, postquam fuit natus, Dei Genitrix, rem plane mirandam! servavit castum.
Ode 7. Hirmus.
Pueros tuos positos in fornace, Salvator,
non tetigit ignis, nec eis aliquid molestiæ attulit.
Tune hi tres quasi ex uno ore laudabant et benedicebant, dicentes.:- Benedictus Deus patrum nostrorum ª. ›
Flevisi super mortuum, misericors Salvater,
quo populis omnibus, te nostri causa, cum Deus
esses, factum hominem ostenderes. Ac sponte lacıymatus es, formam nobis velut a natura inditi,
paternique amoris proponens.
Quatriduanus Lazarus, ut tuam inferne, Salvator, vocem audivit, excitatus laudavit te; gaudioque
Dan. 11, 26.
exsultans in hunc modum clamabat: Tu Deus et
Creator meus; te adoro ac laudo qui resuscitasti me.
Quanquam sum vinculis astrictus, o Redemptor,
clamabat inferne Lazarus, haudquaquam tamen
mansero in ventre inferni, modo tantum inclamaveris: • Lazare, veni foras:: quippe lumen
meum atque vita es.
Rogo te, inquit, Lazare: resurge; exi cito a
meis claustris: abi ergo: Præstat ut ablatum
unuin, quam ut omnes quos olim esuriens absorbui, amare fleam.
Quid vero, inquit, Lazare, moras nectis? Amicus clamat: c Veni foras.» Surgens ergo exi, ut
et ego remissionem habeam: ex quo enim te comedi, mihi esca in vomitum versa est.
Cur non cito exsurgis, Lazare, clamabat ab infernis lugens infernus; cur non hinc statim exsuscitatus curris, ut ne et alios, te resuscitans Christus,
mihi auferat captivos?
Fuisti, Christe Domine, babitus admirationi,
multis id temporis insignibus ad miraculum patra.
tis: quippe red didisti lumen cæcis; surdorumque
aures sermone aperuisti, ac amnicum Lazarum, divina vocans auctoritate, a mortuis suscitasti.
Gloria.
Trinitatis cantionem promamus, glorificantes,
alernum Patrem, Filiumque, et Spiritum rectum;
solam unam substantiam, ac trine laudemus,
Sancta, sancta, sancta es Trinitas.
In Deipar.
Te, Christe, ut unum glorificamus de Trinitate,
quod carne ex Virgine, sine mutatione sumpta,
humano more sustinueris omnia; non excedens,
quanquam nobis unitus, Jesu, paterna natura.
Ode 8. Hirmius.
‹ Cœli cœlorum, et aquæ quæ super cœlos
sunt b, benedicite, laudate, et superexaltate Dominum in sæcula ©. ›
Qui creavit et conservat omnia, misericordia
motus Bethaniam advenit Lazarum suscitaturus.
Quatriduanus fetens, ac institis involutus, te
vocante, resumpto spiritu exsiliit, qui mortuus
erat sine spiritu.
Ut vidit Judaicus populus, ad tuam vorem
resuscitatum mortuum, Christe, dissecabatur.
Tenebrosi circa lumen Judæi, quidni habetis
fidem resurrectioni Lazari? ea Christi facinus est.
Exsultet Sion, laudetque vitæ auctorem, qui de
sepulcro, sermone resuscitavit Lazarnm.
Te cœlorum militiæ, terrigenarumque genus,
Lo Salvator, laudaverunt, cum resuscitasti Laza
.rum.
Gloria.
Cumn Patre, Filioque, etiam Spiritum glorifico;
nec laudans dicere cosso: Ter sancte Deus, te glorifico.
ḥ Psal, cxlvii!,
Dan.!!!,
CANON IN LAZARUM.
In Deipar.
Benedico te et adoro, qui natus ex Virgine, non
excessisti throno gloriæ sanctæ tuæ.
Ode 8. Hirmus.
‹ Fecit potentiam in brachio suo: deposuit enim
potentes de sede, et exaltavit humiles, Deus Israel;
in quibus visitavit nos, Oriens ex alto; nosque direxit in viam pacis d.,
Pari Bethania nobiscum cantico celebret miraculum: in ea enim naturali carnis lege, Lazarum
suscitaturus Creator flevit; deincepsque Marthæ
lacrymis ac Mariæ luctu mutatis in gaudium, more
Luum vitæ restituit.
Quo tuam, Verbum, resurrectionem astrueres,
Lazarum e sepulcro vocasti, divinaque potestate
resuscitasti; ut te populis, Deum pariter et honinem ostenderes, qui templum illud corporis tui excitaverise.
Ferreos etiam vectes olim contrivistit:» perterruisti tua voce infernum; moxque cum eo, etiam
expavit mors, ut viderunt, Salvator, quem apud
se Lazarum vinctum detinebant, reddita voce anima, vitæ instauratum,
Obstupuerunt omnes, Salvator, ut viderunt te
flentem mortuum Lazarum, dixeruntque nefarii
Ecce quomodo diligit eum?» Ocius ergo eum vocasti, resurgensque qui amiserat spiritum, impe
rante te, corruptionem deponit.
Concussæ sunt portæ; contriti veetes; soluta
defuncti vincula. Porro infernus, Christi perculsus.
voce, amare ingemuit, succlamavitque: Heu me!
Quænam, et cujus vox illa, quæ mortuos ad vitam
reducit?
Proinde resurgas, voci obediens: te foris amicus tuus advocat; ipse est qui olim suscitavit mortuos. Equidem mortuum excitavit Elias, pariterque
Elisæus; ita nihilominus ut eorum ipse ministerio
loqueretur ac operaretur.
Tuam, Verbum, incomparabilem fortitudinem
laurlamus: Ossibus siquidem et nervis, verbo tuo,
velut universorum fictor, mortuum compegisti ®;
huncque, Salvator, quemadmodum filium viduæ in
lecto jacentem, ab infernis resuscitasti.
Gloria.
Sanctissima Trinitas, Pater æterne Deus, Fili
coæterne et Deus Verbum, bone Paraclete, sancte
Dei Spiritus, unum trini Solis lumen, ejusdem naturæ substantia, Deus unus et Dominus, tu mundi
miserere.
In Deipar.
Qui universa in sapientia, Jesu, creasti, neque
totum ex Virgine induisti, quique totus in paterno
semper manes sinu; tu, Christe, Spiritum sanctum
tuum in tuum ovile divina mittens auctoritate,
nos ohumbra et protege.
4 Luc. 1, 51, 52, 78, 79. • Joan. 11, 19. f Isa. xLv, 2. 8 Job x, 11.
Dominica in Ramis Palmarum, vespere adl Comple
torium canimus Triodium D. Andreæ Cretensis
similiter facimus reliquis Majoris Hebdamada
diebus sero ad Completorium.
Ode 1, ton. 4, obliq. Ei qui urbes contrivil.
Imitemur, fideles b, Joseph castimoniam: animi
proposito illo, quo præditam ratione honestavit
heminum substanțiam; posita in actione virtule,
in omni custodia viventes.
Otiositas a bonis, ficui assimilis est; hanc ergo
caveamus; nec sicut illa tunc aruerimus, quæ foliis
opacam luxuriantemque Synagogam typo praferret 1.
Dominicam imaginem figurans Joseph, in lacum
mittituri, venditur a fratribus, omnia vir inclytus
sustinet in typum vere Christi.
Caventes ficus sterilitatem, fratres, intelligamus
exemplum; ne sicut illa tunc aruerimus, cum esuriens benignus Dominus ad eam divertit.
Festinans Jesus pro mundi salute pati, ultro cum
discipulis suis, Hierosolymam ad spontaneam passionem, quam passurus venisset, ascendit k.
Domino ad patiendum omnia festine accedenti
adherentes, parati ad ludibria, ad sputa ac convicia
simus, quo ejus intemeratis passionibus, nos fideles pariter glorificemur,
Passionibus passiones sanat, qui pro nobis patitur: volens quippe, humana nostra natura, vivificas suas recipit passiones, quo nos efficiamur
salvi.
Gloria.
Tria glorifico, galerna i tria sancta laudo; tria
corterna in substantia una prædico. Unus siquidem, in Patre, Filioque, et Spiritu sancto, Deus
glorificatur.
In Deipar.
Moysis quidem virga, nec non virga Aaṛonis,
i Matth. xxi, 19. i Gen. xxxvi, 21, 28. * Matth. xx, 17 seqq.
ʼn Gen. xxxix, 8.
Spirant hæ odæ devotissimum quidpiam, recumbente, ac ministrante Martha. Auctor Syac plane sacro illi Dominicæ Passionis tempori
congruum. Perstringit in eis Andreas, quæ præcipua iis diebus gesta a Domino recolit Ecclesia
in quæ etiam exstant plurimæ Patrum devotissimæ
orationes, Græca pietate frequentalæ, ut quæ
exstant variæ nomine Chrysostomi, quanquam
non sint ejus omnes: maxime illa in ficum arefactam tom. VI Front, quam Sirlet. habet Damasceni nomine in apographo R. P. Sirmundi. Videtur ex præcipuis quam edidimus Amphilochii in
mulierem peccatricem, ex eodem apographo, dictam feria 3 majoris illius hebdomadæ, qua Græci existimant eain unctionem factam, aliam ab ea
quam Joannes memorat ante sex dies Paschæ, in
domo, ut videtur, Lazari, factam et ipso cum Jesu
naxarii ad eum diem, de mente Chrysostomi, nun
tantum existimat aliam unctionem, quod sane videtur habere planus Scripture contextus, sed et
aliam ungentem, in quo tamen adversatur traditio.
seu quasi-traditio Latina. Nihil sane vetat, ul ne
impensior in obsequium Domini Maria quem, concepta ex fratris resuscitatione Judæorum invidia,
morti proxime tradendum vel sciret, vel conjicere,
iterum in domestico oppido, aliaque et alia domo,
vel etiani eadem; si quidem Simon leprosus fuit
Lazari pater, ut refert traditum Synaxarii auctor
Sabbato ejusdeni Lazari; ac velut in sepulturam
ejus, quam præveniret, unxerit. Erat mulier copiosa unguentis, adeo illustri stemate ac divite familia, castelloque sic regiae urbi vicino.
TRIODIA MAJ. HEBD.
mirabiliter mutata', majorem ratione dispensatio
nem habuerunt: at tuus, Dei Genitrix, novum paro
tum initial uterus,
Cath., seu sess. ton. 4. Apparuisti hodie.
Ne le, anima, occupet ficus crimen; sed stude,
ut probe sulcans, fertilia Christo, tuo auctori adducas corda, ea illi in pœnițeutia offerens.
Ode 8. Eum glorifica qui est in monte sancto.
Vitam castitate ornantes, ac prudentia servantes
Adem, justos comparemus mores, ut Christum viriliter sequentes, cum eo crucifigamur.
Cum Joseph patriarcha, Evam aliam, Ægyptiam
invenisset, haudquaquam potuit induci ad improbum facinus; sed stetit velut adamas quidam, ad
vitiosas affectiones invictus.
Vitae hujus itinera peragens, Salvator meus,
esuristi voluntate, desiderans universorum salutem: hæc quippe tua erat ſames; eorum conversio
qui a te aberrassent".
Primus parens, ut ligno gustato, se cognovit nudum ac erubescere coepit, acceptis foliis ficus,
seipsum succingens, Synagogam nudatan Christo
prafiguravit ".
Te te, anima, præpara ante exitum; teipsam
compara ad vitam illam futuri ævi, ac una cum
Christo, ad passionem pro te properante, ut gloriam paret, contende pali, morique, ac crucifigi.
Qui non horruerit mors, o Salvator? qui non occurrens infernus, festine ad passionem juxta beneplacitum accurrenti, expaverit; ac videns euntem,
ut pro iniquis moriaris;
Ut Judæi, sacerdotesque et Levitæ, viderunt
Lazarum suscitatum F, livido animo conjurationem
fecerunt, Christumque dolo traditum, Pilato in mortem tradiderunt.
Tua illa agna, ancillaque et virgo, videns ad morten contendentem Pastorem bonum, pro nobis
positurum animamq, maternis visceribus condolens
cruciabatur.
Gloria.
Laudo te, ut essentia unitatem; colo, ut nitatem personis, Pater, Fili, ac sanctissime Spiri
tus; æternum regni tui imperium glorifico in
cula.
1 Exod. 1v, 3'; Num. xvii, 8.
xt, 47 seqq. q Joan x, 11.
m Gen. xxxx,8
Gen. xxxix, 8.
In Deipar.
Te, Christe, Deipara orat; supplicat discipulorum populus: tuam mundo tuo dona pacem; miserationesque illas tuas abunde nobis in sæcula
largire.
Ode 9. Virginitas a matribus aliena.
Aliena ab inhonestis turpibusque, castitas; jnstisque, peregrina iniquitas. Porro magnus ife Joseph, vitato peccato, castitatis collegit divitias r;
Christi revera imago et figura.
seqq.
n Joan. iv, 7.
Gen. 1, 7. • Joan.
Aliena ab iniquis scelestisque probitas; incredulisque, peregrina Dei scientia. Hæc porro Jukei
improbe repulerunt: quare et soli sortiti sunt instar ficus maledictionem.
Esuriit humanam salutem, qui esset e panis vitæt, › Christus Deus meus: quamobrem ad sterilem ficum, Synagogam veniens, ut legalibus
foliis vidit luxuriantem, maledicto addixit.
Legis sterilitatem olim maledixisti, quæ umbrosam legis mentem, ceu folia virentia præferrel;
fructibus autem operum, propter improbitatem,
destituta esset u: at nos omnes gratiæ filios, Salvator,
benedicas.
Olim quidem virga Moysis in serpentem; Aaronis autem in virorem mutata s; quæ sterilis,
quæ arida esset, in folia fronduit: verum Synagoga
improba in sterilem ficum transiit.
Tuos, Judæa, sacerdotes præpara: manus compone ad deicidium: Ecce enim venit ad passionem mansuetus, et quietus, qui sit Agnus ³ ac
Pastor noster ', Christus Rex Israel.
Suscipe, Judza, Regem; sponte enim venit ad
passionem, ut moriatur, salvetque incessanter clamantes: ‹ Benedictus qui venit, ut per crucem
salvet omnia.
Couvertit, Dominus, Judza, juxta prophetiam, solemnitates tuas in luctume:, quippe
ejus facta es deicida, qui, juxta quod canit Davida,
petram rupemque in aquas et stagna convertit.
Gloria.
Alienum ab improbis ut te glorificent, substantiam æternam; Patrem, Filiumque, et sanctum
Spiritum; increatam omnium dominationen vim.
que conservatricem; qua mundus universus, divini ipsius imperii nutu, firmamentum habet.
In Deipar.
Deiparam adducimus mediatricem; ejus nos,
apostolorumque tuorum intercessionibus, participes effice, Domine, tuorum bonorum; ac tuæ,
Salvator, resurrectionis claritatem dignanter largire.
Magna ll feria: vespere ad Completorium, Trio
dium Domini Andreæ Cretensis.
Od. 2, ton. 4 obliq. Attende, cœlum.
Attende, caelum, et loquar *;» Christumque,
carne in mundo natum ex Virgine laudabo.
Christo comites in montem Olivarum eamus f;
una cum apostolis, spiritaliter cum eo versemtir.
Cogita cor meum humile, quænam sit pistrini
parabola quam prædixit Christus, ac deinceps vigila.
Job xx1, 9. 1 Joan. vi, 48.
* Joan. 1, 29. a Joan. x, 11.
f Mare. siv, 26.
u Matth. xxi, 19.
b Matth. xx1, 9.
3. × Num. xvii, 8. ▼ Zach. 11,
d Psal, cxii, 8.
Deut. 25x
Exod. 17,
Amos vill, 10.
TRIODIA MAJ. HEBD.
Teipsam, o anima nea, ad egressum præpara
justi Judicis adventus prope est.
In Deipar.
Intemerata Dei parens Virgo, sola omnino laudabilis, Filium tuum pro servis tuis exora.
Hirmus alius. Ton. idem.
Videte, videte quia ego sum Deus, qui priusquam universum fleret, cœlumque et terra constarent, omnia novi; totus exsistens in Patre, ac
totum in me Patrem ferens.
Videte, videte quia ego sum Deus, qui olim Israel per mare Rubrum deduxi salvavique et alui,
atque a Pharaonis servitute liberavi.
Verbo condidi coelum et terram: quippe eram
cum Patre, verboque, hocce universum porto, ut
qui Verbum, Sapientiaque, et Virtus sim 8, simul
ac pari cum Patre potestate agens.
Hebr. 1, 3. h Matth. xxv, 34. i Psal. xviit, 6.
Quis tempora posuit? Quis conservat secula?
Quis universum definit, commovetgue, præter
eum, qui est æternum cum Patre, tanquam radius
in luce?
0 immensam tuam, o Jesu, clementiam! Jam
quippe olim consummationis declarasti tempus,
hora occultata; cujus nihilominus perspicua
edideris exempla.
Scis omnia, nosti omnia, Jesu! ut in quo
divinitate paterna dignitas exsistat; ac qui totuın
insitum in te feras coæternum Patri Spiritum
sanctum.
Here Domine, Creator sæculorum; fac, quæso, ut
et ipsi sacram illam tunc voceu audire mereamur, vocantem electos in regnum cœlorum ".
Gloria.
Eterna increata Trinitas, individua Unitas,
tria exsistens, unumque: Pater, Filius, Spiritusque, Deus unus; a luteis linguis, ceu ab igneis,
suscipe canticum.
In Deipar.
Dei tabernaculum sanctum facta es, o Virgo;
in te enim cœlorum Rex corpore hospitatus, speciosus processit i; totum in se hominem,
quadan reformans ratione.
divina
Cath., seu sessio. ton. 2. Misericordia.
Misericordia motus, Christe, ultro ad passionem
processisti, o benefice, quo nos a passionibus
vitiisque ac iuferni damnatione redimeres. Queolarem tuas cantico passiones laudamus, omnes
que eam glorificamus, o Salvator, qua te nobis,
summe inclinasti, dignationemn.
Ode 8. Hirmus.
Angeli, colique, eum qui sedet in throno glo
riæ, ac velut Deus, incessanter glorifcatur, bene
dicite, laudate, et superexaltate per omnia sæcula,
Plane, o anima, audisti, ut Christus divinis dis
scipulis suis, futuram consummationem praedixe
rit: quæ porro tuum finem cognoveris, parata
deinceps esto: tempus exitus venit,
Scis, anima infructuosa, exemplum servi ne.
quam i? time, ac ne donum neglexeris quod accepisti, non ut occultares in terra, sed ut negoLia:cris.
Læta sit et clara lampas *; exundet quoque
exuberetque ejus oleum, quemadmodum id temporis misericordia in virginibus, ut inveneris, o anima, apertum illa hora thalamum.
Cum Præceptor Sabbato et hieme fugam dicit 4,
tempestatem, quæ ævi hujus hebdomade est, innuit; qua fuis, hiemis instar, superventurus sit.
Audisti, anima, fore tunc terribilem tui Domini
adventum m instar fulguris cito transeuntis
pone de catero operam, ut paratasis.
Cum tune Judex in millibus, et millium millibus
exercituum angelorum et virtutum venerit: qualis, o anima, futurus est timor? qualis; heu me!
tremor? astantibus nudis omnibus.
Gloria.
Unus itaque Deus est Trinitas; non velut Pater
excessu Filji rationem asciverit, autve Filius rationem processionis; distincte ac per se, quodque
lumen; tria Deum glorifico in sacula.
In Deipar.
Suscipe, Deus, preces nostras, Dei Genitricis G
intercessionibus; vicissimque tuam in omnes large
de caelo mitte misericordiam; tuamque tuo populo
præsta pacem.
tum o
Ode 9.. Hirmus.
Olim in monte, in rubo et igni declaratum parlegislatori, in nostram fidelium salutem,
Dunquam tacituris canticis magnificemus.
Audisti, o anima, ipso prædicente Judice Plac
te docente tempus consummationis: præpara quæ
opus habes ad exitum opera, ut ne forte velut reproba a Deo rejiciaris.
fici arbore q, o anima, finem addisce, cum tenella fuerint folia et rami nati; jam demceps et
restas; tu quoque cum hæc videris, scito quia
prope est in jannis.
Quis extra te alius, Patrem tuum cognoscit r?
Quisve excepto te, diem et horain novit "?. Apud
teenim sunt, o Christe Deus, omnes thesauri
sapientiæ 4.
Tunc thronis positis aperientur libri; nudisque
stantibus omnibus actiones arguentur: Quippe,
c omnia Deo aperta sunt u,
Venit omnium Judex, ut ad tribunal ducatur
atque is qui sedet super Cherubico throno, ut
i Matth. xxv, 18. k Matth. xxv, 1. 1 Matth. xxiv,
* Matth. xxiv, 4. 1 ibid. 32. r Matth. x1, 27,
■ Matth. xxiv, 27.
Matth. xxi, 36.
Frod
Indæ 14.
* Coloss. 11, 3. «lliur.
TRIODIA MAJ. HEBD.
velut reus Pilato sislatur, omnia passurus, quo
♥ Matth. xxvi, 2; Marc. xiv, 1. * llabac. 11, 3.
Adam salutem consequatur.
Appropinquavit nob´s magnum illud et divinum
Pascha post duos enim dies futurum prædicit
Christus *; velut prævia delineatione diem describens, quo Patri victima esset offerendus.
Stans Maler, Salvator, justa crucem tuam, ac
iniquam cedem tuam intuens, clamabat: Heu me,
Fili mi; Lumen quod nescit occasum; omuibus,
o gloriæ Sol, lucem emitte.
Gloria.
O Unitas sancta Trinitas, una Deilas, Trinitasque Unitas Deus; trine subsistens natura; compar
gloriæ et indivisa; nostras animas a periculis libera.
In Deipar.
Suscipe, o Christe, intercedentem tuam Matrem, ut ea supplicante, tribuas mundo pacem, ac
firmes regni septra; tuasque Ecclesias in unum
connectas.
Sancia magnaque tertia feria, ad Completorium;
canimus Triodium Domini Andreæ.
Ode 3, Hirmus.
Meum, Deus, sterilem animum, tua misericordia redde fecundum; tu, inquam, qui es cultor
honestorum ac bonorum sator.
Adest consummationis tempus: docet Christus,
ut deinceps convertamur; quippe momento veniet: «veniet et non tardabit judicare mundum suum.
Ut Christus repentinum adventum suum palam
aperiret, inexspectatum olim temporibus Noe illatun terrae, dixit exterminium F.
Thalamus est apertus; cum eo paratae sunt divinæ ac mirabiles nuptiæ; adest Sponsus qui advocet; jam de caetero instructi simus.
Tabernaculum Simonis, te, Rex Jesu, coepit
qui nusquam capiaris; peccatrixque mulier unguento unxit a
Suaveolentia mystica repleta mulier, antiquam
plurium peccatorum maleolentiam, Salvator deposuit; quippe ipse unguentum vitæ scaturis.
Qui esses esca cœlestis, esurientium vita, o
Christe, convivio ab hominibus exciperis; tuam in
nodum nostrum, estendens inclinationem
Scelestus discipulus, a te, Christe, deficiens, ac
y Matth. XXIV, 38. • Matth. xxνι, 6. a Mare.
Peccatrix mulier. Sic quotquot peculiares
tractatus et sermones in bancce unctionem edide.
runt Græci Patres, quos ipse viderim. Non video
tamen ut illa esset peccatrix, nisi forte quia fuisset ealem nimirum ipsa, quæ olim, sub medium
prædicationis vere peccatrix, ac tunc primum conversa, Dominum anxisset. Luc. vn. Mihi certe evidens est non esse istam anelionem Matth. xxvi, et
Marc. xis, illam Luc. vi, a qua statim subjungit
sarer lestus: velut
signifie! Lucas, nihil illic narratum per an icipa
Lionem: eoque Maguus Gregorius, Mariam de qua
statim scribit exisse septem damonia, et Mariam
Magdalenem ipsam peccatricem, omnibus vitiis li.
Leratum accipit. Est haec Patrum rhetorica non
leve argumentum, illi ungentis unitati, a qua nec
abest Ecclesia Latina cum feria ante majorem
heb!onadam, qua devotissimum illud Evangelia
Luc. vn Legit, que spectant ad istam mulierem
Matth. et Mire. Dominica verba, ad Benedictus et
Magnificat, devotissime canit. Quid molesti estir,
ele. My teus huc mulier, etc.
versus in proditionem, cohortem totam improbo
rum populorum adversum te commovit.
Gloria.
Te Filium, cum Patre, Spiritumque illum rectum,
naturam unam adoro et laudo, personis dirimnens,
ac substantia uniens.
Et nunc.
Quæ te, Agra, Pastorem Agnumque peperit,
jugis, o Jesu Deus, pro terrigenis tuis fidelibus,
mediatrix exstat.
Cath., seu sess. lon, 1. Chorus angelicus.
Ecce vero hostili proposito coactum malignum
concilium, ut velut reum, eum damnet, qui Domninws in cœlis tanquam judex sedet universorum.
Nunc conveniunt cum Pilato, Herodes Annasque
pariter et Caiphas ³, ejus discussuri causam qui
solus longanimis est.
Odle 8. Hirmus.
Eum qui Mosi olim in rubo, in monte Sina
Virginis miraculum præfiguravit, laudate, benedicite, el superexaltate in omnia sæcula.
Non velut nesciret tempus consummationis nostræ, is qui tenct sæcula, nescire se, diem illam
pradixit d; sed quo omnibus modeste sapiendi
regulam poneret.
Quando sedens judex, quemadmodum dixisti •,
tu Pastor hædos separaveris ab ovibus; ne nos,
Salvator, statione illa divinæ tuæ dexteræ privaveris.
Ipse es Pascha nostrum, qui pro omuibus immolatus es f, sicut agnus, victimaque et peccatorum
propitiatio: tuasque adeo Christe, divinas passiones in sæcula omnia superexaltamus.
cor
Tota tibi vita, o anima mea, pistrini, agrique, et
domus imaginem refert: Quamobrem habe
paratum in Deum, ut ne etiam carnis corruptioni
relinquaris (5%).
Non a Pharisæis; non a solo, Salvator, Simone
voluisti convivio excipi; sed et jam publicani pariter et meretrices, tuam misericordiam hauriunt.
Pecuniæ avarus proditor Judas, eſſuso unguento
Domini deinceps venditionem molitus est h, profectusque ad scelestos, de pretio convenit.
b Art. 17, 27. c Exod. III, 2; xx,1. d Marc. xii, 32.
40; Luc. xvi, 34. h Mattu. XXVI, 14.
Matth. xxv, 32.
Quo omnibus modeste sapiendi, etc. Scribunt
plerique Patres in illa Marci verba: ac vere plana
videtur hæc eorum mens, ut velut deterrendis
apostolis ab inquisitione ampliori, et castigandæ
curiositati sunt dicta, quanquam humilius, pro ratione hominis, quam præferret, ac ne apertius
repellendo, videretur nonnihil molestior; quod
minus tempori congruebat, passione imminente.
Nescit ergo ut doceat. Videri potest Chrysost.
ad illa verba Act. Non est restrum nosse tempora,
etc.
* 1 Cor. v, 7. * Matth
Ut ne etiam caruis corruptioni relinquaris.
Ita suadet legendum textus ad quem alludit Matih.
Xx et Luc. xvii, quo salvandorum et reprobar
universitas, triplici illo typo describitur, mole,
agri, et lecti; in quibus unus assumendus sit,
unus relinquendus; velut nimirum in interitum,
quod Andreas illo adjecto
solita velut paraphrasi, et valde amica, espo
mit. Possit nihilominus lectio alia sustineri, quam
neque movimus.
TRIODIA MAJ. HEBD.
O beatas manus! crines et labia sobriæ mere
* Luc.
38 seqq.
i Matth. xxv, 15.
* ibid. 4.
tricis! Manus, inquam, quibus tuis pedibus, Salvator, affudit unguentum, extergens ipsa, ac crebro
deosculans 1.
Recumbente te, ad tuos, Verbum, muller lugens
accedens pedes, alabastrum unguenti o Salvator, effudit, super caput tuum immortalis unguenti.
Gloria.
Cum Patre, Filium, sanctumque Spiritum, sanctam in una Deitate Trinitatem glorificantes clamamus: Sanctus, sanctus, sanctus es in sæcula.
El nunc.
Intemnerala Matris tua, tuorumque, Salvator,
apostolorum intereessionibus, tuam nobis large de
coelo mitte misericordiam; pacemque tuain, tuo
populo tribue.
Od. 9. firmus.
Quæ mirabili ratione, Verbum a Patre æternum
effulgens, carne concepit, solam Dei Genitricem,
fide glorificamus.
Opportunum est tempus: salutis propositus sco
pus: accepto talento j, veteri, inquam, imagine,
æternam vitam, o anima mea, mercare.
Mentibus, præfulgentium lampadarum instar
ornatis, eumti Sponso ad immortales nuptias *,
priusquam claudat januam, comites ingrediamur.
Quo, Jesu, eximiam tuam humilitatem omnibus
declarares; tu esurientium cibus, in Simonis dɔmo
conaris 1, convivio exceptus es.
Tu Jesu, vivificus panis, convivio voluisti excipi
a Simone Pharisæo: ut interim mulier meretrix,
unguenti effusione, tuani illam lucrifaceret invendibilem gratiam.
Manus habeo sordidas, labia meretricis, impurain
vitam, corrupta membra: enimvero remitte mihi
et parce, clamat meretrix Christo.
Accedens mulier ad tuos, Salvator, pelles,
unguentum affudit; implens fragrantia, plenaque
ipsa unguento, propitiationis reipsa parate.
Afluunt aromata, virtutes deficiunt, offero
quod habeo, ipse da quod habes, ac mibi remitte
et parce, clamal meretrix Christo.
Est apud me corruptibile unguentum; apud te
autem, unguentum vitæ:: Unguentum, enim nomen tibi, dignis evacuatum; › mihi vero remitte
et dimitte, clamat meretrix Christo.
Gloria.
Eternus est Pater, increatus Filius, eodemque
sublimis throno Spiritus sanctus: unum quid tria,
quod spectat ad naturam, et tria Personis: unus
Deus verus.
In Deipar.
Tu Deipara, eorum spes qui te semper honorant;
ne cesses exorare ex te natum ut a periculis, O}}}
nimodisque tentationibus liberet.
1 Luc. vi, 53. m Cant. 1, 2.
Sancta Magnaque feria, ad Completorium,
Triodium domini Andreæ.
Ode 4, ton. 4 obliq. Audivit Propheta.
Te, Creatorem, tuosque Symmystas, cœnaculum
stratuin ¤› suscepit; illicque celebrasti Pascha;
et sacramenta confecisti. In eo siquidem, missis
nunc duobus e discipulis Pascha tibi paratum fuit.
Ite ad quemdam,» præfatur apostolis *, qui
novit omnia: ac plane beatus, qui corde instructo
instar ccenaculi, instarque ccenae, parata pietate,
Dominum potest fidelis suscipere.
Mens tua avara est, vesani mores, o insipiens
Juda. Nam cui soli essent crediti loculi P, nullo
modo ad misericordiam flexus es; sed clausisti duri
cordis tui viscera, eo prodito, qui solus misericordiæ visceribus præditus est.
Congruit venditioni avaræ animus deicidarum;
erat ille ad cædem armatus: hæc trahebat argenteos 4. Quippe resti poenitentiae praelata, amisit vitam.
Osculum plenum est dolo: Est in gladio tuum
ave, o Juda impostor. Loqueris lingua quæ ad
pacem videntur; animo autem ad seditionem tendis
quippe cogitas, ut dolo beneficum sceleratis
tradas.
Oscularis, vendisque, Juda; salutas nec procumbis, dolo accurrens? Quis odio salutat, o ter infelix? Quis osculans vendit pretio: arguit quod figis
osculuin, maligni tui consilii impudens proposi
tum.
Gloria.
Individuum substantia, inconfusum personis, te
Deum profiteor, trinam unam Deitatem, velut
regni unius, eodemque throno sublimem. Magnum
tibi illud canticum sumito, quod trine in altissimis glorioso ambitu canitur.
In Deipar.
Vincit conceptio rationem; tuus partus naturam
superat. Fuit illa non ex semine, sed ex Spiritu
bic autem habet natura leges, velut incorruptus,
totiusque parturitionis naturæ superior. Quippe
Deus est quod partu editur.
Cath., sive sess. Ion. 4. Aperuisti hodie.
Convescens, Domine, cum tuis discipulis, tuam
sacram mortem mystice declarasti; qua sumus a
corruptione et morte liberati, qui venerabilibus
tuis passionibus honorem habemus.
Ode 8. Quem glorificant calorum militia.
Legis mandatum implens, qui in Sina, legistabulas scripsisset vetus illud, et in umbra positum
comedit Pascha; factusque est ipse Pascha, ac my
¿tica viveus hostia'.
Illam a sæculo absconditam secretius docens, o
Christe, sapientiam; omnibus pariter in cœna
× Lue, xxi, 12. Maith. 13. P Joan. XII, 6.
* Exod. xxx 18; x1, 3,
1 1 Cor. 1, 7.
9 Matth xxv, 5. Matth. xxvi, 19.
TRIODIA MAJ. HEBD.
apostolis, Salvator, ostendisti, quam ad..ti Deo
homines Ecclesiis tradiderunt.
■ Matth. xxvı, 21, 22.
24 se..
▼ Joan. xni, 4 seqq.
Unus vestrum, vendens nie, nocte hac Judæis
dolo traditurus est. Hoc Christus clamans “amicos
conturbavit; tunc dubitantes coeperunt invicem
aspicere.
Humilis pro nobis factus, qui dives esses, surgens
a cœna, te linteo præcinxisti, ac cervicem inclinans,
discipulorum lavisti pedes, etiam proditoris.
Quis, o Christe, sensum omnem superantem
inenarrabilisque scientiæ tuam non stupuerit celsitudinem? ut universorum Creator, luto aslans,
lavares pedes linteoque extergeres?
Discipalus quem Dominus diligebat, supra pectus
recumbens, ait ad illum: c Quis est qui trade
te?, Al Jesus: e Iste est qui nunc marum iutingit in catino x. )
Accepto discipulus pane, adversus panem illamı
abit meditans vend:tionem: currit ad Judaos
ait scelestis: • Quid vultis mihi dare, et ego eum
tradam 9
Gloria.
Unum Deum substantia colo: tres distincte
laudo hypostases: alias quidem, at non qualitate
diversa quando una Deitas est. In tribus potestas
manet: quippe Pater, Filius, et Spiritus sanctus
est.
In Deipar.
Nos, Jesu Salvator noster, ab errore, tentationc
que, et malo libera. Suscipe jugiter supplicantemi
uam Dei Genitricem: quippe Mater exsistens potens
el exorare.
Ode 9. Conceptionis sine semine.
Magnum incarnationis tuæ sacramentum in
cœna cum discipulis recua bens, verbis ejuscemodi,
clemens revelasti: Comedite vivificum panem;
Dei lateris jugulo fusum sanguinem fide biLite F
× Marc. XIV 19 20. ▼ Matth. xxv, 26; 1 Cor. xi,
Adversus panem illuminabit. 1
Accepia buccelli et
pane. Sic Joannes toto illo capite, velut profanum a
sacio pane distinguit. forsque hunc obtinuit,
vix alium quam sacrum usum habeat modo
apud Graecos, ut sunt accurati in vocibus. Sic docuit rerum Græcarum usi multo vir doctus, tandemque in eo genere scriptis vulgatis non incelebris futurus.
Magnum incarnationis tuæ sacramentum,
etc. Ut vere assumptum corpus, vere in mysterio
tradideris, nihilque volueris phantasia gestum in
economia: sic certe videtur hoc tropario Αndreas, non aliene ab iis quæ Cyrillus docet adversus Nestorium.
Fide bibile. Idipsum atque 8
deinceps tropario Fideli mente et credula, ac qua intelligamus quod in sacramento
carpali spiritaliter geritur, in re illa sacramenti,
Domino sacrilicalo ut aliu
PATROL. GR. XCVII.
loco. loquitur ipse Andreas, in quem eliam nonnh 1 adnotavimus. Nihil ergo polus hic fide, ad
Calvinianum fide, seu per fidem, qua solum apprehensione mentis conjungamur Christo, non veritate: a qua uova fide, ac vere sua novitate, non
vera et Christiana, quam abboreuerit semper Ecclesia Graca, modoque abhorreat, vel in suis misellis reliquiis, nisi quantum Calvinolatra Cyrillus
(sic nuper, Graecus mihi metropolit, senili sanoque zelo, suæ Orientalis Ecclesiæ in novissima hac
plaga vicem dolens, vocabat) conatus est, cœpitque deflectere; luce clarius demonstrant vetera
quæ exstant Patrum monumenta, bodiernaque religio cujus illustre testimonium reliquit Jeremias
patriarcha in sua illa edita responsione: Parili
nius item patriarcha adversus eumdum Cyrilium
Calvinistam in Synodica nuper vulgata. Est certs
quo moveat bene samum hominem tam constans
Ecclesiæ utriusque traditio, ut si quid verba Dominica viderentur habere difficilis, et quale præten
Digized by Google
Tabernaculum cœleste factum est cornaculum
in quo Christus celebravit Pascha. Cœna illud incruenta ac rationale sacrificium: mensa - autem
peractorum illic mysteriorum intelligibilis est ara.
Est Christus Pascha illud magnum augustumque,
qui sit manducatus ut panis, ac velut ovis mactatus; quippe pro nobis victima oblatus est. Ejus
omnes religiosa pietate corpus sanguinemque mystice percipimus.
Benedixisti panem, tu panis ille cœlestis, gratias
agens Patri Genitori; acceptum quoque caficem
discipulis dedisti, clamans: 4 Accipite, comedile
hoc est corpus eum, sanguisque immortalis
vitæ.
Amen, ait Vitis ita palmnitibus, Christus, inquam,
Veritas, apostolis: Amolo non bibam potum de
vite, usque dum bibam vobiscum, hæredibus meis,
novum, in gloria Patris ².
Vendis triginta argenteis Dominum; nec, Juda
sceleste, cœnæ imitationem cogitas, aut pelvim vemerabilen? O quem in finem cadaver devenisti,
lapsus a luce, amplexatus restim!
Manus, quibus panem illum immortalitatis accepisses, extendisti accipiendis argenteis; os ad
osculum adhibuisti, quo Christi corpus sanguinemque susceperas. Væ enimvero tibi, quemadmodum
nit Christus.
Pavit Christus mundum epulo, cœlestis ille ac
divinus panis: præsto itaque sitis Christi amantes; luteis oribus, castisque cordibus, fideli eum
mente suscipiamus, qui Pascha immolans, in nobis
sacrificatur.
Gloria.
Glorificemus Patrem; superexallemus Filium;
Spiritum divinum fide adoremus: Trinitatem, inquam, inseparabilem, ac substantia unitatem
velut nimirum, lumen et lumina, vitamque vivificantem illuminantemque omnia.
In Deipar.
Sola thalamus facta es cœlestis, ac semper virgo,
sponsa: quæ quidem portaveris Deum, ac sine
mutatione ex te incarnatum pepereris. Quare te
omnes generationes, velut Matrem, Dei sponsam,
fide recta magnificamus.
3 Matth. xxνι, 29.
dunt Evangelici, tantaque explicationum quas adhibent diversitas cuipiam forte videri possit insimare, illa una amoliri debuerit. Quis enim Christianus credat non fecisse Christum, siquidem vouit et voluisse expressit? Voluisse autem et expressisse, nec alio ejus verba trahenda esse,
Zuinglii fuerit aut Calvini, post mille quingentos
annos, ac neque Berengarii, ac si quos alios statim velut blasphemos Ecclesia catholica proscrinen
psit; sed ipsius Ecclesiæ in sua illa sanctorum &
Patrum successione, populorumque
cum pastoribus consensione, tota et indubia veritate docere.
Sic credo, sic sapio: sic mei Jesu, mez, in canad
incruento mysterio, hostie, dignationem ample
clor, ac cum meis, antiquis novisque predicatori
bus, ut in nevos Manichæos Albigenses, ita in
eorum progeniem, Sacramentarios Zuinglianos Cal
vinianosque prædico.
CANON IN MEDIAM PENT.
Juan. Exod. vi,
In diem festum media Pentecostes.
Ode 1, ton. 4 obliy. Coagulasti mare.
Gentes, plaudite, Judæi, lugete: vitæ siquidem
auctor Christus, inferni dirupit vincula, mortuosque suscitavit, ac sermone curavit morbos. Ilic
est Deus noster, dans vitam iis qui credunt in
nomine ejus.
Miraculum exhibuisti mutans aquam in vinum **d
qui in Ægypto, Domine, flumina in sanguinem
vertisti e: mortuosque suscitasti, alte: um loc signum edens. Gloria, Salvator, tuo illi inenarrabili
consilio: gloria tuæ illi exinanitioni, qua' nos instaurasti.
Tu, Domine, perenne fluentum veræ vitæ, nostra
illa resurrectio es. Volens fuisti lassatus, Salvator
neus, libensque sitisti r, natura legibus cedens,
ac veniens Sichar, carne aquam bibere a Samaritana petisti.
Benedixisti panes, pisces inultiplicasti, o Deus
comprehensione major, populusque abunde satiasti, ac jugem sapientiæ fontem sitientibus promisisti. Tu es Deus noster Salvator, iis tribueus
vitam qui credunt in pomine tuo.
Gloria.
Tria coæterna, eademque majestate et sede, adoranda glorifico: Patrem æternum Deum, Filiumque
coæternum, ac Spiritum coæternum Filio: unam
trine subsistentem essentiam laudans, principatum
unum principio majorem, expertis principii æter
Cnæque Deitatis ac substantiæ, honoro.
In Deipar.
f Joan. 1,
COMBEFISH
Damus bune ultimum Canonem, aliis minoris momenti interim omissis, quo tandem nobis
Reunibilicum meditata Patrum trias, duplexque
hoc volumen perveniat: puta omittimus canonem
de Resurrectione, alium item in magnum ignatium,
in quo vix aliquid occurrit nota dignum, excepta
vocis illius explicatione. Unde etiam ejus
verba exponentis subjecimus ad calcem operis post
selecta quædam Idiomela; adjuncto nonnullo
nostro scholio. Festum hoc Latinis ignotum Græcis celebre est, ut ad dies octo, more majorum solemnitatum extendatur, quemadmodum est notatum in Pentecostario; intra quos semel et iterum
huncce Andreæ Canonem, quemadmodum magnum
illum in Quadragesima, decantant; quod in aliis
raro occurrerit. Exstant plures Patrum orationes
in ipsum; habemus unam Leontii Neapoleos Cypri, discipuli Epiphanii, plane dignamn prelo,
stylo gratam ac plenam dogmatis, quali virum
ingenio probant ejus excerpta in Actis 7 synodi et
Dan asceno. Exstat etiam alia Leontii presbyteri
Sola, Dei Genitrix, Creatorem proprium utero
capere potuisti, carneque inédabilier peperisti;
ac virgo nihilominus, nihil læsa virginitate, mansisti. Nunc tu casta, ceu Filium tuam, Beamque,
pro tuo semper indesinenterque, exora grege.
Ode 3. Firmatum est cor meum.
Ne, Judaei, secundum faciem judicate diccNOTÆ.
Constantinopoleos Regio codice, plane et ipsa
mi, cujus initium
egregia ac luculenta. Aliam nomine Chrysosto
ejus crediderim: profusior plane antiquariorum
liberalitas in Chrysostomum. Quid festo hoc recolatur, explicat Synaxarii auctor, quem compendio
afferimus.
Ne, Judæi, secundum faciem judicate. Dominica sententia est, maximi illa momenti, ul est
humana ratio, affectione illa valde prona in ejus
anodi vere damnandum vel modo in p'erisque judicium. Quis enim ita sincere vel integerrimus
judicat, ut nihil accipiat personas? Urgent Patres
in Moysen, cujus erat apud Judeos magna aurtoritas, ut et Christi, contemptus. Sic multis cilatus
Leontius presbyter. Chrysostomus quoque in euin
locum Joann. Auctor vero homilia: citatæ ejus nomine, totus est urgendo in Judæos, quos vere sceJestos ac blaspheinos ostendit reosque, Christo
quem maculabant innocente et justo.
bat docens Dominus, cum, justa quod Scriptura
habet, mediante jam legali festivitate, in tem
plum venisset.
Nolite, Judaei, secundum facien judicare: quipp
venit Christus, quem prophetæ e Sion venturum
ac instauraturum mundum, votis expetebant.
Etsi minus, Judæi,,sermonibus creditis, vel Domini operibus credite: utquid erratis Sanctum
spernentes, quem Moses scripsit in lege b?
Siquidem plane, Judzi, venturus est Mussias;
venit vero Messias Christus; quorsum erratis Justum spernentes, quem Moses in lege scripsit?
Gloria.
Te, Pater, adoramus, substantia æterne; tuum
devote laudamus æternum Filium, sanctissimumque Spiritum; ut tria, unurn natura Deum.
In Deipar.
Unus ipse de Trinitate, caro factus visus es; non
mutata, Domine, substantia, autve Genitricis
incorrupto adusto utero, qui totus Deus ac
ignis es.
Sess., ton. obliq. 4. Verbi sapientiam.
Stans, festo mediante, templo medio, divine
clamasti: • Qui sitit veniat ad me, et bibat i.
Si quis enim e divino hoc meo latice biberit, fluent
de ventre ejus flumina doctrinæ meæ: si quis autem in me credit missum a Genitore, mecum gloriam et habiturus. Quamobrem tibi clamamus
Gloria tibi, Christe Deus, quod large servis tuis
tuæ clementiæ flumina effuderis.
Gloria. Sicut erat. Simile.
