Α. Υία Θεοῦ, μερόπων είνεκα τικτόμενον. Ἐν χθονι, καὶ λύοντα πολύστονα πήματα κόσμου, Αλλ᾽ ἄνα, ῥητῆρας ῥύεο τῶνδε πόνων. Εσωσε λαὸν θαυματουργῶν δεσπότης, Υγρὸν θαλάσσης κύμα χερσώσας πάλαι. Εκὼν δὲ τεχθεὶς ἐκ κόρης, τρίβον βατὴν Πόλον τίθησιν ἡμῖν, ὃν κατ' οὐσίαν, Ισόν τε Πατρὶ καὶ βροτοῖς δοξάζομεν. Πνεγκε γαστὴρ ἡγιασμένη, Λόγου, Σαφῶς ἀφλέκτως ζωγραφουμένη βάτῳ, Μιγέντα μορφῇ τῇ βροτησία, Θεοῦ, Εύας τάλαιναν νηδύν ὁρᾶς τῆς πάλαι, Λύοντα πικρᾶς, ἐν βροτοὶ δοξάζομεν. Εδειξεν ἀστὴρ τὸν πρὸ ἡλίου Λόγον, Ελθόντα παῦσαι τὴν ἁμαρτίαν, Μάγοις, Σαφῶς πενιχρὸν εἰς σπέος τὸν συμπαθῆ, Σε σπαργάνοις έλικτον, ὃν γεγηθότες, Εἶδον τὸν αὐτὸν, καὶ βροτόν, καὶ Κύριον Νεῦσον πρὸς ὕμνους οἰκετῶν, εὐεργέτα, Εχθροῦ ταπεινῶν τὴν ἐπηρμένην ὀφούν. Φέρων τε, παντεπόπτη, τῆς ἁμαρτίας Υπερθέν ἀκλόνητον στηριγμένους Μάκαρ, μελωδοὺς τῇ βάσει τῆς πίστεως. Νύμφης πανάγνου τὸν πανόλβιον τόκον, ἰδεῖν ὑπὲρ νοῦν ἠξιωμένος χορός, Αγραυλος ἐκλονεῖτο τῷ ξένῳ τρόπῳ, Τάξιν μελῳδοῦσάν τε τῶν ἀσωμάτων, Ανακτα Χριστίν, ἀσπόρως σαρκούμενον. Υψους ἀνάσσων οὐρανῶν, εὐσπλαγχνίᾳ Τελεῖ καθ' ἡμᾶς ἐξ ἀνυμφεύτου κόρης, Αῦλος ὢν το πρόσθεν, ἀλλ' ἐπ' ἐσχάτων Λόγος παχυνθείς σαρκὶ, τὸν πεπτωκότα, Ἵνα πρὸς αὐτὸν ἑλκύσῃ πρωτόκτιστον. Γένους βροτείου τὴν ἀνάπλασιν πάλαι, Αδων προφήτης Αββακούμ, προμηνύει, Τεῖν ἀφράστως ἀξιωθεὶς τὸν τύπον. Νέον βρέφος γὰρ ἐξ ὅρους τῆς παρθένου Ἐξῆλθε λαῶν εἰς ἀνάπλασιν, Λόγος, Ισος προῆλθες τοῖς βροτοῖς ἑκουσίως, Λόγον, et solventen luctuosissima nocumenta [inundi. Filium Dei, hominum gratia natum In terra, Sed o Rex, locultores libera ab his laboribus. Salvavit populum mira patrans herus, Liquidam maris undam exsiccans olim Non invitus autem natus ex puella, callem accessi [bilem Poli ponit nobis, quem secundum substantia Equalem Patri et mortalibus glorificamus. Portavit venter sacratus Verbum, Manifeste incombusto figuratus rubo, Commistuin formæ mortali, Dei, Evæ miserum ventrem maledictione vetusta Solvens amara, quod mortales glorificamus. Ostendit stella quod sole est prius, Verbum, Profectum ad sedandum peccatum, Magis, Palam pauperem in speluncam, misericordem, Te fasciis involutum: quod lætati Viderunt idem, et mortale, et Dominum. Annue ad hyninos servorum, benefactor, Inimici humilians elatum supercilium, Ferensque, qui cuncta cernis, peccato Desuper immobiliter firmatos, O beate, cantores firmamento fidei. Sponsæ perpuræ valde divitem partum Videre supra sensum dignus factus chorus, Agri incola movebatur mirabili modo, Ordinem, canentemque, incorporeorum Regem Christum sine semine incarnatum. Celsitudini imperans cœlorum, ob misericordiam Exstat secundum nos ex innupta Virgine, Materiæ expers exsistens ante, sed in extremis Verbum impinguatum carne, prolapsum, Uit ad se traheret quem primo formaverat, Generis mortalis reformationem olim Canens propheta Habbacum, prænuntiat, Videre ineſſabili modo dignus factus figurain. Novus infans enim ex monte seu Virgine Exivit, ad populorum reformationem, Verbum, Par processisti mortalibus sponte, Plebi salutem contulit, mirum in modum Verso repente Christus in siccum mari. At ex puella natus, in cœlum viam Nobis recludit, quem Deo Patri parem, Rursusque nobis credimus vere parem. Venter sacratus, igue quein non torrida Signabat olim spina, gestavit Cum carne juncto subdita morti Deo Diris ut Evæ solveret ventrem, quibus Addictus olim est, laudibus quem tollimus. Antiquiorem sole monstravit Magis Hunc stella, noxas venerat qui ut solveret Nostræ indolentem miseriæ, vili in specu, Atque obvolutum fasciis, lætissimi Hominem Deumque quem vident illi simul. Servorum ad hymnnos annuas, Deus, precor, Hostis cruenti deprimens superbiam, Nostrasque mentes efferens noxam supra, () cuncta cernens et beate, firmiter Fidei per onine tempus innixas basi. Sanctæ Parentis divitem partum, Deo Hoc munerante, rusticus cœtus videns, Sese movebat ad rei miraculum, Et concinentes angelos Christum audiens, Carnem induebat qui meam absque semine. Coeli imperator, indolens nostris malis, Ex injugată Virgine instar fit mei. Namque ante carne cum vacaret, postea Hac se ipse texit, conditum primo patrem Ut traheret ad se, quem scelus prostraverat. Redintegrandum præcinit mortalium Propheta sanctus Habacuc genus, rei Ilujus figuram conspicans divinitas. Ex monte namque, Virgine, inquam, prodiit Infans, cruore nos suo rursum creans. Par prodiisti sponte tu mortalibus, O Christe, corpus attrahens ex Virgine, Venenum ut anguis pestilens depelleres, Omnesque ab atris januis, velut Dens, Ævi perennis ad jubar reduceres.

Ύψιστε, σάρκα προσλαβὼν ἐκ Παρθένου. Τὸν καθάραι τῆς δρακοντίας κάρας, Αγων ἅπαντας πρὸς σέλας ζωηφόρον, Θεὸς πεφυκώς, ἐκ πυλῶν ἀνηλίων. Εθνη τὰ πρόσθεν τῇ φθορᾷ βεβυσμένα, Ολεθρον ἄρδην δυσμενούς πεφευγότα, Ὑψοῦτε χεῖρας σὺν κρότοις ἐφυμνίοις, Μόνον σέβοντες Χριστὸν ὡς εὐεργέτην, Ἐν τοῖς καθ᾿ ἡμᾶς συμπαθῶς ἀφιγμένον. Ρίζης φυεῖσα τοῦ Ἰεσσαὶ, Παρθένε Ὅρους παρήλθες τῶν βροτῶν τῆς οὐσίας, Πατρὸς τεκοῦσα τὸν πρὸ αἰώνων Λόγον, Ως ηὐδόκησεν αὐτὸς ἐσφραγισμένην, Νηδύν διελθεῖν τῇ κενώσει τῇ ξένη. Ἐκ νυκτὸς ἔργων εσκοτισμένης πλάνης, Πλασμὸν ἡμῖν, Χριστέ, τοῖς ἐγρηγόρως Νῦν συντελοῦσιν ὕμνον ὡς εὐεργέτη, Ελθοις πορίζων εὐχερῆ τε τὴν τρίβον, Καθ᾽ ἦν ἀνατρέχοντες, εὕροιμεν κλέος. Απηνὲς ἔχθος τὸ πρὸς αὐτὸν, Δεσπότης Τεμὼν διαμπαξ σαρκὸς ἐν παρουσίᾳ, Ἵνα κρατοῦντος ώλεσε θυμοφθόρου, Κόσμον συνάπτων ταῖς ἀΰλοις οὐσίαις, Τιθεὶς προσηνῆ τὸν τεκόντα τὴν κτίσιν. Ὁ λαὸς εἶδεν, ὁ πρὶν ἡμαυρωμένος, Μεθ᾿ ἡμέραν φῶς τῆς ἄνω φρυκτωρίας, Εθνη Θεῷ δὲ κλῆρον Υἱὸς προσφέρει. Νέμων ἐκεῖσε τὴν ἀποῤῥητον χάριν, Οὗ πλεῖστον ἐξήνθησεν ἡ ἁμαρτία. Ναίων Ἰωνᾶς ἐν μύχοις θαλαττίοις, Ελθεῖν ἐδεῖτο, καὶ ζάλην ἀπαρκέσαι Νυγεὶς ἐγὼ δὲ τοῦ τυραννοῦντος βέλει, Χριστέ, προσαυδῶ τὸν κακῶν ἀναιρέτην, Θάττον μολεῖν σε, τῆς ἐμῆς ῥαθυμίας. υς ἦν ἐν ἀρχῇ πρὸς Θεὸν. Θεὸς Λόγος, Νυνὶ κρατύνει μὴ σθένουσαν την πάλαι, Ἰδὼν φυλάξαι τὴν καθ' ἡμᾶς οὐσίαν Καθεὶς ἑαυτὸν, δευτέραν κοινωνίαν, Αὖθις προφαίνων τῶν παθῶν ἐλευθέραν. κται δι' ἡμᾶς ᾽Αβραὰμ ἐξ ὀσφύος, Λυγρῶς πεσόντας ἐν ζόφῳ τῶν πταισμάτων, Υἱοὺς ἐγεῖραι τῶν κάτω νενευκότων, Ο φῶς κατοικῶν, καὶ φάτνην παρ' ἀξίαν, Νῦν εὐδοκήσας, εἰς βροτῶν σωτηρίαν. Τῷ παντάνακτος ἐξεφαύλισαν πόθῳ, Απλητα θυμαίνοντος Αγκιστρωμένοι Παίδες, τυράννου δύσθεον γλωσσαλγία», Ο Gentes, tenebat quas prius mors obrulas, Ereptæ ab imis Tartari recessibus, Levale dextras hymnicis cum plausibus, Christum colentes omnis auctorem boni, Qui venit ad nos indolens nostris malis Virgo, radix cui pius Jesse fuit, Exeedis omnes terminos mortalium, Ævo priorem dum Patris Adyov paris Transire ut ipse, se novo valvans modo, Clausum per uterum voluit, (expertem viri. Ex noctis actis obrutos caligine Erroris, ac nunc, ab oculis pulso procul Celsissime, carne assumpta de Virgine, Virus purgatum draconici capitis, Ducens omnes ad lucem vivificam, Deus exsistens, ex portis tenebrosis. O gentes, quæ olim corruptione obrutar, Perniciem simul inimici fugistis, Exaltate manus cum plausibus hymnicis, Solum colentes Christum ut benefactorein, Nostro tempore misericorditer profectum. Ex radice nata Jesse Virgo, Terminos prætoriisti mortalium substantiæ, Patris enixa ante sæcula Verbum, Quemadmodum complacuit ipsi, sigillatum Ventrem percurrere vacuitate mirabili. Ex noctis operibus obtenebratis errore, Propitiationem nobis, Christe, vigilanter Nunc complentibus hymnum, ut benefactorem Venias porrigens facilemque callem, Quo percurrentes, inveniamus gloriam. Crudeli inimicitia erga se Dominus, Incisa penitus carne in præsentia, Vim dominantis destruxit ferocissimi, Mundum connectens spiritualibus substantiis, Ponens mansuetum genitorem creaturæ. Populus vidit, qui ante obscuratus, Post diem lumen supernæ facis Gentes aulein Deo hæreditatem Filius affert, Præbens illic ineffabilem gratiam, Ubi plurimum effloruerat peccatum. Habitans Jonas in profundis marinis, Venire precabatur, et procellam destruere Vulneratus ego autem tyrannizantis jacule, Christe, te advoco malorum interemptorem, Citius ut venias ob meam segnitiem. Qui erat in principio apud Deum, Deus Verbum, Nunc corroborat impotentem olim, Conspicatus servire nostram substantiam, Demisso sese, secundam communionem Rursus præmonstrans affectibus liberam. Venit propter nos ex lumbo Abrahæ, Perniciose prolapsos in obscuritate peccatorum Filios suscitatum, inferius vergentium, Lux inhabitans, et præsepe immeritus Nunc sponte tolerans ad mortalium salutem. Omnium regis spreverunt desiderio Infinite nascentis hamati, Pueri tyranni odiosam Deo blasphemiam, INTERPRETATΙΟ. Somno, canentes, summe Rex, laudes tuas Exsolve culpis, ac vianı planai strue, Per quam queamus consequi verum decus. Infesta Christus odia prorsus amputans, Dum mole tectus venit ad nos carnea, Sævam tyranni perdidit potentiam, Mundumque junxit angelis, lenem et Deum Placidumque prorsus reddidit mortalibus. Immersa dense plebs prius caligini, Coeli coruscum conspicit jubar_stupens Gentesque sortem Filio donat Pater Illicque fundit gratiam quam inaximam,

