DE CONFESSIONE ET SATISFACTIONE. quidem præscripto hunc uno anno fere: mona- τοὺς ἑτέρους, ἐνιαυτὸν προσκλαυσάτω· κατὰ δὲ τοὺς chum autem quatuor mensibus arido cibo uti debere dum reliqui comedunt; et metanœas facere quotidie centum. Quia detrahentem secreto proximo suo, hunc persequebar *. 4. De garrulitate. Garrulus linguæ vitio infectus, sex menses pœnitendo expleat: sic enim canones de hujusmodi hominibus decernunt. Quippe garrulitas est inscitis indicium, obtrectationis janua, mendacii ministra. Nos tres mensibus hunc a communione removemus, aridis omnino vescentem hora sexta, et metanœas quotidie centum quinquaginta facientem. Etenim valde lubricum periculosumve ipsis quoque æstimatione dignis hominibus hoc vitium est. 5. De mendacio. Mendax quasi lepidus homo existimatur. Atqui mendacium charitatis destructio est; perjurium autem, Dei negatio. Nemo itaque, si modo sapiat, leve credat esse peccatum mendacium. Nam ipse Spiritus sanctus jam dixit: Perdes omnes qui loquuntur mendacium *. Cuncti autem mendaci homini trimestrem pœnitentiam decernunt. Nos tamen quadraginta dierum aridum omnino victum hora sexta huic imperamus, et metanœas quotidianas centum quinquaginta. Etenim timendum est præ cæteris hoc peccatum. 6. De acedioso. Acediosus quasi de sua salute desperans reputatur. Etenim acedia est monasticæ regula obser- c vandæ odium, mundanarum rerum admiratio. Acediosus Deum accusat, quasi immisericordem et hominum osorem; ad psalmodiam precesque torpet. Vitio huic decernimus quadraginta dierum pœnitentiam; et ut per tres hebdomadas vino et oleo acediosus non utatur, quotidie faciens metanoas ducentas quinquaginta. Namque in profundum inferni potest deducere acediæ vitium. 7. De guloso. Gulosus similis est sepulcro putrescentibus carnibus pleno. Gulositas est ventris hypocrisis, qui cum sit satur, nihilominus se egere clamat; et gravatus, esurire cogit. Gulositas est oculorum deceptio. Decernimus huic quoque vitio triginta dierum luctum; et unius hebdomade aridum victum hora nona, nec uon quotidianas metanoas octoginta. Quippe gulositas sibi deditos æterno igni transmittit. 