Qui sapientiæ vitæque mundo scaturias flumina,
omnes, Salvator, invitas ad haurienda salutis
fluenta. Si quis enim divinam tuam susceperit legem, erroris carbones in seipso exstinxerit: unde
nunquam non est saliandus, tua, Domine Rex
cœlestis, dulcedine: quamobrem tuam, Christe
Deus, glorificamus potentiam; rogantes ut servis
tuis, diviti largitione, veniam delictorum de cœlis
mittas.
Ode 4. Propheta Habacuc.
Siquidem venturus est Messias, Christus autem,
scelesti, Messias est, quare non creditis ei? Ecce
advenit, snntque argumento quæ ipse facit
aquam vinum fecit i; sermone paralytici membra
astrinxit k.
Erratis omnes vos, Hebræci, non intelligentes
Scripturas: vere enim venit Christus, et omnes
illuminavit; multaque in vobis signa et prodigia
ostendit; ac frustra veranı vitam negatis.
Unum vobis opus exhibui, jamque omnes miramini, clamat Christus Judris. Vos, inquit, vel in
Sabbato hominem circumcilitis; quid me deinceps
in crimen vocatis, quod sermone paralyticum ercxerin 19
4 Joan. sui, 24. h Deut. xvm, 45. 1 Joan. VII, 37. i Joan. 11, 8.
k Joan. v,
1 Jɔen. vii, 22,
CANON IN MEDIAM PENT.
m Joan. x, 32. n Joan. si, &0. • Joan. vn, 14.
COMBEFISHI
Principium crea!us est
Palau respect ilad
Multa opera operatus sum; propter quod opus
me lapidatis? clamavit Judæos arguens Christus m.
Νimirum, quia totum hominem sanum feci. Ne
homines secundum faciem judicate.
Qui in apostolis opereris, ipseque cum Spiritu
pariter requiescas in prophetis, incontaminata,
Christe, naturæ paternæ proles, siguis tuis ad tuam
gentes agnitionem reduxisti.
Gloria.
Individua Trinitas, xterna unitas; Pater, Fili,
sancteque Spiritus; Trinitas in unitate, eodem
Deus sublimis honore ac sede, vivifice, increate,
salvos fac laudantes te, atque a periculis afflictionibusque erue.
In Deipar.
Quæ Deum in tuo utero meruisti, Dei sponsa virβοque Mater intemerata, capere, ne pro nobis intercedere desinas, ut per te, velut qui semper ad
te confugimus, a calamitatibus efficiamur liberi.
Ode 5. Domine Deus noster.
Perornasti miraculis apostolos tuos; prodigiis
magnificasti discipulos, toto glorificans mundo,
Salvator noster, eisque regnum coelorum tribuens.
Terra fines omnes illuminarunt discipuli; mira
culis, doctrinaque, ac modis variis regui tui, Christe Salvator, verbum prædicantes.
Laudem submittimus tuo regno; tibi vero offerimus canticum qui nostri ergo in terra visus illumi
nasti mundum, ac Adam instaurasti.
Gloria.
Gloria tibi, Pater sancte, Deus ingenite; gloria
tibi, æternum Verbum unigenitum; tibi gloria, Spiritus divine, eadem cum Patre Filioque adorande
majestate, consubstantialisque.
In Deipar.
Factus est tuus uterus mensa sacra, cœlesti instructa pane, ex quo si quis manducat, non moritur, quemadmodum locutusest ŋ, Dei Genitrix, qui
universum alit.
Ode 6. Sicut aquæ.
Qui fines omnes moderaris, ascendisti, Jesu,
clamat Joannes °, festo jam mediante, turbasqu
in templo verbum veritatis docuisti.
Aperuisti, Domine, tua labia; Patrem æternum,
sanctissimumque Spiritum mundo praedicasti
cui etiam assumpta carne, pristina cum utroque
cognatio consistat.
Patris consummasti opus: sermones tuos operibus confirmasti, sanationes signaque, Salvator,
perficiens, paralyticum erigens, mundans leprosos, morarisque ad vitam revocalis.
Qui æternus ac principii exprs Filias esset, hitmana assumpta natura principium creatus est
Prov, vin: Do minus crearit me initium v'arn a
suarum ad opera sus, quomodo hat cut LAX kuit
factusque homo, festo mediante docuit dicens
Accurrite ad fontem perennem; vitam haurite.
Gloria.
Unam in Trinitate Deitatem omnes laudamus,
substantiam trine subsistentem, increatam, individuam; Patrem, Filiumque, ac Spiritum sanctum;
velut tria unumque exsistentem.
In Deipar.
Te laudamus post partum virginem; te solam,
Gasta Deo sponsa puella, virginen glorificamus ac
matrem: vere enim ex te Deus carnem assumpsit,
vitam mortalibus largiens.
Synaxarium. Ver.
Docet Messias Christus, ut celebritas
Fit medía: stans palam magistrorum choro.
Quarta feria a Doninica Paralytici, celebramus
festum Media Pentecostes, ob duarum præcipuarum
solemnitatum honorem ac reverentiam; Paschalis,
inquam, et Pentecostes; velut ambas uniat atque
conserat. Sic porro res habuit. Ubi Christus insigne illud miraculum in paralyticum operatus essel,
scandalizati Judæi, propter nimirum Sabbati diem;
quippe Sabbato editum est: «Quærebant eum occidere. › Fugit itaque in Galilæam, ubi moratus in
montibus, prodigium illud operatur quinque panum et duorum piscium. Postmodum vero, ubi
Scenopegia advenisset, est autem etiam haec magna
apud Judæos solemnitas, ascendit Hierosolymam, et
ambulabat in occulto. Circa autem ejus medium
ascendens in templum docebat, omnesque ejus
stupebant doctrinam. (Post non pauca, ac ubi de
Sabbato tribusque solemnitatibus, Paschate, Pentecoste ac Scenopegia nonnulla disseruit.) In âne hufus solemnitatis (nempe Scenopegia) stans Jesus,
clamavit voce magna: • Si quis sitit, veniat ad
me, et bibat P.» Quia ergo hac se doctrina Christus
Messiam ostendit, factus mediator noster ac consiliator, Patrisque ipsius æterni, idcirco præsentem colentes solemnitatem, titulo Mediæ Pentecostes, Christum laudamus Messiam, ac utrinque
duarum præcipuarum solemnitatum exhibenus
praestantiam. Ejus rei puto gratia, mox etiamn Smaritanæ colimus celebritatem, quod et illic multa
Christus de Messia disserat, deque aqua et sili,
quemadmodum hoc loco.
Ode7. Caminus Chaldæorum.
Carne fessus fuisti P', requies universorum
sponte sitisti, fons miraculorum; quæsivisti
aquam, o Jesu, qui viventem aquam promisisti.
P Joan. vii, 37. P' Joan. tv, 6.
ergo, juxta illos ac nostrum Andream, creatus et
factus principium Dei Filius, nostra hominum
assumpta natura, in quo simus ipsi creati in ope
ribus bonis, (Ephes. iii, 10), instauratis ac ccu in
principio recapitulatis in co omnibus (Ephes, 1, 10).
V dendus etiam Methodius ad eum locum, el anæ
diximus apud ipsum.
CANON IN MEDIAM PENT.
Colloquebaris, Domine, cum muliere Samaritana, arguens in proborum Hebræorum insaniam.
Quippe credidit illa esse te Filium Dei; illi negarunt.
Vitæ fons perpetuæ, viventem aquam 9, salientem, inquam, pollicitus es exhibiturum, Salvator,
immortalitatis aquam, tuum illum fide exspectantibus Spiritum, qui a Patre procedit r.
Esurientium millia panibus quinque pavisti,
superantesque saturatis reliquias *, in millia
alia, tuam sacris tuis discipulis gloriam exhibens,
abundare fecisti.
Qui manducat tuum panem, vivet in æternum;
ac qui tuum bibit sanguinem, in te manet t: tuque in eo, in supremo momento resuscitaturus,
manes.
Mirabilem, Domine, reddidisti assumptæ carnis
dispensationem, astruens miraculis divinam poten
tiam. Morbos abegisti; suscilasti mortuos; cacos.
ut Deus illuminasti.
Mundasti leprosos; erexisti claudos; paralysi
solutos astrinxisti: curasti fluentem sanguine ";
tuam sacris tuis discipulis gloriam exhibens, mare
pedes ambulasti v.
Gloria.
Tuum, Domine, adoramus intemeratum Patren
quamque, velut Deus exsistens, iis quos emitteres
ad prædicandum, Spiritus gratiam distribuisti.
In Deipar.
Tuo utero Verbum, quod capi nequit, capere
meruisti; lactasti tuis uberibus eum qui mundum
alit. Nostrum prabitorem casta Dei Genitrix,
gestasti ulnis.
Ode 8. Angeli atque cœli.
Venite, populi, eum videte scelesto Judæorum
ore blasphemiis appeti, qui in throno gloriæ lau
dibus celebratur; videntes vero, prædictum in
prophetis Messiam laudibus celebrate.
Tu es vere Christus, qui in mundum hunc processisti, a quo est salus, noxæque paternæ remissio Tu vere vita tuorum fidelium.
q Joan. vi, 58. • Joan. xv, 26. • Joan. vi, 11. t Joan. v, 55, 57. - Matth. ix, 20. ▼ Matth. xiv, 23.
Nostrum prabitorem. libus suis Ecclesiis, tum quos vertex ille summe
in quam vocem, tum qua ab uti
loc loco, tum qua ab derivatur, multa Thesaurus relato Budeo. Retinent quandoque Latini
voc-m Græcam, ut Horat. serm. 1. Jamique olim
usu ecclesiastico obtinet, pro minori sub episcopo
pastore, cujus sit velut in subsidium majoris et
summi sacerdotis ac præcipua cura
subditorum saluti invigilantis, agere, suggerendo singulis bic et nunc opportuna, qua sacramenta, qua verbi pabula, ut ne dicam tempo
ranea subsidia, in quibus nec deesse omnino sacerdotis ejusmodi opera debet. Ut sicut episcopi,
plane et parochi, ubi præsertim auctiores sunt
plebes; subsidiaria sacerdotum aliorum habeant
necessaria officia; tum quos annuente episcopo,
sib: ipsi asciscant, ae velut incardinent parochiarum sacerdotum Pontifex Romanus, liberos sub
monachatus religiosique instituti jugo, eidem ipsi
probatos episcopo, agnitosque idoneos, provide
destinet. Certe est etiamnum copiosa messis, si
modo vere cum Paulo non quæramus quæ sunt hominum Christiane instituendorum, sed ipsos. Non
desunt vel in Gallia, quos in America ac remotioribus partibus, etiam Galli nostri, quam glorioso,
utinam constanti conatu, quæritant neglectos_manipulos; ubi maxime in monte suhrigens, aliave
ratione editus opima terra ridensque, asperius haLet incolas. Non intet quanta illic sollicitudine, utcunque gregis amantes episcopi, vel regulares operarios aubiant.
Neraque paternæ remissio.
Multitudin s numero, propter
Dei sapientia, festo jam, prout scriptum est, mediante, in templum venit; ac se vere Christum
Messiam, per quem salus sit, docuit.
Christus Sabbatis, ac dies totos, signorum exhiDens opera, iis qui morbis variis detinerentur sanitatem impertiebat: cæterum errans populus, ira
veteri, animo æstuabat.
Hicce, jam olim jacentem hune paralyticum,
Sabbato currans, legem transgressus est; aspere,
inquit, improperabant Judæi Christo.
Nonne qui vobis dedit legem Moses, jubet circumcidi? virumque Sabbato circumciditis, ut ne
lex Patrum solvatur, ait Christus Judæis *.
Qui semper improbi, in deserto accolæ exstiterunt, præ livore incessebant beneficum, blasphemantes, moventes linguas iniquas, inania meditantes.
Gloria.
Trinitas Deus unus est; ut Pater minime in
filietatem excesserit; aut Filius sit mutatus in
processionem: seorsim vero ac junctim lumen
tria, Deum glorifico in sæcula.
In Deipar.
Qui, roge, eum genuişti qui oliin a Patre æterrum eluxit, pariterque cum sancto Spiritu lauda
tur? Plane qua ratione is solus novit, Deipara,
cui ex te nasci placuit.
Ode 8. Alienum est a matribus.
Mediante jam festo Judæorum, ascenders, Salvator meus, in templum tuum, docebas omnes 7
mirantes Judai: Unde hic, inquiebant, scit litteras,
cum non didicerit?
Manans Redemptor meus gratias sanationum,
prodigia signaque faciebat, morbos fugans, ac inArmis medens. Enimvero agebantur in furorem
Judæi a tot ejus miraculis.
Judicos contumaces arguens Redemptor meus
clamabat: Nolite secundum faciem judicare;
sed judicate justum judicium 2.Quippe jubet lex
virum omnem Sabbato etiam circumcidi.
Majora, Salvator, miracula, juxta quod proni-D
sisses, discipulis edenda præbuisti, mittens præ
× Joan. vii, 23. y Joan. vii, 14. * ibid. 24.
COMBEFISH
utriusque primi parentis lapsum et offensum, quanquam peccatum originale traducitur a solo Adam,
ceu a capite humani generis, ac eo quocum Deus
pactum iniisset propagandæ in posteros originalis
justitiæ: nonnisi numero singulari exprimi solet sic exponunt quidam illud Joan. 1: Ecce
Agnus Dei, ecce qui tollit peccatum mundi; nimirum
singulare Mlud, unius voluntate commissum, inficiens tamen naturam totam, quod fuit potissima
ratio, unaque sufficiens, juxta veriorem theologiam,
Dominicæ incarnationis.
Ac junctim lumen.
Ecuit reddere aubios, aut simili duoru
nata, quod sit sermo de tota Trinitate, de qua
statim, Velut eamdem ve
hit rationem utriusque nominis [
scorsim applicentur unicuique personæ, quæ sint
vere et dicantur singulæ, Deus et lumen: non lamen ut junctum ac collectione plures sint dii aut
lumina, velut una individua in tribus deitate et luce: quod ut verum sit, ac commuui Patrum
consensu de priori receptum, haud tamen iidem
ita videntur in secundo rigidi: qua de re nonnulla diximus in nova Basilii Catechesi apud Amphilochium.
d by Google
IDIOMELA.
dicare genlibus tuam gloriam a. li porro luan
Joan. XIV,
mundo̟ prædicaverunt resurrectionem, gratiam ac
assumptain carnem.
Si hominem circumciditis in Sabbato, ut ne lex
solvatur, quid in me jam succensetis, quod sermone bominem totum Sabbato sanum fecerim?
‹ Vos, inquit Judæis Christus, secundum carnein
judicatis b. >
Qui sermone curasti manum aridam c, tu, Sermo,
cordis terram olim arefactam sanans me exhibe
fertilem, ut et ipse, Salvator, calenti fructus μαςnitentia faciam.
Cor meum a lepra mundans, ac animi oculos
tu, Sermo, illuminans, qua ratione excitasti paralyticum lecto decumbentem, me erige in lecto doloris jacentem.
12. b Juan. vin, 15. c Matth. xn, 13.
Gloria.
Alienum ab improbis ut venerentur æternam
Trinitatem, Patrem, Filiumque, ac Spiritum sanclum, increatam omnipotentiam qua mune
dus totus, robore virtutis ejus, fundatus ac firmatus est.
In Deipar.
Meruisti, Virgo mater, utero capere unum illum
de Trinitate, Christum vitae auctorem, quem laudant omnia creata, tremuntque superni Throni.
Ipsum, beatissima, ut animorum salutem consequa
mur, exora.
Exapostilarium. Qui cœlum astris.
Qui craterem habes inexhauribilium donorum,
tribue hauriam aquam in remissionem peccatorum; quippe, o solus misericors, siti teneor.
Vicesima quarta Decembr. in Christi Natale. Idiomelon Andreæ Hierosolymitani, Ton. 3.
Lætamini, justi; cœli, exsultate; salize, montes,
nato Christo. Sedet Virgo, instar Cherubin, Deum
Verbum indutum carnem sinu gestans; natum
Pastores glorificant; offerunt Magi munera
mino; canunt angeli dicentes: Tibi, Domine, gloria, qui incomprehensibilis es.
Complacuit Pater; Verbum caro factumn est;
peperitque Virgo Deum factum hominem: stella
nuntiat; Magi adorant: pastores mirantur, exsuitaique natura.
Virgo Deipara, quae pepereris Salvatorem, primam Evæ evertisti mal dictionem; quippe, Patris
beneplacito, Deum Verbum indutum carnem sinu
portas. Non fert sacramentum ut quis scrutetor
fide sola omnes glorificamus, tecum clamantes
atque dicentes: Tibi gloria, imperscretabilis Dumine.
Increatam omnipo:entiam.
Μinus esprimit vox Latina: est enis
virtus illa et potentia qua Dus omata con.int et
conservat, velut omnium ipse robur et vis qua
consistant et manent: quà de re obiter ad Memor
dum. Etiam videri potest. Dionysius.
Secunda Februar. In Hypapantem, seu Domini oc
cursum.
Idiomelon. Ton. 4.
Hodie sacra Mater, temploque ac sacrario celsior, in templum ac Dei sacram ædem venit,
ostensura mundo mundi provisorem, ac factorem
legis; quem et Symeon senex in ulnas suscipiens,
honore exclamavit: «Nunc dimittis servum tuum,
quia viderunt oculi mei salutare tuum ª¸ '
Ton. 4 obliq.
Scrutamini Scripturas, sicut Christus Deus noster
in Evangeliis dixit. Quippe in eis natum invenimus, ac pannis involutum: nutritum et lactentem;
circuncisum, atque a Symeone gestatum, qui non
inani specie ac visione, sed veritate mundo se
conspicuum fecerit: ad quem clamnemus: Tibi,
Deus, sit gloria, qui sæcula antecedis.
Ton. 4 oblig.
Qui sedet super Cherubim, quique a Seraphim
Jaudatur, in templum hodie oblatus, juxta legis
scitum, senilibus ulnis ceu throno locatur, proque
deitatis ratione, munera ipse a Josepho suscipit;
tanquam nimirum par turturum, impollutạm Ecclesiam, novumque eleetum gentilem populum
duos autem columbarum pullos, velut ipse testamenti veteris pariter novique auctor et præses.
Cæterum responsi ac divini ad ipsuın oraculi fine
accepto, hen. dicens Symeon Mariam virginem Deiparam, nati ex ipsa passionis symbola prædixit;
petensque ab eo dimitti clamat: Nunc me, Domine,
dimittis, sicut mihi prænuntiasti: quia vidi te,
Lumen prææternum, ac populi Salvatorem, qui ex
te Christianus dictus sit.
Decima quarta Septemb. Die festo Exaltationis
sancte crucis.
Ad processionem liomelon Andrea Hierosolymi.
tani, Ton. 1.
Plane finem hodie accepit sacra Davidis prædictio ac oraculum. Nam ecce palam incontaminatorum tuorum pedum adoran:us scabellum; alque
in alarum tuarum umbra sperantes, totius misericordie Deus, tibi clamamus: c Signetur super nos
lumen vultus tue;» tu, Christe, multum misericors, lui populi orthodoxi Crucis Exaltatione exalta
cornu.
In Natale pretiosi gloriosique propheta Prucur
suris.
Idiomelon. Ton. 4.
Apparuit hodie magnus Præcursor, ex Elisabethæ
procedens lumbis sterilibus: ille, inquam, propheta omnibus major prophetis; ac quo nec est ulius
major, autve surrexit. Quippe Præcursori, qui sit
lucerna, luinen splendidissimum proxime comes
est: vocique, verbum: ac sponsus, paranympho.
Gloriosorum perquam celebratorum apostolorum,
primorumque principum Petri et Pauli, ad prucessionem Stich. Idiomelon.
Modie venite, populi: fidelium præclara fama
* Luc. 11, 29.
e Psal. IV,
IAMBI AD AGATHONEM.
victimam, gratia interpretes Petrum et Paulum,
congruis laudibus coronemus. Quippe ubi verbum
large omnibus seminassent, cum iis quos docuissent Spiritus gratiam magnifice consecuti sunt, ac
vitis vere palmites, maturum nobis donarunt bo.
trum, qui corda exhilaret bominum. Ad quosrevelata facie, mundaque conscientia clamemus,
dicentes: Gaudete. portitores alienorum a ratione,
ac ratione viventium ministri; gaudete, omnium
Auctoris curatorisque let selecta; gaudete, bonorum conciliatores, persecutoresque dolo agentium.
Iis supplicemus ut, sua apud Deum Creatorem ac
præceptorem intercessione, pacem mundo stabilem, copiosamque nostris animabus misericordiam
obtineant.
Ex Can. in S. Ignatium 20 Decembris. Ode 3.
Merito Pater, pro ratione nominis,
ceu Deum gestans, Deoque afflatus, vocatus es
quippe adhuc admodum puer in manibus Domini,
gestante eo, stetisti atque ad nos clamante
Mibi sicut iste parvulus efficiamini f.
Contacium, ton. 3. Virgo.
Certaminum quæ præclare gessisti luminosa illustrisque dies, eumn omnibus prædical qui est natus
de Virgine. Ejus quippe delicias desiderio sitiens,
festin. sti a bestiis confici ac devorari. Quamobrem
etiam fuisti cognominatus ac Deo plenus
et ceu Deifer, gloriose Ignati.
(*) ANDREÆ
Sanctissimi archiepiscopi Cretensis lambi, scripti
ad sanctissimum Agathonem archidiaconum et
chartophylacem istius sanctissimæ Dei magnæ
Ecclesiæ, quando accepto hoc libro descripsit, et
rursus remisit.
(GALLAND., I. XIII, p. 167.)
Ego quidem postulavi libri gratiam
Ui optaveram, descripsi totum celeriter
Pulchritudinis enim nobis litterarum nulla est
Iratio,
Sed distinctionis et claritatis solius,
Cujus est figuratio nitentium litterarum;
O amicorum mihi optime, et magistrorum.
Quem librum noverunt, quemve comparati suNE
[digne suppeditare
Etiam vestrum similibus benefactoribus amico
[rum,
f Matth. xv, 3. (*) Pro Combefisiana nostram planiorem interpretationem adjecimus.
Prima ratiominus solida videtur, aut nixa veritate dicente Chrysostomo, non vidisse Ignatium
Dominum in carne, ullamve cum eo habuisse consuetudinem: homilia in ipsum: ipsoque ad Polycarpum, ut et Hieronymus refert, dicente, vidisse
post Resurrectionem: velut nimirum tam adultioris
etatis quique vis ipulis accenseretur. Nostri Aquitani id referunt pia traditione in apostolum suum
Martialem, cujus etiam cranio exstare ferunt vestigia Dominicarum palmarum leuius olim sancto"
puero adblandientium; quomodo servat repellentis ejusdem Christi vestigia, cute integra, plenum
illud majestate, mihique aliquando gestatum Mariæ”
caput, in regia conventus nostri regii gaza, seu
mavis divina cœlestique cœlitum locupletibusexuviis, apud S. Maximini in Provincia oppidum.
Ut quidem mihi facile quoque persuadeo,
Vel publici petentibus plutei,
Tanquam sint divitiæ spirantes abunde exhaustæ,
Atque collectanea recentia et utilia
Ac testis est prompta libri gratia.
Jucundissime rebus tuis oblector jugiter,
Quibus ceu maxime etiam alioquens te, cerno
Copiosam Scripturæ supellectilem,
Religiosam mentem, blandunique cor,
Optimamque morum concinnitatem
Ex qua cunctos comiter excipis amicos,
Digerisque ut par est ipsasmet res,
Labrans lance pulcherrima.
Idcirco ergo te alloquor: et respicio
Conciliatorem mihi divinorum eloquiorum
Quippe accepi a vobis ea, quibus ut fas est hono
[ras amicos.
Quantum assequi valebat scriptor libelli.
At enim secundum tempus et prosodiam
Ipsos scribere, maxime decorat magis.
Ipse autem hanc vicissim accipies gratiam
guperna Dei providentia,
Proque tuis gnavis assistentibus.
Benefacere enim nostis amicis maxime,
Cunctisque expositas, et utiles esse velle
Res etiam olim repostas longo intervallo,
Sudoribus multis, laborioso ingénio
Quo consequeris cito quod desideras
Laboribus, o præstantissime scr:bentium libros!
Quique ob oculos ponis et stylo et corde
Uberem torrentem divinitus aequisitorum laborum.
Dulcedines etiam verborum quæ stillas,
Vitæ puritas annuntiet mage
Quodve loquar's omnino cum libertate,
Et miscens et distinguens congruenti positione,
Quidquid morosius dictum gestumve fuit,
lisque sententiis depingens semper,
In quibus sinceritas veracium dogmatum,
Ceu in loquentibus tabulis, constabilita est
Et quod novitatem conficias tanquam vulgi seduVerba ctiam sagittant magistrorum,
[ctricem.
Sic ut totum ejus recens enatum germen
In pulverem versum fuerit cineremque friatilem
Ubique terrarum, ac fulguris celeriter ad instar,
Enutritorum in orthodoxia sermonibus.
Non rerum inest confusio, non supercilium ma
[gnum
Non tumor celsitudinis imperitantis potestatis.
Absunt enim ab eis omnes cæcitatis tenebræ,
Mentemque communientes sunt omne genus arLuis.
Lumen insitum vel a prima ætate tu nutriens,
Donec invenisti Christum, quomodo invenire par
[est,
Facemque illuminantem dogmatum jubar,
Parum ergo distabat auctoria 6 synodo ann.
680 coacta.
Accentus igitur jamdudum in usu erant in
ter scribendum.
IAMBI AD AGATHONEM.
Atque adeo hominemque Deumque
Sed enim non usurpando divisionem nec confu
[sionem
Docueris, quippe tutus in sermonibus;
Nec etiam dispescere in duas bypostases
Patris quidem Fnium, et natum Virginis
Hujus namque in finibus sæculorum et sine se
[mine est,
Quæ coit natura cum Verbo incarnato.
Hinc veluti proprie Deipara
Præ ficaturque et colitur sola.
Christum venerari novimus, at non ut duos;
Quamvis in duobus apparuit tanquam in duobus,
Confusione tamen absque, et absque mutatione
Non divisus, ut blaterarunt quidam olim,
Bifariamque hunc secare volebant,
(Manifeste istum redargueris errorem,
Lulla.
Quem funda dejiest quidem Scriptura potenter)
Telorum instar projiciendo carbones loquaces,
Et rabida nuper agrestia germina.
Christi autem novimus incarnationem magis quam
Pervadere et illustrare animos,
[solemn
Quos nihil obscuravit; non temporis æstus,
Qui tumefacere videtur et obstrepere sollicitatus
Non divitiæ uberes: non metum incutiens tumor,
Lumine illustrante illos laudabili.
Horum unus visus es a puero et fasciis;
Et omnem sensum Scripture expoliens,
Tanquam lumen ejus qui fulget in tuo corde.
Per quæ eumdemmet et carnem et Deum natura
Definiendo quidem doces, quatenus scribis na
[luras;
Alioqui enim confusio, vel mutationis vestigium
[fuerit;
Atque dogmatizare accurate assuetus es
Coalescentem Christum. Unus enim est, non duo
Ex eo quod ante sæculaque et sine matre est,
[Atque ex eo rursus quod in temporibus sine Pa
[tre est.]
Pro semine enim habuit infusionem Spiritus,
Qui obumbravit divinitus Virgini,
Ut ipsum met generans Deum Verbum,
Inde suum etiam Filium generaret, quippe unum.
Sectionem namque nullo modo habuit in duos.
Atque caro apparens, unus cum illa attemperatus
[est,
Qui nostram substantialiter induit substantiam.
Qui secant ejus coaptatas naturas,
Ut in parum hominem speremus duntaxat,
Et nudus Deus sit concedant Verbum.
At neque eos qui componunt in unam naturam,
Quodque assumpsit et quod assumptum est, in
[quam,
Synchytas volueris perferre omnino.
Coalitio facta est secundum substantiam.
lunc versum interseruit de suo Combefisius ad explendum hiatum.
Ergo tanquam divina loquendi facultate
Illain etiam dic, quæ in ipso naturaliter intelli
[gitur
At non disgregans vel partiens seorsim.
Secundum hanc coalitionem mens valet subtiliter
[prospicere,
Quæ convenerunt in unionis rationem.
Sic cogito quidem operationes duas
Filiique Christi et personæ coalescentis,
Tanquam ex uno fonte et proportione
Totius universim nostræ essentiæ,
Concurrentes in hypostasin unam
Naturas vero Christi istas manifeste duas.
Confusionis alioqui, non unionis modus esset,
Ut ipse nosti, atque doces scite.
Christi cogitare operationes duas,
Duplicemque voluntatem dogmatizas cohærenter;
Horumve quamlibet (sed enim contemplatione
Discernere incomparabilibus legibus.
[sola)
Non vero versas in seipsas substantias.
Quæ ut unius, atque ex uno derivantur,
Secundum aliud atque aliud congruenti natura
Communiter procedentes et unitæ.
Librum exaravi quem vides, amice, labore.
NOTITIA.
ANNO DOMINI DCCLXXXVII.
ELIAS
CRETENSIS METROPOLITA.
1H1
NOTITIA.
(FABRIC. Biblioth. Græc. t. VIII, p. 430.)
Elias, Cretensis metropolita, qui concilio Nicæno II a. C. 787 interfuit, Commentariis illu
stravit orationes Nazianzeni 1, 3, 4, 10, 11, 19, 23, 24, 25, 26, 27, 28, 29, 30, 33, 34, 35,
36, 37, 51, 52. Latine tantum edidit Billius, partim versa a se, partim excerpta. Græcus
codex exstat ms. Basilea in bibliotheca publica in codice eximio, de quo Carolus Patinus in
epistolis de itinere suo Amst. 1696, 12, pag. 132: Les OEuvres de Grégoire de Nazianze sont
écrites en caractères rouges, et les Commentaires d'Elias Cretensis en caractères noirs, qui
n'ont encore été imprimés qu'en latin. Ce manuscrit grec est parfaitement net, et enrichi
même aux chapitres, de fort belles miniatures. On y voit souvent S. Grégoire en chaire, qui
préche et qui semble disputer contre les hérétiques, qui sont en bas à sa gauche, ayant à sa
droite les orthodoxes, principalement en son sermon El; Edvoutavo spodou. FABRIC. Com
mentarii in Greg. Naz. orat. 1 de Filio, quæ est tertia de theologia, pars in cod. Cæsar. 16.
n. 1, de quo V. Kollarium in Supplem. pag. 145 seqq. et pag. 213 seqq. de cod. 25, D. 2, in
quo sunt, illo opinante, etiam excerpta ex Eliæ Cretens. Commentariis in Gregorii Naz.
Orat. HARL.
(FABRIC. loc. cit. t. IX, p. 525.)
Hujus commentarius vægrandis in Joannem Climacum (*) in tria volumina distinctus, et
ferme Eustathii napex6ásets in Homerum mole æquans, integer in bibliotheca Bessarionis Vene
tiis, [in tribus codd. bibl. Marc. V. Cat. codd. Gr. p. 74] ac Parisiis in Coisliniana et Romæ in
() Vide hujus Patrolog. t. LXXXVIII, col. 617 seq.
col. 1611–1612page 1 of 23
αβροχία, 492. ἀγανακτήσας κατὰ τοῦ υἱοῦ, 88, Αγανακτήθη, 438, 455, 449. ἀγαπῆσαι φιλίαν, 467. ἄγειν. ηγάγετο πρὸς γάμον Κο μετώ. 430. ἀγάγαι, 110. ἀναγάγαι, 250, 457. συναγάγαι, 476. ἄξας, 125. ἄξατε, 98. ἀντειτά ξας, 398. εἰσάξαντας, 217. κατά ξας, 185, συνάξαι, 185. συνάξας, 119, 177, 206. συνδιῆξεν, 167. ἀγκυλόρινος, 106. ἀγνεύσαντες 135, 207. ἀγνώστως, 131. ἀδρανείς, 215. ἀγδισθέντα, 356. ἄθλησις τῶν ἁγίων ἀποστόλων, 485. αἴρειν. ἆρον, 240. ἐπαρόντες, 467. αἱρετίζεσθαι. ᾑρετίσατο, 4. αἰφνίδιον, 245, 405, 471. αἰφνιδίως, 490. αἰχμαλωσία, 150, 151, 154, ἀκολουθοῦντες τῆς συνόδου, 412. ἀκούει ὁ 255. ἀκούειν ἀλλοτριοφάγοι, 180. ἀκηκοῶσα, ἀκριβοῦν. Ακρίβωσαι τὸν ᾿Αγαμέ μνονα, 138. Ακριβώσατο παρ' αὐτ τῶν τὸν χρόνον, 230. ἀκριβῶς οὗτός ἐστιν ὁ Χριστός, 254. ἀκροπολίται, 216. ἄκτα, 443. ἀκώνωπα, 265. αλαστόρων δαιμόνων, 473. Αλβον μέρος, 176. ἀλεκτρυών. μετὰ ἀλεκτρυόνα, 275. ἀληθινός, ἀλλοτριοφάγοι, 180. ἀλυτάρχησε, 311. αλυτάρχησαν, 417. Αλυτάρχης, 286, 289, 310. αλυταρχικά, 312. ἀλύταρχος, 310. ἅλωσις τῆς πόλεως, ἅμα Αμιξία, 464, 483. ἀμύνασθαί τινι τινα, 62. ἐμφιέννυσθαι. ἡμφιεσμένον ἔχημα χρυσέοις πετάλοις, 457. οχήματα ἀργύρῳ ἡμφιεσμένα, 458. ἀμφιθαλήν. 287. ἀμφότερος, τῶν ἀμφοτέρων, 220, πων, 66. τὸν ἄνθρωπον, Λατίνες, 228. τῶν ἀνθρώπων τοῦ ἀδελ φοῦ, 325. ἀνταίρειν.ἀντήρεν ό πατρίκης, αλά ἀντεικόνισμα, 56. κεῖν, 274. ἀντιπεράσας, 80, 95, 139. ἀντιποιεῖσθαι. ἀντεποιοῦντο τώ Οδυσσέως, 115, 176, 351. ἀντιφόρου, 397. ἄν. ἐπηρώτησεν ποίας ἂν εἴη χώρας, ἀντέχεσθαι. οὐκ ἀντεχόμεθα δια 137. ὅσα ἂν ᾐτήσατο, 563. ανά ημερησίας ἀνὰ φόλεις ιε', 439. αναβάθρα του Ιππικού, 414. ἀναβλύζουσα λεπτίδας χρυσοῦ, 456, ἀνάγειν. ἀνήγαγον τῷ Φαραῷ, 65, ἀναγινώσκων, 92, 352. ἀναγνούς καὶ ἀνατραφεὶς ἐν Κωνσταντινουπόλει, 385. ἀνάδοχος αὐτοῦ ἐγένετο τοῦ ἀχράν του βαπτίσματος, 427. ἀναδυῆναι. ἀναδυέντα πρὸς τὰ δό ξαντα μεταξὺ αὐτῶν, 455. ἀν. εδύη περὶ τὸ ποιῆσαι τὰ πάντα, ἀνακείραντες αὐτόν, 597. ἀνακύπτειν. τὰ ἀνακύπτοντα, ανακωδίκευσις, 448. ἀναλίσκει Μαρίνον 404. ἀνήλωσε με, 409. ἀναλογουμένην, ἀνάλογον, 285. αναμεταξύ, 414. ἀναπατεῖν, 150. ἀνάπλους ὁ πέραν Κωνσταντινουπόλεως, 405, 405. ἀνάπτεσθαι. ἀνήφθη 150. ἀναῤῥύεσθαι. ἀνεῤῥύσθησαν, 461. ἀνάῤῥυσις, 39, 460. ἀναστεναγμός, 63. ἀνατρέφεσθαι. ἀναθρεψάμενον, 52, ἀναφέρειν. ἀνηνέχθησαν, 251, ἀν ήνεγκεν, 262. ανενέγκαι, 586. ἀναφραγήναι, 328. ἀναχρίειν. ἀνεχρίσθη ἡ θύρα, 380. ἀνδρεῖος, ἀνδρεία καὶ πλήθει καὶ ἀνδροκοῖται, 456. ἀνεντέρισεν, 115. ἀνεπηρεάστως, 383. ἀνέρχεται ἡ θάλασσα καὶ κατακλύζει πάντας, 481. ἀνέχεσθαι. τῶν πρεσβευτών μὴ ἀνασχεθέντων εἰσελθεῖν, 194. ἀνθηροπρόσωπος, 257, 425. ανθρωπιστί, 255. ἄνθρωπος. γυναικῶν καὶ ἀνθρώ αντιφωνήσαντος ὑπὲρ αὐτῶν Τα ζάνου, 460. ἀνύειν. ἡνύσαμεν πλέον οὐδέν, 150. αξίας κοιαίστωρος εἶχεν, 570. ἀπάγειν. ἀπήγαγον τὴν ἀπόκρισιν, ἀνήγαγον ἀπαλλαγήν, ἀπαλλάττειν, 534. ἀπατεῖν, ἡπατοῦντο. 267 ἀπειλή, 142. ἀπειλῆς π πληρωμένα πολλὰ ἐγένοντο, 456 ἀπειλὴ φοβερά Θεοῦ, ἁπληκεύον, 335, 358, 452. ἁπλοῦν. ἁπλώσαντες ἑαυτούς, 472. ἡπλωμένων εἰς ἔδαφος νεκρών, ἀπὸ σπαθίου, 495. ἀπὸ τῆς γυναικὸς ἤκουσαν, 481. ἀπὸ νομίσματ τος ἑνός, 441. ἀπὸ διαλαλιᾶς ἀπὸ εκεφαλίσθη σαν. ἀπὸ ἐπάρχουν, 286. ὁ ἀπὸ φιλοσόφων, 202, 21 ἀπὸ ἀποδιδόναι. ἀπέδωκαν τας ψυχάς, 380, τὸ πνεῦμα, 409. ἀποζωννύναι, ἀποξωσθεὶς τῆς ἀξίες αὐτοῦ, 57. ἀπεζώσθη, 480, 494. ἀπόθετα, 477. ἀποθέτων σίτου. 507, ἀποκαθαρίσαντες, 135. ἀποκαθιστάναι. ἀπεκατέστη, 5 ἀποκειμένην, 89. ἀποκινήσαντος αὐτοὺς τῆς ἕξις χίας, 427. ἀποκρεωσίμου, 492. ἀποκριθείς, 370. ἀποκρισιάριος, 486. ἀποκρύβει, 101. ἀποκρύπτειν. φυγεῖν καὶ ἀπερν Εῆναι τὴν τοῦ δήμου ὀργήν, ΜΠIN JOANNIS MALALE CHRONOGRAPHIAM.
Revocatur lector ad paginas edit. Bonn. quas numeri arabici inter uncos positi in textu Græco
representant.
αβροχία, 492.
ἀγανακτήσας κατὰ τοῦ υἱοῦ, 88,
152, 156, 166, 205, et alibi,
Αγανακτήθη, 438, 455, 449.
ἀγαπῆσαι φιλίαν, 467.
ἄγειν. ηγάγετο πρὸς γάμον Κομετώ. 430. ἀγάγαι, 110. ἀναγάγαι, 250, 457. συναγάγαι, 476.
ἄξας, 125. ἄξατε, 98. ἀντειτάξας, 398. εἰσάξαντας, 217. κατά
ξας, 185, συνάξαι, 185. συνάξας,
119, 177, 206. συνδιῆξεν, 167.
ἀγκυλόρινος, 106.
ἀγνεύσαντες active, 135, 207.
ἀγνώστως, 131.
ἀδρανείς, 215.
ἀγδισθέντα, 356.
ἄθλησις τῶν ἁγίων ἀποστόλων, 485.
αἴρειν. ἆρον, 240. ἐπαρόντες, 467.
αἱρετίζεσθαι. ᾑρετίσατο, 4.
αἰφνίδιον, 245, 405, 471.
αἰφνιδίως, 490.
αἰχμαλωσία, captivi, 150, 151, 154,
ἀκολουθοῦντες τῆς συνόδου, 412.
ἀκούει ὁ τόπος,dicitur, 255. ἀκούειν
ἀλλοτριοφάγοι, 180. ἀκηκοῶσα,
ἀκριβοῦν. Ακρίβωσαι τὸν ᾿Αγαμέ·
μνονα, 138. Ακριβώσατο παρ' αὐτ
τῶν τὸν χρόνον, 230.
ἀκριβῶς οὗτός ἐστιν ὁ Χριστός, 254.
ἀκροπολίται, 216.
ἄκτα, 443.
ἀκώνωπα, 265.
αλαστόρων δαιμόνων, 473.
Αλβον μέρος, 176.
ἀλεκτρυών. μετὰ ἀλεκτρυόνα, 275.
ἀληθινός, purpureus, 53, 415.
ἀλλοτριοφάγοι, 180.
ἀλυτάρχησε, 311. αλυτάρχησαν, 417.
Αλυτάρχης, 286, 289, 310.
αλυταρχικά, 312.
ἀλύταρχος, 310.
av,417.
ἅλωσις τῆς πόλεως, de terræ motu,
ἅμα cum genitivo, 95, cum genitivo et dativo, 219.
Αμιξία, 464, 483.
ἀμύνασθαί τινι pro τινα, 62.
ἐμφιέννυσθαι. ἡμφιεσμένον ἔχημα
χρυσέοις πετάλοις, 457. οχήματα
ἀργύρῳ ἡμφιεσμένα, 458.
ἀμφιθαλήν. 287.
ἀμφότερος, τῶν ἀμφοτέρων, 220,
πων, 66. τὸν ἄνθρωπον, Λατίνες,
228. τῶν ἀνθρώπων τοῦ ἀδελ
φοῦ, 325.
ἀνταίρειν.ἀντήρεν ό πατρίκης, αλά
ἀντεικόνισμα, 56.
κεῖν, 274.
ἀντιπεράσας, 80, 95, 139.
ἀντιποιεῖσθαι. ἀντεποιοῦντο τώ
Οδυσσέως, 115, 176, 351.
ἀντιφόρου, 397.
ἄν. ἐπηρώτησεν ποίας ἂν εἴη χώρας, ἀντέχεσθαι. οὐκ ἀντεχόμεθα δια
137. ὅσα ἂν ᾐτήσατο, 563.
ανά ημερησίας ἀνὰ φόλεις ιε', 439.
αναβάθρα του Ιππικού, 414.
ἀναβλύζουσα λεπτίδας χρυσοῦ, 456,
ἀνάγειν. ἀνήγαγον τῷ Φαραῷ, 65,
230, 254, 346, 593, 416, 440, al.
ἀναγινώσκων, litteris operam dans,
92, 352. ἀναγνούς καὶ ἀνατρα
φεὶς ἐν Κωνσταντινουπόλει, 385.
ἀνάδοχος αὐτοῦ ἐγένετο τοῦ ἀχράντου βαπτίσματος, 427.
ἀναδυῆναι. ἀναδυέντα πρὸς τὰ δόξαντα μεταξὺ αὐτῶν, 455. ἀν.
εδύη περὶ τὸ ποιῆσαι τὰ πάντα,
ibid.
ἀνακείραντες αὐτόν, 597.
ἀνακύπτειν. τὰ ἀνακύπτοντα, even
tus? 205.
ανακωδίκευσις, 448.
ἀναλίσκει Μαρίνον 404. ἀνήλωσε
με, 409.
ἀναλογουμένην, i. q. ἀνάλογον, 285.
αναμεταξύ, 414.
ἀναπατεῖν, 150.
ἀνάπλους ὁ πέραν Κωνσταντίνουπόλεως, 405, 405.
ἀνάπτεσθαι. ἀνήφθη amore, 150.
ἀναῤῥύεσθαι. ἀνεῤῥύσθησαν, 461.
ἀνάῤῥυσις, 39, 460.
ἀναστεναγμός, 63.
ἀνατρέφεσθαι. ἀναθρεψάμενον, 52,
ἀναφέρειν. ἀνηνέχθησαν, 251, ἀνήνεγκεν, 262. ανενέγκαι, 586.
ἀναφραγήναι, 328.
ἀναχρίειν. ἀνεχρίσθη ἡ θύρα, 380.
ἀνδρεῖος, ἀνδρεία καὶ πλήθει καὶ
ἀνδροκοῖται, 456.
ἀνεντέρισεν, 115.
ἀνεπηρεάστως, 383.
ἀνέρχεται ἡ θάλασσα καὶ κατακλύζει πάντας, 481.
ἀνέχεσθαι. τῶν πρεσβευτών μὴ
ἀνασχεθέντων εἰσελθεῖν, 194.
ἀνθηροπρόσωπος, 257, 425.
ανθρωπιστί, 255.
ἄνθρωπος. γυναικῶν καὶ ἀνθρώ
αντιφωνήσαντος ὑπὲρ αὐτῶν Τα
ζάνου, 460.
ἀνύειν. ἡνύσαμεν πλέον οὐδέν, 150.
αξίας κοιαίστωρος εἶχεν, 570.
ἀπάγειν. ἀπήγαγον τὴν ἀπόκρισιν,
154, nisi ἀνήγαγον legendus.
ἀπαλλαγήν, de judicibus, 448.
ἀπαλλάττειν, de judicibus, 534.
ἀπατεῖν, ἡπατοῦντο. 267
ἀπειλή, malum, 142. ἀπειλῆς π
πληρωμένα πολλὰ ἐγένοντο, 456
ἀπειλὴ φοβερά Θεοῦ, de lere
motu, 420, 498.
ἁπληκεύον, 335, 358, 452.
ἁπλοῦν. ἁπλώσαντες ἑαυτούς, 472.
ἡπλωμένων εἰς ἔδαφος νεκρών,
ἀπὸ σπαθίου, 495. ἀπὸ τῆς γυναί
κὸς ἤκουσαν, 481. ἀπὸ νομίσματ
τος ἑνός, 441. ἀπὸ διαλαλιᾶς ἀπὸ
εκεφαλίσθη σαν589. ἀπὸ ἐπάρχουν,
286. ὁ ἀπὸ φιλοσόφων, 202, 21
ἀπὸ cum passivo, 20, 26, 69, 74,
87, 153, 154, 159, 199, 220, **
ἀποδιδόναι. ἀπέδωκαν τας ψυχάς,
380, τὸ πνεῦμα, 409.
