Ille humani generis hostis improvidos animos irre- ▲ Champerius: quain postmodum excudendam cura tire conatur. Sequitur sermo De vanitate mundi et resur rectione mortuorum, quem ex antiquo Aldi Manutii Latino codice ms. edidit Moguntiæ anno 1604. Ge rardus Vossius Tungrensis præpositus inter Miscel lanea sanctorum Patrum, Operibus S. Gregorii Thau maturgi subjecta. His porro duobus alios attexuimus sermones xx De virtutibus et vitiis, breves illos quidem, sed cœ lesti doctrina refertos; quos ad filios suos mona chos sanctus Pater habuisse traditur. Eos vero ex ms. codice Arabico Latine interpretatus est Abra hamus Ecchellensis Maronita, cumque aliis Chri stianæ pietatis monumentis mox enumerandis Pari siis evulgavit anno 1646. Illud autem scite admonet in Præfatione ad lectorem eruditus interpres, nullis quidem rationibus nullisque certis testimoniis com probari posse, hæc aliaque ejusmodi spiritualia do cumenta fuisse a sanctissimo abbate litteris tra dita, nisi una omnium Orientis monachorum traditione atque universali consensu: quorum sane omnium concursus ad confingendum aliquid com mune impossibilis esse videtur: præsertim cum orientales illi monachi variarum sint sectarum, variæque proinde persuasionis quoad religionem; uti sunt Melchitæ, Jacobitæ, Nestoriani, Cophtitæ, Æthiopes, Maronitæ aliique. IV. Septem Epistolæ primum Ægyptiace scriptæ, deinde ex versione Græca Latine redditæ. Earum auctoritas comprobata. Recensitæ editiones. Sermones excipiunt Epistolæ; quarum septem, Hieronymo teste (a), apostolici sensus sermonisque, misit Antonius Ægyptiace ad diversa monasteria, in Græcam linguam deinceps translatas; earumque præcipua est ad Arsinoitas. Hieronymo accedit au ctor Græcus incertus De gestis et verbis Seniorum, cujus opus recenset Photius (b): exstatque Latine redditus (c), interprete Pelagio S. R. E. diacono; de quo deque ejus versione verba facit Sigebertus (d). Sic itaque anonymus ille scriptor (e): Dixit abbas Antonius: Estimo quod habeat corpus molum na turalem conspersum in se, etc. Qui quidem locus in teger occurrit in Epistola I Antoniana, § 4, ut ad eum locum monuimus. Ecquis porro jure dubitet de harum Epistolarum sinceritate, tot tantisque testibus confirmata. Sic ferine Bivarius (ſ), a quo uno hæc accepimus, Tillemontio, Fabricio aliisque viris eruditis plane incomperta. Has autem septem Epistolas nunc tantum Latine habemus, e Græco redditas a Valerio Sarasio; cui ta men in sua satis implexa interpretatione res parum feliciter cessit. Cæterum versionem Sarasianaın primus evulgavit Parisiis anno 1515 Symphorianus (a) Hieron. De vir. illustr. cap. 88. (b) Photius Bibl. cod. 198. (c) Lib. v De Vitis Patrum. (d) Sigeb. De script. eccl. cap. 115. (e) Anon. Gr. libell. v § 1, in Vit. PP. lib. v, vit Coloniæ auno 1536 Dionysius Carthusianus, suis in libros Areopagiticos commentariis adjectam fol. 369 sqq. Exinde vero semel iterumque prodiſt Basileæ ann. 1550, 1555 et 1569, cum in Micro presbytico, tum in Orthodoxographis Heroldi et Gry næi; necnon in Bibliothecis Patrum Paris. Colon. et Lugdunensi: in quibus tamen omnes Epistolæ Antonianæ, si primam excipias, perperam ad Ar sinoitas missæ feruntur; cum Hieronymo teste, ut modo intelleximus, unam tantummodo, eamque præcipuam, Arsinoitis fuisse inscriptam compertum sit: estque secunda, quæ sola in antiquioribus edi tis, nobis inspectis, ad Arsinoitas missa perhibe tur. Quod quidem erratum in Patrum Bibliothecis occurrens, primus agnovit emendavitque Biva rius (g), qui et in suo erudito De veteri monachatu opere tres priores Antonianas exhibuit epistolas, simulque illarum e regione expositionem apposuit. Neque aliter demum nobis agendum existima vimus. V. Harum Epistolarum præstantia. Quo tempore scriptæ. Sed illud potius referre juverit, quod nobis edis serit de his Epistolis primus earum editor Champe rius in epistola Hectori Dallo sedis apostolicæ pro tonotario inscripta, suæque editioni præfixa. Sic igitur ille: Accepi tandem, inquit, quas diu desi deravi a te litteras, cumque his simul divi Patris Antonii Epistolas septem, quas sacer Theodorus to tius monasticæ archipræsul communicaverat; —quas que una et Ægyptiace scriptas, et Græce interpreta las, nuper vero a Valerio Sarasio Latine scriptas, ad me misisti. Quarum gravitatemne an suavitatem plus admirer, nescio. Namque aptissime exorditur Antonius, lucide prophetarum narrat historias, in vehit acriter, varie ornat, artificiose complectitur tam apte, tam ornate, tam copiose, tam pulchre in Epistolis oravit Antonius. Quid hac Antoniana ora tione perfectius? quid absolutius? quis modus? quis ordo? Nunquam, mi Hector, æque delectatus sum. Hactenus ille. Has autem Epistolas scripsisse comperitur bea tissimus abbas, cum provectæ admodum essel æta tis, ut ipsemet profitetur his verbis (h): Unde et ego quoque deterrimus qui hanc descripsi epistolam, expergefactus a dormitione mortis, plurimum illud temporis quod mihi fuit super terram, factum existimo luctum et fletum, etc. Quod iterum confir mat, dum Arium e tenebris mundo emersisse, vi rusque suum effandere jam cœpisse testatur, sic inquiens (i): De Ario vero qui in Alexandria sur rexit, et loquitur aliena verba de Unigenito, etc. Quin etiam rogantibus episcopis et fratribus omni (ſ) Bivar. De vet. monach. lib. 1, cap. 2, § 3, p. 201. Id. ibid. pag. 201 sqq. Anton. epist. 3, § 5. (i) Id. epist. 8, sub fin.

bus Alexandriam petiit ut Arianos confutaret, qui monis episcopi Epistola ad Theophilum Alexandri secum sentire Antonium mentiebantur, ut a sancto Athanasio erudimur (a). VI. Aliæ subjiciuntur Epistolæ XX, ex Arabico ab Abrahamo Ecchellensi Latinitate donatæ: quas inter, septem priores comprehensœ. Quid de iis sentiant eruditi. Quæ reliqua sunt, paucis ex posila. Subjecimus præterea Epistolas xx, quas ex Ara bico transtulit ediditque Parisiis anno 1641 modo laudatus Abrahamus Ecchellensis Maronita. Harum septem priores eædem sunt cum iis, ordine tamen inverso, de quibus modo sermonem habui mus. Verum illas quoque haud prætermittendas existimavimus, eo in primis nomine quod Arabs interpres præ Græco, vel si mavis, quod posterior interpres Ecchellensis præ priore Sarasio, sancti Patris sententias luculentius expressisse videatur. Ad reliquarum autem tredecim quod attinet pre tium, eas B. Antonii ingenio divinaque ejus sapien tia, hominis vere Oɛoðiðáxtov, dignissimas, ac ejus vivos characteres esse censet Combelisius Tradit porro Ecchellensis in Præfatione ad lectorem, Arabicam versionem, ut aliquorum codicum fert titulus, fuisse adornatam a quodam monacho Ægy ptio, uomine Abrahamo, ejusdem beatissimi Patris institutum profitente, circa Christi annum 800. His denique xx Epistolis aliam addimus ex Am Athan. Vit. S. Anton. § 69, pag. 847. Comber. Reg. not. Bibl. concion. tom. I, pag. 5. (c) Papebr. Act. SS. Maii tom. M, pag. 70, num. 20. num, De conversatione et vita SS. Pachomii et Theodori, quam ex ms. codice Florentino in lucem emisit doctissimus Papebrochius (c). Ea vero iu scribitur Theodoro beati Orsisii successori, scripta que perhibetur anno 353 aut 354 (d), cum scilicet annum ultra centesimum ageret sanctissimus abbas. Reliqua porro quæ subsequuntur, ex Parisiensi editione ann. 1646 laudati Abrahami Ecchelleusis exhibemus; qui ea omnia transtulit ex ms. codice Arabico collegii Maronitarum de Urbe, unde Epi stolas quoque descripsit. Omisimus tamen S. An tonii Vitam, quam idem editor et interpres decer psit ex codice inscripto, Clavis januæ paradisi de gestis monachorum: quippe quæ pluribus commen tis referta esse noscatur (e). Habent sane, judice Renaudotio (f), Arabes Christiani S. Antonii vitæ historias plurimas; quæ tamen, ut omnia ferme scripta ejusmodi, fabulis inquinatissimæ sunt, nec ullius pretii. Cæterum Antonii Magni ascetica opera laudan tur quoque a Thoma episcopo Margensi, qui Syriaco sermone Historiam monasticum scripsit, claruitque sub Abrahamo et Theodosio patriar chis sæculo ix ineunte, ut auctor est V. C. Asse manns (g). (d) Tillem. Mém. tom. Vls, pag. 25. (e) Id., 1. c. pag. 136. (f) Renaud. Hist. patriarch. Alex. pag. 38. (g) Assem. Bibl. Orient. tom. III, part. 1, pagg. Uti habetur in Martyrologio Egyptio sub die XXII mensis Tube. Hac die requievit sanctus, justus, stella deserti hæc omnia superabat ope Domini Christi, quæ et omnium monachorum Pater, magnus Antonius. Erat sanctus hic ex incolis Caman, quæ sita est ad partem australem Memphis, Christianis progenitus parentibus. Is viginti completis annis, sacro bapti smate ablutus est. Post obitum parentum suorum, infirmis et pauperibus omnes suas erogavit facul tates; et unicam quam habebat sororem, sacris virginibus tradidit. Religiosum cultum et solitudi nem apprime amabat; nondum enim tunc promul gatum erat monachatus nomen; sed qui se in so litudinem conferre volebant, non longe secedebant a patria, ut religioso cultui operam navarent, quemadmodum præstitit initio magnus Antonius. Ibi oppugnabant eum diaboli torpore, tædio, pi gritia et operibus peccati; inducebantque illi figu ram mulieris veluti cum eo concumbentis. Ille vero semper præsto illi erat. Post hæc quoddam petiit monumentum, habitavitque ibi, maximopere reli gionis cultibus sese dedens. Loci occlusit januam, amici vero eum cibis invisebant. Quod videntes diaboli invidia'exarserunt, et irrumpentes in ipsum multis crudelibusque acceperunt flagellis, et jacen tem humi reliquerunt. Venientes autem amici, et eo in statu illum reperientes in ecclesiam asporte verunt, ubi sanitate eum donavit Deus. Qui ir ne reversus præcepit eis, ut in priorem locum refer retur. Hoc animadvertentes diaboli, variis sub larvis et phantasmatibus illi sese obtulerunt, formis scilicet ferarum, ut luporum, leonum, dra conum', serpentum, scorpionum ac ejusmodi; et singula istorum vim faciebant ad illum deperden dum. Ipse vero deridebat ac illudebat eos dicens; sub

S: potestatem uitam haberetis in me, unus vestrum ▲ tonius, qui nihili eas duxit, sed fratribus ait: Ecco intis esset. Tunc autem instar fumi dissipabantur coram eo; et liber a passionibus atque tentationibus efficiebatur et dedit ei Deus auctoritatem victri cem adversus diabolos. Panem bis in anno confi ciebat et torrebat, ut melius conservaretur. Nemi em ad se ingredi permittebat, sed foris astantes verba excipiebant ejus qui eo adventabant. habemus litteras Regis regum, quæ nos quotidie ad monent; et nos nihili illas facimus: et regis terreni gaudemus litteris? Et vix quidem responsum dare voluit instantibus fratribus, et dicentibus: Hic im perator est justus, amator Ecclesiæ. His adductus vix scripsit, et solatus est eum, ac benedixit. Cum aliquando tædio affectus esset, audivit vocem sibi dicentem: Egredere foras, ut videas; et cum esset egressus, vidit angelum stola indutum, et cingulo accinctum decussatim, qui formam referebat pallii monastici, et capiti ejus cucullus, ut galea erat impositus; et sic sedens folia contexebat palma rum; tum surgebat ad orandum, iterumque sedebat et contexebat. Et venit ad illum vox dicens: Ita Viginti annorum spatio sedulam inibi dedit ope ram religiosis cultibus et institutis. Tum præcepit ipsi Dominus, ut proficuus esset generi.humano, et timorein Dei ac verum ejus cultum edoceret eos. Quare in Phaiuin profectus est; et qui inibi erant fra tres, confirmavit: et reversus est ad suum monaste sium. Tempore persecutionis martyrum, martyrii consequendi coronam maximo desiderio flagrabat. Eamque ob causam monasterio relicto Alexandriam contendit, et ibi palam Christum est confessus, sed nemo tenuit illum. Carcere inclusos pro nomine Christi solandos adibat. Cum autem videret præ fectus, quam parum sibi timeret Autonius, edixit ut nullus monachus in publicum prodire auderet. At ille sese palam ei offerebat, et alloquebatur, ut forte ira percitus, tormentis illum subjiceret, et sic martyrii consequeretur lauream; sed nec verbo quidem virum Dei offendit aut kesit, quia in mul torum utilitatem ipsum Deus conservabat: quam obrem divina dispensatione suum repetiit monaste rium. Indumentum, ex pilis tunica erat. Toto vitæ spatio nec aqua quidem corpus lavit. Molestia af fectus propter frequentiam illorum qui eo conflue bant ad excipienda ejus documenta, annuente Do înino in desertum interius se contulit. Eo profectus est cum Arabum quorumdam comitatu trium die rum itinere per desertum, donec invenit aquam, et ibi constitit; Arabes vero afferebant illi panem. Perplures erant eo in deserto feroces feræ, quas ejus precibus inde expulit Deus, nec amplius in illud desertum sunt reversæ. Revertebatur ali quando ad exterius monasterium, et fratres qui ibi morabantur, invisebat et consolabatur; tum interius repetebat monasterium. Constantinopolim ad Con stantinum Magnum imperatorem ejus delata est fama, qui scripsit Antonio epistolam qua illum com mendabat, ac ut pro se oraret Deum, enixe roga- benedictiones nobiscum sint. Amen. bat. Litteris regis gavisi sunt fratres, at mon An fac, Antoni, et quiesces. Exinde autem assumpsit sibi habitum illum qui est habitus monasticus, operamque item dedit palmarum contexendis fu liis, nec amplius tædium perpessus est. De Ecclesiæ vastatione per hæreticos vaticinatus est, itemque de ejus restitutione in pristinum sta tum. Vaticinatus quoque est de monachis, eoruin multitudine et augmento, et quomodo urbes in habitaturi erant, relictis desertis. Vaticinatus etiam est de consummatione sæculi. Ipse Macharium ha bitu induit monastico, et consulatus, quæ ei even tura erant prædixit ipsi. Profectus etiam ad ma gnum Patrem B. Paulum, et curam gessit sepe liendi ejus corpus, quod Athanasii involvit pallio. Suum discessum ad requiem instare animadver tens Autonius, at corpus suum absconderent, filiis suis præcepit. Mandavit etiam, baculum suum dari Machario, vestem pelliceam Athanasio, et Sera pioni pelliceam melotam. Humi itaque extensus spiritum tradidit, et angelorum ac sanctorum ob. viam ivit, quem ad locum requici asportaverunt, Corpus vero illius discipuli absconderunt, ut man daverat ipsis, quia exsecrabatur eos, qui corpora sanctorum et martyrum eo exponebant publice ad aurum cogendum, ac propter solum lucrum, non autem venerationem. Vixit ad perfectam senectu tem, nec immutatum est corpus ejus, neque defe cerunt vires, nec dentes exciderunt. Et profectus est ad Christum, quem dilexit. Ejus orationes et Ex Martyrologio Maronitarum, sub die XVII Januarii. llac die commemoratio celebratur beatissimi Antonii Magni abbatis. Hic genere Ægyptius erat, quem ab ipsa infantia in Christiana religione ac ſide erudierunt parentes. Sub Diocletiano et Maxi miano floruit, et protensa est ejus ætas ad Cou stantinum Magnum religiosissimum imperatorem osque. Operam dedit instituto monastico ac vitæ jeligiosæ; tantumque præcessit omnes hujus insti tuti, ut cunctis monachis tanquam exemplar imi tandùm proponerctur. Quod vero magis admiran duin est, tametsi non omnium primus institutum hoc angelicæ vitæ ipse esset aggressus; ab omnibus tamen ut primus dux et auctor semper habitus est; quod ille solus ad ejus summæ perfectionis culmen pervenisset, ut fidelium omnium ac ubigentium scripta testantur et universalis affectus. Ejus in præsens ad aures fidelium enarrare virtutes, super fluum esset, cum nemo earum sit ignarus. Hoc tamen unum silentio non est prætermittendum, quod scilicet cum adhuc esset in corpore mortali,

vidit ascensiones et gradus animarum, nec non dia- centum vixit annos, et migravit ad Dominum: cui bolos eas illaqueantes; quod non est corporeæ na turæ facultatis, sed incorporeæ. Quinque supra gloria. Amen. Vide inter Opera S. Athanasii, hujusce Patrologiæ tom. XXVI. Exstat in Vita S. Antonii modo memorata, § 16 sqq., tomo supra citato. SERMO DE VANITATE MUNDI ET DE RESURRECTIONE MORTUORUM. 1. Tempus operationis est, dilectissimi, in quo ad exercemus. Divitias nobis tribuit, ut et ipsas his qui æternam pervenire possimus vitam, et iñcommuta bilem gloriam. Huic enim vitæ succedit mors, et mundanam gloriam apprehendit confusio. Multi quippe potentium, ante præfinitum tempus, canum more in infernum detrusi sunt; et judices ab infimis judicati sunt, et divites eguerunt in posterum, et sapientes nihilominus in stultitiam devoluti sunt. Potens, invalidus effectus est; et qui incolumis erat, infirmatus est. Qui exsultabat, lamentatur et plan git; et qui principatum obtinebat, eo privatus est; nihilque firmum manet ac stabile, quia boni aliquid non reperitur in mundo. Filii injuriis et contume liis suos patres afficiunt; et patres proprios perhor rescunt filios. Cònjuges suos viros repudiant; et viri suis conjugibus conscientiam minime ser vant. Juniores cum senioribus delirare noscuntur; et senes cum juvenibus lascivire delectantur. Non est in amico fides, nec in proprio fratre confidentia. Homo pacifica sua loquitur proximo, et in semet ipso mala adversus eum excogitat. Invidia et dolus omni cum malitia exercetur; et infidelitas obtinet universa. Nullus recipit memoriam Dei, nec quis quam se rationem redditurum Deo post mortem æstimat. Et propterea multiplicantur mala, quo niam contemnitur Deus. Intellectum nobis tribuit Deus, ut ejus cognita voluntate, quod bonum est operemur: nos autem percepta cognitione ejus, quod malum est operamur. Virtutem etiam nobis contulit, qua possimus quod æquum et rectum est perficere, et nos per ipsam, potius iniquitatem * Matth. xxiv, 12. ³ Rom. xi, 33. * Psal. xxxvi, 35. Ex antiquo Aldi Manutii ms. Latino hunc sermonem edidit Moguntiæ 1604 Gerardus Vos sius præpositus Tungrensis in Miscell. SS. Patrum, Opp. S. Gregorii Thaumaturgi subjectis, pag. 128. indigent ministremus; at nos qui divitias posside mus, pauperes e contrario spoliamus. Principatum nobis et potestatem largitus est, ut per eam possi mus illos qui violentiam patiuntur defendere; at nos contra non defensionem miseris, sed violentiam magis inferimus. Non est qui per viam ambulet rectam, neque qui justum judicium exerceat aut sequatur. Refrixit charitas³, et odium multiplicavit fructum suum. Pro nihilo habetur virtus animi, et simulatio passim magis placet. In abominationem venit humilitas, et in honore maximo habetur ela tionis arrogantia. Abolita est veritas, et mendacium in terris prævaluit. O altitudo divitiarum, benigni tatis et patientiæ Dei *! quia super his quæ gerun tur malis, longanimiter differt, et nequaquam ulci scitur. Non quasi eo quod nequeat statim inferre vindictam, suam indignationem temperat, sed quasi pius pater clementer nobis condolens suam mise ricordiam prætendit, ut vel sero compuncti ad pœ nitentiam convertamur, et immensæ bonitatis ejus misericordiam consequamur. Non enim vult Deus mortem peccatoris, sed pœnitentiam. Quæ est au tem nostra virtus, quod divinæ virtuti resistendum putamus? Flavit in nos ventus, et arefacti sumus, et tempestas quasi phryganum ac sarmentum seu stipulam dispersit nos. Utquid ergo gloriatur terra et cinis? cum scriptum sit: Vidi impium superexaltatum, et elevatum sicut cedros Libani; et transivi, et ecce non erat, et quæsivi eum, et non est inventus locus ejus *. Conscientiam. Fidem. Phryganum, Opúyavov. Cremium, virgultuu aridum et crematu facile.

delinquere, infirmitatis indicium est; incredulum vero esse, audaciam temeritatis significat. V.x enim audax et temerarius ullum bonum opus perficit. Ergo dum tempus habemus, parcamus nobismet ipsis, et propitiemus Deum pro peccatis nostris, ne quando, ligatis manibus et pedibus, in exteriores tenebras projici jubeamur, ubi est fletus et stridor dentium. Quid autem fletus indicat et planctus, nisi crudelium et horribilium suppliciorum immen sitates? Et quid significat stridor dentium, nisi quia pro iisdem peccatis, major erit postmodum pœnitudo malorum? Tunc enim certissime, tunc incipiemus adversum nosmetipsos indignantes, cam stridore dentium pœnitere, quando nullus utilitatis locus, nec tempus supererit pœnitentiæ. Cum ergo pos sumus in hoc brevi tempore deservire Deo, et li berari a gehenna et cruciatibus sempiternis, cur negligimus, et despicientes præcepta Dei, servimus propriis voluptatibus, ut efficiamur obnoxii irreme diabili pœnæ? Deus autem noster, qui est magnus et amator hominum, dives in misericordia ¹º, et potens in operibus suis: ipse adjuvet infirmitateni nostram, conterens Satanam sub pedibus nostris velociter ", et det virtutem nobis, et intellectum tribuat spiritalem, ut in hoc quod superest tempore, in veritate ei et fideliter servientes, inveniamus gratiam apud Deum, in illa terribili die judicii ejus. Amen. II. Ne igitur sic arbitremur, quasi post obitum pravis operibus condemnemur. Nam in operibus nihil futuri simus, et post præsentem vitam nulluın futurum sit judicium. Erit enim resurrectio post mortem, et judicandi erimus a Deo, qui redditurus est unicuique secundum opera sua. Ne ergo erran tes, nosmet ipsos decipiamus, et in hac vita instar irrationabilium pecudum conversemur. Nam si non est resurrectio, neque mors. Si autem resurrectio erit, utique et judicium. Qui enim statuit mortis sententiain, ipse comminatus est etiam judicium””. Si in hoc verax est, nec in illo potest mendax exsi stere. Quid enim facilius potest homo perficere; vetustain domum destruere, et ex ipsis reædificare impendiis; an aliam ex integro novam construere, ubi nihil prioris fuerit ædificii? Igitur si terram ex qua homo factus est, creavit ex nihilo, quanto ma gis hominem ex materia subsistente erectum, et a morte corruptum, ex ejusdem terræ manente substantia, facilius denuo poterit reformare? Non enim cum labore operatur Deus. Sermo autem Dei, opus est ejus; et consilium, sermo ipsius est. Uti que sicut voluit, Dixit, et facta sunt. Queinad modum scriptum est: Qui vocal ea quæ non sunt, tanquam ea quæ sunt ". Nam sicut virtus Dei et potentia ejus incomprehensibilis est: ita et opera ciones ejus. Et sicut sapientia ejus immensa est ita et viæ ejus investigabiles". Ne ergo increduli reinaneamus, quia potens est Deus facere quod promisit, ut ne pro incredulitate magis quam pro * Hebr. 1x, 27. 'Psal. xxx11, 9. ' Rom. iv, 17. 11 Rom. xv, 20. Rom. x1, 33. ' Matth. x111, 24, 25. "Ephes. 11, 4. SERMONES XX AD FILIOS SUOS MONACHOS De fide in Christo Domino. Ante omnia, fratres, credamus in Dominum no strum Jesum Christum, colamus illum, nosque sub mittamus ipsi, et ejus faclamus voluntatem omni tempore ac momento; nec in alium Deum præter ipsum credamus, quoniam est Deus magnus, Domi nus dominantium. Benedicamus eum in justitia et 1 veritate, et nulli creaturarum assimilemus illum, neque iis quæ sunt in cœlis sursum, neque in terra deorsum, quia omnia hæc per ipsum facta sunt, et ipse est ante omnia, ac in æternum permansurus, nullumque habebit finem. Quamobrem in eum cre damus et colamus illum, ut cum illo regnemus atque simus in æternum ejus fruentes bonis, quia est Rex regum, et omnia regna ab eo sunt. Credamus ergo in eum ex totis cordibus nostris, et in ejus ambu lemus præceptis, quoniam fides sine operibus mortua est; ut faciat nobiscum misericordiam in regno suo, cum exibimus ex peregrinatione mundi præpa rati, dicentes: Utique credidi, propterea locutus sum ". De timore Domini. Eia, fratres, ambulemus in timore Domini, quo nian præscriptum est nobis, ut serviamus cum ti more et tremore ", ut operemur salutem nostram. Quandoquidem nihil præstantius est timore Dei Do mini nostri Jesu Christi. Timor Domini est gloria, et gratia maxima: quare magni ponderis et existimatio ¹ª Jac. 11, 20, 26. 13 Psal. cxv, 16 Philipp. 11, 12. Ex Arabico Latine redditi ab Abrahamo Ecchellensi.

excitant certamina, plagas, bellicos rumores, invi diam, odium et similia mala, quæ corpus etiam aggravant et morbos inferunt illi. Qui dolose ope ratur, tradetur suppliciis; et cor diaboli, ac pessi morum sociorum lætificat. Eia igitur, filii mei di lectissimi, comparate vobis modo innocentiam, ne moriamini ante tempus vestrum ". Adipiscimini vobis quoque sanctorum simplicitatem, ut ad se Dominus noster Jesus Christus vos suscipiat, dica musque cum gaudio: Propter innocentiam nostram ad te suscepisti nos, et confirmasti coram te in æter 20. Amen. nis est ille, qui timet Dominum. Timorem Domini qui tur, quæ pervagari faciunt intellectum, ac mala possedit, magnos est adeptus thesauros bonis æternis refertissimos; et jam exemptus est ab æternis sup pliciis, quæ peccatoribus, sunt parata. Timor Domini est electus, plus quam aurum et argentum ac pre tiosissimi lapides. Nullus sapiens ita est exaltatus, ut ille qui timet Dominum. Timor Domini omnes dolos et peccata ab anima eradicat. Qui Dominum non timet, in multa incidet mala. Timor Domini hominem efficit liberum, illumque a peccatis, para tis suppliciis et a dracone nequam salvat. Timor Domini quandiu exsistit in homine, illum custodit et serval, quousque abjiciat a se corpus hoc grave portatu, et hæres efficiatur bonorum cum sanctis, quibuscum gaudebit gaudio æterno, quemadmodum scriptum est: Propter timorem tuum, Domine, concepimus, dolorem partus passi sumus, et peperi mus spiritum salutis 15. De longanimitate. num De humilitate. Fratres, propheta dicit: Ad quem respiciam, nisi ad mitem, humilem ac trementem sermones meos, quos loquor “¹? Dominus vero noster ita in Evangelio di cit: Discite a me, quia milis sum et humilis corde; et invenietis requiem animabus vestris ". Qui igitur sibi comparavit humilitatem, jam Dei altissimi factus est habitaculum; et altitudinem, amorem in nocentiæ, pacem et charitatem adeptus est. Eia ergo humilitatem vobis comparate, et cum superbia cordis diabolorum ne ambuletis. Superbia enim cordis despecta est coram Deo et angelis ejus atque sanctis. Quisquis ergo ambulat cum superbia cor dis, diabolorum particeps est. Propter superbiam cordis inclinati sunt cœli, et commota fundamenta terræ, conturbatæ abyssi, et deturbati angeli a glo Sacræ asserunt Scripturæ, filii mei dilectissimi, quod melior sit longanimis, quam fortis in sua for titudine “, istumque ille excellit tanquam fugiens ab igne. Estote itaque viri fortes, sed ambulantes In longanimitate, quia Deus in longanimi həbitat. e vero qui angusto operatur pectore, est secun dum voluntatem diaboli, et ejus pessimorum coadju torum: contra, longanimis est secundum voluntatem Dei omni tempore. Adnitamur igitur, filii mei di lectissimi, ad operandum secundum longanimitatem Domini nostri Jesu Christi 17, ut adimpleatur in ria sua, ac diaboli facti propter superbiam cordis nobis verbum illud Scripturæ: In tempore requiei longanimis fuit, et possedit testamentum. eorum: iratus est propterea Omnipotens, et abys sum sursum ignep emittere fecit, simulque mare igneum sursum extollere fluctus. Propter super biam cordis infernum instituit, et supplicia. Propter superbiam cordis vincula facta sunt et flagella, qui bus diabolus ob cordis sui superbiam torquetur. Propter superbiam cordis ejus factæ sunt abyssi in ferorum, et vermes qui non moriuntur ª³ nec dor miunt. Propter superbiam cordis facti sunt currus ignei, et instrumenta flammarum ardentia, et car bones ignis. Propter superbiam cordis omnia con turbata sunt, confliguntque simul, unde orta est tyrannis. Cuncta hæc facta sunt propter superbiam cordis. Superbia cordis hominum coram Deo im munda est: corda vero humiliata et contrita non abominatur Deus. Ad nos autem, filii et fratres mei dilectissimi, veniens Dei clementia ab altissimis, facta est humilis usque ad ultimum spiritum. Quare gloriemur cum dicente: Respice humilitatem meam et laborem meum, el dimitte mihi peccata mea ** De simplicitate, seu innocentia. Asserit beatus David in Spiritu sancto: Inno centes el recti adhæserunt mihi, quia sustinui te, Domine Deus" Hæc prophetia, fratres, est de sanctis qui juncti sunt Deo sua innocentia; quia abjecerunt a se dolum, quem pessimum fructum esse noverunt: contra vero, fructum innocentiæ, vitam æternamn. Hominem innocentem in perfecto Dei timore comperies. Quisquis eam possidet, per fectus est et similis Deo; et odores emittit suavis simos atque gratos, estque gaudio et gloria reple tus, et requiei spiritus Dei domicilium. Innocentia est thus Deo; quicunque illam adipiscitur, conse quitur gloriam et honorem in hoc sæculo atque in futuro, et nomen ejus erit in generationem et ge nerationem. Quemadmodum quam plures silvas comburit ignis, si illum neglexeris: ita dolus ani mam tuam deperdet, si in corde illum admiseris, corpusque ad hæc tuum coinquinabit, et multa tibi afferet mala et iniquas cogitationes. Deridet inno centem dolosus, et bonos omnes; et cor ejus multis ac pessimis cogitationibus a diabolis illatis corripi De puritate. Sacræ asserunt Scripturæ, filii mei diectissiını, quod magnæ divitiæ sit purus homo. Dicunt quo que: Estote sancti, quoniam ego sanclus sum, ait 18 Isa. xxvi, 18. ** Prov. xvi, 32. 17 II Pet. 11, 15. 18 Psal. XXIV, 13. 31 Isa. LXVI, 2. 22 Matth. x, 29. 13 Marc. ix, 45. Psal. XXIV, * Eccle. vii, 18.” Psai.

fecti sunt filii Dei, ejusque causa invaluit peccatum; regnavit mors super infernum, et arbores infruct feræ redditæ sunt, suamque commutarunt naturam. Propter invidiam effusi sunt sanguines innoxii. Fugiamus igitur invidiam et contentiones. Qui ami cus est invidi et contentiosi, amicus est nocentis feræ. Imo qui se confidit feræ aut draconi, securior est eo qui se confidit contentioso et invido. Qui a contentionibus non abhorret, nemini bominuri par cit, nec ipsis amicis; et nemo illi potens videtur, nec dirigitur in via. Etenim sanguinem tuum mɔni bus suis, ut pugillum aquæ effundent super terram, et vita tua nihili ducitur ab illis. Eia nunc ergo, filii mei, fugite invidiam, et estote filii amatores pacis, et proximis vestris ne adversemini, quoniam perfectio legis est, ut sustincas et diligas proximum tuum”. Nequaquam duplicis cordis sitis, ut sitis fortes. Ne mali sitis in invicem, quia homo malus amarus est tota vita sua, et festinus est in operi bus perditionis, et vitæ operam dat pessimæ pretiosæ et honorabiles sunt apud illum injuriæ, et in verbis stultitiæ gloriatur. Nunc itaque, filii mei, si qui ex vobis vitam agere super terram deligunt, fructus agrorum colendo aut vincarum, ne conie datis et bibatis sine mensura, ne obliviscamini Do minum Deum vestrum juxta verba sacri Evange– lii, sed laboremus opere manuum nostrarum, ut offeramus Domino sacrificia et holocausta pacifica, ut optimus nostram exaudiat orationem Deus, nos que audiamus vocem illam ipsius dulcem: Beati re conciliantes pacem inter homines, quoniam vocabun tur filii Dei”, qui est Deus pacis in æternum. Amen. Dominus omnipotens ". Eia ergo decertemus pro est principium omnis doli et fraudis, supplicie af puritate usque ad mortem, et ab omuibus caveamus immunditiis, quæ sunt præter naturam, juxta verba primogeniti prophetarum Moysis. Plurimum quoque caveamus ab hoc negotio amaro, ne scilicet nostra invicem detegantur verenda, neve mulierum aspi ciamus pulchritudines quippe haud nescimus ex his mortem ortam fuisse; et sane omnium pessi mum est mulieres aspicere ad concupiscentiam. Propter visum enim oculorum angeli cecidere a sua gloria et honore spoliati sunt. Multi quidem periere, fratres, propter mulieres. Quidam enim uxoris causa interfecti, nonnulli sororum causa, aliqui propter filias omnia autem hæc ob solam immunditiam. Ambulemus igitur, fratres, in puritate, quia purita tis fructus est lumen, veritas et vigilantia. Ne sitis ergo pessimarum abjectarumque passionum servi, ant obscenarum voluptatum quæ immundæ sunt co ram Deo. Dei nomen in cordium vestrorum oculis perscribite, ut jugiter intra vos exclamet dicens Vos estis templa Dei rivi**, et locus requiei Spiri tus sancti. Qui autem operatur immunda, dolo cumulatus est et ira et amaritudine et suspiriis et vinculis pessimis coram Creatore suo. Homo de ceptus immanditiis, similis est coram Deo juinentis omnis cognitionis expertibus, juxta sententiam psalmistæ sancti David prophetæ ". Eia nunc igi tur, filii mei dilectissimi, venite, odio habeamus oculum illum nequam, et puritatem perquiramus, quia gloria hæc est angelorum Dei. Si autem per Anadente diabolo ceciderinius, per poenitentiam surgamus, et adeamus illum qui venit quærere unam ovem quæ erraverat per peccatum "; Deum nempe, qui peccata condonat omnibus illis, qui ipsum rogant ex toto corde suo: ut audiamus nos quoque vocem illam suavem dicente:n: Pretiosa est in conspectu Dei mors electorum suorum, sine interitu in sæculum 10. De pace. De silentio. Sapiens asserit Salomon ", dilectissimi, thesau run electum esse in ore sapientis; item, qui non potest custodire os suum atque linguam, satagat ne multiplicet verba. Cave, homo, et linguæ dominare, nec multiplices verba, ne multiplices tibi peccata. Ori tuo pone digitum, et frenum linguæ tuæ, quia homo multiloquus nusquam Spiritui sancto inhabi tandi in se relinquit locum. Noctu diuque nomen Domini versetur in ore tuo, et spiritali esto condi tus sale ", ut cognoscat unusquisque continentiam tuam. Si quis tiro adhuc tecum loquens te ro gaverit verbum aliquod in quo est lucrum ani mat, responde illi; sin vero nullum est lucrum esto ut surdus qui non audit, et ut mutus qui non loquitur. Eia nunc igitur, filii mei, veram vobis comparate doctrinam, ut sitis perfecti: impense quærite veritatem et mansuetudinem, ut implea mini bonis. Qui autem silet sedens coram Deo, ad Implebitur de illo verbum scriptum: Beati qui mi serebuntur illis propter timorem " Dei judicis vivo 26 II Cor. vi, 16. 27 | Cor.vi, 19. ** Psal. xiv!11, 13, xxx, 15, 16. * Joan. xiv, 27. 2ª Jac. 1, 17. 37 Prov. x, 20. 3* Coloss. iv, 6. Hoc manifestum vobis sit, fratres, quod Dominus ipse præcepit nobis pacem perquirere, ut apprehen damus eam; quoniam oculi Domini respiciunt justos, et aures ejus intentæ sunt ad eorum orationes ³¹ Fratres, dignoscamus pacem Dei et properemus ad illam, ne nobis objiciatur, quod pax nostra pax peccatorum sit, quandoquidem ipse dixit: Pacem meam do vobis, et, pacem meam relinquo vobis ". Eia ergo, fratres, venite: verum ineamus certamen, ut nobis Christi retineamus pacem, quia pax hæc descendit a Patre luminum ª³, et Rege sæculorum. Amator pacis jam consors effectus est dilecti Patris Jesu Christi atque angelorum, nullisque afficitur in commodis; ubi osores pacis invidia et perturba tionibus retorquentur. Propter invidiam autem quæ * Levil. x1, 44; xix, 2; xx, 7; 1 Pet. 1, 16. Luc. xv, 4. 30 Psal. cxv, 15. 1 Psal. * Luc. xx1, 34. " Matth. v, 9. * Rom. xi, 20. Juda 23

tuo in æternumn 87. Amen. De vana gloria. Diabolus etiam ob cordis sui superbiam e cœlo de- meam suscepisti me, et confirmasti me in conspectu turbatus est. Vos ipsi, vos corrigite, et peccata ve stra coram Deo et vestris majoribus confitemini, ut vos ipse exaltet, quia summus ille in cœlis est, et humiles a longe respicit. Fia nunc igitur, filii mei, decertamus secundum veram optimamque sapien tiam, ne de nobis adimpleatur Scriptura illa: Cor stulti in sinistra ejus **; sed ut de nobis dicatur Intellectus sapientis in dextra ejus. Itemque illud Psalmista Manus tua deducet me, et dextera lua suscepit me 58. Deus autem sit vobiscum omnibus. Amen. De verecundia. Sacræ asserunt Scripturæ ", duplicem esse vere cundiam; una ex qua enascitur peccatum, altera vero ex qua enascitur gloria et gratia. Asserunt etiam inverecundum omnibus exosum despectum que esse; verecundus vero verecundia sua ad vere cundiam elevatur. Verecundia ob contractum pec catum verusque pudor, est utilis verecundia; vere cundia vero ex qua enascitur peccatum, est ea ve recundia quæ impedit ne exsecutioni mandentur Dei præcepta. Filii mei, cavete, ne operam injusti tiæ navetis et oppressionibus ac judicio, nec cui effusore sanguinis ambuletis; sed omnium maxime munera acceptantem et exercentem usuras fugite, ne capiamini amore argenti, sicut illi: siquidem ar genti amor multa suis amatoribus infert mala. Ca vete ne propter verecundiam consentiatis, atque concurratis cum multitudine in dolum et fraudem. Cavete adhuc, ne propter verecundiam quod ve strum non est, concupiscatis. Odio ne babeas ætate provectas, et viduas, necnon pauperes parentibus orbatos; fuge tamen viduam fatuam, et pupillos cognitionis expertes. Cave omnino, ne litigiis capia ris, sed a contentionibus longe recedito. Cum mu liere fatua cave loquaris, aut cum reprobata, præ sertim autem, quæ injuria afficit viros, quemadmo dum de illa scriptum est. Ne te pudeat recedere ab illis qui pervagantur in plateis, ac per civitates et solitudines errant, quia plurimi hoc capti sunt la queo. Sed revertamur nunc ad eam verecundiam, quæ gloriæ et gratiæ est plena. Ne te igitur facere pudeat quidquid est secundum voluntatem Dei, nec in opere veritatis celes te, nec Domini doctrinas ediscere aut verba sapientiæ verearis, aut tua sa cerdoti tuo peccata aperire te pudeat. Principem, aut divitem immisericordem ne timeas, aut verea ris potentem, vel tyrannum, peccatorem aut perpe tratorem iniquitatum. Verecundia ad aliquod pec catum perpetrandum ne seducaris aut inducaris, ne illa te perducat ad pessimum supplicium: propter peccatum enim gloriæ vestimento exspoliatus est homo. Deus ergo scientiam vobis concedat, et in duat sapientia gloriæ et intelligentiæ, ut exclame mus nos quoque dicentes: Propter innocentiam + Eccle. x. 2. Psal. CXXXVIII, 10. 6º Joan. v. 44. 61 Matth. v, 3. Dicit propheta, fratres dilectissimi: Punem de siderabilem non comedi 38, neque gloriam concupivi hominum. Et Dominus noster qui animarum no strarum commiseratione ducitur, in sacro Evange lio dicit Væ vobis, si dixerint de vobis bona verba el glorificent vos, et gloriam Dei non quæretis ". De certemus igitur nos etiam ad mortem usque vanæ gloriæ obsistendo, ejusque pessimos abscindamus ramos, ne ad supplicium perducamur. Vana gloria cordibus nostris dominari assolet: cui vero domi nata est vana gloria, ad condemnationem est desti natus suppliciorum, ac sese in sacrificium offert præsidibus abyssi inferorum; similisque est homini, qui aquam reponit ad suam sitim levandam in vase perforato. Fuge vanam gloriam: plures enim inter ierunt causa illius; hominemque ad multiplices compulit labores, jejunia, preces, plures vigilias no cturnas, eleemosynas multas coram hominibus ero gatas ac alia ejusmodi; quibus demum nihil aliud consequetur nisi confusionem et opprobrium. Hanc ergo ſugiamus inanem gloriam, quia omnibus dia bolis pejor est. Si autem nulla exstat in nobis vana gloria, ad magna ostentanda ne curramus, ne intereamus propterea, et multiplicibus eorum ramis implicemur, quoniam diaboli inanis gloriæ multi sunt nimis. At impensius multo inquirere ad nitamur sanctorum gloriam eorumque paupertatem, ut suave illud comprehendamus Dei eloquium Beati pauperes spiritu, quoniam ipsorum est regnum cœlorum ". De gloria et patientia. Dicit Dominus noster Jesus Christus in sacro suo Evangelio: In patientia vestra lucrabimini animas vestras ". Necnon: Qui sustinuerit usque in finem, kic salvus erit ". Quanto magis ergo in veritate no bis laborandum et sustinendum erit, ut ea quæ no bis in cœlis parata sunt consequamur? Antequam ad sanguinis effusionem pervenerimus, ne glorie mur; nullus enim artifex de opere suo antequam absolvatur, gloriatur, sed artificio jam perfecto. Si enim ambulaverimus secundum veritatem, et dile xerimus odio nos habentes, et quod nobis fieri no lumús, alteri non fecerimus, et amaverimus pacem, humilitatem jam sumus consecuti. Si superbiam cordis odio habuerimus, jam inimicos amplexati su mus nostros. Si benedixerimus maledicentibus no bis, jam frenum imposuimus oribus nostris. Si dile xerimus charitatem, jam optimum præstitimus cul tum, vicimus tædium, multiloquium et odium erga proximum. Cum hæc omnia compleverit homo, tum glorietur, ut ille qui tota die est operatus, juxta Eccli. iv, 25. 87 Psal. XL, 13. 88 Dan. x, 3. * Jerem. 62 Luc. XXI, * Matth. x. 22; xxiv,