ο ο Οἷς εἴκαθε πῦρ ἄσπετον, τῷ Δεσπότῃ Λέγουσιν· Εἰς αἰῶνας εὐλογητὸς εἶ. Ὑπηρέτας μὲν ἐμμανῶς, καταφλέγει, Σώζει δὲ παφλάζουσα βοιζηδόν νέους, Ταῖς ἑπταμέτροις καύσεσι πυργουμένη, Οὓς ἔστεφε φλόξ ἄφθονος, τοῦ Κυρίου Νέμοντος εὐσεβείας είνεκα δρόσον. Αρωγε Χριστέ, τὸν βροτοῖς ἐναντίον Πρόβλημα, τὴν σάρκωσιν ἀῤῥήτως ἔχων, ᾔσχυνας, ἔλθον τῆς θεώσεως φέρων, Μορφούμενος νῦν, ἧστινος δι' ἐλπίδα *Ανωθεν εἰς κευθμώνας ἤλθομεν ζόφου. Τὴν ἀγριωπὸν ἀκρατῶς γαυρουμένην, *Ασεμνα βακχεύσασαν ἐξοιστρουμένην, Κόσμου καθείλεν πανσθενῶς ἁμαρτίαν, Ού; είλκυσεν πρὶν, σήμερον τῶν ἀρχύων, Σώζεις δὲ σαρκωθεὶς ἐκὼν εὐεργέτα. Μήτραν ἀφλέκτως εἰκονίζουσι κόρης, Οἱ τῆς παλαιᾶς πυρπολούμενοι νέοι. Ὑπερφυῶς κύουσαν ἐσφραγισμένην. Αμφω δὲ ὁρῶσα θαυματουργία μία, Λαοὺς πρὸς ὕμνον ἐξανίστησι χάρις. Λύμην φυγοῦσα τοῦ θεοῦσθαι τὴν πλάνην, Αληκτον ὑμνεῖ τὸν κενούμενον Λόγον, Νεανικῶς ἅπασα σὺν τρόμῳ κτίσις, Αδοξον εὖχος δειματουμένη φέρειν. Ρευστή γεγῶτα, κἂν σοφῶς ἐκαρτέρει. Ηκεις πλανήτιν πρὸς νομὴν ἐπιστρέφων, Τὴν ἀνθοποιὸν ἐξ ἐρημαίων λόφων, «Η τῶν ἐθνῶν ἔγερσις, ἀνθρώπων φύσις, Ῥώμην βιαίαν τοῦ βροτοκτόνου σβέσαι, Ανὴρ φανείς τε καὶ Θεὸς, προμηθεία. Στέργειν μὲν ἡμᾶς ὡς ἀκίνδυνον φόβῳ, Ῥᾷον σιωπὴν, τῷ πόθῳ δὲ, Παρθένε, Ὕμνους ὑφαίνειν συντόνως τεθειμένους, Ἐργῶδές ἐστιν, ἀλλὰ καὶ μῆτερ σθένος, Οση πέφυκεν ή προαίρεσις, δίδου. Τύπους ἀφεγγεῖς, καὶ σκιὰς παρηγμένας, ΤΟ Μῆτερ ἁγνὴ τοῦ Λόγου, δεδορκότες, Νέου φανέντος ἐκ πύλης κεκλεισμένης, Quibus paruit ignis multus, Domino Dicunt: In sæcula benedictus es. Ministros quidem iracunde comburit, Salvat autem fervens impetuose juvenes, Septuplicibus ardoribus audacta, Quos coronabat flamma multa, Domino Præbente pietatis gratia rorem. Auxiliator Christe, mortalium adversarium, Scutum, incarnationem ineffabili modo habens, Confudisti, divitias divinitatis ferens, Formatus nunc: propter cujas spem Desuper in latebras venimus obscuritatis. Asperum, incontinenter superbiens. Sordide debacchans, furens Mundi submersisti omnipotenter peccatum. Quos traxit ante, hodie autem ex retibus Salvas, incarnatus sponte, o benefactor. Matricem non combusti figurant Virginis Antiquæ igne involuti juvenes, Supernaturaliter parientem sigillatam. Utrumque autem faciens miraculo uno Populos ad hymnum excitat gratia. Nocumenta cum fugit ne Deus fieret error, Indesinenter laudat exinauitum Verbum, Juveniliter omnis cum tremore creatura. Ingloriam gloriam timens ferre, Fluxa facta, etsi sapienter exspectabat. Venisti errabundam ad pascuum convertens Floriferum ex desertis collibus, 0 gentium surrectio, hominum naturam Ad robur violentum homicidæ exstinguendum, Virque visus et Deus providentia. Amare quidem nos tanquam non periculosum [ præ timore, Facile est silentium, desiderio autem, Virgo, Laudes texere intensim positas Difficile est: sed etiam, mater, robur, Quanta est affectio, præbe. Formas obscuras, et umbras eductas, () mater pura Verbi, conspicati, Infante viso ex janua clausa, Ubi vigebat maxime scelus prius. Supplex petebat effero Jonas mari, Fluctus ut altos protinus compesceres, Tyranni at ipse saucius telo, precor Venias, malorum, Christe, pulsor omnium, Meque obsidente liberes socordia. Ið Verbum, in ortu quod Deus erat apud Deum, Substantiam nunc roborat nostram, videns Priscam tueri quod satis nequivimus Seseque sternens, alterum commercium Monstrat, vacet quod motibus præturbidis. Ob nos jacentes in nigro scelerum luto, Ex Abrahami prodiit lumbis, humi Ex provolatis liberos ut excitet. In luce quique degit, ad presepium, Nostræ salutis ergo, nunc delabitur. Amore summi Numinis juvenes pii Exæstuantes, impias regis minas Sprevere, serus quem irror succenderat. His cessit ignis: hi Deo, Per sæcula Benedictus es tu præpotens numen, canunt. Urit ministros hic quidem: contra piis Parcit juvenibus, admodum fervens licet, Auctusque septem partibus solito altius, Justar coronæ queis ingens erat rogus. Virtutis ergo nam dabat rorem Deus. Adjutor, losti, Christe, tu mortalium Grande intulisti dedecus carnem gerens. Deitatis ipse nam velis nasceus opes Cujus quidem spe cœlitus nostrumi genus lllectum, in imam decidit caliginem. Noxam ferocem, quæ nimis, plus et nimis, Superbiebat, vi tua summa, Delis, Ab orbe longe depulisti. Retibus Et quos tenebat hæc suis prius, modo, Dum sponte carnem suscipis, tu liberas. Matricem adumbrant Virginis juvenculi, Quos nil, volatos in rogo, læsit rogas.

Δοξούμενοι τε τῆς ἀληθείας φάους, Επαξίως σὴν εὐλογοῦμεν γαστέρα. Πόθου τετευχώς, καὶ Θεοῦ παρουσίας, Ο χριστοτερπὴς λαὸς ἠξιωμένος, Νῦν ποτνιᾶται τῆς παλιγγενεσίας, Ως ζωοποιοῦ, τὴν χάριν δὲ, Παρθένε, Νέμοις, ἄχραντε, προσκυνῆσαι τὸ κλέος. ΤΟΥ ΑΥΤΟΥ ΕΙΣ ΘΕΟΦΑΝΙΑ, Οὗ ἀκροστιχίς Σήμερον ἀχράντοιο βαλών θεοφεγγεῖ πυρσῷ, Πνεύματος ἐνθάπτει νάμασιν αμπλακίην, Φλέξας παμμεδέοντος ἐὺς παῖς, ἐπιδων δὲ, Υμνηταῖς μελέων τῶνδε δίδωσι χάριν. Στείβει θαλάσσης κυματούμενον σάλον, Ηπειρον αὖθις Ισραήλ δεδειγμένον, Μέλας δὲ πόντος τριστάτας Αἰγυπτίων, Έκρυψεν ἄρδην υδατόστρωτος τάφος, Ρώμη κραταιά δεξιᾶς τοῦ Ὑψίστου. Ορθρου φανέντος τοῖς βροτοῖς σελασφόρου, Νῦν ἐξ ἐρήμου πρὸς ῥοὰς Ἰορδάνου, "Αναξ ὑπέσχες ηλίου σὸν αὐχένα, χώρου ζοφώδους τὸν γενάρχην ἁρπάσαι, Ρύπου τε παντὸς ἐκκαθάραι τὴν κτίσιν. Αναρχε, ρείθροις συνταφέντα σοι, Λόγε, Νέον περαίνεις, τὸν φθαρέντα τῇ πλάνῃ. Ταύτην ἀφράστως πατρόθεν δεδεγμένος, Οπα κρατίστην οὗτος ἠγαπημένος, Ισος τέμοι παῖς χρηματίζει τὴν φύσιν. Οσοι παλαιῶν ἐκλελύμεθα βρόχων, Βορᾶς λεόντων συντεθλασμένων μύλας, ᾿Αγαλλιῶμεν, καὶ πλατύνωμεν στόμα, Λόγῳ πλέκοντες ἐκ λόγων μελωδίας, ῳ τῶν πρὸς ἡμᾶς ήδεται δωρημάτων. Νέκρωσιν ὁ πρὶν ἐμφυτεύσας τῇ κτίσει, Θηρὸς κακοῦργος σχηματισθεὶς εἰς φύσιν, Επισκοτείται σαρκικῇ παρουσίᾳ, Ορθρῳ φάναντι προσβαλών τῷ δεσπάτη, Θλὰν τὴν ἑαυτοῦ δυσμενεστάτην κάραν. Ελκει πρὸς αὐτὸν τὴν θεόδμητον φύσιν, Γαστρὸς τυράννου συγκεχωσμένην όροις. Γεννᾶται αὖθις γηγενῶν ἀναπλάσει, Λόγον Ο Ο Digni effecti veritatis luce Digne tuum benedicimus ventrenı. Desiderium sortitus et Dei praesentiam, Christi latus populus factus dignus, Nunc precatur, regenerationis Ut vivificæ gratiain, o Virgo Pura tribuas, adorare gloriam. Cujus principium versuum Hodie profligans divine folgenti face, Spiritus puri sepelit in aquis peccatum, Comburens omnium dominantis bonus Filius; pro [ pilius autem, Cantoribus cantuum horum præbet gratiam. Ambulat maris procellosum salum, Terram rursus Israel ostensam Niger autem pontus duces Egyptios Tegit simul aquistratus tumulus Robore forti dextræ Excelsi. Aurora visa mortalibus lucifera Nunc ex deserto ad fluxus Jordanis, Rex submisisti solare collum tuum, Ut ex loco obscuro generis principem raperes, Sordeque omni expurgares creationem. O sine principio, fusibus consepultum tibi, Verbum, Juvenem facis, corruptum deceptione, Hanc Ineſſabiliter a Patre accipiens Vocem optimam, Hic amatus Equalisque mihi Filius exsistit natura. Quot ex antiquis soluti sumos laqueis, Ex voralu leonum, quorum fratae maxilla, Exsultemus, et dilatemus os Sermone, plectentes ex sermonibus cantilenas, Quo a nobis lætificatur donis. Mortem qui prius insevit creaturæ, Feræ malèfactor figuratus in naturam, Obscuratur carnali adventu, Ut aurora, apparenti appropinquans domino, Frangeret suum inimicissimum caput. Trahit ad seipsum structam a Deo naturam, Ventris tyranni confossam terminis. Regenerat rursus terrigenis reformatione, Namque illa mire Virgo, dum parit, manet. Unoque faciens hæc duo miraculo, Gentes ad hymnos gratia omnes excitat. Errore pulso, falsa quem spes duxerat Divinitatis, condita omnis res, Luanientem se, cauit semper trenens. Decus indecorum ferre nain, cum fluxa sit, Tiinet: tametsi speret hoc tandem fore. Accedia ad nos, excitator gentium, Nostrum reducas ut genus, vagum loca Per sola, montes et cavos, ad pascuum Roburque frangas hostis infestissimi, lomo dum simul tu cerneris, simul Deus. Proclive certe est, ac vacans periculo Tacere: laudes al tuas, velut decet, Virgo, laudes arduum contexere. Divina verum Mater has vires mihi Præbe, meo quæ sint pares affectui. casta Verbi Mater, obscuros typos, Umbrasque, Christo janua clausa edito, Cum conspicemur, ac Dei jam inunere, Lux veritatis luceat nobis, tuumn, Proinde ventrem laudibus sustollimus. Voto potita jam suo, præsentia Deique, Christo læta plebs nunc expetit Vitalis unde dona, queis regiguimur. Tu, Virgo pura labis, hoc nobis velim Dones, colanus ut pie tuum decus. D. Joannis Damasceni de Epiphania, iambi penta stichi: quorum primæ litteræ in Græco hæc duo dysticha efficiunt. Humanas hodie maculas et crimina Christus Pneumatis ætherco lumine mergit aquis.

Εργον φέριστον ἐκτελῶν ὁ Δεσπότης. Ικται γὰρ αὐτὴν ἐξαλεξῆσαι θέλων. Πυρσῷ καθαρθείς μυστικῆς θεωρίας, Ὑμνῶν προφήτης τὴν βροτῶν καινουργίαν. Ρήγνυσι γῆριν πνεύματι κροτουμένην, Σάρκωσιν ἐμφαίνουσαν ἄῤῥητον λόγου, τῇ τῶν δυναστῶν τὰ κράτη συνετρίβη. Πεμφθεὶς πρὸς Πατρὸς παμφαέστατος Λόγος, Νύκτος διώξαι τὴν καχέσπερον σχέσιν, Εκριζον ήκεις, καὶ βροτῶν ἁμαρτίαν, γίας συνελκύσαι τε τῇ σῇ βαπτίσει, Μάκαρ, φαεινούς ἐκ βοῶν Ἰορδάνου. Αὐτὸν προσιδὼν τὸν περίκλυτον λόγον, Τρανῶς ὁ κήρυξ ἐκδοᾶται τῇ κτίσει, Οὗτος προών μου, δεύτερος τῷ σαρκίψ, Σύμμορφος ἐξέλαμψεν ἐνθέῳ σθένει, Εχθιστον ἡμῶν ἐξελεῖν ἁμαρτίαν. Νομὴν πρὸς αὐτὴν τὴν φερέσβιον φέρων, Θηρᾷ, δρακόντων φωλεοῖς ἐπιτρέχων, "Απλητα κύκλα καββαλών Θεός Λόγος, Πτέρνῃ τε τὸν πλήττοντα παμπήδην γένος, Τοῦτον καθειργνύς, ἐκσαώζει τὴν κτίσιν. Εχθροῦ ζοφώδους καὶ βεβορβόρωμένου Τὸν καθάρσει Πνεύματος λελουμένοι, Νέαν προσωρμίσθημεν ἀπλανῆ τρίβον, Αγουσαν ἀπρόσιτον εἰς θυμηδίαν, Μόνοις προσιτήν, οἷς Θεός κατηλλάγη. ᾿Αθρῶν ὁ πλάστης ἐν ζόφῳ τῶν πταισμάτων, Σειραῖς ἀφύκτοις, δν διαρθροί δακτύλοις, Ο Ιστησιν ἀμφ' ὤμοισιν ἐξάρας άνω, Νῦν ἐν πολυῤῥύτισι δίναις ἐκπλύνων, Αίσχους παλαιοῦ τῆς ᾿Αδάμ καχεξίας. Μετ' εὐσεβείας, προσδράμωμεν εὐτόνως, Πηγαῖς ἀχράντοις δεύσεως σωτηρίου, Λόγον κατοπτεύοντες ἐξ ἀκηράτου, *Αντλημα προσφέροντα δίψης ἐνθέου, Κόσμου προσηνῶς ἐξακεύμενον νόσον. Ιμερτὸν ἐξέφηνε σὺν πανολβίῳ Ηχῳ Πατὴρ, ἐν γαστρὶς ἐξηρεύξατο. Ναί φησιν οὗτος συμφυής γόνος πελῶν, Φώταυγος ἐξώρουσεν ἀνθρώπων γένους, Λόγῳ, Opus optimum reficiens Dominus Venit enim ipsam juvare volens. Igni curatus mysticæ speculationis Laudans propheta mortalium innovationem, Frangit vocem spiritu applausam, Incarnationem ostendente ineffabilem Verbi, Quo dominorum potentiæ contritæ sunt. Missum a Patre quam illustrissimum Verbum, Noctis ut insectareris malæ vesperæ retentionem, Ab radice venis, et mortalium peccatum, Filios ut simul trahas two lavacro, Beate, fulgentes ex Quentis Jordanis. Ipsum intuens perinclytum Verbum Manifeste præco exclamal creaturæ Hic præexsistens mihi, secundus caruncula, Conformis splenduit divino robore, Ut inimicissimum nostrum destrueret peccatum. Pascuum ad ipsum nos vivificum ferens Venatur, draconum nidis incurrens, Infinitos, circulos dejiciens, Deus Verbum, Calcaneoque percutientem omne genus, Hunc incarcerans, salvat creaturam. Ab inimici obscuri et inquinati Veneno, purgatione Spiritus loti, Novam appulimus erroris expertem callem, Ducentem acerbam ad delectationem, Solis propinquam, quos Deus pacificavit. Videns formator in obscuritate peccatorum Catenis ineluctabilibus, quem efinxit digitis, Humeris imponit, attollens supra, Nunc in multifluis vorticibus eluens Dedecore ab antiquo Adam ægritudinis. Cum pietate accurramus festinanter Ad fontes immaculatos Auenti salutaris, Verbum aspicientes, ex immaculato Haustum afferentem sitis divinæ, Mundi clementer medicamentum morbo. Desideratum manifestavit cum prædivite Voce Pater, quem ex ventre eructavit, Nempe dicit: Hic congenitus Filius exsistens Splendens exivit ex bominum genere, Si cur hac nobis concedat munera, quæris, Hoc bonitas fecit, fecit amorque mei. Incedit audens per procellosum mare, Terram repente redditum, plebs Israel. Egyptiorum copias at funditus, Instar sepulcri, texit iratum mare, Dextræ Tonantis viribus fortissimis. Hae luce, lucem qua tulit mortalibus, Jordanis undis, Christe rex, tuum caput Submittis, atri sedibus tristissimis Orci parentem generis ut nostri extrahias, Cunciisque purges criminum nos sordibus. Me, consepultum balneo in sacro tibi, Renovas, dolo quem perfido corruperat Versutus bostis audiens vocem Patris Demissam ab alto: Natus es charus meus Mecumque prorsus par tibi substantia. Laqueis soluti qui sumus prioribus, Dentem ac leonum fugimus trucissimum, Solvamus ors, gaudium cor occupet. Verbo offeramus verba: queis melodiæ Lalatur instar, redditæ donis suis, Necem ante nobis callidus qui severat Hostis, figuram cum subiisset bestia, Carnem induente contrahit caliginem Christo miserque, dum snum dominum petit, Infringit ipse perfidum caput suum. Mortale nostrum conditum Dei manu Genus, a tyranno devoratum, ad se trahit Christus, iterum, ut nos recreet, dum gignitur, Peragens opus, quo majus haud dici queat. Nam venit ad nos, ferret ut nobis open). Conspectionis mysticæ clara face Vates remotis sordibus, divinitus Genus refictum concinens mortalium, De carne verba faclitat sumpta a Robar tyranni funditus quæ sustulit. Patre missum lucidum Verbum tuo