8. De avaro. Avarus insanabili morbo laborat, qui interiorem hominem exedit. Avaritia est idolorum servitus, infidelitatis filia, infirmitatum prætextus, voluntaria apostasia. Huic item decernimus quadrimestrem poenitentiam, quadraginta dierum aridum victum hora nona, et quotidianas metanœas quinquaginta; cum sit vitium animam consumens. • Psal. c, 5. * Psal. v, η μοναχούς, τετράμηνον ξηροφαγείτω, ὅτε οἱ λοιποί ἐσθίουσι, μετανοίας ποιῶν καθ' ἡμέραν ἑαυτόν Ὅτι τὸν καταλαλοῦντα λάθρα τοῦ πλησίον αὐτοῦ, τοῦτον ἐξεδίωκον. δ'. Περὶ πολυλογίας. Ο πολυλογῶν ὑπό γλώττης σκοτιζόμενος ἐξαμε νιαῖον χρόνον ἐν μετανοίᾳ πληρούτω· οὕτως γὰρ οἱ κανόνες περὶ τῶν τοιούτων ὁρίζονται· ἐπειδὴ πολυ λογία ἐστὶν ἀγνωσίας τεκμήριον, καταλαλιάς θύρα, ψεύδους ὑπουργός· ἡμεῖς δὲ τρίμηνον λέγομεν και νώνητον εἶναι, ξηροφαγοῦντα άκρως ὥρᾳ ἐκτή, με τανοίας ποιοῦντα καθ' ἡμέραν ρπ'· ἐπισφαλές λίαν καὶ αὐτοῖς τοῖς δοκοῦσι τὸ πάθος ἐστίν. Ο 6. Περὶ ψεύδους. Ὁ ψεύστης ὡς εὐτράπελος λογίζεται· καὶ γὰρ ψεῦδός ἐστιν ἀγάπης ἀφανισμός· ἐπιορκία δε, θεού ἄρνησις· μηδεὶς οὖν τῶν εὐφρονούντων, μικρών του τὴν τοῦ ψεύδους ἁμαρτίαν εἶναι νομίσοι· καὶ γὰ αὐτὸ τὸ ἅγιον Πνεῦμα προείρηκεν· ᾿Απολεῖς πέν τας τοὺς λαλοῦντας το ψεύδος. Ορίζονται δι πάντες ότι τρίμηνον ἐν μετανοίᾳ διατελείτω· ἡμεῖς & μ' ἡμερῶν ξηροφαγίαν άκρως ώρα έκτη, καὶ μετα νοίας καθ᾿ ἡμέραν ρν· καὶ γὰρ φοβερά υπέρ πάσης ἡ ἁμαρτία αὕτη, 5. Περὶ ἀκηδιαστού. Ὁ ἀκηδιαστὴς ὡς ἀπογινώσκων τῆς ἑαυτοῦ σωτη ρίας λογίζεται· καὶ γὰρ ἀκηδία ἐστὶν ἀσκήσεως με σος τοῦ μοναχικοῦ ἐπαγγέλματος, κοσμικών μας ρίστρια, Θεοῦ διαβλήτωρ, ὡς ἀσπλάγχνου και όχι λανθρώπου, ἀτονία ψαλμῳδίας ἐν προσευχαῖς ἀσθε νοῦσα· ὁρίζομεν δὲ καὶ ταύτην μ' ἡμέρας μετα νοεῖν· ἑβδομάδας τρεῖς οἶνου μὴ μεταλαμβάνει και ἐλαίου· μετανοίας ποιεῖν καθ᾿ ἡμέραν σν· ὅτι εἰς βυθόν ᾅδου δύναται κατάγειν τὸ πάθος τῆς ἀηδίας. 5΄. Περὶ γαστριμαργου. Ο γαστρίμαργος ἔιοκε τάφῳ γέμοντι σεσηπνιών σε κῶν· γαστριμαργία ἐστὶ κοιλίας ὑπόκρισις· και σμένη γὰρ οὖσα, ἐνδείας ἀναβος· καὶ πεφορτισμών, πεινᾶν ἀναγκάζει· γαστριμαργία ἐστὶν, ὀφθαλμῶν ἀπέ τη ὁρίζομεν δὲ καὶ ταύτην ἐν τριάκοντα ἡμέρας προσκλαίειν· ἑβδομάδα μίαν ξηροφαγεῖν ὥρᾳ ἀπό τῇ· ποιεῖν μετανοίας καθ' ἡμέραν π'· ὅτι τῷ νίῳ πυρὶ παραπέμπει τοὺς πειθομένους αὐτή. η'. Περὶ φιλαργύρου. Ο φιλάργυρος νοσεῖ νόσον ἀνίατον, διαπιστώσει τὸν ἐντὸς ἄνθρωπον· φιλαργυρία ἐστὶν, εἰδώλι προσκύνησις, ἀπιστίας θυγάτηρ, ἀσθενειῶν προφανή στρια, εκουσίας παραβάτης· ὁρίζομεν δε καὶ τὰ την, τετράμηνον ἐν μετανοιᾷ εἶναι, ἡμέρας μ' την φαγεῖν ώρα θ', μετανοίας ποιεῖν καθ' ἡμέρα τοῦ πάθους ἐκκαίοντος τὴν ψυχήν.