Evangelii testimonium ", et cum fiducia postulet stræ, ne indiligentes vocemur et p'gri. Dictum jam mercedem suam; Deus enim noster haud injustus est, sed unicuique tribuit secundum merita. Ille aué tem beatus est dicendus, qui humilitate victoriam est consecutus, et suo tempore glorificabitur in al tissimis, ut Lazarus. Nobis autem exclamanduın est, atque dicendum: Quoniam humiliatus sum, li terasti me, Domine; revertere, anima mea, ad locum requiei tuæ in æternum ". Amen. De intelligentia. quoque est: Si possederis diligentiam bonam, bonæ mentis particeps eris. Qui boua diligentia est præ ditus, templum jam factus est Dei, nomenque bono rificentissimum sibi comparavit, nimis ditabitur, ac thesauros bonis cumulatissimos nanciscetur. Beatus qui invigilat ad portam sapientiæ. Contra diligen tem invigilantemque passiones nequaquam prævale bunt. Si autem ceciderit propter fraudes tentatoris, statim erigit illum diligentia atque vigilantia. Incu rius autem ac piger minimeque divino invigilans cultui, si ceciderit propter diaboli tentationes, non advertit peccatum quod perpetrat, quia cor ejus instar lapidis est durum, et simile domito vinctoque mulo, quem continuo conscendunt minime relu ctantem, quemadmodum scriptum est: Assimilatus est jumentis, gutbus non est intellectus ™º. His indi ligens comparatur homo, quoniam in ejusmodi ho minum genere suas manifestat diabolus concupi scentias et desideria, suamque confusionem univer sam; et illum quocunque lubet, trahit, donec comi pleantur iniquitates ejus, et cum gemitibus ac fletu moriatur. Eia nunc igitur, fii mei dilectissimi, comparate vobis perfectionem et diligentiam, ne iu omnia hostis certamina incidatis. Negligens instar est domus eversæ et destituræ incolis, quæ nullo est in pretio apud quempiam, sed exsecrabilis omnibus, ut viperaruın, scorpionum et diabolicarum ferarum domicilium; nemoque de illa curat, ut quæ eversa sit et desolata. Hæc est ratio negligentis; nam nul lam comperies divinam opem illuîn custodientem aut inhabitantem in eo, quæ hæc omnia ab illo ar ceat, quin in eo habitent. Filii mei dilectissimi, hanc diligentiam servare satagite, nec eam depo natis a vobis, ne imperio hostis subjiciamini. Dum exstat in homine optima diligentia et cura, ab oin nibus casibus et ruinis erigit illum et præserval, ita ut fiat homo ille Spiritui sancto requiei locus, et suum iter absolvat feliciter, atque mereatur lo cum requiei sanctorum in pace adire, et pulchram suavemque illam audire vocem: Cor contritum et humiliatum Deus non despiciet ". Dixit psaltes David: Eloquia tua dulcia sunt in faucibus meis, præ melle in ore meo ". Item: Con silia cordis ejus electa sunt præ lapidibus optimis pretiosis. Vere beatus est ille qui evigilat, et facit præcepta Domini nostri Jesu Christi, donec asse quatur veram ejus scientiam, ut dicere possit: Ad mirabilis est scientia tua ". Infidelis cave sis, ne irascatur qui nos creavit. Quicunque enim non am bulat secundum rectam fidem, escam vermibus præbet qui non dormiunt, et principi tenebrarum mactat victimas; ejusque spiritus alienus fit a vita æterna, et manifeste recedit a Deo. Eorum quidem plerique qui in inferis sunt, eo infidelitatis causa aguntur. Propter infidelitatem incredulitatemque duxerunt originem omnia ca mala, quæ in Dominum nostrum Jesum Christum perpetrata sunt. Sed ne que in illum a mortuis resurgentem crediderunt perfidi illi, ut salvi fierent. Væ illi generationi! væ miseris eorum animabus! Qui incredulo annuntiat, aut corripit vel docet illum, similis est homini illi qui pretiosissimas gemmas in profundum dejicit maris. Quemadmodum aqua in declivem terram decurrit, et eo cum impetu fertur; ita verbum Do mini influit in animam fidelis. Eia igitur, filii mei dilectissimi, fugite infidelitatem tanquam malorum ●nınium originem, ut magis magisque Dominus glorificetur, ejusque sancta resurrectio. Credamus igitur in nomen Domini De: Patris, et Filii, et Spi ritus sancti, ut nos illud scriptum comprehendat verbum: Qui credunt in Dominum, erunt sicut mons Sion: quia non commovebitur in æternum, qui est in Jerusalem ": firmum quippe sanctorum om nium fundamentum fides est, qua ora occluserunt leonum flanmam exstinxerunt ignis, ob suami accensam semper in Deum fidem.. De bona diligentia. Asserit beatus apostolus Paulus: Haud consen taneum est nobis, fratres, vivere secundum carnem, quia secundum carnem viventes morientur ***. Dixit etiam beatus Joannes: Nolite diligere mundum, quia mundus transit, et omnes concupiscentiæ ejus. Qui autem facit voluntatem Dei, manet in æternum Evigilemus ergo, filii mei dilectissimi, constituamus que nobis bonam diligentiam in domo mentis no Matth. xx, 12. *** Rom. viii, 12, 13 Psal. cxiv, 6, 7. 66 "I Joan. 11, 15, 17. De religiositate et virginitate. Audivimus beatum Paulum apostolum, cum ad virginitatis pervenisset honores, ita de ea dicentem Præceptum Dei non habeo ". Nọn habuit præceptum, quia non onines grave hoc jugum ferre possunt ideo electioni relictum est eorum qui illud ferre valent. Virginitas est signaculum, quod non cor rumpitur; perfecta similitudo, quæ non commuta tur; spirituale sanctumque sacrificium, specula, et visus quo observatur iter ad perfectionis ducens metam; diadema veris perfectionibus contextum; suavis ille ros, qui omnes refrigerat creaturas. Ipsa evangelium vitæ quod abscondita ab omnibus Psal.xviii, 11. 67 Pgal. cxxxvini, 6. +8 Psal. cxxiv, 1, 70 Psal. xuvių, 13, 11 Psal. L 72 1 Cor. vii, 23.

sæculis et generationibus reserat arcana. Maxima domum, nec habebit hæreditatem in terra viven sane hæreditas est et possessio, virginitas. Qui vir ginitatem aspernatur, Deum ille et angelos afficit injuria. Nemo profecto ex adversarii exercitu acce dere audet, aut valet in eam. Attamen nemo virgi num glorietur de virginitate: gratia quippe ipsius Dei est. Virgo muliebres sensus, cogitationes earnis, cordis superbiam et amorem eorum omnium quæ diaboli sunt, a se amoliatur. Murmurationem pro cul amoveat quoque; item erga homines odium, et gloriam mundi. Religioni incumbat, contineat lin guam, ventremque castiget jejuniis. Nam si his om nibus exornata fuerit, erit sacrificium sine macula aut pollutione. Virginitas urnæ auro plenæ compa ratur, quam diu noctuque custodiunt excubiæ. Vir ginitas odor est suavissimus Christo Domino, el diademata vitæ connectit. Si, virgo, sollicita fueris de multis cibis, et cum tui ambulaveris admira tione, in omnibus operibus tuis confusionem referes. Si linguam tuam non custodieris, vacua eris toto vitæ tuæ cursu, et adimplebitur de te scriptus ille sermo: Suscepisti magnos labores frustra. Nolite ergo, fratres, nolite permittere, ut id vobis accidat; sed optimæ ac perfectissimæ patientiæ operam de mus, uit nos quoque dicere valeamus: Non timeo, quia Dominus adjutor meus est. Et sicuti dictum est Timentes se Dominus diligit in cunctis bonis. In qua præcipit, ut recedamus a malo, et accedamus ad bonum, faciamusque illud. Sacræ asserunt Scripturæ: Ecce proposui coram te duas vias, scilicet bonum et malum”. Viam au tem mali novissimum ad profundum inferorum conducere, eædem nos certiores fecerunt. Receda mus ergo ab ea, et ambulemus cum rectitudine per eam quam ambulaverunt sancti, quemadmodum díctum est: Beati immaculati in via, qui ambulant în lege Domini”. Via sanctorum vero est, ut am bulemus in lege Domini, scilicet in puritate corpo ris, puritate linguæ, puritate oculorum, puritate manuum, puritate aurium, puritate pedum, et recta ad Deum cogitatione mundoque corde erga invicem, ut dicere valeamus: Cor mundum crea in me, Deus, et spiritum rectum innova in visceribus meis "*. tium, qui faciunt Dei voluntatem. Certe hominem bilinguem animas deperdere comperies, familiares et amicos perturbare, dissipare cœtus et congrega tiones, omnibus malis patrandis dare operam, ac sese immiscere, semperque' in proximum machi nari dolum. Orationes, eleemosynas et jejunia bi linguis tenebris obvoluta comperies coram Deo. Quamobrem scriptum est, quod oratio hominis hu jusmodi fiat in peccatum 78. Eia nunc igitur, fratres dilectissimi, longe fugite a bilingui, amicitiam cum eo nequaquam ineatis, quia qui amicitiam cum illo iniverit, eam cum morte inivit. Imo adnitere totis viribus, ne cum illo loquaris, ne ejus pessima ediscas opera, teque inficiat. Beatus est homo ille, qui sibi diligenter cavet, et experimento ediscit fi delem in omnibus esse; quia is vocem illam lætam audiet: Quia super pauca fuisti fidelis, supra mulla te constituam intra in gaudium Domini tui”. De dolo. Extollemus manus nostras et corda nostra ad Al tissimum qui in cœlis est, et fugere adnitamur pri mum illud peccatum, nempe dolum qui erat in Cain, secundum verbum illud scriptum: Deus, 1i bera me ab homine iniquo et doloso 30. Homo do losus animam suam decipit tantum, quia dolus ejus revertitur in caput ipsius, ut scriptum est in Psalmo Labor ejus convertetur in caput ejus, et iniquitas veniet usque in medium domus ejus 1. Hominis mali ne familiaritate utaris, nec iniquum sequaris hominem, nec penitus tangas illum'; sed exsecrare ut sindonem mortuorum fetoribus coinquinatam. Lingua quippe hominis dolosi excitat contentiones inter turbas, effusionemque sanguinis. Qui amici tiam contrahit cum dolosa, eamdem cum pessimo diabolo contrahit. Qui societatem init cum doloso, eam init cum effusoribus sanguinis, et propriæ mortis fit ipse reus. Multo expedientius est habi tare in solitudine, quam cum homine doloso. Cuin doloso amicitiam ne contrahas: in domum ullam cum eo ne ingrediaris, quia si fueris ingressus, pertrahet te ad suum fetorem. Satius tibi est esse cum feris, quam cum homine doloso: siquidem suaviter ad te accedit iste, et pacifice loquitur le cum; at si cor illius semel contristaveris, statim absconditum eructat dolum, teque imparatum ju gulat. Quamobrem Deus qui erat cum patribus no stris Abraham, Isaac et Jacob, sit vobiscum, ut vos eruat ab illo cujus fortitudo est in lumbis ", nempe diabolo; qui omni tempore religiosis invidet viris, el suo hamo eos capere, ut deglutiat, nititur: ve rum, qui orat pro nobis 88, habemus Dominuin no strum Jesum Christum, qui nobis dedit potestatem calcandi virtutem ejus ". Oculus qui a videndo non defatigatur, et auris quæ ab auditu non deficit, In qua agitur de continentia linguæ. Charissimi fratres, vestram rogo charitatem erga Christum Deum, ut fugiatis et evitetis semen nequam, plenum fraudum et omnium pessimorum dolorum. Sacra siquidem asserit Scriptura: Lin gua quidem modicum membrum est, sed maculat cor pus totum”. Dicit item: In ipsa benedicimus Deum; et in ipsa maledicimus homines, quos creavit Deus ad suam similitudinem ". Mors ergo residet in eo qui bicipitis est linguæ, quia cum morte fœdus per cussit, sibique perditionis in inferno præparavit Psal. cxvIII, 1. 75 Psal. L, 12. 80 Psal. XLII, 41.. "Psal. v, 17. ** Deut. xxx, ** Matth. xxv, 21, 76 Jac. III, 5, 6. 77 ibul. 9. 18 Psal. cvm,7. Job XL, Hebr. VII, Luc

tres quos diligo, per Jesuin Christum: cui gloria, et honor ex nunc, et omni tempore, et in sæcula sæculorum. Amen. ipsa asseverat, quod complementum legis sit chari- stum in omnes generationes sine corruptione, fra tas 8. Dicit etiam: Ilorum complementum est, ut sitis omnes cor unum in Jesu Christo: opem invi cem ferentes, et fraternam exhibentes charitatem, misericordes exsistentes, ut Dominus etiam nostra præparet corda ad sua mandata facienda usque ad diem manifestationis plenæ gloriæ per Jesum Chri 8 Rom. XIII, 10. Completi sunt viginti Sermones sapientissimi Patris nostri S. Antonii abbatis, monachorum omnium parentis. Dominus nostri per ejus orationes mise reatur. Amen. Es Græco Latine redditæ, interprete Valerio de Sarasio. 1. Primum saluto vos in Domino. Existimo au tēm animas quascunque apprehenderit gratia Dei vocantis ad prædicationem suam per verbum pro prium, habere tres modos, seu masculos seu ſemi nas. Quidam enim per testamentariam legem et inditum in eis semel bonum, a prinia sui conditio me pertingere verbo Dei ad eos morati non sunt,. sed perrexerunt parati cum eo, sicuti et noster progenitor Abraham; cui primo, quia porrexit in daginem Deus per testamentariam legem, apparuit dicens: Exi de terra tua el de cognutione tua, et de domo patris tui, et veni ad terram quam ostendero tibi. At ille in nullo hæsitans, paratus fuit in vo catione. Hic autem figura erat primæ vitæ hujus institutionis, quæ nunc usque persistit in eis qui ejus sequuntur vestigia. Unde et iterum si animæ sic sustineant et ita egerint, facile easdem virtutes as sument, eo quod parata sint corda earum repleri Spiritu Dei. Et hæc institutio prima. Huic vero secunda exsistit de iis qui audiunt scriptam legem testificantem eis universa supplicia quæ peccatori bus præparantur, et annuntiantem de sanctis pro missionibus ad eos qui proficiunt, quibus et per testimonia inscriptæ legis sobria voluntas exsistit, et per hanc quæsierunt intrare in vocatione vocan tis. Sic et David testificatur dicens: Lex Domini immaculata, convertens animas 87. Et in hoc eodem loco: Declaratio, inquit, sermonum tuorum illumi nat, et intellectum dat parvulis 88. Sed et alia quam plurima, de quibus modo non possumus enarrare. Porro tertia institutio est, in qua duris cordibus sæpe inter vitia et in peccati operibus permanenti bus, aliquoties benignus Deus infert labores ad in crepandum, donec sentiant per ærumnam, et pœ nitentes ex toto, accipientes et ipsi virtutes, quei ẞ admodum et illi de quibus prædixi. Hæ igitur sunt introductiones tres in animabus quæ ad pœnitudi nem veniunt, donec adipiscantur gratiam et voca tionem Filii Dei. II. Sed puto quod eos prius vocet Spiritus, qui ingrediuntur ex toto corde certamen, et ordinant semetipsos ad sustinendum in omni luctatione ad versarii, donec devincant eum. Præstat vero eis et lenitate in omnibus juvans eos Spiritus, ut incul centur in illis opera pœnitentiæ; ponit eis ter minos per modum quemdam pœnitudinis in cor pore et anima eorum, usquequo doceat eos etiam conversionis modum ad conditorem proprium, Deum necnon et præbet eis violentiæ compulsio nem in anima discurrentem et corpore, ut utraque sanctificari queant, ut eodem modo hæreditatem utraque sumant: corpus quidem in jejuniis crebris et vigiliis; anima vero in spiritu atque solertia, ministeriis quoque quæ facit in corpore. Conan dum hoc in omni fructificatione carnali. III. Spiritus quoque pœnitentiæ deductor efficitur in istis, et tentat eum in his, ne qua sit inimicitia ad convertendum forte retrorsum. Tum vero ille deductor Spiritus incipit adaperire animæ oculos ad pœnitentiam exhibendam, et ut sanctificetur etiam sensus, districtionem intermediam præbet, inci piens doceri a Spiritu sanctificare corporis et ani mæ pœnitentiam sensu edocto per Spiritum dedu centem nos ad illud animæ corporisque agendum, qui sanctificans omnia ac districtionem præbens ut et carnis misceatur fructus ad universa corporis na turalia, ex quibus transgressio fuit; et addueit unumquodque corporum naturalium ad priorem conditionem, non habens aliquid alienum aut ho stile spiritus. Corpus siquidem redigitur sub pole statem sensus doctum a spiritu secundum eloquium Pauli Obculco corpus meum, et in servitutem re Gen. xi, 1. 87 Psal. xvm 8. 88 Psal. cxviii, 130.

digo". Quoniam vero sensus antea semetipsum tatem, quoniam hujusmodi languor insederat ei du sanctificat in escis et potationibus a sopore, semel ac simpliciter in cunctis motibus suis, quique et naturalem copulam segregaverat sanctificationi pro priæ. IV. Reor autem tres corporis motus exsi stere. In ipso enim est naturale corporis concre tum illi; quod tamen non operatur aut efficit ali quid sine animæ voluntate, nisi quod judicat in corpore solum. Nam et alius motus exsistit ex pa. stu corporis multorum ciborum ac potuum, ex qui bus adinſlatio sanguinis orta, per escas oppugnat totius animæ corpus epularum sumptione permo tuin. Ob hoc et Apostolus ait: Nolite inebriari vino, in quo est luxuria". Deinde Domino nuntiante di scipulis suis in Evangelio, dicitur: Videte ne quan do graventur corda vestra in esca et polu", sive deliciis. Inquirentibus præsertim mensuram sancti ficationis, debitum est istud efferre: Castigo cor pus meum, et in servitutem redigo". Tertius vero. motus est spirituum malignorum tentantium per livorem, ac volentium flaccidiores efficere eos qui conantur sanctificare semetipsos. Verumtamen si in iisdem tribus modis sustineat anima semetipsam testimoniis quibus spiritus docuerit sensum, san etificabitur in utroque ab illo languore triformi. Sin vero dimiserit semetipsum sensus a testimoniis quibus spiritus testificatur ei; tunc maligni spiritus supersederunt congregationi corporis, et oppugnant illo motu usque dum anima fatigetur, et incipiat requirere unde auxilium veniat; conversaque re prehendat spiritus testimonia, ac sanetur. Tunc etiam ei dat quod unica sit requies postulanda a Deo, et quia sic fit pax ejus. dum, ut quibus ægrotabat, ex ipsis semper aliquid loqueretur, tradens linguæ promenda organo, ul pote exstanti sibi. Hic ergo languor abundantius magnificatus est illi in hoc membro quod est lin gua. Unde et Jacobus apostolus testificatur: Si quis videatur religiosus esse, non refrenans propriam linguam, semetipsum fallit, et hujus religio vana est. Idemque ibi ait: Et lingua parva est, macu lans totum corpus"; et alia multa quæ non pos sum adjicere cuncta. Quod si prævaluerint sensus sumere ab spiritu, ipse prius sanctificabitur: et tandem perscrutans sermones, tradet quidem pro priæ linguæ, sed nihil habentes pravum, aut animæ voluntarium, per quæ verbum Salomonis implebi tur dicentis: Mei sermones dicti sunt a Deo, nec est in illis aliquid pravum atque perplexum”. Idem rursus in alio loco ait: Lingua sapientium sanal”; et alia quam plurima. VI. Deinde iterum manuum motus intra me si erant aliquando motæ, in quibus non oportebat animæ voluptatibus; sed nunc ei spiritus unus ler minat sensum, ut in sanctitate, in orationibus et misericordiis moveantur, hujusmodique opera per ficiant. Quin etiam in his illud eloquium complea tur orationum causa prolatum: Elevatio manuum mearum, sacrificium vespertinum". Idem alibi Sa lomon: Et quia manus fortium ditantur”. Sicque postmodum ut ipsam escam ventris et potum emun det, etiamsi ad satietatem eis utatur; aut si ali quando illis animæ voluptas paululum in deside riis fuerit, considerans quod nonnulli in satietate escæ vel potus dæmonibus obtemperarint, de qui bus Spiritus per David ait: Superbo oculo et insa tiabili corde, cum hoc non edebam". Nam et isti si iterum Domini inquisierint sanctitatem, etiam spiritus rursum terminat eis eadem sanctimonia, ut moderate et sufficienter ad sustinendum corpus utantur, et ultra non habeant in eo concupiscen tiam aut voluptatem. Sicque eloquium Pauli com plebitur dicentis: Sive comeditis, sive bibilis, sive quid aliud facilis, omnia in gloriam Dei facite '. Deinde et his quæ per cogitationem coitus sub alvo metitur, rursus sensus ab spiritu doctus, discretio nem tribuit motibus eorum in supradictis tribus modis, et innititur ad sanctificationem, auxiliato rem spiritum habens. Exstinguitur etiam molus ille per virtutem spiritus pacificantis totum cor pus, et perimentis totum illum motum. Hoc est ve rum eloquium quod a Paulo prædictum est: Mor tificantes membra vestra quæ sunt super terram; fornicationem, immunditiam, concupiscentiam ma lam³; et quæ deinceps. Sic denuo pedes, qui licet aliquando non erant habentes incolumem gressum, 81 Cor. ix, 27. Ephes. v, 18. 1 Luc. xxi, "1 Cor. 1x, 27. "Jac. 1, 26. * Jac. 111, 5, 6. 95 Prov. VIII, 8. ** Prov. XII, 18. 97 Psal. CXL, 2. 98 Prov. x, 4. 99 Psal. c, 5. 11 Cor. x,13. • Coloss. V. Hæc autem asserui ad pœnitendum in corpo re et anima, et qualiter oportet mundari eam; cum que sumpserit tale certamen, tunc nuntia spiritus adsunt, et incipit discernere etiam ægritudines ani males quæ accedunt et per proprias voluptates. Tunc siquidem erit participatio spiritus cum sensu, per custodiam mandatorum quæ ei tradidit; et do cet eum curare omnem languorem propriæ animæ, unumquodque eorum discernens, et permistione accepta in corpore, naturalium ac reliquorum quæ sunt peculiariter ei extra corpus a capite usque ad pedes, propriam voluntatem permistam habens in illis, et oculis quidem terminum ut recte et confl denter conspiciatur, nihil ultra peregrinum geren tes. Deinde ut aures audiant in pace, nec oblecten tur amplius obtrectationem ac contumelias spiri tuales audire; sed potius, ut omnium correctionem et miserationem incessura præ omni desiderent possessione, quoniam in illis ægrotabat prius. Deinde rursus ut linguam propriam doceat sancti Reor autem, etc. Citatur hic locus ab auctore Græco incerto De verbis seniorum, libell. v, § 1, in terprete Pelagio S. R. E. diacono. Exstat vero lib. v De Vitis Patrum, p w. 436.

Sui rec secundum Deum ambulabant: hos iterum sen- eamdem plagam aspiciens irremediabilem effectam, sus qui sub spiritus fuerit voluntate, ad pergendum ministrare operibus optimis cogit, ut immutatum corpus fiat sub spiritus potestate. Sed æstimo quod talis habitatio jam acceperit etiam in hoc partem quamdam spiritualis corporis, quam acceptura erat in resurrectione justorum. VII. Hæc vero dixi propter animæ ægritudines quæ usurpant permistionem inter naturalia corpo ris, cum inde anima movetur in illis, sectatrix efle cta malignorum spirituum, ut operentur in mem bris. Sed etiam prædixi, quod habeat proprie etiam ipsa discretionem horum. Nam superbia, languor est ejusdem corporis: jactantia vero, ægritudo est ei extra corpus item inflatio, odium, invidia, ira ´atque pusillanimitas, impatientia quoque ac reli quæ minutiæ horum. Quod si vero crediderit se Deo ex toto corde; tunc benignus Deus tribuit ei ɛpiri tum pœnitentiæ, et testificatur illi ut de unoquoque languore pœniteat. Propter quæ adversarii prohi bent, eam tentantes usurpare sibi, nec sinunt pœ nitere. Qui si sustinuerit, obediens, hortantem se spiritum ad pœnitendum; Creator quoque illius, miserationis visceribus motus supra labores ejus quibus in egestatibus corporeis, id est jejuniis plurimis, in vigiliis, in meditationibus multis, in verbo Dei, ac precibus largis, vel in abdicationibus mundanis, in humilitate, in paupertate spiritas; in quibus cunctis sustinentem Deus benignus aspi ciens et considerans, et patientiam ejus in tenta- ɑ tionibus perdurantem miserans, adjuvabit eum. 1. Antonius omnibus dilectissimis qui sunt in Arsinoite et in parochia ejus, vel qui cum illis, in Domino salutem. Universos vos paratos abire ad Deum, saluto in Domino, charissimi, a minore usque ad maxinium, et a masculis usque ad feminas. O filii Israelitæ, secundum sensualem vestram exstantiam. Vere etenim, filioli, grandis vobis in generatione vestra promissio. Decebat quippe vos propter eum qui visitationem vestri fecit, nequaquam fatigari cer tantes, donec vosmetipsos offerretis sacrificium Deo in omni sanctimonia, sine qua nemo poterit hæreditare Deum. Nam pro certo, charissimi, ma gnum est vobis istud, ut percontemini de cogni tione sensualis exstantiæ, in qua non est masculus neque femina, sed substantia tantum immortalis exsistit, habens quidem principium, fineni vero nequaquam: debitumque vobis erat cognoscere de eo, quomodo omnino deciderit in tantam humili tatein et confusionem eximiam, quæ pertransiens in omnibus vobis advenit. II. Igitur quando substantia immortalis exsistit non consolvenda corporibus, hanc ob causam Deus Philipp. 11, 6, 7. Isa. Lili, 5. "I Cor. 1, 27. De salutari. Cl. Toutteus dissert. III Cyrill. Quod equident minime uecessarium existimarim. et quia magnificata esset vehementer, per suam fn dulgentiam, visitationem eorum faciens propter propriam bonitatem, post aliquantum temporis le gem posuit eis, unde et operatus est per Mosem præbendo legem. Et Moses quidem fundavit eis veritatis domum, curare volens eamdem validam plagam; sed perficere nequivit ædificium domus. Insuper autem et omnis sanctorum chorus collectus in unum, petiit Patris bonitatem de salutari nostro, ut calcaret in terris pro nostra cunctorum salute, ipso utpote exstante nostro magno et fideli pontifice ac medico vero, qui solus sanare posset banc enormem plagam. Unde et voluntate Patris exinanivit semetipsum propria gloria, Deusque ex sistens, formam servi assumpsit, tradens se propter nostra peccata. Et delicta quidem nostra humiliave runt eum, sed livore ejus nos omnes sanali sumus*. III. Quamobrem, dilectissimi filioli in Domino, scire vos volo quod pro nostra stultitia elegit stulta”, et pro nostra infirmitate formam infirmitatis assum psit: ob quam nostram pauperiem effectus est pau per, et ob nostram mortem figuram induit mortis. Ergo quia in his omnibus sustinuit propter nos, vere dico, dilectissimi in Domiuo, quia non debemus dare somnum oculis nostris, neque palpebris nostris dormitationem, postulantes ac perurgentes Del Patris inæstimabilem bonitatem, usquequo egre diatur nobiscum, et in hoc requiem habeamus ad ventus Jesu atque virtutis, ut obsequamur sanctis qui nos excolere festinant, tempore negligentiæ postræ alacritatem animorum dantes ei, ad juvan dum nos in tempore tribulationis nostræ: tunc enim seminans pariter cum metente gaudebit. IV. Nosse etiam vos cupio, filioli, quam plurimum dolorem meum quem habeo pro vobis, aspiciens grandem illam confusionem quæ super universos advenit, et considerans multum illum laborem san ctorum omnium atque gemitum quem emittunt pro vobis semper ad Deum, cernentes laborem proprii Conditoris, omnesque malitias parvipendentes, nec non et decipulas diaboli et angelorum ejus insidian tium, juges ad perditionem nostram. Quoniam et enim portio eorum in infernum habet ire, idcirco et illi volunt nostrum quoque studium una secum at trahere. Vere igitur, charissimi in Domino, sicut prudentibus loquor, ut cognoscatis cunctas Opificis nostri dispensationes pro nobis factas, quæ et visi tationem nostri faciunt per manifesta et occulta præconia. Nos sunius rationabiles nuncupati; sed gerimus irrationabilem sensum, dum ignoramus occultas calliditates et artes diaboli multiformes, quæ sint, qualesque noscantur. Quando enim com pererint conari nos confusionem nostram cognosce re, et quod quæramus modum efficaciæ illorunt, operantes in nobis; et non tantum ut non obedia. Psal. cxxxı, 4. ' 1 Cor. x 15. num. 23, pag. clvi, legendum mouet de Salvatore.

bere vobiscum adjutorium ejus, doceatque vos co gnitionem sui, qui se bene habet. mus malitiis eorum aut hortamentis quæ dissemi- ▲ crantes benignitatem Patris, ut semper possitis ha mant in cordibus nostris, sed et ne quam plurimi nostrorum profiteantur studia eorum: ipsi quoque rognoscentes indulgentiam Conditoris, quod mors his flat in terris, illis vero sit præparatum bæredi tare gehennam propter negligentiam suam….. VI. Vere etenim dico vobis, nati mei, quia vas istud in quo sumus inhabitantes, in perditionem nobis exsistit, et domus est plena bellis. Pro certo, filioli, dico vobis quod omnis homo illectus in vo luptatibus suis, et prostratus a cogitationibus pro priis, complexusque a maligno, seminavit in corde qui congaudet eis, et recipit sensu veluti magna ex sistentia sacramenta, in eo quod agit justificans se metipsum. Hujusmodi anima coexsistit malignis spiritibus, consiliatrix in malum: corpus quoque illius, custodia est horrendorum quæ occultat în se metipso. Prævalebunt autem adversus hujusmodi, quoniam non traduxit eos coram omnibus. At nun quid et ipsi nescitis quod non hujusmodi capturas habeant, quas nos cognoscentes procul dubio fugia mus? Cæterum et si quæsieris, non invenies pecca tum eorum nec iniquitatem corporaliter manifestam. Corpus enim est animæ recipiens malignitatem eo rum: quam cum susceperit, tunc si velit, in propa tulo punit per corpus istud in quo sumus inhabi tantes. Nunc itaque, filioli, non demus ei locum ullum, alioquin nobismet Dei excitabimus iram, et illi permiscentur in domibus nostris irridentes nos; quoniam hoc noverunt quod perditionis est nostræ, quæ tamen et ipsa de proximo consistit, sicuti et vita de prope. Quis enim unquam Deum aspexit ut videns congauderet ei de re tanta apud semetipsum, ne forte aufugeret eum, sed ut adjudicaret etiam velut habitanti in hoc pondere tanto? aut quis ali quando aspexit diabolum oppugnantem nos, et pro hibentem beneficia adipisci, adversantem nobis et stantem in loco corporali secreto, ut prævidens fu geret ab ipsp? Sed illi quidem habitant in occulto, nos autem propalamus eos per studia meliora. V. Scire autem vos volo, filioli, quod non desino obsecrans pro vobis Deum nocte ac die, ut ipse aperiat oculos cordis vestri ad providendum cre brius occultam inalignitatem illorum, quam per sin gula super nos effundunt in isto nunc tempore. Quæso etiam ut concedat vobis scientiæ cor, ac ↑ discretionis spiritum præstet, ut possitis offerre proprium cor,´hostiam sanctam in conspectu Pa tris in multa sanctitate, et sine querela. Vere enim, filioli, invident nobis per omnem horam in suo ma ligno consilio et persecutione quam plurima et ma litia sua, necnon et spiritibus erroris sive cogita tionibus blasphemis, infidelitatibus nostris quoque quæ seminantur ab ipsis in cordibus, ac doloribus multis, quæ irrogant nobis per omnem horam; ani mi etiam defectionibus, in quibus per singula labe facere animum non desistunt; in universis quoque iracundiis suis et obtrectationibus, quas docent nos habere, et adversus alterutrum; et ut justificemus nosmetipsos in iis quæ facinus, et condemnationem quæ seminatur ab ipsis in mentibus nostris, etiam cum exsistimus singulares; cumque faciunt nos proximum judicare, nec tamen ipso exstante nobis cum: præsumptionibus siquidem quas ingerunt cor dibus nostris, in superbia duri cordis exstantes, et invicem spernentes, amaritudinem habentes; omni hora vituperantes alterutrum, et non nosmetipsos; opinantes laborem nostrum ex propria constare vir tute, judices exsistentes manifestorum, totum intra domum nostraip immutante latrone; et in jurgiis atque simultatibus adversusque alterutrum affecti bus, donec sermonem proprium constare faciamus, ut pareamus in conspectu nostro justificati, animo sitatem nobis præbentes ac facientes studia quæ tamen impossibile est geri: intempestive enim fa cientes nos resolvi, ob id quod sumus ex illo, quod emolumenti est nobis? Propter quæ ridere nos fa ciunt tempore fletus, et flere in tempore risus: et ut semel atque simpliciter dixerim, transponunt potestates, et cherubim. Hæc autem eis nomina sunt semper e recta via in aliis quam plurimis erroni bus, per omnia nos ipsos sibimet in famulos rede gerunt, quorum tempus non est in propatulo fieri modo. Cum vero his omnibus corda nostra reple verint, et inebriati fuerimus illis; tune indulget Deus, quandiu gerit malitia nostra; ac de reliquo visitationem nostri faciens resolutione gravissimi corporis hujus relinquentibus illud, tunc maligna opera quæ gercbamus male, revelat nobis in corpore pœnæ exposito quod induti fuerimus per indulgen tiam Conditoris: tunc etiam fiunt novissima nostra pejora prioribus. Propter quod nolite affligi obsc * Luc. xi, 26. VII. Quoniam igitur ex uno Creatore sunt omnes secundum sensualem exstantiam eorum, in fugiendo vero eos a Deo, et multa diversitas est in illis effecta ob diversas operationes ipsorum, idcirco autem omnia hæc nomina adjecta sunt istis, propter uniuscujusque eorum operationem: ideo et nunc quidamı ipsorum vocantur archangeli, alii sedes, et dominationes, et addita, pro eo quod Conditoris proprii custodierunt voluntatem. Item ob crimen aliorum motuum, ne cessarium fuit nominari etiam istos, propter mali gnas adinventiones ipsorum, diaboluin et Satanam. Porro alii nuncupati sunt dæmones spiritusque ma ligni, etiam mundi, flatus erroris, principes quoque sæculi bujus, aliæque complures in eis adversitates exsistunt. Rursum vero et qui obviaverunt illis in gravissimo corpore isto in quo et sumus inhabitan tes, et ipsi etiam nuncupati sunt quidam patriar chæ, alii vero prophetæ et reges ac sacerdotes, non nulli judices et apostoli, atque alii multi electi cffe

rem vobis, nisi ut requiem exhiberem? Unde et obsecro, ut quia omnes creati sumus unius substan tiæ invisibilis et inition habentis sine fine, unice diligamus alterutrum; quotquot enim cognoverint semetipsos, cognoscent quod unius substantiæ im mortalis exsistant. cti propter egregium motum suum. Universa autein et tenebrosa domo. Quam enim ob causam dissere hæc nomina adscita sunt eis, sive masculi, sive fe minæ, ob diversitates operationis eorum, et juxta principatum ipsorum, quia ex uno sunt omnes. Pro pterea ergo quicunque in proximum peccaverit, in semetipsum delinquit; et qui male fecerit pro ximo, semetipsum efficit malum. Itidem qui bene fecerit proximo, sibimet hoc facit; sin vero quis erit qui aliquando peccare potuerit in Deum, vel quis est qui eum unquam reficere queat? Quis vero erat qui ei ministraverit aliquando, aut quis bene dicat eum unquam, ut opus habeat benedictione ejus? Quis enim potuit honorare illum, ut ipse bo morandus exsistit? vel quis est qui valeat exaltare eum sicut excelsus habetur? Quamobrem dum su mus vestiti gravissimo corpore isto, alieno invita mento suscitemus Deum in nobis, ut hoc agentes commendemus illam circa nos bonorum viscerum essentiam. Non autem simus nosmetipsos amantes, sin minus, illorum inconstantis portionis erinius. Nam qui cognoverit semetipsum, universos cogno vit. Ideo et scriptum est: Qui vocavit ex nihilo, ut essent cuncta. Hoc autem dicentes, significant de sensuali natura, quæ occulta est in hoc corruptibili corpore, exstante in principio, increpanda ab eo. Aut qui potuerit diligere semetipsum, nihilominus diiget omnes. VIII. Charissimi filioli mei, quæso vos ut non ka boretis, neque fatigemini invicem diligentes; sed tollite corpus quo estis induti, et facite illud altare, ponentes desuper omnem deliberationem vestram, omnemque malignum instructum relinquite in con spectu Domini. Extollite manus cordis vestri ad eum "; id est sensus agendorum: et precamini Deum ut donet vobis illum invisibilem et magnum ignem, qui descendens cœlitus comedat altare " et omnia quæ in eo; universique sacerdotes Baalim, qui quidem exsistunt operationes adversæ, timeant fugientes a facie vestra, quemadmodum Eliæ pro phetæ. Tunc demum videbitis vestigium hominis in mari adducens specialem imbrem, quod est Para cleti Spiritus consolatio. Dilectissimi mei nati in Domino, filii Israelitæ sanctissimi, non opus est beatificari corporum nostrorum vocabula transitu ra; nec enim ignoratis charitatem quam habeo,in vobis, quia non est charitas corporalis, sed spiritua lis et amans Deum. Dilecti, in hoc et repleor quod beatitudo vobis facta sit in tempore isto. Sermo igitur vobis exsistat judex, ac non æstimetis per fectum vestrum institutum. Quod est ergo obse › quium Dei, nostram in tantum operationem exsi. stere? Sed est virtus quædam cooperans vobis. Cer tantes itaque vos ipsos offerre hostiam Deo", con time præbete cooperanti vobis virtuti et requiem Christi Jesu, quoniam unita est universo sanctorum choro, sed et mihi deterrimo habitanti in hac lutea Sip. 1, * ibid. 21, 26, 1º Psa!. cxxxini, 2. IX. Scire quoque vos volo, quod Jesus Christus Dominus noster ipse Patris verus est sensus, in quo omnis plenitudo totius naturæ rationabilis effecta est, eorum maxime qui sunt imagini ejus confor mes effecti, caput totius creaturæ et corpus Eccle siæ. Nam et idcirco nos omnes membra sumus in alterutrum et corpus Christi¹³: Nec potest dicere caput pedibus: Non vobis habeo opus; sed si patitur unum membrum, totum corpus movetur cum eo et patitur. Alienatorum vero membrorum corporis quæ proprio non sunt capiti sociata, sed fœditati dedita, propter proprias libidinum passiones; irre mediabilis eorum effecta est plaga, quia oblivionem acceperunt principii atque finis. In quo et creatu rarum genitor, visceribus motus pro plaga nostra quæ sanari non poterat nisi per solam ipsius boni tatem, misit Unigenitum nobis, ut per servitutem nostram, servitutis assumeret formam, traderetque se pro peccatis nostris. Et peccata quidem nostra humiliaverunt eum, sed livore ejus nos omnes sanati sumus ¹³. Ilic congregavit nos ex omnibus regioni bus, usquequo resurrectionem cordium nostroruin de terra faceret, docens cunctos nos unius esse substantiæ et membra alterutrum. Propterea debe mus diligere vehementer, quia quicunque dilexerit proximum, diliget animam propriam. X. Et hic sermo manifestus sit vobis, charissimi nati in Domino, filii Israelite sancti, qui parastis vosmetipsos ad Deum ire, offerre vosmetipsos hostiam Deo in omni sanctitate, quoniam nec potest hæreditatem capere quispiam sine sanctitate. Aut nunquid ignoratis, dilectissimi, quod adversarii vir tutis veritati semper insidiantur? Et idcirco, cha rissimi, observate ne detis oculis somnum, aut dor mitationem palpebris ", proclamantes ad proprium Conditorem die ac nocte, si forte regrediatur vobis adjutorium ab Excelso, quo protegente, sint corda vestra et cogitationes in Christo. Nam vere, o fi lioli, in dono sumus latronis inhabitantes, et in vinculis mortis exstamus vincti. Pro certo etiain dico vobis, quod nostra negligentia et humiliatio, extranea commotio, non nobis solis est detrimento, sed angelis labor exsistit, et omnibus sanctis in Christo Jesu, quia nondum usque requieverunt propter nos. Vere, nati mei, hæc nostra humiliatio, illis omnibus tristitia est, sicut iterum salus et glo riatio nostra, lætificationem eis ac requiem owni bus præbet, ut autem cognoscatis quia benignitas Patris non cessat, a quo motio facta est, beneficiis 1ª Rʊm. xii, A. 13 | Cor. x11, 97. | Reg. xvi, 38 seqq. 10 Isa, Lill, 5. 16 Psal. cxxx1, 4.