Λόγος τέ μου ζῶν, καὶ βροτός προμηθεία. Ἐκ ποντίου λέοντος ὁ τριέσπερος ξένος, Προφήτης εγκάτοις φλοιδόμενος, Αὖθις προῆλθε τῆς παλιγγενεσίας, Σωτηρίαν δράκοντος ἐκ βροτοκτόνου, Πᾶσι προφαίνων, τῶν χρόνων ἐπ' ἐσχάτων. Ανειμένων πόλοιο παμφαῶν πτυχῶν, Μύστης ὁρᾷ πρὸς Πατρὸς ἐξικνούμενον, Μένον τε Πνεῦμα τῷ παναχράντῳ λόγῳ, Ἐπελθὸν ὡς πέλειαν ἀφράστῳ τρόπῳ, Δήμοις τε φαίνει προσδραμὸν τῷ Δεσπότῃ. Έφλεξε ῥεῖθρῳ τῶν δρακόντων τὰς κάρας, Ο τῆς καμίνου την μετάρσιον φλόγα Νέους φέρουσαν εὐσεβεῖς κατευνάσας, Τὴν δυσκάθεκτον ἀχλὺν ἐξ ἁμαρτίας, Ολην πλύνει δὲ τῇ δρόσῳ τοῦ Πνεύματος. Σὲ ζωγραφούσαν την Ασσύριον φλόγα, Εκστῶσαν ίστης εἰς δρόσον μετηγμένην, "Υδωρ ὅθεν νῦν ἀμφιέσσαο φλέγον, Σίντον κάκιστον, Χριστέ, πρὸς κεκευθμένον, Πρὸς τὴν ὅλισθον ἐκκαλούμενον τρίβον. Απορραγέντος τοῦ Ἰορδάνου πάλαι, Ἰσθμῷ περᾶται λαός Ισραηλίτης, Σὲ τὸν κράτιστον εμφοροῦντα τὴν κτίσιν, Ἠπειγμένως νῦν ἐν ῥοαῖς διαγράφων, Πρὸς τὴν ἄῤῥευστον, καὶ ἀμείνονα τρίβον. Ιδμεν τὸ πρῶτον τὴν πανώλεθρον κλύσιν, Οικτρῶς σε πάντων πρὸς φθορὰν παρεισάγειν, Ο τρισμέγιστα χρηματίζων καὶ ξένα, Νῦν δὲ κλύσαντα, Χριστέ, τὴν ἁμαρτίαν, Δι' εὐπάθειαν καὶ βροτῶν σωτηρίαν. Ελευθέρα μὲν ἡ κτίσις γνωρίζεται. γιοὶ δὲ φωτὸς οἱ πρὶν ἐσκοτισμένοι Μόνος στενάζει τοῦ σκότους ὁ προστάτης. Νῦν εὐλογείτω συντόνως τὸν αἴτιον, Ἡ πρὶν τάλαινα τῶν ἐθνῶν παγκληρία. Λόγον Λόγον. Verbumque meum” vivens, et homo providentia. Ex marino leonis trèvesper hospes Propheta, visceribus decorticatus, Rursus exivit, regenerationis Salutem dracone ex mortalicida Omnibus præmonstrans temporibns in ultimis. Apertis poli perillustribus Januis, Discipulus videt a Patre venientem, Manentemque Spiritum in perpuro Verbo, Venientem ut columbam ineffabili modo, Populisqne ostendit accurrentem Domino. Adussit fluento draconum capita, Is qui fornaeis sublimem flammam Juvenes ferentem pios sopivit. Difficiles comprehensu tenebras ex peccato Totas, lavatque rore Spiritus. Te figurantem Assyriam flammam Stupefacientem sistis in rorem deductam, Aquam unde nunc indutus es urentèm, Diabolum pessimum, Christe, absconditum, Ad lubricam evocantem viam. Effracto Jordane olim, Isthmum transit populus Israelita, Te fortissimum inferentem creaturam, Festinanter nunc in fluxibus describens, Ad Buxu expertem et meliorem viam. Scimus primum perniciosum diluvium Misere te omnium ad destructionem inducere, O quam maxima faciens et admirabilia! Nunc autem obruentem, Christe, peccatum Ob misericordiam et mortalium salutem. Libera quidem creatura cognoscitur, Filiique lucis ante obtenebrati, Solus gemit tenebrarum præfectus. Nunc benedicat enixe auctorem, Quæ prius misera fuit gentium omnis generatio. Venis, repellas noctis ut caliginem Tetram, meumque deleas prorsus genus; Tuique dono mystici baptismatis Piam ex fluentis filius Jordanicis. Hunc conspicatus inclytum præco Altis ad omnes vocibus clamat: Prior Hic me est at idem carne me recentior, Parique forma fulsit, ut nostrum scelus Quidvis potente deleat potentia. Vitale ad ipsum pascuum nos eſſerens, Venatur, ipsos anguium subiens specus. Millena sternens agmina Dei Filius Quique ante plantam vulnerabat omnium, Hunc ipse claudens, liberat quos condidit. Hostis nigrantis, atque sordidissimi, Baptisma virus depulit: nosque in viam Erroris omnis nesciam pervenimus, Quæque ad perenne gaudium ducit, quod his Solis, pepercit queis Tonans, est pervium. Cerneus in atra criminum caligine Strictum catenis Conditor quem finxerat, Humeris in altum tollit hunc suis, aqua Ipsius omnem criminum labem eluens, Primi parentis noxa quam contraxerat. Jam mente sancta, concitisque gressibus Fontem petamus lustricum baptismatis,. Verbum intuentes, quod quidem sanctæ siti Haustum levandæ porrigit, morbum gravem, Mundum occupabat qui prius, longe fugans. Desideratum voce cum clarissima Pater indicavit, ventre quem ructaverat. Hic, inquit, est par qui mihi substantia, Illuminator exstitit mortalium, Verbumque viveus est meum, dehinc homo. Ceti fuisset noctibus pius tribus. Cum clausus olim vates in præcordiis, Redivit illinc scilicet fore indicans, Satanæ ut, per undas mysticas, ex faucibus Emergeremus sæculis novissimis. Coeli reclusis januis præfulgidis, Patre missum Spiritum vates videt, Atque incidentem sordibus porro Instar columbæ ceruit hunc, inquam, æthere Venientem ab alto, monstrat et præsentibus. Draconum adussit mysticis lymphis capul, Flammam camini qui potens, antiquitus Juvenes ferebat quæ pios, exstiuxerat Tenebrasque densas, noxa quas nobis tulit, Nunc rore pellit Spiritus sanctissimi. Assyriorum reddidisti roscidam Flammam, gerebat, Christe, quæ typum tui. Unde induisti nunc adurentes aquas

4 Τριττοί θεουδεῖς ἐμπύρως δροσούμενος, Αἰγλῆντα τριτταῖς παμφαῶς ἀγιστίαις, Σαφῶς ἐδήλουν τὴν ὑπέρτατον φύσιν, Μίξει βροτεία, πυρπολούσαν ἐν δρόσω, Εὐκτῶς ἅπασαν τὴν ὀλέθριον πλάνην. Λευχειμονείτω πᾶσα γήϊνος φύσις, Ἐκ πτώσεως νῦν οὐρανῶν ἐπηρμένη. ῷ γὰρ τὰ πάντα συντετήρηται Λόγῳ, Νάουσα ῥείθροις ἐκπλυθεῖσα πταισμάτων, Τῶν πρὶν πέφευγε παμφαῶς λελουμένη. Ὢ τῶν ὑπὲρ νοῦν τοῦ τόπου σου θαυμάτων, Νύμφη πάναγνε, Μῆτερ εὐλογημένη, Δι' ἧς τυχόντες παντελούς σωτηρίας, Ἐπάξιον κροτοῦμεν ὡς εὐεργέτην, Δῶρον φέροντες ὕμνον εὐχαριστίας. Ιδμεν τὰ Μωσεῖ τῇ βάτῳ, δεδειγμένα, Δεῦρο ξένοις θεσμοῖσιν ἐξειργασμένα, Ὡς γὰρ σέσωστο πυρφορούσα Παρθένος, Σελασφόρον τεκοῦσα τὸν εὐεργέτην, Ἰορδάνου τε ῥεῖθρα προσδεδειγμένα. Χρίεις τελειῶν τὴν βρότειον οὐσίαν, "Αναξ ἄναρχε, Πνεύματος κοινωνία, Ροαῖς ἀχράντοις ἐκκαθάρας, καὶ σκότους Ἰσχὺν θριαμβεύσας τε τὴν ἐπηρμένην, Νῦν εἰς ἄληκτον ἐξαμείβαιαι βίον. ΤΟΥ ΑΥΤΟΥ ΕΙΣ ΤΗΝ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΝ, Οὗ ἀκροστιχίς. Θειογενές Λόγε, Πνεῦμα παράκλητον πάλιν ἄλλον, Ἐκ γενέτου κόλπων ήκας ἐπιχθονίοις. Οἷα πυρὸς γλώσσῃσι φέρον θεότητος άθλου, Σῆμα τῆς φύτλης, καὶ χάριν ὑμνοπόλοις. Ο Tres divina specie ignoscentes rorati, Splendidum tribus illuminose gloriis Aperte manifestant altissimam naturam, Mistionem mortali igni vertentem in rore, Optabiliter omne pèrniciosum erratum. Albo induatur omnis terrestris natura, Ex casu nunc supra cœlos elata quo enim omnia servata sunt Verbo, Fluentibus fluentis abluta peccatis, Quae ante fugit persplendide lota. O propter immania partus tui miracula, Sponsa perpura, Mater benedicta, Ob quam assecuti perfectam salutem, Dignum plaudimus ut benefactorem, Donum ferentes hymnum gratiarum actionis. Scimus quæ Moysi in rubo ostensa sunt, Hic miris legibus perfecta. Sic enim salvata est ignifera Virgo, Radiantem enixa benefactorem, Jordanisque Quenta significata. Ungis perficiens mortalem substantiam, Rex sine principio, Spiritus communione Fluxibusque immaculatis expurgans, et tenebris, Ac robur vilipendens elatum, Nunc ad indesinentem retribuis vitam. Cujus principium versuum. O Deigenum Verbum, Spiritum advocatum rursus [ alium Ex genitoris sinibus misisti terrestribus in igneæ linguæ specie ferentem Deitatis materiæ [expertis Signum tuæ generationis, et gratiam cantoribus. Adversus hostem dimicans absconditum, Iter attrahentem fraude nos ad lubricumi. Jordanis olim cœlitus ruptis aquis, Illesa transit (mira res) plebs Israel, Tui figuram sic gerens, cito pede Qui nos per undas lustricas baptismatis Fluxu camente collocas in semita. Te scimus olim, Christe rex, et maxima Planeque mira perpetrans, cunctos aquis Orbem per omnem perdidisse ultricibus Contra obruisse nunc aquis nostrum scelus, Nostri misertus dum saluti prospicis. Jam liber omnis est chorus mortalium, Nalique lucis,ante qui prorsus nigri. Princeps gemiscit unicus caliginis. Hujusce summis igitur auctorem boni Miseræ ante gentes laudibus nunc evehant. Tres, roris instar flamma queis ardeus erat, Per sanctitates triplices clarissime Summam indicabant nuininis substantiam, Quæ juncta carni pestilens feliciter In rore puro concremat quodvis scelus. Alba induatur veste nunc mortalium Natura, lapsu jam excitata olympico. Vi namque Verbi, quod tuetur omnia, Puras per undas mystici baptismatis Turpes priorum criminum abstergit notas. Captum antecellit mentis humanæ tuns, Virgo, partus, et pareus sanctissima Per quam salutein consecuti cœlitus, Te laude summa tollimus jure optimo, Munus ferentes laudis Eucharisticam. Hic more facta sunt novo, quæ maximus Quondam indicavit in rubo Mosi Deus. Sic namque Virgo nil mali sensit, Terens Ignem, micantem Filium cum protulit. Typum gerebat et rubus baptismatis. Eterne princeps, tum chorum mortalium Peragens jungis, Spiritus commercio, Puris Quentis abluens: ac de duce Victo trimphans horridæ caliginis, Nunc nos ad ævum ducis expers termini. Ejusdem de Pentecoste iambi pentastichi, quorum primæ litteræ hæc duo dysticha in Græco eſfi ciunt. Christe, Paracletus nunc nobis mittitur alter, gremio venieus Patris ab arce poli. Joannis nostri Damasceni non esse quidam putant: nec injuria. Vide Allatium in Prolegomo nis n. 79.

Θείῳ καλυφθεὶς ὁ βραδύγλωσσος γνόφω, Εῤῥητόρευσε τὸν θεόγραφον νόμον. Ιλὺν γὰρ ἐκτινάξας όμματος νέου, Ορᾷ τὸν ὄντα, καὶ μυείται Πνεύματος Γνῶσις γεραίρων ἐνθέοις τοῖς ᾆσμασιν. Εφη τὸ σεπτὸν καὶ σεβάσμιον στόμα, Νοσφισμὸς ὑμῖν οὐ γενήσεται, φίλοι. Ἐγὼ γὰρ εἰς πατρον ύψιστον θρόνον Συνεδριάζων, ἐκχεῶν τοῦ Πνεύματος Λάμψαι ποθοῦσι τὴν χάριν τὴν ἄφθονον. Ὅρος βεβηκὼς ἀτρεκέστατος Λόγος, Γαληνόμορφον ἐκτελεῖ τὴν καρδίαν Εργον γὰρ ἐκπεράνας εύφρανε φίλους, Πνοῇ βιαίᾳ, καὶ πυρὸς γλωττήμασι, Νείμας τὸ Πνεῦμα Χριστὸς, ὡς ὑπέσχετο. Έῤῥηξε γαστρὸς ἠτεκνωμένης πέδας, Υβριν τε δυσκάθεκτον εὐτεκνουμένης, Μόνη προσευχὴ τῆς προφήτιδος πάλαι, *Αννης φερούσης πνεῦμα συντετριμμένον, Πρὸς τὸν δυνάστην, καὶ Θεὸν τῶν γνώσεων. Αληπτός ἐστιν ἡ θεαρχικωτάτη. Ρήτορας γὰρ ἐξέφηνε τοὺς ἀγραμμάτους, *Αλις σοφιστάς συστομίζοντας λόγῳ, Καὶ τῆς βαθείας νυκτὸς ἐξαιρουμένους, Λαοὺς ἀπείρους ἀστραπὴ τοῦ Πνεύματος. Ην ἐκπορευτὸν ἐξ ἀγεννήτου φάους, Τὸ πανσθενουργόφωτον ἄφθιτον σέλας, Οὗ τὴν δι' Υἱοῦ Πατρικῆς ἐξουσίας, Νῦν ἐμφανίζει συμφυή φρυκτωρίαν, Πυρώδης ἦχος ἐν Σιὼν τοῖς ἔθνεσιν. *Αναξ ἀνάκτων οἷος ἐξ οιου μόνος, Λόγος προελθὼν Πατρὸς ἐξ αναιτίου, Ισοσθενές σου Πνεῦμα τοῖς ἀποστόλοις. Νημερτὲς ἐξέλαμψας ὡς εὐεργέτης, Αδουσι δόξαν τῷ κράτει σου, Κύριε. Λουτρὸν τὸ θεῖον τῆς παλιγγενεσίας, Λόγῳ χεραννύς συντεθειμένη φύσει, Ομβροβλυτείς μοι ῥεῖθρον ἐξ ἀκηράτου, Νενυγμένης σου πλευρᾶς, ὦ Θεού Λόγε, Επισφραγίζων τῇ ζέσει τοῦ Πνεύματος. Λόγος, Divina tectus tardilinguis nebula, Elocutus est a Deo scriptam legem Materia enim abjecta, oculis mentis Videre cum qui est discit, Spiritus Cognitionem laudans divinis cantibus. Dixit severum et venerandum os, Divisio vobis non fiet, o amici Ego enim ad paternum excelsum thronum Confidens effundam Spiritus Splendere desiderantibus gratiam infinitam. Terminus perfectus verissimum Verbum Tranquillæ formæ implet cor Opere enim expleto lætificavit amicos Flatu violento, et ignis glossematis Dato Spiritu, Christus ut pollicitus est. Effregit ventris sterilis vincula, Injuriamque intolerabilem fecundæ Sola oratio prophetissæ olim Annæ, ferentis spiritum contritum Ad potentem et Deum scientiarum. Incomprehensibilis est divinissimus principatus. Rhetores enim demonstravit illitteratos, Satis sophistas mutire faciendo sermone, Et a profunda nocte extrahendo Populos infinitos fulgur Spiritus. Erat procedens ex ingenita luce Omnipotenter lucificus incorruptusque splendor, Cujus per Filii paternam substantiam Nunc manifestat cognatain facem c Iguita vox in Sion gentibus. Rex regum, solus ex solo, solum Verbum procedens a Patre causæ experte, Equipotentem tuuni Spiritum apostolis Vere illustrando misisti, ut benefactor Cantantibus potentiæ tuæ glorianı, o Domine. Balneum divinum regenerationis Verbo miscens compositæ naturæ, Suppeditas mihi aquam ex incorsupio Vulnerato tuo latere, o Dei Verbum, Sigillans fervore Spiritus. Numinis Indicium linguis flammantibus edi Ipse sui, sanctis valibus atque favet. Divina opertus nube, lingua tardior, Moses Tonantis protulit legein suis. Hic namque mentis lumen expurgans suæ, Entem intuetur, notionem Spiritus Discitque, honorans cantibus piis Deum. Dixit cohortem Christus ad charan suam, Non vos, amnici, deseram, mibi credlite Namque in paterno confidens ego throno, Paucis adhinc diebus in vos Spiritus Immensa dona prodiga fundam manu. Subvectus altum Christus in montem Sion, Tranquillitate corda perfundit pia. Perfunctus opera nam sua, oblectat suos Vehemente flatu, et igneis linguis item, Impertiens his Spiritum, ut promiserat. Uteri inferacis fregit olim compedes Contra feracis fregit insolentiam Vox sola supplex, Anna quain profuderat, Pectus dolore deferens fractum gravi Ad Præpotenten, numen et scientim. Captum antecedit mentis humanæ Deus, Illitteratos rhetoras nam reddidit Doctorum at ora perculit loquacia. Ac nocte densa Spiritus fulgur sacri, Quas nemo gentes supputarit, liberal. Ex luce non genita potens rerum omnium, Parensque lucis prodiit micans jubar, Cujus paternæ ac Filii substantiæ Parem atque eamdem nunc facem sonus igneus Haud monstrat obscure in Sione gentibus. Summe dominatur, solus ex solo, Progressns a parente cause nescio, Equale Pneuma quod tibi est potentia, Vere dedisti discipulis charis tuis, Tuam, potens rex, gloriam cauentibus. Tu regenerationis balneum sacrum Şermone miscens per duas res dispares, Ex vulnerato latere ter sancto tuo,