θ'. Περὶ ἀναισθήτου. Ὁ ἀναίσθητος ἔοικε λίθῳ ὀξυγώνω, κρούοντι καὶ μὴ διαλυομένῳ. ᾿Αναισθησία ἐστὶ νέκρωσις μελῶν, δαιμονιώντων ἀδελφὴ, μεθυόντων ὁμόνοια· ὁρίζομεν δὲ καὶ ταύτην, διμηναῖον προσκλαίειν χρόνον, ἡμέρας κι' ἐλαίου καὶ μόνου μεταλαμβάνειν, τῶν δὲ λοιπῶν ἀπέχεσθαι, ποιεῖν μετανοίας καθ' ἡμέραν ρ'· καὶ γὰρ ὁ ἀναίσθητος δύναται βαλεῖν τὸν ἀδελφὸν εἰς βάραθρον. ί. Περὶ κενοδόξου. Ο κενόδοξος ὡς ὑπερήφανος καταλογίζεται· καὶ γὰρ ἡ κενοδοξία ἐστὶ, κατὰ μὲν τὸ εἶδος φύσεως ἐν αλλαγή, καὶ ἠθῶν διαστροφὴ, καὶ παρατήρησις μέμψεων, ὑπερηφανιας τρίβολος ἐργασία. Ορίζομεν δὲ καὶ ταύτην ἐν δ᾽ ἡμέραις προσκλαίειν, ἑβδομάδας δύο άκρως ξηροφαγεῖν ώρα θ', μετανοίας ποιεῖν καθ' ἡμέρα, ρμ', ὡς δαίμονος αἴτιον τὸ πάθος καὶ πρόξενον. ια΄ Περὶ δειλού (λείπει). ιβ. Περὶ ὑπερηφάνου. Ὁ ὑπερήφανος όμοιός ἐστι τῷ διαβόλῳ τῷ κατὰ Θεοῦ τραχηλίσαντι· καὶ γὰρ ὑπερηφανία ἐστὶ Θεοῦ ἄρνησις, δαιμόνων εύρημα, ἐξουδένωσις ἀνθρώπων, κατακρίσεως μήτηρ, θυμοῦ πηγή, ὑποκρίσεως ρίζα· ὁρίζομεν καὶ ταύτην ἐν ἓξ μησὶ προσκλαίειν τῇ ἁγίᾳ ἐκκλησίᾳ· ἑβδομάδας δ' ξηροφαγεῖν ἄκρως ὥρᾳ ἐνα νάτῃ· καθ᾿ ἡμέραν μετανοίας ρο'. ιγ. Περὶ βλασφήμου. Ὁ βλάσφημος τῇ τοῦ Κάϊν μερίδι καταλογίζεται· χαλεπὴ γὰρ ἡ ῥίζα τῆς σατανικῆς ὑπερηφανίας, G ἀδελφοί· διὸ ἀναγκαῖον αὐτὴν εἰς μέσον ἀχθῆναι· οὐ γὰρ τῶν τυχόντων, ἀλλά γε πολλῷ μᾶλλον χαλεπώτερος ὁ ἐχθρὸς πάντων καθίσταται· ὁρίζομεν δε προσκλαίειν μέχρι κατορθώσεως τοῦ πάθους, ἀκοινών νητον εἶναι, ξηροφαγεῖν ἡλίου δυσμαῖς, μετανοίας ποιεῖν καθ᾿ ἡμέραν τ', μέχρις ἂν ἀποστῇ τῆς ἀθεμίτου βλασφημίας. ιδ'. Περὶ θυμώδους. Ο θυμώδης ἔοικε δαιμονιῶντι· θυμὸς γὰρ ἐστιν εταιρία δαιμόνων. Ανήρ θυμώδης, οὐκ εὐσχή μων 5, ὁ θυμὸς ἔστω σοι κατὰ μόνου τοῦ ὄφεως, δι' ·ὧν ἐξέπεσας· ὁρίζομεν δε μ' ἡμέρας προσκλαίειν, ἑβδομάδα τυροῦ καὶ ὡοῦ καὶ οἶνου καὶ ἐλαίου ἀπέχε σθαι, μετανοίας ποιεῖν καθ' ἡμέραν ρ'· Καὶ γὰρ ῥοπὴ τοῦ θυμοῦ αὐτοῦ, πτῶσις αὐτῷ ἐστι καὶ ὀργὴ ἀπόλλυσι καὶ φρονίμους. ιέ. Περὶ ὀργίλου. Ο ὀργιζόμενος ὅμοιος τοῖς τοῦ Ἰωσὴρ ἀδελφοῖς καθέστηκεν· ὀργὴ γὰρ ἐστι φρονήσεως διαρπαγή, καὶ καταστάσεως ἀδελφῶν ἐκτρεποσύνη, καὶ ἡγριωμένη μορφή κράσεως. Ορίζομεν δὲ τὸν ὀργίλον μῆνας δύο προσκλαίειν, μ' ἡμέρας ξηροφαγεῖν ὥρᾳ ἐννάτη, μετανοίας ποιεῖν σ'· τὸν γὰρ ὀργιζόμενον τῷ ἀδελφῷ αὐτοῦ ὁ Κύριος ἔφησεν ἔνοχον εἶναι τῆς κολάσεως 7· ὅθεν καὶ τὸ πτῶμα φοβερόν ἐστιν. * Prov. xL, 25. gr. • Eccli. 1, 19 gr. 1 Matth. v, 9. De torpido. Torpidus assimilatur lapidi acutis angulis prædito, qui percutit, neque tamen ipse frangitur. Tor pedo mortifcatio membrorum est, furiosorum germanitas, ebriorum concordia. Decernimus huic etiam vitio bimestrem fletum, et per dies viginti unius olei usum, abstinentiam a cæteris, et quotidianas metanœeas centum. Utique torpidus fratrem suum in barathrum conjicere potest. 