ἀποζωννύναι, ἀποξωσθεὶς τῆς ἀξίες
αὐτοῦ, 57. ἀπεζώσθη, 480, 494.
ἀπόθετα, 477. ἀποθέτων σίτου. 507,
ἀποκαθαρίσαντες, 135.
ἀποκαθιστάναι. ἀπεκατέστη, 5
ἀποκειμένην, fictam, 89.
ἀποκινήσαντος αὐτοὺς τῆς ἕξις
χίας, 427.
ἀποκρεωσίμου, 492.
ἀποκριθείς, 370.
ἀποκρισιάριος, 486.
ἀποκρύβει, 101.
ἀποκρύπτειν. φυγεῖν καὶ ἀπερν
Εῆναι τὴν τοῦ δήμου ὀργήν, ΜΠ
col. 1613–1614page 4 of 23
PG 97:1613ἀπολύσαντες τοῦ ἱππικού, 474. ἀπολυθῇ ἀπὸ καστελλίου, 387. ἀπομένειν. ἀπέμεινεν, 385. ἀπομεινάντων ἐν αἰχμαλωσία, 460. ἀποπέμπειν. ἀπέπεμπεν ὁ χα ρακτὴρ αὐτοῦ ἀστραπάς, 454. ἀποπληρωθῆναι τοὺς ἐμοὺς δανειστὰς, 43, 440. ἀποπτιλοῦν. ἀπεπτιλώθη, 484, ἀπεπτελώθη ἀποστᾶν, ἀποσχίζειν. ἀπέσχισεν, ἀποτάττειν, ἀποταξάμενος τῇ αὐ τοῦ γυναικί, 219. ἀπετάξατο τῆς βασιλείας, 312. ἀποτέμνειν. ἀπετμήθησαν, 491. υποτιναξάμενος τὴν τῆς σῆς δου λείας τύχην, 182. ἀποφέρειν. ἀπηνέχθησαν πρὸς τὸν στρατηλάτην, 456. ἀποχειρίζεσθαι, ἀπεχειρίσθη, 492. ἀποχρῆσθαι. ἀπεχρήσατο ἑαυτῇ, ἀπρόϊτον, 356. ἀρετῇ πάσῃ κοσμήσας, 320, 359, ἀρετή, ἀριθμός, 332, 337, 349, ἀργυροπρατία, 395. ἐρχομόρφους, 120. ἅρμα, 314, 394. ἀρσάκης, 270. ἀρσενοκοιτοῦντες, ἀρχαίοις, 449. ἀρχιευνοῦχον, 340. ἀρχιμάγοι, 444. ἀρχίφυλος, 460. ἀσεκρῆτις, 494. ἀσκητική, 106. ἄσπρην στολήν, 286. σανδάλια άσπρα. 287. ἄσπρον στολήν, ἐσσίκουρος. 502. ἀστρονομία τῶν ἑπτὰ ἀστέρων τῆς μεγάλης ἄρκτου, 175. ἀσφαλισθέντα φυλάττεσθαι αὐτὸν ἐκέλευσεν, 447. ἀσχολουμένων εἰς τὰ πλήθη, 128. αυγος. αύγους, 125, 160, 243,299, αυγουστάλιος, 224, 280, 401, 434. αὐθεντήσαντες τὸν ἡγεμόνα, 257, αὐθεντία, 213. αὐταρχεῖν, 440, 482. Αυτοματιστής, 231. αὐτός αὐτῆς, ἀφαιρεῖσθαι. ἀφειλάμενος, 211, ἀφανίζει τὴν χώραν πραιδεύων, ἀφιλονείκως, 477. ἀφνία, 278. ἀχαριστεῖν. τῷ ἀχαριστουμένῳ παιδί, 289. ἄχρι τῆς αὐτοῦ ζωῆς, 210. βασιλείας, 241. ἀψίς. οὐρανίαις ἀψίσι, 326. Βαγουλάν, 395. βάϊον, 340, 446, 474. βάκλοις, 186. βαλιστήνοις, βάχλοις, 186. βάλλειν. ἐκβάλα: 60, 475. Εβαλον τύς, 357. βληθεὶς ἔρωτι, 219. ἐβλήθη εἰς ἔρωτα αὐτῆς, 45, 165. βληθεὶς νόσῳ, 48, 86, 237, 259, 262. πάθει ἀνιάτῳ, 202. βάνδον, 461, 464, 468. βανιάριν, 222. βαρζαμαράτας, 271. βαρσαμανάτας, βαρύπους, 225, βασιλεύειν. ἐβασίλευσεν ή Μακεδονίᾳ χώρα, 161. μετὰ τὸ βασι λεῦσαι Βυζάντιον, 78. τὴν βασι λεύουσαν πόλιν Βασιλεὺς βασιλευόντων, 449. βασιλίσκος Σαρακηνών, 461, 466. βασταγάριος, 444. βερέδοις, 377. βερνάκιος, 186. βέστια, 322. βῆλον, 555, 380, 474. βήναβλα, 163. βικάριος, 532. βίνδικας, 400. Βίσεκτον, 215. βοήθεια Γοτθική, 3.4. τὴν σὺν αὐτῷ βοήθειαν, 299. πολλῆς β., βοήθημα, 403. βομβωναρίων, 288. βορεῖς πολλοὺς φυσῆσαι, 492. βοττίου, 314. βούγλιν, 493. βουλόμενος εἰς τὴν Ἰθάκην, 114, βουττιν, 314. βουττίῳ, 215. βραδύς. βραδείας γενομένης ώρας, βρέχειν. έβρεξεν κονίαν ἀντὶ βρο χης, 372. Βρουμάλιουμ, 180. βροχα καὶ ὄμβροι, 456. Εβρεξε κονίαν ἀντὶ βροχής. 372. βρύοντα φιλοσοφίας διδάγματα,251. βυθάριν, 405. βύθιος, 65. βωμίσκῳ, 482. γαλακτοτροφῆναι, 92. γαλακτοτροφέντας, 178. γαμοστολεῖσθαι, 244. γειτνία, 222. γει πόνος, 47, 92. γελᾶν. οὐκ ἀρέσκει μοι τύχη πολλὰ γελώσα, 362. γελασίνας ἔχουσα ἐν ταῖς παρειαῖς, γέμοντα θησαυρὸν τοιαῦτα ζώδια, 395. γέμοντα πλοία στρατιω τῶν, 452. γενεθλιαλογία, 17. γενηΐτης, 282. γενναία τείχη 199. γήϊνα, 86, 105. γίνεσθαι. γεναμένη, 109, 114, 122, γλυφεῖσαν πέτραν αὐτῷ τάφον, 452. γνησίως ὑμᾶς ἀγαπώντων, 455. γεμοῦν. ἐγόμωσεν αὐτὰ Ουννικήν χεῖρα, 404. γονατίσαι, 309. γρυπόρυγχος, 258. γυμνὴν σὺν τείχεσι μόνοις, 336. δαφνοῦσθαι, 307. δέ. ἐλθὼν — ἐπηρώτησε δὲ αὐτόν, ὁποίου δ᾽ ἄν, 422. ότε δ' ἄν, 437. ὡς δ' ἄν, δειλιῶν τὴν τοῦ ἀνδρὸς ὠμότητα, δεῖν. δεδέσθαι πικραῖς τιμωρίαις, δεξιοκοπεῖν. ἐδεξιοκόπησε, 488. δεσμεῖν, ἐδέσμησεν, 255. δέσποινα, 352, 353, 366, δεξάμενος τὰ γράμματα, δεσποτικῷ κουβικλεία, 440. δέ δηληγάτων, 319. χνύση, 189. δηλοῦν, ἐδήλωσε τῷ βασιλεῖ ὅτι κακῶς ἐποίησας, 433. εδήλωσεν εἰσελθεῖν, 471. δηλώσας τοῦ δέ ξασθαι καὶ ἐκπορθῆσαι, 458, 460. δηλωσάντων τοῦ ἑτοίμως ἔχειν, 465. δηλωθὲν ἦν τοῦ συν αφθῆναι, δημεύειν. ἐδημεύθη, 362, 480. τον κουβικουλάριον ἀπεκεφάλισε και ἐδήμευσε, 368. ἐδήμευσεν αὐτόν, δημοκρατεῖν, 244, 393, 416. δημοκρατία, δήμος. οἱ δῆμοι 'Αλεξανδρείας, δημόσιον, δημοτῶν τῶν τοῦ Βενέτου μέρους, δημοτικὴ ἀταξία, 244. ἐπανάστασις, 406. μάχη, 491. τὰ δημοσ τικὰ εἰρήνευσαν, 389. δημοτικο! φόνοι, 454. διά, 102, 133, 184, 367, 390, 407, 466. διὰ τὰ ἀνατολικὰ μέρη φυλάξαι τὰς ἐπιδρομάς, 423. δια τῆς αὔριον. 584. διὰ τῶν δύο ἡμερῶν καθίσαντες, διὰ γῆς τε και θαλάσσης ἀγωνίσασθαι βουλόμενος, 400. διὰ μαργαρι τῶν ὄν, 395, 413, 423, 457. διαδέχεσθαι. διεδέξατο αὐτόν, 338. διεδέξατο αὐτὸν ἐκ τῆς ἀρχῆς, 588. διεδέξατο Βελι σάριον τῆς στρατηλασίας, 466. διαδεχθεὶς τῆς ὑπατείας, 214. διεδέχθη ὁ κόμης, 389, 445, διάθεσις. τῆς πατρικῆς ὑμῶν δια. θέσεως, 454, 455. διαθήκας εἰς βασιλέα συνεστήσατο, διαιωνιζόντων ἄρτων, 289, 322, διάκονος, 467, διακρινομένων, 495. διαλαλιά, 389. διανύειν. διήνυσεν ἀρχὰς πολλάς μετὰ δόξης, 370. διανύσας τὴν ἀρχήν, 480, 491. διασύρειν, διέσυρεν ἐκεῖ, 358, 348. διασφαγῆς τοῦ ὄρους, 540. διασώζοντας, διατίθεσθαι εἰς αὐτόν, 437. διατιμάν. διετιμήσατο, 341. διατρέχειν. διαδραμουσῶν ἡμερῶν ὀλίγων, 129. τοσούτων διαδραμόντων χρόνων, 134, 429. διατρίβειν.διέτριψε πρὸς αὐτόν, 451. διατυπωθέντα ληγάτα, 440. διαφούσης Κυριακής, 569. διαφαῦσαι, 533. διαφέρειν ήρξαντο τους γενομένους ὑπὸ τὴν τῶν ἄστρων κίνησιν, 17.IN JOAN. MALALE CHRONOGRAPHIAM.
ἀπολύσαντες τοῦ ἱππικού, 474.
ἀπολυθῇ ἀπὸ καστελλίου, 387.
ἀπομένειν. ἀπέμεινεν, 385. ἀπομει
νάντων ἐν αἰχμαλωσία, 460.
ἀποπέμπειν. ἀπέπεμπεν ὁ χαρακτὴρ αὐτοῦ ἀστραπάς, 454.
ἀποπληρωθῆναι τοὺς ἐμοὺς δανει
στάς, 43, 440.
ἀποπτιλοῦν. ἀπεπτιλώθη, 484,
conj. Ch. codex ἀπεπτελώθη
ἀποστᾶν, latrocinari, 420.
ἀποσχίζειν. ἀπέσχισεν, absolute,
ἀποτάττειν, ἀποταξάμενος τῇ αὐτοῦ γυναικί, 219. ἀπετάξατο τῆς
βασιλείας, 312.
ἀποτέμνειν. ἀπετμήθησαν, 491.
υποτιναξάμενος τὴν τῆς σῆς δου
λείας τύχην, 182.
ἀποφέρειν. ἀπηνέχθησαν πρὸς τὸν
στρατηλάτην, 456.
ἀποχειρίζεσθαι, ἀπεχειρίσθη, 492.
ἀποχρῆσθαι. ἀπεχρήσατο ἑαυτῇ,
ἀπρόϊτον, 356.
ἀρετῇ πάσῃ κοσμήσας, 320, 359,
401. ἀρετή, tinctura, 32.
ἀριθμός, militum, 332, 337, 349,
ἀργυροπρατία, 395.
ἐρχομόρφους, 120.
ἅρμα, 314, 394.
ἀρσάκης, 270.
ἀρσενοκοιτοῦντες,
ἀρχαίοις, archivis, 449.
ἀρχιευνοῦχον, 340.
ἀρχιμάγοι, 444.
ἀρχίφυλος, 460.
ἀσεκρῆτις, 494.
ἀσκητική, 106.
ἄσπρην στολήν, 286. σανδάλια
άσπρα. 287. ἄσπρον στολήν,
287, 310, al.
ἐσσίκουρος. 502.
ἀστρονομία τῶν ἑπτὰ ἀστέρων τῆς
μεγάλης ἄρκτου, 175.
ἀσφαλισθέντα φυλάττεσθαι αὐτὸν
ἐκέλευσεν, 447.
ἀσχολουμένων εἰς τὰ πλήθη, 128.
αυγος. αύγους, 125, 160, 243,299,
αυγουστάλιος, 224, 280, 401, 434.
αὐθεντήσαντες τὸν ἡγεμόνα, 257,
αὐθεντία, 213.
αὐταρχεῖν, 440, 482.
Αυτοματιστής, Epicureus, 231.
αὐτός pro articulo, 20. 182, et
passim. αὐτῆς, ejus, 78.
ἀφαιρεῖσθαι. ἀφειλάμενος, 211,
ἀφανίζει τὴν χώραν πραιδεύων,
ἀφιλονείκως, 477.
ἀφνία, 278.
ἀχαριστεῖν. τῷ ἀχαριστουμένῳ
παιδί, 289.
ἄχρι τῆς αὐτοῦ ζωῆς, per vitae tempus, 210. βασιλείας, 241.
ἀψίς. οὐρανίαις ἀψίσι, 326.
"B
Βαγουλάν, 395.
βάϊον, 340, 446, 474.
βάκλοις, 186.
βαλιστήνοις, βάχλοις, 186.
βάλλειν. ἐκβάλα: 60, 475. Εβαλον
τύς, 357. βληθεὶς ἔρωτι, 219.
ἐβλήθη εἰς ἔρωτα αὐτῆς, 45,
165. βληθεὶς νόσῳ, 48, 86, 237,
259, 262. πάθει ἀνιάτῳ, 202.
βάνδον, 461, 464, 468.
βανιάριν, 222.
βαρζαμαράτας, 271. βαρσαμανάτας, ibid.
βαρύπους, 225,
βασιλεύειν. ἐβασίλευσεν ή Μακεδονία χώρα, 161. μετὰ τὸ βασιλεῦσαι Βυζάντιον, 78. τὴν βασι
λεύουσαν πόλιν (Constantinopolin), 323, 353. (Roma), 234.
Βασιλεὺς βασιλευόντων, 449.
βασιλίσκος Σαρακηνών, 461, 466.
βασταγάριος, 444.
βερέδοις, 377.
βερνάκιος, 186.
βέστια, 322.
βῆλον, 555, 380, 474.
βήναβλα, 163.
βικάριος, 532.
βίνδικας, 400.
Βίσεκτον, 215.
βοήθεια Γοτθική, 3.4. τὴν σὺν
αὐτῷ βοήθειαν, 299. πολλῆς β.,
βοήθημα, copie, 403.
βομβωναρίων, 288.
βορεῖς πολλοὺς φυσῆσαι, 492.
βοττίου, 314.
βούγλιν, 493.
βουλόμενος εἰς τὴν Ἰθάκην, 114,
βουττιν, 314. βουττίῳ, 215.
βραδύς. βραδείας γενομένης ώρας,
βρέχειν. έβρεξεν κονίαν ἀντὶ βροχης, 372.
Βρουμάλιουμ, 180.
βροχα καὶ ὄμβροι, 456. Εβρεξε
κονίαν ἀντὶ βροχής. 372.
βρύοντα φιλοσοφίας διδάγματα,251.
βυθάριν, 405.
βύθιος, 65.
βωμίσκῳ, 482.
γαλακτοτροφῆναι, 92. γαλακτοτροφέντας, 178.
γαμοστολεῖσθαι, 244.
γειτνία, 222.
γει πόνος, 47, 92.
γελᾶν. οὐκ ἀρέσκει μοι τύχη πολλὰ
γελώσα, 362.
γελασίνας ἔχουσα ἐν ταῖς παρειαῖς,
γέμοντα θησαυρὸν τοιαῦτα ζώδια,
395. γέμοντα πλοία στρατιωτῶν, 452.
γενεθλιαλογία, 17.
γενηΐτης, 282.
γενναία τείχη 199.
γήϊνα, 86, 105.
γίνεσθαι. γεναμένη, 109, 114, 122,
γλυφεῖσαν πέτραν αὐτῷ τάφον, 452.
γνησίως ὑμᾶς ἀγαπώντων, 455.
γεμοῦν. ἐγόμωσεν αὐτὰ Ουννικήν
χεῖρα, 404.
γονατίσαι, 309.
γρυπόρυγχος, 258.
γυμνὴν σὺν τείχεσι μόνοις, 336.
δαφνοῦσθαι, 307.
δέ. ἐλθὼν — ἐπηρώτησε δὲ αὐτόν,
446. post relativa, ὁποίου δ᾽ ἄν,
422. ότε δ' ἄν, 437. ὡς δ' ἄν,
δειλιῶν τὴν τοῦ ἀνδρὸς ὠμότητα,
δεῖν. δεδέσθαι πικραῖς τιμωρίαις,
δεξιοκοπεῖν. ἐδεξιοκόπησε, 488.
δεσμεῖν, ἐδέσμησεν, 255.
δέσποινα, 352, 353, 366, al.
δεξάμενος τὰ γράμματα, allatis
δεσποτικῷ κουβικλεία, 440.
litteris, 185, 387, 460, 471. δέδηληγάτων, 319.
χνύση, 189.
δηλοῦν, ἐδήλωσε τῷ βασιλεῖ ὅτι
κακῶς ἐποίησας, 433. εδήλωσεν
εἰσελθεῖν, 471. δηλώσας τοῦ δέξασθαι καὶ ἐκπορθῆσαι, 458,
460. δηλωσάντων τοῦ ἑτοίμως
ἔχειν, 465. δηλωθὲν ἦν τοῦ συναφθῆναι, ibid.
δημεύειν. ἐδημεύθη, 362, 480. τον
κουβικουλάριον ἀπεκεφάλισε και
ἐδήμευσε, 368. ἐδήμευσεν αὐτόν,
δημοκρατεῖν, de tumultu populi,
244, 393, 416. Sic δημοκρατία,
δήμος. οἱ δῆμοι 'Αλεξανδρείας,
δημόσιον, balneum publicum, 192,
291, 292, 295, 318, 363, al.
δημοτῶν τῶν τοῦ Βενέτου μέρους,
'397.
δημοτικὴ ἀταξία, 244. Επανάστα
σις, 406. μάχη, 491. τὰ δημοσ
τικὰ εἰρήνευσαν, 389. δημοτικο!
φόνοι, 454.
διά, de, 102, 133, 184, 367, 390,
407, 466. διὰ τὰ ἀνατολικὰ μέρη
φυλάξαι τὰς ἐπιδρομάς, 423. δια
τῆς αὔριον. 584. διὰ τῶν δύο
ἡμερῶν καθίσαντες, ibid. διὰ γῆς
τε και θαλάσσης ἀγωνίσασθαι
βουλόμενος, 400. διὰ μαργαρι
τῶν ὄν, 395, 413, 423, 457.
διαδέχεσθαι. διεδέξατο αὐτόν, abdi
cavit, 338. διεδέξατο αὐτὸν ἐκ
τῆς ἀρχῆς, 588. διεδέξατο Βελι
σάριον τῆς στρατηλασίας, 466.
διαδεχθεὶς τῆς ὑπατείας, 214.
διεδέχθη ὁ κόμης, 389, 445, al.
διάθεσις. τῆς πατρικῆς ὑμῶν δια.
θέσεως, 454, 455.
διαθήκας εἰς βασιλέα συνεστήσατο,
διαιωνιζόντων ἄρτων, 289, 322,
διάκονος, 467,
διακρινομένων, hæreticorum, 495.
διαλαλιά, 389.
διανύειν. διήνυσεν ἀρχὰς πολλάς
μετὰ δόξης, 370. διανύσας τὴν
ἀρχήν, 480, 491.
διασύρειν, διέσυρεν ἐκεῖ, 358, 348.
διασφαγῆς τοῦ ὄρους, 540.
διασώζοντας, via monstratores,121,
διατίθεσθαι εἰς αὐτόν, 437.
διατιμάν. διετιμήσατο, 341.
διατρέχειν. διαδραμουσῶν ἡμερῶν
ὀλίγων, 129. τοσούτων διαδραμόντων χρόνων, 134, 429.
διατρίβειν.διέτριψε πρὸς αὐτόν, 451.
διατυπωθέντα ληγάτα, 440.
διαφούσης Κυριακής, 569.
διαφαῦσαι, 533.
διαφέρειν ήρξαντο τους γενομένους
ὑπὸ τὴν τῶν ἄστρων κίνησιν, 17.
col. 1615–1616page 5 of 23
PG 97:1615τα διαφέροντα του Αντιγόνου, 198, 245. τοῦ διαφέροντος αὐτῷ στρατοῦ, 101, 115, 116, 165 διαφθονούμενος τοῖς τέκνοις, 35, διάφω τον βασιλικήν, 300. διαχαράττειν. διεχάραξεν τὰ θε μέλια τοῦ τείχους, 200. διεχάραξε τὰ τείχη. 203. δίδυμα ἐγέννησε, οὔς, 46. διδόναι. δοῦναι τὴν πόλιν, 219. δέδωκε τῷ Συχαίῳ κατὰ τοῦ νώ του, 163. ἔδωκε τῷ βασιλεῖ κατὰ του μετώπου, 296. ἔδωκε την ψυχήν, 111. δέδωκαν οι Πέρ σαι νώτα, 463, 464. δέδωκαν, 438. προδίδειν, 87, 296. ἐδίδουν, 190. διδοῦντες, 443. δόσας, 20. ἐκδόσαντος, 528. διεκδικεῖ, 154. δίκασον δίκῃ καθαρῇ ἐπ' ἐμοί, 370. δικολόγους, 384. δικτάτωρ, 214, 215, 216, διμερὲς γέγονεν ἐκ τῶν Βενέτων, διμόδια, 278. διμοιριαίος, 103, 106. διοικεῖν. ἐδιοίκουν, 69. ἐδιώκει, 60. ἐδιῳκοῦντο, 127, 214. διοίκησις, 20. Αθ. εἴ τις ἐὰν ἐδούλετο, 63. εξ τις ἐὰν ἐβουλήθη, 160. εἴ τι ἂν ἐκέλευε, 172. εἴ τις ἐὰν ἐλούετο, εἶδος. διὰ τὸ μὴ ἀπαιτεῖσθαι τὰ είδη, 394. εἰλήσας ἀψίδας, 339. εἰλήματα, 400 τοῦ χειμάρρου, 339. εἰλιγῆναι, 47. εἰλιγέντος, 89. εἰμί. ήμεθα, 404. ἦν ἦσαν, εἶπεν, είπω, εἶς. ἑνὸς μὲν καὶ ἑτέρου, 475. παρὰ μίαν, 137. Ένα ἕν, εἰς. εἰς ἀξίνας ἔκοπτον τὸν ὄργυ ρον, 407. εἰς τὸ Σίλπιον ὄρος ᾤκησαν εισακούσῃ, 146. εἰσδύνασα, 238. εἰσελασία, 396. εἰσφέρειν. εἰσηνέχθησαν τῷ βασιλεῖ, εἴ τινος δήποτέ ἐστι, 353. ἐκ. ἐκ τῶν στίχων ἐξέθετο, 73. ἐκ νηπιόθεν, 147. ἐκ παιδόθεν, ἕκαστος. καθ' ἑκάστην, ἡμέραν, διορίζοντα μεταξύ Μηδίας καὶ Βαἐκβάλωσι τὸν στρατὸν ἐκ τῆς ἐρή βυλωνίας, 15. διορυγήν, 466. Διόσκουροι Εκγονος, διριγενομένην, 322. δισιγνιτεύσαντες δισιγνατ.), 182. ἐδισιγνάτευσαν, 410. διυπνίσθη, 316, 334, 408. δοκεῖν. τὰ δοκοῦντα τοῖς νόμοις, δομεστίκων κόμης. 533, 439. δο μέστικον, 410. εἰς δουλικὴν τύχην άγεσθαι, 401, Φουλίδων, 86, 95. δοῦκας, 299, 308, 573, Δρόμαξ, 105. δρόμος ἀστέρων, 477. δρόμων, 270, 271, 404, 481. δρο μώνων πλοία, 219, 404. δρομωναρίαν κάμηλον, 300, 435. δύνασθαι, πείσας ήδυνήθη προτρεψάμενος, 35, 350, δυνηθέντες, δύναμις, δύναμις, δυνατὸν ἐν πᾶσι, μάλιστα δὲ ἐν που λέμοις, 209. δυνατὴν στρατείαν ἐπεστράτευσε, 827. δυνατῶς ἐστασίασαν, 407. δύο. εἰς δύο αὐτὸν κόψαι, 587. δύσπαρις, 92. δώρων τῆς ἀναγορεύσεως, 448. δωρεάν, 302, 345. ἐὰν ἄν, ἐὰν ἠδούλετο, 71. ἐὰν σωθης σόμεθα, 136. ἐξν. είασε, Εγγαστρῶσαι, 178. ἐγείρεσθαι, 322. εγκάθετος, 319, 329. εγκαυστικὰ χρήματα, 294. ἐγκολπωσάμενος χρυσίον, 90. εἰ. οὐδεὶς εἰ μή, 372. μου χώρας, 332. ἐκγόνη, 413. ἐκδενδρώσας, 292. ἐκδυσάμενος ζυγόν, 182. εναντιοῦτο, 168. ἐνάρετος, Ενδοθεν. οἱ ἔνδοθεν, 463. ἐνδοτέρω, 308. ἐνδρανής, 346, 349. Ενδύσαι θώρακα, 182. ἐνδεδυμένον ζάβαν, 332. ἐνθουσιαζόμενος, 257. ενορία, 31, 264. ἐντυχών γράμματα ἐπί τινων διακεχαραγμένα πετρών 11. ενυβρίζων αὐτούς. 267. ἐξάερον, 286, 287. ἐξακιονίτης. 325, 342, 572, 585 ἐξαρχίας, 427. ἐξάψεις, 206. ἐξειλήσας, 121. ἐξείλησεν, 438. ἐξέρχετα, 591, 399. 445. εξέρχεσθαι. ἐξῆλθεν ἐν ἄλλῳ πολέ μῳ Ούννους, 303. ἐξευγένισε τὰ τέκνα. 71. ἐξηχία, 154. Έξηχος, .. ἐξιλεώσαντο αὐτὸν τοῦ μητρώου φόνου, 135. ἐξιλεώσασθαι τὴν ἐξκουδιτώρων, 371, 394, 410, 474, ἐξπεδίτου. 95, 309, 336, 364, 373, ἐξυπνίσθη, 332. επαίρειν. ἐπήρθη τὸ βασίλειον, ἐπανορθοῦντε; τῷ τείχει κλίμα και, 470. ἐπεξήρχετο τοῖς Πρασίνοις. 393. ἐκεῖσε ἐκεῖ, 299, 330, 473, ἐπί. ἐβασίλευσε ἐπὶ τὸν Ἰσραήλ, Εκθαμβος, 230. ἐκκουστεῦσαι, 356. ἐκλαμβάνοντος τὰς αὐτῶν ἀποκρίσεις, 494. ἐκλείπειν. ἐκλεῖψαι, 59, 152, 248. εκτύπωμα, 172. ἐκπαιδεύειν. ἐξεπαίδευσεν τοῖς ἄλ λοις τὴν αὐτὴν ἐκτοπίαν, 11. ἐκσελλίζειν. ἐξετελλίσθη. 89. ἐκτίθεσθαι. ἐξέθετο τὴν τῆς πάλης τέχνην, 204. ἐξέθετο θεῖον τύπον ὁ βασιλεύς, 401. ἐκτυπεῖν, 272. 143. εἰσήρχετο ἐπὶ τὴν πόλιν ᾿Αντιόχειαν, 397. ἐπεστράτευσαν ἐπὶ τῆς Ῥώμης, 184. επιβῆναι τῷ βασιλεῖ, 493. ἐπιθέτης, 395. ἐπιμένειν. ἐπέμεινεν βασιλεύων τῆς Ἰταλίας, 19, ἐπινέμησις, 216, ἐπίρινος, 290. επιρρίψαι αὐτῷ, 434, 437, 441, ἐπίστασθαι. οὔτε γὰρ ἐπιστάμεθά σε βασιλέα Περσῶν, 472. ἐκφευγόντων ἐκπερᾷν τὸν ποταμόν, ἐπεστράτευσε κατὰ τῆς συγκλήτου ἐκχυθεὶς τὸ αἷμα, 333. 215, ἐπεστράτευσε πόλεμον ναυμαχίας φοβερόν, 372. ἐκχοίζειν. ἐξεχόῖσε τὰ χώματα, επιτίθεσθαι. ἐπετέθησαν αὐτῷ οἱ ἐκχόῖσιν, 456, 443. ἐλαιοκλάδων, 172. Ελασία, 48. ἐλάφιν. 345. Ελληνίζειν, ἡ Ἑλλήσποντος, 77, 78, 204. ἐμμάλους ὀρχηστάς, 386. ἐμπαράμονος, 176. ἐμπληθής γενόμενος, 239. ἐμφανίζειν. ενεφανίσθη ὁ θεῖος τύπος ἐν πάσαις ταῖς ἐξωτικαῖς πόλεσιν, 449. Εμφρενον, 120. εν, ἐν ᾗ ἐβάσταζεν ἀξίνῃ ἔκλασε τὸ ξύ λον, 50. σκευῶν διαφέρων ἐν ἀργύρω. 451. ἐν δυνάμει, 166. ἐν πλήθει πολλοί, 47 Πέρσαι, 303. ἐπιτρέπειν. ἐπιτρέψαντος τὰ πλοῖα εστάναι, 463. ἐπιτραπέντες, επιφέρεται πληγήν, 131. επιφωσκούσης, 241. ἐπομοσάμενος εἰς τὸ ἅγιον βάπτισμα, 381. ἐρευγόμενον πῦρ όμβρον, 419. ἐρευνᾶτο, 374. ἔρχεσθαι. ἦλθαν, 305, 465. ἐπανελ θαμεν, 113. ἀνῆλθαν, 389. ἕτερος. ἑτέρου τοῦ ἑτέρου, 473. εὐδοκεῖν. εὐδοκήσαντος οὕτως τοῦ Θεοῦ, 493. ευήλιξ, 104. εὐθαλὴ γῆν, 335. εὐλαβεῖς ἄνδρας, οὔστινας εκάλεσε μάγους, 38. εὐλαβή, εὐσετα διαφέροντα του Αντιγόνου,
198, 245. τοῦ διαφέροντος αὐτῷ
στρατοῦ, 101, 115, 116, 165
διαφθονούμενος τοῖς τέκνοις, 35,
διάφω τον βασιλικήν, 300.
διαχαράττειν. διεχάραξεν τὰ θεμέλια τοῦ τείχους, 200. διεχάραξε τὰ τείχη. 203.
δίδυμα ἐγέννησε, οὔς, 46.
διδόναι. δοῦναι τὴν πόλιν, 219.
δέδωκε τῷ Συχαίῳ κατὰ τοῦ νώτου, 163. ἔδωκε τῷ βασιλεῖ κατὰ
του μετώπου, 296. ἔδωκε την
ψυχήν, 111. δέδωκαν οι Πέρ
σαι νώτα, 463, 464. δέδωκαν,
438. προδίδειν, 87, 296. ἐδίδουν,
190. διδοῦντες, 443. δόσας, 20.
ἐκδόσαντος, 528.
διεκδικεῖ, 154.
δίκασον δίκῃ καθαρῇ ἐπ' ἐμοί, 370.
δικολόγους, 384.
δικτάτωρ, 214, 215, 216, al.
διμερὲς γέγονεν ἐκ τῶν Βενέτων,
διμόδια, 278.
διμοιριαίος, 103, 106.
διοικεῖν. ἐδιοίκουν, 69. ἐδιώκει, 60.
ἐδιῳκοῦντο, 127, 214.
διοίκησις, 20.
Αθ4. εἴ τις ἐὰν ἐδούλετο, 63. εξ
τις ἐὰν ἐβουλήθη, 160. εἴ τι ἂν
ἐκέλευε, 172. εἴ τις ἐὰν ἐλούετο,
εἶδος. διὰ τὸ μὴ ἀπαιτεῖσθαι τὰ
είδη, 394.
εἰλήσας ἀψίδας, 339.
εἰλήματα, 400 τοῦ χειμάρρου, 339.
εἰλιγῆναι, 47. εἰλιγέντος, 89.
εἰμί. ήμεθα, 404. ἦν pro ἦσαν,
εἶπεν, omissum, 137, 138. et fortasse 98. είπω, dicam, 111.
εἶς. ἑνὸς μὲν καὶ ἑτέρου, 475.
παρὰ μίαν, 137. Ένα pro ἕν,
εἰς. εἰς ἀξίνας ἔκοπτον τὸν ὄργυρον, 407. εἰς τὸ Σίλπιον ὄρος
ᾤκησαν pro iv, 29, et alibi szpissime.
εισακούσῃ, 146.
εἰσδύνασα, 238.
εἰσελασία, 396.
εἰσφέρειν. εἰσηνέχθησαν τῷ βασιλεῖ,
εἴ τινος δήποτέ ἐστι, 353.
ἐκ. ἐκ τῶν
στίχων ἐξέθετο, 73.
ἐκ νηπιόθεν, 147. ἐκ παιδόθεν,
$29.
ἕκαστος. καθ' ἑκάστην, sc. ἡμέραν,
διορίζοντα μεταξύ Μηδίας καὶ Βα- ἐκβάλωσι τὸν στρατὸν ἐκ τῆς ἐρήβυλωνίας, 15.
διορυγήν, 466.
Διόσκουροι (Amphion et Zellus), Εκγονος, nepos, 42.
- διριγενομένην, 322.
δισιγνιτεύσαντες (leg. δισιγνατ.),
182. ἐδισιγνάτευσαν, 410.
διυπνίσθη, 316, 334, 408.
δοκεῖν. τὰ δοκοῦντα τοῖς νόμοις,
δομεστίκων κόμης. 533, 439. δομέστικον, 410.
εἰς δουλικὴν τύχην άγεσθαι, 401,
Φουλίδων, 86, 95.
δοῦκας, 299, 308, 573, al.
Δρόμαξ, 105.
δρόμος ἀστέρων, 477.
δρόμων, 270, 271, 404, 481. δρο
μώνων πλοία, 219, 404.
δρομωναρίαν κάμηλον, 300, 435.
δύνασθαι, πείσας ήδυνήθη προτρεψάμενος, 35, 350, δυνηθέντες,
opportunitatem nacti, 185.
δύναμις, spectrum, 78, 79, 151.
δύναμις, vis magica, 160.
δυνατὸν ἐν πᾶσι, μάλιστα δὲ ἐν που
λέμοις, 209. δυνατὴν στρατείαν
ἐπεστράτευσε, 827.
δυνατῶς ἐστασίασαν, 407.
δύο. εἰς δύο αὐτὸν κόψαι, 587.
δύσπαρις, 92.
δώρων τῆς ἀναγορεύσεως, 448.
δωρεάν, gratis, 302, 345.
ἐὰν pro ἄν, 10, 94. 144. Vid. el.
ἐὰν
ἠδούλετο, 71. ἐὰν σωθης
σόμεθα, 136.
ἐξν. είασε, reliquerat, 284, 440.
Εγγαστρῶσαι, 178.
ἐγείρεσθαι, surgere, 322.
εγκάθετος, 319, 329.
εγκαυστικὰ χρήματα, 294.
ἐγκολπωσάμενος χρυσίον, 90.
εἰ. οὐδεὶς εἰ μή, 372. et cun conjunctivo, 140, 172, 174, 352,
μου χώρας, deducant, 332.
ἐκγόνη, 413.
ἐκδενδρώσας, 292.
ἐκδυσάμενος ζυγόν, 182.
εναντιοῦτο, 168.
ἐνάρετος, venenatus tinctura, 32,
Ενδοθεν. οἱ ἔνδοθεν, 463.
ἐνδοτέρω, 308.
ἐνδρανής, 346, 349.
Ενδύσαι θώρακα, 182. ἐνδεδυμένον
ζάβαν, 332.
ἐνθουσιαζόμενος, 257.
ενορία, 31, 264.
ἐντυχών γράμματα ἐπί τινων δια
κεχαραγμένα πετρών 11.
ενυβρίζων αὐτούς. 267.
ἐξάερον, 286, 287.
ἐξακιονίτης. 325, 342, 572, 585
ἐξαρχίας, 427.
ἐξάψεις, 206.
ἐξειλήσας, 121. ἐξείλησεν, 438.
ἐξέρχετα, 591, 399. 445.
εξέρχεσθαι. ἐξῆλθεν ἐν ἄλλῳ πολέ
μῳ Ούννους, 303.
ἐξευγένισε τὰ τέκνα. 71.
ἐξηχία, 154.
Έξηχος, 95..
ἐξιλεώσαντο αὐτὸν τοῦ μητρώου
φόνου, 135. ἐξιλεώσασθαι τὴν
06p:v, 180.
ἐξκουδιτώρων, 371, 394, 410, 474,
ἐξπεδίτου. 95, 309, 336, 364, 373,
ἐξυπνίσθη, 332.
επαίρειν. ἐπήρθη τὸ βασίλειον,
318, 349, 374, al.
ἐπανορθοῦντε; τῷ τείχει κλίμα
και, 470.
ἐπεξήρχετο τοῖς Πρασίνοις. 393.
ἐκεῖσε pro ἐκεῖ, 299, 330, 473, ἐπί. ἐβασίλευσε ἐπὶ τὸν Ἰσραήλ,
Εκθαμβος, 230.
ἐκκουστεῦσαι, 356.
ἐκλαμβάνοντος τὰς αὐτῶν ἀποκρίσεις, 494.
ἐκλείπειν. ἐκλεῖψαι, 59, 152, 248.
εκτύπωμα, 172.
ἐκπαιδεύειν. ἐξεπαίδευσεν τοῖς ἄλλοις τὴν αὐτὴν ἐκτοπίαν, 11.
ἐκσελλίζειν. ἐξετελλίσθη. 89.
ἐκτίθεσθαι. ἐξέθετο τὴν τῆς πάλης
τέχνην, 204. ἐξέθετο θεῖον τύπον
ὁ βασιλεύς, 401.
ἐκτυπεῖν, 272.
143. εἰσήρχετο ἐπὶ τὴν πόλιν
᾿Αντιόχειαν, 397. Επεστράτευ
σαν ἐπὶ τῆς Ῥώμης, 184.
επιβῆναι τῷ βασιλεῖ, 493.
ἐπιθέτης, impostor, 395.
ἐπιμένειν. ἐπέμεινεν βασιλεύων
τῆς Ἰταλίας, 19, al.
ἐπινέμησις, i. q. indictio, 216,
376, 42%.
ἐπίρινος, 290.
επιρρίψαι αὐτῷ, 434, 437, 441,
ἐπίστασθαι. οὔτε γὰρ ἐπιστάμεθά
σε βασιλέα Περσῶν, 472.
ἐκφευγόντων ἐκπερᾷν τὸν ποταμόν, ἐπεστράτευσε κατὰ τῆς συγκλήτου
ἐκχυθεὶς τὸ αἷμα, 333.
215, al. ἐπεστράτευσε πόλεμον
ναυμαχίας φοβερόν, 372.
ἐκχοίζειν. ἐξεχόῖσε τὰ χώματα, επιτίθεσθαι. ἐπετέθησαν αὐτῷ οἱ
ἐκχόῖσιν, 456, 443.
ἐλαιοκλάδων, 172.
Ελασία, 48.
ἐλάφιν. 345.
Ελληνίζειν, gentilium religionem
sequi, 449.
ἡ Ἑλλήσποντος, 77, 78, 204.
ἐμμάλους ὀρχηστάς, 386.
ἐμπαράμονος, 176.
ἐμπληθής γενόμενος, 239.
ἐμφανίζειν. ενεφανίσθη ὁ θεῖος
τύπος ἐν πάσαις ταῖς ἐξωτικαῖς
πόλεσιν, 449.
Εμφρενον, 120.
εν, cum genitivo, 483? Vin. Reisk.
ad Constantin. Caer. p. 92. ἐν ᾗ
ἐβάσταζεν ἀξίνῃ ἔκλασε τὸ ξύλον, 50. σκευῶν διαφέρων ἐν
ἀργύρω. 451. ἐν δυνάμει, 166. ἐν
πλήθει πολλοί, 47
Πέρσαι, 303.
ἐπιτρέπειν. ἐπιτρέψαντος τὰ πλοῖα
εστάναι, 463. ἐπιτραπέντες,
jussi, 476.
επιφέρεται πληγήν, 131.
επιφωσκούσης, 241.
ἐπομοσάμενος εἰς τὸ ἅγιον βάπτι
σμα, 381.
ἐρευγόμενον πῦρ όμβρον, 419.
ἐρευνᾶτο, sine augm., 374.
ἔρχεσθαι. ἦλθαν, 305, 465. ἐπανελ
θαμεν, 113. ἀνῆλθαν, 389.
ἕτερος. ἑτέρου pro τοῦ ἑτέρου, 473.
εὐδοκεῖν. εὐδοκήσαντος οὕτως τοῦ
Θεοῦ, 493.
ευήλιξ, 104.
εὐθαλὴ γῆν, 335.
