(Galland., Velerum Patrum Biblioth., t. XIV, Append., p. vi.) Nectarius, gente Cilix, patria Tarsensis, professione laicus, dignitate senator et prætor Constantino politanus ſuit (a). Cum jam anno 381 per Nazianzeni abdicationem sedes Constantinopolitana vacaret, Nectarius in patriam suam rediturus Diodorum Tarsensem adit, qui tum pro constituendo episcopo inter CL Patres Constantinopoli erat, ut si quas litteras ad suos mittere vellet, sibi deferendas traderet. Dio dorus, sive hominis venerandam canitiem et mores eximios Dei impulsu suspiciens, sive etiam, ut ait Socrates, loco excitato, abreptum a populo, et ad summum sacerdotium postulatum ita suscepit, ut Con stantinopolitanæ sedi præficiendum feliciter allaborarit. Erat tunc Nectarius necdum baptizatus. Mox igitur divino fonte ablutus, sacrisque rite initiatus, episcopus constituitur: quam dignitatem vir eximius ad annum usque duodequadringentesimum obtinuit (b) Bibliographi vulgo illi acceptam ferunt homiliam quamdam De laude S. Theodori martyris et de eleemosyna ac jejunio agentem, in qua docet cur sancti mar❤ tyris Theodori festum celebretur Sabbato primo in Quadragesima. An ad Nectarium quode loquimur ho milia illa pertineat necne, subdubitare videtur Cavæus. At tot codicum testimonio, in quibus illa homilia reperitur, liquet eam dubitationem esse sine gravi fundamento. Et sane haud procul ab exordio suæ narrationis ait, 1° miraculum S. Theodori vūv tehoúµevov, nuper contigisse; 2° excitatum se ad enarrandum illud miraculum a fidelibus ac piis hominibus, qui et monumenta servabant litteris consignata tempore ipso firmitatem habentia, et oculatos prodigii testes sese fuisse certam fidem faciebant. Ex quibus verbis satis apparet non admodum recentem eventum illum fuisse, præsertim cum a vulgo hominum ignoraretur causa celebrandi illius festi Sabbato primo in Quadragesima adeo ut illud vũy tɛdoúµɛvov vel sic accipiendum sit, ut significet novissimum illud fuisse miraculum quod Constantinopoli visum esset, vel potius vitiosa est lectio codicis, ac pro nap' hµwv vũv, legenduin rap' fµlv, apud nos. Contigit porro miraculum ipsum furente Juliani Apostatæ persecutione, videlicet an. Chr. 362, vicennio nempe antequam Nectarius episcopalem sedem obtinuisset, aut circiter. Si ergo Nectarius ipse rem igno rasse videtur, quam a viris longævioribus didicit, id in causa fortasse fuit, vel quia res Christianorum gentilis adhuc difficilius penetrabat, vel quia Tarsi aut alibi per ea tempora degebat, quando miraculum accidit. Potuit eximius ille patriarcha orationem suam habere aliquanto serius, puta anno 396 vel 397, sicque ab eventu anni præterlapsi fuerant plus ininus 35. Quamobrem nec mirum si vulgus festi originem ignorabat. Præter facti ipsius eruditionem, continet hæc homilia eximium de invocatione et intercessione sancto rum testimonium, et ad veri jejunii commendationem argumenta utique non vulgaria. Latine occurrit Perionio interprete inter Opera Chrysostomi, apud Surium item et Lipomannum: Græce in variis quoque bibliothecis ms. legitur; typis impressa, quod sciam nuspiam comparet. Eam proinde inter analecta nostra accensendam existimavi. (c) Sozom. VIII, c. 8; Socr. lib. v, c. 8; Tillem. tom. IX, pag. 486. Cavaus in illo.