ο Κάμπτει τὰ πάντα τῷ Παρακλήτῳ γόνυ, Γόνῳ τε Πατρὸς Πατρὶ συμφυεστάτω. Ἐν γὰρ προσώποις οἶδε τρίτοις ούσιαν Νημερτὲς ἀπρόσιτον, ἄχρονον, μίαν. Έλαμψε φῶς γὰρ, ἡ χάρις τοῦ Πνεύματος. Τελεῖσθε πάντες τῇ θεαρχικωτάτῃ, Όσοι λατρευται τρισσοφεγγους οὐσίας. Υπερφυῶς τελεῖ γὰρ ὡς εὐεργέτης, Καὶ πυρσομορφοι Χριστὸς εἰς σωτηρίαν, Ολην πορίζων τὴν χάριν τοῦ Πνεύματος. Λυτήριον κάθαρσιν ἁμπλακημάτων, Πυρίπνοον δέξασθε Πνεύματος δρόσον, Ω τέκνα φωτόμορφα τῆς Ἐκκλησίας. Νῦν ἐξ Σιὼν γὰρ ἐξελήλυθεν νόμος, Η γλωσσοπυρσόμορφος Πνεύματος χάρις. Καθώς περ ηὐδόκησεν αὐτεξουσίως, Αδέσποτον κάτεισι Πνεῦμα Πατρόθεν. Σοφίζον ἐν γλώσσῃσι τοὺς ἀποστόλους, Επισφραγίζον τὸν φερέσβιον Λόγον, Πατρόθεν ὀξύμορφον, ὃν Πατὴρ ἔφη. Ἰῆτο τὰς φρένα; μὲν ἐξ ἁμαρτίας, Χαὐτῷ κατεσκεύαζε, τῶν ἀποστόλων, Θεός Λόγος, πάνταρχος ἀχράντῳ δόμε Ομοσθενοῦς δὲ καὶ συνουσιωμένου, Νῦν ἐγκατοικίζεται Πνεύματος φάος. Πλασμὸς ἡμῖν, Χριστέ, καὶ σωτηρία, Ο δεσπότης έλαμψας ἐκ τῆς Παρθένου, "Ιν' ὡς προφήτην θηρὸς ἐκ θαλαττίου, Στένων, τῆς φθορᾶς διαρπάσῃς, Ολον τὸν Ἀδάμ, παγγενή πεπτωκότα. Ἱμερτὸν ἡμῖν εὐθὲς ἐν τοῖς ἐγκάτοις Αιωνίως έξουσι Πνεῦμα καινέσοις, Πατριπροβλήτως πάντοθεν συνημμένον, Υλης ἀπεχθοῦς καυστικὸν μολυσμάτων, Ρύπου τε παντὸς ῥυπτικόν, παντοκράτορ, Ορεκτὸν ἀξίωμα τοῖς ἀποστόλοις Σιωνίταις μίμνουσί σου παρουσίαν, Γνώρισμα, Πνεῦμα, πατρογενήτου Λόγου, Λέσχην ἀπηνῆ ἐθνῶν ποππυσμάτων, Ωκιστα δεικνύς πυρηνέως καθιδρύῃ. Σύμφωνον ἐθρόησεν ὀργάνων μέλος, Σέβειν, τὸ χρυσότευκτον άψυχον βρέτας Ο βλέτας, βλέπος, Flectunt omnia consolatori genu, Filioque Patris, Patri cognatissimo. In personis enim novit tribus substantiam Vere inaccessibilem, temporis exsortem, unamı. Illuxit enim tumen gratia Spiritus. Servitis omnes divinissimo principatui, Quot servi estis triluminis substantiæ. Supernaturaliter enim perficit ut benefactor, Et igneam formam Christus dat în salutem, Totam porrigens gratiam Spiritus. Solubilem purgationem criminum, Ignitum accipite Spiritus rorem, O Glii luciformes Ecclesiæ Nunc enim ex Siou exivit lex, Igneæ lingua forma, Spiritus gratia. Sicut dignum patuit sponte sua liberaliter, Domino carens descendit Spiritus a Patre, Sapientes faciens in linguis apostolos, Sigillans in illis vitæferum Verbum, Patre acutiformi, quod Pater dixit. Curabat mentes quidem a peccato Et sibi apparabat apostolorum, Deus Verbum, omnium princeps, iminaculata domo; Equabilis roboris autem et consubstantialis, Nunc informatur Spiritus lumen. Propitiatio nobis, Christe, et salus Præsens illuxisti ex Virgine, Ut, tanquam prophetam ex feræ marinæ Pectoribus Jonam, a corruptione eriperes Totum Adain cum omni genere cadentem. Desideratum nobis rectum in interioribns Eterne habituris Spiritum innoves, Patre procedentemn undique copulatum, Materiæ inimica combustilem inquinationem, Sordisque omnis purgativan, o omnipotens. Appetibilis dignitas apostolis Sionensibus, exspectantibus tuam præsentiam, Nota, Spiritus geniti a Patre Verbi, Nugas inficetas blanditiarum gentium Celeriter monstrans, in illis instar ignis insides. Concors clamavit instrumentorum cantus, Adorare auream inanimam imaginem. Fundis nili undlas, Dei proles sacra, Fervore signans Spiritus sanctissimi. Nil est, genu quod non Paracleto suum Flectat, Patrisque Filio simillimo. Persona nainque sit licet triplex: tamen Duntaxat una prorsus est substantia. Nam fudit almi Spiritus lucem charis. Vos mancipate protinus summo Deo, Cultam exhibetis qui triluci essentiæ. Nati corda mire perficit mortalium Atque ad salutem Christus ardentes facit, Dum prorsus omnem Spiritus præbet charin. Ut vestra vobis deleantur crimina, Haurite quæso Spiritus rorem igneum, O, luciformnes quos peperit Ecclesia. Nunc namque sancta de Sion lex exiit, Ignita nempe Spiritus linguæ charis. Venit arbitratu pro suo, ac liberrime, Suique juris, a Parente Spiritus. Docetque linguis igneis apostolos, Vitale Verbum signat et simul, Pater Satum quod ex se dictitat, par et sibi. Ægris medelam mentibus donaverat, Atque apparat disciplos Christus suos Sancta Sionis 1abis in pura domo. Nunc rursus aqua præediti substantia, Roboreque, in illis Spiritus lumen sedet. Tu venia certa, Christe, nobis et salus, Ex labe pura prodiisti Virgine Ut, belluinis faucibus quam velut, Primi parentis sic genus quod corruit, labe mortis horride potens trahas. Desideratum Spiritum rectum tuum, Christe, nobis innova in præcordiis, Sic Aldus Manutius edidit. Basileen. male: pro quo perperam Billius legendum censuit

Η τοῦ Παρακλήτου δὲ φωσφόρος χάρις, Σεβασμιάζει τοῦ βοᾷν, Τριὰς μόνη, Ισοσθενής, ἄναρχος, εὐλογητὸς εἶ. Φωνὴν προφητόφθεγκτον ηγνοηκότες, Εφασκον οἰνότευκτον, ἄφρονες, μέθην, Ρήσεις ξενηκούσθησαν ὡς ἀποστόλων. Οἱ εὐσεβεῖς δέ σοι βοῶμεν ἐνθέως, Νεουργὲ τοῦ σύμπαντος εὐλογητὸς εἶ. Θέσπιν κατεβρόντησεν ὁ βλέπων όπα, Ενθους Ἰωήλ, τοῦ θεαρχικωτάτου, Οἷς ἐκχεῶ, φήσαντος, οίά περ λόγον, Τοῦ Πνεύματός μου συμβοήσουσι φύσις Η τρισσοφεγγόφωτος, εὐλογητὸς εἶ. Τριττὴ μὲν εὐμοίρησεν ὡρῶν τὴν χάριν, Όπως ἐπεμφήνεις τρεῖς ὑποστάσεις, Σέβειν ἐν ἁπλότητι τῆς ἐξουσίας. ᾿Αλλ' ἐν μιᾷ νῦν ἡμερῶν τῇ Κυρία, Υιος, Πατήρ, καὶ Πνεῦμα, εὐλογητὸς εἶ. Λύει τὰ δεσμὰ, καὶ δροσίζει τὴν φλόγα, Ο τρισσοφεγγής τῆς θεαρχίας τύπος, Ὑμνοῦσι παῖδες, εὐλογεῖτε τὸν μόνον, Σωτῆρα, καὶ παντουργὸν ὡς εὐεργέτην, Η δημιουργηθείσα σύμπασα κτίσις. Μνήμην ὁ Χριστὸς τῶν βροτοσσόων ἐπῶν, Απατρακουσθείς τοῖς ἀποστόλοις ἔφη, Τὸ Πνεῦμα τεύχει γλωσσοπυρσεύτῳ Θεῷ. Ἐφίζον, εὐλογητὸν οἰκειουμένη, Ηλλοτριωμένη δὲ μέλπει σε κτίσις. Σωτηριωδῶς, αὐτοδεσπότως ἰδν, Φῶς αὐτολαμπὲς, καὶ παρεκτικὸν φάους Υπάρχον, ἧκες ἐμφοροῦν ἀποστόλους, Τιμῆεν ὡς δημα τοῖς σοῖς οἰκέταις, Λελιπαρημένον τε Πνεῦμα προανέμοις. Ησε προφητῶν πνευματέμφορον στόμα, Σὴν σωματωδῶς, ὦ Μέδων, ἐνδημίαν, Καὶ Πνεῦμα κόλπων πατρικῶν προηγμένον, Ακτιστον, συμπλαστουργον, σύνθρονον σέθεν, Τεὶς ἐνανθρωπήσεως πιστοῖς σέβας. Ο ο Paracleti autem lucifera gratia Dignos facit ut clament, Trinitas sola, Equipotens sine principio, benedicta es. Vocem a propheta dictam qui ignorarunt, Dicebant stulti, factam a vino ebrietatem. Loquelæ peregrinæ auditæ sunt, ut apostolorum. Pii autem tibi clamamus divinitus Novifice universi, benedictus es. Vaticinantem pertonuit videns vocem, Deo plenus Joel, divinissim principatus Quibus effundam, aiebat, tanquam Verbum, De Spiritu meo, una clamabunt: O natura Triplici splendore lucens, benedicta es. Tertia quidem nacta est horarum gratiam, Ut demonstraret, tres substantias Adorare in simplicitate potestatis Sed in una nunc dierum domina, Filius, Pater, et Spiritus, benedictus es. Solvit vincula, et rorat flammam Terno lumine principatus forma. Laudant pueri, landate sołum Salvatorem, et conditorem omnium, et benefactoręm, Creata universa creatura. [salvantur, Memoriam Christus verborum quibus mortales Quæ a Paire audivit, apostolis dixit. Spiritus præparat linguarum ignearum spectaculo Insidens, benedictum, assimilata Alienata vero laudat te creatio. Salutari ratione sua potestate iens Lux per se splendida, et datrix luminis Exsistens, venisti ut impleres apostolos, Honoratum tanquam halitum tuis vervis, Illustremque Spiritum distribuas. Cecinit prophetarum Spiritu plenum os, Tuum corporaliter, o Domine, adventum, Et Spiritum sinibus paternis productum Increatum, confactorem, consessorem tuum, Quem misisti incarnationis fidelibus colendum. Patre qui exit; prorsus atque jungitur, Sordesque foedas criminum cunctas cremat, Maculasque prorsus vi sua summa eluit. Decus expetendum ta Sionitis, tuam Apostolis manentibus præsentiam, O Pneuma, declarant satum Verbum Patre, Merasque nugas gentium poppysmata Monstrans, in illis instar ignis insides. Rex imperabat, organis canentibus, Adhibere cultum protinus statuæ aureæ. Lucifera contra Pneumatis sancti charis, Clamnare nos vult: Laus tibi soli, Trias, Orius et expers, et paris potentia. Vocis propheta nescii (demnentiam!) Musto, inquiebant, commadere apostolos, Auditæ ut illis sunt statim voces novæ. Clamamus autem) nos tibi divinitus Orbis novator, sit tuo laus nomini. Per ora vatis intonans summus Pater Joelis, inquit, Hi, quibus, Verbum velut, Fundam benignus Spiritum sanctum meum, Hoe prædicabunt ore communi, Trilux Natura, laudem quilibet dicat tibi. Est consecuta gratiam hora tertia, Ut nos doceret colere tres hypostases In unitate simplici potentiæ. At nune in una jam die Dco_sacra Tibi dico laudem, Spiritus, Verbum, Pater. Et vincla rumpit, roscidam et flammam fecit Typus supremi numinis trilucidus. Juvenes canentes inquiunt: Rerum omnium Summum pareutem, pro suis amplissimis Meritis, creatum est quidquid in mundo, canat. Patre doctus quæ suis apostolis Certæ salutis plena Christus dixerat. Horum memoriam Spiritus eis refricat, Linguis in ignis insidens. In gratiam Tecum reducti, laudibus te attollimus. Certam ad salutem, prorsus ac heriliter, Lux clara per te, lucis et clare datrix, Venisti, ut omnes impleas apostolos Flatus ad instar. Spiritum petentibus Servis benignus præbeas velim tuis. Cecinere vates conciti divinitus In carne, summe Res, tuam praesentiam, Ac Pneuma sanctum prodiens Patris sinu,