10. De inanis gloriæ cupido. Inanis gloriæ cupidus superbi instar habetur. Namque inanis gloriæ cupiditas, specie quidem, naturæ est immutatio, morum perversio, vituperationum captatio, superbiæ senticosa operatio. Huic quoque decernimus triginta dierum fletum, duabus hebdomadis aridum prorsus victum hora nona, et metanoceas quotidianas centum quadraginta. Namque hoc vitium causam dæmoni suppeditat et hospitium. 11. De timido (deest in cod.). 12. De superbo. Superbus similis diabolo est, qui Deo restitit. Nam superbia negatio Dei est, dæmonum inventio, hominum ruina, damnationis mater, iræ fons, hypocriseos radix. Huic item decernimus semestrem fletum in sancta ecclesia, quatuor hebdomadis aridorum strictum usum hora nona, et quotidianas metanæos septuaginta supra centum, 13. De blasphemo. Blasphemus in Caini partibus reputatur. Dira est enim, fratres, Satanice superbiæ radix: quamobrem eam in apertum producere necesse est: quandoquidem haud vulgaris est hostis, sed ome nium asperrimus. Decernimus hominem ejusmodi in fletu versari quoad hic morbus sanetur, extra communionem esse, aridis vesci sub solis occasu, et quotidianas facere metancas trecentas, donec ab impia blasphemia recedat. 14. De iracundo. Iracundus similis est dæmonium habenti; namque ira dæmoniorum sodalitas est. Vir iracundus non est decorus *. Ira tibi sit adversus serpentem tantummodo cujus causa cecidisti. Decernimus quadraginta dierum fletum, et una hebdomada a caseo, ovis, vino, oleoque abstinere, et metanoas centum quotidie facere. Etenim impetus iræ ejus, ruina ipsius est. Et ira perdit etiam prudentes*. 13. De eo qui facile irascitur. Qui irascitur similis est Josephi fratribus. Est enim ira intellectus direptio, tranquilli fratrum status eversio, et sævæ quædam compaginis forma. Decernimus prono ad iram bimestrem fletum, et quadraginta diebus arido cibo uti hora nona, et metanœeas facere ducentas. Namque irascentem fratri suo Dominus reum pænæ agit". Quare culpa formidabilis est.

DE CONFESSIONE ET SATISFACTIONE. 16. De tristitia. Tristitia demersus similis est homini qui in mari tempestatem patitur. Tristitia est animæ ariditas: Viri enim tristis exsiccantur ossas. Et tristitiam longe repelle a tes. Decernimus hominem hujus. modi incessantibus precibus apud altare flere, quotidie metanceas centum quinquaginta facere, et quingenties dicere: Domine, miserere. Nam tristitia potest ad blasphemiam impellere. 