se in cellam monasterio vicinam reciperent, quod quidem de S. Antonio Macario Aegyptio aliis relatum legimus. Eremi tarum denique severitatem longissime supe rabant anachoretae qui, saepenumero totam paene vitam in interiore solitudine sine 5 ulla hominis ope degentes, per quinqua ginta saepe annos et amplius nullius hominis vultum adspiciebant, radicibus, pomis, herbis vescentes. Nec sine voluptate fervescentem solis ignem, sitis ardorem, defectum aquae in honorem Christi ferebant. Nonnunquam via tor, desertum peragrans, ante ipsorum obi tum quasi a Deo missus superveniebat, qui nudos eos longisque capillis in corpore ob tectos in ultima hora reficiebat et honesto tu mulo sepeliebat Fratres autem in mo nasteriis semper nudis pedibus et baculis in nixos incessisse, caput cucullo indutum et hu meros scapulari, corpus zona cinctum ha buisse, insuper melotem i. e. ovinam pellem gessisse, apud Evagrium Cassianum et in Vitis Patrum editionis Rosweidianae co piosissime narratur. Aegyptio fuit, sedebat, ob cellularum ibi dis- rum saepissime utebantur, ita quidem, ut sol persarum multitudinem Cellia seu Cellulae nominabatur, quae eodem illo auctore di stabant decem fere milliaria a Nitria in inte riore deserto Unde colligitur, Alexan drini habitationem, licet Nitria in medio utriusque posita esset, certe haud multum ab Aegyptii monasteriis remotam fuisse. Tanta autem fama duorum Macariorum erat inter illius regionis fratres, ut eidem auctori patres quidam in Celliis narrarent, duos in locis istis Macarios quasi duo caeli lumina reful sisse» et Palladius, qui una cum Macario Alexandrino tres annos habitaverat in Celliis, _ illorum laudes referens singulari quadam in troductione opus sibi esse putaret, ne tanta narrans mentiri videretur Vitae severi tas paene incredibilis tum in innumeris Aegy pti monasteriis vigebat, 4 quo referenda sunt crebra et longa ieiunia omnis fere carnis abstinentia vigiliae habitatio in cellu lis, in quibus vix poterat corpus moveri et alia, quae duriora in monasteriis exerceri solebant. monachis in monasteriis degenti bus distinguendi sunt eremitae, qui maioris spiritualis perfectionis gratia, abbate consen tiente, in interiorem solitudinem se abdebant, ubi parvam cellam inhabitantes singulis die- Palaestina uberius describere, ab hoc loco bus aquam e monasterio missam cum pane recipiebant nonnumquam vero et ipsi lo cum aquosum sibi eligebant, quo sererent et panem sua manu conficerent Sed eremi tică vita etiam abbates aut senes monasterio Bened. Patavii 1777 T. I P. II p. 672 (cap. 60); VV. PP. Rosw. p. 51, 1 (cap. 32). Vita S. Pachomii cap. 1, VV. PP. Rosw. p. 113, 2. VV. PP. Rosw. lib. Il cap. 22 p. 478, 1. VV. PP. Rosw. lib. II cap. 28 p. 479, 2. ' Hist. Laus.; cf. infra Caput II. Alii post quinque dies, alii post duos, alii post tres, alii semel tantum in hebdomade come derunt, alii hebdomades integras ieiunarunt. Cf. Rosweidi Indicem rerum in vitas Patrum s. v. ieiunium. De carnibus vero et vino tacere melius puto quam quidquam dicere, quando nec apud plu rinos quidem monachorum istiusmodi aliquid re periatur, › Vita S. Antonii, S. Athan. Opp. 1. 1. p. 638 (cap. 7), VV. PP. Rosw. p. 38, 1 (cap. 6). Vigiliae et nocturnae orationes apud mona chos creberrimae erant. Cf. Rosweidi Indicem s. v. vigiliae. Talem cellulam inhabitavit Macarius Alexan drinus. Cf. infra Caput'III. Sulpicius Severus Dial.. cap. 10, Gallandit BEL. PP. T. VIII p. 405, 2, Migne Patrol. T. XX 3. Solitariam in Aegypto vitam quarti sae culi et, quo inde late diffusa est, in Syria et alienum est. Quanquam haec pauca adiun genda duximus. Pater monachicae institutio uis in Aegypto S. Antonius magnus fuit; nam * necdum [ante eum] tam crebra erant in Aegypto monasteria, neque omnino quis p. 190. Cf. Vit. S. Antonii, S. Athan. Opp. 1. 1. cap. 50, VV. PP. Rosw. cap. 24, 25. Ita S. Antonius. Vita S. Antonii, S. Athan. Opp. 1. 1. p. 665 (cap. 50), VV. PP. Rosw. p. 48, 2 (cap. 25). Vita S. Antonii, S. Athan. Opp. 1. 1. p. 662 (cap. 45), VV. PP. Rosw. p. 47, 2 (cap. 22). Cf. infra Caput II. Habitant plerique in eremo sine ullis ta bernaculis, quos anachoretas vocant; vivunt her barum radicibus, nullo unquam certo loco consi stunt, ne ab hominibus frequententur; quas nox coegerit, sedes habent. › Sulp. Sever. Dial. 1 cap. 15 (Rosw. l. 1. p. 540, 2). Vita Onuphrii, VV. PP. Rosw. p. 99 sqq. De coenobitis et anachoretis cf. S. Hieron. ep. 22, Opp. ed. Migne T. I [Patrol. T. XXII] p. 419 sqq. Cassian. Coll. XVIII cap. 4 sqq. Opp. ed. Gazaeus p. 516 sqq., Migne Patrol. T. XLIX p. 1093. In libro, qui inscriptus est Capita practica ad Anatolium. Galland. Bibl. PP. T. VII p. 553 sqq. Cf. de coenobiorum institutis lib. 1 Cassiani Opp. ed. Gazaeus p. 4 sq., Migne 1. 1. p. 59 sqq.