εὐλαβεῖς ἄνδρας, οὔστινας εκάλεσε
μάγους, 38. εὐλαβή, i. q. εὐσε
Gn, 434.
col. 1617–1618page 6 of 23
PG 97:1617εὐλότωσον, 581. εὐλυτώθη τῆς δίκης, 584. εὐπρέπεια. ἐν εὐπρεπείαις πολλαῖς, εὑρίσκειν. ηύραμεν, 449. τὰς ἐπὶ μοιχείαν εὑρισκομένας, 21. ηύ ρέθη, α. ἦν, 21, 834, 372, 379, 387, 405, 412, 461. οἱ εὐ ρεθέντες ἐν τῷ φόνῳ τοῦ ἐπι σκόπου. 483. εὑρέθη εἰσερχόμενος, 493. ευρυχώρους πλατείας, 160. εὐσεβες θέλοντα ποιῆσαι, 440. εὔσκύλτος. 299. εὐσπλαγχνία τοῦ Θεοῦ, 482. εὐτέλεια, 219. εὐχαρακτηρος, 91. εὐχαρής, ό, ή, 91, 106. εὔχεσθαι. ηύξαντο τὸν Θεόν, 65, 65. ἐφετμέω, 77. ἔχειν. τί ἔχω ποιῆσαι τῷ κυνί; 403. τριάκοντα έτη έχω δικαζομένη, 384. ἑωθινός. τὰ ἑωθινά, ἑωριζόμενος, 32. ἐωρισθῆναι, 95. ἕως τὸ γόνυ, 309. ἕως τῆς σήμε ρον, 309. ἕως τῆς νῦν, 26, 48, ζάσαν ἐνδεδυμένον, 332. ζτ τζ, 301, 363, 368, 386, Σταγγία, 413. ζυγόν, ἐν ζυγῷ δουλείας, 401. ζωγρεύσας, 78. ξωσθεὶς στρατηλάτης, 480. μόνον, ήδικτον, 216, 478, 495. ήθη έθη, 413. ηθικός, 257. Έκαμεν, 136, 137. ήκασι, 137. Εξαι, 111. Ηλικία, ἡμερότης. πρεσβευταὶ οἱ πρὸς τὴν στην σταλέντες ἡμερότητα, 451, ἥμισυ. ἐννέα ήμισυ, 158. δύο ἥμισυ, 158, Ηρακλεῖδα, 204. ήχος, τό, 121, 436. θαλαμηπόλον ἔργον, 326. θαῤῥῶν εἰς, 971, 379. ἐθάῤῥησεν Εὐσεβίῳ, 493. θαῤῥεῖν τινί τι, 60. ἑαυτὸν τοῖς βαρβάροις, 130. θαρρούμενος παρ' αὐτοῦ, 385. θεατρίσαι, 314. θεϊκῆς ὀργῆς, 417. θεϊκοῦ πάθους, θεῖος. θεία κέλευσις, θεῖον ἄπυρον, 405, 404, 406. θέλω. ἐγώ σε θέλω, 387. θεμελίων, 409, 418, 420. οἱ θεμέ λιοι, 419, θεμελίως, 199. 306. τὰ θεμέλια τοῦ τείχους, 200, 207. θεομηνία, Θεός. ἀπὸ Θεοῦ δοὺς αὐτῇ δίκαιον βασιλείας, 523. θεοχολωτηθείς, 76. θεσμοδίτη, 237 θεσπίζειν, θέσπισμα, θεώριον βασιλικόν, 320, 565, 417. θηρολέτης, 40. θλαν. τεθλασμένην ράβδον, 144. θνησις, 481, 482, 488, 489. θόλα, 359, 560. θρησκεία, 446. θρησκεύειν, 472. θριαμβεύσας τὴν νίκην, 221, 222, θρίαμβος, θροεῖν. ἐθροήθη, 41, 409. θρύλος, 256, 407. ἰδικής, 427. Ιδίῳ θανάτῳ, 250, 258, 270, 306. ιθύνοντες, 168. 221. Ιλλούστριος, 416, 444. να. κελεύσας ἵνα, 264. ἐπιτρέψας ἵνα, 264. λέγει ἵνα ἀπολύσῃ. 64. ἵνα, ινδουλεντίας, 293, 309. Ιούγων, 394. ἱστάναι, στήσας στάς, 35. στην σάντων πάντα εἰρήνης. 271. ἵσταται, 36, 161, 176, 194, 239, 291, 457, 458, ζῶντος καὶ ἑστῶτος, 204. κάγκελλον, 255. καθελεῖν αὐτὸν ἀπὸ τῆς ἐπισκοπῆς, καθαρίζειν. ἐκαθαρίσθη ὁ λιμήν, καθέζεσθαι. ἐκαθέζετο ἐν ἀσφαλεία ἡ πόλις, 199. καθεσθείς, 475. και, 131, 166. καὶ ἅμα ἅμα, 110. καὶ μόνος, 42, 54, 62, και, κακοιώνιστος, 187, κακοπράγμονας, 340. καλαθώσας τὰς ὑποροφώσεις, 539. καλάμια, 581. καλαμώνος, 203. καμάρας, 495. καμινίου, 360. καμπαγίων, 322. καμπυλόρινος, 514. κάν. οἷαι κἂν ἦσαν, 35. κανδήλων, 267, 285. κανδιδάτοι, 327. κανονικώς, 424. κάραν, 35, 36. καρηκομόων, 254. χαρούχαν, 301. καρουχαρεῖον, 345. κάσος, 165. καστέλλιον, 386, 387, 388, 389, κάστρον, 303, 308, 329, 330, καστρισιανούς, 430. κατά. φόβο; ἐγένετο κατὰ τῶν νο σούντων τὴν τῶν ἀῤῥένων ἐπιθυμίαν, 436. καθ' η η πόρει τις μετεδίδου, 460, 461. κατ' αὐτῶν συνεγράψατο, νίκην κατ' αὐτοῦ, 212. κατά μέ σου, 264, 286. καταβασίαις, 416. καταγόμενος ἐκ γένους τῶν Γηπέδων, 450. κατήγετο ἐκ γένους Αιγιώτης, 369. καταγόμενον ἀπὸ ᾿Αντιοχείας, 401. καταθέσεις τὰς τούτων ἀναγνωσθῆναι, 494. κατακέφαλα, 256. κατακράζοντες ὑβριστικὰς φωνάς, 468. κατέκραζε τὸ πλῆθος, Ιωάννου, 475. καταλαβεῖν πρὸς ὑμᾶς, 472. κατο έλαβε τὸ Βυζάντιον, 263. κατέλα δεν ᾿Αντιόχειαν, 327. καταλαβεῖν τὴν πόλιν, 353, κατάλσῳ τόπῳ, 78. κατάμασθος, 50. καταμάσσοντα, 32. καταμένειν. κατέμεινε, 252, 481. Ενθα κατέμεινεν ὁ Εὐλάλιος, 439. κατανήλισκον ξίφεσι τοὺς ὑπειτερ χομένους, 466. κατανυχθείς, 460. κατενύγησαν οἱ άνθρωποι, 489. καταπείρειν. κατεπάρη ἐν τῇ γῇ, καταποντισθεῖσα εἰς γῆν καὶ εἰς θάλασσαν, 363. καταποντισθεῖσα εἰς τὴν θάλασσαν, 313. καταρώμενος τὸν υἱόν, 89. κατασιγῆσαι τὰ στασιάζοντα πλή θη, 475. κατασκευάζειν. κατεσκεύασαν αυτ τῷ, 181, 183, 186, 258. κατασκευή, 84. κατάστασις. εἰς πᾶσαν τὴν Ῥω μαϊκὴν καταστασιν, 400. το σχῆμα τῆς βασιλικῆς τῶν Ἰν δῶν καταστάσεως, 457. καταστέλλειν. κατεσταλμένος, 105. κατατίθεσθαι, κατέθετο ὅτι σύν οιδε, 494. καταυθεντῶν τοῦ Θεοδοσίου, 361. καταφέρειν. κατενεγκών, 300, 396. κατηνέχθη πάντα ὑπὸ τοῦ πυρὸς διαφθαρέντα, 397. καταφθάνειν. κατέφθασεν αὐτούς, 66. κατέφθασε τὰ Ἰνδικὰ μέρη, κατέφθασεν ἐξελθών, 112. κατερρήθη ὡς Ελλην, 369. κατερχομένων τὸν ἔμβολον, 490. κατέσχον ἕως τῆς Εὐφρατησίας, 472. κατέσχε τῆς Μυκηναίων χώρας, 142. καυλοτομήσας, 436. καυλοτομεῖσθαι, κελεύειν. ἵνα μὴ ἐπάνω σου κε λεύῃ, 574. κελεύοντι πάσῃ τῇ χώρα, 163. ἐκέλευσε καὶ ἐκαύθη, καυθῆναι, 39, 251, κεντηνάρια, 267, 279, 406, 417, κέρμα, 400, 486. κι ούριον, 490. κιβώτιον τῇ στήλη. 235. κινηθέντων πολλών, 113. μεταξύ αὐτῶν, 113, κινστέρνας, 425, 436. κιστέρνας, 399, 477, 482. κίων. κίονα μεγάλην, 339. κλαδία, 457. κλῆρος. ὁ κλῆρος ἐκάλει τὸν Οἰνδ μαον ἀγωνίσασθαι, 173. ὁ κλῆρος ἤνεγκεν,IN JOAN. MALALE CHRONOGRAPHIAM.
εὐλότωσον, 581. εὐλυτώθη τῆς
δίκης, 584.
εὐπρέπεια. ἐν εὐπρεπείαις πολλαῖς,
εὑρίσκειν. ηύραμεν, 449. τὰς ἐπὶ
μοιχείαν εὑρισκομένας, 21. ηύρέθη, i. α. ἦν, 21, 834, 372,
379, 387, 405, 412, 461. οἱ εὐ
ρεθέντες ἐν τῷ φόνῳ τοῦ ἐπισκόπου. 483. εὑρέθη εἰσερχόμενος, 493.
ευρυχώρους πλατείας, 160.
εὐσεβες θέλοντα ποιῆσαι, 440.
εὔσκύλτος. 299.
εὐσπλαγχνία τοῦ Θεοῦ, 482.
εὐτέλεια, 219.
εὐχαρακτηρος, 91.
εὐχαρής, ό, ή, 91, 106.
εὔχεσθαι. ηύξαντο τὸν Θεόν, 65, 65.
ἐφετμέω, 77.
ἔχειν. τί ἔχω ποιῆσαι τῷ κυνί;
403. τριάκοντα έτη έχω δικαζομένη, 384.
ἑωθινός. τὰ ἑωθινά, preces matutinæ, 334.
ἑωριζόμενος, 32. ἐωρισθῆναι, 95.
ἕως τὸ γόνυ, 309. ἕως τῆς σήμερον, 309. ἕως τῆς νῦν, 26, 48,
al.
ጊ
ζάσαν ἐνδεδυμένον, 332.
ζτ pro τζ, 301, 363, 368, 386,
Σταγγία, 413.
ζυγόν, ἐν ζυγῷ δουλείας, 401.
ζωγρεύσας, 78.
ξωσθεὶς στρατηλάτης, 480.
H
* μόνον, 70, 116, 118, et sapissime.
ήδικτον, 216, 478, 495.
ήθη pro έθη, 413.
ηθικός, 257.
Έκαμεν, 136, 137. ήκασι, 137.
Εξαι, 111.
Ηλικία, statura, 405, et sapissime.
ἡμερότης. πρεσβευταὶ οἱ πρὸς τὴν
στην σταλέντες ἡμερότητα, 451,
ἥμισυ. ἐννέα ήμισυ, 158. δύο
ἥμισυ, 158, al.
Ηρακλεῖδα, 204.
ήχος, τό, 121, 436.
θαλαμηπόλον ἔργον, 326.
θαῤῥῶν εἰς, 971, 379. ἐθάῤῥησεν
Εὐσεβίῳ, 493. θαῤῥεῖν τινί τι,
60. ἑαυτὸν τοῖς βαρβάροις, 130.
θαρρούμενος παρ' αὐτοῦ, 385.
θεατρίσαι, 314.
θεϊκῆς ὀργῆς, 417. θεϊκοῦ πάθους,
θεῖος. θεία κέλευσις, de edicto imperatoris, 248, 249, al.
θεῖον ἄπυρον, 405, 404, 406.
θέλω. ἐγώ σε θέλω, 387.
θεμελίων, 409, 418, 420. οἱ θεμέλιοι, 419, θεμελίως, 199. 306.
τὰ θεμέλια τοῦ τείχους, 200, 207.
θεομηνία, de terrae motu, 249, al.
Θεός. ἀπὸ Θεοῦ δοὺς αὐτῇ δίκαιον
βασιλείας, 523.
θεοχολωτηθείς, 76.
θεσμοδίτη, 237
θεσπίζειν, de edictis imperatoris,
172, 226. al.
θέσπισμα, de edicto imperatoris,
θεώριον βασιλικόν, 320, 565, 417.
θηρολέτης, 40.
θλαν. τεθλασμένην ράβδον, 144.
θνησις, 481, 482, 488, 489.
θόλα, 359, 560.
θρησκεία, 446.
θρησκεύειν, 472.
θριαμβεύσας τὴν νίκην, 221, 222,
θρίαμβος, loci nomen, 300.
θροεῖν. ἐθροήθη, 41, 409.
θρύλος, 256, 407.
ἰδικής, 427.
Ιδίῳ θανάτῳ, 250, 258, 270, 306.
ιθύνοντες, 168. 221.
Ιλλούστριος, 416, 444.
να. κελεύσας ἵνα, 264. ἐπιτρέψας
ἵνα, 264. λέγει ἵνα ἀπολύσῃ. 64.
Eva, cum indicativo. 284", 300.
ἵνα, cum indicativo.i. q. imperativus, 334, 374, 404.
ινδουλεντίας, 293, 309.
Ιούγων, 394.
ἱστάναι, στήσας pro στάς, 35. στην
σάντων πάντα εἰρήνης. 271.
ἵσταται, stat, 36, 161, 176, 194,
233, 261, 277. Totato, stabat,
239, 291, 457, 458, al. ζῶντος
K
καὶ ἑστῶτος, 204.
κάγκελλον, 255.
καθελεῖν αὐτὸν ἀπὸ τῆς ἐπισκοπῆς,
καθαρίζειν. ἐκαθαρίσθη ὁ λιμήν,
καθέζεσθαι. ἐκαθέζετο ἐν ἀσφαλεία
ἡ πόλις, 199. καθεσθείς, 475.
και, abun lat, 99, 100, 120, 128,
131, 166. καὶ ἅμα pro ἅμα, 110.
καὶ μόνος, 42, 54, 62, al. και,
post participium, 387, 389.
κακοιώνιστος, 187,
κακοπράγμονας, 340.
καλαθώσας τὰς ὑποροφώσεις, 539.
καλάμια, 581.
καλαμώνος, 203.
καμάρας, 495.
καμινίου, 360.
καμπαγίων, 322.
καμπυλόρινος, 514.
κάν. οἷαι κἂν ἦσαν, 35.
κανδήλων, 267, 285.
κανδιδάτοι, 327.
κανονικώς, 424.
κάραν, 35, 36. al.
καρηκομόων, 254.
χαρούχαν, 301.
καρουχαρεῖον, 345.
κάσος, 165.
καστέλλιον, 386, 387, 388, 389,
κάστρον, 303, 308, 329, 330,
380, al.
καστρισιανούς, 430.
κατά. φόβο; ἐγένετο κατὰ τῶν νο
σούντων τὴν τῶν ἀῤῥένων ἐπιθυμίαν, 436. καθ' η η πόρει τις
μετεδίδου, 460, 461. κατ' αὐτῶν
συνεγράψατο, de iis scripsit, 262.
νίκην κατ' αὐτοῦ, 212. κατά μέσου, 264, 286.
καταβασίαις, 416.
καταγόμενος ἐκ γένους τῶν Γηπέ
δων, 450. κατήγετο ἐκ γένους
Αιγιώτης, 369. καταγόμενον
ἀπὸ ᾿Αντιοχείας, 401.
καταθέσεις τὰς τούτων ἀναγνωσθῆναι, 494.
κατακέφαλα, 256.
κατακράζοντες ὑβριστικὰς φωνάς,
468. κατέκραζε τὸ πλῆθος,
Ιωάννου, 475.
καταλαβεῖν πρὸς ὑμᾶς, 472. κατο
έλαβε τὸ Βυζάντιον, 263. κατέλα
δεν ᾿Αντιόχειαν, 327. καταλαβεῖν
τὴν πόλιν, 353, al.
κατάλσῳ τόπῳ, 78.
κατάμασθος, 50.
καταμάσσοντα, 32.
καταμένειν. κατέμεινε, commorabatur, 252, 481. Ενθα κατέμει
νεν ὁ Εὐλάλιος, 439.
κατανήλισκον ξίφεσι τοὺς ὑπειτερχομένους, 466.
κατανυχθείς, 460. κατενύγησαν οἱ
άνθρωποι, 489.
καταπείρειν. κατεπάρη ἐν τῇ γῇ,
καταποντισθεῖσα εἰς γῆν καὶ εἰς
θάλασσαν, 363. καταποντισθεῖσα
εἰς τὴν θάλασσαν, 313.
καταρώμενος τὸν υἱόν, 89.
κατασιγῆσαι τὰ στασιάζοντα πλή
θη, 475.
κατασκευάζειν. κατεσκεύασαν αυτ
τῷ, 181, 183, 186, 258.
κατασκευή, insidiæ, 84.
κατάστασις. εἰς πᾶσαν τὴν Ῥωμαϊκὴν καταστασιν, 400. το
σχῆμα τῆς βασιλικῆς τῶν Ἰν
δῶν καταστάσεως, 457.
καταστέλλειν. κατεσταλμένος, 105.
κατατίθεσθαι, κατέθετο ὅτι σύν
οιδε, 494.
καταυθεντῶν τοῦ Θεοδοσίου, 361.
καταφέρειν. κατενεγκών, deducens,
de homine, 300, 396. κατηνέχθη
πάντα ὑπὸ τοῦ πυρὸς διαφθα
ρέντα, 397.
καταφθάνειν. κατέφθασεν αὐτούς,
66. κατέφθασε τὰ Ἰνδικὰ μέρη,
457. advenit, 101, al. κατέφθα
σεν ἐξελθών, 112.
κατερρήθη ὡς Ελλην, 369.
κατερχομένων τὸν ἔμβολον, 490.
κατέσχον ἕως τῆς Εὐφρατησίας,
472. κατέσχε τῆς Μυκηναίων
χώρας, 142.
καυλοτομήσας, 436. καυλοτομείσθαι, ibid.
κελεύειν. ἵνα μὴ ἐπάνω σου κελεύῃ, 574. κελεύοντι πάσῃ τῇ
χώρα, 163. ἐκέλευσε καὶ ἐκαύ
θη, i. g. καυθῆναι, 39, 251,
κεντηνάρια, 267, 279, 406, 417,
κέρμα, 400, 486.
κι ούριον, 490.
κιβώτιον τῇ στήλη. 235.
κινηθέντων πολλών, 113. μεταξύ
αὐτῶν, 113,
κινστέρνας, 425, 436.
κιστέρνας, 399, 477, 482.
κίων. κίονα μεγάλην, 339.
κλαδία, 457.
κλῆρος. ὁ κλῆρος ἐκάλει τὸν Οἰνδ
μαον ἀγωνίσασθαι, 173. ὁ κλῆρος
ἤνεγκεν, ibid.
col. 1619–1620page 7 of 23
PG 97:1619κλήρος, κληρικοί, 362, κληρονομεῖν τὸν πατέρα τὰ τέκνα, 182. κληρονομεῖν τὴν οὐσίαν, καπους, 454. κάγχη, 359. κοιαίστωρος, 370, 479, 494. κοιαιστώριος, 369. κοινόν. τί γὰρ κοινὸν βουκόλου ἐν θαλάττῃ; 137. ἐπὶ κοινοῦ τῆς συγκλήτου, 439. κοινωνοῦντας ταῖς ἁγίας ἐκκλησίαις, 468. κοίτη. ἀπεκατέστη ή θάλασσα εἰς τὴν ἀρχαίαν κοίτην, 485. κοκκία, 103. κουβεντίῳ, 183. κομβέντα, 102, 371, 494. κομσεν του σιλεντίου, 438. κομβοῦν. ἐκόμβωσε πολλά χρήμα τα, 595. ἐκέμβωσε πολλοὺς ἀργυροπράτης, κομμετά τον, 319. κόμητας, 185. κόμης ἀνατολής, 519 κόμης τῶν δομεστίκων, 555, 552. φοιδεράτων, 304. ουμερκιαρίων, 396. κονδάψαντα, 309. κουδοειδής, κονδύθριξ, 88, 232. κοντεύειν. ἐκόντευσεν, 245. κου τευθείσαν, 160. κόπτειν. ἔκοψε τὴν ὁδὸν ἔλαφος, 98. κοπεῖσα ἡ σχοίνος, 48. κοπιδερμίας, 401. κοπιδέρμου, 401. κοπωθεὶς ἐν πολέμοις, 410. κοπω θέντι, 504. κορασίων, 440, 447. κορασίων περ. θένων, 352. χόρη, κόσμια, 66. κοσμικός λιμός, 502. κόσμος. τῶν δύο κόσμων, 454. χυτρίγαις, 307. κοττίζουσιν, 345. κοττιστών, 451. κόττον, 451. κουβικλείῳ. 239, 355, 440. κουβικουλαρίων, 95, 246, 290. κουβουκλείῳ, 35, 86. κουράτωρος, 439, 440, 490, 493. κουρεύσας, 361. κουρευσάμενος, κούρχωμον, 395. κουροπαλάτου, 491. κοῦσπος, 50. κουφίζειν. ἐκούφισε την λειτουργίαν, 598. κουφίσας Ἰωάννην ἐκ τοῦ τρακτεύειν, 400. ἐκουφίζετο, κουφισθεὶς ὑπὸ τῶν ἀνθρώπων αὐτοῦ, 387. κοχλάζειν ἐκόχλαξε τὸ ἔδαφος τῆς γῆς, 419. κόχλιον, 520. κραβαταρέαν. 597, 436. κραβάτοις, 482. κραββάτους, 489. κρατῶν τὴν Δύσιν, 20. κρητὶς τοῦ προοιμίου, 237. κρούειν. έκρουσε τῇ ῥάβδῳ τοῖς θαλασσίοις ὕδασι, 66, 337. κτήσασθαι φιλίαν μετὰ τοῦ βασι λέως Ρωμαίων, 497. κτημα, 47, 31. κτητόρων. 205, 244, κτίζω. κεκτισμένη, 204, 265. κυανόν, 175, 176. κυκλευθῶσιν, 470. κυκλώσῃ χάρακα, 148. κυρά, 519. κυριακή, 371. κύρις, 293. χυρού, 239. κωδικίλλια, 584. μανιάκιον, 475. μαντίου, 421. μάππαν, 112. μαρμάροις, 479. μαρμαρώσες, 339. μάσσινον σχοίνον, 186. μαστιγόπληκτον, 123. ματτιαρίων, 330. μεγαλείον, 495. τὸ ἅγιον, 475. μεγιστάνες, 64, 154, 305, 335. κώλυμα. ἐποίησεν αὐτὸν ὑπὸ κώλυμεθορμεῖν. ἐμεθώρμησαν, 116. μα, 317. κωμοδρομών, 455. λαγκαρίων, 530. Λ λαμβάνειν. ἀνέρχεται ἡ θάλασσα καὶ πάντας λαμβάνει, 481. λα ὼν λίθῳ ἔπεσε, 426. ἔλαβεν αύ τὴν εἰς γυναῖκα, 355. λαβόντες εἰς κραβαταρέαν, 397. Ελα δεν αὐτοὺς εἰς συμμαχίαν, 459. λαμπαδίαν, 454. λαργιτιῶσι ταῖς θείαις, 598. κόμητα λαργιτιώνων, 400. λέγεσθαι. ἔνθα λέγεται τὰ Πύθια θερμά, 77. λείπειν. ἔλειψαν, 167. ἐκλείπειν. ἐλίποντο τροφῶν, 531, ἐλείποντο λιπόμενον, λείψανον, 45. τα λείψανα, λειτουργία διαιωνίζουσα, 398. λεκτικίῳ εἰσῆλθε, 356. λεμίν, 265. λεπτακινός, 232. λεπτίδας χρυσού, 456. λεπτοχαρακτηρος, 105, 243, 269. ληγάτα, 440. ληθαργοῦντες τῆς ἑαυτῶν πατρίδος, 118. ἐληθαργήσαμεν διὰ τί ηλ θομεν, 155. λήσταρχος, 582, 446. λησταρχοῦντες, 363. λῃστοδιώκτης, 382. λιθέρνου, 573. λιθοπροσώπου, 483. λιμενάριον, 372. λιμιτανέους στρατιώτας, 308, 426. λίμιτον, 50, 143, 206, 231, 296, λιμοκτονηθείς, 380. λιμός, ή, 60. λινόχρυσα ιμάτια, 457. λογοθέτην, 400. λόγος. ὑπὸ λόγον ὅτι, 380. εἰς λόγου ἀποτροφῆς, 107, 276, 281, 285, 289, 300, 406. λόγῳ θεωριών. 284, 285, 307. λόγον κτισμάτων, λογχοδρεπάνω ξίφει, 35. λύειν. ἐποίησεν αὐτοὺς λύσαι, 586. λύκαινα, λυπεῖν. ἐλυπήθη πρὸς αὐτούς, 43, 88, 102, 217. πρὸς τοῦτο, 80. λελυπημένους, 176. λωρίου, 89. μαγιστριανοῦ, 374, 439, 471. μάγιστρον, 529, 355, μαίνειν. μανέντες, 432. μακροχαρακτηρος, 106. μᾶλλον, 84, 258. μεθύτας οίνω τὸν Κύκλωπα, 117. μειζότερον, 490. μελετῶν τυραννίδα, 371. ἐμελέτων προδοσίαν, 456. ἐμελέτη σαν δ λον τινές, 495, 495. ἐμελέτων, μελέτη, μέλλειν. ἀκούσασα την μέλλουσαν ἐπὶ τὴν Μυκηναίων παρουσίαν, μελλοφανής, 85. μέλος. κατὰ μέλος αὐτὸν ἐκείαν, μέν. ὁ δὲ μέν, 4. μένειν, 245. που μένει, 252. Ενε έμενε, 439. μερικούς πολέμους, 478. μερικών, μεσάζειν. ἐμετάζετο, 199. Εμεσός θη, 331. μετασθείς, 298. μετάστ τα, 356, μεσημβρίῳ (ἐν τῷ). 396, μεσημβρινῷ, κι 397. μεσίαυλον, 455, 482. μέση, μέσον τῶν ἱππέων ὑπῆρχεν ἡ Πενθεσίλεια, 126. μέσον του Ἰουλιανοῦ λιμένος, 479. τὸ μέσον ἑστῶ τις 597. εἰς μέσον αὐτῶν ἀπὸ ώλετο, 464. διὰ μέσον τῶν βασι λέων, 110. μεσόστυλα, 351. μετά, 143. μετά δύο έτη του κατακλυσμού, 10, 88, 11. μετὰ καί, 460. μετὰ καὶ τῶν ἄλλων αὐτῆς ἀγαθῶν ἐποίησε καὶ τοῦτο, 440. τὰ μετ' αὐτοῦ καὶ τοῦ Αχιλλέως εἰρημένα, 131, 371. μετά, μετά, μετὰ ἀλλήλων ἐπολέμησαν, 52 εἰρήνην ἔχειν μετά Ρωμαίων, 317. μετὰ τοῦ βασιλέως κτήσασθαι φιλίαν, 457. πάντα εἰρήνη; μετὰ Περσῶν, 337, 338. μετ' α τοῦ συνάλλαγμα ποιῆσαι, 438. δικαζομένη μετὰ τοῦ παιχ κίου, 584. μετανάστας, 20. μεταξύ, συμβαλόντων τῶν 2011 ρειτῶν μεταξὺ Χριστιανῶν καὶ Ἰουδαίων, 445. μεταξύ των δύο κόσμων εἰρήνην γενέσθαι, μεταχειρίζεσθαι. μετεχειρίσατο τι πλήθη διὰ προσφωνήσεως, 408. μετεγκλίνων, 45. μετεωριζομένη ἐν προαστείῳ, 82. μή. διὰ τί μὴ τοῦτο ἐποιήσατε, 476. μηνιάσας, 419. μηνύειν. ἐμήνυσεν αὐτὴν ταῦτα, 273. ἐμηνύθη, μανδάτα, 108, 178, 552, 474, 475. μήνυσιν δεξάμενος, 471. μανδύας, 33. μανιάκιν, 457. μήτε δέ, 305, 401, μητρικός, 41.κλήρος, sacerdotes, 354, al.
κληρικοί, 362, al.
κληρονομεῖν τὸν πατέρα τὰ τέκνα,
182. κληρονομεῖν τὴν οὐσίαν,
καπους, 454.
κάγχη, 359.
κοιαίστωρος, 370, 479, 494.
κοιαιστώριος, 369.
κοινόν. τί γὰρ κοινὸν βουκόλου ἐν
θαλάττῃ; 137. ἐπὶ κοινοῦ τῆς
συγκλήτου, 439.
κοινωνοῦντας ταῖς ἁγίας Εκκλησίαις, 468.
κοίτη. ἀπεκατέστη ή θάλασσα εἰς
τὴν ἀρχαίαν κοίτην, 485.
κοκκία, 103.
κουβεντίῳ, 183.
κομβέντα, 102, 371, 494. κομσεντου σιλεντίου, 438.
κομβοῦν. ἐκόμβωσε πολλά χρήμα
τα, 595. ἐκέμβωσε πολλοὺς ἀργυροπράτης, ibid.
κομμετά τον, 319.
κόμητας, 185. κόμης ἀνατολής, 519
κόμης τῶν δομεστίκων, 555, 552.
φοιδεράτων, 304.
1ουμερκιαρίων, 396.
κονδάψαντα, 309.
κουδοειδής, 100, et sapissime.
κονδύθριξ, 88, 232.
κοντεύειν. ἐκόντευσεν, 245. κου
τευθείσαν, 160.
κόπτειν. ἔκοψε τὴν ὁδὸν ἔλαφος, 98.
κοπεῖσα ἡ σχοίνος, rupta, 48.
κοπιδερμίας, 401.
κοπιδέρμου, 401.
κοπωθεὶς ἐν πολέμοις, 410. κοπωθέντι, 504.
κορασίων, 440, 447. κορασίων περ.
θένων, 352.
χόρη, Molossorum dialecto, 62.
κόσμια, 66.
κοσμικός λιμός, 502.
κόσμος. τῶν δύο κόσμων, 454.
χυτρίγαις, 307.
κοττίζουσιν, 345.
κοττιστών, 451.
κόττον, 451.
κουβικλείῳ. 239, 355, 440.
κουβικουλαρίων, 95, 246, 290.
332, 543, al.
κουβουκλείῳ, 35, 86.
κουράτωρος, 439, 440, 490, 493.
κουρεύσας, 361. κουρευσάμενος,
κούρχωμον, 395.
κουροπαλάτου, 491.
κοῦσπος, 50.
κουφίζειν. ἐκούφισε την λειτουργίαν,
598. κουφίσας Ἰωάννην ἐκ τοῦ
τρακτεύειν, 400. ἐκουφίζετο, munere se abdicavit, 319. κουφισθεὶς
ὑπὸ τῶν ἀνθρώπων αὐτοῦ, 387.
κοχλάζειν ἐκόχλαξε τὸ ἔδαφος τῆς
γῆς, 419.
κόχλιον, 520.
κραβαταρέαν. 597, 436.
κραβάτοις, 482.
κραββάτους, 489.
κρατῶν τὴν Δύσιν, 20.
κρητὶς τοῦ προοιμίου, 237.
κρούειν. έκρουσε τῇ ῥάβδῳ τοῖς θα
λασσίοις ὕδασι, 66, 337.
κτήσασθαι φιλίαν μετὰ τοῦ βασιλέως Ρωμαίων, 497.
κτημα, vicus, 47, 31.
INDEX GR.ECUS
κτητόρων. 205, 244, al.
κτίζω. κεκτισμένη, 204, 265.
κυανόν, 175, 176.
κυκλευθῶσιν, 470.
κυκλώσῃ χάρακα, 148.
κυρά, 519.
κυριακή, 371.
κύρις, 293.
χυρού, 239.
κωδικίλλια, 584.
μανιάκιον, 475.
μαντίου, 421.
μάππαν, 112.
μαρμάροις, 479.
μαρμαρώσες, 339.
μάσσινον σχοίνον, 186.
μαστιγόπληκτον, 123.
ματτιαρίων, 330.
μεγαλείον, 495. τὸ ἅγιον, 475.
μεγιστάνες, 64, 154, 305, 335.
κώλυμα. ἐποίησεν αὐτὸν ὑπὸ κώλυ- μεθορμεῖν. ἐμεθώρμησαν, 116.
μα, 317.
κωμοδρομών, 455.
λαγκαρίων, 530.
Λ
λαμβάνειν. ἀνέρχεται ἡ θάλασσα
καὶ πάντας λαμβάνει, 481. λα6ὼν λίθῳ ἔπεσε, 426. ἔλαβεν αύτὴν εἰς γυναῖκα, 355. λαβόντες εἰς κραβαταρέαν, 397. Ελαδεν αὐτοὺς εἰς συμμαχίαν, 459.
λαμπαδίαν, 454.
λαργιτιῶσι ταῖς θείαις, 598. κόμητα
λαργιτιώνων, 400.
λέγεσθαι. ἔνθα λέγεται τὰ Πύθια
θερμά, 77.
λείπειν. ἔλειψαν, 167. Vid. ἐκλεί
πειν. ἐλίποντο τροφῶν, 531, nisi
ἐλείποντο legendum. λιπόμενον,
λείψανον, 45. τα λείψανα, de uno
Liomnine, 122.
λειτουργία διαιωνίζουσα, 398.
λεκτικίῳ εἰσῆλθε, 356.
λεμίν, 265.
λεπτακινός, 232.
λεπτίδας χρυσού, 456.
λεπτοχαρακτηρος, 105, 243, 269.
ληγάτα, 440.
ληθαργοῦντες τῆς ἑαυτῶν πατρίδος,
118. ἐληθαργήσαμεν διὰ τί ηλ
θομεν, 155.
λήσταρχος, 582, 446.
λησταρχοῦντες, 363.
λῃστοδιώκτης, 382.
λιθέρνου, 573.
λιθοπροσώπου, 483.
λιμενάριον, 372.
λιμιτανέους στρατιώτας, 308, 426.
λίμιτον, 50, 143, 206, 231, 296,
λιμοκτονηθείς, 380.
λιμός, ή, 60.
λινόχρυσα ιμάτια, 457.
λογοθέτην, 400.
λόγος. ὑπὸ λόγον ὅτι, 380. εἰς λόγου
ἀποτροφῆς, 107, 276, 281, 285,
289, 300, 406. λόγῳ θεωριών.
284, 285, 307. λόγον κτισμάτων,
λογχοδρεπάνω ξίφει, 35.
λύειν. ἐποίησεν αὐτοὺς λύσαι, 586.
λύκαινα, femina ores pascens, 179,
λυπεῖν. ἐλυπήθη πρὸς αὐτούς, 43,
88, 102, 217. πρὸς τοῦτο, 80.
λελυπημένους, 176.
λωρίου, 89.
μαγιστριανοῦ, 374, 439, 471.
μάγιστρον, 529, 355, al.
μαίνειν. μανέντες, irati, 432.
μακροχαρακτηρος, 106.
μᾶλλον, 84, 258.
μεθύτας οίνω τὸν Κύκλωπα, 117.
μειζότερον, 490.
μελετῶν τυραννίδα, 371. ἐμελέτων
προδοσίαν, 456. ἐμελέτη σαν δ
λον τινές, 495, 495. ἐμελέτων,
μελέτη, insidia, 493.
μέλλειν. ἀκούσασα την μέλλουσαν
ἐπὶ τὴν Μυκηναίων παρουσίαν,
μελλοφανής, 85.
μέλος. κατὰ μέλος αὐτὸν ἐκείαν,
μέν. ὁ δὲ μέν, 4.
μένειν, 245. που μένει, 252. Ενε
έμενε, 439.
μερικούς πολέμους, 478. μερικών,
μεσάζειν. ἐμετάζετο, 199. Εμεσόςθη, 331. μετασθείς, 298. μετάστ
τα, 356, al.
μεσημβρίῳ (ἐν τῷ). 396, nisi lege
dum μεσημβρινῷ, κι 397.
μεσίαυλον, 455, 482.
μέση, forum, 491.
μέσον τῶν ἱππέων ὑπῆρχεν ἡ Πεν
θεσίλεια, 126. μέσον του Ιουλιανοῦ λιμένος, 479. τὸ μέσον ἑστῶ
τις 597. εἰς μέσον αὐτῶν ἀπὸ
ώλετο, 464. διὰ μέσον τῶν βασιλέων, 110.
μεσόστυλα, 351.
μετά, postea, 143. μετά δύο έτη
του κατακλυσμού, 10, 88, 11.
μετὰ καί, 460. μετὰ καὶ τῶν
ἄλλων αὐτῆς ἀγαθῶν ἐποίησε καὶ
τοῦτο, 440. τὰ μετ' αὐτοῦ καὶ τοῦ
Αχιλλέως εἰρημένα, 131, 371.
μετά, cum accusativo pro geni
tivo, 5, 61. μετά, cum genitiro
pro ăccusativo, 187, 362, 336.
μετὰ ἀλλήλων ἐπολέμησαν, 52
εἰρήνην ἔχειν μετά Ρωμαίων,
317. μετὰ τοῦ βασιλέως κτήσα
σθαι φιλίαν, 457. πάντα εἰρήνη;
μετὰ Περσῶν, 337, 338. μετ' α
τοῦ συνάλλαγμα ποιῆσαι, 438.
al. δικαζομένη μετὰ τοῦ παιχ
κίου, 584.
μετανάστας, 20.
μεταξύ, συμβαλόντων τῶν 2011ρειτῶν μεταξὺ Χριστιανῶν καὶ
Ἰουδαίων, 445. μεταξύ των
δύο κόσμων εἰρήνην γενέσθαι,
μεταχειρίζεσθαι. μετεχειρίσατο τι
πλήθη διὰ προσφωνήσεως, 408.
μετεγκλίνων, 45.
μετεωριζομένη ἐν προαστείῳ, 82.
μή. διὰ τί μὴ τοῦτο ἐποιήσατε, 476.
μηνιάσας, 419.
μηνύειν. ἐμήνυσεν αὐτὴν ταῦτα, 273.
ἐμηνύθη, edoctus erat, 500.
μανδάτα, 108, 178, 552, 474, 475. μήνυσιν δεξάμενος, 471.
μανδύας, 33.
μανιάκιν, 457.
μήτε δέ, 305, 401,
μητρικός, 41.
col. 1621–1622page 8 of 23
PG 97:1621μεαίνω, με μιαμμένος, 305. μίγμα, τριβῆναι εἰς μίγμα λεπτόν, μιγνύμενος μετ' αὐτῆς, 47. διώρυγος τῆς μισούσης τῷ Τίγρητι, μικρόσιμος, 106. μιλιαρίσια, 432. μιτᾶτα, 547. μνημόσυνον (εἰς) τῆς νίκης, 183. μόδιον, 278. μοιχογέννητος, 87. μοναζόντων, 400, μονάς ιε' κατελθών, 352. ἐπὶ μου νὰς δέκα, 459. μόνητα, 308. μονομαχεῖον, 359, 346. μονομάχιον, μονομαχεῖον. μονοπατίου ὁδόν, 469. μου, πλέον μου, 110. μουσάριον, 302. μουσαρίου χρυσ σέου, 560. μουσίῳ κοσμηθεῖσα, 479. μουσώσας, 223. μουσώσει, 232, 339. μυλίτης λίθος, 281. μυτερά, 59. μυσαράς, 35. μυσερὸν, 279. μυσερού, 35, 57. μυσερῶν, 491. μυστήριον Θεοῦ πῦρ αὐτόματον, μυστικός, 21, 219. νέκρωσις, 354. νεομάχος, 209. νεοφωτίστου, 379. νήπια, 421. νικήσας τὸν πόλεμον, 486. ἐνικήθησαν τὸν πόλεμον, 168. νομίζω, άρ κεῖν. νομοθετεῖν. ἐνομοθέτει Αθηναίους, 72. ἐνομοθέτησε τὴν χώραν αυ τῶν, 194. νοσούντων τὴν τῶν ἀῤῥένων ἐπιθυμίαν, 436. νοταρίων, 449. νοῦς. νοός, 26, 76. νυμφαγωγία, νύξ. νυκτών, 24. νῦτα ἔδωκε, 210. δίδωμι. ξενίζεσθαι, ἐξενίσθη, 457. ξηρά, 66. ξήροψις, 500. ξυλέλαιον, 437. δ. τὴν οιανδήποτε, 422. γνους τὸ το πέπραχαν, 206. ἐπηρώτησε τὸ διὰ τί, 231. τῶν ὤν, 95. τοῦ, Κόρυζα ζώδια, 395. ὁδεῦσαι, 374. Οδοστρωσία, 223. οἰδάνειν, 50. οἰνοκρέα, 322. οινοπαής, 206. οἰνοπαεῖς ὀφθαλμοὺς, 105, 259, 280, 501. οἷος ἀπὸ οἷας εἰσὶ χώρας, 137. ὁλοκαύτωσις, 200. ολοπόρφυρον χίονα, 320. φλοσηρικόν, 287, 310, 413. ὅλος. ὅλων, ὁλόσφυρον, 264. ὄμβρος καμίνων φοβερών, 419. ομιλῆσαι, ονόματα, 60, 276, 456. ὀνομασάντων ἑαυτοὺς ἀδελφοὺς εξ ναι, 477. ὀξυλάδη, 21. ὀπισθάγκωνα, 370. ὁπλικής, 140. ὅπλῳ καὶ στρατῷ κεκοσμημένον, ὁποῖος ὑπῆρχεν ἐκεῖνος δυνατός; ὀπτασία, 452. ὁρᾶν, ἑωρακοῦσα, 111. ὀργίζεσθαι. ὠργίζετο κατὰ τοῦ Πενθέως, 43, 102, 165, 192. Ορέντης, 206, ορνεοθυσίαν, 202. ὀρνοσκόποι, 199, 200. ὄρος. δώσετε αὐτοῖς τὸν ὅρον, 344. όσος. πάντα ὅσα ἔπραττε κατά γνώμην αὐτοῦ, 383. ὁσπήτια, 545. ὅστις, οὐ μὴν ἀλλά, οὖν, ούτε γάρ, 110, 472. οὔτε δέ, 200. ὀφείλοντα πεῖσαι, 97, 199, 415, 446, 455. ὀφείλων τὴν ἀλήθειαν μαθεῖν, 465, 468. ὤχλει τῷ ἀνδρί, 97, 352. παραστάσιμος, 256, παρεφόσευσε, 469. παραχρῆσθαι. ἑαυτῷ παραχρησάμενος, 210. πάρδαλις, ὡς πάρδαλις ὁρμήσας, παρευθύς, 41. παρθένος, 3, 288, 134. παρεθεὶς τὰ δεξιὰ μέρη, 471. παριστάμενα (τα) τῷ ὑμετέρῳ κράτ τει, παροδικός, 175, παροχή, 121, 183. παρωνύμην, 395. πάσχειν. παθοῦσα ὑπὸ θεομηνίας, πατρικίων, 352, πάτρων, 363, 368, 395. πατριός, 134. πεδατούρας στρατιῶται, 551. πειράζουσιν ἀλλήλους τοῖς δόρασι, πέλαγος. ἔφυγε θάλασσα εἰς τὸ πέτ λαγος, 485. πέλμα, 175. πέμπων ἀκτῖνα λευκὴν ἀστήρ, 454. πενταμόδιον, 278. πέραμα, 407. πέραν ἀπῆλθε, 388. πέραν ἐν Σύ καις, 389, 431. τὸ πέραν Κων σταντινουπόλεως, 403, 404. περί. ἐνιαυτῶν περί που λγ', 240. περιάγειν. περιήγον. 440. περιαιρεῖν. περιηρέθη ἡ τοῦ νυκτεπάρχου ἀρχή, 479. τὸ ὄνομα Μηνᾶ ἐκ τῶν ἁγίων διπτύχων, ἔψις. ἐπ' ὄψεσιν αὐτοῦ, 186, 444, περιβλεπόμενοι πένητας ἔχοντας Π παιγνίδιον, 314. πεπαιδευμένοι σοφίᾳ μυστικῇ, 43, παίζειν με, 155. τὰ θεῖα, Ουγατέρας, 440. περιεβωμβήθησαν, 451. περιεβωμίσθησαν, 491. περισωμισθέντων, περίγοργος, 35, 103, περιειλήσας αὐτὸν ψίαθον, 186. πάντα ειρήνης, 22, 271, 286, περιεργασάμενος κι από των αρχ παλατίω, 89, 94, παλατίνοι ἄρτοι, 522. παλλάντιον, 168. πανδούροι, 179. πάνυ εὐπρεπεστάτη, 28. πάπα, 483. 494, 486, 491. παπᾶν, παπυλεῶνι, 101, 114, 160, 307, παρὰ τῇ Αὐγούστα Θεοδώρᾳ ἀχθῆς ναι, 440. παραβαλείν, 99. παραβασίαν, 415. παραγαύδιον, 413. παραδίδωμι. παρεδίδουν τὰς ψυ χάς, 420. παρέδωκε τὴν ψυχήν, παρακαλεῖν, οὐ παρεκλήθη, παρεκλήθη, παραμένοντας αὐτοῖς ἀνθρώπους, 371. παραμένουσαν, 56. παρα μένουσιν αὐτῷ στρατιώταις, 50. παραμένοντες, 468. παραμονάριον τῆς ἁγίας Εὐφημίας, παραπλωθεὶς εἰς σανίδα προσηλώθη, 452. παραπυλίου, 159. Παρασκευῆς ἡμέρα, 210, 211. Παρασκευή, 241. Χριστὸς γεννᾶται, 231. περιεργασαμένη περὶ Παρ θένων, 352. περιέχον οὕτως, 216. περιεχούσας οὕτως, 449. περιέχοντα γράμμα τα ώστε, 458. περιωδεύετο, περιπληθής, 254. περιπολεύων, 263. περίστασις. διὰ τὸ ἐν περιστάσεσιν ἔχειν ἀπόθετα, 477. περιχαράξας τὰ τείχη, 199. της περιχώρου, 448. περσέαι, 37. πιάσαι, 24, 98. πιάσαντες τὸν νυκτέπαρχον, 397. πίλας στερεάς, 278. πιμπλάναι, πλησθέντες θάρσους, 129. ἀγνοίᾳ, 54. πίνειν. Επια, 254. πιπίσας, 210. πίπτειν. ἔπεσαν φόνοι πολλοί, 424. πιστὰ ἐφύλαξε τῷ ἰδίῳ δεσπότῃ, πλαγιάσας, 364. πλάκαις, 223. πλάκωσις, 280. πλατύνειν. ἐπλάτυνε τὸ δόγμα. 279. πλεθρίν, 290. πλείω πάντων αὐτῆς ἀντείχε», 97IN JOAN. MALALÆ CHRONOGRAPHIAM.
μεαίνω, με μιαμμένος, 305.
μίγμα, τριβῆναι εἰς μίγμα λεπτόν,
μιγνύμενος μετ' αὐτῆς, 47. διώρυγος τῆς μισούσης τῷ Τίγρητι,
gexpóv, brevi, 382.
μικρόσιμος, 106.
μιλιαρίσια, 432.
μιτᾶτα, 547.
μνημόσυνον (εἰς) τῆς νίκης, 183.
μόδιον, 278.
μοιχογέννητος, 87.
μοναζόντων, monachorum, 400,
μονάς ιε' κατελθών, 352. ἐπὶ μου
νὰς δέκα, 459.
μόνητα, 308.
μονομαχεῖον, 359, 346. μονομάχιον,
217, 263, nisi legendum μονομαχεῖον.
μονοπατίου ὁδόν, 469.
μου, πλέον μου, 110.
μουσάριον, 302. μουσαρίου χρυσ
σέου, 560.
μουσίῳ κοσμηθεῖσα, 479.
μουσώσας, 223.
μουσώσει, 232, 339.
μυλίτης λίθος, 281.
μυτερά, 59. μυσαράς, 35. μυσε
ρόν, 279. μυσερού, 35, 57. μυσερῶν, 491.
μυστήριον Θεοῦ πῦρ αὐτόματον,
μυστικός, astutus, 21, 219.
astutus
νέκρωσις, 354.
νεομάχος, 209.
νεοφωτίστου, 379.
νήπια, 421.
νικήσας τὸν πόλεμον, 486. ἐνικήθησαν τὸν πόλεμον, 168.
νομίζω, mediæ orationi interposiium, 110, nisi legendum άρκεῖν.
νομοθετεῖν. ἐνομοθέτει Αθηναίους,
72. ἐνομοθέτησε τὴν χώραν αυτῶν, 194.
νοσούντων τὴν τῶν ἀῤῥένων ἐπιθυμίαν, 436.
νοταρίων, 449.
νοῦς. νοός, 26, 76.
vot, 26, 27.
νυμφαγωγία,
νύξ. νυκτών, 24.
νῦτα ἔδωκε, 210. Vid. δίδωμι.
ξενίζεσθαι, ἐξενίσθη, 457.
ξηρά, 66.
ξήροψις, 500.
ξυλέλαιον, 437.