Χαίροις, άνασσα, μητροπάρθενον κλέος. Απαν γὰρ εὐδίνητον εὔλαλον στόμα, Ρητορεύον, οὐ σθένει σε μέλπειν ἀξίως. Ιλιγγιᾷ δὲ νοῦς ἅπας σου τὸν τόκον. Νοεῖν, ὅθεν σε σὺν πόθῳ δοξάζομεν. Αδειν ἔοικε τὴν φυσίζων κόρην. Μόνη γὰρ ἐν δίνησι κεκρύφει Λόγον, Νοσοῦσαν ἀλθαίνοντα τὴν βροτῶν φύσιν, *Ος δεξιοῖς κλισμοῖσι νῦν ἱδρυμένος Πατρός, πέπομφε τὴν χάριν τοῦ Πνεύματος. Οσοις ἔπνευσεν ή θεόβρυτος χάρις, Λάμποντες, ἀστράπτοντες, ἠλλιωμένοι, Οθνείαν ἀλλοίωσιν, εὐπρεπεστάτην, Ἰσοσθενοῦσαν, τὴν ἄτμητον εἰδότες, Σοφήν, τρίφεγγον οὐσίαν δοξάζομεν. ΤΟΥ ΑΥΤΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ Εἰς τὴν Κυριακὴν τοῦ Πάσχα. ᾿Αναστάσεως ἡμέρα, λαμπρυνθώμεν λαοί, Πάτρα Κυρίου, Πάσχα. Ἐκ γὰρ θανάτου πρὸς ζωὴν, καὶ ἐκ γῆς πρὸς οὐρανόν, Χριστὸς ὁ Θεὸς ἡμᾶς διεβίβα σεν, ἐπινίκιον ᾄδοντας. Καθαρθῶμεν τὰς αἰσθήσεις, καὶ ὀψόμεθα τις ἀπροσίτῳ φωτὶ τῆς ἀναστάσεως Χριστὸν ἐξαστράπ τοντα, καὶ χαίρετε· φάσκοντα τρανῶς ἀκουσόμεθα, ἐπινίκιον ᾄδοντες. Οὐρανοὶ μὲν ἐπαξίως εὐφραινέσθωσαν, γῆ δὲ ἀγαλλιάσθω· ἑορταζέτω δὲ κόσμος, ὁρατός τε ἅπας. καὶ ἀόρατος· Χριστὸς γὰρ ἐγήγερται, εὐφροσύνη αιώνιος. Δεῦτε πήμα πίωμεν καινόν, οὐκ ἐκ πέτρας ἀγόνου τερατουργούμενον, ἀλλ' ἀφθαρσίας πηγὴν ἐκ τάφου ὀμβρήσαντος Χριστοῦ, ἐν ᾧ στερεούμεθα. Νῦν πάντα πεπλήρωται φωτός, οὐρανός τε, γῆ, καὶ τὰ καταχθόνια. Εορταζέτω δὲ πᾶσα ἡ κτίσ σις τὴν ἔγερσιν Χριστοῦ, ἐν ᾧ ἐστερέωται. Χθες συνεθαπτόμην σοι, Χριστέ, συνεγειρομα. σήμερον ἀναστάντι σοι, συνεσταυρούμην σοι χθές αὐτός με συνδόξασον Σωτὴρ, ἐν τῇ βασιλείᾳ σου. Ἐπὶ τῆς θείας φυλακῆς ὁ θεηγόρος Αββακούμ στήτω μεθ' ἡμῶν, καὶ δεικνύτω φαεσφόρου ἄγγελον Salve, Regina, matrivirginalis gloria, Onne enim benevolubile, bene loquens os Rhetorica arte non potest te laŭdare digne, Caligat autem mens omnis ad tuum´partum Cognoscendum, unde te cum desiderio glorificamus. Cantare decet naturam vivificantem puellam Sola enim in profundis occultavit Verbum, Ægrotanti medens mortalium naturæ Quod dextris sedibus nunc sedens Patris, misit gratiam Spiritus. Quoscunque inspiravit deiflua gratia Splendentes, fulgurantes, permutati, Ilesternam permutationem, decentissimam, Equipotentem, indivisibilem cognoscentes, [camus. Sapientem, triplicis splendoris substantiam glorif Ut tu increatum, par tibi, rerum parens, Mittis colendum præditis fide viris. Regina, salve, mater et virgo simul. Nulla reperiri lingua tam volubilis Potest, tuum quæ concinat digne decus. Mens languet otnnis, cogitans partum twum. Cupido ergo laudem dicimus tibi pectore. Vitæ parentis Virginis laudes decet Cantare. Sola ventre nam clausit Aoyov, Ægris medelam qui tufit mortalibus Dextrisque qui nunc sedibus Patris sedens, Desideratam Spiritus misit charin. Nos, queis supremi numinis flavit charis, Jam charitate præditi summa, et novo Alque eleganti prorsus inversi medo, Divisionis Trinitati nesciæ, Cujusque vis est aqua. Laudem dicimus. In Dominicam Pascha. Resurrectionis dies: splendescamus, populi, Pa scha Domini, Pascha. morte enim ad vitam, et ex terra ad cœlum, Christus Deus nos traduxit, victoriam canentes. Expurgemur sensibus, et videbimus inaccessibili resurrectionis luce Christum effulgentem, et gau dete: dicentem aperte audiemus, victoriam ca nentes. Coeli quidem digne læætentur, terra autem exsul tet festum agat autem mundus, tum visibilis om nis, tum invisibilis: Christus enim qui lætitia sem piterna est, ad vitam rediit. Agite, potionem bibamus novam, non ex saxo sto rili prodigiose eductam, sed incorruptionis fentem e sepulcro pluente Christo, in quo solidamur. Nunc omnia repleta sunt lumine, cœlna:que et terra et terrestria: ferietur autem omnis creatura suscitationem Christi, in quo solidata est. Meri una tecum tumulabar, Christe; conresurgo hodie tecum resurgente. Una crucifigebar tecum heri: ipse me tecum gloria affice, Salvator, in re gno luo. In divina custodia diviniloquus Habbacum stet nobiscum, et ostendat luciferum angelum çlare di

διαπρυσίως λέγοντα· Σήμερον σωτηρία τῷ κόσμῳ, ὅτι ἀνέστη Χριστός, ὡς παντοδύναμος. Αρσεν μὲν, ὡς διανοίξας τὴν παρθενεύουσαν νη δύν, πέφηνε Χριστός, ὡς βροτὸς δὲ ἀμνὸς προσηγό ρευται. "Αμωμος δὲ, ὡς ἄγευστος κηλίδος, τὸ ἡμέ τερον πάσχα· καὶ ὡς Θεὸς ἀληθὴς, τέλειος λέλεκται. Ως ενιαύσιος ἀμνὸς ὁ εὐλογούμενος ἡμῖν στέφανος Χριστὸς ἑκουσίως ὑπὲρ πάντων τέθυται, πάσχα τὸ καθαρτήριον. Καὶ αὖθις ἐκ τοῦ τάφου ὡραῖος δι καιοσύνης ἡμῖν ἔλαμψεν ήλιος. Ο Θεοπάτωρ μὲν Δαβίδ πρὸ τῆς σκιώδους κι ω τοῦ, ἤλατο σκιρτῶν· ὁ λαὸς δὲ τοῦ Θεοῦ ὁ ἅγιος, τὴν τῶν συμβόλων Εκβασιν ὁρῶντες, εὐφρανθῶμεν ἐνθέως, ὅτι ἀνέστη Χριστὸς ὡς παντοδύναμος. Ορθρίσωμεν όρθρου βαθέως, καὶ ἀντὶ μύρου τὸν ὕμνον προσοίσωμεν τῷ Δεσπότῃ, καὶ Χριστὸν ἀψώ μεθα, δικαιοσύνης ήλιον, πᾶσι ζωὴν ἀνατέλλοντα. Τὴν ἄμετρόν σου εὐσπλαγχνίαν οἱ ταῖς τοῦ ᾅδου σειραῖς συνεχόμενοι, δεδορκότες, πρὸς τὸ φῶς ἠπείγοντο, Χριστέ, ἀγαλλομένῳ ποδί, Πάσχα προ τοῦντες αἰώνιον. Προσέλθωμεν λαμπαδηφόροι τῷ προϊόντι Χριστῷ ἐκ τοῦ μνήματος, ὡς νυμφίῳ, καὶ συνεορτάσω. μεν ταῖς φιλεόρτοις τάξεσι, Πάσχα κροτοῦντες αἰώνιον. Κατῆλθες ἐν τοῖς κατωτάτοις τῆς γῆς καὶ συνέ τριψας μοχλούς αιωνίους, κατόχους, πεπεδημένους, Χριστέ, καὶ τριήμερος, ὡς ἐκ κήτους Ἰωνᾶς, ἐξα νέστης τοῦ τάφου. Φυλάξας τὰ σήμαντρα σῶα, Χριστέ, ἐξηγέρθης τοῦ τάφου· Ο τὰς κλεῖς τῆς Παρθένου μὴ λυμηνάμενος ἐν τῷ τόκῳ σου, καὶ ἠνέῳξας ἡμῖν παραδείσου τὰς πύλας. Σωτέρ μου, τὸ ζῶν τε, καὶ ἄθυτον ἱερεῖον, ὡς Θεὸς ἑαυτὸν ἑκουσίως προσαγαγών τῷ Πατρὶ, συν ανέστησας παγγενῆ τὸν ᾿Αδάμ, ἀναστὰς ἐκ τοῦ τάφου. Ο παῖδας ἐκ καμίνου φυσάμενος γενόμενος ἄν θρωπος, πάσχει ὡς θνητὸς, καὶ διὰ πάθους, τὸ θνησ τὸν ἀφθαρσίας ἐνδύει εὐπρέπειαν, ὁ μόνος εὐλογητὸς τῶν πατέρων Θεός, καὶ ὑπερένδοξος. Γυναῖκες μετὰ μύρων θεόφρονες, οπίσω σου έδρα μον· ἐν δὲ ὡς θνητὸν μετὰ δακρύων ἐζήτουν προσ εκύνησαν χαίρουσαι ζῶντα Θεόν. Καὶ Πάσχα τὸ μυστικὸν τοῖς Χριστοῦ μαθηταῖς εὐηγγελίσαντο. Θανάτου ἑορτάσωμεν νέκρωσιν, ᾅδου τὴν καθαίρε σιν, ἄλλης βιοτῆς τῆς αἰωνίου ἀπαρχῆς, καὶ σκιρ τῶντες ὑμνῶμεν τὸν αἴτιον, τὸν μόνον εὐλογητὸν τῶν πατέρων Θεὸν καὶ ὑπερένδοξον. Ὣς ὄντως ἱερὰ καὶ πανέορτος αὕτη ἡ σωτήριος νύξ, καὶ φωταυγής, τῆς λαμπροφόρου ἡμέρας τῆς ἐγέρω σεως οὖσα προάγγελος, ἐν ᾗ τὸ ἄχρονον φῶς ἐκ τά φου σωματικῶς πᾶσιν ἐπέλαμψεν. Αὕτη ἡ κλητὴ καὶ ἁγία ἡμέρα, ἡ μία τῶν Σαββά των, ἡ βασιλὶς καὶ κυρία, ἑορτῶν ἑορτὴ, καὶ πα νηγυρίς ἐστὶ πανηγύρεων, ἐν ᾗ εὐλογοῦμεν Χριστὸν εἰς τοὺς αἰῶνας. centem Hodie salus mundo, quoniam surrexi Christus ut omnipotens. Ut masculus quidem, aperiens virgineum uterum. apparuit Christus: ut mortalis autem, agnus appel latus est: immaculatus autem, ut labis expers, no strum Pascha: et ut Deus verus, perfectus di clus est. Ut anniculus agnus, quæ benedicitur nobis corona, Christus sponte pro omnibus sacrificatus est, Pascha expiatorium, et rursus ex sepulcro speciosus justi tiæ nobis splenduit sol. Dei Pater quidem David ante umbrosam arcam saltavit exsultans; populus autem Dei sanctus, si gnorum eventum videntes, latemur divine, quoniam surrexit Christus ut omnipotens. Vigilemus mane profunde, et pro unguento hym num afferamus Domino, et Christum videamus ju stitiæ solen, omnibus vitam exorientem. Cum Immensam tuam misericordiam qui inferni catenis constricti erant, conspexissent, in lucem fe stinabant, Christe, exsultanti pede, Pascha plauden tes aeternum. Accedamus faces ferentes advenienti Christo ex monumento, ut sponso: et una festum agamus cum festivis ordinibus, Pascha plaudentes æternum. Descendisti in infima terræ, et contrivisti vecles wreos, eisque detemtos expedisti, Christe, et tridua nus, ut ex cete Jonas, exsurrexisti e sepulcro. Servatis signis sospitibus, Christe, suscitatus es e sepulcro. Qui claves Virginis non ofendisti dum te peperit, et reserasti nobis paradisi portas, Salvator meus, vivensque, nec mactata victima, ut Deus, seipsum sponte offerens Patri, una susci tasti omnigenum Adam, surgens e sepulcro. Qui pueros e fornace liberavit, facɩus homo, pa titur ut mortalis: et per passionem, quod mortale erat, incorruptionis vestiit decore: solus benedictus patrum Deus, et gloriosissimus. 686 Mulieres piæ cum unguentis post te aceur rerunt: quem autem ut mortalem cum lacrymis quærebant, adorarunt gaudentes, viventem Deum, et Pascha arcanum Christi discipulis bene nuntia runt. Mortis celebremus mortificationem, inferni de structionem, alterius vitæ sempiternæ primitias; et salientes cantemus auctorem: solum benedictum Patrem Deum, et supergloriosum. Quam vere sacra et tota festiva hæc salutaris nox et lucida, splendiscentis diei resurrectionis exsistens praenuntia, in qua temporis exsors lumen e sepulcro corporaliter omnibus effulsit. Hæc vocata est sancta dies, una Sabbatorum, re gina et domina: solemnitatum solemnitas, et cele britas est celebritatum, in qua benedicinus Chris stum per sæcula.