17. De homicida. Homicida legis quidem præscripto moriatur. Sed sanctus Basilius huic annorum quindecim fletum constituit, et aridis districte vesci hora nona, et extra communionem manere. Nos ad triennium canonem hunc redigimus, siquidem poenituerit, et afflictio ejus appareat. Quod si plenam hanc neglexerit, quindecim annis luat, prout magnus vult Basilius. 18. De adultero. Adulter homicidæ similis est. Nam qui proximi sui uxori insidiatur, gladium ancipitem movet, et dissidium inducit. Sanctus quidem Basilius constituit, hunc annis quindecim arido districte cibo uti, hora nona. Nos vero, si vitium abruptum fuerit, biennii excommunicationem decernimus, cumarido omnino cibo, et metanceis quotidianis ducentis. 19. De fornicatore. Fornicator sex annis extra communionem sit, cibo arido vescens hora nona, cum melancis centum quinquaginta. Quod si neglexerit, grandiori poenæ sancti Basilii sit obnoxius. 20. De masculorum concubitore. Qui turpitudinem cum masculis commiserit, hunc sanctus Basilius quindecim annis extra communionem esse decrevit jejunantem ac flentem. Nos tamen, siquidem a peccato se recessisse credibiliter demonstret, biennio tantum extra communionem eum esse, arido cibo utentem hora nona, jubemus. Quod si penam hanc neglexerit, quindecim annorum poenam sustineat. 21. De coeunte cum bestia. Qui cum bestiis rem turpem habuerit, juxta sanctum Basilium quindecim annis extra communionem erit. Nos tamen si a flagitio cessaverit, biennii excommunicationem ei inferimus, cum ις. Περί λύπης, Ο τῇ λύπη βεβυθισμένος ἔοικεν ἀνδρὶ κλυδωνιζο μένῳ ἐν τῷ πελάγει· λύπη γὰρ ἐστι ψυχής ξηρότης - Ανδρός γάρ λυπηρού ξηραίνεται ὀστᾶ Και, Μακράν ποίησον ἀπὸ σοῦ λύπην· ὁρίζομεν δε τὸν τοιοῦτον προσκλαίειν τῷ θυσιαστηρίῳ εὐχαῖς ἀδιάλειπτον· ποιεῖν καθ' ἡμέραν μετανοίας σν, τὸ Κύριε ἐλέησον φ'· δύναται γὰρ λύπη εἰς βλασφη μίαν ρίψαι. ιζ. Περὶ φονέως. Ο φονεύς κατὰ μὲν τὸν νόμον ἀποθνησκέτω· ὁ δι ἅγιος Βασίλειος με' ἔτη ὥρισεν αὐτόν προσκλαίειν, ξηροφαγεῖν ἄκρως ὥρᾳ ἐννάτη, καὶ ἀκοινώνητον εἶναι· ἡμεῖς δὲ τριετή χρόνον τὸν κανόνα τοῦτον ὁρι ζομεν, ἐὰν μετανοῇ, καὶ ὁ μόχθος αὐτοῦ φαίνηται ἐὰν δὲ ἀμελῇ, τὰ μὲ ἐκτελείτω ἔτη, κατὰ τὸν μέγαν Βασίλειον. επ'. Περὶ μοιχού. Ο μοιχὸς ὅμοιος τῷ φονεῖ· ὁ γὰρ τῇ τοῦ πλησίον γυναικὶ ἐπιβουλεύων, μάχαιραν δίστομον κινεῖ, καὶ χωρισμὸν ἀποτελεῖ. Καὶ ὁ μὲν ἅγιος Βασίλειος (ώρι σεν) ἔτη τέ ξηροφαγοῦντα ἄκρως ὥρᾳ ἐννάτη· ἡμεῖς δὲ τοῦ πάθους ἐκκοπτομένου, διετή χρόνον ἀκοινών νητον εἶναι, ξηροφαγοῦντα ἄκρως, μετανοίας καθ' ἡμέραν διακοσίας. εθ'. Περὶ πόρνου. Ο πόρνος ἐξ ἔτη ἀκοινώνητος, ξηροφαγῶν ώρα ἐννάτη, μετανοίας ρν - εἰ δὲ ἀμελῇ, τῷ μεγάλῳ ἐπισ τιμίῳ τοῦ ἁγίου Βασιλείου καταδικαζέσθω. κ'. Περὶ ἀρσενοκοίτου. Ο τὴν ἀσχημοσύνην ἐν τοῖς ἄῤῥεσεν ἐπιδεικνύμεν νος, ὁ μὲν ἅγιος Βασίλειος εε ἔτη ὥρισεν ἀκοινώνησ του νηστεύοντα καὶ προσκλαίοντα· ἡμεῖς