δ. τὴν οιανδήποτε, 422. γνους τὸ το
πέπραχαν, 206. ἐπηρώτησε τὸ
διὰ τί, 231. τῶν pro ὤν, 95. τοῦ,
Κόρυζα ζώδια, 395.
ὁδεῦσαι, 374.
Οδοστρωσία, 223.
οἰδάνειν, 50.
οἰνοκρέα, 322.
οινοπαής, 206. οἰνοπαεῖς ὀφθαλ
μούς, 105, 259, 280, 501.
οἷος ἀπὸ οἷας εἰσὶ χώρας, 137.
ὁλοκαύτωσις, 200.
ολοπόρφυρον χίονα, 320.
φλοσηρικόν, 287, 310, 413.
ὅλος. ὅλων, sine articulo, 229.
ὁλόσφυρον, 264.
ὄμβρος καμίνων φοβερών, 419.
ομιλῆσαι, concionari, 362.
ονόματα, capilaα, 60, 276, 456.
ὀνομασάντων ἑαυτοὺς ἀδελφοὺς εξ
ναι, 477.
ὀξυλάδη, 21.
ὀπισθάγκωνα, 370.
ὁπλικής, 140.
ὅπλῳ καὶ στρατῷ κεκοσμημένον,
ὁποῖος ὑπῆρχεν ἐκεῖνος δυνατός;
ὀπτασία, 452.
ὁρᾶν, ἑωρακοῦσα, 111.
ὀργίζεσθαι. ὠργίζετο κατὰ τοῦ
Πενθέως, 43, 102, 165, 192.
Ορέντης, 206, annot.
ορνεοθυσίαν, 202.
ὀρνοσκόποι, 199, 200.
ὄρος. δώσετε αὐτοῖς τὸν ὅρον, 344.
όσος. πάντα ὅσα ἔπραττε κατά
γνώμην αὐτοῦ, 383.
ὁσπήτια, 545.
ὅστις, is igitur. 78, 79, 107, 157,
οὐ μὴν ἀλλά, mediæ orationi inser
tum, 249, 250, 257, al.
οὖν, in media oratione et duplex,
ούτε γάρ, 110, 472. οὔτε δέ, 200.
ὀφείλοντα πεῖσαι, 97, 199, 415,
446, 455. ὀφείλων τὴν ἀλήθειαν
μαθεῖν, 465, 468.
ὤχλει τῷ ἀνδρί, 97, 352.
παραστάσιμος, 256,
παρεφόσευσε, 469.
παραχρῆσθαι. ἑαυτῷ παραχρησά
μενος, 210.
πάρδαλις, ὡς πάρδαλις ὁρμήσας,
παρευθύς, 41.
παρθένος, de viro, 3, 288, 134.
παρεθεὶς τὰ δεξιὰ μέρη, 471.
παριστάμενα (τα) τῷ ὑμετέρῳ κράτ
τει, visa, 273.
παροδικός, 175,
παροχή, 121, inscr. 183.
παρωνύμην, 395.
πάσχειν. παθοῦσα ὑπὸ θεομηνίας,
259, 261, al.
πατρικίων, 352, al.
πάτρων, 363, 368, 395.
πατριός, 134.
πεδατούρας στρατιῶται, 551.
πειράζουσιν ἀλλήλους τοῖς δόρασι,
πέλαγος. ἔφυγε θάλασσα εἰς τὸ πέτ
λαγος, 485.
πέλμα, 175.
πέμπων ἀκτῖνα λευκὴν ἀστήρ, 454.
πενταμόδιον, 278.
πέραμα, Pera, 407.
πέραν ἀπῆλθε, 388. πέραν ἐν Σύ
καις, 389, 431. τὸ πέραν Κωνσταντινουπόλεως, 403, 404.
περί. ἐνιαυτῶν περί που λγ', 240.
περιάγειν. περιήγον. 440.
περιαιρεῖν. περιηρέθη ἡ τοῦ νυ
κτεπάρχου ἀρχή, 479. τὸ ὄνομα
Μηνᾶ ἐκ τῶν ἁγίων διπτύχων,
ἔψις. ἐπ' ὄψεσιν αὐτοῦ, 186, 444, περιβλεπόμενοι πένητας ἔχοντας
Π
παιγνίδιον, 314.
πεπαιδευμένοι σοφίᾳ μυστικῇ, 43,
cum dativo, 63.
παίζειν με, 155. τὰ θεῖα, ibid.
Ουγατέρας, 440.
περιεβωμβήθησαν, 451. περιεβωμίσθησαν, 491. περισωμισθέντων,
περίγοργος, 35, 103, al.
περιειλήσας αὐτὸν ψίαθον, 186.
πάντα ειρήνης, 22, 271, 286, περιεργασάμενος κι από των αρχ
παλατίω, 89, 94, al.
παλατίνοι ἄρτοι, 522.
παλλάντιον, 168.
πανδούροι, 179.
πάνυ εὐπρεπεστάτη, 28.
πάπα, 483. 494, 486, 491. παπᾶν,
παπυλεῶνι, 101, 114, 160, 307,
παρὰ τῇ Αὐγούστα Θεοδώρᾳ ἀχθῆς
ναι, 440.
παραβαλείν, αppellere, 99.
παραβασίαν, 415.
παραγαύδιον, 413.
παραδίδωμι. παρεδίδουν τὰς ψυχάς, 420. παρέδωκε τὴν ψυχήν,
παρακαλεῖν, οὐ παρεκλήθη, non exoratus est, 594. παρεκλήθη, concessit, 460.
παραμένοντας αὐτοῖς ἀνθρώπους,
371. παραμένουσαν, 56. παραμένουσιν αὐτῷ στρατιώταις, 50.
παραμένοντες, 468.
παραμονάριον τῆς ἁγίας Εὐφημίας,
παραπλωθεὶς εἰς σανίδα προσηλώθη, 452.
παραπυλίου, 159.
Παρασκευῆς ἡμέρα, dies Saturni,
210, 211. Παρασκευή, 241.
Χριστὸς γεννᾶται,
231. περιεργασαμένη περὶ Παρθένων, 352.
περιέχον οὕτως, 216. περιεχούσας
οὕτως, 449. περιέχοντα γράμματα ώστε, 458.
περιωδεύετο, curabatur, 387. Vid.
Reiskius ad Constantin. p. 503
ed. Bonn.
περιπληθής, 254.
περιπολεύων, 263.
περίστασις. διὰ τὸ ἐν περιστάσεσιν
ἔχειν ἀπόθετα, 477.
περιχαράξας τὰ τείχη, 199.
της περιχώρου, 448.
περσέαι, 37.
πιάσαι, 24, 98. πιάσαντες τὸν
νυκτέπαρχον, 397.
πίλας στερεάς, 278.
πιμπλάναι, πλησθέντες θάρσους,
129. ἀγνοίᾳ, 54.
πίνειν. Επια, 254.
πιπίσας, 210.
πίπτειν. ἔπεσαν φόνοι πολλοί, 424.
πιστὰ ἐφύλαξε τῷ ἰδίῳ δεσπότῃ,
πλαγιάσας, 364.
πλάκαις, 223.
πλάκωσις, 280.
πλατύνειν. ἐπλάτυνε τὸ δόγμα. 279.
πλεθρίν, 290.
πλείω πάντων αὐτῆς ἀντείχε», 97
col. 1623–1624page 9 of 23
PG 97:1623πλείω πλείους. 126. πλέκειν. πλέξας αὐτῇ, 540. ἐπλάκη καὶ κατεσκευάσθη. 367. πλέον, μεγίστη πλέον τῶν ἔγνω σμένων πρότερον, 240. πληγάτος, 442. πληγάτους, 305. πληροῦντα τὸν τόπον τοῦ ἐπάρχου, 319. πληρώσαντα καὶ ἐλθόντα εἰς τὴν τοῦ πατρικίου ἀξίαν, 590. πεπληρωμένα ἀπειλῆς, 454. πλησιάζουσαν (τὴν) αὐτῷ χώραν, πλουμία, 4.3. πλους, πλέος, 94. πρόθεμα, 216, 338. προθέσει, επ 239. προθεσμίαν, 449, 450. προΐστων, 440. προκαθημένη τῆς Ἀνατολῆς πρόκενσον, 343, 348, 366. πρόκεσσον, 319, 324, 325, 372, 405. προκοίλιος, 298. προλαμβάνειν. τῶν προλαβόντων βασιλέων, 437. προνόμια, 234. πρόοδον δεδωκότες, 389. προποιήσας, 123, 165. πλούσιον καὶ χρήμασι καὶ ἀξίᾳ καὶ πρός. ἡ πρὸς Αἴγυπτου Αλεξάν σοφίᾳ, 40. πλωτός? 124. ποιεῖν. ἐποίησεν αὐτὴν ἀπὸ ὄψεως, 89. ποιήσας ὑπὸ ἐγγύας, 383. ὑπὸ κώλυμα, 547. ἐποίησεν ὡς θέλων εὔξασθαι, 590. ποιήσαντες τὸ ἓν εἰς ἀλλήλοις, 487. πολλά ποιήσασα τῷ Πενθεῖ ἔπεισεν αὐτ τόν, 43. οὐδεὶς ποιεῖ βασιλέα 'Ρω μαίων ὡς οὗτος, 58. βουλήθη σαν ἐκβαλεῖν αὐτὸν τῆς βασι λείας καὶ ποιῆσαι ἀντ᾿ αὐτοῦ τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ, 472. ἐποίησεν ἐκεῖ, 572. ἡμέρας πολλάς, 383. ὀλίγον χρόνον, 558. πολεμικὴν χεῖρα, 469. δρεια, 309. πρὸς ἅπαξ, 178. πρὸς μικρὸν ἔμειναν ἐκεῖ, 29. πρὸς ὀλίγον, 488, 489. προσεσχηκώς μὴ εἶναι αἷμα, 32. προσεσχηκὼς τὴν χώραν ἀνθισταμένην, 166. προσεσχηκώς τῷ ἐκτυπώματι, 79, 95, 128. προσ εχόντων ἐπὶ τὴν Ἱερουσαλήμ, 261. προσέχοντα ἐπὶ τὴν πόλιν, 138, 205. προσεσχηκὼς τὸν ἀνα στεναγμόν, 65, 132. προσθήκη χρημάτων, 362. προσκαρτερούντες λιταίς, 489. προσκέφαλα, 250. προσεκόλλησε τὸ νέον τῷ παλαιῷ τείχει, 233. πολιτεύω. ἐπολιτευσάμην μετ' ἔρω· προσκουλκάτορας, 330. τος, 19. πολιτίσσης, 294. πολὺ εὐπόρῳ, 165. πολυοχλίαν, 120. πομπεύσας αὐτήν, 500. πίνημα, 133. πόρτα, 79, 184, 202, 235, πορταρίους, 184, 402. ποτέ. μὴ ἔχοντα ἐπάνω τί ποτε, 165. ποτὲ μὲν — ποτέ, 289. πουλπιτών, 387. πραγματεία, ποιήσασθαι, 433, 469. πραγματευτής, 50, 433, 469. πραΐδαν, 108, 200, 21. παιδεύσας, 30, 99, 100, πραι δεύοντες ἐπὶ τὴν ᾿Αρμενίων χώ ραν, 472. πραιπόσιτος του παλατίου, 339, πραισεντεύειν, 176. πρπισέντου, 575, 579, 465. μεγά λου πραϊσέντου, 378. πραίτωρ, 479, πραιτωρίων Επαρχος, 318, 319, 523, 529, 537, ει. πραιτωρίου ὑπατικοῦ, 338. πράξεως (ἐπὶ ὑπομνημάτων, 439. πράττειν, τῶν πεπραγμένων πάν των ὑπαναγνωσθέντων, 459. τὰ πεπραγμένα ἔσχισεν, πέπραχαν, 206. πριμικηράτου, 474. τριμος, 172, 187. τοῦ τοῦ ἐπιρρίψωσιν, 447. προάγειν. προηγάγετο κόμητα, 593, 421, 425. προαχθέντος ἐπάρχου, προβαίνειν. προέβη εἰρήνη σὺν Θεῷ εἰς ὠφέλειαν τῶν δύο πολιτειών, 14. προβάντων, 158, 477. προβάλλειν. προεβλήθη κοιαίστωρ, πανέρχεσθαι. προῆλθεν ὕπατος, προηγούμενος τὸν λαόν, 66. προσομιλῆσαι, 362. προσποιητὴ οὖσα, 139. προσφυῆναι, προσεῤῥύη τῷ βασι λεῖ, 414, 427, 450, 431, 450. προσφεύγων, 373. προσφυγών, 362. προσφυγίῳ, 485, 495. προσφωνήσας τῇ συγκλήτῳ, 186, 329, 334. προσεφώνησεν αὐτοῖς μανδᾶτα, 475. πρόσωπα διάφορα ἐξετάσαντος, 473. εἰς πρόσωπον τοῦ ἰδίου ἀδελφοῦ, προτρεψάμενος, 35, 41, 44, 55, 80, προϋποστολή, 490. προχωρεῖν, 400. τῶν προχωρούν τῶν ἐπὶ τὴν πανήγυριν, 285. προχωρὸν κέρμα, 400. πρώην (τό), 505, 426. ῥογεύειν. ἐῤῥόγευσε, 186, 193, 522, βούσεα, 33. Ρούσιον μέρος, 175, ρουτίνα δέρματος, 265. Σ σαγίττας, 52, 111, 424. σαγίτης, σάκρα, 430. σάκρας, 310, 517, 34, σανδάλια, 486. Σάτυρος, σηνάτῳ, 339. σιγματοειδές, 502. σίγνῳ, 126, 316, 317, 453. σίγνα, 350, 475. τὸ σίγνον, 317. σιδηροδεσμίους, 245. σιλεντιάριος, 420, 434. σιλέντιον, 444. σιλεντίου κομβίν του γενομένου, 438, 496. σιτωνικά χρήματα, 291. σκαλῶν ἀναφθέντων, 545. σκάμμα, 322. σκάνδαλον, 242. σκέμμα, σκεψάμενος κατά βασιλέως, 194. σκέψις. την σκέψιν τῆς ἐπιβουλή μελετήσαντες, 493. σκηπίονας, 384. σκήπτρα, σκίρτοι, 43. σανιφός. 295. σκορπίζειν. ἐσκορπίζοντο, 487. ἐσκόρπισαν, 461. σκουτάριον, 265, 458. σκρινιαρίους, 429, 450. σκύφους, 57. σκωληκότρωτος, 231. σμυρνιάσαντες, 304. σμυρνιασθέν τα, 220. σοχεύειν. ἐσόκευσαν, 438. ἐσέκκεν σεν, 364. σόκον, 438. σπαθαρίων, 246, 532, 343,559, 476. σπαθίω, 387, 495. σπανός, 262, 304. σπάτια, 175. σπερμολόγε. 251. σπλαγχνισθεὶς ἐπ' ἐμοί, 238. σπορτούλων, 470. στενούμενοι, 466. ἐστενώθησαν α ἄνθρωποι, 488. στεφάνιον (τ) τῶν Ὀλυμπίων, 289. πρωί (τῇ), 114. τῷ πρωΐ, 140. τὸ σταύλον, 596. πρωΐ, 148. πρωίας, 310, 474. πρωτοβόλοις ἵπποις, 288. πρωτοκουρτορος,. 552. πρῶτος. ἐν πρώτοις, 182, 321. πρώτοις, 286, 287, 319, 363. πτοηθέντες Ρωμαίους, 452. πτύρμα, 184. πτῶσιν ἀνθρώπων ἐπήγαγε Κύ ριος, 482. πυκτικὰς συμβολάς, 288. πυλεών, 252. πυράκης, 106, 259. πυριακής, 280, 302. πυρισθενές, 25. πυριφόρον τόξον, 77. πωγωνίαν, 411. ῥεῦμα ρευματίζειν. ἐρευμάτισε, 408. ρεφερενδαρίου, 328. ῥήγισσα, 430, 451. στηθάριον, 172, 279, 413. στη θέ ριν, 264, 265, 287. στιχάριον, 413. στοιχήσας, 460. στρατηγήσας τὰ τοῦ πολέμου, 195, 291. στρατηγήσας τὸν στρατόν, στρατηλασίας, 466. στρατηλατιανούς, 450. στρατιᾶς πεζικῆς ἄπειρον πλῆθος, στρατοπεδάρχη, 97. στρεβλόστομος, 198. στρέφει την πόλιν, 296. έστρεψαν τὸ τεῖχος, 462. ἔστρεψαν την χώραν, 363. στρωννύναι. ἔστρωσε τὸ μεσίτυλον ῥήγνύναι, ραγέντων τῶν ξύλων, στυφόμενος τοὺς πίδας, 291, 307. 475. ρήξας ἦν, 489. ρήξ. μήγες, 63, 181, ἐστύφθη τοὺς πόδες αὐτοῦ, 38. συγγενεύς, 326. συγγενέα, 31πλείω pro πλείους. 126.
πλέκειν. πλέξας αὐτῇ, 540. ἐπλάκη
καὶ κατεσκευάσθη. 367.
πλέον, μεγίστη πλέον τῶν ἔγνωσμένων πρότερον, 240.
πληγάτος, 442. πληγάτους, 305.
πληροῦντα τὸν τόπον τοῦ ἐπάρχου,
319. πληρώσαντα καὶ ἐλθόντα
εἰς τὴν τοῦ πατρικίου ἀξίαν, 590.
πεπληρωμένα ἀπειλῆς, 454.
πλησιάζουσαν (τὴν) αὐτῷ χώραν,
πλουμία, 4.3.
πλους, πλέος, 94.
πρόθεμα, 216, 338.
προθέσει, επ volo, 239.
προθεσμίαν, 449, 450.
προΐστων, 440.
προκαθημένη τῆς Ἀνατολῆς de Antiochia, 216.
πρόκενσον, 343, 348, 366.
πρόκεσσον, 319, 324, 325, 372, 405.
προκοίλιος, 298.
προλαμβάνειν. τῶν προλαβόντων
βασιλέων, 437.
προνόμια, 234.
πρόοδον δεδωκότες, 389.
προποιήσας, præveniens, 123, 165.
πλούσιον καὶ χρήμασι καὶ ἀξίᾳ καὶ πρός. ἡ πρὸς Αἴγυπτου Αλεξάνσοφίᾳ, 40.
πλωτός? 124.
ποιεῖν. ἐποίησεν αὐτὴν ἀπὸ ὄψεως,
89. ποιήσας ὑπὸ ἐγγύας, 383.
ὑπὸ κώλυμα, 547. ἐποίησεν ὡς
θέλων εὔξασθαι, 590. ποιήσαντες
τὸ ἓν εἰς ἀλλήλοις, 487. πολλά
ποιήσασα τῷ Πενθεῖ ἔπεισεν αὐτ
τόν, 43. οὐδεὶς ποιεῖ βασιλέα 'Ρωμαίων ὡς οὗτος, 58. βουλήθη
σαν ἐκβαλεῖν αὐτὸν τῆς βασι
λείας καὶ ποιῆσαι ἀντ᾿ αὐτοῦ τὸν
ἀδελφὸν αὐτοῦ, 472. ἐποίησεν
ἐκεῖ, 572. ἡμέρας πολλάς, 383.
ὀλίγον χρόνον, 558.
πολεμικὴν χεῖρα, 469.
δρεια, 309. πρὸς ἅπαξ, 178. πρὸς
μικρὸν ἔμειναν ἐκεῖ, 29. πρὸς
ὀλίγον, 488, 489.
προσεσχηκώς μὴ εἶναι αἷμα, 32.
προσεσχηκὼς τὴν χώραν ἀνθισταμένην, 166. προσεσχηκώς τῷ
ἐκτυπώματι, 79, 95, 128. προσεχόντων ἐπὶ τὴν Ἱερουσαλήμ,
261. προσέχοντα ἐπὶ τὴν πόλιν,
138, 205. προσεσχηκὼς τὸν ἀναστεναγμόν, 65, sine accus. 132.
προσθήκη χρημάτων, 362.
προσκαρτερούντες λιταίς, 489.
προσκέφαλα, 250.
προσεκόλλησε τὸ νέον τῷ παλαιῷ
τείχει, 233.
πολιτεύω. ἐπολιτευσάμην μετ' ἔρω· προσκουλκάτορας, 330.
τος, 19.
πολιτίσσης, 294.
πολὺ εὐπόρῳ, 165.
πολυοχλίαν, 120.
πομπεύσας αὐτήν, 500.
πίνημα, 133.
πόρτα, 79, 184, 202, 235, al.
πορταρίους, 184, 402.
ποτέ. μὴ ἔχοντα ἐπάνω τί ποτε,
165. ποτὲ μὲν — ποτέ, 289.
πουλπιτών, 387.
πραγματεία, ποιήσασθαι, 433, 469.
πραγματευτής, 50, 433, 469.
πραΐδαν, 108, 200, 21.
παιδεύσας, 30, 99, 100, al. πραιδεύοντες ἐπὶ τὴν ᾿Αρμενίων χώραν, 472.
πραιπόσιτος του παλατίου, 339,
340, al.
πραισεντεύειν, 176.
πρπισέντου, 575, 579, 465. μεγά
λου πραϊσέντου, 378.
πραίτωρ, 479, al.
πραιτωρίων Επαρχος, 318, 319,
523, 529, 537, ει. πραιτωρίου
ὑπατικοῦ, 338.
πράξεως (ἐπὶ ὑπομνημάτων, 439.
πράττειν, τῶν πεπραγμένων πάντων ὑπαναγνωσθέντων, 459. τὰ
πεπραγμένα ἔσχισεν, ibid, πέπράχαν, 206.
πριμικηράτου, 474.
τριμος, 172, 187.
τοῦ τοῦ ἐπιρρίψωσιν, 447.
προάγειν. προηγάγετο κόμητα, 593,
421, 425. προαχθέντος ἐπάρχου,
προβαίνειν. προέβη εἰρήνη σὺν Θεῷ
εἰς ὠφέλειαν τῶν δύο πολιτειών,
14. προβάντων, 158, 477.
προβάλλειν. προεβλήθη κοιαίστωρ,
πανέρχεσθαι. προῆλθεν ὕπατος,
προηγούμενος τὸν λαόν, 66.
προσομιλῆσαι, concionari, 362.
προσποιητὴ οὖσα, simulans, 139.
προσφυῆναι, προσεῤῥύη τῷ βασι
λεῖ, 414, 427, 450, 431, 450.
προσφεύγων, 373. προσφυγών, 362.
προσφυγίῳ, 485, 495.
προσφωνήσας τῇ συγκλήτῳ, 186,
329, 334. προσεφώνησεν αὐτοῖς
μανδᾶτα, 475.
πρόσωπα διάφορα ἐξετάσαντος, 473.
εἰς πρόσωπον τοῦ ἰδίου ἀδελφοῦ,
προτρεψάμενος, 35, 41, 44, 55, 80,
87, 97, 100, al.
προϋποστολή, 490.
προχωρεῖν, 400. τῶν προχωρούντῶν ἐπὶ τὴν πανήγυριν, 285.
προχωρὸν κέρμα, 400.
πρώην (τό), 505, 426.
ῥογεύειν. ἐῤῥόγευσε, 186, 193, 522,
βούσεα, 33.
Ρούσιον μέρος, 175, al. ρουτίνα
δέρματος, 265.
Σ
σαγίττας, 52, 111, 424. σαγίτης,
σάκρα, 430. σάκρας, 310, 517, 34,
σανδάλια, 486.
Σάτυρος, Bastorum dialecto, 49.
σηνάτῳ, 339.
σιγματοειδές, 502.
σίγνῳ, 126, 316, 317, 453. σίγνα,
350, 475. τὸ σίγνον, 317.
σιδηροδεσμίους, 245.
σιλεντιάριος, 420, 434.
σιλέντιον, 444. σιλεντίου κομβίν
του γενομένου, 438, 496.
σιτωνικά χρήματα, 291.
σκαλῶν ἀναφθέντων, 545.
σκάμμα, 322.
σκάνδαλον, 242.
σκέμμα, insidire, 44.
σκεψάμενος κατά βασιλέως, 194.
σκέψις. την σκέψιν τῆς ἐπιβουλή
μελετήσαντες, 493.
σκηπίονας, 384.
σκήπτρα, de tribubus Judzorum,
σκίρτοι, 43.
σανιφός. 295.
σκορπίζειν. ἐσκορπίζοντο, 487.
ἐσκόρπισαν, 461.
σκουτάριον, 265, 458.
σκρινιαρίους, 429, 450.
σκύφους, 57.
σκωληκότρωτος, 231.
σμυρνιάσαντες, 304. σμυρνιασθέν
τα, 220.
σοχεύειν. ἐσόκευσαν, 438. ἐσέκκεν
σεν, 364.
σόκον, 438.
σπαθαρίων, 246, 532, 343,559, 476.
σπαθίω, 387, 495.
σπανός, 262, 304.
σπάτια, 175.
σπερμολόγε. 251.
σπλαγχνισθεὶς ἐπ' ἐμοί, 238.
σπορτούλων, 470.
στενούμενοι, 466. ἐστενώθησαν α
ἄνθρωποι, 488.
στεφάνιον (τ) τῶν Ὀλυμπίων, 289.
πρωί (τῇ), 114. τῷ πρωΐ, 140. τὸ σταύλον, 596.
πρωΐ, 148.
πρωίας, 310, 474.
πρωτοβόλοις ἵπποις, 288.
πρωτοκουρτορος,. 552.
πρῶτος. ἐν πρώτοις, 182, 321.
πρώτοις, 286, 287, 319, 363.
πτοηθέντες Ρωμαίους, 452.
πτύρμα, 184.
πτῶσιν ἀνθρώπων ἐπήγαγε Κύριος, 482.
πυκτικὰς συμβολάς, 288.
πυλεών, 252.
πυράκης, 106, 259.
πυριακής, 280, 302.
πυρισθενές, 25.
πυριφόρον τόξον, 77.
πωγωνίαν, 411.
P
ῥεῦμα Constantinopolis, 405.
ρευματίζειν. ἐρευμάτισε, 408.
ρεφερενδαρίου, 328.
ῥήγισσα, 430, 451.
στηθάριον, 172, 279, 413. στη θέριν, 264, 265, 287.
στιχάριον, 413.
στοιχήσας, 460.
στρατηγήσας τὰ τοῦ πολέμου, 195,
291. στρατηγήσας τὸν στρατόν,
στρατηλασίας, 466.
στρατηλατιανούς, 450.
στρατιᾶς πεζικῆς ἄπειρον πλῆθος,
στρατοπεδάρχη, 97.
στρεβλόστομος, 198.
στρέφει την πόλιν, 296. έστρεψαν
τὸ τεῖχος, 462. ἔστρεψαν την
χώραν, 363.
στρωννύναι. ἔστρωσε τὸ μεσίτυλον
ῥήγνύναι, ραγέντων τῶν ξύλων, στυφόμενος τοὺς πίδας, 291, 307.
475. ρήξας ἦν, 489.
ρήξ. μήγες, 63, 181, al.
ἐστύφθη τοὺς πόδες αὐτοῦ, 38.
συγγενεύς, 326. συγγενέα, 31
col. 1625–1626page 10 of 23
PG 97:1625356, 392, 393. συγγενεῦσιν, 94. συγγενέως, 100. συγγενίδος, 95, 96. σύγκρουσιν δευτέραν συμβαλόντες, συγκαθεσθῇ, 172. σχῆμα τῆς ἐπισκοπῆς, 259. τὸ αὐτ τὸ σχῆμα, σχιαστάς, 457. σχίζω. ἐσχισμένοι τοὺς χιτῶνας, σχοίνα, 279. 112, 113. τῆς παρ αὐτοῦ τύπων θείσης ποσότητος, 471. τυραννεῖν. ἐτυράννησε τὴν Ῥώμην, τυραννήσαντος τοῦ ἐξαδέλφου κατ' αὐτοῦ, 459. σχολάζειν. ἐσχόλαζον λιταῖς, 456. τυραννίς, 218, 219, 247, σχολάριος, 387. συγκρούειν. συνέκρουσε τῷ Αντω νέω πόλεμον, 219. συγχωρεῖν, συνεχώρησε ταῖς ἐπαρ χίαις τὰς συντελείας, 406. συκότια, 597. συλλαμβάνειν. συνελάβετο, συμβαλόντων πόλεμον κατὰ τῶν τὸ σωτήριον, 256. Αφρών, 459. σχολή, σχολών, 474, 494. σωκάρην, 364. σῶμα. τοῖς σώμασι, συμβολαιογράφοι, 268. συμβουλεύειν, συνεβουλεύετο συνεβούλευε, 134. συμμένειν. ἔνθα συνέμενεν αὐτοῖς, συμμιγήσεται τῇ μητρὶ, 50. συμ μεγεὶς αὐτῇ πρὸς γάμον, 119, 121. συμμιγέντι αὐτῇ ἀνδρί, 71, συμμιγνύμενοι, 120. συμμιγνύμενος μετά γυναικών, 20. συμ μιγνυμένην "Αρεί, 24. συμπίπτειν. συνέπεσεν ἐκ τοῦ ἰπ που, 366. συμποιησαμένων μετ' αὐτοῦ, 217. συμποιησαμένων αὐτοῖς, 181, σύμπτωμα. ἐκ τῶν συμπτωμάτων Νικομηδείας μεθ' ἡμέρας τινές ζῶντες ἀνηνέχθησαν, 487. συναγωγὴ τῶν Ἰουδαίων, 207, 245, συνάλλαγμα ποιῆσαι μετ᾿ αὐτοῦ, συνανεγνωκότι, 154, σύναξις, 381. συναριστούντα, σωματικῆς ἁμαρτίας, 232. κακῶς βιοῦντες περὶ τὰ σωματικά, τύραννος, 245. τύχη πόλεως, 36, ὑπαναγνωσθέντων, 439. ὑπαντᾶν. ὑπήντουν, 420. ὑπατείαν ἔρριψε, 478. ὑπεισελθεῖν τῇ κληρονομία, 439, σωφρονήσας ἀπὸ σωματικῆς ἁμαρ ὑπέξιον, 277. τίας, 232 τάβλαν, 103. Τ ταβλία, 33, 413. ταβλοπαρόχιον, 345. ταρτάριος. 65. ταυρέας, 272. τεκνοποιεῖσθαι, 401. εἰς τέλειον υγιάνας, 388, 406. ἐτελειώθη, 256, 306, 315, 409. τελέσματα, 263, 264, τερφθέντες τῆς τοποθεσίας, 140, τετρακιόνιν, 201. τετραμόδιον, 278. τέτρασι, 175, 359, 441. τηγανιστής, 416. ὑπερασπιῷ τῆς πόλεως. 148. ὑπερηφανῶν πάντας, 20. ὑπηρετεῖτο εἰς τὰ ἱερατικὰ σκεύη τῶν Ἰουδαίων, 151. ὑπὸ ἀγανάκτησιν γέγονεν, 494. ἔμεινεν, 495. ὑπὸ κώλυμα ἐποίησεν. 567. ὑποδρήσσοντος, 326. ὑποκείμενος δανείοις, 439. ὑπομνηστικῶν, 477. ὑπονοθεύσας ἔφθειρεν αὐτήν, 46, ὑποπτίων, 494. ὑπορόφωσις, 339. ὑπόστασις. τὴν διατίμησιν τῆς ὑποστάσεω; 400. ἀναγραφὴν τῆς ὑποστάσεως αὐτοῦ, 439, τίθημι. θήσας, 247, 264, 276. ὑπόστρατος, 258. ἀπετίθουν, 469. τιμᾷν. ἐτίμουν, 39, 54. τιμητικός, 343. τίμιος σταυρός, 396, 421. τὸ τίμιον λείψανον τοῦ ἁγίου Μαρτίνου, τίς. ὁ Τιθών τις, 127. τοῦ πονηροῦ τινος, 279. συνάψας φιλίαν μετ᾿ αὐτῶν, 459. τίς. τί τοὔνομα ἔχουσιν οἱ ξένοι, συνέργειον, 299. συνεργία, 246. συνέχειν. συσχεθέντες τῇ ἔριδι, συνήθεια τῶν Ολυμπίων, 396. συνιστάναι. συνεστήσατο αὐτῷ εἰ συννεώτερον, 181. συνορᾷν. συνίδῃ, 274. συνετελέσθησαν εἰς τὸ παντελές, συντέλεια, 456. συντομία, 289, 521. συρέντων ξιφών, 492. σύρας τὸ βούγλιν, 493. συσκευάζειν. συνεσκευάσαντο αύ τὸν, 40. 87. συσκευασθείς, 25. συσκευή, 294, 295. συστημάτων, συνσήμων σφαγέντα ἑαυτὸν κατὰ τῆς μασχάλης, 533. ἐσφάληντο οἱ αὐτοῦ πόδες, 50. μοι ἀπασφαλίσῃ, ἀποσφαλίσῃ σφενδοβόλα, 127, 296. σφεντόνας τοῦ κυνηγίου, 539, 340. σφενδονίζειν. ἐσφενδονισμένου φακιόλιν, 457. τίτλοις σανίδων, 471. τιτλοῦν. ἐτίτλωσεν, τιτρώσκειν. ἑτρώθη εἰς αὐτήν, τόγαν, 450. τόπος. ἐπὶ τόπῳ, 382. εσφάγη ἐπὶ τὸν τόπον, 387. τορκίμ. 270. τρακταΐζοντος, 303. τρακταϊστής, 514. τρακτάτῳ φυγῆς χρησάμενοι ἐδό χουν φεύγειν, 468. τρακτευθέν, 181, 400. τρακτευτήν, 400. τράπεζα ἁγία, 490. τριβοῦνον, 432, 367. τριβοῦνον ἀριθμοῦ, 357. τρικλίνῳ, 495, 491. τριμόδιον, 278. τριομουρατορία, 214. τριομουρία, τριομουράτωρ, 214, 218, 291. τρούλλου, 489, 490, 495. τύπος στέφανον τύπῳ φυλλαδα φνῶν, 287. ἵνα τύπος δοθῇ τίνι χρὴ δοθῆναι, 113. τυπώσα: φόρους, 235. τυπουμένοις, 335. ἐτυπώθη, 555. τυ πουμένων χρημάτων, 112. τυπών σαι τὴν ποσότητα τῶν χρημάτων, ὑπτιώθη, 155, 190, 294. ὑστέρησε τῷ Εβερ τὴν φωνήν, ὑφαίνειν. θαλαμηπόλον ἔργον ὕφανε, 326. ὑψωθεὶς ἐπὶ πόδας εἴκοσι, 490. Φ φαβρίκα, 543. φαβρικάς, 307. φαβρικὰ, 507. φαέθοντα, 25. φακιόλιν 457. φακτιοναρίων. 395. φανεροί, 408, 430, 184. φανερωθείσης τῆς ἐπιβουλῆς, 493. τὴν ἐπιβουλὴν φανερώσας, 493, φέρων τὴν συγγένειαν ἐκ τοῦ Οι νέως, 164. ήνεγκεν αὐτὸν ἀπὸ Σαλαβρίας, 538, 30, 575, 384, περί ής μεγάλα ἐφέρετο, 359. φερόμενος συμπαθῶς, 121. εὐτυ χῶς φέρονται εἰς τοὺς πολέμους, 175. ἤνεγκαν οἱ Ρουστοῦλοι τὰς ἐπάνω, 167. τὰς ἐπάνω φέρει, φεύγειν. ἔφυγαν, 66. ἔφυγε θάλασσα εἰς τὸ πέλαγος. 485. φεύγων τῆς φρουρᾶς. 86. φησίν, 24, 45, 51. 56, 61, φημισθέντος τούτου ὡς, 455. φθάσας πλησίον ἵππου αὐτῆς, 126 ἔφθασε τὴν Κιλικίαν, 520. φθά σας ᾿Αλεξάνδρειαν, 218, 219. φθασθῆναι, 331. φίβλας, 35.IN JOAN. MALALÆ CHRONOGRAPHIAM.
356, 392, 393. συγγενεῦσιν, 94.
συγγενέως, 100.
συγγενίδος, 95, 96. Add. ad p.
σύγκρουσιν δευτέραν συμβαλόντες,
συγκαθεσθῇ, 172.
σχῆμα τῆς ἐπισκοπῆς, 259. τὸ αὐτ
τὸ σχῆμα, de terra motu, 418.
σχιαστάς, 457.
σχίζω. ἐσχισμένοι τοὺς χιτῶνας,
σχοίνα, 279.
112, 113. τῆς παρ αὐτοῦ τύπων
θείσης ποσότητος, 471.
τυραννεῖν. ἐτυράννησε τὴν Ῥώμην,
bello petiit, 209, 21L, 215, 219,
al. τυραννήσαντος τοῦ ἐξαδέλ
φου κατ' αὐτοῦ, 459.
σχολάζειν. ἐσχόλαζον λιταῖς, 456. τυραννίς, rebellio, 218, 219, 247,
σχολάριος, 387.
συγκρούειν. συνέκρουσε τῷ Αντωνέω πόλεμον, 219.
συγχωρεῖν, συνεχώρησε ταῖς ἐπαρχίαις τὰς συντελείας, 406.
συκότια, 597.
συλλαμβάνειν. συνελάβετο, active,
συμβαλόντων πόλεμον κατὰ τῶν τὸ σωτήριον, 256.
Αφρών, 459.
σχολή, σχολών, 474, 494.
σωκάρην, 364.
σῶμα. τοῖς σώμασι, de uno homine,
συμβολαιογράφοι, 268.
συμβουλεύειν, συνεβουλεύετο pro
συνεβούλευε, 134.
συμμένειν. ἔνθα συνέμενεν αὐτοῖς,
συμμιγήσεται τῇ μητρὶ, 50. συμμεγεὶς αὐτῇ πρὸς γάμον, 119,
121. συμμιγέντι αὐτῇ ἀνδρί, 71,
συμμιγνύμενοι, 120. συμμιγνύμενος μετά γυναικών, 20. συμμιγνυμένην "Αρεί, 24.
συμπίπτειν. συνέπεσεν ἐκ τοῦ ἰππου, 366.
συμποιησαμένων μετ' αὐτοῦ, 217.
συμποιησαμένων αὐτοῖς, 181,
σύμπτωμα. ἐκ τῶν συμπτωμάτων
Νικομηδείας μεθ' ἡμέρας τινές
ζῶντες ἀνηνέχθησαν, 487.
συναγωγὴ τῶν Ἰουδαίων, 207, 245,
261, al.
συνάλλαγμα ποιῆσαι μετ᾿ αὐτοῦ,
συνανεγνωκότι, condiscipulo, 154,
σύναξις, 381.
συναριστούντα,
σωματικῆς ἁμαρτίας, 232. κακῶς
βιοῦντες περὶ τὰ σωματικά,
τύραννος, rebellis, 245.
τύχη πόλεως, 36, al.
r
ὑπαναγνωσθέντων, 439.
ὑπαντᾶν. ὑπήντουν, 420.
ὑπατείαν ἔρριψε, 478.
ὑπεισελθεῖν τῇ κληρονομία, 439,
σωφρονήσας ἀπὸ σωματικῆς ἁμαρ ὑπέξιον, 277.
τίας, 232
τάβλαν, 103.
Τ
ταβλία, 33, 413.
ταβλοπαρόχιον, 345.
ταρτάριος. 65.
ταυρέας, 272.
τεκνοποιεῖσθαι, 401.
εἰς τέλειον υγιάνας, 388, 406.
ἐτελειώθη, 256, 306, 315, 409.
τελέσματα, 263, 264, al.
τερφθέντες τῆς τοποθεσίας, 140,
τετρακιόνιν, 201.
τετραμόδιον, 278.
τέτρασι, 175, 359, 441.
τηγανιστής, 416.
ὑπερασπιῷ τῆς πόλεως. 148.
ὑπερηφανῶν πάντας, 20.
ὑπηρετεῖτο εἰς τὰ ἱερατικὰ σκεύη
τῶν Ἰουδαίων, 151.
ὑπὸ ἀγανάκτησιν γέγονεν, 494.
ἔμεινεν, 495. ὑπὸ κώλυμα ἐποίη
σεν. 567.
ὑποδρήσσοντος, 326.
ὑποκείμενος δανείοις, 439.
ὑπομνηστικῶν, 477.
ὑπονοθεύσας ἔφθειρεν αὐτήν, 46,
ὑποπτίων, 494.
ὑπορόφωσις, 339.
ὑπόστασις. τὴν διατίμησιν τῆς
ὑποστάσεω;
400. ἀναγραφὴν
τῆς ὑποστάσεως αὐτοῦ, 439,
τίθημι. θήσας, 247, 264, 276. ὑπόστρατος, 258.
ἀπετίθουν, 469.
τιμᾷν. ἐτίμουν, 39, 54.
τιμητικός, 343.
τίμιος σταυρός, 396, 421. τὸ τίμιον
λείψανον τοῦ ἁγίου Μαρτίνου,
τίς. ὁ Τιθών τις, 127. τοῦ πονηροῦ
τινος, 279.
συνάψας φιλίαν μετ᾿ αὐτῶν, 459. τίς. τί τοὔνομα ἔχουσιν οἱ ξένοι,
συνέργειον, 299.
συνεργία, 246.
συνέχειν. συσχεθέντες τῇ ἔριδι,
συνήθεια τῶν Ολυμπίων, 396.
συνιστάναι. συνεστήσατο αὐτῷ εἰxóva, 370.
συννεώτερον, 181.
συνορᾷν. συνίδῃ, censeal, 274.
συνετελέσθησαν εἰς τὸ παντελές,
συντέλεια, 456.
συντομία, 289, 521.
συρέντων ξιφών, 492. σύρας τὸ
βούγλιν, 493.
συσκευάζειν. συνεσκευάσαντο αύτὸν, 40. 87. συσκευασθείς, 25.
συσκευή, 294, 295.
συστημάτων, 195, nisi legendum
συνσήμων cum Georgio apud
Hodium.
σφαγέντα ἑαυτὸν κατὰ τῆς μασχάλης, 533.
ἐσφάληντο οἱ αὐτοῦ πόδες, 50. In Excerptis ex Porphyrio apud Bentleium Epist. ad Millium p. 49
μοι ἀπασφαλίσῃ, sed ἀποσφαλίσῃ
corrigendum est.
σφενδοβόλα, 127, 296.
σφεντόνας τοῦ κυνηγίου, 539, 340.
σφενδονίζειν. ἐσφενδονισμένου φα
κιόλιν, 457.
τίτλοις σανίδων, 471.
τιτλοῦν. ἐτίτλωσεν, fisco addixit,
τιτρώσκειν. ἑτρώθη εἰς αὐτήν,
τόγαν, 450.
τόπος. ἐπὶ τόπῳ, 382. εσφάγη ἐπὶ
τὸν τόπον, 387.
τορκίμ. 270.
τρακταΐζοντος, 303.
τρακταϊστής, 514.
τρακτάτῳ φυγῆς χρησάμενοι ἐδό
χουν φεύγειν, 468.
τρακτευθέν, 181, 400.
τρακτευτήν, 400.
τράπεζα ἁγία, 490.
τριβοῦνον, 432, 367. τριβοῦνον
ἀριθμοῦ, 357.
τρικλίνῳ, 495, 491.
τριμόδιον, 278.
τριομουρατορία, 214. τριομουρία,
τριομουράτωρ, 214, 218, 291.
τρούλλου, 489, 490, 495.
τύπος στέφανον τύπῳ φυλλαδαφνῶν, 287. ἵνα τύπος δοθῇ τίνι
χρὴ δοθῆναι, 113.
τυπώσα: φόρους, 235. τυπουμέ
νοις, 335. ἐτυπώθη, 555. τυ
πουμένων χρημάτων, 112. τυπών
σαι τὴν ποσότητα τῶν χρημάτων,
ὑπτιώθη, 155, 190, 294.
ὑστέρησε τῷ Εβερ τὴν φωνήν,
ὑφαίνειν. θαλαμηπόλον ἔργον ὕφανε, 326.
ὑψωθεὶς ἐπὶ πόδας εἴκοσι, 490.
Φ
φαβρίκα, 543. φαβρικάς, 307. φα
βρικά, 507.
φαέθοντα, 25.
φακιόλιν 457.
φακτιοναρίων. 395.
φανεροί, quidam, 408, 430, 184.
φανερωθείσης τῆς ἐπιβουλῆς, 493.
τὴν ἐπιβουλὴν φανερώσας, 493,
φέρων τὴν συγγένειαν ἐκ τοῦ Οι
νέως, 164. ήνεγκεν αὐτὸν ἀπὸ
Σαλαβρίας, 538, 30, 575, 384,
al. περί ής μεγάλα ἐφέρετο, 359.
φερόμενος συμπαθῶς, 121. εὐτυ
χῶς φέρονται εἰς τοὺς πολέμους,
175. ἤνεγκαν οἱ Ρουστοῦλοι τὰς
ἐπάνω, 167. τὰς ἐπάνω φέρει,
φεύγειν. ἔφυγαν, 66. ἔφυγε θάλασ
σα εἰς τὸ πέλαγος. 485. φεύγων
τῆς φρουρᾶς. 86.
φησίν, nempe, 24, 45, 51. 56, 61,
φημισθέντος τούτου ὡς, 455.
φθάσας πλησίον ἵππου αὐτῆς, 126
ἔφθασε τὴν Κιλικίαν, 520. φθά
σας ᾿Αλεξάνδρειαν, 218, 219.
φθασθῆναι, 331.