PATRES ÆGYPTII SÆCUli iv. fulciens semper usque in hodiernum, ut obnoxios tuitu alterutrum pervidere; cum aufugerit dolur. faceret nos propriæ morti, quoniam in nostra sumus potestate creati: unde et illi postulant pro nobis semper, sicut scriptum est: Immittet se angelus Domini in circuitu timentium eun! et liberabil ens 17. XI. Ergo, filioli, scire vos volo, ex quo factus mundus usque nunc, universa quæcunque extra vir tutem fuerunt, completa malitia ipsorum, et ipsi cognoscunt se inter filios esse diaboli reputatos, propterea quod conantur unicuique nostrum inge rere propriam voluntatem. Nam pro certo est, quod cum se noverit diabolus per superbiam et inanem gloriam cœlitus fuisse dejectum; ideo et ille eos qui pervenerint in magnani mensuram, aggreditur, in primis artifices exsistentes per superbiam et ina nem gloriam, ut sint adversum se alterutrum, scientes quod per ista segregent nos a Deo. Et quia noverunt quod qui dilexerint proximum, diligant Deum, ideo et illi cum sint virtutis inimici, pro prium seminant fomitem simulationum in corde no stro, ut possideamus inimicitiam magnam adversus alterutrum, ne vel de longe proximo colloquamur. In totum vere, filioli, volo vos etiam istud cogno scere, esse quamplurimos qui sustinuerint maxi mum certamen in conversatione sanctissima; sed indiscretio interfecit eos. Vere, filioli, quia non est tantum mirandum si negligatis vosmetipsos, quan tum si non discernentes proprium opus incidatis in mensuram diaboli, arbitrantes quod jam vicini Dei sitis effecti; et exspectantes fortem lucem, tenebris occupemini. Quid enim omnino fuerat opus, ut præ cingens se Jesus linted ac ponens pelvim, inferio rum se lavaret pedes 18? Sed exemplum istud effe cit, significans de conversuris ad proprium illud supernumque principium: initium quippe motus superbia exsistit, quæ facta est in primis. Et ne si rursus post multa confoderis in corde tuo, et in tota anima tua, et in toto spiritu tuo, in tota etiam anima et corpore toto: non poteris hæreditatem capere regni Dei. XII. Vere, filioli mei in Domino, quæso Creato rem meum die ac nocte, a quo et habeo spiritum commendatum, ut aperiat oculos cordis vestri ad cognoscendam dilectionem nostrain a vobis, quam habeo erga vos, et ut patefiant auditus animæ ve stræ ad conspiciendam confusionem propriam. Quisquis etenim cognoverit dedecus suum, hic de mum requiret et electam gloriam suam. Et quicun que cognoverit propriam mortem, iste iterum co gnoscet etiam suam æternam vitam. Quasi pruden tibus loquor ", vere filioli, quia timeo ne forte fa mes nos comprehendat in via, et in loco quo pote ramus divites fieri si velimus. Volebam ante videre vos ad faciem in corpore, sed jam exspecto tempus quod est prope, in quo possimus ex ipso nos con tristitia ac gemitus ", cumque super caput exsul tatio exstiterit universorum. Erant et alia multa quæ velim dicere; sed si dedero occasionem sa pienti sapientior erit". Saluto omnes desideratissi mos meos et natos in Domino, per nomen. 1. Scitis gratiam Domini nostri Jesu Christi, quod propter nos pauper factus est cum dives esset, ut servitus autem nos paupertate illius ditaremur "; illius liberavit nos, et infirmitas ejus constituit va lidos. Stultitia illius nos sapientes effecit, si tamen iterum, per mortem propriam, resurrectionem fa ciat nostram, ut in hac possimus vocem magnain elevare dicentes: Tametsi novimus secundum car nem, sed creatura est in Christo nova ". Vere, cha rissimi in Domino, dico vobis quod juxta minutias verbi libertatis in qua cuncti liberi sumus effecti, alia habeo multa quæ dicam vobis; sed non est ho rum tempus dicendi modo. Saluto interim vos om nes, charissimi mei nati in Domino, filii Israelitæ sancti, secundum vestram sensualem exstantiam. Vere, inquam, decebat vobis quasi propinquantibus proprio Conditori, ad inquirendam salutem anima rum vestrarum per testamentariam legem, licet propter multitudinem malitiæ et malignitatis distin clionem ac libidinum voluptates refrixerit testamen taria illa lex, animæque vestræ sensus officio obie rint; et idcirco nequaquam potueritis animadvertere sensualem et gloriosam essentiam propter mortem qua corruerunt. Ideoque scriptum est in Scriptura divina, quod sicut in Adam omnes moriuntur, ita et in Christo omnes vivificabuntur *. Ergo ipse est vita totius rationabilis naturæ, creatæ in ipso secundum effigiem imaginis ejus. Ipse etiam exsistit sensas verus Patris. Sed imago quidem Genitoris inversa bilis est, quæ assumpta est. Præter illam tamen vo bis accidit malitia, in qua et universi mortui sumus; extra naturam siquidem est substantiæ sensualis in Deo. Ergo omnibus, inquit, extra naturam est; acquisivimus domum tenebrosam ac præliis plenam. Et in hoc testificamur vobis, quod totius vigoris scientia deficit a nobis. Ob quam etiam causain as piciens genitor noster Deus infirmitatem nostram, quod impossibiles simus effecti gestare veritatem; ex quo hujus rei gratia bonitate propria venit visi tationem facere creaturarum suarum per ministe rium sanctorum. II. Obsecro vos universos in Domino, charissimi, ut intelligatis quæ scribo vobis. Quia non dilectio nem corporalem habeo in vos, sed charitatem spi ritus culturæ Dei. Præparate vosmetipsos ad Con ditorem vestrum ire. Scindite corda vestra, et non vestimenta vestra 25. Et scitote quid possimus resti tuere Domino pro cunctis donationibus quæ dedit nobis, quique et usque et- hic in ista habitatione 19 1 Cor. x, 15. 20 Apoc. xx1, 4. 241 Cor. XV, 22. Joel 11, 15. 17 Psal. xxxIII, 8. 18 Joan. xiii, 4, 5. viti, 9..” 11 Cor. v, 16, 17. 1 Prov. 1, 1 || Cor

mus, et in paupertate nostra oinnis defecerat vigor a nobis. Item ille ob hæc assumpsit inopiæ formiam, ut paupertate sua nos in omni sapientia et intellectu ditaret. Non solum autem hæc, sed insuper et infir mitatis nostræ figuram assumpsit, ut propria infir mitate nos robustos efficeret, obediens factus Patri in omnibus usque ad mortem, mortem autem cru cis "; ut in sua morte et humilitate illam cuncto rum resurrectionem efficeret, eumque destrueret qui mortis habebat imperium, hoc est diabolum. Igitur si pro certo liberabimus nosmetipsos in ejus ad ventum, profecto inveniemur discipuli Jesu, et di vinæ hæreditatis instituemur hæredes. memoriam nostri facit, propter immensam bonita- bitus stultitiæ, ut nos faceret sapientes. Inopes era tem suam et infinitam dilectionem non faciens no bis secundum peccata nostra: qui et solem usque fecit ministrare nobis in tenebrosa domo, lunam quoque ac sidera cuncta jubens deservire vanitati perituræ, propter corporum constabilitionem, alias que virtutes multas nobis ministrare præfecit, quas neque vidimus corporis oculo. Quid ergo dicemus quasi in aliquo boni fraudemur ab eo quod ipse non fecerit nobis? Nunquid patriarchæ non passi sunt pro nobis, aut sacerdotes non docuerunt nos? Nun quid prophetæ pro nobis mortui non sunt, aut apo stoli persecutionem non sustinuerunt pro nobis? Nunquid Filius Dei dilectus non pro nobis omnibus mortuus est? Ob quæ universa debemus et ipsi pro perare ad pergendum in omni sanctitate ad pro prium Conditorem: qui cernens creaturam non posse curare plagam quæ facta fuerit Judæis, pro priis videlicet membris, Pater ipse creaturarum, sciens infirmitatem sensus eorum, est motus vis ceribus circa eos, et secundum multam dilectionem suam non pepercit unigenito Filio suo, sed ob no stram omnium salutem tradidit eum propter nostra peccata”. Et iniquitates quidem nostræ humiliave runt eum, livore autem ejus nos omnes sanati su mus. Hic congregavit nos ex omnibus regionibus verbo virtutis suæ, donec illam sensus nostri resur rectionem effecerit, docens nos alterutrum exsistere membra. III. Docet idcirco universis nobis properantibus ad proprium Conditorem, exercere habitudines no stras ac sensus officia ad agnoscendam dignitatem, boni malique discrimen, ut sciatis omnes illas Jesu dispensationes quas ille proprio dedit affectu, simi lis nobis factus per omnia excepto peccato 18. Pro pter multam vero malitiam nostram districtionemi que malitiæ et gravedinem inconstantiæ nostræ, factus est adventus ejus, quibusdam quidem stulti tia, aliis vero scandalum "; alteri parti emolumen tum; itemque aliis sapientia et virtus; porro aliis resurrectio et vita. Hoc quoque manifestum sit vo bis, quod adventus illius factus sit omni mundo ju dicium. Ecce enim, ait, veniunt dies, dicit Dominus; et omnes scient me a minimo usque ad maximum eo rum, et auditum faciam usque ad extremum terræ 30 ut omne os obstruatur, et subditus fiat omnis mun dus Deo Quia cum cognovissent Deum, non ul creatorem proprium glorificaverunt: et id propter vecordiain suam, per quam nec potuerunt capere sapientiam ejus. Sed unusquisque nostrum vendidit semetipsum propriis voluptatibus in mala, et ipsis servus dictus est. Ob quæ ipse Jesus exinanivîl se metipsum a gloria, formam servi accipiens ", ut illius servitus nos liberaret. Stulti fuimus, et in stultitia nostra facinus gessimus. Assumpsit ille hia IV. Charissimi in Domino, turbor vehementer et moveor in spiritu meo, quod nominibus amicti sumus, et sanctorum schemata bajnlamus in con spectu infidelium gloriantes. Sed metuo ne illud Pauli oraculum impleatur in nobis, quo ait: Ha bentes formam pietatis, virtutem autem ejus negan tes. De charitate vero quam habeo in vos, oro pro vobis ad Deum, ut consideretis vitam vestram, et hæreditate capiatis ea quæ non videntur; main verum est, filioli, quod etiam si demus nos ipsos ex tota virtute inquirere Deum, nec sic quidem condi gna gratia erit. Id enim inquirimus quod nostruin exsistit, et quod naturale est substantiæ nostræ. Vere etiam, charissimi in Domino, qui in omni san ctitate parastis vosmetipsos offerre hostiam Deo; quia nihil de his quæ expediebant celabimus vobis, sed perspicua facientes testificabimur ea quæ ad versarii virtutis subripiunt veritati. Hoc quoque cognoscite, scientes quod hic, qui secundum carnem est, semper insectatur eum qui secundum spiritum *; et, quod omnis quis voluerit pie vivere in Christo, persecutionem patiíur ". Propter quod Jesus cogno scens tribulationes omnes ac tentamenta, veniens in mundo ad apostolos, et sciens quod per patien tiam suam resolveret universam inimici virtutem, id est idololatriam, consolabatur dicens: Vos tri bulationem habetis in mundo; sed constantes estole, quia ego vici mundum ". Docebatque 'eos dicens Nolite timere mundum, quia omnes afflictiones mundi condignæ non sunt ad eam quæ exspectatur glo riam ". Nam si eos qui ante vos fuerunt, prophetas insecuti sunt, et vos persequentur; et si me oderunt, et vos oderint *. Sed confidentes estote, quia vestra sapientia solvetis omnem inimici virtutem. De mi. nutia vero verbi libertatis in qua liberati sumus, habeo alia multa dicere vobis: sed si dedero occa sionem sapienti, sapientior erit *. Opus tamen habe mus consolari invicem exignis quibusque sermoni bus quod si vere perspexerit mens, jam nequa quam egebit loquela corporalis mendacio. V. Gaudeo autem in omnibus vobis, dilecti in 36 Rom. v, 32. 27 Isa. LI, 5. Hebr. iv, 15. " I Cor. 1, 25. " Jerem. xxxı, 34. as Rom. 1, 21. ªª Philipp. 11, 7. ** ibid. 8. 38 Roni. 11, 20; Tit. 1, 16. " Galat. iv, 29. 34 Joan. xvi, 32. ** Rom. vut, 18. 10 Joan. xv, 20. *Prov. 1x, 9. 31 Rom. 111, 19. 37 H Tim.

Domino, viri Israelitæ sancti, secundum propriam adventus illius omnibus nobis judicium exsistit. sensualen exstantiam. Quia primum quidem dece bat rationalem virum cognoscere semetipsum; deinde ut cognoscat ea quæ sunt Dei, et universas ipsius gratias quascunque semper cum eo facit; ac deinceps noverit quod omne peccatum et totum quidquid querulosum exsistit, extra naturam est sensualis exstantiæ; denique videns Conditor noster nos hæc extra naturam possidere arbitrio liberali, in quo hic moriebantur: borum causa visceribus pro nobis motus, propria bonitate voluit convertere nos ad illud sine fine principium; visitationem fecit creaturarum non parcens sibimetipsi ob nostram universorum salutem. Tradidit quippe se pro pec catis nostris; et iniquitates quidem nostræ humilia verunt eum, sed livore ejus nos omnes sanati su mus". Verbo etiam virtutis suæ congregavit nos ex omnibus regionibus, ab extremo terræ usque ad ultimum orbis, docens quod essemus alterutrum membra. Quamobrem si pro certo paravimus nos metipsos liberos facere in ejus adventu, scrutetur semetipsum rationabilis homo, quidnam possit re tribuere Deo pro cunctis donis quæ fecit in nobis. Unde et ego quoque deterrimus qui hanc descripsi epistolam, expergefactus a dormitione mortis, plu rimum illud temporis quod mihi fuit super terram factum, existimo luctuin et fletum, lugens quidnam possum tribuere Domino pro omnibus quæ fecit mihi. In nullo enim frustrati sumus eorum quæ non perfécerit nobis in humilitate nostra. Angelos etenim suos nobis ministrare fecit, prophetasque proprios vaticinari præcepit, apostolos etiam suos nobis evangelizare jussit. Insuper vero illud omnium insigne est præceptorum, quod Unigenitum suuin formam servi fecit assumere pro nobis. Scitote etiam quod omnes in se gestantes spiritum, respicientur et vestientur vestimento illo, quo su mus exuti juxta sensualem nostram exstantiam. Nam et sæpe fit vox veniens semper a Deo Patre ad omnes illos qui in se ipsum gerunt, dicens eis Consolamini, consolamini populum meum, dicit Do minus; et sacerdotes, loquimini in corde Hierusa lem. Deus quippe visitationem continuo fecit creaturarum suarum, manifestans propriam boni tatem. Et vere, charissimi, secundum minutias ver bi libertatis in qua liberati sumus, sunt et alia quamplurima quæ dicantur vobis: sed si dedero occasionem sapienti, sapientior erit". Deus autem pacis det vobis gratiam discretionis, ut cognoscatis quæcunque scribo vobis, quod mandatum sit Do mini. Custodiat vos idem totius gratiæ Deus san ctos in Domino usque ad novissimum flamen. Oro autem Deum semper pro omnium vestrum salute, in Domino dilectissimi. Gratia Domini nostri Jesu Christi cum omnibus vobis. Amen. VI. Obsecro itaque, charissimi in Domino, vos qui sanctorum exsistitis cohæredes, ut excitare ve litis proprias mentes in timore Dei. Sermo enim vobis iste sit manifestus, quod Joannes quidem præ cursor Jesu baptizaverit in remissionem peccatorum propter nos; spiritu autem sanctificati fuerimus in Christo. Præparemus nos ipsos nunc in omni san clitate ad purgandam sensualem mentem nostram, ut simus mundi in baptismate Jesu ad offerendum nosmetipsos hostiam Deo. Hic vero Paracletus Spi ritus qui consolatur nos, convertit rursus ad prin cipium nostrum ad recuperandas hæreditates pro prias, et magisteria ejusdem Spiritus consolantis, hujus rei gratia quotquot in Christo baptizati sunt, Christo induti sunt; nec est masculus aut femina; non est servus aut liber 4. Omnis etiam lingua cor porum destruitur apud illos, accipientibus eis do ctrinam sancti Spiritus in tempore quo sument hæ reditatem sanctam, et adorabunt Patrem, sicut oportet, in spiritu et veritate**, Manifestus siqui dem sit vobis sermo iste, nec exspectare velitis ju dicium futurum in illa præsentia Jesu; jam etenim Isa. Lill, 5. * Galat. 111, 27. ** Joan. IV, 23. As Luc. xvi, 16. 1. Charissimis et honorabilibus, in Domino salu tem. Vere dilectissimi in Domino, quia non in ano tempore tantum visitationem facit Deus creatura rum suarum, sed a constitutione mundi quoiquot venerant ad opificem Deum per testamentariam legem, iis coadest Deus singulis in simplicitate se cundum gratiam per Spiritum suum. De rationali bus autem naturis in quibus illud testamentum re friguit, et officia animorum illorum mortificata sunt, ita ut ultra non inquirant cognoscere semetipsas secundum suam priorem conditionem, aliæ irratio nabiles omnino effectæ, servierunt creaturæ potius quam Creatori. Idem vero Conditor, propria boni tate nostri visitationem effecit per testamentariam legem, quoniam substantia immortalis exsistit. Quotquot igitur digni habiti sunt gratia, et concre verunt per suam cardinalem legem, et edocti sunt per Spiritum sanctum capientes filiorum adoptionis spiritum, bi etiam prævaluerunt adorare Condito rem proprium ɛicut oportet. De quibus Paulus ait, quia non perceperunt repromissiones propter nos“. 11. In sua vero impartibili dilectione volens ipse cunctorum Deus visitationem facere refrigidationis nostræ ac dispensationis, excitavit Mosen doctorem legis, qui daret nobis legem in littera. Et fundavit ipse nobis veritatis domum, quæ est Ecclesia catho lica quam creavit, volens convertere Deus ad pri mum initium. Et quia Moses quidem ædificavit ut præcedens, idcirco non timebimus asserere eum dem latorem legis unum esse ex præcursoribus et quia Spiritus qui fuerit cum Mose, idem sit ope ratus et in choro sanctorum, omnesque petierunt de Unigenito Dei. Item Joannes unus de præcurso ribus exstat; et ideo lex alque prophetæ usque ad Joannem **; regnum cœlorum vim patitur, et violenti 45 Isa. XL, 1, 2. ** Prov. 18, 9. 47 Hebr. x1, 13.

diripiunt illud“. Prævidentes autem ii qui spiritu redes erimus: Hæredes quidem Dei, cohæredes au ferebantur, quod nulla creatura possit curare illam grandissimam plagam, nisi sola beatitudo Dei qui est Unigenitus ejus, quemque et destinavit ad salu tem totius orbis, qui et est medicus magnus potens curare ingentem plagam sua bonitate: Pater crea turarum non pepercit Unigenito propter nos, euin pro nostra universorum salute tradens pro peccatis nostris et pro iniquitatibus *. Et ipse quidem se metipsum humiliavit, sed illius livore nos omnes sanati sumus³¹; verboque virtutis suæ congregavit nos ex omnibus regionibus ab extremo terræ usque ad ultimum orbis, faciens resurrectionem cordium nostrorum a terra, docuitque nos alterutrum exsi stere membra. III. Obsecro ergo vos, charissimi in Domino, ut intelligatis scripta, quia Dei mandata sunt. Magnum quippe nobis est hoc, ut advertamus mentem ad formam quam assumpsit Jesus propter nos, co quod per omnia nobis similis fuerit excepto peccato ³¹. Decet etiam ut et nos ipsi liberemus ipsos nos in ejus adventum, et illius stultitia nos sapientes effi ciat, paupertas ipsius ditet, et infirmitas robustos ostendat, et ut ipse omnium resurrectio fiat, de struens eum qui mortis habet imperium. Tunc enim cessabimus opus habere secundum carnem in Jesu adventu. Namque Jesus cooperatur nobís in bono servitio, usquequo destruamus malitiam ominem. Tunc quoque dicet nobis Jesus: Jam non vocabo vos servos, at fratres”. Quando igitur sic eos voca vit Deus ut acciperent spiritum filiorum adoptionis, tunc et Spiritus sanctus docuit eos adorare Patrem sicut oportebat. Unde et mihi quoque deterrimo, juncto Jesu, teinpus istud in quo advenimus, factum est lætificatio et luctus, et fletus. Quoniam et multi de genere nostro induerunt indumenta pietatis, vir tutem vero negaverunt. Quamobrem et ego in his quidem lætificor qui præparaverunt semetipsos liberare in adventu Jesu; in illis vero lugeo, qui interpellant nomen Jesu, et faciunt voluntates cor dis et carnis. Necnon et eos defleo, qui intuentes longitudinem temporis, pusillanimes effecti sunt, et spoliaverunt se pietatis amictu, facti sicut bestia. tem Christi". Manifestus igitur sit vobis iste ser mo, quod nisi quis præparaverit emendationem propriam, nec conatus fuerit ex tota virtute, quod hmic adventus Salvatoris in judicium fiet. Quibus dam enim est odor mortis in mortem, quibusdam autem odor vitæ in vitam 38; propterea quod in rui nam et in resurrectionem multorum positus sit in Israel, et in signum contradictionis”. Quapropter obsecro vos, de negligatis salutem propriam; sed unusquisque vestrum scindat cor, et non vestimenta, ne forte amicti habitu injusto, paremus nobis judi cium. Ecce enim jam appropinquabit tempus, in quo probentur uniuscujusque vestrum opera. De minutia vero verbi, erant alia quæ scriberentur vobis, sed scriptum est: Da sapienti occasionem, et sapientior erit“. Saluto vos omnes in Domino a minimo usque ad magnum. Deus autem pacis cu stodiat vos universos, charissimi. IV. Agnoscant vero hujusmodi dicentes: Quia jam non vocabo vos servos, sed et amicos et fratres; quia quæcunque nota fecit mihi Pater, manifestavi vobis ". Confitentes igitur mente quod agnoverunt semetipsos secunduin sensualem suam substantiam, dederunt vocem dicentes: Quia etsi cognovimus te aliquando secundum carnem, sed nunc jam non no vimus. Quique accipientes filiorum adoptionis spiritum, exclamaverunt dicentes: Non enim acce pimus spiritum servitulis iterum in timore, sed acce pimus spiritum adoptionis in quo clamamus: Abba, Pater". Nunc ergo, Deus, cognovimus quæcunque donasti nobis, et scimus quouiain filii sumus, et hæ« * Matth. xi, 12. 3º Rom. viii, 32. **Rom. vII, 15. 7 ibid. 17. v, 16. 1 Isa. LI, 5. Il Cor. 11, 16. 1. Antonius dilectissimis natis, filiis Israelitis se cundum sensualem ipsorum exstantiam: non enim necesse est nominari vocabula quæ transeunt, quia filii es is Israel. Adhuc vere nati mei, dilectio quam habeo in vos, non est dilectio corporalis, sed est charitas spiritus culturæ Dei. Propterea autem nec defatigor, obsecrans Deum die ac nocte pro vobis,, ut possitis cognoscere gratiam quæ concessa est vobis. Quia nou in uno tempore visitationem facit creaturarum suarum, sed a constitutione mundi moderatur Deus proprias creaturas, per generatio nes singulas expergefaciens quemque occasionibus quibusdam et gratia. Nunc itaque, filioli, nolite negligere proclamantes ad Dominum die ac nocte, compellantes benignitatem Patris, ut hoc donet vo bis adjutorium de cœlo, docens vos usquequo co gnoscatis quid in se habeat. Nam vere, filioli, qui in propria nece consistimus, habitantes et in latronis domo et manentes, non et mortis vin culis obligamur nunc. Quapropter ne dederitis somnum oculis vestris, nec palpebris dormitatio nein", offerentes vosmetipsos sacrificium Deo in omni sanctitate, quam nemɔ hæreditare potest sine sanctimonia. Vere, charissimi in Domino, mani festus sit vobis iste sermo, et id quod bonum est faciatis, in quo et universos reficietis sanctos, ala critatem animorum præbentes, obsequium angelo ruin, et lætificationem Jesu, quoniam necdum re quiem habuerunt propter nos usque ad hanc horam, sed et mihi deterrimo, habitanti in hac lutea domo, eandem lætitiam in spiritu meo. Vere eteninı, fil lioli, quia nostra incommoditas et inutilitas dolo rem eis omnibus præbet, utuntur lacrymis atque gemitibus pro nobis in conspectu Conditoris; et ob hoc cunctorum etiam Deus irascitur super opera nostra maligna propter gemitum sanctorum: sicuti Hebr. iv, 15. ** Joan. xv, 15. " ibid. * Cor. *⁹ Luc. 11, 34. 60 Prov. IN, 9. 61 Psal. cxx11, 4.

iterum profectus et emendatio nostrorum animo- bitare apud Patrem sicut oportet; nam quandiu rum, alacritatem præbet choro sanctorum. Et utun tur prece multa atque lætitia in exsultatione coram Creatore nostro. Ipse quoque cunctorum opifex læ tatur in operibus nostris, et propter testimoniu în sanctorum donat nobis charismata immensa. 11. Igitur ut cognoscatis quod Deus diligat sem per propriam creaturam, eo quod sit immortalis exstantiæ, non est resolvenda corporibus, aspiciens sensualem naturam ipse quod mortua omnino per rexisset in abyssum, et illud testamentarium refri guisset, tum idem Deus propria bonitate eamdem visitat ex morte, per Mosen ædificare volens, et magnam curare plagam, gestiens convertere eam ad pristinam concordiam, sed potens discessit ab eis. Adhuc insuper et omnis prophetarum chorus ædificaverunt supra fundamentum Mosis, sed nec isti valuerunt mederi ingentem plagam membrorum suorum; cernentesque quod cessasset virtus eorum, iterato adhuc universus sanctorum chorus collectus in unum, orationes refert in conspectu proprii Gon ditoris, dicens: Nunquid resina non est in Galaad, aut medicus inibi? Quare ergo non ascendit sanitas filiæ populi mei"? Domine, curavimus Babylonem, et non est sanata: nunc fugiemus ab ea: petentibus cunctis benignitatem Patris de Unigenito, quod 1.isi ipse in terris curaret, nulla creatura curare possit ingentem plagam. Hujus rei causa, bonitate pro pria vocem dedit dicens: Fili hominis, facio tibi vasa captivitatis“. Voluntas itaque Patris Unigenito non pepercit pro nostra omnium salute, sed tradi dit eum pro peccatis nostris ". Et iniquitates quidem nostræ humiliaverunt eum, sed livore ejus nos omnes sanati sumus“; congregans ipse nos ex omnibus regionibus a summo terræ usque ad extre mum orbis, faciens resurrectionem sensuum no strorum de terra, et docens quod alterutrum mein bra sumus. . Attendite ergo, filioli, ne forte illud oraculum Pauli impleatur in vobis: Habentes quidem formam – pietatis, virtutem autem ejus negantes 7. Quamobrein unusquisque nostrum scindat proprium cor, deflens in conspectu ejus, et dicens: Quid retribuam Do mino pro omnibus bonis quæ retribuit mihi“? For mido iterum, filioli, ne forte illud eloquium im pleatur in vobis: Quæ utilitas in sanguine meo, dum descendo in corruptionem "? Vere, filioli, quia sicut prudentibus loquor”, ut intelligatis quæ dico vobis quod nisi unusquisque vestrum exuerit omnem pulverem naturæ hujuscemodi materiæ, et abre nuntiaverit ei et omni operationi ejus ex toto cor de, expanderitque manus cordis sursum ad univer sorum Patrem, et ipse visceribus moveatur circa laborem ejus, et donet ei invisibilem ignem qui comburat omnem immunditiam ab eo, ac principa fem ipsum expurgans; tune Spiritum suum san etum faciat habitare nobiscum, et sic possimus ha fatiscimus naturali materiæ, velut inimici exsisti mus angelorum Dei atque sanctorum ejus. IV. Nunc ergo obsecro vos, dilectissimi, in no mine Domini nostri Jesu Christi, uti ne velitis ne gligere propriam vitam, nec confundat exiguitas temporis illud sine fine tempus, ne pellicula carnis corruptibilis obfuscet regnum ineffabilis lucis, ne que condemnationis locus exitialis in angelis exter minet sedes. Vere, filioli, quia anima mea phanta sma patitur, et spiritus meus in pavore consistit, quod universi nos velut gurgite immersi sunius, et velut ebrii musto consistimus, cum unusquisque nostrum propria distrahitur voluntate. Hujus enim dominio subjugamur, nolentes attollere oculos no stros ad cœli gloriam inquirendam, et illam sancto rum omnium operationem illustrem, ipsorum ve. stigiis inhærentes. Ut ergo sciatis quod cœli sancti angeli sive sedes, sive dominationes, sive cherubim, sive seraphim, sive sol, sive luna, sive astra, sive patriarchæ, sive prophetæ, sive apostoli, sive dia bolus, sive Satanas, sive spiritus maligni, sive prio cipes aeris hujus, et (ne plura dixerim) sive maɛcu lus, sive femina, secundum principium creaturæ suæ ex uno sunt omnes, excepta sola perfecta ac beata Trinitate Patris et Filii et Spiritus sancti. Propter bonum vero quorumdam motum, opus fuit, ut Deus horum nomina vocitaret, et secundum studia ipso rum, his qui amplius profecerunt, attribuit super excellentem gloriam dignitatis. I. Debet rationabilis homo paratus esse, ut libe ret semetipsum in adventu Filii Dei, cognoscens se esse secundum sensualem suam exstantiam. Quia quicunque cognoverit semetipsum, cognoscet dis pensationem proprii Conditoris, vel quæcunque facit in propriis creaturis. Dilectissimi nobis in Do mino, membra nostra et cohæredes sanctorum, ob secro vos in nomine Jesu Christi facere, ut præstet ipse vobis omnibus discretionis spiritum ad discen dum et sciendum dilectionem quam habeo in vobis, quia non est corporalis dilectio, sed est spiritualis charitas divinæ culturæ. De nominibus vero corpo rum nostrorum non opus est nominari ea; pertrans eunt enim. Cognoscat autem homo id quod verum est nomen. Propter quod et Jacob luctante per 10 tam noctem cum angelo, nomen illi erat Jacob. Mane autem facto vocavit nomen ipsius Israel "; quod est, mens videns Deum. Puto etenim non ignorare vos, quod adversarii virtutis obsideant veritateni. Unde nec uno tantum tempore Deus visitat proprias creaturas, sed ab exordio mundi. Nonnulli etenim paraverunt se venire ad proprium Conditorém per testamentariam ipsius legem, edocti ab illo adorare opificem suum sicut oportet. Quoniam vero ob pas sionem infirmitatis, et gravedinem corporis, ac dis * Jerem. vIII, 22. Jerem. L. 9. * Ezech. x11, 3. 68 Rom. VIII, 32. * Isa. Liii, 5. 67 Rom. µ, 20; Tit. 1, 16. 68 Psal. cxv 12 €9 Ps 1. xxix, 10. 01 Cor. x, 15 * Gen. xxx, 24-28.

tinctionem malignam refriguit testamentarium il- nos ex omnibus regionibus ab extremo terræ usque Jud, et officia sensus animæ lassaverunt, idcirco non poluerunt exquirere proprie secundum suam creationem, quod esset substantia immortalis, non resolvenda corporibus: unde nec prævaluit semet ipsam liberare injustitia. Hujus rei gratia aggres sus est eos Deus per scriptam legem, ut doceret eos adorare Patrem sicut oportet. Sed quoniam Deus unus exsistit, et secundum sensualem essentiam in idipsum est unitas, sit iste vobis sermo maniſe stus, quod omnis locus in quocunque non fuerit consonantia, illic bella congerunt sibi, et judicia faciunt oriri apud semetipsos. II. Videns autem Conditor quod plaga eorum ma gnificata fuerit vehementer, et opus haberet reme dium Jesu medici veri (ipse enim Unigenitus, crea tor illorum exsistit, et ipse curat eos), misit ante se instructorem domus; ac ille nequaquam proficiens abiit sibi. Itemque Deus excitavit prophetarum choros per Spiritum suum, qui ædificaverunt qui dem supra fundamentuin Mosi; verumtamen nec isti quidem poluerunt, sed eodem modo derelin quentes abierunt sibi. Et ipsi cuncti Spiritum in se gerentes perviderunt plagam quod insanabilis esset, et quia per nullam creaturam curari possit, nisi per Unigenitum qui sensus est Patris, et image ejus exsistit”; cujus etiam imaginis effigie tota facta est creatura. Agnoscentes liquido quod hic Salvator et medicus exsisteret magnus, collecti sunt in idipsum omnes, et retulerunt orationes pro commembris suis, qui sumus nos, proclamantes ac dicentes: Nunquid resina non est in Galaad, aut medicus non est ibi? Quare ergo non ascendit sani tas filiæ populi mei 7³? Quia curavimus eam, et non est sanala: nunc ergo ibimus ab ipsis ". At ipse Deus supereminenti et non simulata dilectione ad fuit uobis per sanctos suos, dicens: Fili hominis, ſa cito tibi captivitatis vasa 7. Ipse quoque in forma Dei exsistens, non rapinam arbitratus esse se æqualem Deo, semetipsum exinanivit formam servi accipiens; et obediens factus est usque ad mortem, mortem au tem crucis: propter quod et Deus illum exaltavit, et donavit illi nomen quod est super omne nomen. ut in nomine Jesu Christi omne genu curvetur cœle stium, terrestrium et infernorum; omnisque lingua confiteatur, quia Dominus Jesus Christus in gloria est Dei Patris”. III. Nunc ergo, charissimi, sermo iste sit vobis manifestus, quod benignitas Patris non pepercit Uni genito propter nos; sed tradidit eum propter nostram omnium salutem, tradens ipse semetipsum propler peccata nostra ". Et iniquitates quidem nostræ hu miliaverunt eum; sed livore ejus nos sanali su mus. lose quoque verbo virtutis suæ congregavit ad ultimum orbis, faciens resurrectionem sensuum nostrorum et remissionem peccatorum, docens nos alterutrum exsistere membra. Quapropter, fratres, obsecro in nomine Jesu Christi, ut cognoscatis hanc tam magnam dispensationem, quod similis nobis per omnia fuerit, excepto peccato ". Debet autem universa rationabilis natura propter quam maxime Salvator advenit, ut dijudicet habitudinem suam et ignorantiam proprii sensus, distinctionem que dare inter medium mali ac boni, liberari quæ rens per ejus adventum. Etenim quotquot liberi facti sunt per illius dispensationem, ii vocati sunt servi Dei. Quod tamen necdum perfectum est, nisi quod tantum in tempore suo justum exsistit, et de ducet ad filiorum adoptionen; nam is Salvator no ster sciens quod appropinquaret accipere spiritum filiorum adoptionis, dedit ut etiam cognoscerent eum docti a Spiritu sancto, quod adventus Jesu fa ctus sit hominibus judicium. Unde et vos, charis simi in Domino, cognoscite vosmetipsos, ut ad hæc et tempus possitis cognoscere, et parati sitis offerre vosmetipsos sacrificium Deo. IV. Vere, charissimi in Domino, quod tanquam. rationabilibus vobis scribo, et qui potuistis co gnoscere vosmetipsos. Scio enim quod quicunque cognoverit semetipsum, agnoscet et Deum. Qui vero cognoverit Deum, agnoscet et dispensationes illius, quas efficit in propriis creaturis. Manifestus quoque sit vobis iste sermo, quod non corpoream dilectionem habeo in vobis, sed charitatem spiritus culturæ Dei, ejus videlicet Dei, qui gloriatur in concilio justorum 80. Parate ergo vos ipsos dum habe tis qui pro vobis exorent, et postulantes pro vestra salute, ut ignem quem venit ipse mittere super ter ram 61, immittat cordibus vestris, ut possitis exer cere habitudines vestras; et det sensuum officia ad cognoscendum discernere malignum a bono, a si nistra dexteram, a substantia insubstantiam. Sciens enim Jesus quod imperium diaboli materia facit, ad vocans discipulos dixit eis: Nolite thesaurizare vobis super terram nec solliciti sitis de crastino; cra stinus enim dies sollicitus erit de se³³. Vere, fratres, scitis quod tempore ventorum prosperitatis, omnis gubernator plaudit sibi, in contraria vero quæque ventorum, omnis gubernator manifestatur. Intelli gite ergo tempus in quod advenimus, quale sit. De minutia autem verbi libertatis, erant plurima quæ dicerentur vobis; sed si dedero occasionem sa pienti, sapientior erit **. Saluto vos a minimo usque ad maximum. Antonius, omnibus dilectissimis fratribus in Do mino, salutem. Non deficio memorans vestri, qui 1 Hebr. 1, 3. ” Jerein. viii, 22. " Jerem. L1, 9. 78 Ezech. XII, 3. 76 Philipp. 11, 6-14. 77 Rom. VIII, 32. 78 Isa. Lill, 5. 79 Hebr. IV, Prov. 1x, 9. Gloriatur. Forte glorificatur. ** Psal. LXXXVIII, 8. s Luc. xu, 49. 8 Matth. vi, 19. 88 ibid. 39.