δὲ ἐὰν ἀποστῇ τοῦ κακοῦ μετὰ πληροφορίας, διετή χρόνον ἀκοινώνητον, ξηροφαγοῦντα ὥρᾳ ἐννάτη, μετανοίας σ'· εἰ δὲ ἀμελῇ, τὰ δεκαπέντε ἔτη ἐκτελείτω τὸ ἐπιτίμιον. κα'. Περί κτηνοβάτου. Ὁ ἐν ἀλόγοις τὴν ἀσχημοσύνην ποιούμενος, κατά τὸν ἅγιον Βασίλειον με ἔτη ἀκοινώνητος ἔσται ἡμεῖς δὲ ἐὰν τοῦ κακοῦ ἀποστῇ διετή χρόνον ἀκοινώνητον εἶναι ὁρίζομεν, ξηροφαγούντα ώρα arido cibo hara nona, et cum melancis ducentis. ἐννάτῃ, μετανοίας σ' εἰ δὲ ἀμελῇ, τὰ μὲ ἔτη φυλατ Quod si neglexerit, quindecim annorum ponam expleat. 22. De incestu. Qui in sororem propriam lapsus fuerit, quindecim annis communione careat, prout vult magnus Basilius. Nos tamen, si posthine flagitio abstinuerit, triennalem ponam decernimus aridi cibi hora nona, cum ducentis metanceis. 23. De incestu cum nuru. Qui in nurum lapsus fuerit, undecim annis ex sancti Basilii sententia extra communionem sit. • Prov. XVII, 23 gr. • Eccli. xxx, 24, τέτω. κβ'. Περὶ ἀδελφομιξίας ήτοι αιμομιξίας. Ο εἰς ἀδελφὴν ἰδίαν ἐμπίπτων, μέ ἔτη ἀκοινώνησ τος κατὰ τὸν μέγαν Βασίλειον· καθ' ἡμᾶς δὲ ἐὰν ἀποστῇ τοῦ κακοῦ, τριετή χρόνον ἐπιτιμάσθω, ξηροφα γῶν ὥρᾳ ἐννάτη, μετανοίας σ'· ἐὰν δὲ ἀμελῇ, τὰ εἰ ἔτη ἐκτελείτω. κγ'. Περὶ νύμφης οἰκείας αιμομιξίας. Ο εἰς νύμφην ἐμπίπτων, τά ἔτη κατὰ τὸν ἅγιον Βασίλειον ἀκοινώνητος ἐστιν· ἡμεῖς δὲ ἐὰν ἀποστῇ

τοῦ κακοῦ, διετή χρόνον ἀκοινώνητον είναι προσω Nos autem, si flagitium emendaverit, biennio caτάσσομεν, ξηροφαγούντα ὥρᾳ ἐνάτῃ, μετανοίας ποιοῦντα τ εἰ δὲ ἀμελῇ τούτου τοῦ κανόνος, καὶ ἐπιμένῃ τῇ κακίᾳ, τὰ ια ἔτη ἐκτελείτω τὸ ἐπιτίμιον. κ.. Περὶ κλέπτου. Ὁ κλέπτης, εἰ μὴ ἐξαγγείλη, φησὶν ὁ ἅγιος Βασίλειος, δύο μόνας εβδομάδας ἐπιτιμάσθω· εἰ δὲ παρ᾽ ἄλλου ελεγχθη, διετή χρόνον· ἡμεῖς δε μ' ἡμέρας ορίζομεν, ξηροφαγεῖν ώρα θ', καὶ μετανοίας ποιεῖν ρ', εκκοπτομένου δηλονότι του πά θους. κι'. Περί τυμβωρύχου. Ο τυμβωρυχος, κατὰ τὸν ἅγιον Βασίλειον ιε' ἔτη ἀκοινώνητος ἔσται· ἡμεῖς δὲ τοῦ πάθους ἐκκοπτομένου, rere communione jubemus, aridis vescentem hora nona, cum metanœis trecentis. Quod si hunc nostrum canonem neglexerit, et in vitio perseveraverit, undecim annis ponam ferat. 24. De fure. Fur, si ipsemet confessus fuerit, duarum tantum hebdomadarum pœnam ferat, inquit sanctus Basilius: quod si ab aliis furti coargutus fuerit, duorum annorum. Nos tamen quadraginta diebus volumus eum aridis vesci hora nona, cum metancis centum; si certe a vitio cessaverit. 