φίβλας, 35.
col. 1627–1628page 11 of 23
Index Latinus
PG 97:1627φιβλοί, 111. φιβλωθείς, 165. φιλανθρωπευσαμένου τοῦ Θεοῦ, φιλανθρωπευθῆναι, 474. φιλανθρωπία. ἐκ τῶν γεγονότων κατα φιλανθρωπίαν Θεοῦ φόβων, 490. φιλανθρωπία Θεοῦ, φιλιάσαντα τὰ πλήθη κατῆλθον, φιλεῖν. ἐφίλει ἔρωτι, 563. ἐν φιλίᾳ πρεσβείας πεμφθέντα, φιλικά συμπόσια, 180. φιλοκαλή σας αὐτὰ μαρμάροις, 232. φιλοκαλουμένου του τρούλλου, φιλοκαλία, 418. φοβερὸν κάλλος, 83, 91. φοβερόν άγαλμα, 219, 218, 225. φοβερόν ἔργον, 278, 595. φόνος, φοιδεράτων, 564, 493. φύλλις, 439. φόλλιν, 412. φορεσία, 32, 33, 431, 475. φυλλοδαφνών, 272, 287. φυσικοὶ παῖδες, 437. φωνασκεῖν. ἐφωνάσκουν, 311. έτω νάσκουν τραγικά μέλη, 288. φωνή. τὰς φωνὰς αὐτοῦ ἔλαβεν, φωστήρ, 56. φωτισθῆναι, 251, 253, φώτισμα, 451. φωτιστήριον, 580. χαίρειν. ἔχαιρε τῷ Βενέτῳ μέρει, 257. έχαιρε τῷ Πρασίνῳ μέρει, 298. χαίρων εἰς τὸ Πράσινον, χαλκία, 270. χαοῦν. ἐχαώθη τὸ ἥμισυ τῆς πό λεως, 180. χαρακτήρ πρόσωπον, 172, χάριν οίκτου, 47. χάρτας τους, 281. χαρτία, 400, 443. χειμευτής, 395. χειρὶ συνελάβετο, 476. χειρὶ λαβόντες τινὰς ἐξάρχους, 468. φόρος, 80, 320, 338, 339. χειρουργηθείς, 315. φόρῳ, 475, 478, 487. φόρος βοῶν, 431. φοσάτα, 309. μοσατεύσας, 293. φοσσᾶτον, 461. φοσσεύσαντες, 504, 465. Εφοσσεύει το, 316, φοσσευθέντες, 389, φουλκίζειν. ἐφούλκισεν αὐτόν, 451. φουρκίζειν. ἐφούρκισεν, 487. φρατριάσας μετά τινων κτητόρων, φύλαρχοι, 435, 441, χειρουργίας κοπτόμενοι, 420. χθαμαλός, 194. χιλιονταετία, 7. χρησάμενος φυγή διεσώθη, 462 χρηματίζειν. Έτους χρηματίζοντας μ', 227, έχρημάτισεν ὀνομάζεσθαι, 309. έχρηματίσθη ταύτ ὅτι, 55. χρηματίζει ἡ ᾿Αντιόχει ἔτος πρῶτον ἀπὸ Καίσαρος, 217. ἐχρημάτισε το θέατρον, 471. ἐχρημάτιζεν ἑαυτὸν οὕτως, 295, 268. χρηματισθέντες ἐν ὁράματι, 29. χρηματισθείς, το, 55, 231. χρηματισμός, 309. χρησμοδοτηθείς, 50. χρησμοδοτηθεὶς τοῦτο, 156. χρυσοῤῥύτων, 455. δρη, χρυσοπέλειαν τῶν ἰούγων ἐποίησε, χυμός αἱματικός, 290. χρυσόβρυτα ψάλλειν. ἐψάλλετο, Άρατε πύλας, ψηφίζειν, Ψηφόβολον, 105. ψιαθίου φορέματος, 187. ψύας, 457. ψυχή, πᾶσα ψυχή, 62. ψυχρίστου, 570 Ο ὠμοπλάτην αὐτοῦ τὸν δεξιόν, 158 χλυώδες σχήμα, 173, 174, 175, ὠνέωχα, 133. ἐχόλεσεν, 562. χολλαΐζειν. κεχολλαϊσμένα ἔχουσα τα βλέφαρα, 101 χοῦς. τὸν χοῦν τῶν ὀστέων, 276, χρεωστεῖν, ἐχρεώστηται, 109. χρῆσθαι. κεχρῆσθαι, νο, 5. χρησάμενοι τακτικῶς, 464. ὡρεία, 60, 507, 399, 477. ὡρολογεῖον, 479. ὡς οἷα, 494,495. ὥστε ἀναγκάζειν; 112. 16 λεύσατο ὥστε ἐκβληθῆναι τὴν πενθεράν, 585. γράφων ώστε δεόμενος ὥστε λαβεῖν, 154. ἔδοξεν ὥστε λαβείν, 113. ωτίον τοῦ Ἰλλοῦ, 387. τὸν Ἐνώς ἕτερον, 6. 89. ἐγένετο — ἀνέβη, [, 146. ἐξέθετο — ἔθηκε, 204. ἐσι εῦσι. ντα 472, 491, 493. Γ. δηλούν. οἰκήσασιν μεθ' οὔς κατεδώ, ήγαγε Σέλευκος, 347. ἐν καστελο λίῳ Βιργιτινῶν, 341. τοῦ λεγο μένου ἅγιου τῶν ἁγίων, 247; 12. συνέβη — ἐξεσελλίσθη, νειάδες, 170. Πέρσες, 331.φιβλοί, 111. φιβλωθείς, 165.
φιλανθρωπευσαμένου τοῦ Θεοῦ,
φιλανθρωπευθῆναι, 474.
φιλανθρωπία. ἐκ τῶν γεγονότων
κατα φιλανθρωπίαν Θεοῦ φόβων,
490. φιλανθρωπία Θεοῦ, de terre
motu, 421.
φιλιάσαντα τὰ πλήθη κατῆλθον,
φιλεῖν. ἐφίλει ἔρωτι, 563.
ἐν φιλίᾳ πρεσβείας πεμφθέντα,
φιλικά συμπόσια, 180.
φιλοκαλή σας αὐτὰ μαρμάροις, 232.
φιλοκαλουμένου του τρούλλου,
φιλοκαλία, 418.
φοβερὸν κάλλος, 83, 91. φοβερόν
άγαλμα, 219, 218, 225. φοβερόν
ἔργον, 278, 595.
φόνος, de terrae motu, 420, 442,
φοιδεράτων, 564, 493.
φύλλις, 439. φόλλιν, 412.
φορεσία, 32, 33, 431, 475.
φυλλοδαφνών, 272, 287.
φυσικοὶ παῖδες, 437.
φωνασκεῖν. ἐφωνάσκουν, 311. έτωνάσκουν τραγικά μέλη, 288.
φωνή. τὰς φωνὰς αὐτοῦ ἔλαβεν,
φωστήρ, 56.
φωτισθῆναι, 251, 253, al.
φώτισμα, 451.
φωτιστήριον, 580.
χαίρειν. ἔχαιρε τῷ Βενέτῳ μέρει,
257. έχαιρε τῷ Πρασίνῳ μέρει,
298. χαίρων εἰς τὸ Πράσινον,
χαλκία, 270.
χαοῦν. ἐχαώθη τὸ ἥμισυ τῆς πόλεως, 180.
χαρακτήρ i. q. πρόσωπον, 172,
χάριν οίκτου, 47.
χάρτας τους, 281.
χαρτία, 400, 443.
χειμευτής, 395.
χειρὶ συνελάβετο, 476. χειρὶ λαβόντες τινὰς ἐξάρχους, 468.
φόρος, forum, 80, 320, 338, 339. χειρουργηθείς, 315.
φόρῳ, 475, 478, 487.
φόρος βοῶν, 431.
φοσάτα, 309.
μοσατεύσας, 293.
φοσσᾶτον, 461.
φοσσεύσαντες, 504, 465. Εφοσσεύει
το, 316, φοσσευθέντες, 389,
φουλκίζειν. ἐφούλκισεν αὐτόν, 451.
φουρκίζειν. ἐφούρκισεν, 487.
φρατριάσας μετά τινων κτητόρων,
φύλαρχοι, 435, 441, al.
χειρουργίας κοπτόμενοι, 420.
χθαμαλός, 194.
χιλιονταετία, 7.
χρησάμενος φυγή διεσώθη, 462
χρηματίζειν. Έτους χρηματίζοντας
μ', 227, al. έχρημάτισεν όνομα
ζεσθαι, 309. έχρηματίσθη ταύτ
ὅτι, 55. χρηματίζει ἡ ᾿Αντιόχει
ἔτος πρῶτον ἀπὸ Καίσαρος, 217.
ἐχρημάτισε το θέατρον, 471.
ἐχρημάτιζεν ἑαυτὸν οὕτως, 295,
268. χρηματισθέντες ἐν ὁράματι,
29. χρηματισθείς, oraculo accepτο, 55, 231.
χρηματισμός, aera. 309.
χρησμοδοτηθείς, 50. χρησμοδοτη
θεὶς τοῦτο, 156.
χρυσοῤῥύτων, 455.
δρη, ibid.
χρυσοπέλειαν τῶν ἰούγων ἐποίησε,
χυμός αἱματικός, 290.
T
χρυσόβρυτα
ψάλλειν. ἐψάλλετο, Άρατε πύλας,
ψηφίζειν, computare, 23, 128, 129.
Ψηφόβολον, 105.
ψιαθίου φορέματος, 187.
ψύας, 457.
ψυχή, πᾶσα ψυχή, 62.
ψυχρίστου, 570
Ο
ὠμοπλάτην αὐτοῦ τὸν δεξιόν, 158
χλυώδες σχήμα, 173, 174, 175, ὠνέωχα, 133.
ἐχόλεσεν, 562.
χολλαΐζειν. κεχολλαϊσμένα ἔχουσα
τα βλέφαρα, 101
χοῦς. τὸν χοῦν τῶν ὀστέων, 276,
χρεωστεῖν, ἐχρεώστηται, 109.
χρῆσθαι. κεχρῆσθαι, cum accusatiνο, 5. χρησάμενοι τακτικῶς, 464.
ὡρεία, 60, 507, 399, 477.
ὡρολογεῖον, 479.
ὡς οἷα, 494,495.
ὥστε pust ἀναγκάζειν; 112. 16λεύσατο ὥστε ἐκβληθῆναι τὴν
πενθεράν, 585. γράφων ώστε
ibid. δεόμενος ὥστε λαβεῖν, 154.
ἔδοξεν ὥστε λαβείν, 113.
ωτίον τοῦ Ἰλλοῦ, 387.
INDEX LATINUS.
Articulus. vide ind. Gr. v. 6 positus sic ut τὸν Ἐνώς ἕτερον, 6.
Casus diversi conjuncti, 128, cum
annotatione, 226.
Constructiones verborum notabi89. ἐγένετο — ἀνέβη, [144, 146.
ἐξέθετο — ἔθηκε, 204.
Forma dativi ἐσι pro εῦσι. 412.
Forma neutri in ντα pro v, 58,
cum annotatione, 60, 74.
472, 491, 493. Γ. δηλούν.
Optativus pro futuro, 266.
indicativo, 102,
liores. οἰκήσασιν μεθ' οὔς κατ- Forma nominativi pluralis in es Participium 107, 435, 446, εδώ,
ήγαγε Σέλευκος, 347. ἐν καστελο
λίῳ Βιργιτινῶν, 341. τοῦ λεγομένου ἅγιου τῶν ἁγίων, 247;
conf. 12. συνέβη — ἐξεσελλίσθη,
nominum in ŋs exeuntium. Alνειάδες, 170. Πέρσες, 331.
Indicativus pro imperativo, 271.
Infinitivus cum genitivo articuli,
QUE IN CHRONOGRAPHIA JOANNIS MALALE CITANTUR.
Revocatur lector ad paginas edit. Rom. quæ per numeros typis grandioribus expressos in textu Latins
repræsentantur.
Acta apostolorum, 235.
Aicanus, 53 62, 69, 72, 90, 158,
Apollonius, 79.
Alexandrinarum rerum scriptores, Archilochus, 68.
Arianus, 274.
Auleas, 61.
col. 1629–1630page 12 of 23
ileas, 143.
unichius, 187.
attius, 34, 193, 262.
allimachus 175.
astor, 157.
phalio, 40, 45, 49, 90, 165.
baraı, 81, 175.
lemens (K)uto;) 34. (Kaev)
yrillus, 27, 58, 188.
emocritus. 85.
eucalion, 70.
Eutychianus, 332.
Florus Epitomat Livii, 211.
Hermes Trismegistus, 26, 343.
Herodotus, 26.
Herodotus, 157.
Phlego, 240.
Plato, 85, 188.
Plinius, 178.
Plutarchus, 56.
Polybius, 157.
Homerus, 24, 117, 119, 152, 143. Porphyrius, 56.
Irenæus, 160, 190, 269.
Joannes, 58.
Priscus, 359.
Pythagoras, 158, 159.
Josephus, 6, 7, 58, 217, 218, 260. Rheginus, 54.
Julianus, 328.
Juvenalis, 263.
Licinius, 180.
ictys, 107, 119, 122, 132, 135, Livius, 178, 183, 215.
Didymus, 81, 86, 166.
Dinarchus, 45.
Diodorus, 54. 68.
Dionysius, 190.
Dionysius, 232.
Lucanus, 215, 224.
Lucianus, 77.
Magnus, 329, 332.
Manetho, 25, 59.
Minos, 143.
Nestorianus, 324, 376.
Dominus, 88, 142, 235, 266, 273, Ninus, 76.
287, 297. Domnus, 208.
Domitianus, 310.
Epigramma in Sardanapalum, 19.
Euripides, 31, 31, 45, 49, 53, 72,
84, 86, 88, 117, 136, 137 seq.
Eusebius, 53, 57, 70, 150, 190,
Eustathius, 399.
Eutropius, 209, 331.
Origenes, 12.
Orpheus, 72, seq. 73, 74, 75, 76,
Palephatus, 24, 33, 41, 53, 63,
Paris, 92, 93.
Pansanias, 38, 197, 203, 204, 248.
Phidias, 117, Phidalius, 120, 121.
Philochorus, 45.
Philostratus, 297.
Sallustius, 209.
Scriptura sacra, 4, 4, 5 sæpius, 7,
9, 40, 47, 19, 34, Ci, 65, 67,
Servius, 162, 181.
Sisyphus, 117, 119, 132.
Sophocles, 40, 41.
Solates (Sotades), 25.
Symmachus, 7.
Tatianus, 212.
Thales (Thallus), 157.
Themis, 142.
Theophilus, 29, 59, 85, 157, 195,
Timotheus, 158, 159, 228, 232,
Tranquillus, 34.
Virgilius, 132, 162, 178, 216, 220,
QUE IN CHRONOGRAPHIA J. MALALE CONTINENTUR.
Abas Græciæ rex,
Abares Hunnorum gens Constanti
nopolim veniunt, 234.
Abbora fluvius, 17.
Abburarsacius Persarum rex, 13.
Abgersatum Castellum captum, 205.
Ablabius, 240.
Achæus filius Lapathi, 100.
Achilles Thetidis filius, 122. Pa
ride confossus, 166.
Achelous bellum Oẞneo infert, 208.
Unde dictus Hippocentaurus, 108. Ab
Hercule Polyphemo occisus, 209.
Achyron suburbia Nicomediæ, 10.
Acmion Athenarum rex, 88.
Acrisius Græciæ rex,
Adami filie Azura et Asua, 2. Ejus
sepultura in regione Hierosol., 6.
Adriani Venationes urbs, 366.
Adrianopolis condita, 366.
Egaus rex Thess. in mare se pro
jkeit, 108.
Egyptii computandi per mens.
Ignari, 23. Suos præfectos occidunt,
Egialia Diomedis uxor vitiata, 210.
Eni Adriani Imp. descriptio, 566
Mors, 366.
Elii Antonini Pii descriptio, 369.
Contra Ægyptios arma movet, 367.
Legem latam ab Augusto de testamento
abrogat, 368. Syngraphas fiscales com
burit, obit, 368.
Ei Probi Imp. descriptio, 400.
Bellum contra Gotthos, Interitus, ib.
Elia nomen Hierosolymis ab Adria
no datum, 365.
Eneas ad Didonem profectus, 206.
Ejus descriptio, 133. Palladium a Dio
mede acceptum in Italiam portat, 212.
Contra Rutulos bellum gerit, 212.
Eneade qui, unde dicti, 213.
Era Antiochena unde incepit, 280.
Eræ Alexandrinæ initium, 410.
Eschines quando vixit, 240.
Esebylus Athenarum rex, 87.
Ethra Mene ai cognata, 118.
Ethius quis, Attilam adoritur, 59.
Africe rex et regina captivi Con
stantinopolim adducuntur, 220.
Agamemnon dux contra Trojanos,
113. Ab Ægistho et Clytemn. occisus,
Agenor Neptuni fillus, 31. Quæsi
tum lo profectus, 33.
Agmen Immortalium, 67.
Agrippa gener Augusti, 287. Ejus
edictum, 292.
Agrippianum balneum, 287.
Agriculture leges docuit Bacchus,
Ajacis descriptio, 130. Ejus oratio
pro Palladio, 159. Interitus, 144.
Aides rex Molossorum, 74.
Alarichus Honorii bostibus se adjun.
git, 46. Thesaurum regium et Placi
diam avehit, 46.
Alamundarus Saracenus Syriam pri
mam deprædatus, 170.
Albania condita, 213.
Albinus Senator rebellis, imperator
alutatus, interfectus, 384.
Albus Albanorum rex, 215
Aletes Corinthi rex, 111.
Aleatores, 40. Eorum quidam blas
phemi occisi, 187.
Alexander Philippi filius, 243. Ale
xandria ante Racustis dicta, ab eo con
dita, 244. Romanis quæcunque amise
rant reddit, 246. Roxanen ducit, 247.
Ejus descriptio, 218. Barbarorum geu
tes subjugat, 22, 219. Romano instru
ctus exercitu, 268. Moritur, 248. Im
perium ejus inter principes divisum,
Alitarcha qualis, 376. Quali babitu
indutus, 411.
Althea ab Acheloo vitiata, 208.
Amandra vicus Lycaoniæ, 42.
Amazones a Græcis fuse, 160.
Amantius quis, ejus visio, 128.
Amantius Orientis comes, 232.
Amasia urbs Ponticæ ditionis motu.
terræ concussa, instaurata, 183.
Ambrosius episcopus, 43.
Amida Metropolis facta, 358.
Amicaliorum mos, 228.
Amphion et Zetbus expositi, 55. Ab
Ordione educati, 55. Reges Buotia
constituti, 57.
Amphion Lyricus, 57.
Ab Hodio factus monstrat paginas Oxonienses, quas numeri arabici inter uncos inc.usi in textu
Græco repræsentant.
col. 1631–1632page 13 of 23
Amphithalis quali honore habitus,
Amyca regio unde dicta, 257.
Amycus, 95.
Anaximander Philos., ejus placita,
Anazarbus urbs unde dicta, 348.
Meta terræ concussa, 141.
Anatoli Basilica ubi, 61.
Anastasius Dicorus imp. eius descr.
105. Bellum infert Persis. 114. Ejus
edicta, 118, Visio, 127. Quænam ex
struxit, 128, Diem obit, 129.
Anastasiopolis quæ, 113.
Anchialus urbs, 124.
Andas Indorum rex Christianus fa
ctus, 157.
Andreas Lausiacus occisus, 131.
Andromeda que, 45. Stuprata, 42.
Andromaches descriptio, 133.
Anganes rex Homeritarum, 194.
Anteon quis, 106.
Antenoris descriptio, 133.
Antigonus Poliorcetes, 251. Occisus,
Antigonia condita, 252. Ab Athenien
sidus habitata, 256. Eversa, 236.
Antiochia a que condita, 32, 255. In
terra gigantum sita, 257. Trigane
capta, 270. Rom. imperio subjicitur,
270. Terræ motu concussa, instaurata,
315. Rursus, 358. Rursus, 176, 7. Va
stata a Phinea Judeo, 314, 15. Sa
batrucio capta. 353. Coplesti igne cor
repla, instaurata, 140. Rursus, 142, 3,
4, 5, 6. Rursus, 126. Aliud ejus incen
dium, 304. Theopolis nominatur, 177.
Chosroe capta, 222. Columna et in
scriptio ejus, 344. Ecclesia magna, 3.
Antiochenses Persas noctu trucidant,
551. Templum Jovi Salvatori condunt,
Antiochenses senatores pullati, 146.
Antiochenses captivi ab Alamundaro
n.dempti, 198, 9.
Antiochus Soter novercam ducit,
Antiochus Epiphanes, 261. Senacu
culum Antioch. exstruit, 262. Ejus
mors, 261.
Antiochus Hierax, 264.
Antiochus Grypi nepos, 265.
Antiochus Evergetes in Parthos ar
ma movet, 265.
Antiochus Dionicus Leprosus, 266.
Moriturus facultates suas legat Roma
nis, 272.
Antiochus, Nicomedis filius, a Sci
pione victus, 269. Tributarius fit, 269.
Antiochus, Chuzo magnus, 41.
Antiopa solis sacerdos, 53. Vitiata
in templo Solis, 54. Enixa Amphiouem
et Zethum, 55.
Antiphantes, 145.
Antonius Triumvir, 280. Contra Cleo
patram missus, ejus amore capitur, 281.
In Romanos arma convertit, 282. Ab
Augusto interfectus, 283.
Antoninus Verus imp., 370. Ejus re
gnum et descriptio, 370. Interfectus,
Antoninus Geta imp., 389. Ejus re
gnum et descriptio, 383. Interfectus,
Antinoe condita, 366.
Anthimus (S.), 66.
Anthemius Rom. imp., 74. Interfe
etus, 83.
Anthemius patriarchatu CP. exutus
a synodo CP, 221.
Apamia condita Pella vocatur, 259.
Aphronius alitarcha, 376.
Apotheoseos ritus, 63.
Apostolorum corpora sepulta, 331.
Quando affigi a Juda is cœperunt, 518.
Apollonius Tyan. eus Telesmata,
312. 3. Quandiu vixit, 312.
Appio Patric, ab exs lio rev. 132.
Apscal vir fortis occisus, 205.
Arabia a Zenobia occupata, 395.
Romano imperio resubjecta, 398.
Arceulhas fluvius Japhtha dictus,
Arcadius Constant. imp. regnum
ejus et mors, 45.
Ardeus Lydorum rex primus,
Ardens insula, 280.
Ardazanes quis, 67. Interfectus, 69.
Ardaburius occisus, 78.
Areopagus ubi situs, 171.
Areobindus quis, 67.
Arethas phylarcha, 166.
Argeus mons, 43.
Argus Centumoculus dictus, 84.
Techniram Occidenti monstravit, 84.
Argonautarum nomina, 93. Illis ora
culum de Trinitate et B. Maria datum,
94. Illorum visio, 95. Colchidis vellus
aur. subripiunt, 97.
Argivi lo pro luna colunt, 95.
Agrippa Beneventum ducitur, 211.
Argyrus fluvius, 407.
Ariadne Minois filia, 107.
Aristophanes quando floruit, 215.
Aristoteles quando vixit, 240.
Arius. 9.
Ariani et Christiani distincti, 35, 38.
Ariani ejecti, 38. Ab illis Ecclesiae
ademptæ, 221.
Ariadne imperatrix Zenonis uxor,
Armatus contra Zenonem missus,
88. Basiliscum imp. prodit, 89. Occi
sus, 92.
Armenti rebelles subacti.
Arpanicis mons. 181.
Arsine urbs Ancyra dicitur, 286.
Artaxerxes Assyriorum imp. 203.
Mnemon appellatus, 215.
Artabanus Syriarcha, 374.
Aruns Tarquinii Sup. F., 229.
Ascanius Æneæ F., 214.
Asclepio neci datus, 346.
Ascum dux ab Hunnis captus, 170.
Asius philosophus, 137.
Asia unde nomen, antiquum ejus
nomen, 138.
Aspar quis, 56. Interfectus, 78.
Astronomiam quis adinvenerit, 4.
Astyanax Hectoris F., 157.
Astvages Persarum rex contra Ly
dos bellum movet, 193.
Asterius patricius, 146.
Atalanta quæ, 209.
Athena post diluv. Att. sedes regia,
Atheniens. quis leges dedit primus,
Athenais mulier quæ et Eudocia,
52. Ejus a fratribus fuga, 53. Theodo
sio juniori nupta, 55, 4, 5. Christiana
facta, 55.
Athenienses Antiochiam translati,
Athalarichus rex quis, 198.
Atlas Astron. unde cœlum gestare
dicitur, 84.
Atsidarum exped. in Troj., 122.
Atticum diluvium, 74.
Attica quam diu deserta, 74.
Attalus Senator rebellis, 47.
Aureus deus quis, 22.
Aurea porta Autiochena, 62.
Aureliani imper. descriptio, 216
Mœnia Romæ instaural, 396. Age
Dos quos appellat, 397. Interfectum,
Aarifodina Pers, quaado inventa
192. Romanis cedunt, 192.
Auxumitarum com Homer. heil
163. Eorum rex Christianæ religio
rudimenta petit, 164.
Baal quis, 20.
Babylonica turris exstrueadz pr.
fecti, 72,11. Ejus vestigia ubi, lā.
Baby on a quo condita, 18.
Babylas (S.) martyrium passus, 402.
Bacchus, Dionysius et Nysies dietes,
48. Carmine magico mira eficit, 45.
Captus et vinctus, 50. Buzotia a Lycurge
expulsus, 52.
Bacchæ institutæ, 49.
Bagula quis dictus, 110.
Balaneæ ab Apamia divisæ el pre
vincia factæ, 183.
Barsamanates ab Antioch. occisi,
Basilica domus quæ, 515.
Basilica Rufini condita, unde dicta,
3, 4. Incensa. 112. Instaurata, 111.
Basilii (S.) episc. Cæs. visio de Ju
liano, 23, 4.
Basiliscus patricius, 80. Zime
richo pecunia corruptus, 80. Impera
tor fit, 87. Proditas, 89. Imperatoriis
insignibus privatur, 20. In Limmas cas
suis amandatus, 90.
Basilius comes captus, 175.
Bastagarius post baptismum Ti
theus dictus, 178.
Bassus præfectura abdicates, 188.
Belus, 33.
Belisarius a Persis bis victus, 173
203. Magistratu exutus, 206. Quas re
giones a Gotthis diripuit, 222.
Bellerophon, 102, 3.
Berra et Brince urbes a Karsets
captæ, 239.
Bessica gens, 50.
Biblus a Biblo exstructa, 271.
Biblus statuas Antiochenas Roma
advehit, 271.
Blach Hunnorum rex, 159.
Blasses Persarum rex contra Rom
nos arma movet, 66.
Romanis jungit, 159.
Boa Hunnorum Sabirorum regina se
Bostra urbs ab Augusto com Ka,
unde dicta, 161.
Bosphorus urbs a quo condita, of
Botrys urbs ubi, 229.
Bottia vicus, 255.
Brennus dux Gall. occisus, 256.
Briseis captiva, 16
Brumalia cur instituta, 223.
Brutus filium suum occidit, 231.
Brutus secundus Jul. Cæs. jagu's
279. Ab Augusto capite multatus. 50.
Byzas fundator Byzantii, 6, 7.
Byzantium Constantinopolis dicitur.
5. Heracles Metropoli aliquando sab
adjectum, 9. Terræ motu concessus
Attilæ invasio, 58. Ejus superbus
Theodosium Juniorem nuntius, 59.
Fuga et mors, 59.
Augustus post Cons. regium inipe
rium inducit, 239. Cleopatram et Anto
nium vincit, 285. Aram primogenito deo
exstruxit, 299. Quas regiones subegit,
286, 7, 8. Illi datum oraculum de suc
cessore sciscitanti, 228. Ejus tituli et
descriptio, 292. Mors, 299.
Augustus meusis ab eo institutus,
Auleas poeta tragicus, 181.
Cadmus Boeotiam occupat, 45 But
tos Phoenicum litteras docet, 46.
Cadmia urbs condita, 46.
Cæsarius J. Cæsaris ex Cleop. F.
Casarea urbs Cappadocia eades
cum Mazaca, 189.
Cæsarium Antioch, conditum, Al
Alexandrinum conditum, 279
Cainus quænam excogitavit, 1. (100
Aurum ejusque conflandi ratio in- genere mortis occubuit, 2. Ejus 16
venta, 22.
ptemplex peccatum et pœna, 3, 4
col. 1633–1634page 14 of 23
Cai Caligula imp. descriptio, 312.
Drs. 316.
Calchas vates, 123. Ejus descriptio,
Calypso quæ, 153.
Calandio ep. Antioch. extermina
s, 91.
Candace India regina, 247. Nupta
lexandro M., 248.
Canis Sim. Magi loquitur humane,
tb.
Canis Itali cujusdam mirificus, 190.
Capitol. Rom. a Gallis obsessum,
Caput Charonium quid, 262.
Cappadocia Secunda a Prima divisa
rovincia facta, 33. Amplificata et
unita, 123. Romano imperio subjecta,
Carthago exstructa, 207.
Carthaginensis senatus captivus,
Cari imperatoris descriptio et mors,
Carini Augusti descriptio, 403, 4.
lors, 406.
Cares subacti, civ. jure donati, 40k
Castor Ledæ fius, 101.
Cassandræ descriptiɔ, 134.
Cassius mons, 233.
Casus Inachi F. Amycen dacit, 237.
Castr. Anasarthum civ. jure don.,
Cecrops cur Aigune dictus, 83. Ejus
ex pro monogamia, 86.
Celeriani milites qui, 230.
Celer Illyricus vir fortis, 115.
Census universus ab Agrippa pro
lit, 292.
Cepheus Persea occidit, 45.
Cerberus canis, 75.
Certamen Onomai, 219. Enyalii,
Ceryons magistratu privatus, 153.
Cestus hymnus in laudem Veneris,
Chamo quæ regiones obvenerint,
Chalca Constantinopolit. absoluta,
Cherubim et Seraphim Jud. ad An
tioch, portam collocantur, 337.
Chiron philosophus Thetidos pater,
Chlamydes apud Rom. in usu, 38.
Chronologi pro historici, 34.
Chryseis ab Achille capta, 123.
Apollinis sacerdos, 126.
Chrysopolis quæ, 215.
Chrysargyri tributum
ademptum,
Chrysaphius Ztummus, 65. Interfe
clus, 71.
Christi nati tempus, 293. Proditus
anno ælatis 33, 302.
Christianorum persecut. sub Ve
spas., 336. Sub Domitian, 310. Sub
Traiano, 351. Sub Numeriano, 402.
Valente pessime habiti, 3%. Multi
interfecti, 93. Samaritis afflicti, 180.
Cæsarea multi occisi, 232. Indulgen
tia data, ibid.
Christianarum fem. ad Trajan. re
sponsio, 361.
Cicero quando floruit, 272.
Cilicia prima a secunda divisa et
provincia facta, 69.
Cinis ubi depluerit, 79.
Circe ejusque philtrum, 149.
Circensia instituta, 218.
Circus Antioch. a quo conditus, 291.
Circus incensus, 109.
Citharon mons, 49.
Claudii Cæs. descriptio, 517. Mors,
Claudia Apolllani descriptio et mors,
Claudiopolis condita, 37.
Cleopatra reg. Ægypti, 251. Jul.
Cæsaris amica, 279. Ab Augusto victa,
251. Ejus descriptio, 282. Mors, 284.
Clytemnestra Tyndari F., 101. Aga
memnoni nupta, 101. Cum Ægistho
consuetud. habet, 168. Nupta Ægistho,
Coades Persarum rex, 114. Ejus
littere ad Justin, 185. Quo genere
mortis occubuit, 211.
Cemeterium quid, 15.
Colossus Rhodi statua, 189.
Colossenses qui, 189
Columna Theodosii, 117.
Colonisia statua, 113.
Computatio per 12 menses incipit,
Commodi Augusti descriptio, 371.
Mors, 383.
Cometa barbatus, 132.
Confusione (in) linguæ, 72, 12.
Conchyle quid, 36.
Consules Rom. primi, 231. Quandiu
remp. administrarint, 274.
Como Fussiani F. exepisc. Apamen
sis, 107.
Contentio inter Uly sem, Ajacem et
Diomedem, 137.
Constantini M. descriptio, 1. bar
baris in Occidente victus, 1. Crucis
illi apparentia et inscriptio, 2. Christia
nus factus, 2. Quænam exstruxerit, 3,
4, 5, 6, 7. Ejus edictum, 4. Primus ille
corona gemmata usus, 7.
Constans senator occisus, 47.
Constantini Jun. regnum et obitus,
Constantis imp. reg. et mors,
Constantius exocionita, 12. Ejus
cum Persis bellum, 13. Interitus, 14.
Constantius comes senator, 46, 7.
Constantius Tars. comes Orien. 106.
Constantiolus ab Hunnis captus, 170.
Constantii Chlori descriptio.
Costantia Cypri metrop.
Constantinopolis regia sedes im
per. Rom., 9. Terræmotu concussa, 66.
Iterum, 96 Instaurata a Zenone, 96.
Penuriam panis passa, 232. Defectum
aqua, 239. Pestem, 221. Terræ motum,
251 Conflagrationem, 277. Luem, 234.
Corinthi terræ motus, 538.
Corinthiorum reg. quandiu dura
vit, 111.
Cosmas (S.) neci datus, 403.
Cotypus urbs Phryg, salutiferæ, 61.
Chozroes Persarum rex, 211. Ejus
litteræ ad Justin., 212. Fratri caput
amputat, 212. Ejus cum Justin. îndu
ciæ, 212.
Cranaus primus Maced. rex, 204.
Creta terræ motus, 322.
Cretenses mendaces, 108. Antio
chiam tr nslati, 256.
Croesus Lydorum rex, 124. Super
bæ ejus ad Cyrum litteræ, 195. Illi
oraculum datum, 197. Victus et ca
plus a Cyro, 199.
Crucis imago in cœlis, 145.
Curius consul Rom., 266.
Cuspus tormenti genus unde, 59.
Cutzines Maurorum exarcha occisus,
Cuztis Damasci exdux caplus, 175.
Cyclops quis, 145.
Cygnus Priami F. Græcos adoritur,
12. Ab Achille occisus, 124.
Cygnus alius Ledam vitiat, 101.
Cyprii Antiochiam translati, 256.
Cyrus rex Persarum, 194 Ejus cum
Samiis bellum, mors, 201
Cyrus patric clericus £t, 64.
Cyrrhestica regio, 404.
Cyrillus episc. Alexand, 60.
Cyrillus lyricianus, 119.
Cyzici terræ motus, 361.
Dacia Parapotamia provincia farta,
Dædalus et mors ejus, 10%.
Damianus (S) neci datus, 403.
Damascenum templ. Chr. donatum,
Damonicus Antioch, submersus, 80.
Danae a Jove vitiata, 39.
Daphne urbs, eadem ac Heraclis, 260.
Daristhenorum dogma quid.
Darius Persarum rex, 201. Ejus cum
Ethiopibus bellum, 202.
Debborius phil sophus. 344.
Deiphohi descriptio, 132.
Pei quinam olim appellati, 6.
Dejanira unde nata, 208. Herculi
Polyphemo nupia, 208.
Democritus philos. et ejus scripta,
Demosthenes quando vixerit, 215.
Demetrius victus, 233.
Demetrianus Seleuci F., 264.
Desius mensis, idem ac Junius, 116.
Deucalion diluvii particularis histo
riam scribit, 85.
Dianæ ædes in Tabloparochium mu
tata. 40.
Dido in Libyam fugit, 207.
Didii Juliani descriptio, 282. Mors,
Dies largitionis, 225.
Dinini regis Homeritensis litteræ ad
Anxumitarum regem, 164. Ejus inte
ritus, 164.
Diomedes Argivorum rex, 210. Ad
Troj. bellum profectus, 210. Reversos
a primoribus a regno repellitur, 211.
Diosplis quæ, 290.
Dioscuri qui, 302.
Dionysius Areop. fit Christianus, 324.
Episc. Athen. constitutus, 325. Adver
sus Græcos scribit, 325.
Dincasareæ terræ motus, 347. Ejus
varia nomina, 548.
Diocletiani descriptio, 406.
Diogenianus patricius, 132. Ejus
mors. ibid.
Diomedes silentiarius, 167.
Dirce uxor Lyci Argiv. regis, 55.
Tauro distracta, 57.
Dirce fons unde, 37.
Divisio gentium, 14.
Domitiani descriptio, 340. Mors,
346. Cur in cœlum raptus dicitur, 346.
Domitius (S.) in spelunca habitat, 16.
Ejus responsio ad Julianum aposta
tam, 16. Martyrium, 16.
Domitianopolis condita, 346.
Doras urbs Anastasiopolis vocata et
muro cincta, 115.
Dorotheus militiæ magister. 209.
Draco fluvius idem qui Orentes, 44.
Draco primus Athen. legislat. 87.
Drosina (S.) se in ignem injicit, 362.
Dictys Cretensis historia in arcula
reperta, 322.
Dynas Hecubæ pater, 121.
Dynastia Ægyptiorum prima quan
diu duravit, 242. Macedonica quandiu,
Dyrrachium urbs terræ motu con
cussa, 141. Epidaurus vocata, 141.
Ecclesiæ orthodoxis redditæ, 58.
Ecclesia Alexand. a Theodosio con
dita, 60.
Edessa terræ motu concussa,
Antiochia Mixobarbara appell., 112
quo coudita, 142.
Eetion rex Lyrnesi, 125.
Elda Lamechi uxor, 3.
Electra Plesions F., 121.
Electra soror Orestis, 170.
Eleutherius seditiosus occisus, 112.
Elpe Polyphemi F., 143. Ab Ulyssis
Cyzicenum templum conditum, 361. socio Lione ablata, 149.
col. 1635–1636page 15 of 23
Finesse jus metropol. datum, 42.
Emisa urbs, 391.
Emmali saitatores, 189.
Erathus Romanorum socius, 392.
Encania Mag. eccl. Antioch. celeb.,
Endymionis philos. somnium, 72.
Enochus translatus, 8.
Enyalius qui, 220.
Ephesi terræ motus, 317.
Ephesinum reg. quandiu duravit,
Epimetheus musicæ auctor, 85.
Epiphania condita, 262.
Epirus nova a vet. divisa et provin
cia facta, 42. Jure metropol, donata, 42.
Eriba Tydei mater, 207.
Erigone F. Ægisthi se occidit, 108.
Ericepeus vox, 91.
Erythrius senator, 148.
Gargazi mons, 93.
Gelimer quis, 197.
Ge'asini (S.) visio et martyrium.
Georgius (S.) Cappadox martyr, 402.
Gesins frater Eudocie, 55.
Gigantes unde nati, 7.'
Gigantea mulier, 133.
Giderichus magistratu priv. 133.
Gindaropolis Syrie primæ urbs, 188.
Githilia urbs maritima, 100.
Glauca igne consumpta, 45.
Glauci descriptio, 153.
Glom Hunnorum rex, 160.
Gobbulorum Castellum, 200.
Godilas captus ab Hunnis fugit, 170.
Gorgon quæ, 1. Igne absumpta, 15.
Gortyna urbs Crete. 167.
Gratiani descriptio, 36. Mors, 38.
Græci genethiologia: unde acce
pere, 18. Nefas putant vim illi inferre
Esdras libros sacerdot. ex memoria quicum ederunt, 104. Eorum regnum
sua reparat, 201.
Eteocies occisus, 63.
Ethnicorum templa eversa,
Euchais Ponti urbs, 91.
Eudocia mortua, 58.
Eudoxia ejus filia, 55.
Peloponnesiacum quandiu floruit, 10%.
Eorum in Troj. expeditio, 123. Eorum
primatum et navium in Trojans pro
fectorum catalogus, 136. Forum litteræ
inventæ, 70. Libri religiosi et simula
era combusta, 237, 8. Græcæ religionis
Eudæ non Antioch. præfectus, 214. professores persecutionem passi, 184.
Magistratu privatus, 216.
Eugenii regnum et mors, 34.
Eulalius quis, ejus testam. et mors,
Euphratesia a Syria divisa, 3.
Euphemius Patr. CP. abdicatus, 116.
Euphrasius Antioch. Patr. 138.
Eurystheus Laced. rex, 111.
Euripides quando floruit,,201.
Europa Agenoris F., 8. Tauro ab
ducta,35. Regionibus Europæis nomen
fecit, 33.
Europa a Thracia sejuncta, 338.
Eurota flumen, 100.
Eusebius ep. Cyzic. occisus, 223.
Eusebii argentarii conspiratio, 242.
Eutychius patriarcha, 213.
Enarath Persarum rex regiones Rom.
Invadit, 199.
Exocionita iidem qui Arriani, 12.
Exterminatio Antioch. constituta,
Factionum Rom. distinctiones, 222
Falicius comes Orientis, 4.
Fanum Serapidis solis ab Alex. cond.
244. Occlusiım. 46.
Fanum Jovis Olympici, 372.
Faunus idem qui Merc. ejus inventa,
Deus aureus dictus, et ab Ægypuis
adoratus, 22. Misremo in Egypto suc
cedit, 23.
Februarius senator cæsus et Roma
ejectus, 258. Abillo mensis dictus, 258.
Festa Anathematum. 138.
Festum in Campo Martio, 218.
Festum Theophaniorum, 43.
Filii Dei in libro Gen. qui, 6.
Floriani Augusti descriptio, 399.
Mors, 400.
Flavianus Patr. Antioch. relegatus,
Follerales nummi qui, 117.
Gabala motu terræ concussa, 88. Pro
vincia facta, 183.
Gainas rebellis occisus, 44.
Galatia unde dicta, 286.
Ga.ba descriptio, et mors, 333, 4.
Gallus flumen, 286.
Ga'ieni descriptio et mors, 394.
Galatia prima a secunda divisa pro
vincia et inetropolis facta, 43.
Galli a Romanis victi, 233. Brenno
duce Romam invadunt, 255.
Ganymedes Trois F., 98. Tanta o
oppressns, 98. Morsejuset epitaphium,
99. Unde raptus ab aquila fertur, 99.
Grepes Herulorum rex Christianus
factus, 154.
Grod Hunnorum rex, 160. Christia
nus fit, 161. Occisus, 162.
Gundabarius quis, 83.
Hæresis Nestoriana, 116.
Hannibal Afrorum dux, 267. Italia
partem vastat, 267. Scipione secundo
victus se veneno interficit, 269.
Heberus lingua sua in confusione
nou privatus, 11.
Hebræi ab Hebero, 12.
Hebræa ingua ab Adamo usurpata,
Hebraicæ litteræ excogitatæ, 4.
Hectoris et Heleni descriptiones,
132. Hectoris mors, 135.
Hecuba descriptio, 153. Mors, 155.
Hecates templum subterraneum¸
Heliopolis urbs Ægypti, 72.
Helena Ledæ filia, 101. Paride
rapta, 119.
Helladici qui, 83.
Ilelena mater Const. M., 5.
Helenopolis (Suga olim) unde dicta,
10. Civitatis jure donata, 10. Terræ
motu concussa, 96.
Helenoponti provincia, 10.
Heliopolitanum templum, 366.
Hercules Tyrius et purpura ab eo
inventa, 36.
Hercules heros, 93. Antæonem vin
cit, 106.
Hercules Theb. Jove Pico et Al
cmena ortus, 205. Auged ducit, 203.
Italia imperat, 205. Ejus ad Gades
stature, 205.
Hercules Polyphemus Acheloi patrem
interficit, 20%. Unde dicitur cornu
Acheloo avulsisse, 208. Moritur, 209.
Heraclides quando vixit, 204.
Herodotus quando floruit, 201.
Heraclea condita, 339.
Heraclis urbs eadem ac Daphne, 260.
Ab Hercule Mysta condita, 260.
Hermogenes Scytha, 179.
Hexastoon ubi, 388.
Hierosolymæ quandiu desertæ, 204.
Ab Antiocho vastator, 261. Vespa
siano, 335. Elia vocata, 365.
Hierapolis urbs, 17.
Hierum ubi, 162.
Hippolytus privignus Thesei, 109.
Diris devotus, 110. Mortuus, 110.
lippodamia eadem ac Briseis, 126.
Hippodromi figura, 221.
Homerus poeta, 183.
Homeritarum cum Auxumitis bell
Honorii regnum, 45. Mors, 11.
Honorias pars Bithyniæ prɩra.
facta, 69.
Hunni Gothique Europam pops.2...
Hunni Sabiri regiones Rom. to
dunt, 124. Scythiam et Mys am bem
pant, 170. Victi, 170. Thraciam MTI
dunt, 253.
Hypasius philos. quæ invenit, Ma
Hyperberetæus mensis idem cum
Oct. 298.
Hypethrum Cæsarium, 57b.
Hypatius imp. creatus, 217. Occions,
Hypatia viva combusta, 60
Icarns, ejus_mors,
Iconium a Perseo confitum, 42.
Idomenei descriptio, 130.
Idololatria abolita, 68.
Ignis æternus, 44.
Ignis in coelo apparet, 233.
Ignatius (S.) martyrium passas,57)
Ilium coeditum unde dictum. £.
hia mater Rom. et Remi, 236.
milite compressa, 226.
Ilus rex Phrygiæ, 99.
Ilus patricius occisus, 102.
Inachus Argiv. imperator, 31.
Indarazar Manichæus episc. occi
sus, 178.
Indici regis habitus, descriptio, 194
Indorum rex socius Romanus, 134.
Indi a Baccho victi, 49.
Inscriptio Ecclesiae Antioch, 13
Interpretes LXXII, 250.
lonitae qui, 33.
lo a Jove Pico rapta, 31. Ejus fuga
et mors, 31.
lopolis condita, 31.
Iphigenia victima destinata, 125
Aulide vivit, 173.
Irenæus Penta. comes Ories., 115.
Irenupolis Citiciæ urbs, 40.
Isaacius conspirator, 10.
Isiodus quid invenit, 70.
Isocrates quando vixit, 214.
Isocasius phil. paganismi accusats.
76. In Christianorum album refertur TX
Israeliticus pop. a Cyro cum sans
eorum dimissi, 199.
Jamblichus philos, quando vixit, l.i
Jannes et fambres magi, 76.
Japheto quænam regiones obrere
runt, 16.
Jason quis, 93.