estis Ecclesiæ catholicæ membra. Agnoscere autem tes: Non enim accepimus spiritum servitutis iterum vos volo dilectionem quam habeo in vobis: quia nou est corporea, sed est dilectio spiritus culturæ Dei. Corporum quippe nostrorum amicitia, in insubstan tia et inconstantia est, quæ movetur sæpe ab extra neis ventis. Cuncti vero qui timent Dominum, et cu stodiunt mandata ejus, servi sunt Dei. Sed non est in ipsa servitute perfectio, nisi quod tantum justa te net, deducens ad filiorum adoptionem. Propter quod et prophetæ et apostoli, omnisque sanctorum cho rus Deo suscepti, ut crederetur ei apostolica præ dicatione per voluntatem Patris, vincti Christi effecti sunt. Denique Paulus ait: Vinctus Jesu Christi, vocatus apostolus 8. Scripta itaque lex cooperatrix fiat vobis in hoc servitio, usquequo dominari pos simus omni vitio, et perficiamur in optimo mini sterio virtutis per apostolicum mandatum. Quia si prope fuerimus effecti ad accipiendum, tunc dicet vobis Jesus: Quia jam non vocabo vos servos meos, sed amicos et fratres, quia quæcunque nola fecit mihi Pater, revelavi vobis *. Quotquotenim proposuerunt, 'edocti sunt per Spiritum sanctum, hi cognoverunt semetipsos secundum sensualem suam exstantiam; in ipsa vero sui cognitione proclamaverunt dicen * Ephes. 111, 1; Roni. 86 Joan. xv, 15. in timore, sed accepimus spiritum filiorum adeptio nis, in quo clamamus: Abba, Pater *: ut cognosca mus quanta nobis donaverit Deus, quia et filii su mus et hæredes: hæredes quidem Dei, cohæredes san clorum *8. Fratres dilectissimi et cohæredes sancto rum, omnis virtus non est aliena vobis, sed vestra exsistit; si tamen inculpabiles sitis a mala vita, Deo autem manifesti. In malam enim animam non in trabit Spiritus Dei, nec habitabit in corpore subdito peccatis *: sancta quippe est virtus, fugiens ab omni dolo. Vere, dilectissimi, quia sicut rationabi libus scribo vobis et quasi potentibus cognoscere vosmetipsos; quia qui semetipsum cognoverit, Deum cognovit; qui vero cognoverit Deum, hunc adorare debet sicut oportet. Et, charissimi in Domino, cognoscite vosmetipsos, quia qui semet ipsos cognoscunt, et tempus cognoverunt; qui vero cognoverunt tempus, ii poterunt statuere semetip sos immobiles a diversitate linguarum. De Ario vero qui in Alexandria surrexit et loquitur aliena verba de Unigenito; cui, qui est et qui se tempore est, tem pus non ascivit; et incessabilis, finem inter creatu ras non dedit; immobilis, immobilitatem non afflixit. * Rom. viu, 15. 88 ibid. 17. Sap. 1, 4. S. P. N. B. ANTONII MAGNI Nunc primum ex Arabico Latini juris factæ ab Abrahamo Ecchellensi, Maronita e Libano. IN NOMINE PATRis, et filii, et spiritus sancti, С ster Abraham in lege naturæ: quare allocutus est Incipimus ope Domini nostri Jesu Christi (cujus me moria adoratio) scribere viginti Epistolas Patris sancti abbatis Antonii ad filios suos monachos. Oratio ejus sit nobiscum. Amen. Quam dixit de exitu a sæculo ad monasticam vitam. Tribus utique modis contingit exitus a sæculo. Prinum, et ante omnia cupio vestram salutem in Domino. Dico autem, spiritus ad quos pervenit evangelizatio Spiritus Dei, ex viris et mulieribus triplici esse in ordine. Primus quidem eorum est qui susceperunt in lege naturæ et libertatis inditæ iis initio, quidquid pervenit ad eos ex evangeliza tione per sermonem, et non sunt morati, sed parati festinarunt, quemadmodum erat paratus pater no eum Deus dicens: Exi de terra tua et de cognatior.c tua, et ingredere terram quam ostendero tibi **; et ne sis duplicis cordis. Et paratus est Abraham hac vocatione, et factus est exemplar incipientibus; et nunc usque hæc vocatio permansit ingredi volenti bus secundum hunc modum; si ita proinde egerint, ut cor eorum sit paratum sequi Spiritum Dei, sic utique suscipient promissiones cum requie. Et hæc est horum ratio. Secundus autem ordo eorum est qui audiunt le gem scriptam attestantem iis judicium quod erit peccatoribus, et bonas promissiones quæ erunt bene operantibus; et propter hæc testimonia scripta in lege evigilarunt animæ eorum, et operam dederunt ingredi hanc vocationem, sicut ait David propheta; Lex Domini vivificat animas "; et dixit etiam ** Gen. xii, 1. Psal. XVIII,

Verba tua lucent mihi, et lex tua docet parvulos”. bus malis ad divertendos eos, qui ingredi cupiunt Et ejusmodi quamplurima scripta exstant. * januam puritatis. Tertius vero ordo est eorum quorum corda dura sunt, et perpetrandi peccati assuetudinem contraxe runt: quamobrem infert Deus misericors super eos ærumnas et tribulationes, ut excitentur arcana et conscientiæ eorum præ multitudine illorum quæ eis accidunt; eosque pœniteat, et revertantur, et præparentur, et ingrediantur hanc vocationem, et pœnitentiam agant ex toto corde; et suscipiant pro missiones, sicut alii duo ordines, primus et secun dus. Hi quidem sunt tres ordines, quibus vocantur animæ revertentes ad Dominum, ad consequendam gratiam Dei Filii Dei. Verum si anima instruatur perpetua patientia, atque testimoniis quæ ab ipsomet Deo sunt, Spiri tus sanctus edocebit intellectum, ut animam emun det et corpus ex his tribus motibus. Si vero homo contempserit hæc testimonia et documenta quæ jam audivit tunc prævalebunt adversus eum spiritus mali, et inquinabunt corpus ejus, ambigetque anima illius unde veniat şibi auxilium. At si reversa fue rit, et adhæserit Spiritui salutis, tum coguoscet pa tientiam quæ est in Domino, esse sui requiem at que pacem. Hæc autem dicta quæ dixi, sunt ad concordiam corporis et animæ in pœnitentia. Cum vero consecutus fuerit intellectus gratiam hanc, Dico autem, omnes qui ingressi sunt ex toto tum quæret Spiritum sanctum, et incipiet abjicere corde suo, ita ediscant patientiam, ut hosti adver sari valeant. Porro ante omnia Spiritus sanctus eos vocal, el omnia illis facilia reddit, ut iis dulcescat ingressus ad prenitentiam, et ostendit illis vias ejus secundum veritatem, ut eos pœniteat spiritu et cor pore; et revertantur ad Deum creatorem, qui cor roljorabit eos ad coercendum corpus et spiritum, ut mundent verba sua, et hæredes efficiantur vitæ æternæ. Corpus autem coercetur multo jejunio et vigiliis et certaminibus, ac reliquis ministeriis, et labore fructuum corporalium. Quare spiritus pœ. nitentiæ erit buic in consolationém, edocebitque eum ne revertatur retro, et ne hæreat cuiquam rerum sæculi, hujus. Aperit præterea oculos animæ ad pœnitentiam puram, ut expietur una cum cor pore, et șint ambo unum in puritate. Hæc est enim doctrina Spiritus sancti, qui eos præcedit et emun dat, deletque ab ipsis naturas invidia permistas, eosque transfert ad primævam conditionem quæ fuit ante inobedientiam, donec nihil remaneat in homine eorum quæ hostis sunt. Tum corpus se quetur voluntatem intellectus; quippe intellectus mupdat illud in cibo et potu et somno ac reliquis ejus actionibus, et perpetuo ex Spiritu sancto edi scit, quemadmodum dixit Apostolus: Subjicio cor pus meum, el redigo illud in servitutem ". Etenim baud me latet, tres inesse corpori motus. Primus quidem semper ei inest, nec ullam operandi habet potestatem sine voluntate animæ. Alter vero mo- □ ļus corpus movet ad cibum et potum, appetibiles, quandoquidem calor sanguinis qui ex copia alimen torum oritur, bellum gerit adversus corpus, illud que deflectit ad malaş concupiscentias. Quare Chfi stus Dominus noster (cui gloria) suos admonuit discipulos, dicens eis: Ne graventur corda vestra satietate et ebrietate ". Et Paulus apostolus ait Non ebriemini vino, exquo luxuria”-”. Oportet ergo ut omnes qui habitum induunt monasticum, dicant cum Paulo Subjicio corpus meum, et redigo illud in servitutem. Motus autem tertius est ex spiriti ab anima omnia ardua quæ eveniunt a concupiseen liis cordis. Hic autem Spiritus, si participationem habuerit cum intellectu ob præceptorum quæ didi cit observantiam, illum diriget ad amoveudas sin gulas ab anima passiones, quæ jam corpori ad mistæ sunt; nec non passiones ei peculiares quæ illi insunt, penitus ovellit a vertice capitis usque ad imum pedum; et oculos dirigit, ut luceant com rectitudine et videant cum puritate, et ne romaneat in illis quidquam alienum; et aures, ut audiant in pace, non`autem in susurratione neque opprobrio unquam, sed in rectitudine, et intendant in puritate et miseratione in universam creaturam; et linguam dirigit, ut loquatur cum puritate, atque ut anima linguam instruat eloqui perpetuo bona: etenim pas siones hæ dominatæ sunt in eam, lingua modiante, sicut ait apostolus Jacobus: Si quis autem dicit se servire Deo, et non refrenat linguam suam, seducit cor suum, el vanum est ministerium ejus Ait etiam alio in loco: Lingua, modicum quidem mem brum est, et inquinat corpus; et ejusmodi quam plurima in sacris exstant Scripturis. Cum autem corroboratus fuerit intellectus, et acceperit ex Spi ritu, emundabitur; tum investigabit de singulis verbis quæ loquetur lingua, ut nulla insit in ea carnalis voluntas; atque de illa implebitur dictum Salomonis dicentis: In verbis quæ data sunt mihi a Deo, nulla est declinatio aut obliquitas ". Dicit etiam: Lingua justi sanat ab infirmitatibus '. Insu per, et manibus alii sunt motus operantes aliquando secundum animæ propensionem: quod sane haud consentaneum est, cum spiritus eas destinaverit puritati et elevationi in precibus, et misericordiæ et elargitioni; et implendum sit de illis quod scri plum est de sanctis orationibus: Elevatio manuum mearum sicut sacrificium vespertinum *. De mise ricordia autem, et elargitione, ait: Manus mea fortes elargiuntur cum celeritate 3. Venter quoque caveat a cibo el potu, quemadmodum dicit Spiritus per linguam David: Non edam cum prædito avido ** Psal. cxv, 430. 1 Cor. 1%, 27. » Luc. xx1, 54. Prov. VIII, 8. 1 Prov. XII, 18. • Psal. cxi, 2. **.” Ephes. v, 18. 97 Jac. 1, 26. 98 Jac. 111, Prov. x, 4.

oculo, insatiabili corde. Si vero prævaluerit ei vis cibi et potus et insatiabilitatis, et allexerit illum ad hæc anima concupiscibilis, admiscebitur sane illi potentia hostis. Ad filios suos monachos de promulgatione legis, et de incarnatione Dei Verbi; eosque incitat ad im plenda præcepta.“Dixit Porro, qui hanc mensuram et puritatem exqui runt, diriget eos Spiritus Dei ad vias rectas; el puritas et carnis rectitudo eis opitulabitur, implebi turque de illis dictum Pauli.apostoli dicentis: Sive ergo manducatis sive bibitis et quidquid facitis, id sit in gloriam Dei. Nam si corpori prævaluerint præ memorati tres motus, illudque a rectitudine abdu xerint, cupiens salutein secundum veritatem,. eos cum requie a se amovebit, persistetque in puritate. Quandoquidem Spiritus jam factus est huic asylum, atque fortitudine illum augebit, et exstinguet ab illo omnia mota in eum mala, quemadmodum nos docet Paulus apostolus dicens: Mortificate menibra vestra quæ super terram, nempe, fornicationem, el intmunditiam, el passiones, et malas concupiscen tias *; ac reliqua ejusmodi. Pedes quoque, si haud recti fuerint, nec ambulaverint secundum Dei vo luntatem in libertate; cor quod impletum est gratia, custodit, et dirigit secundum voluntatem Spiritus sancti, ad inserviendum optimis in rebus, ut corpus omnibus bonis perficiatur, et reducatur sub Spiritus 'sancti potestatem. Sane dico, corpus hujuscemodi, jam particeps effectum esse corpori resurrecturo in ‘resurrectione justorum. Hoc autem assèruimus ob 'animæ passiones, quæ cum corpori permistæ sint, illud movent et inclinant ad spiritus malos, his in servientes omnibus in membris. Dico præterea, alios animam habere motus, ut dictum est, quos vo bis indicare volumus. Et sunt superbia, variæ pas siones a passionibus corporis, injuria hominibus in ferenda, ira, pusillanimitas, oblivio ac reliquæ pas siones. Quod si anima Deo sese tradiderit ex tota sua virtute, elargietur ei Deus optimus veram pœ nitentiam, et emundabit singulas ejus passiones, ut deflectat ab eis, ne prævaleant adversus eam motus Inimicorum, mediantibus tentationibus: etenim ea est eorum intentio, ut ab eis minime eripiatur. Si autein perseveraverit in patientia et bona obedien tia Spiritus sancti, qui eam ad pœnitentiam attrabit, Creator misericors ejus miserebitur laboribus, la boribusque corporis, qui sunt nimium jejunium, crebræ vigiliæ, meditatio divinarum Scripturarum, oratio sine intermissione, servire omnibus homini bus in puritate cordis, paupertas spiritus. Si autem in his perseveraverit, Deus optimus ad eam respi ciet, eamque vindicabit ab omnibus tentationibus, ac sua eripiet miseratione: amator quippe hominum est. Quem decet laus, Filiumque ejus unigenitum, ac Spiritum ejus sanctum in sæcula sæculorum. Ainell. ▲ Psal. 6. 5. * 1 Cor. x, 31. • Coloss. 111, 5. Ezech. XI, Hebr. IV, Antonius filiis suis dilectissimis in Domino scri bens, salutem dicit. Ecce, dilectissimi: non unam tantum est tempus, quo suam Deus invisit creatu ram; verum omni tempore a conditione mundi usque ad finem ejus. Quicunque igitur quærit Dominum cum sollicitudine et dilectione, prout ab illius per cipit documentis, ipse erit cum eo et gratiam ei largietur Spiritus saneti. Cum autem naturæ ratio nales corporum participes, infirmatæ atque alterata sint ob animæ motus, ac mortificatæ, ut non valeant cogitare de primaria sui conditione, sed factæ sint tanquam jumentum, et servierint creaturis, plus quam Creatori, invisit Creator omnium virtate suť bonitatis suam creaturam suis vivificantibus legibus. Qui vero hanc meruerunt gratiam, et ambulaverunt in legibus ex tota sua virtute et voluntate, et susce perunt spiritum filiationis, et edocti sunt a Spirita sancto, maluerunt adorare Creatorem, ut oportet, juxta dictum Pauli apostoli: Quod hi qui testimonio fidei suæ probati, non acceperint repromissionem, nostram Deo providente utilitatem, ne sine nobis consummarentur 7. Ob magnitudinein autem suæ bonitatis (cum sit Deus omnium) nostram invisere voluit infirmitatem, constituens nobis Moysen le gislatorem, cujus manibus tradidit nobis legem, posuitque fundamentum veræ domus, quæ est Ec clesia rationabilis unica; intendit namque restituere creaturam ad primariam sui conditionem. Edifica vit itaque Moyses domum, quam non absolvit: sed ea derelicta, discessit. Deus autem substituit post eum chorum prophetarum hoc eodem Spiritu: qui ædificarunt et ipsi super hoc eodem fundamento quod posuerat Moyses, nec absolverat; at disces serunt et ipsi, ea derelicta. Ilinc patres hi nostri spirituales, cum morbum hunc insanabilem esse vidissent, noverunt nullam creaturarum illum sanâre posse, excepto solo Patris Unigenito, qui est forma ejus æternitatis, per quem tota facta est creatura, quæ est ejus similitudo; ac certiores facti sunt ipsum duntaxat esse liberatorem et medicum. Quare enixe rogarunt pro nobis (quippe eorum in membris sumus participes) dicentes: Nunquid non est the riaca in Galaad, aut medicus? Quare igitur non re nit sanitas filiæ populi mei *? Dedimus nostra me dicamina, et non est sanala; derelinquamus ergo eam. Deus autem Verbum sua incomprehensibili charitate venit ad nos juxta oracula suorum sal clorum prophetarum: Fili hominis, sume tibi instru mentum captivitatis: quod est ille perfectus in figura Dei, qui non rapiendo rapuit id quod est, se esse æqualem Deo; sed humiliatus est, et accepit formam servi (et assimilatus est nobis hominibus excepto peccato ") usque ad mortem crucis: pro ' Hebr. xı, 39, 40. • Jerem. vIII, 22. ⚫ Jerem. LI, 9

Amen. pter quod exaltavit illum Deus magis, et dedit illi vobiscum, Gilioli dilectissimi, in sæcula sæculorum. nomen majus omnibus nominibus, ut in nomine Jesu omne genu Dectatur, cœlestium, terrestrium et infernorum; ut omnis lingua confiteatur, quia Jesus est Dominus, et gloria Dei Patris”. Ad filios suos monachos: quos incitat ad operandum auctoritatibus ex Evangelio, et Apostolo. Dixit Filioli mei, homo rationalis si præparetur vin dicare sese in libertatem in die adventus Domini nostri Jesu Christi, agnoscat semetipsum intel lectuali substantia; nam qui agnoscit semetipsum, agnoscit et dispensationes Creatoris in ejus creatu ras dilectissimas in Domino, et earum participatio nem in æterna hæreditate participationis membro rum sanctorum. Quare rogo vos in nomine Domini nostri Jesu Christi, ut impigre vestra solvatis de bita Domino, ut elargiatur vobis omnibus spiritum In posterum itaque, dilectissimi, sit vobis sermo hic manifestus, quod Deus Pater sua bonitate non pepercerit Filio suo unigenito, sed tradiderit illum pro nostra liberatione ab iniquitatibus nostris et peccatis nostris 13; et humiliatus est pro nobis, et sanavit nos suis doloribus, et verbo virtutis suæ adunavit nos ex quatuor terræ cardinibus toloque habitabili orbe; constituitque nobis resurrectionem et salutem a nostris peccatis, ac invicem nos esse membra, certiores fecit. Rogo itaque vos, fratres dilectissimi, in nomine Domini nostri Jesu Christi, discretionis ad discernendum et cognoscendum, ut agnoscatis hanc magnam dispensationem, scili cet Deum Verbum nobis esse assimilatum in omni bus præter peccatum. Nam consentaneum est omni bus ratione præditis, hoc scire secundum intelle ctualem rationem, ac ut distinguant inter bonum et malum, ut liberi esse queant in ejus adventu ad nos. Qui autem liberi sunt effecti, ejusque dispen satione usi sunt, hi sunt ei servi. Nec sane vocatio hæc est perfectio; verum justitia suo tempore est perfectio, quæ dirigit ad filiationem. Quare cum Do minus noster Jesus Christus novisset suos discipu los ad filiationem jam accessisse, ipsumque cogno visse, et a Spiritu sancto esse edoctos, dixit eis Jam non voco vos servos, sed amicos et fratres, quia omnia quæcunque audivi a Patre, nota feci vobis “. Itaque qui agnoverunt veram rationem suæ inteMe ctualis substantiæ, snas protulerunt voces dicentes Haudquaquam accepimus spiritum servitutis ut time TETRUS, sed spiritum filiationis per quem vocamus Patrem Abbana (Pater noster) ". Utique, Domine, novimus omnia quæ nobis elargitus es; nam si filii sumus, hæredes quoque sumus, et ainici ac partici pes hæreditatis Jesu Christi. Notus ergo vobis sit seruio hic; quod quicunque totis viribus surgere paratus non fuerit, is sciat Domini liberatoris adventum illi fore ad judicium: Sumus quippe qui busdam odor mortis in mortem, aliis vero odor vitæ in vitam 1. Hic enim est ad casum et resurrectionem multorum ex filiis Israel, et in signum ad quod aspi citur 17. Rogo itaque vos, fratres dilectissimi, in nomine Domini nostri Jesu Christi, ne vos pigeat vestræ salutis, sed unusquisque vestrum scindat cor suum, non autem vestimentum 18: ne induti babitu monachatus, præparemus nobis judicium; prope namque tempus est judicandi unumquemque juxta opera sua. Ob sermonis autem hujus obscuritatem, plura vobis scribere decreveram; destiti vero propter dicentem: Da sapienti occasionem, et au getur sapientia ejus ". Dico vobis salutein in Do mino, maximis minimisque; et gratia Domini sit charitatem quæ est in vobis, non esse carnalem, sed spiritualem charitatem. Idcirco minime vos ap pellamus vestris carnalibus nominibas, quippe hæc transitura sunt, sed permanentibus. Quandoquidem unusquisque novit nomen verum per respectum ad nomen veritatis; quemadmodum erat nomen Jacob prius, quando com angelo noctu erat; cujus, lu cescente mane, vocavit nomen Israel 10. Interpre tatio autem Israel est, intellectus aspiciens ad Deum. Equidem scio, vos minime latere, virtutis adversa rios perpetuo intendere destructionem veritatis. Deus vero omni tempore suam invisit creaturam a conditione mundi usque in æternum. Quare, qui accedere volunt ad Creatorem ex tota lege cordium suorum, ipse docebit eos, qua ratione eum colere debeant. Cum autem” præ nimia infirmitate ac gra vitate cadaveris, et certamine malignorum hostium, corporis hujus apparentis aruerint sensus, et vir tute destituti sint sensus animæ (quippe quæ cum corpore dissolubilis non est, et substantia est im mortalis, nec valet se sua justitia vindicare); pro pterea nequeunt assequi, quod sibi peculiare est, ut· sese reducere possint ad primariam sui condi tionem. Quapropter operatus est Deus cum eis sua bonitate, et docuit eos adorare Patrein, ut oportet; Deus enim unus est; substantia intellectualis in uni Tale est item posita. Sit ergo sermo bic vobis ma nifestus, quod omnes congregati, nisi unum habeant cor, animabus suis certamina inducent, facientque sibi judicium. Cum viderit itaque Creator creaturæ jam dilatatum esse vulnus, et medicis ad sanitatem comparandam indigere, præmisit Dominus noster Jesus Christus, qui est ejus Creator et Medicus, ante se prædicatores; nec asserere dubitamus Moysen, maximum prophetarum et legislatorem, esse unum prædicatorum. Spiritus autem qui operatus est in Moyse, idem operatur in reliquis sanctis post illum, qui omnes locuti sunt de Filio Dei unigenito. Pari quidem ratione Joannes unus est prædicatorum quippe lex usque ad Joannem, et exinde vim patitur " Philipp. 11, 6-11. 18 Rom. vii, 32. 1 Joan. xv, 15. 18 Rom. viui, 15. Prov. IX, 9. 17 Luc. 11, 34. 18 Joel 11, 43. * Gen. xxxii, 24-28. " II Cor. 11, 16.

regnum Dei, et vim inferentes illud rapiunt ". Hi au- sermo hic vobis notus, sicuti superius dixi, quod tem omnes Deo induti, noverunt nullam creatura rum tale tantumque sanare posse vulnus, excepta Filii Dei ‘unigeniti bonitate, quem misit in salutem universi abitabilis orbis. Ipse namque est magnus ille Medicus, qui sanare potest vulnus hoc ingens. Pater vero sua bonitate, haud suo pepercit Unige nito, sed tradidit illum pro peccatis nostris¹³, et pro . nostra omnium liberatione ab iniquitatibus nostris, el sexe pro- nobis obtulit Unigenitus, hisque nos omnes sanavit, et virtute verbi sui ab universo mundo, a cardinibus terræ usque ad cardines con gregavit; et constituit cordibus nostris resurré ∙ctionem´e terra, notumque hobis fecit, invicem nos esse membra. scilicet, non carnali dilectione scripsi vobis, vernm Dei spirituali dilectione, qui est glorificatus in con cilio sanctoruni 18. Agnoscite etiam totis viribus vestris eum qui Deum causa vestra deprecatur, ut ignem quem injecit Dominus Jesus Christus super terram”, injiciat in corda vestra; ut dirigatis pro posita vestra ac sensus vestros, atque distinguere 'queatis inter bonum et malum, et eos qui sunt ' dexteræ et qui sunt sinistræ, et stabiles ab insta bilibus. Dominus enim, diabolum seductorem esse ´sciens, ideoque suis discipulis præcepit dicens Nolite thesaurizare vobis thesauros in terra . Rogo itaque vos, dilectissimi in Domino, ut Scri ‹pturam expendatis, quam Dei præcepta esse sciatis. Magnum hoc quippe nobis est, quod est cognoscere formam Domini nostrì, quam pro nobis assumpsit, et factus est nobis similis in omnibus præter pec 'catum”; ideoque nos liberos fieri oportet, ut læte mur in ejus adventu. Quandoquidem ejus stultiori bus facti sumus sapientes, et ejus paupertate facti sumus divites, et ejus infirmitate facti sumus fortes; et ipse factus est nobis omnibus resurrectio, amo vens a nobis potestatem mortis. Hinc quievimus, nec alio indigemus Jesu in carne: etenim adventus Domini nostri Jesu Christi servitutem nobis esse optimam effecit, et amovit omnia mala; tum dixit; Iam non voco vos amplius servos, sed fratres meos". Cumque prope spiritum filiationis essent accepturi, docuit eos Spiritus sanctus adorare Patrem, ut oportet. Ego autem infelix vinctus in Jesu Christo, dico, ex hoc tempore in quo sumus, nos cepisse lætitiam, et lamentationem, ac fletum. Quandoqui dem generis nostri plures induti sunt habitu reli gionis: e quibus quidam operati sunt ex toto corde post consecutam per adventum Domini Christi ma numissionem; et hi quidem sunt, quorum causa ætor. Alii vero hujus negata virtute, operati sunt penes cordis sui carnisque voluntatem ac propen sionem; factusque est propterea iis Domini adven tus in supplicium, et hi profecto sunt, pro quibus conquerer. Porro alii temporis diuturnitatem ac distantiam· pensitantes, corde ceciderunt; quare 1) abjecto religionis habitu, facti sunt tanquam bruta; et hi quoque sunt super quos fleo, cum adventus Domini nostri Jesu Christi factus sit illis in judi cium. Quamobrem, dilectissimi in Domino, agno scite tempus, et estole ex toto corde hostia Deo. Certe namque, dilectissimi in Domino, scripsi vo bis, sicuti seribitur hominibus rationalibus qui Scripturam percipere valent; nam me non fugit, percipientem Scripturam facile Deum cognoscere qui autem Deum cognoscit, ejus cognoscit dispen sationes quas operatur in suis creaturis. Sit ergo dixit præterea: Nolite ergo esse solliciti in crasti num; crastinus enim sollicitus erit sibimet ipsi **. Equidem dico, fratres mei, tempore æquationis ventorum omnes nautas sese jactare; at contin gente ventorum mutatione, peritorum nautarum scientia innotescet. Qua de cansa perpendite tem pus hoc in quo sumus, quale sit. De his autem verbis eorumque obscuritate plura mibi restant di cenda, sed quia dicens dicit: Da sapienti occa sionem,´el augetur sapientia ejus "; dico vobis omnibus salutem, maximis minimisque, in Domino cui laus semper in sæcula. Qua docet servitutem in lege virtutis, minime esse servitutem, sed pliationem libertatis. Dixit; Antonius filiis suis in Domino dilectissimis satu tem scribit. Nunquam cesso a vestra recordatione, consortes Ecclesiæ orthodoxæ, Volo autem ut sciatis, meani erga vos charitatem haudquaquam carnalem esse, sed spiritualem; nam carnalis par ticipatio instabilis et inconstans est: movetur nam que cuni ventis externis. Quicunque ergo timet Do minum, ejusque servat præcepta, hic Deo servuð erit. Hæc vero servitus in qua versamur, nequa quam servitus est, sed justitia ducens ad viam filia tionis. Quamobrem elegit Dominus noster prophetas et apostolos, crediditque eis apostolicam evangeli zationem, et vincti sunt in Jesu Christo. Paulus enim apostolus dicit: Ego vinctus Jesu Christi, vo catus Apostolus 30. Liber quoque legis constituit no bis servitutem optimam, ut dominari valeamus cunctis passionibus, et optimum perficere ministe rium virtutis, de qua locutus est Apostolus. Acce dentibus autem nobis propius ad gratiam, dicet Do minus noster Jesus Christus, ut dixit discipulis suis Jam non voco vos servos, sed amicos meos et fratres meos; quia omnia quæcunque audivi a Patre meo, nola feci vobis " Qui autem ad gratiam accesserunt, Spiritum sanctum cognoverunt, et suam noveruut intellectualem substantiam; qua agnita et cognita, exclamaverunt dicentes: Nos minime suscepimus spiritum servitutis ut timeremus, sed spiritum filia tionis quo vocamus Patrem Abbana (Patrem no Hebr. IV, 15. 26 Joan. xv, 15. 28 Psal. Ephes. 10, 1; * Rom. vii, 32. 27 Matth. vi, 19. 28 ibid. 34. Luc. XVI, 16; Matth. xi, 12. LXXXVI, 8. 16 Luc. XII, 49. Rom. 1, 1. * Joan. xv, Prov. IX,

mmaculatos, cum adhuc veram quietem non sint adepti; quæ erit, cum perficiemur nos; necnon afferetis magnum gaudium ministerio angelorum, et adventui. Domini Christi, cui gloria; mihi autem miserrimo, luteam hanc incolenti domum dabitis lætitiam, et spiritui meo. Equidem. scio omnes san ctos immaculatos contriștari, cum nos pigros iner❤ tesque videant, et lacrymas gemitusque Creatori offerre. Dominus autem ob sanctorum gemitus spiritibus adirascitur palis, refringens a nobis malas eorum operationes. Cum vero, rectos nos esse effectos viderint atque. crevisse, impense læ tantur, ac jugiter cum gaudio et lætitia multiplices pro nobis Creatori effundunt preces. Quare Domi mus noster nostris bonis operibus læætetur, nec non suðrum sanctorum testimoniis ac precibus; ideoque plura nobis elargietur dona. Etenim Dóminus noster perpetuo suis adest creaturis ejus adimplentibus præcepta, sicuti vobis in nostris Epistolis prædixi mus. Deploremus itaque, filioli mei, coram bonitate ejus, et dicamus ut dixit Psalmus: Quid retribue mus pro bonis quæ fecit nobis **? Dicamus quoque dictum Davidis in Psalmo: Quæ utilitas in sanguine meo, si descendero ad perditionem 37? strum)". Agnoscamus igitur gratiam quam elargi- bona egeritis, quiescere facietis omnes sanctos in tus est Deus nobis, constituens nos filios, et conse quenter hæredes atque consortes hæreditatis sancto rum. Nunc, fratres dilectissimi, sanctorum cohære des, non longe a vobis cunctæ sunt virtutes, sed vestræ sunt atque in vobis; nec celamini in hoc momentaneo mundo, sed Deo manifesti estis. Spi ritus autem Dei minime inhabitat in anima el cor pore pollutis peccato: quippe sanctus est, et ab omni dolo alienus. Ego autem scribo vobis, dilectis, simi, tanquam hominibus rationabilibus, semet ipsos novisse valentibus; etenim qui semet ipsum novit, jam Deum novit. Qua de causa consentaneum no bis est, illum ut oportet adorare. Jam, dilectissimi, agnoscite vosmet ipsos: qui enimi semet ipsos agno scunt, agnoscunt et tempus; qui vero tempus agno scunt, resurgendi habent potestatem sine ulla per. turbatione innovationis idiomatum. Siquidem sur… rexit Alexandriæ Arius, et externas voces de Uni genito protulit, constituens principium non habenti principium, et imperturbato perturbationem. Nos autem scimus quod si homo homini peccaverit, Deum pro illo supplicari posse; at qui Deo pecca verit, quis pro illo supplicabit? Homo autem ille qui est Arius, grande est aggressus opus, et insa mabili percussus est plaga; qui sane, si semet ipsum vere novisset, lingua ejus non protulisset quod il Tum latebat. Quare planum est, eum semet ipsum non agnovisse, ideoque temere ausus est in myste rium Filii unigeniti. Cui cum Patre suo, et Spiritu sno sancto gloria, et majestas, et honor ac adoratio, ex nunc et in sæcula sæculorum. Amen. Filiis suis monachis, incitans eos ad sanctos imi tandos, eorumque gesta æmulanda. Dixit Antonius scribens filiis suis dilectissimis in Do mino, salutem eis dicit. Filioli mei, sancti Israelitæ, in sua intellectuali substantia, haud mihi necesse est vestra nuncupare carnalia nomina, quæ cum corpore transeunt, sed nuncupo vos veros filios Israelitas. Notum vobis sit, meam erga vos chari tatem haud carnalem esse; idcirco non cesso de precari Deum pro vobis, ut agnoscatis gratiam quæ vobis concessa est: Deus enim omnes suæ gratiæ effectibus excitat. Quare, filioli mei, non pigeat aut tæædeal vos exclamare ad Deum diu noctoque, ad cogendam Dei Patris bonitatem, ut vobis desuper opem elargiatur, ut quæ consentanea sunt sciatis. Quandoquidem, filioli mei, nos vere inhabitamus domum latronum, et vinculis mortis nos omnes cogentis vincti sumus. Jam igitur ne seducamini, neque detis somnum oculis vestris, neque soporem palpebris vestris ", ut offeratis vosmet ipsos Domino hostias omni puritate, eumque intueamini; sine pu ritate enim nemo Deum intueri potest, ut ait Apo stolus Itaque, dilectissimi mei, scitote, quod si 33 Rom. v, 15. Sap. 1, 4. Psal. cxxxı, Cupio etiam, ut percipiatis, quid tum sim: vobis dicturus atque testificaturus. Profecto, filioli mei, quicunque odio non habuerit ea quæ materialis ac, terrenæ naturæ propria sunt, omnesque ejus operatio nes ex corde suo, et sursum ad Patrem omnium, in tellectum suum non sustulerit, salutem consequi mi nime poterit. Qui vero sic egerit, Dominus noster ¡llius miserebitur laboribus, invis bilem immateria lemque ignem elargiens ei ad comburendas cunclas passiones quæ ei insunt, purgandumque ejus intel lecturn; tum vero inhabitabit in illo Spiritus Do mini nostri Jesu Christi, eritque cum illo ad Pa trem adorandum ut oportet. Nam quandiu concordes sumus cum hac materiali natura, hostes sumus Deo angelisque ejus ac sanctis omnibus. Ego autem rogo vos in nomine Domini nostri Jesu Christi, ne ve stram vitam salutemque negligatis, nec permittatis modicum hoc tempus momentaneum subripere vobis tempus æternum, cui finis non est, nec corpus hoc carneum deturbare vos a regno luminum, quod immensum atque ineffabile est; neque thronum hunc caducum dejicere vos a throno, qui angelorum est domicilium. Profecto, filioli mei, anima mea confusa et spiritus meus stupidus est, eo quod no bis omnibus eligendi libertas data sit, ad operan dum opera sanctorum; nos vero passionibus jam ebrii facti sumus, tanquam ii qui vini delectatione inebriati sunt; erigere nolumus intellectus nostros et supernam exquirere gloriam, nec sanctorum omnium imitari gesta aut eorum insistere vestigiis, ad eorum hæreditanda opera, ut cum eis æternam 37 Psal. 4. 35 Hebr. xi, 14. 86 Psal. cxv, 12. Videsis in hunc locum, quæ adnotavimus ad epist. xix,