Δεῦτε, τοῦ καινοῦ τῆς ἀμπέλου γεννήματος, τῆς θείας εὐφροσύνης, ἐν τῇ εὐσήμῳ ἡμέρᾳ τῆς ἐγέρω σεως, βασιλείας τοῦ Χριστοῦ κοινωνήσωμεν, ὑμνοῦν τες αὐτὸν ὡς Θεὸν εἰς τοὺς αἰῶνας. Αρον κύκλῳ τοὺς ὀφθαλμούς του Σιών, καὶ ἴδε ἰδοὺ γὰρ ἔκασί σου θεοφεγγεῖς, ὡς φωστῆρες, ἐκ δυσμῶν, καὶ βοῤῥά, καὶ θαλάσσης, καὶ ἑώας τὰ τέκνα σου, ἐν σοὶ εὐλογοῦντα Χριστὸν εἰς αἰῶνας. Πάτερ παντοκράτορ, καὶ Λόγε, καὶ Πνεῦμα, τρι σὶν ἐνιζομένη ἐν ὑποστάσεσι φύσις, ὑπερούσιε καὶ ὑπέρθεε, εἰς σὲ βεβαπτίσμεθα, καὶ σὲ εὐλογοῦμεν ἀεὶ εἰς τοὺς αἰῶνας. Φωτίζου, φωτίζου ἡ νέα Ἱερουσαλήμ, ἡ γὰρ δόξα Κυρίου ἐπὶ σὲ ἀνέτειλε. Χόρευε νῦν, καὶ ἀγάλλου Σιών· σὺ δὲ ἁγνὴ τέρπου Θεοτόκε, ἐν τῇ ἐγέρσει τοῦ τόχου σου. Ο Ο θείας, ὦ φίλης, ὦ γλυκυτάτης σου φωνῆς· μεθ' ἡμῶν ἀψευδῶς γὰρ ἐπηγγείλω ἔσεσθαι μέχρι τερμά των αἰῶνας, Χριστέ, ἢν οἱ πιστοὶ ἄγκυραν ἐλπίδος κατέχοντες, ἀγαλλόμεθα. Ο πάσχα τὸ μέγα, καὶ ἱερώτατον Χριστέ, ὦ σου φία, καὶ Λόγε τοῦ Θεοῦ, καὶ δύναμις! Δίδου ἡμῖν εκτυπώτερόν σου μετασχεῖν, ἐν τῇ ἀνεσπέρῳ ἡμέρᾳ τῆς βασιλείας σου. ΤΟΥ ΑΥΤΟΥ Εἰς τὴν ἀνάληψιν τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Τῷ Σωτῆρι Θεῷ, τῷ ἐν θαλάσσῃ λαόν ποσὶν ἀβρό χοις ὁδηγήσαντι, καὶ Φαραὼ πανστρατιά καταποντί σαντι, αὐτῷ μόνῳ ᾄσωμεν, ὅτι δεδόξασται. Ασωμεν πάντες λαοὶ τῷ ἐπὶ ὤμων Χερουβίμ ἀναληφθέντι μετὰ δόξης Χριστῷ, καὶ συγκαθίσαντι ἡμᾶς ἐν δεξιᾷ τοῦ Πατρὸς, ᾠδὴν ἐπινίκιον, ὅτι δε δόξασται. Τὸν μεσίτην Θεοῦ καὶ ἀνθρώπων Χριστόν, χοροί ἀγγέλων θεασάμενοι μετὰ σαρκὸς ἐν ὑψίστοις, έξε πλήττοντος συμφώνως δὲ ἀνέμελπον ὕμνον ἐπινίκιον, ὅτι δεδόξασται. Δυνάμει τοῦ σταυροῦ σου, Χριστέ, στερέωσόν μου τὴν διάνοιαν, εἰς τὸ ὑμνεῖν καὶ δοξάζειν σου τὴν σωτήριον ἀνάληψιν. Δ' τάξεις τῶν ἀγγέλων, Χριστέ, βροτείαν φύσιν θεασάμεναι συναγιοῦσαν σο: ἀπαύστως εκπληττό μεναι, ἐδόξαζον. Εἰσακήκοα, Κύριε, τὴν ἀκοὴν τῆς δυναστείας τοῦ σταυροῦ, ὡς παράδεισος ἐνοίγει δι᾿ αὐτοῦ, καὶ ἐβόησα· Δόξα τῇ δυνάμει σου, Κύριε. ᾿Ανελήφθης ἐν δόξῃ ὁ τῶν ἀγγέλων βασιλεὺς, τὸν Παράκλητον ἡμῖν ἐκ τοῦ Πατρὸς ἀποστείλαι, ἵνα βοῶμεν· Δόξα τῇ δυνάμει σου, Κύριε. Ὡς ἀνῆλθεν ὁ Σωτὴρ πρὸς τὸν Πατέρα σὺν σαρκί, κατεπλάγησαν αὐτὸν αἱ τῶν ἀγγέλων στρατιαί, καὶ ἐβόησαν, Δόξα τῇ δυνάμει σου, Κύριε. Αἱ τῶν ἄνω δυνάμεις, ταῖς ἀνωτέραις ἐβόων· Εύ λας ἄρατε Χριστῷ τῷ ἡμετέρῳ βασιλεῖ, ὃν ἀνυμνοῦ, μεν ἅμα τῷ Πατρὶ, καὶ τῷ Πνεύματι. Ορθρίζοντες βοῶμέν σοι Κύριε· Σῶσον ἡμᾶς Agite, novum vitis fructum, divinam delectatio nem în însigni die resurrectionis, regnum Christi participemus, laudantes ipsum ut Deum per sæcula. Leva circumcirca oculos tuos, Sion, et vide: ecce enim venerunt tibi divina luce præditi, velut faces ab occasu, et aquilone, et mari, et oriente, alii tui, in te benedicentes Christum per sæcula. Pater omnipotens, et Verbum, et Spiritus, una in tribus personis consistens natura, essentia et divi nitate major; in te baptizati sumus, et te benedici mus semper in sæcula. Illuminare, illuminare, nova Jerusalem: gloria enim Domini in te orta est. Șalta nunc et exsulta, Sion: tu vero sancta delectare, Deipara, in suscita tione tui fetus. O divinam, o amićam, o dulcissimam tuam vo cem: nobiscum enim sine mendacio promisisti fore usque ad fines saeculi, Christe, quam fideles ancho ram spei teneņtes exsultamus. O Pascha magnum et sacratissimum Christe, sapientia, et Verbum Dei, et potentia: da nobis ut expressius te participemus, in non vesperasconti regni tui die. 、 In Assumptionem Domini nostri Jesu Christi. Salvatori Deo, qui in mari populum siccis pe dibus duxit, et Pharaonem cum universo exercitu demersit: ipsi soli canamus, quoniam glorifica tus est. Canamus, omnes populi, in hameris Cherubim ascendenti cum gloria Christo, et collocanti nos in dextera Patris, victoris cantum, quoniam glorifca tus est. Mediatorem Dei et hominum Christum, chori an gelorum spectantes cum carne in excelsis, obstu pescebant. Consonanter autem recinebant victoriæ cantum, quoniam glorificatus est. Potentia crucis tuæ, Christe, solida meam men tem, ad canendum et glorificandum wam salutarem ascensionem. 687 Ordines angelorum, Christe, mortalem na turam spectantes, una ascendentem tecum, incessan ter admirando glorificabant. Exaudivi, Domine, auditionem potentiæ crucis, quod paradisus apertus sit per ipsam, et clamavi Gloria potentia tuæ, Domine. Assumptus es in gloria, angeloruin rex, ad Para cletum nobis a Patre mittendum, ut clamperaus: Glo ria potentia tuæ, Domine. Ut ascendit Salvator ad Patrem cum earne, admi rati sunt ipsum angelorum exercitus, et clamarunt Gloria potentia tuæ, Domine. Supernæ potestates superioribus clamabant Portas attollite Christo nostro regi, quem concini mus una cum Patre et Spiritu. Vigilantes de luce, clamamus tibi, Domine, Salva

σὺ γὰρ εἴ Θεὸς ἡμῶν, ἐκτός του ἄλλον οὐκ οἶδα μεν. Πληρώσας εὐφροσύνης τὰ σύμπαντα ἐλεήμων, ταῖς ἄνω δυνάμεσι μετὰ σαρκὸς ἐπεδήμησας. Αγγέλιον αἱ δυνάμεις αιρόμενον σε ἰδοῦσαι, τὰς πύλας, ἐκραύγαζον. Τῷ βασιλεῖ ἡμῶν ἄρατε. Εκύκλωσέ με ἄβυσσος, ταφή μου τὸ κῆτος ἐγέν νετο, ἐγὼ δὲ ἐβόησα πρός σε τὸν φιλάνθρωπον, καὶ Έσωσέ με ή δεξιά σου, Κύριε. Εσκίρτησαν ἀπόστολοι, ὁρῶντες μετάρσιον σή μερον τὸν κτίστην φερόμενον, ἐλπίδι τοῦ πνεύματος καὶ φόβῳ ἔχραζον· Δόξα τῇ ἀνόδῳ σου. Ἐπέστησαν οἱ ἄγγελοι βοῶντες, Χριστέ, τοῖς μα θηταῖς σου· Ον τρόπον κατίδετε Χριστὸν ἀνυψούμενον, οὕτω σαρκὶ ἐλεύσεται δίκαιος ὁ πάντων κριτής. ὡς εἶδόν σε, Σωτὴρ ἡμῶν, αἱ ἄνω δυνάμεις ἐν ὑψί στοις αἱρόμενον σύσσωμον, ἐν φόβῳ ἐκραύγαζον Μεγάλη, Δέσποτα, ή φιλανθρωπία σου. Ὁ ἐν καμίνῳ πυρὸς τοὺς ὑμνολόγους σώσας παι δας· Εὐλογητὸς ὁ Θεὸς ὁ τῶν πατέρων ἡμῶν. Ἐπὶ τῶν ὤμων, Χριστέ, τὴν πλανηθεῖσαν ἄρας φύσιν, ἀναληφθεὶς τῷ Θεῷ καὶ Πατρὶ προσήγαγες. Ὁ ἐν νεφέλῃ φωτὸς ἀναληφθείς, καὶ σώσας κατ σμον· Εὐλογητὸς ὁ Θεὸς ὁ τῶν πατέρων ἡμῶν. Ὁ ἀνελθὼν ἀπὸ γῆς πρὸς τὸν ἀσώματον Πατέρα Εὐλογητὸς ὁ Θεὸς ὁ τῶν πατέρων ἡμῶν. Τὸν ἐκ Πατρὸς πρὸ αἰώνων γεννηθέντα Υἱὸν καὶ Θεόν, καὶ ἐπ' ἐσχάτων τῶν χρόνων σαρκωθέντα, ἐκ Παρθένου μητρὸς ἱερεῖς ὑμνεῖτε· Λαός, ὑπερυψοῦτε εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας. Τὸν ἐν δυσὶ ταῖς οὐσίαις ἀναπτάντα ζωοδότης Χρι στὸν εἰς οὐρανοὺς μετὰ δόξης, και Πατρὶ συγκαθε ζόμενον, ἱερεῖς ὑμνεῖτε· Λαός, ὑπερυψοῦτε εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας. Τὸν ἐκ δουλείας τὴν κτίσιν τῶν εἰδώλων λυτρωσά μενον, καὶ παραστήσαντα ταύτην ἐλευθέραν τῷ ἰδίῳ Πατρὶ, ἱερεῖς ὑμνεῖτε· Λαός, ὑπερυψοῦτε εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας. Τὸν τῇ αὐτοῦ καταβάσει καθελόντα τὸν ἀντίπαλον καὶ τῇ αὐτοῦ ἀναβάσει ἀνυψώσαντα τὸν ἄνθρωπον, ἱερεῖς, ὑμνεῖτε· Λαός, ὑπερυψοῦτε εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας. Σὲ τὴν ὑπὲρ νοῦν καὶ λόγον Μητέρα Θεοῦ, τὴν ἐν χρόνῳ τὸν ἄχρονον ἀφράστως κυήσασαν, οἱ πιστοὶ ομοφρόνως μεγαλύνομεν. Σὲ τὸν λυτρωτὴν τοῦ κόσμου Χριστὸν τὸν Θεὸν οἱ ἀπόστολοι βλέποντες ἐνθέως υψούμενον, μετὰ δέους σκιρτώντες, μεγαλύνομεν. Σὲ τὸν καταβάντα ἕως ἐσχάτου τῆς γῆς, καὶ τὸν ἄνθρωπον σώσαντα, καὶ τῇ ἀναβάσει σου ἀνυψώ σαντα τοῦτον μεγαλύνομεν. Χαῖρε, Θεοτόκε, μήτερ Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ· ἐν γὰρ ἐκύησας σήμερον ἐκ γῆς ἀνιπτάμενον, σὺν ἀγγέλοις ὁρῶσα ἐμεγάλυνας. Ο i nos: tu enim es Deus noster; extra te alium non novimus. Implens lætitia universa misericors, supernis po tentiis cum carne peregrinatus es. Angelorum potentiæ sublatum te videntes, Portas (clamabant) Regi nostre auollite. Circuivit me abyssus, sepultura mihi cete exsti tit: ego autem clamavi ad te benignissimum, et ser vayit me dextera tua, Domine. Saltarunt apostoli, videntes sublimem hodie crea torem latum: spe spiritus at timore clamabant, Gloria ascensioni tuæ. Astiterunt angeli, clamantes, Christe, discipulis tuis: Quemadmodum spectastis Christum elevatum, sic carne veniet justus omnium judex. Ut viderunt te, Salvator noster, supernæ polen tiæ in excelsis sublatum cum corpore, in timore clamabant: Magna, Domine, benignitas tua. Qui in fornace ignis cantatores servavit pueros Benedictus Deus patrum nostrorum, In humeris, Christe, errantem tollens naturam, assumptus sursum, Deo et Patri adduxisti. Qui in nebula luminis es assumptus, et salvasti mundum: Benedictus Deus patrum nostrorum. Qui ascendisti e terra ad incorporeum Patrem Benedictus Deus patrum nostrorum. Ex Patre ante sæcula natum Filium et Deum, et in ultimis temporibus incarnatum ex Virgine matre, sacerdotes, canite: plebs, supercsaltate per omnia saecula. In duabus substantiis volantem vitæ datorem Chri stum in cœlos cum gloria et cum Patre sedentem, sacerdotes, laudate; plebs, superexaltate per omnia sacula. Qui a servitute idolorum creaturam salvat, et po nit ipsam liberam apud proprium Patrem, hunc sa cerdotes laudate, plebs, superexaltate per omnia se cula. Sua ipsius descensione qui obruit inimicum, et 688 sua ipsius ascensione qui exaltavit hominem, hunc, sacerdotes, laudate; plebs, superexaltate per omnia secula. Te supra mentem et rationem Matrem Dei, qua in tempore temporis exsortem ineffabiliter enixa es, fideles unanimiter magnificamus. Te salvatorem mundi Christum Deum apostoli vi dentes divinitus exaltatum, cum timore exsultantes, magnificamus. Te descendentem usque ad extrema terræ, et ho minem salvantem, et ascensione tua superexaltan tem hunc, magnificamus. Ave, Deipara mater Christi Dei: quem enim pepe risti, hodie ex terra supravolantem cum angelis vi dens, magnificasti.

ο ο ΑΥΤΟ ΤΟΥ ΑΥΤΟΥ Εἰς τὴν μεταμόρφωσιν τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χρι στοῦ. Ἡ ἀκροστιχίς. Μωσής Θεοῦ πρόσωπον ἐν Θαβώρ ίδε. Μωσῆς ἐν θαλάσσῃ προφητικώς ἰδὼν ἐν νεφέλῃ, καὶ ἐν στήλῃ πάλαι πυρὸς τὴν δόξαν Κυρίου, ἀνεβόα Τῷ λυτρωτῇ καὶ Θεῷ ἡμῶν ᾄσωμεν. Ὡς πέτρα τῷ σώματι σκεπασθεὶς τῷ τεθεωμένη, τὸν ἀόρατον καθορῶν Μωσῆς ὁ θεόπτης, ἀνεβόα· Τῷ λυτρωτῇ καὶ Θεῷ ἡμῶν ᾄσωμεν. Σὺ ἐπὶ τοῦ ὄρους τοῦ νομικοῦ καὶ ἐν Θαβαρί καθωράθης τῷ Μωϋσῃ ἐν γνόφῳ τὸ πάλαι, ἐν φωτί δὲ νῦν ἀπροσίτῳ τῆς θεότητος. Η σκιάζουσα δόξα ἐν τῇ σκηνῇ πρότερον, καὶ τῷ Μωϋσῃ ὁμιλοῦσα τῷ σῷ θεράποντι, τύπος γεγένηται τῆς ἀστραψάσης ἀῤῥήτως ἐν Θαβώρ σου, Δέσποτα, μεταμορφώσεως. Συνανῆλθόν σοι, Λόγε, μονογενές, ύψιστε, ἡ τῶν ἀποστόλων ἀκρότης ἐπὶ τοῦ ὄρους Θαβώρ, καὶ συμ παρέστησαν, ὅ τε Μωσῆς, καὶ Ἠλίας, ὡς Θεοῦ θεο ράποντες, μόνε φιλάνθρωπε. Θεὸς ὅλος ὑπάρχων, ὅλος βροτός γέγονας, ὅλῃ τῇ θεότητι μίξας τὴν ἀνθρωπότητα ἐν ὑποστάσει σου, ἣν ἐν δυσὶ ταῖς οὐσίαις Μωσῆς Ἠλίας τε εἶδον ἐν δρει Θαβώρ. Ἐκ σαρκός σου βολίδες θεότητος έξεπορεύοντα προφητῶν καὶ ἀποστόλων, ὅθεν οἱ πρόκριτοι μέλ ποντες ἀνεβόων· Δόξα τῇ δυνάμει σου, Κύριε, Ο τὴν βάτον φυλάξας ἀλώβητον προσομιλοῦσαν πυρί, τῷ Μωσῇ θεολαμποῦσαν σάρκα ὑπέδειξας, Δέσποτα, μελῳδοῦντα· Δόξα τῇ δυνάμει σου, Κύριε. Υπεκρύβη ἀκτίσι θεότητος αἰσθητὸς ἥλιος, ὡς ἐν ὄρει Θαβωρίῳ εἶδέ σε μεταμορφούμενον, Ἰησοῦ μου· Δόξα τῇ δυνάμει σου, Κύριε. Πῦρ μὴ φλέγον τὴν ὕλην τοῦ σώματος ὡράθη αυ λον, ὡς Μωσῆς καὶ ἀποστόλοις ὤφθης Ηλίας τε, Δέσποτα, εἷς ἐκ δύο, ἐν δυσὶ τελείαις ταῖς φύσεσι. Ρητορεύουσα γλῶσσα, σοῦ τὰ μεγαλεῖα οὐ δύναται φθέγξασθαι· ὡς κρατῶν ζωῆς γὰρ, καὶ θανάτου δεσπόζων, παρέστησας ἐν Θαβώρ τῷ ὄρει τὸν Μωύ σῆν καὶ τὸν Ἡλίαν, μαρτυρήσαντάς σου την θεότ τητα. Ο χερσὶν ἀοράτοις πλάσας κατ' εἰκόνα σου, Χριστέ, τὸν ἄνθρωπον, τὸ ἀρχέτυπον σου ἐν τῷ πλάσματι κάλλος ὑπέδειξας, οὐχ ὡς ἐν εἰκόνι, ἀλλ' ὡς αὐτὸς ὢν κατ᾽ οὐσίαν, ὁ Θεὸς χρηματίσας καὶ ἄνθρωπος. Συγκραθεὶς ἀσυγχύτως, ἄνθρακα ὑπέδειξας ἡμῖν θεότητος, καταφλέγοντα μὲν ἁμαρτίας, ψυχὰς δὲ φωτίζοντα ἐν Θαβώρ τῷ ὄρει, τὸν Μωϋσῆν καὶ τὸν Ηλίαν, μαθητῶν τε ἐξάρχους ἐξέστησαν. Ως μέγα καὶ φοβερὸν ὡράθη θέμα σήμερον! ἐξ οὐρανοῦ αἰσθητὸς, ἐκ γῆς δὲ ἀσύγκριτος ἐξήστραψεν Ηλιος τῆς δικαιοσύνης, νοητός, ἐπὶ τοῦ ὄρους θα βώρ. In transfigurationem Domini nostri Jesu Christi. Acrostichis. Moyses Dei faciem in Thabor vidit. Moyses in mari prophetice conspicatus in nebula, et in columna olim ignis gloriam Domini, exclama bat: Redemptori et Deo nostro cauamus. Ut petra corpore protectus deificato, invisibilem intuens Moyses Dei spectator, exclamabat: Redem ptori et Deo nostro canamus. Tu in monte legali et in Thaboreo visus es Moysi in tenebris olim in lucem autem nunc inaccessam divinitatis. Obumbrans gloria in tentorio prius, et Moysi allo quens tuo servo, figura facta est illustris ineffabiliter in Thabor tuæ, Domine, transfigurationis. Convenerunt tecum, Verbum, anigenitum, ex celsum, apostolorum summitas in monte Thabor, et simul astiterunt Moyses et Elias, ut Dei servi, qui solus bumapus es. Deus totus exsistens, totus mortalis factus es, lola divinitate mſscens bumanitatem in substantia tua, quam in duabus substantiis Moyses Eliasque vide runt in monte Thabor. Ex carne tua radii divinitatis egrediebantur, pro phetarum et apostolorum, unde electi canentes ex clamabant: Gloria potentiae tua, Domine. Rubum servans illæsum congredientem igni, Moysi divina luce præditam carnem ostendisti, Domine, ca nenti: Gloria potentiæ tuæ, Domine. Absconsus est divinitatis radiis sensibilis sol, ut in monte Thaboreo vidit te transfiguratum, Jesu mi Gloria potestati tua, Domnine. Ignis non urens materiem corporis, visus est ma teria expers, ut Moyses et Elias apostolis visus es, Domine, unus ex duobus in duabus perfectis na turis. Facundus lingua, tua magnalia non potest loqui ut enim imperans vitæ, et morti dominans, consti tuisti 689 in Thabor monte Moysen et Eliam, te stantes tuam divinitatem. Qui manibus invisibilibus formasti secundam imaginem tuam, Christe, hominem, archetypam tuam in figmento, pulchritudinem ostendisti non ut in imagine, sed ut hoc ipse exsistens per sub stantiam, Deus simul et homo. Commistus inconfuse carbouem ostendisti nobis divinitatis, comburentem quidem peccata, animas autem illuminanten in Thabor monte, Moysen et Eliam, discipulorumque principes obstupuerunt. Quam magnum et terribile visum est spectacu lum bodiet e coelo sensibilis, e terra vero incom parabilis effulsit sol justitiae, intelligibilis, in monte Thabor.