Jocasta OEdipo nupta, 61.
Joannes (D.) ab exsilio revoc., 319,
Joan. Gibbus militiæ maxister, Itå
Joan. Isthmeus Chym., 109.
Joan. Paphlagon, 116.
Jothor Græcorum pontifex, 76.
Joviani Imp. regnum, 23. Obit, S.
Jobalus quae excogitat, 85.
Juda orum a captivitate reditas, 20'.
Graecis Antiochenis oECISI KEU,
515. Caligula, 316. Eorum ɓtala
tempora incipiunt, 319. Nerone sirvil,
332. Contra Christ, conspirant, Bl.
Julius meusis unde, 23).
J. Caesar unde dictus, 274. Trium
viratu exulus, 275. To Romanos art a
sumit, 275. Roma capta senatores c
cidit, 276. Coutra Pomp. arma mot.
276. Ejus regnum, 277. Leges Romate
ponit, 277. Interfectus, 279.
Julianus Apost. imp., 14. Cade
postata dictus, 14. Ejus in Pers
exped., 17. Visio per somnum,
Oratio ejus Misopogon, 15. Ejus cans
quanta, 17. Mortnus, 21
Julianus latro tyrannus occisus, 14.
col. 1637–1638page 16 of 23
Julianici aurigne Christiani mors,
Juno quænam,
Jupiter Picus sororem ducit, 19. Oe
cidenti imperat, 21..
Jupiter Asterius, 118. Casius, 253
Ceraūnius, 254. Bottius, 253.
Justasas rex Samaritanus occisus,93.
Justinus imperator, 131. Ejus de
scriptio, 131. Litteræ ad Coadem, 137.
Morti occumbit, 150.
Justinianus imp., 147. Ejus descri
ptio, 151. Prasina factioni studet,
182. Ejus edicta, 158, 163. Bellum cum
Persis gerit, 199. Ejus litterae ad
Chozroen regem Pers., 212. Impera
toriis insignibus privatus, 216. Ejus
Institutiones sacræ, 220. Ejus statua,
225. Contra eum conjuratur, 240.
Justinianopolis urbs unde dicta, 154.
Juventinus martyrium passus, 15.
Juvenalia femina, 95.
Labyrinthus regio, 108.
Laconia a Lacona dicta, 100.
Laconides pulcherrimae, 100.
Lacedæmonium regnum eversum,
Laius Thebanorum rex, 59. Inter
feclus, 61.
Lamechi uxores Elda et Sela, 3. La
mechi duo, 8. Lamechi Caino orti pec
catum et poena, 8.
Laomedon rex Ilii, 107.
Laodicea a quo condita et dicta, 258.
Eversa, 586. Jure metropol. donata,
587. Laodicenses Septimii dicti, 388.
Latini olim Scitini dictí, 205.
Latinus rex interfectus, 212.
Lav.nium conditum, 214.
Lausus Bithynie præfectus, 285.
Leda Thestii lilia Tyndaro nupta,
100. Cygno vitiata, 101. Ejus partus
tergeminus, 101.
Leges veteres Constantin. collectæ,
Leius mysta, 262.
Lenones circumforanei Antioch. 173.
Leontius philosophus Athen., 52.
Ejus testamentum et mors, 53.
Leonis Magui regnum, 75. Ejus jussa
de die Domin. servando, 78. Exocio
nitas persecutus, 79. Ejus litteræ ad
Anthemium, 82.
Leontia filia Leonis M., 83. Leo Jun.
imperator, 84. Obit, 85.'
Lepidus triumvir, 280.
Lex contra incestu a Persis lata,
Libya Pici Jovis filia Neptuno nupla,
35. Libya regio unde dicta, 221.
Libanius sophista Antioch., 14.
Linus D. Petri successor, 320.
Lithoprosopus mons, 229.
Livius cum vixerit, 277.
Lomnas rex, 186.
Longinus qui, 97.
Lous mensis, 373.
Macedonici regni duratio, 249.
Macedonia Rom. imp. subjicitur,
Macedones Antiochiam translati, 237.
Macedonia secunda provincia facta,
Machabæi interfecti, 264. Eorum
reliquiae ubi sepultæ, 264.
Macedonius curator, 172.
Maga a quo inventa, 18.
Mayi, 296.
Magistratus Christiani Constantino
poli præpositi, 9.
Majorinus senat. Romanus, 83.
Mamas (D.), 80.
Manumissionis ritus, 232.
Manlius Capitolinus Gallos vincit,
233. Ejus bona direpta, 231. Respub.
illi soli administranda datur, 256.
Manichæus Cerdo qui, 399.
Manichaei poenis affecti, 148. Illis
sua hæresis indulta, 212.
Manichæi Bundi dogmata, 410.
Mars qui, 20
Marsyas philosophus mente captus
in fluvium se injecit, 93.
Marsyas amnis unde, 93.
Marcion Manich, dogma spargit, 363.
Marci Antonini imperium, 368. Ejus
regnum et descriptio, 368. Lex ejus,
369. Interitus, 370.
Mariades magistratus Antioch. occi
sus, 39.
Mariana uxor Valentin. proscripla,
Marciani imp. regnum et descriptio,
73. Ejus edictum, 74.
Martyropolis, 154.
Marinus (S.) martyr, 187.
Marcellus captus se occidit, 241.
Maximianopolis terræ motum passa
instaurata, Constantina dicta, 10.
Maximianus martyr, 15.
Maximus senator rebellis, 47.
Maximiani imp. regnum et descrip.,
413. Alitarcha fit, 413. Persas vincit,
408. Obit, 413. Maxentii regnum et
descriptio, 413.
Maximi imp. regnum, descriptio et
mors, 413.
Mauzanitarum regio, 19.
Mausoleum Eudocia ubi, 58.
Maurianus Comes vates, 105.
Mauritani Africæ regiones occupant,
Maurisii victi a Theudericho, 197.
Mazabda vicus, postea Laodicea,
Medi unde dicti, 14.
Medea a Jasone abducta, 97.
Medusa quæ, truncata a Perseo, 41.
Meerdotes bellum contra Rom. mo
vet, 351. Diem obit, 331.
Melantium mons Amanus quoque di
ctus, 179.
Melantia fluenta, 179.
Meleager quis, 208. Aprum Calydo
Lucullus contra Tigranem missus, nium occidit, 269. Moritur, 209.
Lucii Pertinacis regnum et descript.
382. Mors, 382.
Lucretia violata, 229.
Ludus equestrisa Rumulo institutus,
Lupa quænam mulieres sic dictæ,
Lycurgus vir sapiens, 52.
Lycus Argivorum rex, 53. Bello
moritur, 58.
Lycaon ab Achille occisus, 164.
Lycia a Lycaonia divisa, 69.
Lycocranita qui, 179.
Lydii regni duratio, 191.
Synceus bellum Danao infert, 82.
Lytargus urbs Syriæ, 42.
Memnon Indorum rex, et mors ejus,
Menelaus dux Græcus, 1'3. Ad Pria
mun contendit Helenam petens, 122.
Menetes egopolis rex, 126. Ab
Achille interfectus, 126.
Mensium Macedonicorum nomina,
Menses Syrii Macedonicorum nomi
nibus di ti, 257.
Menas qui, 111.
Menas patriarcha Constantinop. a
papa excommunicatus, restitutus, £26.
Obit, 230.
Meropes unde, 13.
Mercurius quis, 22.
Mercurius Trismegistus, 29. Ejns
opinio de Trinitate, 29. Ad Esculapium
de divina natura, 29.
Merionis descriptio, 170.
Meran, 174.
Mesopotamia provincia facta, 38
Minos Europæ filius Athenis bellum
infert, 103.
Minotaurus unde dictus, 106. Minoi
in regno succedit, 107. Labyrintho
extractus et occisus, 108.
Minos Tragurdus quæ invenit, 181.
Modestus Magistrianus, 82.
Monarcha Orientalis occisus, 126
Mons ferreus, 182.
Montes aurei ubi, 192.
Mopsuestia urbs Ciliciæ, 14.
Moschianorum porticus, 236.
Mothon urbs, 11.
Mugel Hunnorum rex, 162.
Mulier fatidica Atheniensis, 224.
Mundus socius Rom., 186.
Myrmidenes Bulgari dicti, 123.
Myra urbs Lycie, 69.
Narses Gothos vincit, 230.
Nazoræi et Galliæi Christiani dicti,
Nebrodus gigas, 18. Genethlialogi:a
peritus, 18. Magiæ,astronomia et astro
logiæ Persis auctor, 18. Persis Orion
dictus, 18.
Nectanebus Egyptius imp., 241
Cum Olympiade Alexandri M. matre
concubuisse per illusionem fertur,
Nemea certamina Baccho sacra, 194.
Nemesi templum sacrum, 407.
Neronis imp. regnum et descriptio,
323. Veneno interfectus, 333.
Nervæ Augusti imp. regnum et de
scriptio, 547. Mors, 349.
Nestor senex, 122.
Nestorius quando floruit, 69, 70.
Nicomedes et Nicanor Asiæ præfect!,
Nicomedia terræ motu concussa, in
staurata, 355.
Nicopo'is terræ motum passa, 317.
Instaurata et Nerva dicta, $18.
Nicæa terræ motu labefactata, 36.
Niceas occisus, 180.
Niger senator Orientem domat, 586.
Niger imp. victus et occisus, 387.
Ninus Saturni filius Syriæ rex, 20.
Matrem ducit, 20.
Nisibis urbs, 17. Vicus Nisibenus,
Noa (de), 9, 10.
Novellæ constitutiones Justiniani,
Numeriani Augusti regnum et de
scriptio, 401.
Nicieus rex Boctorum, 55.
Nyctoparchus, of cium eins, 111.
Nyssa urbs unue dicta, 177.
Nyssæi altaris inscriptio, 177.
Occidentis Jovis Picí tempore de
scriptio, 21.
Ochus Artaxerxis filius, 241. Egy
ptios populatus, 241.
Odoacer occis: 8, 95.
Odyssus urbs, 119.
OEdipus Lai et Jocasta fit, exposi
tus, 59. pa-tore educatus, 59. Unde
nomen cepit, 60. Sphinga occidit, 61.
Matrem ducit, 61. Thebanorum rex
creatus, 61. Mors ejus, 62.
Ofneus Ætolorum rex, 207.
OEnomans, qui certamen invenit,
219. Interfectus a Pelope, 220.
Ogygis diluvium Atticum, 74.
Olive frons Meleagri tutela, 210.
Olympicum certamen institutum,
Olympias Alexandri M. mater, 216.
Olybrius rex Romæ, obit, 87.
col. 1639–1640page 17 of 23
Oraculum datum Thuli de Trinitate,
27. Perseo, 42. Pharaoni, 79. Argo
nautis de Trinitate et B. Maria, 94.
Prismo de Paride, 114. Romulo, 217.
Croeso, 197. Augusto, 298. Oresti, 169.
Orestes Agamemnonis natus, 169.
Insanus matrem occidit, 170. Victima
destinatus ab Iphigenia, 173. Quo signo
sorori notus, 176. Cum illa Aulidem
fugit, 177. Drapetes ab Antiochenis
dicitur, 181.
Orgya que, Majumæ dictæ, 374.
Orion quis, 18.
Orontes Typhon et Ophites dictus,
Orpheus quando floruit, 88. Quænam
docet, 88. Ejus carmina, 88, 92. Ejus
dicta de mundo, 89. Trinitatem agno
vit, 91.
Orthodoxi amicti, 138.
Osdroes Armeniæ rex, 352.
Osdroina urbs, 358.
Osiris Thraciam deprædatus, 79.
Palamedes quæ invenit, 129.
Palladium ablatum, 111. In foro An
tiocheno ponitur, 6.
Palatia unde dicta, 213.
Palæstina provincia facta, 5. Terræ
motu concussa, 229.
Palmyra urbis fundator quis, 152.
Paltus urbs et Gabala provincia fa
cta, 183.
Pandurista, 227.
Panemus idem ac Julius mensis, 373.
Panis perpetuus qui, 381.
Panes Palatini, 9.
Paris Priami filius Alexander dictus.
114. Ab agricola educatus, 114. Pa
negyrin in Venerem componit, 115.
Unde fabula de tribus deabus, 115.
Helenam abreptam Trojam vehit, 119.
Ejus descriptio, 133.
Parmenius torrens, 301.
Parathemaspates contra Romanos
profectus, 332. P'ersarum imperator
Parium urbs conditum, 115
Pasiphae uxor Minois, 106.
Pauli (D.) descriptio, 331.
Paulus Macedonicus occisus, 267.
Paulinus quis, 51. Interfectus, 57.
Paulus patriarcha moritur, 133.
Paulus Constantinop. conjurator ca
plus, 211.
Pelops Græciæ rex, 104.
Peloponnesus ab illo condita, 10%.
Pelena dicta, 16.
Pelagius patricius occisus, 103.
l'entheus filius Agaves, 50. Cum
Baccho pugnat, 50. Per insidias in
teremptus, 51.
Penthesilea quæ, 159. Interfecta,
Perseus Jovis Pici filius, 40. Per
sas docet Medusæa mysteria, 43. lg
nem æternum in Persida fert, 41. Ar
bores Persicas serit, 43. Gorgone sua
Occaecatus interimitur, 43.
Persæ unde dicti, 43. Magog et Ma
gusai dicuntur, -18. Unde magiam et
astronomiam didicerunt, 18. Fusi a
Romanis, 189. Eorum in Romanos con
spiratio, 193. Victi, 208. Fœdus cum
Romanis ineunt, 219. Eorum sub Ma
xentio invasio,414.
Persa Ztathio bellum infert, 153.
Persarmeniæ regiones Romano Imp.
adjectæ.
Perithous a Tricerbero laniatus, 75.
Pericles quando vixit, 214.
Peritius mensis qui, 265.
Perozes Persici regis filius, 174.
Pessinuns urbs, 43.
Pest's Constantinopolitana, 232.
Pe rus Paramonaríus S. Euphemiæ
episc. Antiochen is constitutus, 86.
Euchaita relegatus, 91. Restitutus, 91.
Petri (D.) descriptio, 350.
Pharao Maracho Ægypti rex, 30.
Pelissonius, Comodus, 76. Illi datum
oraculum de deo, 79. Ejus tabula lapi
dea, 79.
Phædra Thesei uxor, 108. viro
amota, 110. Se interimit. 111.
Philoctetis descriptio, 130.
Phineus Judeus Antiochiam vastat,
315. Interfectus, 316. Ejus caput in
Orontem injectum, 316.
Philoxenus ab exsilio revocatus, 132.
Phocas patricius, 146.
Phoenicia quæ et unde dicta, 36.
Pbornicia Libanesia a Maritima di
visa el provincia facta, 59.
Phoenix primus purpura indutus, 37.
Phoenices artem tinctoriam inve
niunt, 37.
Phorbantes rex Lesbi occisus, 125.
Phrygia Salutaris provincia facta, 9.
Phryx patricius, 121.
Pilatus a Nerone truncatur, 331.
Pisistratus dux Lydorum, 193.
Planetarum antiqua nomina, 27.
Plato agnoscit Trinitatem, 240.
Placidia soror Gratiani imperatoris,
37. Rapla ab Alaricho, 46.
Plutarchi philosophi de diis opinio,
Plutarchus Christianus Syriæ præ
fectus, 3.
Polynices ab Eteocle occisus, 63.
Pollux Ledæ filius, 101.
Polymnestor quis, 128.
Polydorus Priami filius, 129.
Polyxena ab Achille amata, 165.
Ejus descriptio, 134.
Polyphemus quis, 145. Cur tres
oculos habere fertur, 118. Cur ab
Ulysse inebriatus, 148. Cur occæca
tus, 148.
Polydamus rex Phoenicum, 161. Ab
Ajace occisus, 163.
Pompeius M. Tigranem vincit, 270.
Quas regiones subegit, 270. Julio
Cæsare interemptus, 270.
Pompeiopolis terræ motu concussa,
168. Instaurata, 168.
Pondera, mensuræ et limites inven
la, 2.
Pontous senat. Romanus prædives,
Pontus Ptolemoniacus ubi, 332.
Pontus Hemipontus vocatur, pro
vincia fit, 39.
Porphyrius Syriæ præfectus, 93.
Priamus ii rex, 113. Oraculum illi
de Paride datum, 114. Ejus descriptio,
130. Mors, 136.
Principes insu'æ, 95.
Prœtus Græciæ rex, 102.
Proserpina a Tricerbero laniata, 75.
Unde a Plutoue rapta dicitur, 75.
Prometheus grammaticus, 84. Unde
homines fingere dicitur, 85.
Procla Pilati uxor, 309.
Procopius quis, 67.
Proclus philosophus Antiochensis,
129. Diem obit, 121.
Probus patricius accusatus, 171.
Proclianus interfectus, 173.
Ptolemæorum series, 230.
Ptolemæus Secundus et Philadel
phus distincti, 250.
Pulcheria Augusta, 51. Mortna, 75.
Pygmalion Sichæum occidit, 207.
Pvlades Orestis socius, 173. Ab
Iphigenia hospitio exceptus, 176.
Pylæ ubi, 89.
Pyrrhi descriptio, 131. Ejus ad pa
triam reditus, 167.
Pythagoræ Samii placita, 201, 2.
Quando floruit, 204.
Pythium certamen Apollini sacrum,
Quintiliani Rom. imp. regnum «
descriptio, 396.
Ravenna urbs, 46.
Recimer quis, 81. Interfectus, &.
Redemptorium Antiochense quit
Regum formula, jussimus et sanci
vimus, unde, 217.
Remus a Lupa educatus, 226. Inter
fectus, 217. Ejus statua motuum civ
lium sedatrix, 217.
Rhodius colossus erectus, 189. Bbc
dii Colossenses dicti, 189.
Rhodus terræ motu concussa, 212.
Rhodanus vir potens, præfectus, 32
Rhosus urbs a quo condita, 23.
Rogathinus Cutzinem occidit. 243.
Romulus a lupa nutritus, 236. Ejus
Alphabeticum convivium, 217. Eus
oraculum de Remo, 217.
Romani unde, 216. Fines soos pro
ferre incipiunt, 293. Ad Indorum
gem legatos mittunt, 194.
Romanum cum Persis bellum quaɔ
diu duravit, 199, 200.
Roma a Gothis capta, 226.
Rufinus Syriæ præfectus, 4.
prefe
Sabinæ virgines rapiæ, 22%.
Sabborarsacius Persarum rex, 19.
Sacræ Scripturæ translatæ in Græ.,
Sala filius Cainan tabulas Egregs
rorum in Chaldæa exscribit, 10.
Saltatoria ars inventa, 214.
Salustius quando vixit, 272.
Salamine terræ motu concussa, is
staurata, et Diospolis dicta. 296.
Salamias motu terræ concussa, 413.
Instaurata, 415. Constantia dicitur,
Samsigeramus Veneris sacerdos, 1.
Samosata Euphratesia urbs, 17.
Samaritanorum a Romanis defectio,
180. Victi sunt, 181.
Samarita Coaui contra Rom. auxi
liantur, 192.
Sanatrucius Meerdotis filius, 51
Contra Romanos profectus, 352. Alm
jano captus et interfectus, 337.
Sappho poetria, 87.
Sapores Persarum rex Syriam et 41
tiochiam vastal, 391. Ejus copiz pro
fligate, 392.
Sardanapali luxuria, mors et epits
phium, 21.
Sarabarus rex Persarum, 3.
Saramannus fons, 363.
Saturnus Gigas Orientis imperator
quæ excogitat, 19.
Scamander fluvius, 171.
Schisma Antiochenum, 133.
Scirti milites Barchi, 50.
Scipio consul Rom. Carthaginem di
ruit, 268.
Scip.o secundus Hannibalem et AL
tiochum vincit, 269.
Scirtus fluvius, 141.
Scriba quali honore habitus, 37.
Scythopolis urbs unde dicta, 179.
Samaritis combusta, 180,
Scythæ in Persida translati, 29.
Sebastianus senator rebellis, fl.
Isaurorum dux creatur, 174.
Sela Lamechi uxor, 3.
Seleucia Pala opolis dicta, 180.
quo condita, 25. Ab Isauris vastala,
Seleucus Nicator Asia imperator,
252. Ejus uxores Apame et Stratomice,
253. In Perside 75 urbes condit, 29.
Mors ejus et sepultura, 261.
Semo quæ regiones obvenerunt,"
Semiramis Saturni usor Ribea di
col. 1641–1642page 18 of 23
Semele Cadmi filia, 47. Ejus puer
perium, 48.
Sergius Diaconus, 206. Sergius læsæ
majest. postulatus, 240.
Serucus filius Ragavi idololatria
auctor, 63.
Sethus litteras Hebraicas et astro
nomiam invenit, 4. Ejus lapidestabulæ,
5. Deus appellatur, 6.
Severus patriarcha Antioch. 132.
Severi imp. regnum et descriptio,
583. Mors, 389.
Sibylla Cumaa, 229. Erythræa, 97.
Sichæus interfectos, 206.
Sicyonii Helladici dicti, 83
Sicyoniorum respublica a sacerdoti
bus administrata, 83.
Sidon urbs a quo condita et dicta,
Silpius mons, 32.
Silvanus comes, 27.
Simmas dux Rom. 202.
Templum Salomonis Jovi dicatur,
Templa Dianæ, Herculis et Martis
motu terræ dirupta, 317.
Tenebræ per integrum diem, 406.
Thales philosophus, 193.
Thales Milesius Atheniensibus legis
lator, 87.
Thara statuarius, 65.
Thebe condita unde dicta, 58.
Thebais Ægypti urbs, 387.
Thebanorum bellum civile et ejus
causa, 61.
Themis Græcas quænam invenit, 181.
Theobous quis, 53. Antiopam vitiat,
Theocritus comes occisus, 131.
Theocritus episc. Cæsariensis, 234.
Theodora Augusta crucem gemma
tam Hierosolymam mittit, 148. Lenones
circumforaneos prohibet. 174. Eccle
sias multas locupletat, 174. Diem obit,
Theodorias urbs, 178.
Simon Magus et ejus canis, 526. 227.
Ejus miracula et mors, 329.
Simonium ubi, 329.
Sindus mons, 5.
Smyrna terræ motum passa, 317.
Socrates quando víxit, 204.
Sot Egypti rex, 26.
Solis longa defectio, 195.
Solemnia Daphnes qualia, 111.
Solon philosophus quando floruit,
Sophocles quando vixit, 204.
Sosibius Antiochenus Romæ obit,
Sosthenium fanum ubi, 96.
Sostres Egypti rex, 28. Quas regio
nes subegit, 28.
Sphingis descriptio, 60. Mors, 61.
Stellarum discursus, 219.
Stephanus eptsc. Antioch. occisus,
Stephanus præfectus Cæsareæ occi
sus, 232.
Stheneboea uxor Præti regis, 102.
Antia dicitur, 102. Bellerophontem
falso accusat, 102.
Strategium a quo conditum, 215.
Strophius Orestis socius, 169.
Suga urbs, 10.
Sulphur vivum quid, 124.
Sunica dux, 189. Persas superat,
Surenas quis, 26.
Susianum castrum Justinianopolis
dicitur, 179.
Syca urbs, 120.
Syche urbs Neapolis dicta, 84.
Synodica pap Romani, 258.
Synagogæ Judæorum incense, 315.
Synodus Nicæna contra Arium, 9.
Synodus a Theodosio vocata et quæ
in ea agebantur, 41. Ephesina contra
Nestorium, 70. Chalcedonensis, 73.
Constantinopolitana ab Agapeto ept
scopo Romano convocata, 221.
Syria pro Judæa, 12. Unde dicta, 36.
Syriaca lingua pro Hebræa, 12.
Syrus Agenoris filius, 33. Arithme
ticam docet 39.
Theodorus Teganistes, 139.
Theodosius imp. Rom.Christianus,57.
Ecclesia interdictus, 43. Ejus mors, 44.
Theodosius Augustalis interfectus,
Theodosius Jun. imp. Rom., 49.
Factioni Prasinæ studet, 50. Ejus de
Prasinis edictum, 50. Nuptiæ cum Eu
docia, 53.
Theodotus præfectus, 139.
Theon philosophus quæ docet, 37.
Theophilus Bithyniæ præfectus, 76.
Theopolis quæ, 177.
Thermus quis, bonis spoliatus, 387.
Theseus gei Thesaliæ regis filius,
107 Phædram ducit,
Thessalonica quæ, el a quo condita,
245 Thermæ olim dicta, 243.
Thestius Laconiæ rex 100.
Theuderichus consul Rom., 90. Con
tra Zenonem arına capit, 94. Arianismi
sectator, 96.
Thoas Scytharum rex, 178.
Thobelus quæ excogitat, 3.
Thales Egyptiorum rex, 26. Illi da
tum de Trinitate oraculum, 27. Mors
ejus, 27.
Thuras Assyriorum rex Baal et Mars
dictus et a Persis adoratus, 20.
Thymbræus Apollo, 139.
Tiberia urbs Thraciæ, 304.
Tiberias exstructa, 303.
Tiberius Rom. imp. regnum et de
scriptio, 299. Quænam Antiochiæ de
struxit, 300. In Persas bellum movet,
300. Moritur, 312.
Tigranes Armenus a Pompeio victus,
Tindarus maritus Leda, 100.
Tiresias Boetorum philosophus quæ
docuit. 46. Relegatus, 46.
Titus Vespasianus Palæstinam vastat,
336. Imperator fit, 339. Ejus regnum et
descriptio, 339. Mors, 340.
Torcis Persice regem significat,
Trachonitis, 182.
Trajani imp. regnum et descriptio
350. Ejus bellum cum Persis, 351.
Taciti Augusti imp. regnum, descri- Mors, 362.
ptio et mors, 399.
Taizanes Sarazenos, 198.
Tantalus Mycenarum rex, 98
Tarquinius Superbus expulsus, 229.
Tarsus urbs a quo condita, unde
dicla, 43.
Taurus rex Creta Europam abducit,
Taurus notarius Pasiphaes, 106.
Telephus Italiæ rex, 205.
Transmigratione (de) animarum opi
nio a quibus inducta, 240.
Tribonianus quæstor Antioch. ma
gistratu privatus, 216.
Tributum fumarium exactum, 317.
Tricomite qui, 177.
Trinitatem Orpheus agnovit, 91.
Tripolis terræ motu concussa, et
instaurata, 73.
Triptolemus Inachi filius, 32.
Trecondes dux. 88.
Trolli descriptio, 132. Occiditur ab
Achille, 164.
Tro a condita, 97.
Trojani belli causa, 113.
Tros Phrygiæ rex, 97.
Tyana urbs, 312.
Tydeus Diomedis pater, 207.
Tyranx Hunnorum rex, 159. In fur
cam actus, 160
Tzanni quas regiones diripuerunt,42
Tzillas militiæ magister, 401.
Ulyssis oratio pro Palladio, 159
Cyclope captus fugit, 148. Polyphemo
captus evadit, 149. Apud Circen com
moratus 151. Ejus socii in porcos mu
tati, 152, pud Calypsonem manet, 133.
In Charybdim incidit, 154. Ithacam
pervenit, 155.
Valentiniani Severi regnum, 28.
Uxorem relegat, 33, 4. Obit, 34.
Valentis regnum, 35.
Valeriana quæ, 135.
Valeriani imp. regn. et descriptio,
590. Mors, 393.
Valerianus Valentiniani f. imp.. 37.
Valerius frater Eudocia, 535.
Varius senator Romanus, 31.
Venetus color unde, 222.
Verina Augusta, 87.
Veronica mulier Judæa fluxu san
guinis a Christo curata, 306. Christo
statuam ex ære ductili #ngit, 308.
Vespasiani regnum et descriptio,
336. Templum ventorum condit 359.
Vigilius papa Rom. 228. Ejus nomen
e sacris diptychis expunctum, 228.
Vindices qui, 116.
Vindicias Bruti servus manumissus,
Virgilius quando floruit, 977.
Vitalianus Thrax quas regiones oc
cupavit, 114. Ejus classis vivo sul
phure combusta, 122. Victus, 125. In
gratiam a Justiniano receptus, 132.
Occisus, 134.
Vitellii reguum, descriptio et mors,
Vites a Baccho inventæ, 48.
Vitus conjurator captus
Vox audita a Judais sacerdotibus,
in Sancto sanctorum, 319.
Xanthicus mensis idem cum Aprili,
Xenophon quando vixit, 240.
Xerxes Coadis filius, 174.
Xylelæus Gothicus, 169.
Zacharias Tyrius patriarcha factus,
Zamanazus Iberorum rex, 159.
Zarbus vir senatorius Romæ, 317.
Zenobia uxor Enathi, 592. Captiva
fil ab Aureliano, 397. Interfecta, 398.
Zeno imperator, 84. Ejus regnum,
86. Contra Constantinopolitanos arma
movet, 89 Ejus edictum, 91. Mors, 104.
Zethus Autiope fillus, 53.
Zilgibis Hunnorum rex contra Rom.
arma capit, 137. Occisus est, 158.
Zoroaster astronomus Persicus igne
coelesti absumptus, 20. Ejus cineres
Persici regni tutela, 20.
Ztannica Ponti, 599.
Ztatthius Lazorum rex Christianus
factus, 134. Valerianam ducit, 135,
Zlicca neci datus, 159.
Zɩittas militiæ magister, 157
col. 1627–1628page 11 of 23
'Αλκμαιωνίδα (ὁ τὴν) γράψας, 19. Βέδυ, ζάμψ, χθώ, πλήκτρον, σφίγξ, Βόττιος, Βούττιος, Βώττιος, Βρούττιος, 71. Κναξίδι, χθύπτης, φλεγμώ, δρόψ., 18. ἅλωσιν, 61, 62. κμαίων ὁ διὰ Ψωφίδος, 18. Ηρικηπαῖος Μάρπτε, σφίγκ, κλώψ, ζευχθηδόν, Μήτις Σαλμωνεύς Νωπεῖσθαι νος 63.φιβλοί, 111. φιβλωθείς, 165.
φιλανθρωπευσαμένου τοῦ Θεοῦ,
φιλανθρωπευθῆναι, 474.
φιλανθρωπία. ἐκ τῶν γεγονότων
κατα φιλανθρωπίαν Θεοῦ φόβων,
490. φιλανθρωπία Θεοῦ, de terre
motu, 421.
φιλιάσαντα τὰ πλήθη κατῆλθον,
φιλεῖν. ἐφίλει ἔρωτι, 563.
ἐν φιλίᾳ πρεσβείας πεμφθέντα,
φιλικά συμπόσια, 180.
φιλοκαλή σας αὐτὰ μαρμάροις, 232.
φιλοκαλουμένου του τρούλλου,
φιλοκαλία, 418.
φοβερὸν κάλλος, 83, 91. φοβερόν
άγαλμα, 219, 218, 225. φοβερόν
ἔργον, 278, 595.
φόνος, de terrae motu, 420, 442,
φοιδεράτων, 564, 493.
φύλλις, 439. φόλλιν, 412.
φορεσία, 32, 33, 431, 475.
φυλλοδαφνών, 272, 287.
φυσικοὶ παῖδες, 437.
φωνασκεῖν. ἐφωνάσκουν, 311. έτωνάσκουν τραγικά μέλη, 288.
φωνή. τὰς φωνὰς αὐτοῦ ἔλαβεν,
φωστήρ, 56.
φωτισθῆναι, 251, 253, al.
φώτισμα, 451.
φωτιστήριον, 580.
χαίρειν. ἔχαιρε τῷ Βενέτῳ μέρει,
257. έχαιρε τῷ Πρασίνῳ μέρει,
298. χαίρων εἰς τὸ Πράσινον,
χαλκία, 270.
χαοῦν. ἐχαώθη τὸ ἥμισυ τῆς πόλεως, 180.
χαρακτήρ i. q. πρόσωπον, 172,
χάριν οίκτου, 47.
χάρτας τους, 281.
χαρτία, 400, 443.
χειμευτής, 395.
χειρὶ συνελάβετο, 476. χειρὶ λαβόντες τινὰς ἐξάρχους, 468.
φόρος, forum, 80, 320, 338, 339. χειρουργηθείς, 315.
φόρῳ, 475, 478, 487.
φόρος βοῶν, 431.
φοσάτα, 309.
μοσατεύσας, 293.
φοσσᾶτον, 461.
φοσσεύσαντες, 504, 465. Εφοσσεύει
το, 316, φοσσευθέντες, 389,
φουλκίζειν. ἐφούλκισεν αὐτόν, 451.
φουρκίζειν. ἐφούρκισεν, 487.
φρατριάσας μετά τινων κτητόρων,
φύλαρχοι, 435, 441, al.
χειρουργίας κοπτόμενοι, 420.
χθαμαλός, 194.
χιλιονταετία, 7.
χρησάμενος φυγή διεσώθη, 462
χρηματίζειν. Έτους χρηματίζοντας
μ', 227, al. έχρημάτισεν όνομα
ζεσθαι, 309. έχρηματίσθη ταύτ
ὅτι, 55. χρηματίζει ἡ ᾿Αντιόχει
ἔτος πρῶτον ἀπὸ Καίσαρος, 217.
ἐχρημάτισε το θέατρον, 471.
ἐχρημάτιζεν ἑαυτὸν οὕτως, 295,
268. χρηματισθέντες ἐν ὁράματι,
29. χρηματισθείς, oraculo accepτο, 55, 231.
χρηματισμός, aera. 309.
χρησμοδοτηθείς, 50. χρησμοδοτη
θεὶς τοῦτο, 156.
χρυσοῤῥύτων, 455.
δρη, ibid.
χρυσοπέλειαν τῶν ἰούγων ἐποίησε,
χυμός αἱματικός, 290.
T
χρυσόβρυτα
ψάλλειν. ἐψάλλετο, Άρατε πύλας,
ψηφίζειν, computare, 23, 128, 129.
Ψηφόβολον, 105.
ψιαθίου φορέματος, 187.
ψύας, 457.
ψυχή, πᾶσα ψυχή, 62.
ψυχρίστου, 570
Ο
ὠμοπλάτην αὐτοῦ τὸν δεξιόν, 158
χλυώδες σχήμα, 173, 174, 175, ὠνέωχα, 133.
ἐχόλεσεν, 562.
χολλαΐζειν. κεχολλαϊσμένα ἔχουσα
τα βλέφαρα, 101
χοῦς. τὸν χοῦν τῶν ὀστέων, 276,
χρεωστεῖν, ἐχρεώστηται, 109.
χρῆσθαι. κεχρῆσθαι, cum accusatiνο, 5. χρησάμενοι τακτικῶς, 464.
ὡρεία, 60, 507, 399, 477.
ὡρολογεῖον, 479.
ὡς οἷα, 494,495.
ὥστε pust ἀναγκάζειν; 112. 16λεύσατο ὥστε ἐκβληθῆναι τὴν
πενθεράν, 585. γράφων ώστε
ibid. δεόμενος ὥστε λαβεῖν, 154.
ἔδοξεν ὥστε λαβείν, 113.
ωτίον τοῦ Ἰλλοῦ, 387.
INDEX LATINUS.
Articulus. vide ind. Gr. v. 6 positus sic ut τὸν Ἐνώς ἕτερον, 6.
Casus diversi conjuncti, 128, cum
annotatione, 226.
Constructiones verborum notabi89. ἐγένετο — ἀνέβη, [144, 146.
ἐξέθετο — ἔθηκε, 204.
Forma dativi ἐσι pro εῦσι. 412.
Forma neutri in ντα pro v, 58,
cum annotatione, 60, 74.
472, 491, 493. Γ. δηλούν.
Optativus pro futuro, 266.
indicativo, 102,
liores. οἰκήσασιν μεθ' οὔς κατ- Forma nominativi pluralis in es Participium 107, 435, 446, εδώ,
ήγαγε Σέλευκος, 347. ἐν καστελο
λίῳ Βιργιτινῶν, 341. τοῦ λεγομένου ἅγιου τῶν ἁγίων, 247;
conf. 12. συνέβη — ἐξεσελλίσθη,
nominum in ŋs exeuntium. Alνειάδες, 170. Πέρσες, 331.
Indicativus pro imperativo, 271.
Infinitivus cum genitivo articuli,
QUE IN CHRONOGRAPHIA JOANNIS MALALE CITANTUR.
Revocatur lector ad paginas edit. Rom. quæ per numeros typis grandioribus expressos in textu Latins
repræsentantur.
Acta apostolorum, 235.
Aicanus, 53 62, 69, 72, 90, 158,
Apollonius, 79.
Alexandrinarum rerum scriptores, Archilochus, 68.
Arianus, 274.
Auleas, 61.
col. 1643–1644page 19 of 23
INDEX RERUM MEMORABILIUM
ET SCRIPTORUM QUI IN EPISTOLA BENTLEII EMENDANTUR
Revocatur lector ad paginas editionis Oxoniensis numeris inter uncos positis expressos.
Eschylus emend, 58, 76.
Eschyli oxo. not., 76.
At et eodem sono efferuntur, 36,75.
Alta Callimachi, 71, 72.
Allatius not., 51.
Anapastorum ratio nunc demum observata,.26.
Antimachus Colophonius, 9, 63.
Apella (Judæus), 81.
Apollodorus em., 19
Aristophanes Com. em.,
Arist. oxol. nol., 20, 23, 31. em.,
Aristoph. Grammat. em., 15.
terminationem ubi servent Latini in Græcis vertendis, ubi mutent, 77, etc.
Athenæus em., 9, 53, 35, 56, 60, 65,
Attius poeta trag. em., 27, 28.
Auleas commentitius tragicus pro
Eschylo, 45, 69.
apud Malalam pro
Camerarius not., 91.
Casaubonus Is. not., 46, 53, 56, 57,
Ken. syllabi neque Græca neque Latina, 90.
Cicero em.,
Clemens Alex. em., et explic., 47,
Clodius Neapolitanus, 49.
Creophylus poeta scripsit Oixalias
Damascius apt &pywy MS. em., 3.
Demarchus apud Mal. pro Dimarcho,
Demetrii Com. fabula Zixedía, 58.
Dinarchus poeta, 72.
Dionysius Halic. em,
Domininus Chron., 73.
Empedocles em., 7.
Ennius em., 43.
'Eniyovo Homeri poema, vel Antimachi Colophonfi, 62.
Epigramma falso inscriptum, 53. em.,
“Entaɛñáxtioç Homeri poema, 62, 63,
Erasmus not., 21.
Erotianus em., 25.
Etymolog. M. not., 76, em., 53, 61
Eudæmon Pelusiota not., 88, 89.
Euphorion em.,
Euripidis Danae, 14, em., 16. 18. Sthenehoa em., 20. Koňτеc, 22, ema20. Hippolytus LEOXEVOQUÉVOC, 31.c
Iphigenia in Tauris em., 42.
Eurip. (in) tragoediis perperam ponuntur Pasiphae, 22 et Europa, 44.
Euripidis. Schol. em., 20.
Eustathius em., 55.
deus Orphicus, 3, 90.
Fulgentius Planc. not. et em., 72.
Galenus em., 57, 58, 59.
Gatakerus not., 46.
Grotius not., 15, 21, 24, 26, 66.
Gruteri Inscriptiones not. el em.,
Gyraldus not., 50.
Hamartolus em., 44.
Harpocration em., 67, 68.
Hecatæus Abderita de Judæis a Judæo quodam Hellenista confictus,
Hesiodus em., 61.
Hesiodi et Homeri certamen, em., 63.
Hesychius em., 15, 18, 52, 56, 58, 54,
Hesychii hallucinationes, 34, 35, 56,
Hesychio (in) m
dam, 33, 34, 349, 6.
Homerus em. 75.
quæHoratius explicatur, 81.
Joannes Malalas: vide Malalas.
Jonis Chii poetæ tragici ætas et scripta, 50 et seqq. copiose.
Jon rhapsodus apud Platonem alius
a Chio, 50, 51.
Jonsius not., 51.
Liberatus diaconus em., 87.
Lucretius em., 42.
Magnetis comici fabulæ, 52.
Audos diɛoxevagµévot, 32.
Malalas sive Malelas in casu recto,
non Malela, 77 et seqq.
Malalas em., 2, 5, 6, 12, 16, 43, 70,
71. Explic., 22, 45, 71. Castig.,
Martianus Capella em., 94.
Menagius nol., 50, 51, 62.
Meursius Dot., 40. 46.
deus Orphicus, 5.
ex MSto hic edita et em., 7, 8, 9,
Orpheus em., 2, 3, 6.
Pauli (S.) locus in Ep. ad Galatas em.
et exp., 96, 97, 98.
Pausanias em., 61, 69.
Photfi patriarchæ Lex. Gr. MS., 15,
20, 36, 55, 61, 65, em., 16, 32.
Plinius em.,
Plutarchus em, 15, 21, 76.
Pollux em., 15, 20, 35, 40, 46, 51,
Porphyrius em., 28, ejus Fragmentum de Kva6 etc., ex MS.editam
et em., 49.
Priscianus not., 88.
Priscus Thrax de bello cum Attila,
Proclus in Parmenidem MS., 3.
Prosper in Chronico em., 85.
Pávne deus Orphicus, 3.
Quintilianus not., 80.
Rufinianus (Julius) em., 45.
Salmasius not., 48.
Sophoclis fabula Satyr.
Σárupo pro fabula Satyrica, 15, 57.
Scaliger Jos. not.. 21, 26, 72, 80.
Scal. Jul. not., 50.
Solinus eme, 29.
Sophocles em., 46, 57, 58, 59.
Sophoclis locus commentitius, 12, 91,
Sophoclis σxod. em., 60, 61, explic-,
Sophronis liber Ouwobńpaç, 89.
Henr. Stephanus not., 76.
Strabo em.,
Suidas em., 55, 62, 63, 64, 69, 85,
not, 52, 66, 93.
Testamenti(Novi) editio gemina a Ɑl.
V. Jo. Millio procuranda, 95, 96.
Thales apud Malalam pro Thallo, 71.
DeppWTIC, 76.
Theodosii Epitoma tñç xabólov Herodiani ms., 37.
Theognoti Canones de orthographia
MS. Gr., 77.
Theomis tragicus falso appellatus pro
Thespide, 45.
Theophanes em., 85, 88.
Theophrastus em.,
Minos commentitlus trag. pro Jone, Thespis 46, em.. 47.
Nicias poeta em., 21.
Nonius Marcellus em., 27, 80.
Ionica,
O el vinter se permutantur, 75,76,
Omphale lonis Chii fab. Satyrica, 56,
Oracula subdititia Gr. philosophorum
Totayuol Jonis liber, vel Epigenis,
'vel Orphei, 68, 69.
Tzetzis interpretatio Homeri allego
rica ms. em., 63.
Varro em., 80.
Vossius Ger. not., 45, 51, 62, 72, 83.
col. 1645–1646page 20 of 23
Numeri Arabici ad columnas hujsce editionis lectorem revocant; litteræ a b c d paginarum divisiones
indicant.
Abgaro duci veneranda Christi Jesu imago, similitudi
nem habens corpores ipsius forma, primo mittitur,
1302, b.
Abraham patriarcha, et promissiones ad eum factæ,
825, a, b, c. Abraham arietem in excelso montis fastigio
symbolice sacrificans, præfigurabat crucis in altum ela
tionem, 1402, a.
Achab, Elia reprehendente, pœnitentiam egit, 115, d;
1188, a, b.
Ægyptus describitur; frugibus opimæ, scelesta mori
bus, 1218, 1219. Geon flumen, ideni ac Nilus, media de
currens, annua alluvione, ceu mare efficit ac mire fecun
dat, ibid., b, c. Patapii patria, illius collatio cum altera
patria qua Datus est Christo, 1218, b, c.
Affectiones bumanas gustavit Christus, ut suam in nos
homines necessitudinem proderet, ct ut liberi ab affe
ctionibus redderemus, 1047, b.
Agatho Cretensis Ecclesiæ archidiaconus, 1438, c.
Alexander Magnus, cum Darii filiæ ad concubitum
proponerentur, regali animi præstantia indigne tulit,
dicens: Turpe est, ut qui viros vicimus, a mulieribus,
superemur, 122, d; 1123. 4.
Alexandra imperatrix, suasione sancti Georgii ac mi
raculis quæ operabatur credens, æmula efficitur virtutis
Moysis, 1191, c.
Amicus demortui solum usque ad sepulcrum, 1295, b.
Anatolius belli dux, a S. Georgio conversus, palmam
martyrii retulit, 1190, c.
Andreas, Cretæ archiepiscopus, cognomento Hieroso
lymitanus, Damasco oriundus, artibus liberalibus probe
excultus, Hierosolymam venit, vitamque init monas
ticam; auctor Magni Canonis, secum defert Constantino
polim, quando ab Hierosolymorum patriarcha Theodo
reto ad sextam synodum missus est; ibi cum adversus
Monothelitas fortiter decertasset, Ecclesiæ Constantino
po itanæ diaconus et pupillorum curator creatur; præci
puam operam in panegyricis ponit, et brevi ob magnam
vim dicendi Crete archiepiscopus ordinatur, 1259. a, b;
1362, 1363. Visione correptus, Patapii ascete Ægyptii
laudationem suscipit, 1238, et seqq.; modestia tamen silet
ejusmodi visionem, enarrante anonymo, 1251, a, b. Cum
satis multo tempore suam sedem tenuisset, in urbe Mi
tylena migravit ad Dominum, 1363, c.
Andriaca Myrensium portus, 1202, a.
Angeli valde sunt misericordes, et jucundissima ipsis
est nostra ad Deum cum emendatione reversio, 886, c.
Angeli, natura ignea et luminosa, quocunque jussio di
vina injungit, nullo labore feruntur, 1278, b. c. Mo
rientium lectum circumstant, depositum exigentes,
1283, d.
Anima cujusnam præcepto a corpore separatur, præ
terquam illius qui olim colligavit, 1279, c; 1290, c.
Animæ statum ab egressu a corpore quærere non homi
nis est, ibid.