consequamur hæreditatem. Scitote autem, dilectis- Creatoris, ejusque visitationes nostri secundum simi, virtutes sanctas, supernas, intellectuales ac splendidas, et naturas illustres, ad unum conditas esse a sui principio, quod est Dei laudatio; et sunt angeli et archangeli et throni et dominationes, pro phetæ et apostoli, et Satana et diaboli, et spiritus mali, et principes aeris. Hi quidem oinnes sunt opus Trinitatis sanctissimæ Patris, et Filii, et Spi ritus sancti. Quorum quosdam ob eorum optimos motus nuncupavit Deus secundum opera eorum; qui vero plus creverunt, plus glorificati sunt a Deo, cui majestas et honor in sæcula sæculorum. Amen. Filiis suis monachis, nota eis faciens certamina dæ monum, et auxilia sanctarum virtutum: incitat eos præterea ad patientiam, et absolutionem illius ad quad egressi sunt. In pace Domini. Dixit Antonius filiis suis dilectissimis in Domino, et omnibus qui ad Deum accedunt de toto corde suo, salutem dicit omnibus vobis, maximis minimisque, qui vere Israelitæ estis. Consecuti enim estis feli cem beatitatem gratia operante, quæ est in vobis. Verumtamen oportet, ut impigri certetis propter eum qui visitavit vos oriens ex alto”, ut efficiamur ei hostia sancta, immaculata. Scimus enim quomodo cecidit natura hæc substantialis ex sua altitudine in profundum ignominiæ et miserie, et quomodo visitavit eam Deus misericors suis legibus per ma nus Moysis, reliquorumque prophetaruin, Novis simum autem id factum est per Filium ejus unige nitum, qui nostrorum pontificum Princeps est maxi mus, et Medicus noster verus, qui nostros sanare valet dolores; qui assumpsit corpus nostrum, et tradidit semet ipsum pro nobis ac pro peccatis nostris, accipiens propter nostram stultitiam figu ranı stultitiæ, et propter nostram infirmitatem simi litudinem infirmitatis, et propter nostram pauper tatem figuram paupertatis, et propter nostram mor talitatem gustavit mortem. Quæ omnia passus est pro nobis, ac per ejus mortem liberati sumus. Quare nos oportet totis decertare viribus atque nervis, ut lætentur pro nobis sancti omnes, qui pro nobis de precantur tempore nostræ pigritiæ, lætabiturque șerens atque meteus simul ". Oportet præterea vos scire, filioli mei, quam in-gravissimis versor pas sionibus causa vestra. Nam aspicio labores sancto rum pro vobis, eorumque gemitus ac preces quas omni tempore coram Deo pro vobis effundunt. Quare imitari eos satagite; quippe qui prospexe. runt sui Creatoris in sua mirabili Incarnatione dis pensationes, ejusque labores pro nostra salute, hostisque dolos quærentis semper nostram perdi tionem in inferno (quod est ejus suorumque com militonum portio;; semper namque perdere nos intendit hac magna perditione. Rogo itaque vos, filioli mei dilectissimi, ut hoc percipiatis, et perpendatis dispensationes nostri Luc. 1, 78. 3ª Joan. iv, 36. hominem externum et internum, eo quod cum ra tionales simus, facti sumus irrationales ob nostram inclinationem cum voluntate hostis mala operantis, patris mendacii. Cupio autem vos scire, quot quan tæque dæmonum artium myriades, et quam earum species innumeræ sint: qui cum vidissent, nos jam proprias passiones ignominiamque cognovisse, ac præterea eorum malas operationes quas nobis suggerunt, fugere conatos esse; neque hæc dun taxat, verum etiam malis eorum consiliis quæ nobis injiciunt aures non dare: opus suum cum joco aggressi sunt. Norunt enim sui Creatoris donum factum esse sibi hic in mortem, et jam de se actum esse præparari, et esse hæredes inferorum ob suam aversionem ac nimiam malitiam. Quapropter, filioli mei dilectissimi, nunquam cesso noctu diuque pro vobis deprecari, ut cordium vestrorum aperiat Do minus oculos, ut videre queatis magnitudinem multi tudinis fraudum dæmonuin eorumque malitiam quam nobis ingerunt quotidie, ac ut vobis elargiatur cor vigilans et spiritum discretionis, ut vosmet ipsos offerre possitis Deo hostiam vivam, immaculatam, et cavere invidiam dæmonum omni tempore et eorum mala consilia, illorumque latentes machinationes ac subvelatam malitiam, et spiritus eorum subducen les, et cogitationes blasphemas, et infidelitatem quam jugiter suggerunt, et cordis stupiditatem subtilesque eorum perturbationes quas quotidie inferunt cum mœstitia cordis, et eorum iram et susurrationem quam injiciunt nobis, ut de invicem susurremus, nosmet ipsos duntaxat justificantes, judicantes alios, invicem maledicentes, suavi lo quentes lingua, nostris in cordibus amaritudine recondita; proximi extrinsecum judicantes, intra nos habentes latronem; decertantes et adversantes nobis invicem, ad nostra stabilienda verba et ut honorabiliores videamur. Præterea nos ad alia con citant opera quæ perpetrare haud valemus, inver tentes quæ nostræ sunt utilitatis. Quare nos tempore lugendi ad risum incitant, et lugere nos curant lem pore gaudendi, perpetuo intendentes nostram de clinationem a via recta ut nos sibi suis fraudibus subjiciant. Haud enucleanda in præsens mihi sunt singula eorum mala excepto quod si corda nostra ejuscemodi rebus impleantur, tanquam esca fient; tum vero multiplicabitur in nobis malum, radices emittens, eritque nobis horrendum supplicium. Quapropter nos oportet assiduas ad Patris boni tatem effundere preces, ut veniat ejus auxilium, et in cunctis actionibus nostris opituletur nobis. Quippe apparatus hic ad nostram perditionem est, et do mus confusione plena. Dico autem vobis, filioli mei, quod omnis homo qui suis delectatur cogitationibus, sponte cadit, cum iis quæ sibi inferuntur lætetur, eaque permagna esse mysteria existimet, ac semel ipsum justificet in iis duntaxat quæ operatur; cuin

sit habitaculum mali spiritus qui mala ei consulit, quas Creator de privatione ad esse produxit; agno scet etiam hanc naturam intellectualem, immorta lem, in hoc dissolubili corpore reconditam esse ad suas propalandas operationes in illo ac per illud. Qui autem hoc noverit, Deum solum diligere pote rit; qui vero Dominum diligit, omnes diligit. Itaque, filioli mei dilectissimi, impigre atque indesinenter invicem diligite, corpus hoc quo induti estis, thuri bulum constituentes, in quo offeretis omnes cogita tiones vestras ac vestra mala consilia, ea coram Domino statuentes, extollendo corda vestra poten tiamque intellectualem ad illum, Bagitantes ab eo, ut vobis elargiatur ab alto suum immaterialem ignem ad comburendum quidquid est in illo thuri bulo, expians illud. Et timebunt adversantes sacer dotes Baal, fugientque e conspectu vestro, sicuti e conspectu Eliæ prophetæ ". Tum videbitis homi nem emergentem ex aquis divini fontis, qui pluere faciet vobis spiritalem pluviam, qui est Spiritus Pa racleti. Cum autem consecuti fueritis, filioli mei、 hæc præstantia dona, nolite putare ea esse ex ope ribus vestris, cum adsint et vobis virtutes sanctæ, vestri participes in cunctis vestris actionibus. Eg autem vos obsecro, ut incumbatis et perseveretis in vestris optimis operibus, ut lætentur in vobis san cti omnes ac spiritus mei infelicis, cum omnes ex uno principio et ex una eademque substantia intel lectuali invisibili conditi simus. Qui itaque somet ipsum cognoscit, se immortalem substantiam esse novit; et quod Dominus noster Jesus Christus sit verus Patris intellectus, a quo est vera ratio totius rationalis naturæ, quæ ad similitudinem ejus ima ginis condita fuit. Cum vero sit caput corporis, ca put Ecclesiæ, ut asserit Paulus apostolus; et id circo omnes invicem sunius membra, et unum cor pus Christo. Nec potest capul dicere pedibus: Non estis mihi necessarii; sed cum unum putitur mem brum, omnia membra compatiuntur, ut idem ait Apostolus. Unde potissimum nos oportet erga in vicem servare dilectionem. Etenim, qui fratrem dili git suum, is Deum diligit; qui vero diligit Deum, semet ipsum diligit, quemadmodum dicit Joannes apostolus *. Rogo vos præterea, filioli mei dilectis simi, ut percipiatis, quod potestatem in nostram alque corpus illius implebitur ejus mysteriis abo. minabilibus absconditis. Qui enim ejusmodi est, apprehendunt illum passiones dæmonum, cum mi uime a se eos abegerit. Nos itaque noscere oportet diaboli laqueos ejusque calliditates, et eas declinare atque fugere; quandoquidem peccata et iniquitates quæ sunt a dæmonibus, minime apparentia sunt aut corporea. Non enim sunt isti visibilia corpora; verum nos illis corpora sumus, animæque nostræ ab illis tenebrarum excipiunt cogitationes: quibus exceptis, efficimus eos manifestos in corpore. Sat agite itaque, filioli mei, ne locum illis in vobis con cedatis, ne veniat ira Domini super nos, gaudenti bus illis et irridentibus, nobis destitutis. Verba mea nqlite negligere; etenim bene sciunt, nostram vitam ab invicem impertiri. Nam quis Deum vidit unquam, et apprehendit illum ne a se elongaretur, et ut eo gauderet, et salvaretur a corporis hujus gravis obluctationibus? Aut quis diabolum corporaliter contra se stantem vidit, ut eum effugeret? excepto quod, cum diaboli sint in abscondito, nos illos nostris manifestamus operationibus; nam omnes ejusdem sunt substantiæ intellectualis; sed rece dentes a Deo, hæc varia sortiti sunt pomina, quo rum plura de iis comprobata sunt ob plures eorum iniquitates. Et sunt Satan, diaboli, genii, spiritus mali, turpes, perfidi, principes hujus tenebrosi mundi et plura hujusmodi. At cœlestium virtutum nomina sunt, archangeli, throni, dominationes, potestates, cherubim, seraphim; el comprobata sunt de iis hæc nomina, quoniam servarunt voluntatem sui Creatoris. Qui vero odio habuerunt corporis hujus quo sumus induti sarcinam, illam a se abji cientes; eorum quidamn nuncupati sunt patriarchæ, quidam prophetæ et reges, et sacerdotes, et judices, et apostoli. Quæ quidem nomina sortiti sunt, sive viri sint, sive mulieres, ob varia eoruin gesta ac propensionem in bonum, et plura ejusmodi; quam quam omnes ex uno eodemque sint principio et ex eadein substantia. Ideoque qui in fratrem suum peccat, aut in proximum suum, in semet ipsum peccat; et quicunque in proximum suum molitur nalum, vel in æqualem sibi in genere, id profecto in animam suam molitur. Nam quis unquam Deo voluntatem habentes conditi sumus, ac propterea inferre valuit laborem aut requiem, aut illi inser vire ut eum decet, aut laudare quantum ei convenit, aut honorare quantum meretur, aut exaltare quan tum est dignus? Quod quidem ob corporis hujus gravitatem qua opprimimur, accidit. Quamobrem cousentaneum nobis est, his cognitis, excitare Deum inhabitantem in nobis, nostris operibus et gaudio et miscrationibus erga invicem; et ne nostri amatores exsistamus, ne mali portio efficiamur. Sed nosmet ipsos agnoscamus: quippe qui semet ipsum agnoscit, agnoscit quoque omnes creaturas ** III Reg. xviii, 25 sqq. nos oppugnant spiritus maligni, nos obsidentes. Verumtamen percipite quod scriptum est in Psalmo Angelus Domini castra metatur in circuitu electorum ejus, et ab omnibus mæroribus eripiet eos**. Cupio etiam ut sciatis, quod de omnibus qui elongati sunt a virtute, jam consuminata est dæmonum fraus, et Scriptura adimpleta est de illis, quod scilicet sint filii diaboli; diabolus enim cum ex suo cœle sti ordine ob superbiam cecidisset, perpetuo inten dit casum omnium qui ad Dominum accedere cupiunt totis viribus, hac eadem arte qua ipse * Coloss. 1, 18. "I Cor. x, 24, 26, 27. * Joan. iv, 21. Psal

cecidit, superbia videlicet et inanis gloriæ amore. qui egenus factus est propter nos cum sit dives, ul ejus egestate ditemur; ejusque muniamur humi litate, et sapientes efficiamur in stultioribus ejus, el illius. morte resurgamus, et clamemus cum Aposio lo dicentes: Et si cognoscimus illam in carne, mo do non cognoscimus illum sic “. Revera autem, di lectissimi, dico vobis, verba hæc subtilia esse in suo sensu, multaque habeo de illis dicenda: verum hoc tempus non est exponendi ea; sed ut incipiam dicere vobis salutem in Domino, filioli mei bene dieti, notumque vobis facere, quod nobis qui acce dere volumus ad Creatorem nostrum, necesse sit, ut certemus pro liberatione animarum nostrarum a passionibus secunduin intellectualem legem. Quippe ex adimpletione fraudum et delectatione passionam et diabolicarum tentationum multitudine infirma tum est sensibile nostrum, et demortui sunt motas animarum nostrarum: ideoque non valemus nostræ intellectualis substantiæ cognoscere magnitudinem propter passiones in quas incidimus; neque nobis salus est, nisi per Dominum nostrum Jesum Chri stum. Scriptum enim est in apostolo Paulo “, quod per primum Adam fuit mors, et per Christum fait vita. Dominus igitur Deus noster Christus est vita omnium rationalium ad similitudinem ejus imagi nis conditorum; quæ est verus Patris intellectus, rl imago Patris inconvertibilis et immutabilis. Hæc vero imago apparens exsistens in creaturis conver tibilis est idcirco in ea facta est mors nostra (con tra vero est natura intellectualis), et ex ea in carne nati sumus, et facti sumus domus plena certami nis. Ego autem testificor vobis et dico, quod cum jam amisissemus omnes virtutes, vidissetque Deus Pater nostram infirmitatem, et quod sustinere mi nime valemus ejus in nobis manifestationem secuit dum propriam formain penes veram ejus rationem, misit Filium suum unigenitum, qui assumpsit car nem nostram, et suam invisit creaturam suosque ministros et sanctos suis donis. Itaque, filioli mei mihi dilectissimi, obsecro vos per meam erga vos dilectionem, ut accedatis ad Danfinum de toto cor de vestro, exploratum habentes, quod omnia opera nostra quæ Domino offerimus, gratia quam nobis elargitus est mediante, ejus pro nobis humiliatinni His itaque nos oppagnant dæmones, nos a Deo his aliisque separare putantes. Sciunt enim, quod quicunque diligit fratrem suum, diligit et Deum. 'Quare injiciunt in corda nostra (ob eorum stulti tiam et inimicitiant, qua virtutem prosequuntur,) odium erga invicem: ita quidem, ut neque fratrem videre quisquam nostrum sustineat suum, aut di cere ei verbum. Quamobrem, filioli mei, notum vo bis facio, quod multi vere summum impenderunt laborem in virtute; ob suam vero imprudentiam semet ipsos interemerunt. Et sane scio, hoc mirum non esse, cum vos tæduerit operationis existiman tes possidere in vobismet ipsis virtutes: hinc ceci.. distis in hunc diabolicum morbum, qui est pruden tiæ privatio, putantes propinquos vos esse Deo et in lumine esse constitutos, cum re vera in tenebris si tis. Filioli mei, quid, obsecro, Dominum nostrumı Jesum Christum ad acciugendos lumbos suos sin done, et deponenda vestimenta, et aquam in pelvim fundendam, et pedes se inferiorum lavandos ** com pulit, nisi ut humilitatem nos doceret? Quam no bis hoc exemplo quod operatus est, retulit: et sane omnes qui ad pristinum ordinem postliminio recipi cupiunt, id assequi minime valent, nisi humilitate etenim initio motus superbiæ fuit, quæ e cœlo deturbavit. Nisi ergo ingens in homine exstiterit humilitas de toto corde et de tota mente el de toto spiritu et de tota anima et de toto corpore, non hæreditabit regnum Dei, secundum quod scriptum est. Equidem, filioli dilectissimi in Domino, depre cor Creatorem meum in cujus manibus est spiritus meus, noctu diuque, ut illuminet oculos cordis ve stri, ut agnoscatis primum meam erga vos charita tem; tum prospiciatis atque cognoscatis confu io nem vestram; nam qui suam cognoscit confusio nem, is gloriam electam veram quærit: quippe qui sam novit mortalitatem), is jam novit vitam æternam. Timeo sane, filioli mei, ne comprehendat vos chari tas et paupertas in via perducente ad locum, quo assequi valetis divitias. Cupio autem videre vos hic in corpore; attamen exspecto sæculum illud in quo nulla inest mœstitia neque mœror neque gemitus, sed ketitia et gaudium omnibus vere illud merenti bus; ac ut conveniamus ibi quam cito et videam haudquaquam sint comparanda. Nobis enim non vos. Demum multa adhuc restant mihi verba vo bis dicenda verum tempus haud opportunum nunc est; sed tempus est, ut vobis nominatim salutem d'cam, filioli mei dilectissimi. Ac Domino nostro Jesu Christo sit gloria in sæcula sæculorum. Amen. Filiis suis monachis, in qua illis demonstrat, nostram salutem neque per angelum neque per hominem factam esse, sed per Deum Verbum incarnatum. Insuper eos incitat ad decertandum summo ceria mine, ut salutem consequantur. Dixit Equidem novi gratiam Domini nostri Jesu Christi, Joan. xii, 4 sqq. ** II Cor. vitt, 9. " IL Cor. Quæ. Vel qui. indiget, neque ad nos venit propter nostram humi litatem, verum ob ingentem ejus bonitatem et bumi litatem charitatemque incomprehensibilem. Neque egit nobiscum juxta pecenta nostra, sed injunxit lunæ et stellis inservire domui buic tenebrarum quæ est mundus, ad corporis subsistentiam. Constituit præterea alia perinulta occulta nobis inservientia, quæ corporeis nostris oculis minime cernimus. Nos vero ob nostrorum peccatorum mul titudinem, eorum erga nos servitutem irritam fe cimus. At quid, sodes, Domino nostro die judicii dicemus? Nam quid bonorum nobiscum ipsemet v, 16. * 1 Cor. xv, 22.

operatus non est? Etenim nec patriarchæ pro nobis dantiæ. Nam quicunque Deo inservierit, illumque de defatigati sunt, nec sacerdotés nos docuerunt, nec judices, et reges pro nobis decertarunt nec apostoli pro nobis persecutionem passi sunt, sed Filřus di lectus,`Verbum, pro nobis omnibus mortuus est. Quamobrem omni puritate nos parari oportet, ea demque ordinantes proposita el sensus nostros in ter bonum et malum variabiles; cam necesse quo que sit, nos immutari et occurrere Domino nostro Jesu Christo, qui veniens ad nos suis omnibus dis pensationibus, nos liberavit, et in omnibus nobis assimilatus est præter peccatum “. Quod quidem aliquibus fuit in scandalum, aliis vero in utilitatem, aliis in sapientiam et fortitudinem, aliis in resur rectionem et vitam. Itaque, filioli mei, notum hoc vobis sit, quod nempe Domini nostri adventus fa ctus sit illis in judicium, et in vitam istis. At de his dicit Jeremias propheta: Venient dies, dicit Domi nus, et constituam legem meam in pectoribus eorum, et scribam illam in cordibus eorum; et ero illis Deus, et erunt mihi populus; et tum nemo docebit civem suum, neque fratrem suum, dicens: Cognosce Domi »um; elenim omnes me cognoscent a minori aḍ-mu jorem, el emam eos a peccatis eorum, nec amplius' revertar recordari illorum peccatorum 5º. De illis vero Apostolus dicit: Ut omne os obstruatur, el subdatur omnis mundus Deo³¹. Quippe qui Deum cognoverunt, nec illum at Deum laudaverunt ob svam insipientiam quæ sapientiam Dei excipere ne quit, ira super illos descendet. Jam, filioli mei, vi deo quod unusquisque nostrum sese malis sponte tradiderit: quæ quidem in nobis consummata sunt; ob mostram insipientiam nobis dominata sunt. Quamobrem formám servi noster assumpsit Do minus, ut per eam nos salvaret, omnes impleus suas dispensationes usque ad mortem crucis, ut ejus n'orte atque resurrectione sit nobis præstantissima resurrectio, cessetque a nobis mortis potestas quæ est potestas diaboli, ut nosmet ipsos abstrahentes, ejusque«imitantes humilitatem, vere simus ei disci puli. Filioli mei dilectissimi in Domino, dico vobis me corpore atque spiritu valde esse perturbatum, eo quod sanctorum nuncupati simus nominibus, eorumque induti habitu quo coram infidelibus glo riamur, operandi vero virtutem minime habemus. Vereor quidem, ne-impleatur de nobis Apostoli di clum: Habentes formam religiositatis, cujus inficia mur virtutem”. Ego autem ob meam erga vos cha ritatém, nunquam Deum pro vobis deprecari cesso, ut percipiatis vestram in vobis abditam vitam, et per eam operemini id quo digni efficiamini invisibi Jem consequi hæreditatem. Sciatisque, dilectissitni, quod nostra absolvere opera nostris pro viribus secundum ejus voluntatem, id esse quod debemus, cum nostræ substantiæ id naturale sit; ac præterea virtutis vostræ haud tribuendum est superabun tolo corde quæsierit, id sane facit sua´naturali sub stantia. Si autem perpetraverit peccatum aliquod, reprehensione pœnave dignus erit, cum id alienum sit a naturali substantia. Itaque hoc cognoscite, et scitote me nihil celare vos, aut quidquam abscon dere a vobis quod ad vestram spectet salutem. No tum præterea vobis facio, corpus perpetuo spiritui adversari, ut ait Paulus apostolus ". Quamobrem qui religiositatis vitam in Jesu Christo sequi cupi tis, vos oportet longe expellere corporales coneu piscentias precibus ad Dominum nostrum Jesum Christum fusis, qui sua misericordia et benignitate amovebit a vobis cunctas ærumnas ac tentationes quæ a corpore emergunt; quales passi sunt patres nostri apostoli, qui sua mediante patientia hostis potestatein, idololatriam videlicet debellarunt: quare elargitus est eis Dominus consolationem et virtutem dicens illis Erit vobis pressura in mundo; sed cor fillite: ego enim vici mundum “. Dixit illis quoque Si prophetas perseruti sunt, et me sunt persecuti, es vos persequentur: et si odio me habuerunt, vos qwo què odio habebunt; sed confidite, et scitote quod ve stra patientia solvetis virtutem hostis *. Ego quoque, filioli mei benedicti, cupio ut sciatis hunc sermonem, nec non quæ dixit Paulus apostolus, quod scilicet passiones hujus sæculi non sint comparandæ gloriæ in nobis manifestandæ. Et notum vobis sit, quod propter meain'erga vos charitatem modica hæc ver ba spiritualia vos sum allocutus, ut æquo sitis corde, Mihi quippe constat evigilantem intellectum cor porali verborum multiplicitate indigere minime. Equidem gaudeo in Domino propter vos, filioli dile ctissimi, sancti in vestra intellectuali substantia; et cupio, ut sciatis mensuram donorum quæ nobis. frunt a Domino ad nostram conservationem et in crementum, et ut amplectamini opeia | naturalia substantialia, non autem quæ substantialia non sunt. Nec non ego infelix planum quoque vobis facio, quemadmodum Dominus meus sua gratia excitavit intellectum meum a dormitatione mortis, et ingens jai contigit mihi ploratus atque gemitus toto in tervallo modici temporis hujus, quod mihi in terra superest. Etenim mecum cogito, quid dabimus Do mino pro iis quæ nobis feçit? Cum angelos suos nobis servire fecerit, et prophetas suos nobis pro phetare, et apostolo's suos hobis evangelizare: quod vero his omuibus majus est, misit Filium suum ufigenítum ad nostram salutem. Quare vos obsecro, ut corda vestra excitetis in timore Domini, et scia tis, quod Joannes præcursor aqua baptizaverit ad poenitentiam in præparationem ad baptisma Domini nostri Jesu Christi, qui baptizavit Spiritu sancto et igni, qui est ignis bonorum operum. Præparemur igitur ad emundandum nosmet ipsos corpore et spiritu ad suscipiendum baptisma Domini nostri llebr. v, 15. *º Jerem. xxx1, 31-31. 1. Rom. 111, 19. * Rom. 11, 20; Tit. 1, 16. * Joan. x, 32. 88 Joan. xv, 20. Be Rom. vi, 18. 3 Galal.

Jesu Christi, et ad operandum, atque offerendum ▲ quos diligo ex toto corde meo, cupio esse apud vos nosmet ipsos illi hostiam acceptabilem. Spiritus namque consolator qui suscipitur in baptismo, nobis elargitur operari in pœnitentia, ut iterum nos re ducat ad pristinum principatum nostrum et ad hæreditatem permanentem obtinendam. Scitote itaque, quod omnes qui in Christo baptizantur, Christum induunt, ut inquit Paulus apostolus 87 adipiscentes gratiam Spiritus sancti. Etenim tam servus quam liber, tam mas quam femina, station atque hanc consequitur gratiam, cessant ab eo cor poralia hæc idiomaţa; et Spiritus sancti accipit doctrinam eo tempore quo adipiscuntur hæreditatem regni coelorum sempiternam adorantes Patrem, ut decet, in spiritu et veritate ". Nec quispiam vestruin dicat, filioli mei, quod nobis non erit judicium in die adventus Domini novissimi: verum sciamus, quod adventus Domini nostri Christi primus jam nobis comminatus fuerit judicium in die illa, nisi illius adimpleverimus præcepta. Et scitote, quod omnes spiritu induti impense pro nobis deprecan tur, ut Domino nostro uniamur, et hæreditemus quod nobis ab initio fuerat constitutum, iterum in duentes nostram pristinam substantialem formain qua per inobedientiam exuti sumus. Quippe Patris vox his spiritu indutis semper suam planam facit bonitatem, in eorum reducens memoriam Scriptu ram dicentem: Consolemini populum meum, sacer dotes, et loquimini in corde Jerusalem: ego autem mittam ei pacem in misericordia ejus, omni tempo re”. Qui invisit creaturas suas manifestans in eis suam bonitatem, elargiatur vobis sapientiam et scientiam et gratiam et spiritum discretionis ad in telligendum quæ scripsi vobis ex præceptis Domini, et ea doceatis, ut vos puros servent usque ad no vissimum spiritum. Ipseque suscipiat a me preces has meas quæ sunt pro vestra omnium salute, filioli mei dilectissimi in Domino. Cui gloria et majestas in æternum. Amen. omni tempore, et vos videre ac benedicere. Quippe fœdus vestrum mihi præstitum, imitationemque ve stram mei, ac vestram ad Deum reversionem, rectas quidem esse aspicio; etiam inhabitatis in corde meo omnibus modis. Hinc autem rogo Deum meum causa vestri noctu diuque, ut elargiatur vobis sua dona quæ mihi indulsit sua duntaxat gratia, non autem meis meritis. Etenim hæc sunt magnæ illæ divitiæ quas mihi concessit Dominus noster, quem supplico ut eas vobis quoque concedat; et hæc est summa desideriorum meorum et deprecatio mea noctu diuque, ut sitis mecum in loco in quo ero, cum discessero ex hoc corpore. Dominus quidem noster semper exaudit me a mea pueritia usque in hodiernum diem, et scio quoque quod hoc aliud sua misericordia mihi præstabit. Hæc sane scripsi vobis, filioli mei, ob nimiam cordis mei erga vos charitateni; quandoquidem vestris certaminibus pro Domino mei imitatores in omnibus exstitistis. Scia tis itaque, quod Dominus noster Christus (cujus me moriæ adoratio) ob nimiam suam charitatem simi liter operatus est suis discipulis, cum dixit eis Utique non voco vos servos, sed fratres, et amicos, et filios. Cumque facti essent ei in filios, rogavit pro eis Patrem dicens: Pater, volo ut sint isti ubi ero et ego: quoniam ego sum in te, et isti in me, ul simas omnes perfecti in unitate ". Considera igitur et in tellige, qua ratione rogavit Dominus noster Jesus Christus Patrem suum pro discipulis suis, eo quod facti sunt ei filii, ut sint videlicet cum eo ubicunque erit. Simili modo est deprecatio hæc mea, dilectis. simi mihi, ut simus omnes simul in loco illa, in quo nulla est mæstitia, neque infirmitas, neque tenebra, neque spiritus mali; sed est omni refertus lætitia, et lumine, et vita æterna, et coronis incorruptibi libus, aliisque quæ ibidem exstant, quæ humana lingua enarrare non potest; duratura namque sunt in sæcula sæculorum. Quare orate, filioli mei, Dominum, ut facile iter meum ad vos iterum reddat, ut permaneam apud vos aliquid temporis. Ilaud enim me latet, hoc ad vestram ædificationem et gaudium in fide fore. Ego quoque gaudebo, cum venero ad vos, ut gaudeatis Filiis suis monachis, incitans eos ad certandum, ut consequantur hic Spiritum sanctum igneum, et simul conveniunt illic. Nec non in eorum revocat memoriam sua certamina, significans eis quæ est consecuturus, ut his illos incitet. Oportet, autem, ut et vos, et affluentius crescatis in fide: nec non plura legatur die ejus obitus. Dixit Dilectissimi in Domino, scribo vobis, tanquam filiis, suis parentibus charissimis. Etenim filii car nales, si suorum parentum imitatores obedientesque exstiterint, eos diligunt parentes ex toto corde, summioque prosequuntur honore, plus quam inobe dientes sibi filios. Si quid vero pulchri bonique adepti fuerint, id liberis sibi obedientibus suique imitatoribus reponunt. Si ergo carnales parentes id præstant, eo magis patres nostri spirituales præ stare cupiunt bonores filiis suis sibi obedientibus suique imitatoribus. Quare, dilectissimi in Domino, aperiam vobis arcana, quæ hac in epistola scribere nequeo. Gaudebit quoque in vobis mater vestra Sara, quæ est anima mea, bæc quæ perfecta est in suo amore, et peperit in vobis divinum Spiritum, cupilque vos perficere, quemadmodum rogavi pro vobis, ut Spiritum illum igneum magnum quem suscepi, suscipiatis et vos; quem si suscipere vultis, ita ut maneat in vobis, offerte prius opera corpo ris, el cordis humilitatem, et vestras elevate cogí tationes in cœlum noctu diuque, et quærite cum cordis rectitudine Spiritum hunc igneum, tumque dabitur vobis. Hac enim ratione illum consecutus 87 Galat. 111, 27, 28. 38 Joan. iv, 23. * Isa. XL, 1, 2. ** Joan. xi, 15. “Joan. xvu, 24, 21.

nec est Elias Thesbites, et Elisæus cum reliquis pro- de toto corde, et de tota cogitatione, et de tota phetis. Nec cogitetis in cordibus vestris, et ancipitis cordis sitis, dicentes: Quis valet hunc suscipere? Nequaquam, filioli mei, nequaquam sinatis has cogitationes in vestra venire corda,, sed quærite cum rectitudine cordis, et suscipietis illum profecto. Ego autem Pater vester una quoque vobiscum de certo, pro vobis rogaus ut illum suscipiatis; novi namque vos perfectos esse, illumque suscipere va lentes. Quicunque enim semet ipsum hac cultura colit, dabitur ei Spiritus ille semper atque in æter num. Scio autem quosdam, qui cum illum susce pissent, et hanc non perfecissent culturam, in illis minime permansisse. At vos, dilectissimi mihi, quos videre cupio propter intellectuum vestrorum rectitu dinem, persistite in precibus cum sollicitudine ex totis cordibus vestris, et dabitur vobis. Spiritus namque ille in cordidus inhabitat rectis. Qui sane susceptus revelabit vobis excelsa arcana, aliave quam plura quæ charta, calamo atramentoque exponere non valeo; et amovebit a vobis timorem hominum, et bestiarum, et charitatum aliorumque ejusmodi; et erit vobis cœleste gaudium noctu diuque, eritis que in hoc corpore tanquam illi qui jam sunt in regno. Nec pro animabus vestris rogabitis dun taxat, verum etiam pro aliis, cum quicunque hunc susceperit Spiritum pro se rogare haud indiget amplius, sed pro aliis. Quemadmodum fecit Moyses; qui cum hunc suscepit Spiritum, rogavit pro po pulo diccus Deo: Si deperderis hos, dele nomen meum de libro vitæ“. Ejusmodi quoque est deprecatio om nium sanctorum, aliorumque qui ad hunc peryene runt terminum, quos nominatim recensere nou valeo; vos vero cum sapientes sitis, eos cognosci tis. Mea autem deprecatio noctu diuque est, ut sit in vobis magnitudo Spiritus bujus, quen suscepe runt sancti omnes. Equidem, filioli mei dilectissimi, postquam epistolam hanc scripseram, Spiritu Dei molus sum, ut scriberem vobis in hujus calce de Spiritu hoc igneo, atque de divina charitate. At cum venero ad vos Domini ope, alia quam plura nota vobis faciam de hoc Spiritu, ut ea omnia consequa mini. Quemadmodum vero salutem vobis inſtio epistolæ hujus sum impertitus; similiter dico vobis saluten) in charitate Domini in fine illius per hunc Spiritum igneum, quem suscepimus ego el vos gratia Domini. Rogo demum vos, ut relinquatis vestram sensualem voluntatem, et quieti omnibus modis incumbatis, ut inhabitent apud vos excelsæ virtutes hujus Spiritus sancti afflatu, opem vobis ferentes ad operandum juxta voluntatem sanctæ Trinitatis, Patris, et Filii, et Spiritus sancti: cui Lus semper in æternum. Filiis euis monachis: notam eis facit mensuram virtutis Dei in sanctis. Hortatur eos præterea ad illam con sequendam, ut obtineant regnum sempiternum. Dixit Dilectissimi in Domino, si homo Deum dilexerit Exod. xxxn, 32. • Psal. cxxvi, 5, mente, et de tota virtute sua, timorem consequi tur; timor autem generat fletum; flatus vero gene rat fortitudinem: quibus consummatis in anima, fructus feret in omnibus. Deus autem pulchris his fructibus in anima perspectis attrahit illam ad se tanquam odorem thuris electi, illaque lætatur cum angelis omni tempore, elargiens illi quoque læti tiam, eamque custodit in omnibus viis ejus, ut per veniat ad locum suæ requiei; et non prævalebit adversus eam diabolus, videns altissimum custodem illam circumdantem; idcirco homini illi accedere prorsus timet, ob magnam illam virtutem. Nunc autem, dilectissimi mei in Domino, quos diligit anima mea novitque esse Dei amatores, comparate vobis virtutem hanc, ut paveant vos dæmones, et laboribus quos peragitis, levemini, et divina vobis dulcescant: siquidem divini amoris dulcedo favo longe dulcior est. Multi sane ex monachis et virgi nibus qui in congregationibus sunt, cum hanc di vini amoris dulcedinem minime degustassent, divinam fortitudinem essent consecuti, autumabant, se eam jam nactos esse, quam tamen lucrari baud quaquam sunt conati: ideoque minime eam elargi tus est illis Deus. Profecto enim quicunque illam lucrari conatur, eam consequitur Dei concessione quandoquidem personarum non est acceptor Deus; verum omnibus in generationibus, generatione post generationem, illam largitur operantibus opera illius. Nunc, dilectissimi mei in Christo, bene scio, vos Deum diligere; verum satagite, ut id sit ex totis cordibus vestris; in quo quidem lætatur cor meum, ut valeatis obtinere virtutem Dei, et reliquum vitæ vestræ cum gaudio et lætitia transigere, et ut leviora vobis reddantur opera Domini, cum virtus quæ ho mini datur, ea ipsa sit quæ illum dirigit ad loca requiei, illumque custodit quousque pertranseɔt omnes aereas virtutes, sicut ait Psalmus: Beatus vir, qui complet desiderium suum ex ipsis; tunc enim non confundetur, cum alloquetur inimicos suos in portis. Scitote itaque, filioli mei, quod dum habet homo lumen Dei virtutemque ejus, opprobria mundi hujus contemnit atque etiam honores ejus, et odio habet omnia quæ sunt in hoc mundo, et corporis requiem, emundatque cor suum ab omnibus malis cogitationibus; tum jejunium offert et lacrymas noctu diuque, nec non puras preces: quare lar gietur ei. Deus virtutem illam. Itaque, filioli mei benedicti, hanc obtinere virtutem satagite, qua mediante operabimini omnia opera vestra cum requie et levamine, magnamque nanciscemini coram Do miuo fiduciam, et implebit vobis omnes vest, is petitiones. Præterea scitote quod plura scribere vobis verba decreveram ob meam erga vos charita tem, veruin brevi hac epitome contentus fui. Domi num autem deprecor Jesum Christum, ut eam constituat in vestram salutem et gaudium. Quem

decet laus et honor ab omnibus rationalibus cum putant qui cam a longe conspiciunt; prope vero Patre suo, et Spiritu sancto in sæcula. Amen. Filiis suis monachis: de ranu gloria, ejusqne cerla minibus. Præterea eos docet, qua ratione illis de certandum sit, ut ab ita eripiantur in pace Do mini. Dixit Scribo vobis, filíoli mei benedicti, epistolam hane, ut percipiatis quod Deus se diligentes, et quæren tes de toto corde suo, exaudit, conceditque illis omnes eoruum petitiones. Verumtamen illorum qui ad illum de toto corde suo non accedunt, sed anci pitis sunt cordis, et quidquid agunt, id palam præ stant ad consequendam gloriam laudemve hominum, petitiones non exaudit, sed potius irascitur illis ad ostentationem quippe eorum sunt” opera. Quare adimpletur de illis dictum Psalmi dicentis: Deus disperget ossa hypocritarum *. Deus namque (cujus memoriæ honor) eorum adirascitur operibus illorum que precibus haud lætatur, et summopere iis adver satur; opera enim sua sine fide agant; eo quod ad ostentationem humanam ea perpetrent. Atque hac de causa virtus Dei in illis non operatur, cum corde sint infrmi in omnibus operibus quæ aggrediuntur. Idcirco divinam ignorant dulcedinein, ejusque leni tatem et gaudium. Quinimo aggravántur opera· il Jorum super animas eorum, tanquam onus grave. Multos quidem ex genere vestro, qui hanc vir tutem quæ animæ suavitatem præbet, eamque in dies gaudio et lætitia auget, atque in illa divinum accendit calorem, non sunt consecuti; eosque de cepit spiritus iste malus, eo quod “sua opera ad ostentationem hominibus peregerunt. At vos', dile ctissimi mel et cordi meo charissimi, qui laboruın vestrorum fructus coram Domino obtulistis, "rece dere satagite a spiritibus gloriæ inanis, et jugiter adversus eam pugnate, ut accipiat fructus vestros Dominus quos coram ipso obtulistis, et virtutenr quæ ejus datur eléctis, obtineatis. Cor autem meum,' dilectissimi, mei, vestra causa confirmatum est, cum sciam, vos spiritui gloriæ inanis minimè assentiri, sed perpetuo illi adversari; ideoque fructus vester sanctus atque vivus est. Quamobrem spirituî illi malo adversari persistite; nam initis ab homine justis operibus, optimoque certamiine, ad ineundam cum illo participationem accurrit hic, et ab his eum amovere conatur; ita quidem, ut quidquam justi illum agere non sinat, cum sit spiritus malus adver seturque omnibus qui fideles esse cuplant. Multi quidem sunt quibus homines gloriantur tanquam fidelibus, et qui statim commutant 'misericordiam egentibus, quibus quoque adversatur spiritus iste. Aliis vero inter operandum'sese immiscet, eorum、 que deperdit fructus efficitque retrocedentes, et ut suas virtutes et misericordiam imani gloriæ permi stas operentur. Hos autem fructibus esse præditos homines exi stimant, cum profecto careant: sunt enim instar sycomori, quam dulcibus fructibus, refertam esse accedentes ad illam, præter corruptos fructus dul `cedinis expertes, nihil nanciscuntur. Similes sane sunt qui inanem suscipiunt gloriam; nam arbitran tur homines, hos plurimis esse præditos fructibus gratissimis Domino, cum tamen nullos omnino fru ctus habeant. Quinimo exsiccavit eos Deus, eo quod nullum in iis bonum fructum nactus sit: ac propter ea suæ divinitatis dulcedine incomparabili eos pri vavit. At vos, filioli mei, decertantes, obsistere sat agite spiritul inanis gloriæ, et illi adversemini alque prævalete contra illum. Etenim adveniet vir tus Dei, vobisque opem feret ac manębit vobiscum, el diligentiam vobis elargietur atque calorem omni tempore. Ego quoque rogo pro vobis, ut permaneat in vobis hic calor in æternum; nam verax est, nihil est eo præstantins. Si quis autem vestrum deprehenderit še minime hoc præditum esse calore, illum quærere satagat; qui quidem quærenti aderit. Etenim igni similis est, in quem volentes homines aliquid 'olerum concoquere, infant donec accen datur: quo autem accenso, illius acquirit na turam, ebullitque ascendens el comburens. Pari quidem ratione, filioli mei, cum videritis ani mas vestras frigefteri per incuriam atque pi gritiam, eas erigere studete, super illas ploran tes. Procul dubio enim calor ille veniet, et illis scilicet animabus vestris unfetur: cujus acquirentes naturam, bonis operibus ebullient: Hinc David cum animadvertisset animam suam jam aggravatam esse atque frigefactam, sic alt: Projeci animam meam edram te, el recordatus sum præteritorum dierum, et meditutus sum opéra manuum tuarum. Præterea ex pandi manus meas, et facta est unīmà mea tanquam terra sitiens coram te": Quare percipite', dilectis simi mei, quæ fecit David, qui, cum aggravatum esset cor ejus, adeo quidem sollicitus fuit, donec accensus est calor in corde ejus, ita ut dixerit: Cor meuni'pāratum est, Deus, cor meum paratum est *. Et restitutus est ministerio, mediante ejus nocturna diurnaque cura et sollicitudine. Similiter facile et vos, ut unanimes sitis in præparatione cordis, di vino opitulante lumine et calore, et ut magna ape riat Deus vobis arcana quæ explicari nequeunt. D'Ego autem rogo illum, ut córpora animasque ´ve stros atque spiritus incolumes servet, donec trans ferat vos ad suæ nitsericordiæ mansioném, locum quent sancti nostri incolunt patres. Estote gaudentes in Domino, cui gloria semper in æternum Psal. LII. 6. 65 Psal. cxli, 5, 6. * Psal. cvii, 2. De discretione, ejusque acquisitione. Dixit Scitote, filioli mei benedicti, quod scripserim vo bis tanquam filiis dilectissimis, benedictione atque regui hæreditate dignis. Quamobrem vos decet, cum tales effecti sitis, ut memores sitis noctu diuque istorum, cum filii regni fieri cupiatis, ut custodiat vos Dominus ab omnibus malis, ut omnia discer nentes, meliora eligatis et bona justis parata con