Παρῆλθε μὲν ἡ σκιὰ τοῦ νόμου ἐξασθενήσασα ἐλήλυθε δὲ σαφῶς Χριστός, ἡ ἀληθεια· Μωσῆς ἀνε βόησεν ἐν τῷ Θαβωρίῳ, κατιδών σου τὴν θεότητα. 'Ο στύλος τῷ Μωϋσῇ Χριστὸν τὸν μεταμορφούμε νον, ἡ δὲ νεφέλη σαφῶς τὴν χάριν τοῦ Πνεύματος, τὴν ἐπισκιάσασαν ἐν τῷ Θαβωρίῳ παρεδήλου εμφα νέστατα. Νῦν καθωράθη ἀποστόλοις τὰ ἀθέατα, θεότης ἐν σαρκίῳ ἐν τῷ Θαβώρ ἀστράπτουσα βοῶσιν, Εὐλο γητὸς εἶ, Κύριε ὁ Θεὸς, εἰς τοὺς αἰῶνας. Ἔφριξαν φόβῳ ἐκπλαγέντες τὴν εὐπρέπειαν τῆς θείας βασιλείας ἐν τῷ ὄρει Θαβώρ ἀπόστολοι, βοῶν τες· Εὐλογητὸς εἶ, Κύριε ὁ Θεός, εἰς τοὺς αἰῶνας. Νῦν τὰ ἀνήκουστα ἠκούσθη. Ὁ ἀπάτωρ γὰρ Υἱὸς ἐκ τῆς Παρθένου τῇ Πατρώᾳ φωνῇ ἐνδόξως μαρτυ ρεῖται, οἷα Θεὸς καὶ ἄνθρωπος ὁ αὐτὸς εἰς τοὺς αἰῶ. νας. Θέσει οὐ γέγονας Υψίστου, τῇ ουσίᾳ δὲ Υἱὸς ἦγα πημένος, προϋπάρχων, ἡμῖν ὡμίλησας ἀτρέπτως Εὐλογητὸς εἶ, Κύριε ὁ Θεὸς, εἰς τοὺς αἰῶνας. Ακηκοότες, Δέσποτα, ἐκ Πατρὸς μαρτυρούμενον, καὶ ὡς ἀνθρωπίνης στεῤῥωτέραν ὄψεως ὁρᾷν τοῦ προσώπου σου τὴν ἀστραπὴν μὴ φέροντές σου οι μαθηταί, ἐπὶ τὴν γῆν κατέπιπτον, ἐν φόβῳ μελῳ δοῦντες· Οἱ παῖδες εὐλογεῖτε, ἱερεῖς, ἀνυμνεῖτε, λαός, ὑπερυψοῦτε εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας. Βασιλευόντων πέφυκας Βασιλεῦ ὡραιότατος, καὶ τῶν πανταχοῦ κυριευόντων Κύριος, δυνάστης μακά ριος, καὶ φῶς οἰκῶν ἀπρόσιτον, ᾧ οἱ μαθηταὶ κατα πλαγέντες ἐβόων, Οἱ παῖδες εὐλογεῖτε, ἱερεῖς ἀνυμ νεῖτε· λαὸς, ὑπερυψοῦτε εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας. ὺς οὐρανοῦ δεσπόζοντι, καὶ τῆς γῆς βασιλεύοντι, καὶ καταχθονίων τὴν κυρίαν ἔχοντι, Χριστέ, σοι παρ έστησαν, ἐκ μὲν τῆς γῆς ἀπόστολοι, ὡς ἐξ οὐρανοῦ δὲ, ὁ Θεσβίτης Ηλίας, Μωσῆς δὲ ἐκ νεκάδων, μελῳ δοῦντες ἀπαύστως· (Ηἱ παῖδες, εὐλογεῖτε, ἱερεῖς ἀνυμ νεῖτε, λαὸς, ὑπερυψοῦτε εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας. Ῥαθυμοτόκοι μέριμναι ἐπὶ γῆς κατελείφθησαν τῇ τῶν ἀποστόλων ἐκλογῇ, φιλάνθρωπε, ὡς σοὶ ἠκολού θησαν πρὸς τὴν ἐκ γῆς μετάρσιον θείαν πολιτείαν. Οθεν καὶ ἐπαξίως τῆς σῆς θεοφανείας ἐμελῴδουν τυχόντες· Οἱ παῖδες εὐλογεῖτε, ἱερεῖς, ἀνυμνεῖτε, λαὸς, ὑπερυψοῦτε εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας. Ἵνα σου δείξῃς ἐμφανῶς τὴν ἀπόρρητον δευτέραν κατάβασιν, ὅπως ὁ ὕψιστος Θεὸς ὀφθήσῃ ἑστὼς ἐν μέσῳ θεῶν τοῖς ἀποστόλοις ἐν Θαβώρ Μωσῇ σύν Ηλίᾳ τε ἀῤῥήτως ἔλαμψας, διὸ πάντες σε, Χριστέ, μεγαλύνομεν. Δεῦτέ μοι, πείθεσθε, λαοί, ἀναβάντες εἰς τὸ ὄρος τὸ ἅγιον τὸ ἐπουράνιον, άλλως στῶμεν ἐν πόλει ζώντος Θεοῦ, καὶ ἐποπτεύσωμεν νοῖ θεότητα ἄλλον Πατρὸς καὶ Πνεύματος ἐν Υἱῷ μονογενεῖ ἀπαστράπτουσαν. Έθελξας πόθῳ με, Χριστέ, καὶ ἐλλοίωσας τῷ θείῳ σου έρωτι, ἀλλὰ κατάφλεξαν πυρὶ ἀθλῳ τὰς ἁμαρτίας μου, καὶ ἐμπλησθῆναι τῆς ἐν σοὶ τρυφῆς h Præteriit quidem umbra legis infirmata: venit autem manifesta Christus veritas: Moyses excla mavit in Thaborio, intuens tuam divinitatem Columna Moysis Christum transfiguratum, nebula autem manifeste gratiam Spiritus obumbrantem in Thaborio manifestabat apertissime. Nunc spectata sunt apostolis invisibilia, divinitas in caruncula in monte Thabor fulgens, clamantibus Benedictus es, Domine Deus, per sæcula. Horruerunt timore stupefacti decorem divini regni in monte Thabor, apostoli, clamantes: Benedictus es, Domine Deus, per sæcula Nunc inaudita audita sunt. Sine Patre enim Filius de Virgine, paterna voce gloriose prædicatur tan quam Deus et homo idemn per secula. Adoptione non factus es Excelsi, substantia au tem cum Filius dilectus præexsisteres, nobiscum conversatus es immutabiliter: Benedictus es, Do mine Deus, per sæcula. Audientes, Domine, Patris testimoniun, et ut hu mano solidiorem aspectu videre faciei tuæ fulgorem non ferentes tuum discipuli, in terram cadebant in timore, canentes: Pueri, benedicite; sacerdotes, concinite; populus, superexaltate per omnia saecula. Regnantium es-Rex pulcherrimus, et ubique do minantium Dominus, princeps beatus, et lumen habitans inaccessibile, cui discipuli stupefacti cla mabant: Pueri, benedicite; sacerdotes, concinite; populus, superexaltate per omnia saecula. Tanquam coelo dominant, et terræ regnanti, et subterraneorum dominium habenti, Christe, tibi astiterunt; e terra quidem apostoli: tanquam e cœlo autem, Thesbites Elias; Moyses vero ex mor tuis, canentes incessanter: Pueri, benedicite; sa cerdotes, concinite; populus, superexaltate per omnia sæcula. Segnitiem parientes curæ in terra derelictæ sunt, apostolorum delectu, o humane, ut te secuti sunt ad sublimem e terra divinam politiam, unde et jure divinæ luæ manifestationis participes electi, canebant: Pueri, benedicite; sacerdotes, concinite, populus, superexaltate per omnia sæcula. Ut tuam ostendas aperte arcanam secundam de scensionem, ut excelsus Dens videaris stans in medio deorum, apostolis in Thabor cum Moyse et Elia Ineffabiliter splenduisti: ideo omnes te, Christe, magnificamus. Agite mihi, parete mihi, populi ascendentes in montem sanctum, calestem: abjecta materia ste mus in civitate viventis Dei, et inspiciamus mente divinitatem materiæ expertem Patris et Spiritus, in Filio unigenito effulgentem. Demulsisti desiderio me, Christe, et alterasti divino tuo amore, sed combure igne a materia remoto peccata mea, et impleri eis quæ in te deficiis

& καταξίωσον, ἵνα τὰς δύο σκιρτών μεγαλύνω, αγαθές παρουσίας σου. ΤΟΥ ΑΥΤΟΥ Εἰς τὸν εὐαγγελισμὸν τῆς ὑπεραγίας Θεογεννή του ή Ακροστιχίς. Ακουε, κόρη, Παρθένε ἁγνή· εἰπάτω δὴ ὁ Γαβριὴλ βουλήν Υψίστου ἀρχαίαν, ἀληθινὴν, γενοῦ πρὸς υποδοχὴν ἑτοίμη Θεοῦ· διὰ σοῦ γὰρ ὁ ἀχώρητος βρο τοῖς συνεπιστρέφεται. Διὸ καὶ χαίρων βοῶ, Εὐλογεῖτε πάντα τὰ ἔργα Κυρίου τὸν Κύριον. Έννοια πᾶσα ἡττᾶται βροτῶν, ἀντέφησεν ἡ Παρ θένος ζητοῦσα· "Απερ μοι φθέγγῃ παράδοξα, ήσθην σου τοῖς λόγοις. Ἀλλὰ δέδοικα θαμβηθεῖσα μὴ ἀπάτη με ὡς Εὐαν πόρρω πέμψης Θεοῦ. Ἀλλ' ὅμως ήδη ;: - βοῶ· Εὐλογεῖτε πάντα τὰ ἔργα Κυρίου τὸν Κύριον. Ἴδε σοι, κόρη τὸ ἄπορον λέλυται, φησὶ πρὸς ταῦτα ὁ Γαβριήλ Καλῶς γὰρ ἔφης τὸ πρᾶγμα δυστέκμαρ τον λόγοις σῶν χειλέων πειθαρχοῦσα· λοιπὸν μὴ ἀμ φίβαλε ὡς πλάσματι, ὡς πράγματι δὲ πίστευε. Εγώ γὰρ χαίρων βοῶ· Εὐλογεῖτε πάντα τὰ ἔργα Κυρίου τὸν Κύριον. Νόμος οὗτος θεόθεν βροτοῖς, ὁ ἄμεμπτος αὖθις φησι, ξυνοῦ ἔρωτος τόκον προέρχεσθαι. Οὐκ οἶδα σύζυγον παντελῶς ἡδονήν. Πῶς οὖν λέγεις ὅτι τέξο μαι; φοβοῦμαι μὴ ἀπάτῃ λαλῇς. Ἀλλ' ὅμως ήδη βοῶ· Εὐλογεῖτε πάντα τὰ ἔργα Κυρίου τὸν Κύριον. Ρήματα ἅπερ μοι φθέγγῃ, σεμνή, ὁ ἄγγελος πάν λιν βοᾷ, συνήθη πέλει λοχείας ανθρώπων θνητών, Τὸν ὄντως Θεάν σοι ὑπαγγέλλομαι ὑπὲρ λόγον τε καὶ ἔννοιαν σαρχούμενον, ὡς οἶδεν ἐκ σοῦ. Διὸ καὶ χαί ρων βοῶ· Εὐλογεῖτε πάντα τὰ ἔργα Κυρίου τὸν Κύ ριον. Φαίνῃ μοι ἀληθείας ῥήτωρ, κατέθετο ἡ Παρθένος. Χαρᾶς κοινῆς γὰρ ἐλήλυθας ἄγγελος· ψυχὴν οὖν ἐπεὶ συγκαθήγνισμαι Πνεύματι, ὡς τὸ ῥῆμά σου γενέσθαι μοι· σκηνούτω ἐν ἐμοὶ ὁ Θεὸς, πρὸς ἐν βοῶ· Εὐλο γεῖτε πάντα τὰ ἔργα Κυρίου τὸν Κύριον. ὡς ἐμψύχῳ Θεοῦ κιβωτῷ ψαυέτω μηδαμώς χειρ ἀμυήτων· χείλη δὲ πιστῶν τῇ Θεοτόκῳ ἀσιγήτως φωνὴν τοῦ ἀγγέλου ἀναμέλποντα, ἐν ἀγαλλιάσει βοάτω· Χαῖρε, κεχαριτωμένη, ὁ Κύριος μετὰ σοῦ. Ὑπὲρ ἔννοιαν συλλαβοῦσα Θεόν, τῆς φύσεως θεσμούς ἔλαβες κόρη. Σὺ γὰρ ἐν τῷ τίκτειν τὰ μητέρων διέδρας, ρευστή φύσις καίπερ καθεστηκυία· ἔθεν ἐπαξίως ἀκούεις· Χαῖρε, κεχαριτωμένη, ὁ Κύριος μετὰ σοῦ Πῶς πηγάζεις γάλα, Παρθένε ἁγνὴ, οὐ φέρει ἐξειπεῖν γλῶσσα βροτεία. Ξένον γὰρ φύσεως επι δείκνυται πράγμα νομίμης όρους γονῆς ὑπερβαῖνον ὅθεν ἐπαξίως ἀκούεις· Χαῖρε, κεχαριτωμένη, ο Κύριος μετὰ σοῦ. Θαυμαστὸν τῷ ἱεροφάντῃ Μωϋσεῖ ἡ βάτος καὶ τὸ πῦρ ἔδειξε τέρας. Ζητῶν δὲ τὸ πέρας εἰς διάβασιν χρόνου, ἐν κόρῃ ἀγνῇ ἔφη κατωπτεῦσαι, ἢ ὡς Θεο τόκῳ λεχθείη· Χαῖρε, κεχαριτωμένη, ο Κύριος μετά σου. dignum fac, ut duos saltando magnifcem, o bone, adventus tuos. Carmen. In festum Annuntiationis beatissima Dei Genitricis, Audi, pueda, Virgo pura, dicat jam Gabriel con silium Allissimi antiquum: verum fias ad Dei susceptionem prompta. Per te enim incomprehen sibilis cum mortalibus conversatur. Ideo et gau dens clamo: Benedicite, omnia opera Domini, Do minum. Intellectus omnis vincitur mortalium, respondit Virgo quærens: Quæ mihi loqueris, ab opinione remota sunt: tuis his læta sum verbis; sed timeo stupefacta, ne deceptione ut Evam longe me mit tas a Deo sed tamen jam clamo Benedicite, om nia opera Domini, Domino. Eece tibi, puella, dubium solutum est, dicit ad haec Gabriel: Bene enim dixisti rem non conjectandam, sermonibus tuorum labiorum parens. Reliquum ne dubita ceu fictio sit ut rei autem crede. Ego enim gaudens clamo: Benedicite, omnia opera Domini, Domino. Lex hæc a Deo mortalibus statuta, irreprehensi bilis, rursum jubet, ut ex communi amore partus proveniat, nescio conjugalem penitus voluptatem. Quomodo igitur dicis quod pariam? timeo ne ver sule loquaris: sed tamen jam clamo: Benedicite, omnia opera Domini, Domino. Verba quæ mihi dicis, o veneranda, angelus rursus clamat, consuetæ sunt feturæ mortaliunı bo minum. Vere Deum tibi annuntio supra rationem et mentem incarnatum, ut novit ex te, ideo gau dens clamo: Benedicite, omnia opera Domini, Do mino. Videris mibi veritatis orator, reposuit Virgo. L titia enim communis venisti nuntius: anima igitur quia purgata sum per Spiritum, secundum verbum tnum flat mihi: habitet in me Deus ad quem clamo Benedicite, omnia opera Domini, Domino. Tanquam animatam Dei arcam nequaquam tan gat manus non initiatorum: labra autem fidelium Deipara perpetuo vocem angeli recinentia, exsul tando clament: Ave, gratia plena, Dominus tecum. Supra intellectum concipiens Deum, naturæ leges nescisti, puella: tu enim pariendo, quæ matrum sunt transcendisti, fluxa natura quamvis constares unde digne audis: Ave, gratia plena, Dominus te cum. Quonam modo lac profundas, Virgo pura, non fert enarrare lingua mortalis: admirabilis enim naturæ ostenditur res, legalis terminos partus trans grediens, unde digne audis: Ave, gratia plena, Do minus tecum. Admirabile sacrorum interpreti Moysi rubus et ignis ostendunt signum. Quærens autem finem in transitum temporis, in puella pura dixit perspi cere, velut Deipara dicatur: Ave, gratia plena, Do minus tecum.