25. De sepulcrorum prædatore. Sepulcrorum prædator, juxta divum Basilfum, quindecim annis extra communionem futurus est. ἐνιαυτὸν ἀκοινώνητον εἶναι ὁρίζομεν, ξηροφαγούντα Nos tamen, vitio emendato, anno uno extra comὥρᾳ θ', ποιοῦντα μετανοίας σ'. κς'. Περὶ γοητείας καὶ φαρμακείας. Ὁ γοητείαν καὶ φαρμακείαν ἐξαγορεύων, κατὰ τὸν ἅγιον Βασίλειον ιέ ἔτη ξηροφαγῶν ἔσται ὥρᾳ θ'· ἡμεῖς δὲ τριετή χρόνον ὁρίζομεν τὸν αὐτὸν κανόνα μετὰ τὸ ἀποστῆναι τῆς ἁμαρτίας, καὶ μετανοίας ποιεῖν καθ᾽ ἡμέραν διακοσίας. «5. Περὶ γοητείας καὶ μαντείας. Τὸν μάντεσι προσερχόμενον, ὁ μὲν μέγας Βασί λειος με ἔτη ὥρισεν ἀκοινώνητον εἶναι· ἡμεῖς δὲ τὸν προλαβόντα κανόνα τὸν περὶ φαρμακειῶν, ἀποστάντα τῆς τοιαύτης ἐργασίας. κη'. Περὶ ἀγαθοῦ Βίου Εί τις βούλοιτο βίον ἀτάραχον καὶ ἀκύμονα ὁδεῦ σαι, λογιζέσθω ἑαυτὸν γῆν καὶ σποδόν, καὶ εὐ χαριστείτω ὡς ἄγγελος Θεοῦ· εἰ δὲ συμβῇ καταλαλῆσαι αὐτὸν, ἑβδομάδα μίαν ξηροφαγείτω, μετα νοίας ποιῶν πεντήκοντα, ὡς τοῦ Θεοῦ καταλαλής σας. munionem esse decernimus, cum arito hora nona, et mctaneis trecentis. 26. De incantamentis et veneficiis seu præstigiis. Qui incantamenta et veneficia seu præstigias, confitetur, is juxta sanctum Basilium quindecim annis vescetur cibo arido hora nona. Nos vero eumdem canonem ad triennium coarctamus, postquam homo a peccato recesserit, cum metanœis quotidie ducentis. 27. De incantamentis et divinatione. Ei qui ad vates accesserit, magnus Basilius quindecim annorum excommunicationem decrevit. Nos tamen ei pœnam tantum præcedentis nostri canonis de veneficiis aut præstigiis imponimus, si ab hujusmodi opere se retraxerit. 28. De bona vita. Si quis vult imperturbatam vitam et tranquillam transigere, existimet se esse terram ac cinerem, gratiasque agat quasi angelus Dei. Quod si aliquando obloqui ei contigerit, hebdomada una vescatur aridis, metanœas simul faciens quinquaginta, ceu si contra Deum oblocutus fuisset. QUESTIONES. Τοῦ ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν καὶ ὁμολογητοῦ Θεοδώρου πρεσβυτέρου καὶ ἡγουμένου τῶν Στουδίου περὶ ἐρωτήσεως καὶ τῶν ταύτης διαλύσεων κανόνες συλλεγέντες παρ' αὐτοῦ. [Cod. Vat. 840 f. 202 b.] α'. Ερώτησις. Ἐν τοῖς συνοδικοῖς κανόσι τοῖς θείοις γέγραπται περὶ τῆς μετ γάλης πέμπτης, ότι οὐ δεῖ ἐν τῇ τεσσαρακοστῆ τῆ ὑστεραίᾳ ἐβδομάδι τὴν τεσσαρακοστὴν ἀτιμάζειν· εἰ οὖν οὕτως ἐστὶ τοῖς θείοις κανόσιν ἐμπεριειλημμένον, πῶς ἡμεῖς καταλύομεν τὴν μεγάλην πέμπτην· εἰς ἔλαιον καὶ οἶνον; Sancti Patris nostri et confessoris Theodori presbyteri et præpositi monachorum Studii de quibus dam quæstionibus canones ab eo collecti. 4. Interrogatio. In sacris synodorum canonibus scriptum est de magna feria quinta, non oportere in quadragesima, ultima hebdomada, quintæ feriæ solvere jejunium, atque ita totam quadragesimam inhonorare. Si ergo in sacris cauonibus ita res se habet, cur nos in magna feria quinta oleo utimur atque vino? ΝΟΤΑ. Huc refer caput præstantissimum Benedictinæ Regulæ sextum de bonis operibus seu de bona vita.