sequamini. Cúm àutem, filioli mei, mihi facti sitis sempiternum a Deo nostro, et augeatur gloria vestra dilectissimi, et filii regni, pro vobis sine intermis sione deprecor, ut elargiatur vobis Deus gratiamn providendi et discernendi omnia, ut distinguatis inter bonuin et malum. Etenim scriptum est in Paulo apostolo, quod esca fortis perfectorum est 67 Hi autem sunt, qui suos erexerunt sensus ac sua proposita nimia inquisitione circa bonum et maluın; et propterea filii regni facti sunt, et divinæ ascripti filiationi: idcirco hanc illis tribuit prudentiam et discretionem in omnibus eorum operibus, nie se ducat eos sive homo sive diabolus. Sciendum itaque vobis est hostem fidelibus adversari boni specie, pluresque decipere, eo quod minime illis concessa est prudentia et discretio. Ilíne, cum has novisset beatus Paulus divitias quæ erunt fidelibus, quarum magnitudinis non est terminus, scripsit Ephesiis (qui liberi ei facti erant, et filii regni) ob nimiam illius erga eos charitatem dicens: Fidelibus sanctis, qui sunt Ephesi. Ex quo audivi fidem vestram in Dominum nostri Jesum Christum, et dilectionem vestram érga omnes sancios, non cesso gratias øyere pro vobis, el recordari vestri in orationibus meis, ul Pater Domini nostri Jesu Christi, Pater gloriæ, det vobis spiritum sapientiæ et intelligentire, ut illumi nentur oculi cordium vestrorum, et sciatis quiddita tem spei vestræ vocationis, et quidditatem glo riæ divitiarum hæreditatis ejus in sanctis “. Et ait etiam. Equidem flecto genua adorans Patrem, a quo denominatur omnis paternitas, tam in cœlo quam in Lerra, ut concedat vobis secundum divitias gloriæ suæ, ut confirmetur fides vestra, et corroboret auxi tium Spiritus sui in vobis, ut inhabitet Christus in' homine vestro interno per fidem, et in cordibus vestris per dilectionem, firmam habentes radicem et funda mentum vestrum, ut possitis comprehendere cum om nibus sanctis quidnam sit latitudo, et longitudo, et altitudo, et profunditas ". in omnibus, et det vobis alia permulta que non quam cognovistis. Ego autem Pater vester rogo etiam pro vobis, ut ad hanc mensuram quæ est no bis, perveniatis. Etenim multi monachorum et vir ginum qui sunt in congregationibus, hanc mensu ram non attigerunt. Vos autem si hanc mensuram attingere cupitis, quæ est perfectio, recedite ab omnibus iis qui hujusmodi habent nomen, mona chatus videlicet et virginitatis, nec reperitur in illis hæc providentia et discretio; nam si cum illis com municaveritis, proficere vos non permittent, imo exstinguent calorem ex vobis, cum in illis nullus exstet calor, sed algor, ambulantes secundum suas voluntates. Si ergo venerint ad vos, et locuti fuerint vobiscum verba hujus sæculi et quæ eorum con grount voluntatibus, nolite illis assentiri. Scriptum enim est in Paulo apostolo: Non exstinguatis Spi ritum, nec contemnatis prophetias 7º. Scitote autem, filioli mei, quod Spiritus non exstinguitur ex nobis, nisi verbis inanibus aliisque hujuscemodi operibus permultis, quæ singula scribere non valeo. Cum au tem illos fugeritis, eos contemnere nolite; verum illis benefacite, non tamen cum illis communican les, ne vos retrocedere faciant. El pax Domini no stri sit cum spiritibus vestris mansuetis, filioli mei dilectissimi. Cui laus et honor ab omn.bus creaturis in æternum. Amen. De charitate. Cupit præterea eos videre, ut simul omnes consolatione participent. Dixit Scitote, dilectissimi mei in Domino, quod chari tas Domini pérpetuo mentes nostras invisit, omni busque opitulatur, qui cordis sui cogitationes præ pararunt ad recordationem Ecclesiæ primogeni torum” noctu diuque, nec ad alia eas adinovent. Quemadmodum autem horum recordatio semper est Dei Spiritus, ipse potissimum pro illis rogat, quippe qui facti sunt ei filii, eosque in Deo genuit. Pari quidem ratione non cesso vestri recordari diu noctu que in orationibus meis, ut firma sit fides vestra, et virtutum operibus augeamini, atque ut stábiliat Dominus noster vestrain providentiam et discretio nem, et magnam tribuat vobis fortitudinem plus quam præditi estis. Hæc quidem est mea pro vobis assidua deprecatio, cum vos in Christo genuerim, et mihi filii facti sitis. Sic Timotheo, cum eum ge nuerit Paulus apostolus in Deo, et factus sit ei ſi lius, scripsit ita dicens: Recordor tui in orationibus meis noctu diuque, et cupio te videre; et recordor lacrymarum tuarum, ut implear gaudiis, memorans fidei tuæ veræ”. Considerate itaque, filioli mei, hunc Apostolum, et quomodo pro Timotheo qui fa ctus est ei filius eumque in Deo genuit, hæc tria faciebat: nempe illius noctu diuque recordabatur, pro illo orabat, ac ipsum videre cupiebat. Pari qui i, 14-18. 7º I Thess. v 19, 20. 71 llebr. x, 23. Intueamini itaque, filioli mei, hunc magnum Apo stolum, qui cuin cognovisset magnitudine: harum divitiarum, quas ignorabant illi qui in filios ei se ad numeraverant per aditum ad fidem, rogavit pro illis, ut harum divitiarum magnitudinis consequerentur cognitionem quam ipse noverat, quæ est vera pro videntia, quæ est discretio, qua majus est in fide p Christiana nihil. Hoc autem propter ingentem ejus' charitatem erga illos; sciens enim quod si eam ſue rint consecuti, nullus erit illis labor in quoquam, nec terrebuntur timore ullo, et gaudium Domini consolabitur illos noctu diuque, et opera erunt illis dulcia semper et omnibus temporibus. Ideoque im pertitur eis Deus revelationes magnorum arcanorum futuri sæculi, quæ carnea lingua explicare non va lemus. Itaque, dilectissimi in Domino, qui filii facti estis, rogate noctu diuque lacrymarum ubertate pro hac providentia et discretione, ut sit vobis bonum 67 flebr. v, 14. 68 Ephes. 1, 15-18. Ephes. 7 || Tim. Substantiam. Digized by Google

dem ratione, dilectissimi mei, quos ob cordium ve- ut aperiatur vobis magnitudo arcanorum Dei, quæ strorum rectitudinem cor meum diligit, facio et ego quemadmodum fecit Paulus Timotheo, hæc eadein tria; vestri scilicet recordor, oro pro vobis et vi dere vos cupio. Quæ sane præsto, memor laborum vestrorum vestrique gemitus et cordis vestri mœro ris, ac magnæ vestræ patientiæ atque mansuetudi nis, cum hæc faciatis corde valido atque sapientia. Quicunque enim opera Dei operatur, spiritu sapien tiæ operatur. Hine ait Paulus apostolus: Deus haud quaquam nobis dedit spiritum timoris, verum spiritum sapientiæ ac virtutem charitatis". Dominus autem noster rationem ab unoquoque nostrum exiget, num opera ejus sint secundum hanc sapientiam. nequeo lingua mea explicare; etenim in summa sunt collocata altitudine. Non quidem sicut ea, qua lia sunt hujus mundi; neque immundis revelantur animabus, sed illis qui corda sua expiarunt ab om nibus sordibus et operibus hujus mundi transitori istis videlicet qui mundum odio habuerunt usque ad animas quoque suas, el crucem portantes secuti sunt Dominum, in omnibus operantes secundum ejus voluntatem. Quare inhabitavit in iis divinitas, et eis elargita est dulcedinem atque lætitiam in Deo, quæ profecto lætitia animas alit, easque satius au get. Et quemaḍmodum arbores nisi biberint ex natura aquæ, crescere nequeunt: sic anima, nisi susceperit cœleste gaudium, neque crescere valet neque sursum extollitur. At animæ quæ spiritum susceperunt, cœlestique imbutæ gaudio sunt; quæ sursum crescere valent, cum custodierint quod ante diximus: atque adeo aperta sunt illis arcana regni cœlorum adhuc in hac carne exsistentibus, et fiduciam coram Deo in omnibus ita sunt nacti, ut adimpleverit illis cunctas eorum petitiones. Nunc itaque, dilectissimi mei et honorandi, hæc est mea perpetua deprecatio, ut ad hanc nimirum perve niatis metam, ut sciatis atque cognoscatis divitias regni Dei, cujus non est mensura neque finis. Scio quidem, hoc haud promereri, nisi aliquos ex mo nachis et virginibus qui sunt in congregationibus, quod pervenerint ad terminum perfectionis, para tæque sunt eis sedes, ut sedeant super illas in die judicii ad judicanduin. Certe novi aliquos bac no stra ætate, qui ad hunc filiationis Dei pervenerunt terminum. Nec ulla sane ætas ex ætatibus expers fuit horum, qui ad hunc pervenerunt terminumn; Dec futuræ etiani ætates horum erunt expertes, non vi rorum duntaxat, verum et mulierum. Qui cum se derint super sedes, ut præcessit sermo, unusquisque eorum judicabit homines suæ ætatis, eo quod de certarunt donec perfecti sunt; nam qui perfecti sunt, judicabunt orbem. Atque hoc est id quod pro vobis deprecor noctu diuque, ut perveniatis ad hane mensuram judicandi homines vestræ ætatis. Quod sane est ob nimiam meam erga vos charitatem, quam explicare verbis non possum, neque vos quo que potestis. Nam ut Paulus apostolus ait iis qui sibi in filios ascripti erant: Nolo exhibere robis evangelizationem tantum, sed et memet ipsum, quo niam facti estis miķi charissimi in Domino”. Et jam misi vobis loco mei Filium meum dilectum, donec facilem reddat Deus præsentiam meam apud vos in corpore, afferamque vobis gaudium præ gaudio ve stro; nam videns Dominus filios diligi a parente, ſit illis omnibus ipse gaudium, tribuens illis magnam virtutem et pacem in loco solitudinis; quod est re gnum æternum, quod estis consecuturi gratia Do mini nostri Jesu Christi. Cui laus, et gloria, et ma jestas in sæculuin. Amen. Ego modo, filioli mei, rogo Dominum, ut faciles reddat vias meas ad vos, ut iterum veniens vos videam. Quippe haud me latet, vos me videndi Qa grare desiderio, quemadmodum ego magis magisque vos videre cupio. Hoc autem percipite, quod nihil in terra sit, quod amori parentum erga filios, et filio rum erga parentes comparari possit; hi enim omni tempore se invicem videre cupiunt. Si parentes igi tur filiique carnales hac sunt præditi charitate, quo magis spirituales parentes eorumque in Deo filii? Quamobrem se invicem cum timore Dei ejusque charitate videre cupiunt, cum parentes in Deo ma jores sint parentibus in carne. Amor item paren tum erga filios major est amore filiorum erga pa rentes. Hinc ait divinus Paulus apostolus: Si vobis est erga me modica dilectio, dilectio mea erga vos in gentior quidem est. Pari sane ratione mei Patris vestri, Olioli, amor erga vos ingentior est amore vestro erga me, qua mihi filii facti estis. Oremus igitur simul omnes ut nobis concedat Dominus noster iterum invicem videre. Profecto scio magnuin gaudium atque lætitiam vobis allaturum fore mei ad vos adventum, quemadmodum ait Apostolus: Ve hementer vos videre cupio, vobisque utilitatem spiritus afferre, ut ea confirmetur fides vestra, el consolemur omnes simul fide mea ac fide vestra”. Etenim con venientes, alia quamplurima nota vobis faciam, quæ litteris ad vos dare non valeo, ut sit hoc vobis salus in Domino Jesu Christo. Cui gloria, et honor, et veneratio, et laus in æternum. Amen. Incital eos ad consequendum gaudium, quod conse quuntur militantes. Dixit Jam scitis, dilectissimi mei in Domino, quod uni versæ creaturæ rationali, sive mas sive femina illa fuerit, insit organum amoris ad utrumque, ad di vina videlicet et humana amplectenda; divini enim divina diligunt, carnales vero diligunt carnalia. Quoniam vero divina in vobis sunt, diligo vos ex toto spiritu meo, eo quod Deum in vobis habetis, et jam penes me magno in loco constituti estis, semperque Deum meum pro vobis rogo, ut in cor dibus vestris divinis augeamini in Dei cbaritate, et 1 Tim. 7. 1, 7* || Cor. VI, ▼³ Rom. 1, 11, 12. 76 | Thess. 11, 8.

Dz implenda obedientia, ut inhabitel in illis benedictio putrum suorum. Dixit tem vobis, quod nunquam cesso deprecari pro vo-; bis, ut sitis mecum ubi fuero; facti namque mihi' estis filii, et obedientiam mihi in omnibus præsti tistis. Nam cum vidisset Dominus noster Jesus Chri-. stus discipulos snos sibi obedientes, rogavit Patrem snum dicens: Pater, in loco in quo ero, volo ut sint hi mecum; quoniam audierunt verba mea, et ego trado memet ipsum pro illis. Pater, es in me, el ego in te; et hi in nobis sint igitur in unitate sicut nos”. Intueamini itaque, filioli mei, deprecationem Domini nostri pro discipulis suis, ut sint ubi erit; nec non deprecationem ejus ad Patrem, ut custo diat eos a malo, donec perveniant ad loca requiei, eo quod facti sunt illi amici. Scitote autein ejus modi meam esse pro vobis deprecationem ad Deum, ut servet vos a malo, donec perveniatis ad loca requiei, et ut vobis largiatur benedictionem pɔ trum nostrorum. Etenim benedictiones istæ si in vobis inhabitaverint, maxiina vobis gratiæ fiet ac cessio. Quandoquidem Jacob Mesopotamiam petens, post acceptam benedictionem, vidit angelos, bene dixitque eum Deus ob præstitam parentibus obe dientiam, eorumque benedictiones. Cum autem vi disset angelos facie ad faciem sibi apparentes, te nuit unum eorum, donec multiplicem accepisset ab illo benedictionem, qua benedixit filios quoqxe sues. Similiter etiam infelix ego Deum meum de precor, cui a pueritia mea usque nunc inservio, at ves benedicat, augeatque benedictionibus, ut fatis patri nostro Jacob benedictionibus referto, in spi ritibus et corporibus vestris similes. Scitote itaque quod pater noster Jacob dum esset in Mesopotamia recordatus est parentuin suorum, et reversus est in terram suam; et timens fratrem suum, obtulit ei antequam obvius illi esset, quatuor munera; et qui dem his minime indigebat ejus frater, cum esset valde dives; verum hoc fecit ad dissolvendam ini micitiam quæ inter utrumque intercedebat, et ad consequendam parentum suorum benedictionein; sciebat enim virtutem benedictionis parentum suo rum maximam esse. Scriptum namque est': Bene dictio patrum descendet in filios 8º. Ex nunc itaque, dilectissimi mei, in gaudium mihi erit, ut meæ in felicitatis memores sitis; nec non parentum vestro rum carnalium recordemini, ut descendant super vos eorum benedictiones omni tempore. Hoc vobis no tum sit. Et pax Domini servet corda vestra, et gra tia ejus vobis opituletur. Cui laus ab omnibus ratio nabilibus in æternum. Amen. Dilectissimi mihi in Domino quidem estis, quia vosmet ipsos parastis ad regnum cœlorum, et Deum rogastis ut esset vobis, sicuti est Patri vestro, ut abiretis ad locum ad quem abiturus est Pater ve ster, et ut benedictio quæ inhabitavit in illo, inha bitet in vobis, et gloriam quam est consecuturus, consequamini, eo quod facti estis ei filii secundum filiationem veritatis et benedictionis atque obedien tiæ. Etenim filii obedientes patrum suorum divitias, justitiam et benedictionem ut hæredes consequun tur hæreditatis jure. Enimvero preces quas fundunt filii coram Deo, similes sunt precibus patrum suo rum; iisque mediantibus hæreditatis jure conse quuntur paternas virtutes. Et sane preces Jacob similes erant precibus patrum suorum in omnibus ideoque descenderunt super illum omnes benedi ctiones patrum suorum, meruitque visionem scalæ spiritualis, ascendentibus et descendentibus per illam angelis. Antequam vero suscepisset parentum suorum benedictionem, nec unum quidem vidit angelum at cum benedictionem patrum suorum. essel consecutus, angelos vidit, et benedictus est ab illis. Pari quidem ratione veri filii cognoverunt, se nullam virtutem videre posse, nisi assecuti fue rint benedictionem parentum suorum. Quare obe dientiam parentibus præstare conati sunt, eos sup plicantes ut ab illis benedicerentur, ut eorum ne diantibus benedictionibus videre mererentur exer citus angelorum, quibus visis firmi efficerentur sine perturbatione omnibus in sæculis. Similiter Paulus apostolus, cum hos vidisset, confirmatus et corro boratus est, et exclamavit dicens: Non separat me a charitate Christi nocumentum, aut carcer, aut per secutio, aut fames, aut nuditas, aut adversatio, aut gladius". Ait quoque: Neque mors, neque vita, neque angeli, neque principes, neque potestates, ne que hæc instantia, neque ſutura, neque virtutes, ne que altitudo, neque profunditas, neque ea alia crea tura inferior potest me decidere a charitate Dei in Domino nostro Jesu Christo 18. Videte itaque, di lectissimi mei, quomodo omnes qui decertarunt de nec imperturbabiles sunt effecti, de nullo penitus solliciti sunt. Sic vos esse cupio, ac vos videre de sidero ob nimiam vestri in Deo charitatem, quein rogo noctu diuque, ut inhabitent in vobis benedi ctiones patrum nostrorum, et benedictio quoque mei_infelicis,ut resideant in vobis intellectuales virtutes, et transigatis reliquum vitæ vestræ omni gaudio. Etenim quicunque hanc mensuram non attigerit, haudquaquam cœlestium gaudia nancisci tur. Seitote item, filioli mei, præcepta neque gravia esse neque laboriosa, sed lumen verum et gaudium ✔ sempiternum adimplentibus obedientiam. Dico au Dixit Ante omnia, filioli mei benedicti, Deum depre cor, ut vobis elargiatur invisibilia: Etenim visibilia hæc, temporalia sunt et caduca; illa vero invisibilia, æterna, permanentia 81. Et mea quidem hæc depre catio pro vobis est, quod vidissem fructus vestros vivos rationabiles, et quod facti essetis Deo Verbo 81 II Cor. IV, * Rom. viii, 35. ** ibid. 38. 39. ¸7º Joan. xvii, 8, 19, 23, 24. 8º Eccli. 11, 11.

in æternum. Dixit Recenseam vobis, filioli mei dilectissimi, parum ex gestis patrum sanctorum purorum, quos exalta vit Deus propter humiliationem, et pristinæ suæ paupertatis jugem recordationem; deditque illis hic gloriam et divitias, eo quod humiliati sunt ex totó corde sno, antequam magnificaret eos Deus. Enar remus itaque vobis primum de patre patrum Abra ham, quem Deus exaltavit de paupertate ad divitias, et de contemptu ad gloriam: omne autem hoc cor poraliter. Nec ideo pristinæ suæ paupertatis oblitus est Abraham, verum umbracula incolebat: simili terque Isaac, et Jacob. hærodos»tque participes. Quamobrem vehementer Christi inhabitet in omnibus vobis. Cui laus semper cor meum lætatum est: scio quippe Deum lætari în jis quorum fructus sunt ita vivi rationabiles, ens que sibi hæredes ac participes efficere. At omnes quorum fructus mortui sunt, haudquaquam Deo participes reputantur; verum ipse magis illos re prehendet, sicut dixit propheta, id illis notum fa ciens digente ei Deo: Clama cum fortitudine, nec parcas, et exalta vocem tuam quasi tuba, et indica populo meo peccata eorum, et domui Jacob scelera evrum: quippe longe non sunt, et quærent me in novissimis diebus. Ipsi vero sua irascibili concupi scentia dixerunt: Quare jejunavimus, et nescisti; et humiliavimus animas nostras, et non aspexisti! Et respondit dicentibus: Quoniam in diebus jejunii vestri invenimini facientes voluntatem vestrorum ma lam, et in eos qui in vestra sunt potestate crudeles estis, capita eorum radentes: et jejunium vestrum esi ad judicium et contentiones. Cum autem hujusce modi sitis, jejunium vestrum non exaudiam: quoniam koc noa est jejunium quod elegi, dixit Dominus. Præterea ait: Etiamsi torseris collum tuum quasi circulum, et sacco indutus fueris, et cinerem strave ris; minime hoc jejunium acceptabile est **.. Poterat quippe Abraham ubique sibi palatia ædi ficare ob multas divitias, quæ ei facta sunt in amo el argento et servis et ancillis et jumentis; at sciens quod si corde paupertatis semper memor esset, nunquam oblivisceretur multitudinis bono rum quæ illi fecit Deus, idcirco hoc minime præ știtit, sed umbracula incoluit. Qua de causa appa ruit ei Deus duos habens secum angelos, sedenti juxta árborem Mambre: Cumque sollicitus esset de Domino nostro angelisque ejus, nemini servorum suorum præcepit ut ageret id quod præstare con stituerat, ne oblivisceretur gratiæ quam illi con cesseral post suam humiliationem et paupertatem verum ipsemet sua venerabili senectute, quæ cen lesimum excedebat annum, ad sua perrexit ar menta,»ptimumque attulit vitulum, et mactavit illum. Et ipsimet Saræ uxori suæ præcepit ut co:1' misceret tria sata similæ, circumstantibus omnibus eorum servis cunctisque ancillis: Abraham autem, cum illis ad comedendum obtulisset, stabat coram eis tanquam pauper qui nullos haberet servos. Pro pter quam quidem paupertatem quam apertam ha bebat coram Domino,' sese illi aperuit, et implevit ei omnem suam voluntatem, dixitque illi in die illo Hoc eodem tempore vertentis anni erit Saræ filius“. Et ita fuit, habueruntque Isaac. Hic autem Isaac erat dives valde, et pauper factus est in cordle suo, ita ut Palæstini illum tanquam pauperem op Scitote itaque, filioli mei, hæc esse fructus mor tuos: hinc omnes ea perpetrantes non exaudit Dens cum deprecantur illum, sed magis eos reprehendet. Evangelium quoque sanctum hoc nobis ostendit di cens: Si ergo lumen quod in vobis est, tenebræ sunt; ipaætenebræ quid erunt? Propheta etiam alio in loco dicit: Omnis quidem justitia vestra penes mé est tanquam assumentum menstruale ". Cum itaque cognoveritis, filioli mel dilectissim, hos fructus mortuos; de quoquain illorum solliciti esse nolitis, ne corrumpant fructus vestros vivos rationabiles. Ego autem supplex Deum oro pro vobis, ut a cor ruptione servet fructus vestros, eosque multiplicet adaugeatque in gratiam vestram et gaudium ve atrum et dilectionem fratrum et pauperum; et op timas vestras virtutes vestrosque fructus veros per ficiat, donec egrediamini ab hoc domicilio et simul conveniatis in locum illum, in quo non est morbus neque angustia· neque malum, sed gaudium, et læ titia, et gloria, et coronæ, et diademata, et fructus puri, et Ecclesia sanctorum, et hæreditas perma- primerent, nec propterea cum illis contendebat nens, et reliqua bona que oculus non vidit, et auris non audivit, nec venerunt in cor hominis *. Cupio autem, filioli mei benedicti, ut opitulemini huic meæ petitioni et magnitudini dilectionis meæ erga

paupertati semper fuit addictus, quinimo eam co- ▲ ob multiplicitatem mirabilium quæ eo perpetrabat ram Domino aperuit dicens: Transivi Jordanem in baculo meo, et nunc fuctus sum inter duas turmas º. Aspicite quoque illum, quomodo non est oblitus paupertatis usque ad tempus sui obltus; qui in cumbens super baculi sui extremitate circumstan tibus filiis, eis mandavit dicens: Nolite oblivisci pristine paupertatis, filii mei, propter has divitias quæ vobis factæ sunt. Erat autem baculus ejus semper omni tempore in manu illius, ne magnifi caretur cor ejus multitudine suarum divitiarum, illas aspiciendo; et ut recordaretur suæ servitutis, quam exercuit in domo avunculi sui Laban; quippe in manu ejus erat dum pascebat greges illius. Si militer et Joseph cum regnaret super Ægyptum, non est oblitus sui ipsius, nec eum puduit id ape rire Pharaoni, dicendo fratribus: Si sciscitatus fuerit vos Pharao, dicite ei: Servi tui, pastores sunt jumentorum. Quod sane præstitit, ne gloriaretur penes Pharaonem. Aspicite quomodo regnum atque divitiæ eum oblivisci suæ humilitatis et paupertatis haudquaquam inducere potuerunt. Pari quoque ra tione Moyses prophetarum maximus cum filius factus esset filiæ Pharaonis, et omnibus Ægypti potitus esset thesauris, recordans tamen fratrum suorum procreatorum ex Abraham, quem exaltavit Deus ob ejus humiliationem et paupertatem, vitæ eorum operam navavit, recedens ab Ægypto, el factus est advena in terra Madian quadraginta an nis; eratque panis ejus et aqua ejus super humnero ejus pascens oves. Videns autem Deus multitudi nem illius humiliationis, allocutus est eum dicens Revertere in Ægyptum, et esto princeps super popu lum Deiºº. Dixit Moyses Domino: Vide tibi alium præter me huic rei magis idoneum, quippe idoneus non sum. Et irritavit Dominum verbo hujusce modi. Quod verbum quidem ad sui ipsius contem ptum fuit, minime sese exaltare volens, nimiam ob sui humiliationem erga Dei majestatem: qui dedit illi signum in proprio baculo, ne paupertatis obli visceretur, sed gratias ageret beneficiorum largi tori; et præcepit ei ut baculo quem manu tenebat, signa et mirabilia perpetraret. Et omnia quidem signa et mirabilia fiebant in Domino mediante baculo, ut propriæ paupertatis recordaretur per baculum quem semper manu tenebat eoque divișit mare, ac eodem operatus est mirabilia in Ægypto. Mare quidem par erat, ut tum divisum fuisset et fugisset, cum vidisset coram populo præcedere columnam ignis: tamen sic non fuit, verum Moysi jussit Deus, ut divideret mare baculo suo quem manu tenebat, ut si magnificaretur cor Moysis, eo quod mare ti muisset illum, aspiceret baculum quem manu tene bat, recordareturque illum eumdem esse quo pa scebat oves in deserto, cum erat advena el pauper, et humiliaretur. Qui quidem baculus erat Moysi duplici de causa: altera est ad illius magnificentiam 87 Gen. xxx11, 10. 88 Gen. XLVI, 35, 34. ** ibid. 9. ** Judic. vi, 13-15. ** ibid. 16. altera est ad propriæ paupertatis memoriam. ne gloriaretur in corde suo, sed diceret: Hæc virtus non est mea, sed Domini. Fertur etiam Deboræ cor exaltatum non fuisse, cum obtinuisset a Deo magnam illam exaltationem, quod est regere universum populum; verum memor erat muliebris ordinis, virumque caput suum esse fatebatur. Quare cum decreverit cum Sisara rege decertare, Barac accersivit, deditque ei potestatem ut proficisceretur, et decertaret adversus Sisaramı. Sed neque sanctum Barac seduxit honor iste ma ximus, neque Dei dispensationum est oblitus, sed respondit ei: Si venies mecum, vadam". Sciebat enim Deum cum ea esse, et regimen tradidisse illi, ita ut sane Debora illi diceret: Si egressa fuero lecum, luus non erit honor; sed dicetur, quod trn ditus sit in manus mulieris ". Considerate, quæso, filioli mei, mutuam horum reverentiam. Deboræ namque par erat dicere: Dominus dedit mihi hunc honorem, quem alteri non dabo; verum enimvero memor fuit iṇuliebris ordinis ob cordis sui humi litatem. Par quoque erat Barac, ut accepta pote state a Debora pergeret solus ad bellum, ut glo riaretur, et diceret: Ego vici Sisaram. Verum magis magisque humilitatem sibi ascivit, ut præ sto ei esset divinum auxilium. Similiter quoous Gedeonis, cum dixerit ei angelus Domini: Ecce mitto te ad debellandum regem Madian, non est exaltatum cor, sed memor fuit propriæ humilita tis, et semetipsum pluribus modis vilitatis accu savit, ut a superbia vindicaretur. Primum enim dixit: Domine, esto mecum tua potentia, ut libe relur Israel; etenim ego et multitudo hæc sumus oppressi, et ego minimus sum omnium qui sunt, in domo patris mei, qui est ex tribu Manasse". Cui angelus ait Perge, ego ero tecum". Attamen hu miliatio cordis ejus non dimisit eum cura vacuum hinc signa ab angelo sciscitatus est, eo quod penes semetipsum tanto honore minime se dignum esse existimabat. Quare prævaluit contra Madian ope atque virtute Domini, semperque pristinæ suæ pau pertatis memor erat, superbiam fugiens. Roganti autem populo, ut esset princeps super eos, re spondit humilitate cordis: Non ero princeps super vos, neque filius meus etiam; sed Dominus est prin ceps super vos”. Et eripuit se a principatu, nec seducere illum potuit honor in quoquam. Similiter quoque Anna mater Samuelis prophetæ faciebat illi vestimentum singulis annis secundum propriam conditionem (notum enim est templum Domini non egere, ut mater prophetæ ex proprio afferret ei vestimentum); verum hoc præstitit mater ejus, eo quod templum ab ineunte ætate ingressus fuerit, ne diceret: Ego suin angelus, aut virtus, quod vidi revelationes in templo. Præstabat autem hoc sin gulis annis, ut is nosceret certiorque fieret cujus 8* Exod. 111, 10. Exod. IV, 98 Judic. vm 23. "Judic. IV. 8.

esset filius, et memor esset humilitatis et generis fundatur et confringatur, et exstinguantur ejus sui. Idcirco magis atque magis crescebat Deo placens. Anna quoque mater ejus humilis atque mansueta fuit. Eodemque modo David ſuit humilis et mansuetus. Amplectamur ergo et nos, dilectissimi, mansue tudinem et humilitatem sicut isti. Nam David ait Memento, Domine, David, et multitudinis mansuetu dinis ejus*. Dunique pascebat oves patris sui, elegit eum Deus regem sibi charissimum præ omnibus domus patris sui. Pergens autem ad debellandum Goliath, tres lapides ex torrente accepit, et in sua posuit pera; sumit quoque baculum suum quo oves pascebat, accessitque ad Goliath gigantem, et debellavit eum, et in Domini virtute vicit eum; et regi Saul astitit, apud quem honorabilis effectus est. Nec dimisit a se ob palatii regii reverentiam, baculum aut peram suam; verum eos penes se ser vavit, ut esset cor ejus semper humile, et nobis exemplar quo erudiamur. Unctus autem unguento, et rex effectus, ait: Non obliviscar paupertatis et humilitatis meæ, neque exaltabor in corde' meo. Et manifestius de hoc eodem ait: Domine, non est exultatum cor meum, neque elati sunt oculi mei; neque ambulavi in magnis, neque in mirabilibus præ me. Si autem humiliatus non fuero, sed elevavi vocem meam; sicut ablactati a lacte matris suæ, ita sit retributio in anima mea ". Hos quidem psalmos haudquaquam dixit David, nisi dum regno esset potitus. Nec pristinæ oblitus est suæ pauper tatis, sed ait: Minimus eram inter fratres meos, el adolescens in domo patris mei, pascebam oves patris mei Quos quidem sermones dixit, ut universo innotescerent mundo, qui disceret ab illo humili tatem et paupertatem. Similiter quoque Elias pro pheta cum multiplicia perpetrasset mirabilia, non dimisit a se pallium suum, ne ascendens quidem in paradisum, ne magnificaretur cor ejus multitu dine mirabilium quæ faciebat; sed cum jain ascen derit, projecit illum super Elisæum discipulum suuın. Accinctus quoque erat coriaceo cingulo, memor se hominem esse pauperem, et ut memoria illius cin guli coriacei, suæ pristinæ paupertatis non oblivi sceretur. Similiter etiam Patres apostoli Dominum nostrum Jesum Christum sequi incipientes, semper suæ pristinæ paupertatis memores erant, ut Domi nus noster principi apostolorum Petro diceret in Capharnaum, cum tributum ab illo esset postula tum: Vade ad mare, et mitte hamum tuum; et pri mo pisci qui ascenderit, aperi os, inveniesque stale rem; tolle illum, et da pro me et le". Itaque, filioli mei, aspicite quemadmodum Petrus minime a se dimiserat hamum suum, ne oblivisce retur humilitatis et paupertatis suæ. Hinc scitote Dominum hos quorum mentio præcessit, protulisse, ut nosmetipsos humiliaremus, et ut diabolus con sv, 41. ignea jacula inflammantia”. Neque hi sancti præ fati duntaxat, fisque similes, propriæ paupertatis memores' fuerunt; verum etiam Dominus noster filium David semetipsum appellavit, et de se ipso dixit: Filius hominis non venit ministrari, sed mini strare. Cum autem dicebatur ei: Tu es Filius Dei, increpabat hujusmodi dicentem. Et cum mi rabilia perpetrabat et sanitates, præcipiebat eis di cens: Nemini indicaveritis ³. Quæ quidem ejus ho miliatio nostri causa erat; neque id ob superbiæ jactantiæve timorem præstitit; etenim poterat suæ divinitatis pandere virtutem, quotiescunque vo luisset; verum nos erudivit propriam servare pau pertatem et imbecillitatem, ut videntes Dominum nosmet ipsos humiliaremus. Apertum quippe est, neminem se humiliare posse in veritate cordis sui, nisi illum cujus anima jam Dominum vidit. Scitote autem, filioli mei, quod multi ambulant in humili tate, non tamen in veritate cordis sui: quippe qui extrinsecus coram hominibus humiles sunt, mini me vero bonorem Dei curant: quod quidem nenio consequitur vi auri et argenti et æris, neque ad re gem terrenum appropinquatione aut ad exercitus et duces ejus. Memoratur enim de patribus puris sanctis, quod decertantes et Dominum videntes, magis atque magis sese humiliarunt. Audivimus namque scriptum de Job, quod Domino dixisset Tu scis, Domine, quia homo peccator sum; et quis eripitur de manu tua? Utinam esset inter nos media tor ad judicandum'! et reliquum sermonis. Jub item cum vidisset Dominum in nube, et eum allo cutus esset, et cordis sui apertis oculis aspexisset illum, sese pulverem et cinerem reputavit, eumque pœnituit quod allocutus esset Dominum, et ait Punam manus meas super os meum, quoniam locu tus sum semel, nec revertar iterum *. Pari etiam ra tione Isaias propheta primum reprehendit populum de peccatis eorum: postquam vero Dominum Sa baoth vidit, et seraphim stantes circa illum, magis apertam fecit suam humilitatem dicens: Væ mihi, quoniam homo sum habens labia immunda*. Nec non discipuli Domini nostri Jesu Christi edebant et bi bebant cum illo, nec eum alloqui timebant; trans ſigurato vero in monte Thabor, et habitu mutalo, ceciderunt super facièm suam, propriam agnoscen tes paupertatem et humilitatem, noscentes se nihil esse coram gloria Domini Christi. Et plura quidem apud nos exstant testimonia hujuscemodi. Etenim nimiæ humiliationis sanctorum causa ex eo est, quod vidissent gloriam Domini. Opus autem quod opera tus est Dominus cum discipulis, satis superque no bis sufficit ad agnoscendum veram humilitatem in esse animæ in hoc mundo, intuendo a longe gloriam quam est consecutura. Sacrum namque Evange Ephes. vi, 16. * Matth. xx, 28. • Luc. Isa. vi, 5. Psal. CXXXI, 1. 07 Psal. cxxx, 1. 2. 08 Matth. xv, 26. Marc. 1, 44. • Job x, 6, 7. * Job xxxix, 34, 35. Hic psalmus est peculiaris David et extra numerum, et exstat fere in omnibus exemplaribus Orientalium."

lium asserit, quod Dominus noster Jesus Christus peccatum, cui nosmetipsos subjecimus sponte. * sciens, quod Pater tradidisset in manus suas om nia, surrexit de cena, et vestimentis depositis, lin teo accincto, et infusa in pelvim aqua, cœperit la vare pedes discipulorum suorum, et tergere eos lin teo quo erat accinctus eo quod discipuli humiles facti erant. Pari quidem ratione, dilectissimi in Domino, cum jam videritis gloriam Domini, et cognoveritis hære ditatem ejus quam estis consecuturi, dimittite a vobis gloriam hominum, et persistite in hac magna humilitate, nec secedatis de loco in locum propter gloriam hominum; obliviscemini enim vestræ prišli næ paupertatis. Nam video quosdam, quorum hæc est imago, hominum scilicet gloriam appetere quam autem si consecuti fuerint in congregatione suæ habitationis, ad alias sese recipere curant con gregationes, ut humanæ gloriæ eis flat accessio. Agnoscentes itaque hoc, filioli mei, nolite de con gregatione in congregationem vos recipere propter bominum gloriam; verum estote penes vosmetipsos sicut pueri, et imitemini duos illos Joannis Bapti sta discipulos, qui nequaquam illum destituerunt, intendentes apud alium gloriam aucupari; sed co gnoscentes, quod Dominus Jesus Christus esset major Joanne, testimonio ejusdem Joannis de illo perhibito, secuti sunt eum ut fierent ex renovatis pueris. Ita ergo facite omni tempore, quotiescun que ad majorem vobis accesseritis, ut adimpleatur in vobis scriptum: Renovabitur juventus tua, ul aquilœ*. Et dicite: Peccatores utique sumus, et plorate vosmetipsos propter ea quæ inscite feei stis. Et propter hoc quidem vere erit vobiscum vo Iuntas Domini, et in vobis operans: quippe bonus est ac dimittens peccata omnium revertentium ad se ex omnibus hon.inibus, nec illorum iterum recor dabitur. Verumtamen vult, ut ipsi memores sint suorum peccatorum quæ hactenus perpetrarunt, ne eorum obliviscentes, rationem reddere cogantur de iis peccatis quæ jam sibi sunt condonata: nam ita sane accidit servo illi, cui remiserat dominus suus quæ illi debebat talenta. Obliviscente vero rei hu juscemodi, et inique agente in conservum suum, repetiit ab illo dominus suus quidquid ei debebat quod ei jam dimiserat, eo quod misertus non sit conservo suo, dimittendo ei centum denarios; quæ summa parva erat respectu illius quod ei dimissura fuerat. Moyses quoque præcepit populo suo, ut non oblivisceretur suorum priorum peccatorum, dicens eis: Ingredientes in terram hæreditatis ve stræ, carele, ut ne cum ditati fueritis, edatis et bi batis, et ingrati efficiamini; sed reminiscimini servi tutis vestræ in Ægypto, atque eorum quoque quibus að iracundiam provocastis Dominum in deserto: et hæc memoria sit vobis tota perdurante vestra vita". Et hoc sane, filioli mei, ad nostram eruditionem est, cum diu servi fuerimus in Ægypto quæ est Satagamus igitur terram promissionis ingredi, ad quam ingressi servitutis nostræ non obliviscamur; verum semper illius reminiscamur, ne edentes et bibentes ingrati efficiamur. Nec Moyses duntaxat hæc nos docet; sed et reliqui prophetæ pariter nos docent ut non obliviscamur nostrorum peccatorum, quæ jam nobis condonavit Deus, quorumque obli tus est Deus; sed ut eorum semper reminiscamur, ut perpetuo humiles simus coram Domino, sicut qui stant coram eo, cui debito sunt astricti. Intuea mini etiam David prophetam, qui cum peccaverit in uxorem Uriæ, et reprehenderit eum Nathan pro pheta illius causa, et propter id quod in virum ejus perpetraverat, audita reprehensione confestim pœ nitentia ductus est, et humiliatus. Quare dixit ei Nathan Jam dimisit tibi Deus peccata tua ". David vero peccatorum venia consecuta, illorum profecto oblitus non est, nec a se memoriam dimisit, sed eam posteritati consignavit": factumque est id ad memoriam in omnibus generationibus a generatione in generationem. Et consecuta quidem venia, ait Docebo iniquos vias tuas, et impii ad te convertentur ¹³. Quæ utique omnia dixit David, ut addiscant ab illo omnes peccatores, eosque pœniteat ad ejus simili tudinem; et ut suorum peccatorum quæ illis dimit tuntur non obliviscantur, sed illorum semper sint memores. Similiter dixit Deus per Isaiam prophetam Ecce deleo iniquitates tuas, et peccatorum non re cordabor: tu vero illorum ante omnia reminiscere, ut justificeris“. Quare peccatori par est, ut cum di miserit illi Deus peccata sua, ipse illorum non obli viscatur, sed memor sit, ut justificetur. Ait quoque per Jeremiam prophetam: Revertimini ad me, omnis domus Israel; et non inducam reprehensionem meam super vos; quoniam misericors sum, dixit Dominus, el non irascor vobis in perpetuum; verumtamen scito iniquitatem tuam, eo quod tui ipsius inscius es, et in Deum tuum impius effectus es¹³. Eadem ratione, filioli mei, nos ●portet, ut dimit tente nobis Domino nostro peccata nostra, minime ea nobismet ipsis dimittamus, sed eorum pœniten tiæ renovatione semper memores simus. Hinc Joan nes Baptista, dum populum ad remissionem baptiza bat, præcepit eis dicens: Nolite curarum esse ex pertes ob remissionem peccatorum vestrorum, sed Facite fructus dignos pœnitentiæ; jam enim securis posita est ad radices arborum; omnis autem arbor non fructificans fructum bonum, excidetur et in ignem mittetur“. Quæ quidem in vestram revocavi:nemo riam, dilectissimi mei, cum vestrarum virtutamı magnitudinis memor sim; et ne negligentibus vobis, obscuretur lumen vestrum; ac præterea, ut vobis accessio fiat fructuum dignorum vestro angelico habitu quo estis induti. Hoc etiam sciatis, quomodo videlicet, inveniens homo ille thesaurum abscondi tum in agro, vendidit omnia quæ possidebat, et emit 10 Deut. vi, 11 sqq. 1 ] Reg. Jerem. 11, 12, 13. Luc. 1, 8, 9. 7 Joan› XIII, 3 sqq. 8 Psal. CII, 5. • Matth. xviii, 21 sqq. XI, 13. "Psal. L, 1 sqq. 13 ibid. 15. ** Isa. xlını, 25, 26.