Δανιήλ σε δρος καλεῖ νοητόν, γεννήτριαν Θεοῦ ὁ Ησαίας· βλέπει δὲ ὡς πόκον Γεδεών, ὁ Δαβιδ δὲ ἁγίασμα, φάσκει πύλην δέ σε άλλος· ὁ δὲ Γαβριήλ σοι κραυγάζει· Χαῖρε, κεχαριτωμένη, ὁ Κύριος μετὰ σοῦ, ᾿Απὸ ῥυπαρῶν χειλέων, Ἀπὸ βδελυρᾶς καρδίας, ᾿Απὸ ἀκαθάρτου γλώττης, Εκ ψυχῆς ῥερυπωμένης, Δέξαι δέησιν, Χριστέ μου. Καὶ μὴ παρωσάμενος [μου, ΕΥΧΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ, Μὴ τοὺς λόγους, μὲ τοὺς [τρόπους, Μηδὲ τὴν ἀναισχυντίαν, Δός μοι παρρησίαν λέγειν βεβούλημαι, Χριστέ μου. Μᾶλλον δὲ καὶ δίδαξόν με, Τί με δεῖ ποιεῖν καὶ λέ γειν. Ήμαρτον ὑπὲρ τὴν πόρο νην, Ἡ μαθοῦσα που κατά. [γεις, Μύρον ἐξωνησαμένη, Ήλθε τολμηρῶς ἀλείψαι Σοῦ τοὺς πόδας τοῦ Θεοῦ Διὰ στίχων Ανακρεοντείων [μου, Τοῦ δεσπότου και Χρι [στοῦ μου. Ὡς ἐκείνην οὐκ ἀπώσω Προσελθοῦσαν ἐκ χαρ [δίας, Μηδ' ἐμὲ βδελύξῃ Λόγε. Σου δὲ παράσχει μοι πό δας, Καὶ κρατῆσαι, και φιλή [σαι, Καὶ τῷ ῥείθρῳ τῶν δα [κρύων Ως πολυτιμήτῳ μύρω, Τούτους τολμηρῶς ἀλετ [ψαι. Πλῦνόν με τοῖς δάχρυσί μου, Κάθαρον αὐτοῖς με. Λόγε. Αφες καὶ τὰ πταίσματα Οἶδας τῶν κακῶν τὸ πλῆ. ίθος, ἐκ τῶν θείων ερωτήσεων τῆς ἀγίας μεταλήψεως Συμεὼν τοῦ θεολόγου. Οἶδας καὶ τὰ τραύματά [μου, Καὶ τοὺς μώλωπας όρος [μου. ᾿Αλλὰ καὶ τὴν πίστιν οἶ (δας, Καὶ τὴν προθυμίαν βλέ [πεις, Καὶ τοὺς στεναγμούς [ἀκούεις. Οι λανθάνει σε, Θεέ μου, Ποιητά μου, Λυτρωτά [μου, Οὐδὲ σταλαγμὸς δακρύων, Οὐδὲ στεναγμού τι μέρος, Οὐδὲ κίνημα καρδίας. Το μὴ ἀκατέργαστον [μου Έγνωσαν οἱ ὀφθαλμοί σου Ἐπὶ τὸ βιβλίον δὲ σόμ Καὶ τὰ μήπω πεπραγ [μένα, Γεγραμμένα σοι τυγχά [νει. Ιδε τὴν ταπείνωσίν μου, Ιδε μου τὸν κόπον όσος, Καὶ τὰς ἁμαρτίας πάσας Αφες μοι, Θεὲ τῶν ὅλων Ινα καθαρᾷ καρδίᾳ, Περιτρόμῳ διανοία, Καὶ ψυχῇ συντετριμμένῃ Τῶν ἀχράντων σου με [τάσχω Καὶ πανάγνων μυστη Τρίων, Οἷς ζωοῦται καὶ θεοῦται, Πᾶς ὁ πίνων τε καὶ τρών [γων, Ἐξ εἰλικρινούς καρδίας. Σὺ γὰρ εἶπας, Δέσποτα [μου, Πᾶς ὁ τρώγων μου την σάρκα, Πίνων δέ μου καὶ τὸ αἷμα, Ἐν ἐμοὶ μὲν ὄντως μένει, μέν. ακατέργαστον Daniel te montem vocat intelligibilem, Genitri cem Dei Isaias: videt autem at valius Gedeon David sacrarium dicit; januam vero te alius Gabriel autem tibi clamat: Ave, gratia plena, Ꭰ minus tecum. Versibus Anacreonticis. Jacobo Billio interprete. Ab ore, Christe, fedo Et corde labe pleno, Sparcis et a labellis, Turpique mente, sume Preces meas benignus. Ob verba nec repelle Me, propter atque mores Malos et impudentes Fidenter at lorful da, Quae mens cupit profari. Imo, Deus, doce me, Quidnam feram, loquat [ve. Seorto scelestior sum, Quod audions ubinam Fores, coemft ungnen, Pulso metuque venit, Ut ungeret, Deus mi, Pedes tuos. Ut illa te repulsa non est Secum ferens pium cor, Sic ne repellar a te Sed da tos tenere Pedes, et osculari, Ac imbre lacrymarum, Cui cedit unguen omne, Audacter les rigare. Fletu meo lava ine Hoc, Christe, me repurga. Noxas mihi remniue. Non te fugit malorum Hæc precatio a Græcis multoties edita est in Officio sanctæ communionis, ubi Symeoni Juniori theologo tribuitur, Moles gravis meorum, Cernis meas et plagas, Sed et fidem vides tw, Studiumque mentis omac, Luctus graves et audis. Non te latet, Deus mi, Mi Conditor, mi Redoni [ptor. Nec gutta lacrymarum, Suspirium nec ullum, Ne motus ipse cordis. Tui, Deus, quid in me Desit, vident ocelli Et in tuo libello Perscripta sunt vel illa, Quæ mi peracta nondum. Specta jacens humi cor, Specta meos labores, Omnesque, Christe, noxas Mihi remitte, quæso; Ut corde labe puro, Et mente cum trementc, Fracisque vi doloris, Sumam sacram synaxin Qua vivit, et Deus fit, Quicunque corde puro Edit, bibitque. Sermo Hic namque fuxit a te Quisquis bibet cruoren Heum, meamque carnem Edet, manebit in me, In hocque rursus ipse Bill. emendat Alludit enim ad illud Psal. cxxvi Imperfectum meum vide, viderunt oculi tui. Septuaginta habent.

Ἐν αὐτῷ δ' ἐγὼ τυγχάνω. ᾿Αληθῆς ὁ λόγος πάντως Τοῦ Δεσπότου καὶ Θεοῦ [μου. Καὶ τῶν θείων ὁ μετέχων Καὶ θεοποιῶν χαρίτων, Οὐμενοῦν οὐκ ἔστι μόνος, ᾿Αλλὰ μετὰ σοῦ, Χριστέ μου, Τοῦ φωτὸς τοῦ τρισηλίου. Ἵνα γοῦν μὴ μόνος μένω, Δίχα σοῦ τοῦ ζωοδότου, Τῆς πνοῆς μου, τῆς ζωῆς [μού, Τοῦ ἀγαλλιάματός μου, Τῆς τοῦ κόσμου σωτη ρίας, Διὰ τοῦτό σοι προσῆλθον, ὡς ὁρᾷς μετὰ δακρύων, Καὶ ψυχῆς συντετριμ [μένης, Αύτρον τῶν ἐμῶν πται [σμάτων Ἱκετεύων τοῦ λαβεῖν με, Καὶ τῶν σῶν ζωοπαρόχων Καὶ ἀμέμπτων μυστη ρίων Μετασχεῖν ἀκατακρίτως. Ἵνα μένης, καθὼς εἶπας, Μετ᾿ ἐμοῦ τοῦ παναθλίου. Ἵνα μὴ χωρὶς εὐρών με Τῆς σῆς χάριτος ὁ πλάνος, Αφαρπάση με δολίως, Καὶ πλανήσας ἀπαγάγῃ Τῶν θεοποιῶν σου λόγων Διὰ τοῦτό σοι προσπίπτω, Καὶ θερμῶς ἀναδοῶ σοι, Ὡς τὸν ἄσωτον ἐδέξω, Καὶ τὴν πόρνην προσελ [θοῦσαν, Οὕτω δέξαι με τὸν πόρνον, Καὶ τὸν ἄσωτον, οἰκτίρο [μον, Εν ψυχῇ συντετριμμένη Νῦν με προσερχόμενόν σοι. Οίδα, Σώτερ, ὅτι ἄλλος Ως ἐγὼ οὐκ ἔπταισέ σοι, οὐδὲ έπραξε τὰς πράξεις, Ας εγώ κατεργασάμην. ο ᾿Αλλὰ τοῦτο πάλιν οἶδα ὡς οὐ μέγεθος πταισμά [των, Οὐχ ἁμαρτημάτων πλη [θος Οὐδὲ πράξεων αἰσχρότης, Ὑπερβαίνει τοῦ Θεοῦ μου Τὴν πολλὴν φιλανθρω [πίαν. Αλλ' ἐλέῳ συμπαθείας Τοὺς θερμῶς μετανοοῦν τας, Καὶ καθαίρεις, καὶ λαμ [πρύνεις, Καὶ φωτὸς ποιεῖς μετό Κοινωνούς θεότητός σου Εργαζόμενος ἀφθόνως. Καὶ τὸ ξένον καὶ ἀγγέλοις, Καὶ ἀνθρώπων διανοίαις Ὁμιλεῖς αὐτοῖς πολλάκις. Ωστερ φίλοις σου γνη [σίοις. Ταῦτα τολμηρὸν ποιεῖ με, Ταῦτά με πτεροι, Χριστέ Καὶ θαῤῥῶν σου ταῖς πλού Χριστέ Τσίαις Πρὸς ἡμᾶς εὐεργεσίαις, Χαίρων ἅμα τε καὶ τρέ [μών Τοῦ πυρὸς μεταλαμβάνω, Χόρτος ῶν, καὶ ξένον [θαῦμα Νῦν δροσούμενος ἀκαύ [στως, ὥσπερ καὶ ἡ βάτος πάλαι, Ἡ ἀφλέκτως καιομένη, Τοίνυν εὐχαρίστῳ γνώμη, Εὐχαρίστῳ δὲ καρδίᾳ, Εὐχαρίστοις μέλεσί μου, Καὶ τῆς ψυχῆς καὶ σαρκός [μου, Προσκυνῶ καὶ μεγαλύνω Καὶ δοξάζω σε, Θεέ μου, Ως εὐλογημένον ὄντα Νῦν τε καὶ εἰς τοὺς αἰῶν Ένας. Manebo. Verus hic est Sermo Dei supremi. Nam qui sacram synaxin, Ejusque suscipit vim, Non sotus ille, non jam Fst ille solus, inquam, Sed, mague Christe, te [cum, Qui lumen es triiulgens. Ne solus ergo linquar, Vila dator, carens te, Qui vita, qui mibique Es spiritus, meumque Qui gaudium, salusque Qui solus orbis omnis Supplex ob id rogo te Fletu madeus calenti, El corde (cernis ipse) Fracto gravi dolore, Ut criminum mihi des Lenis redemptionem Tuumque corpus a me Sumatur ad salutem. Ut, sicut inquiisti,« Mecum queas jmanere Ne gratia carenteni Hostis tua videns me, Abducat, et latenter Avertat ipse sancta lege quam dedisti Hine ad tuos volutor Pedes, rogoque clamans, Decoctor ut receptus, Scortumque rursus a te, Sic prodigo mibi tu, Scortoque sis benignus, Qui nunc dolore magno Accedo fractus ad te. Quod nemo prorsus æque Peccarit, ipse novi,! Nec perpetrarit unquam Hæc quæ miser patravi. Sed non item fugit me, Peccata quod nec ulla To sunt, nec ulla tanta, Fedæ nec actiones, Quas lenitas Monarchæ Delere non potis sit. Verum misertus horum, Peccasse qui dolent se, Purgas eos, facisque Ut luee perfruantur, Divinitatis ipsi Τuaeque compotes sint. Mortalibus quod estque, Quod angelisque mirum, Charos velut sodales Affaris hos frequenter. Audaciam mihi dant Hac, Christe, spemque lætain Fiduciamque sumnens Ex lenitate tanta Dalisque, tum tremens, [ Lum Assumo lætus ignem, Fenum licet, licet sim Stipulaque, quodque mi [rum, Velut rubo, mibi sic Est flamma roris instar. Grata proinde mente, Gratoque corde rursus, Membrisque mentis, at [que Carnis, potens adoro Numen tuum, Monarcha, Et laudo nam tibi laus Debetur, Deus mi, In sæcula sempiterna. xous, Explicit S. Joannis Damasceni editio Lequiniana. Quæ sequuntur supplevit Patrologia Editor.