Anna, Dei amans, sobria et continens, sed sterilis,
Mariæ Virginis fit mater, et quomo lo, 815, b, c; 859,
c, d: 875, c, d. Mariam, filiam a Deo datam, promissionis
arrhabonem utero gestavit et peperit, 842, a, b. Anna
partus quod complectator mysteria, 878, c. Annæ con
ceptionem Græci colunt die nona Decembris, inque ea
collatum mundo beneficium; quam velut inchoata eco
nomia ac sacramento reparationis humanæ, in Maria in
fante tunc primum nata ac prima nativitate, antiqua reli
gione recolunt, 1306 et seqq.
Annuntiatio est gaudii, non tristitiæ; voluptatis, non
moeroris animi salutatio, 891, a. Annuntiatio Deiparæ
Virginis Mariæ, 882 et seqq. Die vicesima quinta Martii
celebratur, 1530, a, b.
Apostolos precipuos, ut jam necessitudine ad ipsum
propinquiores, in montem excelsum duxit Christus, ut
supra fulgur micantem divinitatis suæ gloriam et splen
dorem ostenderet, 931, d, 934, a. Apostoli ubi dogma
tum tubis clanxissent, idolorum profligaverunt errorem,
Christum superexaltantes, 1374, c.
Aromata, verba Dominica, 983, b.
Athanasius a S. Georgio conversus, ex mago martyr
efficitur, 1191, b.
Aurum probe sonans, continentia; argentum, castitas,
983, b.
Avaritia, animo corruptela, 1179, a.
Azarias et socii ejus in Babylonica fornacis igne ma
nus in altum sustolientes, crucem exaltatam adumbra
bant, 1012, a.
Basilius, basis et sedimentum virtutum, fulcimentum
Cappadocum, orbisque universi illustris gloriatio, 923, b.
Columna et Grmamentum Ecclesiæ, 926, a. In morte
Moysi similis, neuter enim suæ ad carnem affectionis
monumentum vitæ reliquit, 926, b, c. Octava Circumei
sionis die obiit, 927, b. Eodem cum theologo_Gregorio
spiritu innotescit et ipse theologus, ibid., c. Ejus præ
cones Gregorius uterque et Ephræm, qui et divina reve
latione agnoscit, ibid. Vota ad ipsum pro imperatore,
pontificibus, etc. 930, a, b, c.
Beatitudines octo, 1366, a, b, c.
Beneficium seipso auctius redit a beneficiato ad bene
ficium, atque adeo in beneficii acceptione quædam reci‐
proca beneficii collatio est, 946, a.
Bethania, moraliter exponitur obedientiæ domus,
998, a.
Boni communione uulla rex exsors, ipsum tamen to
tum quod est, capi non potest, 950, b.
Calvariæ locus in medio terræ situs est, 1043, a.
fanities nihil juvat, si desit simplicitas, 1010, a.
Celebritatis decus est, tum salutaris oratio, tum divina
aliqua actio, 1174. b.
Charitatis qua bonum nullum sublimius, sex species
recensentur, 959, d; 942, a. Charitatem amittit qui non
humiliatur, et spernit is qui non diligit, 1258, c.
Christianismus nihil improbatum vel inusitatum habet,
1302, b.
Christus processit homo, impleturus quod defectus erat,
deteriorumque loco meliora illaturus et perfectiora,
810, b. Per illum divinitatis divitias adepti sumus, ibid.
Quomodo suam ipse operatus est incarnationem, 815, a.
Christus ex sancta Maria, arcana et inexplicabili ratione,
sicut novit ipse solus, sine carnis voluntate, Deusque
ipse perfectus, 1314, a. Christus Davidis filius simul et
Dominus, 818 c. Christus Dei Filius, qui et ipse Deus
est, ex Juda quidem, testante Apostolo, effloruit filius
autem prodiit Virginis. testante Evangelio, 822, c, el
seqq. Duplicem obtinuit dignitatem, scilicet sacerdotii et
regni, 826, a, b. In illo prophetia Jacobi patriarchæ im
pleta, 827 et seqq. Christus sacerdos templum ipse sibi
edificavit, 875, a, b. Advenit in hunc mundum quiete et
submisse, ita agens, ut lateret principem tenebrarum,
832, b, c. Christus misericordiæ largitor, similis nobis
factus, æque ac nos humanam subiit conditionem, omnes
que naturæ nostræ proprietates, peccato duntaxat ex
cepto, 830, d; 887, b. Christus nuncupatur Virginis fl
lius, 914, c. Christus Jesus Deus est, Gratia est, Veritas
est, 843, b; 1006, c; per eum cognoscimus Patrem, et ad
eum accessum habemus et recipimus Spiritum sanctum,
1006, c, d. Christus octavus ab Adamo legislator, 922, b.
Christi vite rationem, quam ad tricesimum usque ætatis
annum tenuit, nusquam Scripture commemorat, 834, c.
Christi miracula. 1018, b, c. Christi virtus, crux, 1013,
b, c; 1016, a, b. Christus quot et quanta in passione su
stinuit et quomodo, 1014, 1015. Christo moriente patrata
col. 1647–1648page 21 of 23
Dormitio vel assumptio B. Mariæ Virginis, 1046 ď
seng., 1071 es negg., 100 et seqq.
miracula que, 1015, c. Christi mors nobis vitam et feli
citatem attulit, 838, a.
Circumcisio carnis Christi, miraculo plena, praconto
celebranda die octava Nativitatis, 914, b. Circumcisionis
religio introducta est cum prima nominis impositione,
octava di infanti indicta, 922, a. Circumcisio carnis su
perfluum amputat, ac futuræ in posterum octavæ signaco
jum tribuit. ibid.
Corlum, magnum illud et pellucidum universi tegu.
mentum, a quo et quomodo conditum, 1278, b, c. Cœto
rum gaudia et delicia, 1099, d; 1102, a.
Cena Pharisaica el corna mystica quæ, 1011, a, b, c.
Communionis utilitas et effectus, 1806. a, b, c.
Corpus trip iciter divisibile et distentum, circumscri
ptum est, suscipitque ut a loco in locum migret; hæc ili
natura est, ut etiam unione ad Deum, nibil ejus amise
rit quod ei a natura proprium est, 966, d. Corporis hu
mani vilitas et abjectio ex ejus dissolutionė patet,
1250, d; 1291, a, b.
Crux, gloria Christi et exa'tatio, 959, d; 100%, d;
1022, 1023. Mundi totius salutis causa, 961, a. Stadiorum
in terra supremum, 9.04, c. Quot et quibus appellata, in
Scripturis, nominibus, 1030, a. b, c. Crux carnis morti
ficationem, affectionum vacuitatem et rerum præsentis
avi oblivionem nos docet, 1211, b. Crux sicut signum
cui contradicetur a Simeone Jesum in ulnis tenente de
signatur, 1043, b. Crucis exaltatio, et quos produxit ef
fectus, 1017 et seqq.; 1035 et seqq. Crucis qualis et
quanta possessio; qui illam possidet, possidet thesau
rum, 1019, a. Crucis meminisse, insignis gaudii materia,
marorisque imminutio, ibid., a. Crux adoranda, et quare,,
1301, a.
Daniel in lacu leonum vocem ad Altissimum elevans,
crucis exa tationem prædeliniebat, 1042, b.
David canticorum scriptor et propheta; illi quod ju
ravit Dominus adimpletur, 818, b, c. Patriarcha et rex
fuit, et utroque nomine Dei alavus, 822, b. David rex
magnus et Dei parens, 887, b. David ex tribu Juda, ex
Davide vero Christus, 826, c. David leo, catulus autem
Jeonis (hristus, 831, b. David reprehensus a Nathan,
peccatum a se non arrogantia sed pœnitentia depulit,
1119, b.
Dentes lacte candidiores, verba Christi lacte candi
dora et quacunque nive splendidiora significant,
83), b, c.
Des derium ubi est, palam est sublatum esse omnem
timorem, 1143, c.
Deus, res quædam est indefinita, quam non possumus
complecti, quæque nulla clanditus circumscriptione,
970, a. b. Deus glorificantes se glorificat, et eos exaltat
qui ipsum exaltant, 1110, c. Deus est tardus ad percu
tiendum, et velox ad salvandum; omnium nostrum con
vers on m exspectat, 1118, b. Deus suos gloriosos effi
cit, ut eos qui olim fuerunt a longe, adduceret ad se
ipsum, 822, b. Deus, quem nullus usquam locus caperet,
Virginis utero gestatus, 883, a. Deus misericordia:um
Pater, solus ipse soli nato ex ipso, humanam naturam,
sponsam tradidit, 886, c; 887, a. Filium suum ad nos
indignos misit, ut eorum qui offendissent operaretur sa
Jutem, 890, c. Deus humana forma conspicuus, quid ma
gis novum, 871, b. Deus quanquam in corpore, et Virgi
nis inclusus utero, incircumscriptus est, 911, c. Deus
qui mo is est expers et incomparabilis, qui imperscruta
bilis et innominabilis, homo factus, palam iterum indito
Domine declaratur, et cognomen in circumeisione acci
pit, 911, c.
Diabolus astutia et genio humanam omnem ingenuita
tem sue subjecit servituti, 883, a. Diabolus nycticorax
in arbore inani superbiæ nidum suum elaborat, 1255, c.
Diabolum latuit Mariæ virginitas, ipalusque partus, item
que Christi, mors, 854, c.
Dies, gratiam et veritatem quibus collustratur qui
evangelicum tenet iter, significat, 963, a, b.
Diocletianus imperator, impietatis dux et amator
studiosissimus, 1174, d. Rebus pessimis studio intentus,
ut superstitione religionem mentiens, ubique idolorum
cultum auxit, 1173. a
Dionysius, vir divina doctissimus, magnusque cœle
stium rerum auditione, 1062, a. Sublimis divinorum in
terpres, sublime volans c.rlorum aquila, sacris divino
rum imaginibus plenissimus animus, 1063, b. Quid
dixerit de dormitione vel assumptione Mariæ, 1062,
1065. Ejus varia elogia, ibid. el segg.
Dioscorides martyr, Myræ tutelaris, 1203, b.
Dometius, vir religiosus ct moribus honestis, 1215, c.
Dominica in Ramos palmarum sacramenta quæ sint,
990 el 8649.
Ebrietatis effectus mali, 1126, d. Ebrietatis dæmon
Herodem homicidam reddidit, 1131, c.
Ecclesia Maria Assumptionem magno apparatu cele
brat, 1079, c. Ecclesia ornamentum crus Christi,
103%, b.
Eleemosynis purgantur peccata quæ sunt Christiano
rum victorie impedimenta, 1179 b.
Elias zelator, non ferens mulieris iram, exsilium et
fugam tanquam proprios lares. et solitudinem non s cas
ac civitatem amplectebatur, 1114, b. Elas et Enoch, aí
ter curru subvectus, alter sublime elatus rapti sunt, et
quare, 1082 a.
Ephram, qui Spiritu divino arcana judiciorum Dei &
delium cordibus ceu potandis infundit, 927, c.
Facies Christi supra fulgur effulgens in transfigura
tione quid signihcet, 917, d; 950, a.
Festi diei honestas et jucunditas Barbaris ea erat, ut
omni turpitudine et intemperantia dæmones colerent,
secus vero Christianis, 1174, b.
Fides per sermonem sermo autem ex bona voluntate
procedit, 1234, c. Fidei scutum, quo exstinguantar
omnia tela ignea nequissimi, 1179, c.
Flores pietatis, ex quibus favi messis sponte procedunt,
quorum dulcedo animi sanitas est, 1175, c.
Fornicatio a luxuria exsistit et a repletione, 1262, c.
Fructus prohibiti in para liso dulcis gustus, turpis de
formitatis causa factus est, 1271, c, d.
Fumus velut iræ præsidium, 938, c.
Gabriel, medius Dei et hominum, totius reconciliatio
nis pignora primus Virgini Maria annuntiavit, 890, b; et
quomodo, ibi 1. et seqq. Hæret Mariam salutaturus, 891.
891. Exponitur illius salutatio, 894, 895. Ab ejus ore
Mariæ encomia, 898 et seqq.
Gaudii acclamatio ad Mariam, 878, d et seqq.
Genealogiæ Christi juxta Lucam et Matthæum inter se
non dissentiunt, prior enim, velut sermonem retrorsum
flectens, naturales patres prætermittit, et legales tantum
commemorat, posterior vero naturalium patrum mentio
nem aperte facit, 847 et seqq.
Gentes omnes Christum adorant, 830, d; 831, a. Gentes
omnes Dei sunt creaturæ. 875, bó
Geon fluvius, qui et Nilus, mediam decurrens
ptum, annua alluvione, ceu mare efficit et mire fecundat,
1219, b, c.
Georgii martyris encomium, 1170 et seqq. Georgies
re et nomine dulcis; nomine divinam actionem, actio
neque gratiam nomint respondentem in seipso ostendit,
1175, a. Georgius patriam habuit Cappadocum regionem,
altricem vero Palæstinam; a proavis Christianus, are
nili ætate canus sapientia, 1178, b. Ad imperatorem ve
nit, mundani bonoris gradum exquirens, et regnum coelo
rum sortitus est, ibid. c. Omnia sua bona vendit, et dat
pauperibus, 1179, a, b. Injuriæ Dei impatiens, ultro in
arenam, medius inter tyrannos prorumpit, clara voce
profitens se Christianum, 1182. b, c. Illorum deos dæmo
nes appellat, 1183, a; minas irridet, blandisque pariter
adalationibus acquiescere renuit, ibid. b. c. Variis di'
ceratus tormentis, ad omnia constans se exbibet, 1186,
a, b; a rota incolumis, ibid. c, d. Hlius miracula, 1191,
2, b.
Gesta Christi divina miraculi ac stuporis plena,
914, b.
Gethsemani, nbi Deiparæ Mariæ sepulcrum, 1103,
Glorificantes Christum a Christo glorificantur, 1023, b;
1110, c.
Glycerius, quem Georgius prodigio vituli, ab idolorum
irrationali observantia et superstitioso cultu absolveral,
martyr celeberrimus evasit, 1190, c.
Gratiæ magnitudo linguam et mentem superal,
938, a.
Gregorius Nazianzenus, cujus studiis irrigata nobis
theologia illustrius splendescit, 927, c.
Gustus dulcis turpis deformitatis causa factus, 1271, c.
Hebdomas infantem complet, octava eumdem að per
fectum provehit, 919, c. Hebdomas crementum inducit,
octava perfectionem, 929, a.
Hebræi suarum facultatum tertiam dabant partem,
1262, d.
col. 1649–1650page 22 of 23
Helena Imperatrix, Deo favente, crucem Christi dete
git, 1026, a,b; 1038, a, b.
Herodes Joannem Raptistam occidit,
seqq.
Herodiades libidinis magistra, 1115, d.
111t, b, e a
Homo quid sit; ejus natura et finis, 1270, a, b, c. Ho
minis primi inobedientiæ effectus, 1274, a, b. Illius nati
vitas brutorum more ab originali peccato, ibid. Hominis
plasmatio, cujus opus, 1275 d, 1278, a. Homo moriens
nimio stupore correptus, turbatur et horret, 1286, a.
Humani corporis visitas a morte, 1290, d; argumento
sunt posita sepulera in suburbiis, 1291, a.
Humilitas obedientiam prescribit "ac docet, 983, b.
Universas virtutes amplectitur et Christo nos con ungit.
125. a, d. Peccatorem per poenitentiam et confessionem
justificat et salute efficit dignum, 1259, b. Humilitas om
nium peccatorum purgatrix, 1263, b. Íllius vis, potestas
et auxilium, 1266, d.
Hypocrita, pomum Sodomicum, maturans quidem
belle quæ sunt externa, quod vero ad interna pertinet,
putridus est et ingratus, 1255, d.
Ignis et nubis columna, quibus deducebat Deus erran
tem per desertum Israelem. ex Ægypto profugum, eru
cis signum exhibebat, 1031, b.
Ignorantia nostra est, et qui ab ea sunt motus,
973, b.
Imaginis honor ad prototypem transit, 931, a. Imagi
nm sanctarum usus et cultus antiqua fulcitur traditione,
et habemus exempla inconcussa. 1302, 1305.
Imitatio conci latio est; conciliatio autem, assimilatio
et expressio, 946, a.
Iner dulitas maximis præcurrere miraculis solet,
978, c.
Iniuria, convicia et tormenta patienter toleranda,
Christo nobis exemp'um præbente, 1014, a, b, c.
In ustitia abominationi et odio est, atque vitiorum gra
vis-imum; a Deo longissime arcet hominem, 1259, b.
Intemperantia et actio libidinosa quantum malum,
1122, b. Intemperantia voluptatum vitiosa, quæ præmia
impudicis largiatur, 1131, a.
Inventio sanctæ Crucis non temere in Ecclesiis Dei
celebratur, et quare 1035 et seqq.
Invidia sequitur superbiam, invidiam homicidium,
1258, c, d.
Ira societatem cum lætitia non habet, 112?. a. Ira et
cupiditas, duæ affectiones, quæ sunt in nobis, maxime
generales, ibid. b. c.
Isaac, assumptis sacrificii lignis, crucis gerebat figu
ram, 1031, a.
Isaias, serra lignea sectus medius, crucis Christi ex
primebat typum, 1051, b.
Jacob excelsæ scala acerrimus contemplator, 822, d.
Multiplici filiorum sobole prædives, iis sortium distri
bationem in benedictionibus edisserit, 826, d et seqq.
Jacob permutatas manus nepotibus olim imponens, sym
bolice Christi crucem præsignificabat, 1030, a.
Jejunii munera quæ, 983, a, b. c.
Jerusalem antiqua et nova; altera rea sanguinis pro
phetarum, altera miraculorum Domini administra; a
tera redolet cruenta sacrificia, altera Dominici sacrificii
fragrantiam spirat, 1003, a.
Jesus dulcis, omni dulcedine dulcor, totus desidera
bilis, omniumque desiderabi lum ultimum desiderabile,
843, a. Jesus interpretatur, qui misericordi dispensa
tione ad salutem omnia operatur, 910, c. Jesus lacryma
tus est non Lazarum_defunctum, sed potius Judæos in
credulos, 975, c, d. Jesus Dominus semel mortuus est,
unius illius communis mortis pretium factus, ut omnes
nos plane ab amara mortis servitute eximeret, 1047, d.
Jezabel, superstitionis deorum doctrix, 1415, d.
Joachim, vir mitis, modestus ac divinis innutritus le
gibus, Mariæ Virginis pater et quomodo, 813, b. c;
859, c, d; 875, c, d. Joachim et Anna illius uxor legali
bus sacerdotibus dona obtulerunt, sed repulsi ut infe
cundi et steriles, Deum invocaverunt et fuerunt exauditi,
815, c; 875, c; 1307, c; 1310, a. Joachim ex regia tribu
traxit genus, et quod careret prole, probro afficiebatur,
1326, a.
Joannes Baptista, prædicans populo baptismum pœni
tentiæ et illum aqua mundans, septimus palam legislator
ostenditur, 922, b. Joannis Baptistæ decollatio, 1110
et seqq. Mi a Domino talis contexta fuit corona, quali
nemo unquam terrigena redimitus fuit, 1110, c.; illius
loquendi libertas, lili, a; legis zelus, ibid. b, c;
Phinees et Elia major, 1114, a, b, c. Varia ili a scriptura
a script appellationes et varia nomina. 1135, 1136; ha
buit actiones is congruas appellationibus, 1139, a, b. c.
Illius martyrium et mors quid nos edoceat, 1134, 1135.
Joannes evangelista, diviniverbium tonitru Verbi, 810,
b; tonitru theologiæ, 995, a. Joannes oculatissimus occul
torum inspector, arcana enarravit, 939, b.
Josaphat regis Juda sepulcrum in valle Clauthmonis
situm, 1058, a.
Joseph, Jacobi filius, in lacu habitans, sepulturæ et
resurrectionis Christi typus, 1354, c.
Joseph Maris sponsus, natura quidem filius Jacob,
juxta autem legem, filius Heli, 851, a; 915, c. Davidis
filius, ex Davide ortam in uxorem duxit Marian, 819, c.
Pater Christi apud omnes prædicabatur, 855, a.
Judæi jure nocti assimilantur, quibus incredulis me
rito Christus lapis offensionis et petra scandali factus est,
963, c. Judæi contumeliis in Christum debacchantur,
822, c; 846, d. Ut Lazarum viderunt suscitatum, livido
animo in Christum conjuraverunt, 1102, c. Judai invidiæ
stimulis agitati, passionis Christi instrumenta in ima terra
defoderunt, 1023, e; 1026, a. Illa tandem inviti mani
festarunt, 1038. Judæorum quandiu res floruere, præ
cepta Mosaica viguerunt, 846, c, d. Mala quibus propter
peccata a Deo fuerunt excruciati, 847, a.
Judas Iscariotes, mendax et avarns; simulat affectio
nem in pauperes, at specie amantis pauperum, raptoris
ac juste fraudantis mentiatur personam, 1010, c. Oscule
tradit Christum, 1415, b, c.
Judith elevans acinacem in Holophernis dormientis
caput, crucis præfigurabat exaltationem, 1042, b.
Julianus apostata super imaginem B. Mariæ in urbę
Lydda servatam miratus est, 1303, a.
Labor virtutum, et mors pro pietate suscepta, nt dul
cis a Christianis præoptatur, 1174, b. Laboris comes est
tristitia, 1271, b.
Lapili pellucidi, actiones studiosa, 983, b.
Lapis et spelunca in monumento Lazari quid signifi
cept, 778, b.
Latro ad agnitionem Dei evectus in cruce, locum
aperuit quem clausit deceptus Adam, 1034, b.
Lazari quatriduani resurrectio, 959 et seqq. Lazari spe
lunca, cor tenebricosum Judæorum; lapis ei superpo
situs, infidelitatis eorum durities et resistentia, 978, h
Lazare, veni foras, vox Domini est, regia jussio, po
testatis imperium, 979, b, c. In Lazarum canon, 1386
et seqq..
Leo dignita'is regiæ typus, 831, b.
Lex scripta vel Mosaica nihil ad perfectum deduxit,
890, b.
Libertas sermonum ubi est libera, ne minimæ timidi
tatis reliquiæ consistunt, 1143, c.
Lignum vitæ, crux, 1030, b. Lignum crucis benedictum,
et quare, 1034, a, b, c.
Lucas evangelista magnus, magna nobis sacramenta enar
rat; vere Pauli est quod conscriptit Evangelium, 915, a.
Ipse suis manibus Christi et Marie Virginis imagines pin
xit, quæ in urbe Roma servari dicuntur, 1303, c.
Lumen sempiternum, Christus, 1002, c.
Lux mundi, Christus, 963, a.
Luxuria quem fructum suis tribuat amatoribus, 1134, a..
Lydda, quæ vocatur Diospolis, imaginem B. Mariæ non
manufactam, a temporibus apos olorum, conservat, 1302,
Malus occultus manifesto pejor est, nec diaboli dissi
milis, 1258, d.
Maria nata est, non ut quidam dicunt septimo mense
vel sine viro, sed novem completis mensibus, et ex virk
coniunctione et semine, 1314, a. Illius Natalem octava
septembris die celebrat Ecclesia, 1315, c.; hæc nativitas
celebritas est, et generis reformatio, 807, b. Ex illa salus.
et exspectatio gentium, 810, c. Nepos erat Mathan et Ma
riæ ejus conjugis, 1326. b. Illius conceptio et partus inef
fabilis et intemerata virginitas, 1322, c. María ad angeli
salutationem turbata hæsitat, et quare, 903, b. c. Maria,
Def genitrix, ex cujus utero processit divinissimus ille
indutus carnem, quam sibi ipse in temp'um povum ad
mirabili plane modo compegit, 814, c. Maria, plane mater,
quæ sunt matrum nescivit, mirabiliter lactans quem sine
viro Filium procreavit; virgoque, partu edita prole sine
semine, virgo casta mansit, post etiam partum integra
ferens virginitatis signacula, 814, c. d; 819, c; 859, d;
875, d; 898, b. Maria Davidis filia 818, c; 826, d; 835,
b, c; seminis loco, verbum Gabrielis suscepit, 819, c.
Maria, Daviticus ramus, virga Jesse, germen Juda, 831, c;
cujus uterus cœlum factus est, quando quidem qui nulla
col. 1651–1652page 2 of 23
loco excipi potest, is in eo contubernium habuit, 842 c.
Maria nomen, omni laude omnique honore prosequendum,
842, d. Maria multimodis honestata nominibus, in variis
Scripturæ locis, 863, 866 et seqq., 879,894, 895, 899, 1067,
c, d; 1070, a, b; 1096, 1098, 1106. Maria spiritalium aro
matum aurea acerra, 878, d. Commune Christianorum
omnium perfugium, 879, c. Coelorum porta, ibid. d. Maria
prophetarum et patriarcharum gloriatio, necnon imper
vestigabilium Dei præscientiarum ac decretorum prædi
catio, 895, c. Maria soporata equidem gustavit mortem,
non tamen detenta mansit, nisi tantum ut naturæ ce
deret legibus, ac dispensationem impleret, quam a prin
cipio in hominum genus, omnia pervadens Providentia
fixisset, ac voluisset immotam, 1034, a. Cur nemo theo
logorum doctorumque sacrorum, quæ ad Dei genitricis
intemeratum transitum spectant, conscripserit, aut ali
quam nobis de ea re scripturam reliquerit, 1059, a. b.
Maria, in manus Dei deposita anima, vitam in carne fi
uivit; Gethsemani sepulta, 1063, c; hic apostoli el di
scipuli omnes, per universam terram dispersi, a Spiritu
sancto congregati, astiterunt, 1066, b, c, d. Mariæ cor
poris gloria post mortem, 1070, c, d. Mariæ Virginis par
tus corruptionem omnino effugit, nec sepulcrum illam
a morte extremam corruptionem admisit, 1082, d. Mi
rabilis in sua assumptionė, 1087, b, c, d. Ad tumultum
ejus quanta angelorum, hominum et animarum congre
gata multitudo, 1090, 1091.
Maris terminus arena; il a frenante mansuescit, 1279, b.
Martyrum monumenta semper splendida, et omnium
ore laudanda, 1170, d.
Matthæus, prius publicanus, dein arcanorum myste
riorum interpres, 817, c.
Mors non est vera mors, sed potius dormitio et ad alte
ram vitam reversio, 1050, a, b; non aliud habet intel
ligi, quam separatio animæ et corporis, ut ea partium
dis.unctione, ac postmodum commissione, spem resurre
ctionis provocet, ibid. Mortis in nos tyrannidem labefactavit
Christus, 1047, a; illam obedientia destruxit, 1094, c.
Mortui non lugen·ti, 1282, b, c; pro illis orandum, 1287,
a, b. Mortuum quidquid est corruptioni obnoxium et dis
solvitur, 938, b. Mortuis quomodo illacrymandum non do
cuit Jesus, 975, d. Moriendum ut vivamus, 1163, a. Mor
talem mori non stupendum, 1299, 1023.
Moyses vera loquebatur, utpote os ad os Deo, qui veri
tas est, remolis arbitris loquens, 851, d. Moyses in monte
orans con:ra Amalecitas, crucis Christi figuram formabat,
1031, b; 1042, a; virga petram percutiens, latus Christi
præfigurabat vivificum, 1359, a Moyses et Elias cum Chri
sto in Thabor colloquentes, indicant ille scriptam, hic
vero natura em legem, 951, c, d. Moyses ab anima Chri
stiana imitandus, 1355, a, b, c.
Mulier quæ ausam peccati præbuit, salutis intulit pri
mitias, 810, c, d; 811, d.
Mundus instauratus, ad seipsum redit, adveniente Chri
sto, 884, b. Mundus hic magnus et concinnissimus, cu
jusnam opus sit, 1278 et seqq.
Nathanael Dei Filium et regem Israel Christum esse
prædicavit, 891, a.
Nativitas Mariæ festorum initium; prior illa iis quæ ad
legem et umbram spectant, janua vero eorum quæ ad
gratiam et veritatem, 809, a; 9:56, b. Figura:ibus sym
bois veritatem succedaneam unxit, novaque veteribus
substituit, 810, a. In nativitate Mariæ, omnium Creatoris
creatum delubrum exstructum est, et illi novum paratir
hospitium, 810, d. Paupercula natura hominum divinam
induit dignitatem, 811, b.
Natura humana, antiquo primi parentis collisa lapsu,
egebat eo qui eam reformaturus ac instauraturus esset,
814, a, 874, c. Natura produxit eum qui paternam vo
luntatem implevit: natura peperit spontaneam a præ
varicatione mortem, Maria e contrario peperit euni qui
obedientia mortem destruxit, 1094, c.
Nazareth, Edein imitata, ipsum, qui Edem plantavit,
sium complectitur, 886, c.
Nicocles martyr, Mire patronus cum Crescente et Dio
scoride, 1203, b.
Nico ans (S.) Myrensis in Lycia episcopus, pontificali
throno sublimis, etiam longe positis prælucet, 1194. a; le
gendo sanctorum Vitas, optima quæque decerpsit, ibid. b.
Veteris Testamenti plerisque sanctis comparatur, 1194,
1195. Ecclesiae fuit oculus sollicitudine, et tuba sonora,
1198, a; architectus, ibid. b, c; miles strenuus, Arium
et Sabellium profligavit et evertit, 1199, a. Velut an
kelus sine care, in carne moimento invocatus ubique
presto erat, ibid. c. Populum esurientem, alia a annona,
paset e famis comprimi furorem 1202, a; longauimis
Olmitis funt, ibid b, c.
Nominis ipsa appellatio, Dei gratiam et botafnum vir
tutem palam declarare sæpe solet, quod in Abraham et
Sara, Isaac et Jacob, Moyse et aliis pluribus factum di
dicimus, 1178, a.
Nox legalem significat cæcitatem, qua qui figurarum
graditur via, solique attendit litteræ, in Christum ođen
dit, 965, a, b.
Nubes lucida, in transfiguratione Christi, quidnam seasi
habeat, 951, d; 954, a, b.
Octava hebdomadis completio, et sequentis initrum,
919, c. Octava sacramentum quodnam sit, 946, c.
Oculi pulchriores vino, oculi Christi, 839, a.
Originals peccati effectus, 1271, 1274.
Otlositas a bonis ficui assimilis nullum ferenti fructum.
1399, a.
Oves lanam proferentes, valde mirabilem subministrant
vestitum. 1294, b.
Parentum honestas et splendor, fluxarumque divitia
rum gloria, immensum damnum, nullam vero utilitatem
sæpe generant, 1215, c.
Passio et tropæum Dei, crux est, 1019, d. Passiones
Christi nostras citra comparationem superant, el quomo
do, 1014, c, d. Passionibus passiones sanavit qui pro
nobis passus est, 1399, c.
Patapius monachus; illius encomium, 1206 et seqq.
Eremi civis et orbis inspector, angelus terrestris et cœ
lestis homo, omnibus et maximis claruit virtutibus,
1207, b, c. Virtutem ipsam habuit matrem, nutricemque
pariter et magistram, et ad summam ejus scientiam per
venit, 1214, c. Hæc illum educavit, ejus illustrans vitam,
onimum venustate ornavit, et ad celsitudinem subverit,
1214, a. llum Thehæ genuerunt, 1218, b. Illus mira
cula, 1232 el segg. Cæcum adolescentem sanat, 1222, 4;
1223, a, b, c. Hydropicum sanitati restituit, 1223. d;
1226, a, b. Dæmoniacum juvenem liberat, 1226, 127.
Mulierem cancro laborantem, precibus et crucis signo
reddit sanitati, 1227, 1230. Morti proximus, fratres suos
et Patres alloquitur, vitaque relicta, migrat ad Dominum,
1231, a, b, c. Illius reliquias ad sancti Joannis Baptista
basilicam in Egyptum monachi transferunt, 1234, a. Mo
nialis in mortis articulo a dæmonibus vexata ejus inter
cessione liberatur, 1213 et seqq.
Patres solent grata babere filiorum balbutimenta, cum ä
a simplici mente sincerum sermonem depromunt, 1151, b.
Paulus, divina Spiritus sancti tuba, 810, a. Paulus,
cum necdu'n lumini appropinquasset, Damascum profi
ciscens cœlesti lumine obruitur, ac divina Jesu appari
tione dignus efficitur, necdum baptizatus, baptismal
docetur sacramenta vasque electionis designatur, 1147,
c, d. Volatu transcendit tertium cœlum, audituque ea
suscipit quæ nullus possit efferre, 1151, d.
Peccati remedium dum parturit animus, una etiam
mortem parit, 1134, b, c. Peccata cognata pari mude
puniuntur, 1259, d.
Pejerare magis præstat quam male jusjurandum ser
vare, 1127, a.
Pharisæi duas hebdomadæ ferias jejunabant, secundam
nempe et quintam, 1262, d.
Pietatis flores, quorum dulcedo sanitas animi 1175, c.
Penitentia et confessio, contritio et lacrymæ, magnum
bonum, 1266, d; 1267, a.
Petrus, summis ac præstantissimus theologorum ver
tex, 1062, c. Petri verba in transfiguratione Christi, quid
significent, 91, a, b, c.
Prophetæ, viri perspicaces et videntes, divino Spirita
afflati, a Deo mittebantur ut vias rectas omnes docerent,
890, b, c. Prophetæ de crucis exaltatione vaticinati sunt,
1039, c.
Protoleonus, belli dux, a S. Gregorio, cujus tormen
torum testis fuerat, conversus, martyr ipse gloriosus
evadit, 1190, c.
Providentia divina universa movet et moderatur, 827,
a; 1006, c; 1051, b; 1034, a; 1082, a.
Publicanus et Pharisæus ambo simut in templum asces
dunt; inter illos maxima differentia et exitus disimilis,
1255 et seq7.
Pullus Christi, ab omni bruta jumenti affectione liber,
quis, 1007, d.
Rami pa'marum, victoriæ symbola, 1007, 5. In Doumini
cam Paliarum canon, 1399 et seqq.
Redargutio regi et privato communis esse debet, quando
actio similem exigit reprehensionem, 1111, a.
Reginanı kelis præconiis salutari decet, 89;, b.
col. 1653–1654page 3 of 23
Res humanæ nihil plane stabile aut firmum habent,
1267, b, c. Illarum diurna mutatio, ac velut rolatis, 1295,
a, b, c.
Resurrectio in spe nobis posita est, ergo non lugendi
qui ad aliam vitam profecti sunt, 1282, b, c.
Sacerdotii majoris typus et figuræ quæ, 823, d.
Salus orbis universi, crux, 1019, d.
Sanctorum animæ inferni portas sunt transituræ, 1051,b;
sed non detinendæ, ibid. Sanctorum locus non æque om
nibus obvius est, sed tantum iis qui mentis puritate, con
creta materiæ omnia supergressi sunt, 1078, a, b. San
ctorum monumenta semper splendida et omnium ore
landata, 1170, d.
Satietas parens est incontinentiæ, et fornicatio ex re
pletione contingit, 1262, c.
Segor, Domini humanitas, 999, a.
Senarium, inter numeros denario comprehensos, solum
perfectum dicunt artis periti, velut nimirum qui ex suis
3pse partibus constituatur et compleatur, 939, c.
Sepulcra corporis humani vilitatem exbibent, et pro
bant quod nihil a brutis differat, 1291, a, b. Omnium
æqualitatem demonstrant, ibid. c, d.
Sepulcrum Mariæ in petra excisum et consistens in
colume, tumulationis suæ el trans'alionis symbola com
monstrat, 1033, d; 1058, a. Sepulcrum Mariæ hactenus
manet vacuum, 1083. a.
Sermo imbecillus ab auditorum incitatione vires acci
pit, ac roboratur, 1110, a.
Serpens æreus a Moyse in deserto exaltatus, crucis
Christi typus, 1059, c, d.
Sexus muliebris maledictionem primam correxit, sa
Jutis factus initium, qui initium fuerat peccati, 814, d.
Signa futurorum ea sunt, quæ multo ante tempore præ
monstrantur, 823, b.
Simeon senex Christum vidit, ulnisque accepit, Domi
num et Salvatorem confitens, 835, b.
Sion, Dei Mater agens in terris domicilium habuit,
1663, c; illicque naturæ obsecuta legibus finem vitæ acce
pit, 1074, a. Sion civitas nostra patriaque cœlestis, cujus
turres in manibus Domini fixæ sunt, 1162, a. b,
Sobrietas ubique amplectanda, 1287, a.
Sonns ducentium choros, splendidum quid habet et
quod placeat animo, nam est victoria canticum; furen
tium strepitus valde durus et informis, et inde se mole
stum exhibet, quod sit plenus livore et cædem significet,
987, b.
Sophronius patriarcha Hierosolymitanus, Mariæ Ægy
pliacæ litteris mandavit vitam, quæ compunctionis plenis
sima est, 1362, d.
Spiritus sanctus fuit nutritius Virginis Mariæ usque ad
ostensionem ejus in Israel, 819, c. Spiritus sanclus semper
adest iis qui afflante ipso cupiunt' loqui, 1142, b.
Sterilem si magnum est gignere, annon multo magis
censendum est virginem parere, 859, d.
Superbia Deo invisa ab omnibus avertit virtutibus et
dæmoni conjungit, 1255, a; illius effectus. ibid. b, c.
Superbiæ principium contumelia, 1259, c; illius damnatio
multa et interitus, 1266, d.
Superbus non manet in charitate, et qui non manet in
charitate, in Deo non manet, 1258, a
Temp'um Dei multi ingrediuntur, at pauci de templo
participant, 1258, a.
Theognius Marcianistarum Ecclesiæ episcopus, 1202, b.
Theologie sublimioris mystica inspectio visioque a
Christo creditur illis quibus petra immobilis (scilicet f
des), basis firma sit et inconcussa, 947, d.
Thesaurus verus quis, 1019, b.
Thomas apostolus sua nos infidelitate fidei carbonibus
duravit et firmavit, 967, b.
Titus, Cretensis Ecclesiæ fundamentum, columna veri
tatis, fidei firmamentum, evangelicarum prædicationum
nescia silenti tuba, veræ scientiæ regula, 1142, c, d.
Genere spreto, et divitiis omnique splendore, hanc unam
gloriam desiderabat, ut nimirum superstitiosum errorem
relinqueret et Christi religionem apprehenderet, 1146,b.
Naclus Moysis libros, linguam Hebraicam discit, ibid. d.
In Judram venit, cum fere evangelica prædicatio ortum
haberet, 1147, a, b. Consuetudine cum Christi discipulis
inita, evadit et ipse discipulus, ibid. c. Paulo adhærens,
itineris socius efficitur ac peregrinationum comes, 1150,
a. b. Modestus, accessus facilis, obediens, ad apostolatum
expeditur, ad ministerium utilis; illum Paulus curæ ha
bebat, ibid. b, c. Paulo laudatur et glorificatur, 1161,
a, b, c. Titus primus insani idolorum cultus hostis, Chri
stique divinæ religionis vindex, 1158, a. Cherubicus ocu
lus, os seraphicum, ibid. c. Pater orphanorum, defensor
viduarum et captivorum liberatio, 1159, a. Magna Eccle
siæ tuba, quæ universos per gyrum fines perstrepuit,
1163, c.
Transfiguratio Christi, qui propter nos descendit de
coelo, impensiorique in genus humanum studio, carnis
humanæ paupertatem assumpsit, 931 et seqq.
Trinitas indivisa, increata, coæterna et consubstan
tialis, 1326, d; metu virtutis ejus mundus universus sta
bilitus et fundatus est, 1327, d. Trinitatis mysterium,
tribus personis una Divinitas, ita et natura et regnum,.
818, a. In Incarnatione Christi manifestatur, ibid. b; 910,
a, b. Pater, Filius et Spiritus sanctus, in quibus est dei
tas, licet tres personæ, sunt unus Deus, 914, c. Trinitatis
mysterium in Thabor et Jordane declaratur, 934, b.
Uvæ sanguis, in Scriptura, sanguinem integerrimæ car
nis Christi significat, 838, b, c.
Uxorem nemo ex ulla tribu aliunde quam ex sua, sub
lege Mosaica, accipere poterat, 846, b, c. Uxor quæ ma
rilum morte amiserat, aut ab eo repudiata fuerat, no
alteri nuberet, lex Mosaica non prohibebat, 850, d.
Verbum lege legem mortis violari nesciam abolevit,
1082, c.
Vestes Christi in transfiguratione dicta factave illius
per vitæ hoc sæculo institutæ curriculum significant,
947, a; alio modo designant magnificentiam eorum qua
procreavit; tum etiam Scripturam sacram, ibid. h, c.
Vestes quas discipuli pullo imposnerunt significant vir
tutes, et quæ, 991, c. Vestis munda, morum honestas,
983, b.
Via vitæ vera, quam nobis monstravit Christus, quæ,
962, a, b.
Virga Moysis in serpentem conversa, crucis Christi ty
pum gerebat; et illius habebat virtutem, 1031, a, b. Virga
nuces producens clare crucem depingebat, 1031, C.
Virginitas, incorruptio duplex, animæ scilicet et cor
poris, 818, d.
Virtutis et contemplationis finis verissimus quis, 958,
a. Virtutis amatores Lonorum retributio, eos vero qui
vitarp vitiose egerunt commissorum punitio post mortemn
manet, 1214, b, c. Virtutem qui colit, referat operis re
tributionem æquum est, 1211, c. Virtutis effectus mira
biles, 1214, a, b.
Vita et gloria humana, umbræ pomeridianæ, 1267, b.
Vila nostra via est; et ipsa via, Jesus Christus, 1235, a.
Vita corruptihilis, velut paterna quædam iu nos devecta
hæreditas, ex qua mors et quæ morti comes est corru
ptio generis, 814, a. Vitæ humanæ miseriæ variæ, 1267
et seqq. Vitæ immortalitatis locus a carnali omni et vi
tiosa affectione sejungitur, 1079, d.
Vitis in prophelia Jacobi patriarchæ, Christum, pu'.us
nos, asina vero Ecclesiam significat, 835, c, d; 838, a.
Voluptati qui suam subjecit rationem fit vitiorum ac
animi perturbationum servus, 1123, d.
Zacharias in adylis exsistens, propter incredulitatem
multatus est, 1110, c. Zachariæ increduli pœna a genitali
bus translata organis ad vocalia, elingui silentio sterili
tatem pristinam commutavit, 902, b.
col. 1655–1656page 23 of 23
De Constantini imperatoris
De temporibus Zenonis im
Præfatio Ludovici Dindorfii.
Præmonitio de auctoris cognomine
Prolegomena, auctore Humfredo Hodio.
Chronologica anonymi.
Deest liber primus.
Liber secundus.
Oratio IX.
In Ramos Pa'marum.
Liber tertius.
De Abrahamo ad Dei notitiam per
Oratio XII. - In Dormitionem B. Mariæ.
veniente.
Oratio XIII.
Liber quartus.
De Argivorum regni temporibus.
Oratio XIV.
In eamdem.
Oratio VI. In Circumcisionem Jesu Christi, et in
S. Basilium.
Oratio VII.-In Transfigurationem Domini nostri. 931
Oratio VIII. In Lazarum quatrıduanum.
Oratio X.-In Exaltationem sancts Crucis.
Oratio XI. - In eamdem.
In ejusdem Dormitionem.
Oratio XV.
In Decollationem Joannis Baptista. 1116
Liber quintos. - De temporibus Trojanis.
Liber sextus. De temporibus regni Assyriorum et
Enea Ascanii patris.
Liber septimus.
Liber octavus.-De regni Macedonici temporibus. 303
Liber nonus.
De temporibus consulum Romano
rum.
Liber decimus. - De temporibus Augusti imperatoris
et Dei incarnatione.
Liber undecimus. De temporibus Trajani impera
toris et Antiochensi passione tertia.
Liber duodecimus.
peratoris, et ludis Olympicis.
Liber decimus tertius.
temporibus.
De temporibus Commodi im
Liber decimus quartus. - De temporibus Theodosii
Junioris usque ad imperium Leonis Junioris.
Liber decimus quintus.
Oratio XVI.
In apostolum Titum.
Oratio XVII.
In S. Georgium martyrem.
Oratio XVII[.
In S. Nicolaum Myrensem episco
De Roma condita.
pum.
Oratio XIX. - In S. Patapium.
Oratio XX. In Publicanum et Pharisæum.
Oratio XXI.-In vitam humanam et de defunctis. 1267
Oratio V.
In sanctissimæ Deiparæ Annuntiationem
Canon in B. Annæ Conceptionem.
Canou in B. Mariæ Natalem.
Magnus Canon.
Canon in Lazarum.
Triodia Majoris Hebdomada.
Canon in mediam Pentecostem.
peratoris usque ad Anastasii imperium.
poribus.
Liber decimus sextus.-De Anastasii imperatoris tem
Liber decimus septimos.
imperatoris.
Liber decimus octavus.
De temporibus Justini
De Justiniani imperatoris
Notitiæ.
temporibus.
Episto a Richardi Bentleii, de Chronographia Joannis
Malalæ.
COMMENTARII IN S. GREGORII NAZIANZENI ORA
TIONES XIX (hic memorantur tantum).
Notitia.
Notitia ex Gallandio,
Notitia ex Fabricio.
Fragmentum de Incarnatione, ex Chronico Syriaco
Dionysii Telmarensis.
Oratio I.
para.
Oratio II. • In Natalem diem sanctissimæ Deiparæ.
Ostenditur quod ex semine Davidis deducitur. 819
Oratio III.
Oratio IV
In ejusdem nativitatem. De eodem. 843
la eamdem.
Encomium in Nativitatem sanctissimæ Dei
Index Græcus in Joannis Malalæ Chronographiam 1611
Index Latinus.
Index scriptorum qui in Chronographia citantur. 1630
Index in epistolam Bentleii.
Index rerum analyticus ad opera S. Andres Hieroso
lymitani.
Parisiis.
Ex typ.s MIGNE.