agrum illum ". Vestra autem nunc, dilectissimi in ptum est: Et. Verbum caro factum est, et habitavit in nobis. Paulus etiam apostolus perfectus præ ceptis quæ præceperat ei Dominus, cum humilitate dixit: Factus sum cum non habente legem, tanquam legem non habens; ita ut sine tege factus, lucrifaciam eos qui non habent legem". Nec præterea factus est Apostolus extra suam perfectionem, quemadmodum neque est factus Dominus extra suam divinitatem per suam incarnationem, quæ omnino ei necessaria erat, sicuti dicitur in lege, et ut scriptum est in Evangelio, quod Verbum caro factum est, et habitn vit in nobis. Igitur Apostolus erat in sua perfectione, quoniam primum liberatus est ab omnibus malis. Secundo nullis deinceps inservivit concupiscentiis, eo quod religiosus factus esset. Novissime vero liber effectus est intuitu Domíni Jesu Christi; quo viso, statim secutus est ejus dicta sine mora, et factus est summe humilis. Domino, gloria jam palam facta est in universa par ticipatione: verumtamen de hoc nolite cogitare, ne gloriemini, sed lumilitatis et mansuetudinis pristi næ vestræ paupertatis reminiscimini; et eritis pro fecto tanquam id ignorantes. Etenim Moyses, cum glorificatus esset, iguorabat splendorem gloriæ vul tus sui propter humilitatem et mansuetudinem suam populus vero id noverat; quare illius timebant aspe ctum; et hac de causa suam velavit Moyses faciem 18. Vos quoque dilectissimi mei, si abjeceritis a vobis caduci mundi hujus bona, qui est terra mortuorum, quemadmodum eum abjecerunt ii quorum mentio præcessit, firma sit spes vestra, quod a Domino obtinebitis bona in terra viventium. Nolite itaque, filioli mei benedicti, satagere placere hominibus qui sunt in regione mortuorum, ne forte Deo in re gione viventium placere nequeatis. Obtentá autem solutione a vestris peccatis, nolite vobismetipsis parcere soli, ne impotentes sint pœnitentiæ vestræ fructus; verum imitemini doctorem orbis terrarum Paulum apostolum, qui postquam pepercerit ei Deus apparendo illi, cumque alloquendo, sibimet solus non pepercit, nec pristina oblitus est stultitiæ suæ, cojus Dominus sua misericordia oblitus erat, sed ait: Persequebar Ecclesiam Dei"; et his similia. Et Dominus noster Jesus Christus custodiat vos in sua obedientia in æternum. Amen. Dixit Similiter omnes qui amplectuntur dicta Domini, cbgnoscunt veritatem; veritas vero liberos eos effi cit, et animas eorum eripit ab omni malo, quemad modum factus est Paulus apostolus; etenim libera tor noster, liberum illum exhibuit; ideoque dixit de semetipso Nonne liber sum? annon vidi Domi num meum, sicuti viderunt illum illí primi“? Multi autem dicunt in stultitia sua: Vidimns utique Do minum Jesum Christum, sicut apostoli. Qui qui dem, filioli mei, decipiuntur et seducuntur, et oculos non habent quibus videant, sicuti vidit Apostolus Dominum. Etenim Apostolus vidit Dominum, quem admodum videbant illum apostoli qui cum eo erant, et qui crediderant in illum eo tempore, quando anı bulabat circumseptus turbis quæ videbant illum ut hominem. Quem cum vidisset quæ erat in fluxu sanguinis oculis cordis sui, et credidit illum esse Deum, et tetigit cum fide extremum vestimenti ejus, liberata est. Ipse autem dixit: Quis tetigit me? Non quod ignoraret, sed ut manifestanı faceret ejus ſi dem. Quare dixit ei Petrus: Turba te prémit, et di cis: Quis me tetigit? Manifestans autem illa, quod sanata essel, dixit ei Dominus: Vade in pace, fides tua salvam te fecit 35. Similiter Pilatus, Anna et Cai phas viderunt Dominum, sed ut reliqua turba, quæ videbat illum sine fide, et non sicut viderunt illum apostoli: idcirco nullam lucrati sunt utilitatem, quod illum vidissent. At Apostolus vidit illum oculis cordis sui suaque validissima fide, sicut vidit illum quæ erat in fluxu sanguinis, et tetigit illum cum fide, et sanata est. Et quemadmodum apparuit Do minus noster Jesus Christus apostolo Paulo post superatas passiones, liberumque illum effecit. Pari quidem ratione quicunque liber fit a passionibus, Dominum videbit cordis sui oculis, fitque liber; at videre non valet oculis corporeis Jumen illud splen didissimum, quod vidit Paulus apostolus. Iffi vero qui animas suas seducunt atque decipiunt, quod Scitote, filioli mei, non eum esse religiosum, qui in una perseverat re; neque eum qui unam ample ctitur rem, adversari virtuti. Si enim religio gloria est virtutis, multi quidem mali ei adversantur. Qui cunque ergo vult perfectus esse in religiositate, nulli penitus inserviat malo. Etenim qui alicui in servit malo, longe profecto distat a termino perfe ctionis. Nam perfectio est, ut dicitur: Liber factus sum ab omnibus, ut plures lucrifacerem". Quod quidem dictum asserit Paulus apostolus, eo quod malo minime tunc subjectus erat, aut sibi dimissi amplius erat conscius. Cum autein liber factus esset a malo, et usque ad finem esset vindicatus, rogavit pro humilitate multorum qui malo sese subjicere volebant, et a peccato suorum malorum sese eripere minime valebant, cum expertes essent virtutis di ceutis in Psalmo: Dirumpamus vincula eorum, et projiciamus a nobis jugum ipsorum”. Cuin autem vidisset Paulus apostolus Dominum Jesum Christum, adeptus est perfectionem; tumque opitulatus est impotentibus, ut pervenirent ad finem et sursum pergerent: boc autem nimia ejus humilitate in si militudinem Domini nostri Jesu Christi, qui ingenti humilitate suam divinitatem humanitate pertexit; videbantque illum ut hominem, cum non sit homo tantum, sed Deus humanatus, secundum quod scri 17 Matth. XIII. 44. ** Joan. 1, 14. ** Exod. xxxiv, 29, 30. 19 231 Cor. ix, 21. * ibid. 1. Cor. xv, 9; Galat. 1, 13. 201 Cor. 1x, 25 Luc. VIH, 45, 48. »¹ Psal. il,

sane maximum est malum, consequi profecto ne- signorum perpetrationem. Utique sciatis, filioli mei, queunt panem vitæ: quippe qui obtenebratos habent oculos, nec placent Deo, quem adorant omnes sancti in corde suo eumque intuentur: his namque et simi libus sese Dominus exhibet, cum minime passionibus sint subjecti. Scriptum enim est sic de Isaia pro pheta, quod Dominus non est reversus apparere prophetæ, eo quod non reprehendisset Oziam re gem, et interdicta est illi prophetia. Post Oziæ vero obitum apparuit ei angelus Domini, mundavitque illum prunis et forcipibus igneis. Quare scitote, quod demortuo in hoc komine regno peccati, apparet Deus animæ, illamque cum corpore emundat. Si vero regnum peccati vivit in corpore, sane nequit homo videre Deum: etenim anima po sița est in tenebris, nec apparet in ea lumen quod est visio Dei. Dicit namque David: Lumine tuo vi debimus lumen”. Quid est autem hoc lumen, quo videt homo lumen? Est lumen cujus meminit Do miuus noster Jesus Christus in Evangelio ": scilicet, ut sit honio totus luminosus, nee sit in eo ulla pars tenebrosa. Et quemadmodum dixit etiam: Nemo co gnoscit Patrem, nisi Filius, et cuicunque vult Filius manifestare”. Filius autem, filioli mei, non mani festat Patrem suum filiis tenebrarum, sed perma nentibus in lumine, quique sunt filii luminis, quo rum cordum oculos illuminavit cognitione præce plorum. Oportet quidem, nos primum imitari Moysen prophetarum maximum, ut inveniamus gloriam fidei Del invisibilis. Moyses enim cum factus esset filiæ Pharaonis filius, et cum laborare elegisset cum po pulo Dei, projecit a se servitutem plenam abjectio nis; et hactenus Deum non viderat, cum esset in servitute: at illa excussa servitute quæ est Pharao nis, liber factus est, meruitque videre rubum igne accensum, incombustum tamen. Dicitur autem, quod erat magna visio, habebatque principium et visionem mysterii medii et finem. hos Dei varios aspectus imperfectorum esse, sicuti videntium in speculo: at qui pervenerunt ad perfe ctionem, cordis eorum aperiuntur oculi, apparetque illis maximum lumen cum requie sine labore. Quan doquidem in perfectorum oculis nihil remanet re prehensionis peccati aut tenebrarum, quoniam hæc duo si cordi insita sint, nequaquam animæ permit tunt videre visionem perfectionis quæ est perfecto rum, qualis erat visio Pauli et similium, de qu dixit Apostolus Vultu velato videmus gloriam Dei, tanquam qui videt in speculo, et immutamur a gloria in gloriam ***. Item Moyses non transmigravit de uno in alium locum, neque de una regione in aliam, sed trans migravit transmigratione aperte mirabili. Vidit enim visionem hanc niagnam, quæ est accensio ignis in rubo sine combustione, præterea collocutionemi et visionem. Quæ quidem contemplatio mirabilis typus est mysterii incomprehensibilis. Et hæc est transmigratio, cujus meminit Paulus apostolus; quod sit transmigratio de gloria in gloriam, et de fide in fidem, et de imperfectiori virtute ad perfe cliorem virtutem. Quæ quidem transmigratio et accessio ea est quæ nos appropinquare facit Domi no, et acquirere visionem cognitionis ejus virtutis. Siquidem dixit Deus per linguam sui prophetæ Accedentes ad me, cognoscunt meam virtutem ". Ille ergo qui accedit ad Dominum, cognoscit ejus virtu tem; in intellectu vero qui ad Deum adhuc non accessit, impius exaltatur qui est diabolus, sicut arbor Libani. Cum vero Deo appropinquaverit in tellectus ille, et ei unitus fuerit et unum cum illo factus, non apparet amplius Inspius qui initio in eo exaltɔbatur. De qua autem re nos edocet David di cens: Vidi impium celsitudine jam auctum, el exal tatum esse in longitudinem sicul cedros Libani; et transivi, et ecce non erat; et quæsivi eum, et non in veni locum ejus ". David quidem non quæsivit im pium, neque locum ejus nisi inquirendo de cogni tione Dei. Similiter quicunque inquirit de cogni tione Dei, non invenit impium omnino. Dictum au tem ejus, Transivi, simile etiam est dicto ejus in alio psalmo: Transibo per loca umbrosa mirabiliu ad domum Dei ". Qui quidem transitus qui est ulterior trajectio, indicat nobis animæ incrementum: hec namque dedit propheta in signum perfecti, cum antea via ejus a Deo remotissima esset. Nec admi remini, filioli mei, quod nostra via sit remotissima, cum adhuc versemur in spirituali pueritia. Videmus enim dictum esse prophetæ illi magno Eliæ: Surge, comede et bibe, et confortare; longa enim adhuc via tra est”. El de hac eadem longinquitate dixit David Quis dabit mihi alas columbæ, ut volem, et quiescam **? His autem nos scire oportet, quod vita cujusque nostri egena est, et via laboriosa. Quare oportet, ut Hic quidem Moyses, dum deseruit Ægyptum et effugit Pharaonem, quadragesimum agebat annum, et opus operatus est adversus Pharaonem: quare solitarius factus est in deserto Madian, cujus inter pretatio est, locus Dei. Intellectum quoque a multi Ludine segregatum, solumque versantem, corrobo rat Deus stabilemque efficit, ut valeat quærere et investigare ea quæ Domini sunt; et tum videbit ma gnitudinem virtutis et divinitatis et splendoris ejus in creaturis. Itaque, filioli mei, initium magnæ vi sionis est prima visio, quam vidit Moyses in mira bili mirabilium, quod rubus esset accensus, et non combureretur. Quæ sane visio satis remota est a perfectione. At visio secundi mysterii est accessio propior plus quam priori tempore. Dixit enim Vadam, et videbo visionem hanc magnam ". Acce deuti autem facța est collocutio. Perfectio vero est ejus humilitas post collocutionem et visionem et ** Psal. xxxv, 49. 27 Luc. x1, 36. 38 Matth. x1, 37.» Exod. 11, 3. 3º || Cor. 111, 18. "Psal. xxxiif, » Psal. xxxvi, 35, 36. Psal. XLI, 5. * Reg. xix, 7. Psal. Liv, 7.

non ambulemus in infirmitate et dissolutione et pigritia, sed caute; et cum stabilitate. Etenim do ctor orbis terrarum Paulus nobis consulit, ut cur ramus, ut apprehendamus. Et dicit etiam: Sub jicio corpus meum, et redigo illud in servitutem *. Item asseritur de Abraham, quod senuerat, el provectus fuerat in diebus. Similiter omnes sancti post fidem defatigabant corpora sua ad ea subji cienda, quoniam subjiciendo corpus pervenerunt ad senectutem incremento cultus et ministerii Dei. Intelligite quoque, filioli, factum Danielis, qui fuit puer corpore, et senex intellectu: non autem tanquam illi duo senes, qui provecti in diebus suis secundum corpus, erant vero opera eorum, opera puerorum, distinebanturque puerili concupiscentia. Daniel enim reprehendit eos manifestis verbis pue ritiæ ob eorum senectutem corpoream puerilem, et judicium contra sanctam, justam, purain Susan nam, dicens: 0 provecti in diebus malis ", el reli qua verba. Similiter Josephi, eum qui diligit reli gionem, imitari oporteat puritatem et continen tiam; incipiatque ordinare semet ipsum contempla tione, et corroborari in omnes alias concupiscen tias validas callidi hostis, et dicat sicut dixit Job“, quod fortitudo evacuata sit ex dorso et lumbis ejus. Et vere, filioli mei, omnis qui decertat et conforta tur in bas corporales concupiscentias quæ excitan tur ex nimio cibo et potu, ille ipse valet accingere lumbos suos in puritate, et corroborare cor suvin dicto psalmi: Accingere gladio tuo super femur tuum, o gigas. Quo dicto denotatur, quod verbum Dei quo obtinetur puritas, sit gladius anceps, abscin dens, sicut dicit Apostolus: qui gladius profecte abscindere atque trucidare valet omnes malas con cupiscentias. Similiter quoque luctans angelus cum Jacob, subtraxit ex illius femore nervum: hinc emarcuit, et debilitatum est corpus ejus, et vocatus est Israel, id est, videns Deum 47. Pari etiam ra tione nos oportet corpus debilitare, cum sapientia tamen et prudentia, ad debilitandam et exstinguen dam concupiscentiam: hæc enim debilitas perficit in nobis virtutem puritatis. Hinc Apostolus, hujus debilitatis causa ait: Cum infirmatus fuero, tune fortis evadam. Similiter de hac infirmitate glowa tus etiam) est David propheta dicens: Non est sanitas corpori. meo". Quod profecto dixit, eo quod debili taverat corpus suum summa debilitate, maxime appetens salutem, quæ non est infirmitas, sed sani tas et valetudo, quoniam debilitato corpore, corro Curramus itaque, filioli mei, dum tempus habe mus in hoc corpore, ut apprehendamus perfectio nem, quemadmodum apprehendit illam hic sanctus Paulus, qui dixit: Decertavi certamen bonum, et perfeci stadium meum, el servavi fidem meam el ser vata est mihi ex tunc corona gloriæ meæ *. Cumque apprehendisset hic Apostolus perfectionem in cor pore, desideravit egressum ab illo, et dixit propter ea Si mihi in hac vita corporis mei sunt fructus in operibus meis, nescio quid eligam mihi ipsi; utrum que enim me angit, ut illud cupiam, quoniam cupio dissolvi et separari a mundo, ut sim cum Christo; et hoc melius est mihi et utilius: ut autem maneam in corpore, indigeo etiam ad gaudium vestrum et in crementum fidei vestræ. Sit itaque conversatio vestra digna Evangelio 38. Similiter, filioli mei, facite et vos, quoniam pigre atque ignave agentem compre hendit finis aute perfectionem in Christo, sicut di xit Salomon in Proverbiis ", quod animæ trans gressorum legis auferuntur, antequam perveniant ad timorem Dei. Et sic accidit Ezechiæ regi **, quando apprehendit illum finis dierum suorum, cum esset sine cura, revertens autem ac pœniten tiam agens atque rogans Dominum, meruit au gmentum aliorum annorum, satiusque crevit.Quibus annis completis, separata est anima ejus a corpore, cum esset in summa perfectione ministerii Dei. Sci tote etiam hoc, quod quemadmodum corpori tres sunt status, quandiu est in illo anima, nempe pueri tia, virilitas et senectus: similiter tres quoque sta tus habet anima in corpore recondita, scilicet ini tium fidei, progressum et perfectionem. Primo au tem cum incipit anima credere, nascitur in Christo, sicuti dicitur in Evangelio. Joannes quoque aposto lus dedit etiam nobis signum hujus nativitatis, et medii, et perfectionis, dum ait: Scripsi vobis, ado lescentes, scripsi vobis, filii, scripsi vobis, patres Quæ quidem epistola non est amicis illius corpo ralibus, sed fidelibus, juxta tres status eorum qui appetunt lac rationale, et accedunt ad perfectionem, D. boratur anima. ut mereantur veram gratiam. Idcirco David prophe ta sciens statum dierum perfectionis animæ hic, et quod jam provectus esset diebus corporis, et timuit dissolvi ab illo non habens dies spirituales, roga vit Deum dicens: Ne accipias me, Domine, in dimidio dierum meorum Quæ quidem cura illum ange bat causa dierum spiritualium, non corporalium, quoniam sensus ejus dicti, In dimidio dierum meo rum, fuit ob timorem, ne auferatur anima illius ante complementum dierum suorum, essetque præ terea alienus a perfectione. Eia ergo debilitemus corpora nostra sapienter et prudenter, ut valeamus continere nosmetipsos; quoniam si subjiciemus corpus, illudque reducemus in servitutem animæ, tunc cogitationes carnales quarum dilectio est Dei adversatio, mortificantur hac debilitate; et tum illuminatur anima, et fit templum Deo. Quicunque igitur mundus fieri stu det in omnibus membris suis, hic sane est religio sus, et non est fornicator; et valet dicere cum Da vid: Omnia ossa mea dicunt: Quis est similis tui, Deus? Et hic ille est, qui cuncios sensus suos “1 Cor. ix, 27. 37 If Tim. 1v, 8, 9. 38 Philipp. 1, 22-27. 39 Eccle. VII, 18. 162. xxxvII, 1 sqq. *1 [ Joan. II, 12-14. *7 Gen. xxx!, 25. XLIV, 1. 46 llebr. iv, 12 ** Psal. CI, 25. 48 11 Cor. XII, 40 IV Reg. xx, 1 sqq.; Dan.xiii, 52. **Job xt, 11. Psal 49 Psal. XXXVII, 4. 50 Psal. xxxiv, 10.

a turbis et ab illis recedere, ut sit in corpore et corde et intellectu extra vulgi et conversationis ejus perturbationes, quoniam perturbatio semper inter homines versatur. Dominus autem noster factus est nobis exemplar elongationis et solitudinis, ascen dens solus in montem ad orandum seorsim. In de. serto superavit diabolum quoque cam illo decer tantem, nec sane impotens erat vincere illum in medio multitudinis; verum ut nos doceat, quod so litudine et silentio hostem vincere, et perfectionem consequi facilius valeamus. Item Dominus ipse suam gloriam minime aperuit suis discipulis coram ho minibus, sed assumpsit eos, et ascendit ad mon tem, et ostendit eis gloriam suam. Joannes etiamı Baptista fuit in deserto usque ad suam manifestatio nem Israeli. Notum itaque vobis sit, filioli mei, qua liter hostis noster nos urget suis armis extrinsecis et intrinsecis, sibi asciscens homines quosdam tanquam instrumentum et arına, eo quod illi ob temperant; bisque mediantibus adversatur fideli bos: qualis est mulier impudica, quæ est ipsius arma fortissima, extendens alas suas audaci animo. Petrus quoque apostolorum princeps nos utilitatem docet solitudinis, siquidem cum solus esset, vidit coelos apertos et linteum descendens super se, de quo allocutus est illum Deus; tum sublatum est linteum ab illo ascendens in cœlum. erudiit, et non reliquit eos sibi dominari, conti- nostrum qui religiosus esse cupit, conetur elongari nuitque illos, et portavit super illos jugum Domini magna puritate. Quare oculis suis non permisit vi dere quidquam niali, neque concupiscere mulierem. Nec non auribus suis audire non permisit susurra tiones, neque diaboli consilia, aut injectas sibi ejus cogitationes. Ideoque impleta est de illo Scriptura Aures tuæ non sunt inclinatæ verbis inanibus. Et hæc verba multo magis illum effecerunt bonitati Christi subditum, et:hymiama suavissimum. Ori quoque suo imposuit seras, nec dimisit illud stulti tiæ vacare verbis. Et manus suas ordinavit ad ope randum sine tyrannide opera optima cum miseri cordia et veritate. Et pedes non cucurrerunt ad effusionem sanguinis, sed diligenter properarunt ad Domini verba: Qui angariaverit te unum milliare, ambula cum illo duo "1. Et ventrem et peclus suum custodivit, ne mediantibus illis incideret super ter ram, tanquam draco qui serpit super terram, super ventrem et pectus suum. Et hæc est, fratres, ratio religiosi. Illi vero qui religiosi non sunt, sed dilu culo properant ad potum siceræ, de illis audiamus dictum prophetæ dicentis: Comburuntur sua ebrie tate ex vino, et oeulos suos dant ad præbendos mutuo calices, el comedunt hædos de grege ovium, et vitulos pingues de armento boum, et lasciviunt in stratis mol libus, et in omni quod materiali est consentaneum “. Existimant tamen isti se sapientes esse, cum sint hostes et dracones; nam draco eorum est magister; et projecerunt ventres suos et pectora sua super terram, putantes se prudentes esse, et Scripturæ peri les quam inique docent, cum sint pectora draconis. Sciatis itaque, filioli mei, bos quos indicat pro pheta, esse verarum scientiarum et rectæ fidei trans gressores, introducendo alienas professiones in for tem, ac stabili fidei adversando sua instabili atque mendaci fide, asserentes Creatorem omnium esse creatum, ignorantes Deum omnia condidisse suo Verbo, sicuti testatus est Joannes evangelista, di cens de illo: In principio erat Verbum, et Verbum erat apud Deum, et Deus est Verbum. Omnia per ipsum facta sunt, et sine ipso factum es: nihil *. Cum igitur sit confirmatum, omnia per ipsum facta esse, cœlestia et terrestria, visibilia et invisibilia, sicuti testificatur fides verax: qua ratione audent isti dicere de iHo, quod post unionem sit ut unus creaturarum, eo quod corpus Christi sit creatum? Hisane sunt, qui pectus cordis sui sub pectore dra conis incluserunt, sicuti prædixit propheta de illis, quod draco scilicet eorum pectora premit et ventres. At qui erexerunt intellectus suos, filioli mei, e terra, suspicientes cœlum ubi sedet Christus a dextra Dei, et facti sunt extra ventrem et concupiscentias; Dominus noster Jesus suscipit eos, et offeret Patri suo tanquam pretiosa quædam ac optima. Quibus cognitis, dilectissimi mei, oportet, ut unusquisque Pari quoque ratione Ezechiel cum quatuor vidis set animalia, quatuor habentia facies, et totas glo riam Dei indicantes, non fuit id in civitate neque oppido, sed extra in agro dixerat enim illi Deus Egredere in agrum, et ibi videbis gloriam meam " In summa quidem hæ visiones et manifestationes nequaquam sanctis factæ sunt, nisi in montibus et solitudinibus. Apostolus autem Paulus locutus quo que est de his sanctis eorumque venerabili instituto in Epistola ad Hebræos sic dicens: Utique errabanı isti in montibus, et desertis, et vallibus, et speluncis, el fissuris terræ ". Similiter etiam cognoscens pro pheta solitudinem Deo placere, dixit: Bonum est hominem portare jugum Domini a pueritia, et sedere solum; et ait etiam psaltes David: Solus manebo, donec transeat iniquitas ". Jeremias etiam propheta, cum optime novisset perturbationes turbarum magnam afferre molestiam iis qui Deo placere cu piunt, dicere non abstinuit: Quis dabit mihi domi cilium in deserto, ut rejiciam a me populum hunc, el pergam, et tonge sim ab illo 58? Cognoscite itaque, filioli mei, virtutem solitudinis: siquidem Dominus Doster crebra sua solitudine instituit nobis firmamı spem dilectionis solitudinis, sicuti ait David pro pheta: Tu, Domine, habitare me fecisti in spe secu rus". Elias quoque propheta spiritualem meruit cibum et alimentum ab angelis; quod tamen non fuit in medio turbarum neque in civitate aut oppi« **Ezech. II, 23 St Matth. v, 41. 52 Amos vi, 4-6. ** Joan. 1, 3. 27, 28. " Psal. LVI, 2. 56 Jerem. ix, 2. "Psal. iv, 10. "Ilebr. x1, 38. 8 Thren. III,

PATRES ÆGYPT|| SÆCUli iv. do, sed tantum in deserto. Omnia quidem quæ ac- ut illo vos exuat: quippe qui optime novit contra | ciderunt sanctis, ex his et similibus ad nostram vos minime prævalere posse, quandiu est vobiscum eruditionem scripta sunt, ut imitemur eos qui di bic ignis. lexerunt solitudinem, quæ nos conducere valet ad Dominum: quod est magna consolatio, hominem que perfectum efficit. Quam sane cum quidam di lexissent ex tota sua virtute et ex toto suo esse, adepti sunt gloriam et lumen, plus quam illi qui incolunt civitates et oppida. Quare satagite, Blioli mei dilectissimi, mihi in Domino, stabiliri in illa ut par est, ut vos ad Dei conducat visionem, quæ est ipsa spiritualis speculatio, per gratiam Domini no stri et Dei nostri, et vivificantis animas nostras et corpora nostra, Jesu Christi, Verbi æterni, cui laus in æternum. Amen. Dixit Quare obsistite illi, et cognoscite illius (phenta smata, quoniam sub dulcedine suam abscondit anɔa ritudinem, ne appareat, effingitque vobis varia ae pulchra simulacra, quæ profecto non sic se habent, ut inclinet ad se corda vestra calliditate verum imi tante: et hæc quidem est ørs ipsius semper, adver sari videlicet tota sua virtute omnibus auimabus Deo bene inservientibus. Nec non multas ac varias passiones animæ injicit, ad exstinguendum ignem ¡llum quo virtus subsistit: præcipue quidem corporis requie, eique annexis. Si vero animadverterit, quod ili minime obtemperetur, neque ejus recipiatur negotium in quoquam, alias adducit calliditates sub facie justitiæ, apparetque in similitudine angeli lucis, ut ait Paulus apostolus ", et alia his majora, ad inclinandum cor nostrum ad se. Si autem vide rit eos sibi ab his cavere, et minime ea suscipere, nec ei obedire penitus penitusque, tunc recedit ab illis confusus, et tum habitabit in illis Spiritus Dei. Cum autem habitaverit in illis Spiritus Dei, re quiescere eos faciet in omnibus eorum operibus, et dulcis redditur illis portatio jugi Dei, sicuti scriptam est in Evangelio: Portate jugum meum super vos Et efficiuntur penitus indefessi, tam in exercendis virtutibus, quam in ministrando et in vigiliis no turnis; neque irascentur humanas ob injurias, nec omnino hominem timebunt aut bestiam aut charitatem aut genios: quandoquidem gaudium Domini cum illis est noctu diuque, et auget illo rum intellectus, et alit eos. Siquidem hoc gaudio anima semper crescit et præparatur, et eo ascendit in cœlum; quemadmodum corporis subsistentia et stabilitas est mediante pane et aqua, sive his simi libus a principio usque ad finem ejus. Videmus enim puerum incrementum suscipere lacte matris, tum esca humida, tandem quocunque quod illi in dies occurrit; et corroboratur, et audacius cor illius in hostes sibi obsistentes efficitur. Si autem corri pitur morbo aliquo, impediturque ne alatur; tum prævalent adversus eum hostes omnibus ex parti bus, et vincunt illum; nec poterit consequi sanita tem a morbo aut vincere hostes, nisi consuetudine et cura medici. Sic hominis anima, nisi Dei gau dium illi insit, infirmabitur, et mala in vulnera in cidit. Si vero quærere conabitur hominem aliquem Dei ministrum spiritualis peritum medicinæ, illique adhærebit; is illam primum sanabit a passionibua, iterumque resurget, eamque Dei causa erudiet, et obtinebit gaudium illud quod est illius alimentum; tum vero hostibus obsistere poterit qui sunt spiri tus mali, eosque superabit et conculcabit corum consilia, et gaudio perficietur. Scitote, Glioli mei dilectissimi, quod ab initio, quando anima a præcepto declinavit, exorta est inobedientia; mediante qua inobedientia omnes animæ ad inferos ire cœperunt, sicut dixit Aposto lus: Quod per primum Adam fuit mors ". Quare miseratione motus est Deus Verbum, et incarnatus est ex nobis mysterio incomprehensibili, et imple vit omnem dispensationem nostræ salutis, et descen dit ad inferos, et captivos illos fecit; et reduxit inde omnes animas ibi detentas, eripiens eas a potestate diaboli usque ad diem tremendum judicii; et ascendere fecit eas, quia sponte obtemperaverunt et obedierunt, feceruntque præcepta divina, ad cœ lum ubi est paradisus. Erat autem causa eorum ascensionis ad cœlum ignis invisibilis, qui est calor bonorum operum, qui accensus est in cordibus eorum. Neque hæc vobis duntaxat plana facio; verum et cui similis sit hæc anima in qua habitavit Ignis Dei. Similis est avi duabus præditæ alis qui bus volat, et sursum per cœli aera elevatur. Etenim avi præ omnibus creaturis alæ peculiares sunt; alæ vero animæ Domino obsequentis sunt virtus ignis Dei, quibus ad cœlum sursum volare valet. Si au tem his caruerit alis, minime sursum elevari in aera poterit, cum sit illius ignis expers, similisque erit avi suis «poliata alis quæ volare nequit. Præ terea hominis anima assimilatur avi, cum calor causa sit ejus exsistentiæ in mundo; etenim nisi ova semper avis foverit, minime producerentur ab illis pulli viventes, quoniam eorum vita exsistere nequit nisi calore mediante. Hac autem de causa ait sacrum Evangelium: Hierusalem interfectrix prophetarnm, et lapidatrix missorum ad illam, quo ties volui congregare filios tuos, sicuti congregat avis pullos suos sub alis suis "¹? Cum autem, filioli mei, intellexeritis similitudinem animæ Deo addictæ et obsequentis, ad volucrem cujus exsistentia radix est calor, ne permittatis vos exui hujus ignis vir tute: etenim parata sunt vobis certamina multa a diabolo propter hunc ignem vobis a Deo concessum, * 1 Cor. xv, 21. * Matth. xxm, 37. Nunc itaque, dilectissimi mei, cum hoc cognove ritis, cavete a mali diaboli consiliis; nam venit in 62 || Cor. xi, 14. 63 Matth. XI,

figura veridici ad decipiendum et sedacendum. Cum res apparentibus artibus. Simile sane evenient his ob fiduciam sibi adscitam, et eo quod operantur secundum voluntatem cordis sui, sua implentes desidería, minime obtemperantes, neque obedientes suis patribus. Ilinc diabolus inducit eis has visiones et phantasmata, et operatur in illis superbiam cor dis, suggerens illis noctu somnia quæ verificabit eis diu, ut decipiantur. Nec hæc duntaxat; sed inducit eis etiam lumina noctu, ita ut illuminentur loca eorum et hujuscemodi quam plurima facit, nec non signa, quæ hic adducere non possumus neque singula exarare. Quæ quidem omnia operatur, ut æquo sint animo, (existimantes euin esse angelum Dei, et illum amplectantur. Cum autem illum susce perint hac ratione, illos præcipites agit ab eorum altitudine, sicuti diximus de casu illarum avium, propter spiritum superbiæ qui illis dominatus es'. Et ut sibi persuadeant se magnos et gloriosos effe clos esse in spiritu præ multis, curat, nec addunt suis obedire patribus; et impletur de illis scriptura, quod sint racemi florentes acerbi; et re vera im sunt quippe doctrina Patrum ardua illis effecta est, eo quod putarunt se jam omnia novisse. autem venerit ad vos in similitudine angeli Jucis, nolite illi credere aut obedire; siquidem fideles causis apparentibus aucupatur. Qui autem adhuc perfecti non sunt, ignorant has diaboli calliditates, et ea quæ illis perpetuo injicit; perfecti vero ea cognoscunt, quemadmodum ait Apostolus: Esca fortis perfectorum est, qui ordinarunt sensus suos; el vires suas et cognoverunt discretionem boni ac mali. Hos enim nequit hostis seducere: at fideles qui adhuc perfecti non sunt, sibique minime ca vent, sua decipiet suavi esca, quanquam suavis non sit, eosque trahet quemadmodum trahit piscem piscator esca obvelato bami cuspide: eaque de cauza piscis ignorat hamum esca obvelatum esse; hine accedit, et escam deglutit, et facile capitur cito. Quare intelligite hoc, quod si piscis novisset se ea esca capiendum esse, procul dubio illam fuge ret, et nequaquam ei accederet. Pari quidem ratio ne imperfectos fideles, ut diximus, aucupatur hostis, causis vero haud absimilibus, ut asserit Salomon sapiens Invenitur quidem via quæ recta esse pula tur; novissimum vero ejus conducit ad inferos "5. Scriptum etiam est in Amos propheta: Amos, quid facis hic? Qui respondit: Video rete instructumn ad capiendas volucres ". Notum autem est avem, ob timorem ne capiatur in terra, in aera elevari, et struere sibi habitaculum in altissimis locis ad re quiem et accubitum; et sic dormiens sine cura erit, cum nullus ad illam pervenire aut eam capere possit. Verumenimvero venatorem astute agere, et in eam machinari videmus, qui veniens sub loca ejus tendit ei rete, et escam ostendit, eamque ob cau sam descendere illam facit ab altitudine illa, eam qne aucupatur. Similiter facit diabolus, aucupans fideles imperfectos suis calliditatibus vero non absi milibus, quanquam tamen non ita sese habeant, et præcipites eos agit de illorum celsitudine. Hac ipsa ratione fecit, cum sese sub serpente celavit, et dixit Evæ: Si comederitis ab arbore, dii efficiemini, et aperientur oculi vestri «Evæ autem his auditis verbis inclinatum est cor ad illam, et putavit id verum esse, propterea quod de hoc non investigavit. At cum comediesel, et comedere præbuisset Adæ, evenit illis infelicitas illa magna, cecideruntque ambo e sua celsitudine. Similiter facit fidelibus imperfectis, dum distinguere nesciunt inter bonu et malum, sed sequuntar suas propensiones, et propria opinione et judicio sunt contenti, nec edi scere curant a suis patribus qui jam perfecti sunt, et distinxerunt inter bonum et malum; sed secuti sunt cordis sui desideria, existimantes se solos jam perfectionem obtinuisse ac benedictionem suorum patrum. Hi autem, filioli mei, similes sunt avibus illis quæ construxerunt nidos suos in aere, et de scenderunt in terram, et aucupati sunt eas venato ❤ Hebr. v, 14. «Prov. xvs, 25. " Amos VIII, 2. Vires suas. Proposita sua. Quare, filioli mei benedicti, intelligite quæ dixi vobis, videlicet quod minime proficere, aut satius augeri, aut perfici, vel scire distinguere inter bo num et malum valebitis, nisi obtemperaveritis vestris perfectis patribus. Etenim patres nostri sic fece runt, patribus suis obedientes, eorumque docu menta auscultantes; idcirco profecerunt, et creve runt, et doctores facti sunt, sicuti scriptum est in Sapientia filii Sirach: Discite a patribus vestris, qui didicerunt a patribus eorum **. Vos itaque, filioli mei, hos imitari oportet, qui suis obedierunt patri bus, iisque in omnibus obtemperarunt, quos omnia Dei ope patres edocuerunt quæ didicerant a patri bus suis, et ipsi ca docuerunt filios suos obedientes. Isaac namque obtemperavit Abrahæ, Jacob autein obedivit Isaac, et Joseph obedivit Jacob, et Elisæus obedivit Eliæ, et Paulus obedivit Ananiæ, et Timo theus obedivit Paulo; et hi ac similes suis obedie runt patribus, eorum implentes voluntates et obe dientiam in omnibus, et cognoverunt veritatem, et didicerunt justitiam, et novissime meruerunt Spi ritum sanctum; tumque protulerunt veritatem in omnibus, uti scriptum est in Ezechiele propheta Constitui ve rectorem domui Israel ". Itaque, dife ctissimi in Domino et recti corde, si proficere cupi tis, et satius augeri, et reddi imperturbabiles in cordibus vestris, et non illudi a diabolis in quoquam, obedite patribus vestris, eisque obtemperate, et non cadetis in æternum. Ego vero alia vos docebo opera, quæ hominem firmant ab initio usque ad finem; et sunt, ut diligat homo Deum ex tota ani ma sua, ex toto corde suo et ex tota mente sua, cique subjiciatur; et tunc dabit ei Deus virtutem Gen. 111, 5. 48 Eccli. vi, 11. Ezech. II,

ɩnagnam et gaudium; et dulcia ei redduntur omnia qui, inventa pretiosissima margarita, abiit, et veD opera Dei tanquam favus; nec non omnes corporis labores, et meditationes, et vigiliæ, et portatio jugi Dei fit ei levis et dulcis. Propter dilectionem autem Domini erga homines, immittit eis quædam illis adversantia, ne magnificentur, sed ut persistant in certamine, et accipiant incrementum, id est pro fortitudine gravitatem et infirmitatem, pro gaudio fnærorem, pro quiete et tranquillitate perturbatio nem, pro dulcedine amaritudinem, et alia plura ejusmodi eveniunt diligenti Deum; et propterea ma gis corroborabitur decertando contra ea, et vin cendo: quibus superatis, Spiritus sanctus erit cum illo in omnibus, ita ut quidquam mali omnino non timeat. Rogo autem Dominum meum, ut elargia tur vobis hanc gratiam ob vestram obedientiam, quam vobis servet. Cui cum Patre suo bono, et Spi ritu sancto, laus et honor ab omnibus rationalibus in æternum. Amen. Fitiis suis monachis. Dixit Scitote, filioli Spiritus sanctus semper ac per petuo spirat odorem suavissimum ac dulcissimum et lingua inexplicabilem, sicuti dicitur: Quis cogno Beit suavitatem Spiritus et ejus dulcedinem, nisi illi qui meruerunt ut inhabitaret in illis? Hoc au tem notum est, quod multi illum non meruerunt, quoniam spiritus poenitentiæ non inhabitat in ani mabus pœnitentium, nisi multos post labores. Cum autem inhabitaverit in illis, eos tradet Spiritui sancto, et inhabitabit in illis Spiritus sanctus. Vide mus enim, filioli mei, esse in hoc mundo multa his símilia; etenim lapis gemmæ non obtinetur nisi magno labore, nec reperitur in civitatibus aut oppi dis, sed in domibus regum duntaxat: similiter etiam Spiritus sanctus non habitabit in superba anima, sed in animabus humilium, quorum tota cogitatio in perfectione. sita est. Cum autem habi taverit in istis hic Spiritus, maximas agent Deo gratias multamque laudem; quoniam meruerunt Spiritum sanctum in illis habitare, sicuti meruit illum Levi, et egit Domino maximas gratias, dicens Benedicam te, Domine, qui edocuisti me Spiritu quem dedisti servis tuis. Dixit etiam: Benedictus es, Domine, qui dedisti sanctis tuis honorem omni bus divitiis præstantiorem: equidem non valeo Spi ritus divitiarum magnitudinem aspicere, quem elar gitus es sanctis tuis. Quem quidem Spiritum, filioli mei, quærentes sancti invenerunt; et est lapis ve rus, cujus meminit sacrosanctum Evangelium quod homo mercator quærebat gemmam pulchram, 70 Matth. xii, 45, 46. 71 ibid. 44. 7ª Luc. 1v, Potestatem cogendi nisi id illi permittatur a Spiritu sancto. Nulins dubito quin interpres hic minus recte sancti abbatis sententiam expresserit; quæ nimirum ita fortasse reddenda fuisset potestate tentandi aut similiter. Quod quidem suadere viden tur quæ mox sequuntur: Deinde eduxit illum Spi Lus, ut tentaretur a diabolo qui non valuit ad. versus eum. Excidit saue a recta sentiendi ratione didit omnia sua, et emit illam. Scriptum etiam est, quod cum thesaurus esset absconditus in agro, cum eum invenisset homo, abscondit illum, et lætus abiit, vendidit omnia sua, et emit agrum illum”. Simili. ter sancti, dilectissimi mei, in omnibus generatio nibus, cum hunc invenerint Spiritum, et babilave rit in illis, gratias egerunt Deo maximas. Qui qui dem nequaquam habitat nisi in animabus beatis bisque similibus, quibus aperit magna arcana, elar giens gaudium et requiem cordibus eorum in hoc mundo, faciens eorum noctem, sicut diem. Com autem plana vobis fecerim, filioli mei, quædam opera hujus sancti Spiritus, cupio etiam vobis quæ dam indicare certamina spiritus mali. Scitote ita que, quod discedens a vobis, facilem reddente Do mino viam meam, perveni ad meum domicilium, et permansi in mea solitudine extra turbas ope sancti Spiritus, clam, ac palam. Cuperem ut semper penes me essetis, ut vobis notum facerem quidquid mihi notum fecit Spiritus sanctus omni tempore (scriptum enim est: Divitiæ Domini opitulantur sa pienti), nec non contentiones quas postea infelix passus sum: quippe tentationes non impetunt va,ide nisi eos qui acceperunt Spiritum sanctum. Quando quidem accepto Spiritu, inducit eis diabolus ten!a tiones, permittente ipso Spiritu, cum diabolus nul lam habeat potestatem cogendi quempiam fidelium, ■isi id illi permittatur a Spiritu sancto Et Dominus noster cum accepisset ea quæ nostra sunt, factus est nobis exemplar, ut nos semper doceat cognoscere veritatem. Cum enim baptizatus fuisset, descendit Spiritus sanctus super illum, sic ut columba, deinde eduxit illum Spiritus in deser tum, ut tentaretur a diabolo; qui cum probasset illum omnibus suis tentationibus, non valuit adver sus eum, sicuti dicitur in Evangelio Lucæ de eo Cumque complevisset diabolus omnes tentatiores, dis cessit ab illo ad tempus ". Et reversus est Dominus Jesus in Galilæam virtute Spiritus. Ita omnes qui accipiunt Spiritum, et decertant et superant tenta tiones, corroborat Spiritus sanctus, dans illis vir tutem maximam, et exaltat illos, et custodit ab omnibus. Filioli mei dilectissimți, cuperem ut esse tis penes me, ut cognoscatis novissimam tentatio nem meam, quæ similis est tentationi Domini uostri Jesu Christi novissimæ, qui cum implevisset suam dispensationem dixit:. Pater, si possibile est, transeat a me calix iste; at non secundum voluntatem meam, sed secundum voluntatem tuam 13. Quod sane crat cum orationibus et precibus, non autem ob metum 13. 7 Matth. xxvi, 39. quisquis putarit, diabolum accipere aliquando po testatem cogendi quempiam fidelium. Fidelis Deus est, ait Apostolus (1 Cor. x, 13), qui non patietur vos tentari supra id quod potestis. Qua de re sanctus abbas plura superius in Orat. ad Monach. præci pue vero cap. 13 et 14. Eadem porro miñus recta vertendi ratione usus esse videtur interpřes superius in epist. 5, ut ad eum locum monuimus.

locis requiei; et qui etiam ei consors fit in con temptu, consors quoque erit illi in gloria. Siquidem qui patitur labores et opprobria et injurias et con temptum, ipse glorificabitur. Scriptum nanique est Filius bonus ipse hæreditabit labores et benedictio nes parentum suorum; filius vero malus hæredita bit maledictionem. Scitote etiam, filioli mei amabiles, quod postquam hanc scripsi vobis epistolam, cominovit me Spiri tus, ut scriberem vobis de seraphim quem vidit Ezechiel propheta”, qui est typus animarum ſide lium quæ decertant ad consequendam perfectionem. Habebat sex alas oculis refertas; habebat etiam fa cies quatuor, in quatuor partes aspicientes. Una facies similis erat faciei hominis, alia vero faciei tauri, et alia faciei leonis, et alia faciei aquilæ; et reliqua quorum meminit propheta, quæ per tempus vobis scribere non licet. Verum pauca vobis expo nam de horum sensu; cum vero ope Christi ad vos venero, exponam vobis reliqua labium ad labium, cun de his modo scribere non valeam. Sciatis ergo facies prima seraphim quæ est facies homi nis, designat fideles qui in mundo sunt operantes ea præcepta quæ sibi injuncta sunt; si quis autem horum ad habitum monasticum egressus fuerit, assimilatur tauri faciei, eo quod operatur et solli citus sit de præceptis monachatus; nam agit et decertat sensibile certamen. Quod si congregationis ordines consummaverit, et egressus fuerit habitare solitudinem, et segregatus fuerit ad oppugnandos invisibiles dæmones; jam hic assimilatus est faciei leonis, qui est rex ferarum silvestrium. Cum autem superaverit hostes invisibiles, et passionibus domi natus fuerit easque sibi subjecerit, elevabitur Spi ritu sancto, et videbit divinas visiones, et assimi labitur faciei aquilæ, et implebitur de illo Scriptura Renovabitur juventus tua sicut aquilæ”. Et tunc intellectus illius discernet quæcunque sibi obvenire possunt sex ex partibus, et assimilabitur sex illis alis oculorum refertis; et fiet seraphim spiritualis, et hæreditabit æternam hæreditatem, eo quod ob temperaverit patribus suis spiritualibus. aut timorem aut impotentiam ullam, sed ut doceat Christo, ei obediendo, illi quoque particeps erit in nos, sicuti ejus primæ tentationes erant ad docu mentum nostrum; nam sponte venit ab alto, quod tamen non reliquit et habitavit super terram, et assumpsit nostram similitudinem, ut nos ipsa redi meret, mediantibus iis quas operatus est per eam, dispensationibus; et mortuus est pro nobis, et se pultus, et resurrexit, et liberavit captivos infero rum, ascenditque ad superiora cœlorum ubi prius erat. Videte itaque, filioli mei, dilectionem Dei Verbi, qui nos eduxit de fovea inferorum ad su periora cœlorum: nam cœlum superius aliud est a cœlo visibili, et cœlum visibile aliud est ab aere, qui est ventus bic flans sua levitate; spatium au tem aeris aliud est ab hac crassa terra, in qua modo sumus et brevi ex illa migrabimus. Sciatis autem, operationes cœli alias esse ab operationibus terræ aliamque esse regionem, hac terra graviorem, ar duam valde ac tenebrosam, nihilque esse in ea luminis neque requiei, et vocatur infernum. Tenta tio autem, filioli mei, quæ nuper mihi accidit parum abfuit, quin me ad hoc idem infernum perduxisset quippe bonorum hostes in illud me projicere volue runt ingenti sua calliditate. Et pro his fuerunt mei labores, et certamina, et angustiæ, et perturbatio nes. At infelix gratias ago Deo meo, et laudes illi offero, cui servivi toto corde meo a pueritia mea usque nunc, eique obedivi, cum me non deseruiz set, sed auxiliatus est mihi, et eripuit me a true bris inimicorum, et iterum restituit me in pristinam celsitudinem meam, sicut redemit Adam et filios suos bonos, reduxitque illos ad pristinum eorum ordinem. Scriptum enim est: Ascendit in altum, et captivam duxit captivitatem, et dedit hominibus dona 7. Notum præterea vobis facio quod mea po strema tentatio similis fuit tentationi Josephi po stremæ; siquidem Joseph beatus ac justus, cuin tentaretur multitudine tentationum, non est pertur batus; nuperrime vero cum in carcerem fuisset de trusus qui est similitudo inferni, perturbatus est hac tentatione. Dominus autem noster sua clementia cum vidisset pulchritudinem ejus certaminis et pa tientiæ, dedit illi magnum honorem, et constituit illum regem, nec amplius tentatus est. Vere quidem, ſilioli mei amabiles, non abscondo a vobis mensu ram tentationis in qua versabar, et ex qua liberavit me Dominus meus; et certus quidem sum, quod hoc sim consecutus vestris orationibus, et precibus, et memoria vestra qua me prosequimini. Etenim satis laboris mecum pertulistis; et certe dabit vo bis Dominus spiritum salutis, quemadmodum dedit meæ paupertati. Dixit enim discipulis suis: Vobis autem qui sustinuistis mecum in tentationibus meis, dispono, sicut pollicitus est Pater meus, regnum, ul edatis et bibatis super mensam meam in regno meo”. Quare percipite, filioli mei, sensum horum verbo rum; quod videlicet quicunque particeps fit Domino Ego autem scio, filioli mei, quod nos omnes jam accepimus virtutem a Domino, quia obedivimus patribus nostris, eorunique accepimus benedictio nem. Vos quoque propter vestram obedientiam et ministerium, accipietis ministerium a Domino el hæreditabitis benedictionem patrum vestrorum. Dico quidem vobis, quod semper vestri memor sim, et video vos in spiritu, tanquam parens pia atque misericors filios suos parvulos. Sæpe quidem vole bat Dominus meus quiescere me facero a laboribus corporis hujus, et assumere animam meam ad se; sed cum requiescat in vobis Spiritus Domini, reli quit spiritum meum in corpore ejus ad educandum vos, diceus ei: Utique optima es parens et educa 77 Psal. cit, 5. Psal. LXVII, 19. 78 Luc. xx, 29, 30. 76 Ezech. 1, sqq.

trix bona; propterea reliqui te, ut optime educares minum contemnatis: hujus quippe radix est super filios tuos. Et nunc, ffoli mei benedicti novissima benedictione, en liber meus ad vos et benedictio quare servate illum, cum sit vera hæreditas, et hæ reditatio patrum spiritualium, qui minime filiis suis aurum vel argentum aut his similia hæreditandum relinquunt; sed veram hæreditatem. Parentes nam que corporales sunt, qui hæreditandum relinquunt filiis suis aurum et argentum et his similia. Quare videte patriarchas, qui auro et argento aliisque corporalibus divitiis amuebant, nec tamen mentio ulla fit, quod horum quisquam filiis suis illarum meminerit; siquidem temporalia sunt et transitura. Sed hæreditandum reliquerunt illis benedictionem illam veram, in æternum duraturam, quæ parit requien cœlestem; et ipsa est, quæ manebit cum homine in æternum. Quamobrem scitote quod hæc benedictio quam dedit vobis pater vester, par sit illi benedictioni paternæ. Salutem in Domino, et Spiritum veritatis concedat vobis Dominus noster, donec discedatis ab hoc mundo transituro, et hæ reditetis mundum illum duraturum, intercessione omnium patrum nostrorum. Et laus, et gloria Trinitati sanctissimæ, Dominæ sæculorum in æternum. Amen. Filio suo Bebnudo. Dixit bia, quæ hominibus iram induxit. Et idcirco dixit Isaias propheta: Ecce dies Domini Sabaoth veniet super omnes superbos corde, et illusores 83. Videte itaque, dilectissimi mei, magnitudinem mæroris hujus qui superbis eventurus est. Quare nos opor tet, ut lugeamus super nosmetipsos cordis ardore et mœstitia; nam multos vidi monachos et virgines in hanc arduam cecidisse passionem ob eorum fal sain existimationem, dicentes de semetipsis: Uti que nos aliquid magni sumus, et nullus nobis comparabitur. Vere autem dico vobis, dilectissimi, nihil esse in his nisi superbiam et contemptum erga homines, et odium, et pessimam æmulationem, et contentionem, quia pœnitentiant agere et ex toto corde resipiscere renuunt; et hac sane atque simi lia nequaquam his permittunt discernere inter bo num et malum, et inter dulcedinem et amaritudi nem. Quandoquidem spiritus mali in aere consisten tes lugere eos faciunt tempore ridendi, et ridere tempore lugendi; et impleta est de illis Scriptura Maledičtus est qui facit bonum malum, et malum bonum, et qui facit amarum dulce, et dulce ania rum ". Hos quidem oportebat obtemperare sancto Joanni dicenti: Nolite credere omni spiritui; sed probate spiritus, num sint a Deo **. Nobis autem opus est super hos lugere, qui per sistunt in his memoratis malis omni tempore vitæ suæ, eaque diligunt plus quam diligunt escam ne cessariam, et audire contemnunt documenta Dei viventis, amplexantes ea mala documenta quæ sunt impiorum spirituum. Quæ quidem Dei documenta sunt, puritas, pax perpetua sine mutabilitate plena misericordiæ, et reliquorum optimorum fru ctuum verorum, quorum consuminatio est bene dictio. Satagite itaque, dilectissimi, hæc Spiritus documenta consequi quibus animæ nostræ vivifi cantur, iisque mediantibus suscipimus Dominum in nobismetipsis; ea quippe sunt via secura, în qua nullus reperitur latro sive quidquam mali. Et sciatis quod sine puritate corporis et cordis nemo valeat esse perfectus coram Deo, secundum quod scriptum est in sacrosancto Evangelio: Beati mundo corde, quoniam ipsi Deum videbunt *. Perfectio enim ori Dilectissime mihi venerande in Domino Bebnude, pax tibi. Ante omnia Dominum deprecor pro salute omnium animarum tibi obedientium, et pro tua quoque salute, et laborantium tecum in nomine Domini, et omnium ambulantium tecum in pace propter Dominum nostrum Jesum Christum. Isti enim requiescere faciunt animas patrum suorum, quos Dominus noster Jesus Christus requiescere faciat in regno cœlorum. Hoc autem sciatis omnes, quod quicunque facit quiescere aliquem ex servis Domini, quamvis calice aquæ duntaxat, merces il lius non deperditur, sicuti sacratissimo ore suo ait Dominus noster: Quicunque polum dederit uni ex minimis istis calicis aquæ frigidæ tantum in no mine discipuli, amen dico vobis non perdet mercedem sxam 78; et ait etiam de illis, qui contristant disci pulorum spiritus et scandalizant sua malitia: Qui autem scandalizaverit unum de pusillis istis qui in me credunt, magis expedit ei, ut suspendatur in tur ex puritate cordis; in cordibus quippe duplex collo ejus lapis molæ, et demergatur in mare dixit etiam: Mensura qua mensurabitis, mensurabi tur vobis **. Quare percipite, dilectissimi mei, quod Dominus nihil eorum quæ super terram sunt, diligit præ discipulis suis et facientibus voluntatem suain, et deperdit qui eos contemnunt. Etenim quidquid facit homo servis Dei, illi facit, sive bonum sive malum id sit. Dixit euim: Qui suscipit vos, suscipit me; et etiam: Quod non feceritis uni ex minimis istis, neque mihi feceritis 8. "; el Quare, dilectissimi mei, cavete, ne quempiam ho incst species, scilicet bonum naturale, et malam præter naturam, quod parit passiones animæ, quæ sunt susurratio, invidia, illusio et reliqua mala. Bonum vero parit cognitionem Dei, et sanitatem animæ ab omnibus passionibus. Quare dixit Da vid: Anima, benedic Dominum sanantem omnes tuasi passiones 87. Si autem studet homo, dilectissimi mei, eradicare malum, et confidit in Domino cum rectitudine, et effugit omnia mala, luctu, et mœsti tia, et suspiriis, et jejunio, et vigiliis, et mansuetu dine, et multis ad Deum precibus; Dominus sua 8º Matth. vu, 2; Marc. iv, 24; Luc. vi, 58. 81 1:a. a. v, 20. 8 Joan. IV, 1. 86 Matth. v, 8. ** Matth. x, 42. 79 Matth. xv, 6. ** Matth. xxv, 45. 8ª Isa. 11, 12. 81 Matth. x, 40. 87 Psal. cu, 3.

bonitate illi opitulabitur, et ab omnibus animæ Et dicit ilus etiam: Recedite a me, małedicu, ir ignem æternum ", ubi est fletus et stridor dentium ** Nunc itaque, dilectissimi mei, non alia de causa hanc scripsi vobis epistolam, nisi propter deside rium salutis vestræ, ut sitis liberi, et fideles, et sponsa pura Christo; ipse namque est sponsus omnium animarum sanctarum, ut ait Paulus apo stolus: Despondi enim vos uni viro primogenitam castam, ut exhiberem vos Christo”. Equidem scio multa jam vobis evenisse certamina, dilectissimi mei, que ope Domini nostri qui vos direxit, devi tastis singula; quippe verax Deus est, et ipse vos omnesque qui sibi ministrant, confortat ne incidatis in ea quæ ferre non valetis. Percipite igitur, filioli mei, vim tentationum quæ vobis evenerant, et ma passionibus eum vindicabit, quemadmodum dixit David: Judica me, quoniam in humilibus ambulavi, et in Domino confisus sum et non timebo 88. Et quemadmodum vobis notum feci, dilectissimi mei, quod his operibus sit sanitas animæ a passionibus; notum quoque vobis facio, quod multi persistentes longo temporis intervallo in monachatu et virgini tate, non didicerunt doctrinam puram, quia negli gentes documenta patrum suorum amplexati sunt concupiscentias cordis sui; et idcirco prævaluerunt adversus eos mali genii et rebelles latrones qui sunt in aere, jaculantes in ¡Hos absconditas sagittas noctu diuque, ita ut in nullo eos quiescere sinant loco, nec non occupant corda eorum superbia, et inani gloria, et impia æmulatione, et susurratione, gnitudinem honorum qui vobis dati sunt a Deo earumn et ira, et excandescentia, et contentione aliisque passionibus quam plurimis. Hæc enim et similia perpetrant dæmones nostram intendentes mortem, uon quidem vitam. Hæc sane vorba, quæ vobis nota feci, dilectissimi mei, non mea quidem sunt, sed eorum quoquo me minit Jacobus apostolus dicens: Si insit in vobis æmulatio amara, el schismala sint in cordibus vestris, nolite gloriari et mendaces esse adversus veritatem; non est enim ista sapientia de sursum descendens sed terrena, animalis, diabolica ***. Scriptum etiam est in Epistola Joannis apostoli: Qui facit peccatum, ex diabolo est ". Cum itaque cognovissetis, dilectis simi mei, quod qui permanent in his operibus, non sit Domini opus in illis, verum compotes sunt dia bolicorum documentorum, et cum diabolis reputan tur, quamobrem lugeamus nosnietipsos; hoc nam que tempus in quo sumus, est mœrendi. Agnoscamus quoque mensuram donorum Spiritus sancti, et cla Înemus cum dicente: Venite, adoremus, et procida mus, el ploremus ante eum qui fecit nos; et diea mus etiam dictum ejus: Salva me, Domine, quo niam defecit sanctus, et diminuta est veritas a filiis hominum; et locutus est unusquisque in proximum suum labiis dolosis, et corde fraudulento:. Propter quæ autem verba et quæ sequuntur, nobis Dere operæ pretium est, quoniam dixit: Dominus disper det omnia labia dolosa, et linguas elatas”. Sciatis autem, filioli mei, hos esse qui reputantur cum quinque virginibus stultis, quoniam transegerunt omne tempus suum cum stultitia, et non cohibuerunt linguas suas, neque mundarunt oculos suos et cor pora sua a concupiscentiis, neque corda sua ab immunditiis aliisque fletu dignis, cum immunda sint; contentique erant vestitu laneo duntaxat, qui est habitus virginitatis tantummodo: quapropter cœlesti carebant delectatione ad lugendos sernel ipsos et suas accendendas lampades; propterea non aperuit illis Sponsus, sed ait illis sicuti ait stultis virginibus: Amen dico vobis, non cognosco vos”. lau causa, et constantes resistite venturis quoque. Et enim aurum igne multoties probatur, ut potiori pro batione electum appareat. Similiter Dominus noster sua bonitate hominem probat multis tentationibus, et experitur illum, atque liquat illis mediantibus tanquam aurum purissimum, et edocet illum certa mina cordis; ita ut non revertatur amplius cogitare aut meminisse multitudinis injuriarum et contem ptus quos illi intulerunt homines, vacuusque erit timore diaboli; sed humilietur coram Deo, et con fidat in illum, sitque semper ad bonum paratus co ram Deo, quemadmodum dixit David propheta Cor meum paratum, Deus, cor meum paratum; debo, el psallam in glorificatione mea”. Sciatis ergo hoc, quod absque dubio a quibusdam probabimini fratribus, opprobriis et injuriis, et contemnemini a consortibus vestris. Cum autem hæc vobis evene rint, persistite, et nolite timere, neque niœrere; verum gratias agite Domino pro omnibus his, quo niam sine illo nihil horum vobis accidit, quia cer tamina necesse est evenire servis Domini; nam quicunque non probatur a bonitate Dei tentationi bus, et laboribus, et mœroribus, et calamitatibus, donec ediscat rationem obtinendi patientiæ et boni, eerte non accipiet ab illo honorem. Nunc itaque, dilectissimi mei, sustinete labores et mœrores qui vobis eveniunt; et gratias Domino agile magna humilitate, ut videatis lætitiam labo Drum vestrorum, sicut beata Susanna fortissima in bello, quæ prævaluit adversus. concupiscentiam il lorum duorum senum adversantium legi, qui testati sunt contra eam falsum, intuleruntque ei multos labores; et propter ejus patientiam et constantiaın exaltavit illam Deus in fine sui certaminis, et humi liavit hostes illius. Et sicut Thecla spiritu etiam fortissima, quæ minime parentum illatas sibi timait injurias, neque ignem etiam, neque carnificem, ne que feroces feras. Tandem vero elargitus est ei Deus lætitiam cordis, et suorum præmia laborum; fortitudo enim ejus fidei in Deum, exstinxit ignem 88 Psal. XXV, 1. 88° Jac. 11, 44, 15. " I Joan. 111, 8. P Psal. xcv, 6. "Psal. x1, 2, 3. * Matth. xxv, 12. ** ibid. 41. ** Matth. vi, 12. Đồ || Cor. X3, 2. Psil. CVI, ** ibid.

ardentem, et obseravit ora leonum ferocium, et hu- tres, invicem parcite, ut parcat vobis Dominus. miliati sunt ei universi illius hostes. Et sicut Joseph humilis coram Deo et hominibus; quem, cum in vidissent ei fratres sui, et odio illum habuissent, volentes illius effundere sanguinem ob invidiam, propter honorem ei a patre delatum, servavit di vinum auxilium a nece; sed ei invidia dominati sunt, et elevaverunt in illum manus suas, et demum in servum vendiderunt. Insuper mulier sui domini cui inserviebat, permultos intulit illi labores, ita quidem ut in carcerem fuerit injectus. Erat namque continens, mansuetus, purissimus, immaculatus anima et corpore, nec timuit (Deo ei favente ) omnes illas ærunas, sed sustinuit, et conûisus est in Domino; et novissime exaltavit illum Deus, con stituens illum principem super Ægyptum et super omnes ejus regiones. Omnes vero fratres ejus qui ei inviderant, subjecit Dominus sub pedibus ejus. Hi autem memorati et eis similes, dilectissimi mei, nequaquam obtinuerunt honorem a Deo initio sui certaminis et belli, sed postquam probavit eos, et liquavit calamitatibus et laboribus, et erudivit eos quomodo instarent in prælia. Tunc vere, cum vi disset eos, calamitates et labores sustinuisse, et in Domino esse confisos, dedit eis honorem suæ divi nitatis, depresseruntque osores suos sub plantis pe dum suorum. Etenim id inculcat, dicens: Dimittite, et dimittetur vobis”. Si autem quis vestrum calumniam patitur, suscipiat id cum gaudio, et omnia sua tradat Do mino, qui justus est judex et remunerator. Qui vero proximo intulerit calumniam, festinet et humiliet semetipsum coram Domino, et supplicet proximo suo, ut parcat ei Dominus. Neç permittatis, di lectissimi mei, solem occidere super iram vestram, sicut nos docuit Scriptura '; sed eradicate ex cor dibus vestris omnes malas cogitationes quibus an gimini vel in vos invicem cogitatis, ut dissolvantur inimicitiæ quarum radix odium est et invidia quæ duæ passiones pessimæ quidem sunt, et Deo ac hominibus detestabiles; nec consentaneum est, ut sint in ullo fidelium aut Dei servorum penitus. Quamobrem, dilectissimi mei, si hæc inter vos olim consummata sunt, ex nunc cavete, ne exstent inter vos, nec ea vobis dominari permittatis. Scia tis etiam quod dies vitæ nostræ paucissimi sint; in illis tamen ad Dominum a nostris peccatis resipi scendum nobis est, ne apprehendat nos transmif gratio hinc illuc, nobis inopinantibus, cum huc re verti nequaquam poterimus. Videmus enim trans migrantes ad nos non reverti; nos quoque mi nime eorum exspectamus reditum, sed illos sequi exspectamus: quod sane sancitum est omnibus bo minibus hujus mundi, ab initio usque ad consum mationem. Quare, dilectissimi mei, oportet, nt nemo nostrum suæ stultitiæ copia glorietur, et dicat: Prævalui adversus socium meum, nec ei parcam. Sciat enim hoc dicens et cogitans, quod tradidit morti fortitudinem in animam suam tan tum; et erit hæreditas illius, locus fletus et stri doris dentium, et vermium non dormientium, et inexstinguibilis ignis. Ego autem, dilectissimi mei, dum recordor horum certaminis et præmiorum, jubilat gaudio et lætitia spiritus meus, et pro vobis suppliciter deprecor. Per manete ergo in patientia, et non infirmentur corda vestra in vestris calamitatibus; sed gratias agite pro illis, ut præmium ſeratis pro eis a Domino. Hos quidem sermones scripsi vobis, fratres mei, et omnibus invocantibus nomen Domini, ut sit vobis omnibus pax, et veritas, et charitas Dei, et dilectio ad invicem; et ne sint inter vos contentio, vel su surratio, aut malæ cogitationes, aut seditio, aut mutua pugna, aut contradictio, aut mala æmulatio, aut inobedientia, aut superbia, aut injuriæ in ho mines, aut irrisio, aut adulterium, aut inanis glo riæ amor, aut odiuín, aut concupiscentia pulchre rum vestimentorum corporis, aut mutuæ inimicitiæ. Infelicitas autem mea supplex vos deprecatur, ut nihil harum actionum sinatis inter vos in loco ve stræ habitationis. Nam in quacunque congregatione hæ exstant actiones, inhabitat ibi ira Domini. Et sciatis, fratres, quod vita nostra in hoc mundo brevissima est; ideo de illa satagite, et nolite ne gligentes esse, ne incidat vestra transmigratio ab hac vita invicem irascentibus, ac propterea homi cidis adnumeremini secundum Scripturam: Qui odio habet fratrem suum, homicida est ". Quæ qui dem dicta ac præcepta non ad monachos duntaxat et virgines spectant, sed et ad omnes fideles qui nobiscum communicant in Ecclesia Domini nostri Jesu Cbristi universali apostolica. Nunc itaque, fra Luc. VI, 37. * 1 Joan. 111, 15. His itaque a nobis cognitis, dilectissimi mei, de certemus dum sumus in hoc corpore, et animarum nostrarum vulneribus medeamur, antequam nos tempus effugiat. Et sint hæc dicta fixa in intellecti bus nostris, et ea exsequamur ante separationem animarum nostrarum e corporibus nostris. Siqui dem Dominus noster judex justus mittet ministros suos, et apprehendent animam, et separabunt il lam a domo hac lutea. Quicunque autem com prehenduntur tunc suæ salutis immemores, reser vabuntur in tenebris exterioribus ad tremendum il lum diem, et exibit in illos amara illa sententia; et tradentur tortoribus immisericordibus, et carcerum præfectis quibus nulla inest pietas) destinatis custodiæ illius ignis pleni vermium qui non dor miunt, nec non tenebrarum exteriorum et man sionum frigoris plenarum et algoris. Qui autem his crudelibus tradentur, projicientur in ea loca a Deo remotissima, ut vindictam sumant de illis. Tunc mugient fletu et clamoribus et ploratu al que ululatu, nec eos exaudient aut miserebuntur, Ephes. iv,

cam misericordia jam recesserit ab illis in æternum. cium impiis illis, videre permisit; neque etiam Immisericordes namque et ipsi exstiterunt in vita sua, famelicum non cibantes, sitientem non potan tes, peregrinum non suscipientes, nudum non ve stientes, infirmum non invisentes, carcere detentum non visitantes: idcirco consecuti sunt remunera tionem sine misericordia. Insuper peccatis, et dolis, et inobedientia erga præceptores et erudientes pa tres cumulati erant; nec pœnitentiam egerunt una die, nec sibi elegerunt præceptorem qui pro illis rogaret, nec gratias pro concessis sibi divitiis ege runt, dimiseruntque a se hic cognitionem Domini quare ipse quoque ignorabit illos ibi, et tradet eos immisericordibus illis, ut de eis ulciscantur eo cruciatu cujus non est finis: instar servi illius qui non est misertus conservo, dimittendo ei centum denarios, qui pauci sunt in comparatione myria dum qui el dimissi sunt; et instar servi impotentis pigri, qui sepelivit argentum domini sui: et instar illius qui non est inventus cum veste nuptiali; et instar servi contemnentis mandatum domini sui, et edentis et bibentis cum ebriis, nec miserantis conservis. Qui quidem omnes ideo traditi sunt cruciatibus et immisericordibus, quoniam immise ricordes erant, sicut scriptum est, quod judicium misericordia abutentis erit immisericordia. Itaque, dilectissimi mei, ego infelix ob ingentem ingam erga vos pietatem satis superque vos depre cor, ut evigilemus, dum sumus in boc corpore, et fleamus nosmetipsos, et deploremus ex toto corde nostro noctu diuque, ut eripiamur ab amaro cru ciatu et a ſletu et ploratu et mœstitia, quæ non per transibunt; et caveamus ingredi per januam latamı et viam facilem quæ conducit ad perditionem, et multi sunt ambulantes per illam; sed ingrediamur per januam angustam et viam tristem et mœstam conducentem ad vitam, et pauci sunt ingredientes per illam. Qui autem per illam ingressi fuerint, veri operarii sunt, qui accipient mercedem suorum laborum cum gaudio, et hæreditabunt regnum. Qui ergo paratus est, dilectissimi mei, adesse, ne quæso negligat, ne transeat tempus; et non repe rietur qui emptori vendere velit. Sic enim accidit virginibus illis quinque stultis, cum non invenerunt quo emerent. Tunc exclamaverunt, et fleverunt dicentes: Domine, aperi nobis. Qui respondens ait illis: Amen dico vobis: Nescio vos *. Nec id eis alia de causa accidit, nisi propter pigritiam. Nam cum dominus domus surrexerit, et clauserit januam, nihil amplius proderit, uti scriptum est. Ego autem afferam vobis similitudinem hujus rei. Noe cum ingressus fuisset arcam ipse cum filiis suis et uxoribus filiorum suorum, et reliquis qui cum eo erant, et clausisset januaın arcæ propter aquas di Jovii quæ immissæ sunt super male operantes; Noe certe arcæ januam amplius non aperuit, nec filiis suis spectaculum illud terribile quod erat in judi * Matth. xxv, 11, 12. Psal. xxxm, 13-15. mali illi post clausam januam conscendere value runt cum justis; sed facti sunt cum hædis qui sunt ad sinístram, nec accedere potuerunt ad eos qui sunt ad dexteram; verum perditione deperditi sunt aqua diluvii ob suam pigritiam et inobedientiam. Etenim Noe spatio illorum centum annorum quibus arcam exstruxit, ad meliorem frugem eos revoca bat, verumtamen neque obediebant ei, neque au diebant, ideoque deperditi sunt. Nunc, dilectissimi mei, et mihi amabiles, de pace solliciti cum omni bus, rogo vos per gratiam Dei, ut obediatis mihi; tum ego quoque obediam vobis; et omnes obedia mus Domino dicenti per linguam Prophetæ: Quis est homo qui desiderat vitam, et cupit videre dies bonos? Cohibe linguam tuam a malo, et labia tua ne loquantur cum dolo. Declina a malo, et fac bo num; quære pacem, et sequere illam: et reliqua quæ hæc sequuntur. Et profecto ea sunt gaudia mea, et fratrum qui sunt penes me, ut nuntium habeamus de vestra christianitate; et quod pax Domini sit apud vos et penes vos; et quod ædificetis super illam diu no ctuque, ut flatis unus spiritus in una voluntate et in una fide et in una participatione et in una mensa, ut permaneat vobis pax. Ex quo autem per venit ad me epistola vestra, usque nunc mœstus sum corde propter exortum inter vos laborem cau sa imprudentiæ eorum, qui se segregare volunt et propriam facere voluntatem, cum adhuc sint in me dio. Deinceps ergo, dilectissimi mei, non sint hæc inter vos, sed perficite bonum domus pacis concor dia indecens quippe est dare suum bonum alteri loco, sed congregemini uno in loco, et perficite illud in pace, et concordia, et humilitate, et timore Dei, et precibus. Tunc enim consummabitur bonum domus Dei, et obtinebitis illud cum gaudio et læti tia. Deinde date infirmis et pauperibus, ut digni efficiamini secundo gaudio electo, quod est fides, et spes, et charitas, et humilitas, et timor, et discre tio, et religio, et pax, et contemplatio, et dilectio fratrum. Etenim quicunque hæc habuerit, ipse est indutus veste nuptiali, et ambulans in præceptis Spiritus. Vere quidem dico vobis, fratres, quod mo do non concessit mihi Dominus hanc facultatem hoc faciendi, quod est segregari a fratribus: ti mco enim illud facere a memetipso solo, sine vo luntate Domini. Quamobrem rogo vos, ut perma neatis in vestra humilitate et patientia, ut trans eant a vobis passiones: quippe hoc non est tempus banc petendi rem. Qui autem proficiet, et eo per veniet ut hoc consequatur, certus sum quod Domi nus meus id mihi revelabit, et adimplebit in illo suam bonam voluntatem. Si igitur in his permane bitis, pax erit vobis et locis vestris, et omnibus qui venient ad ea, et qui orabunt in eis in nomine Domini. lloc autem pro certo habete, quod qui

Deus, sed in suo tantum. Nunc ergo, cunque ambulaverit secundum voluntatem Del quæ ▲ autem, qui sunt diaboli et hominis, non lætalur dulcior est favo, omnibus referta gaudiis; ipsa opi tulabitur illi, et corroborabit, et retribuet animæ illius opera mirabilia, et præparabit omnes semitas Domino amabiles coram illo; nec poterit tunc ul lus inimicorum illi obsistere, eo quod ambulat in voluntate Domini. fratres dilectissimi cordi meo ama biles, inquirite vosmetipsos, et ampleetimini va. luntatem Dei, et obedite patri vestro; nam valde deprecor Deum pro vobis: neque relinquatis do. mum vestram sub specie bani quod vere non est bonum, et transferamini ad aliam, sed permaucie donec veniam ad vos ope Domini, et indicemu va bis, quod utile est; nam si id feceritis, contri stabitis cor meum, et vos quoque contristabimini. Equidem infelix ego, dilectissimi unei, puto esse in me cognitionem voluntatis Dei, plus quam in vobis, et cognosco directionem vestram, quare persistile in dilectione fratrum et gloria vestra, et perpendite At quicunque ambulat in sua voluntate, putans esse voluntatem Domini, minime illi Deus opem ſeret in quoquam, sed dæmonibus illum relinquet, qui habitabunt in corde ejus noctu diuque, et non sinent illum quidquam requiei nancisci; nam cor ejus obtenebrabitur, ac propterea nihil videbit lu minis, illumque impotentem efficient in omnibus rebus cum externis tum internis, eo quod gratia careat; et alia permulta ardua quidem et laboriosa voluntatem Dei. Hoc enim haud vile est, hominem illi inducent, quæ enarrare non valeo. Et multi sane decepti sunt hac de causa ob suam stultitiam alque imprudentiam, et illudebant fidelibus recte in medio ambulantibus. Sic accidit patri nostro primo Evæ obedienti ob suam imprudentiam; nam Eva decepta fuit sua im prudentia, immortalitatis et deificationis aviditate capta, cum sese celaverit diabolus sub specie ser pentis, et locutus sit cum illa, tanquam amicus di cens: Si comederitis ex hac arbore, critis dii, et non moriemini *. Quæ quidem cuin esset impru dens atque discretionis expers, statim atque audi vit divinitatem et immortalitatem, non investigavit de eo quod sibi dictuin erat, sed abjecta a se vo luntate Domini, præceptum Dei fregit, et seducta est, et seduxit Adam; et facti sunt post exaltaţio nem illam insignem, In hac infelicitate adeo dissi mili, quia adversati sunt voluntati Domini. Si mile, dilectissimni mei, vere eveniet illi qui rejicit a se voluntatem Domini, et facit voluntatem cor dis sui: et implebitur de illo dictum Salomonis in Proverbiis Pulut quod via illa sit recta, cum finis ejus conducat ad profundum inferorum Notum etiam vobis facio diabolum his similibus gaudium insinuare et lætitiam; cum non sit ita, sed sunt inæror et mœstitia et fletus, quoniam a Deo non sunt; cum gaudium quod a Deo est, el lætitia illi soli dabuntur, qui totis laborat viribus, et semetipsum compellit atque cogit ad sustinen dum bonis in operibus, et absçindendanı propriam voluntatem, et voluntatem Domini amplectendamı. Et quia locutus sum de voluntate Dei et de volun tate hominum, quædam alia vobis nota faciam quod videlicet voluntas quæ operatur in corde ho minis, sit triplicis modi quod mulți quidem ex monachis et virginibus miuime perpendunt, paucis exceptis qui jam laboraverunt in magnis certami nibus, et consummati sunt in discretione: isti duntaxat hoc pensitant: scriptum enim est, quod esca fortis sit fortibus. Primus modus est ex dia bolo, alter ex homine, tertius ex Deo. In duobus jugiter Dei perpendere voluntatem in omnibus. vere dico vobis, nisi reliquerit homo totam vo luntatem cordis sui, et subjecerit se ia omnibus, et repulerit a se cunctas divitias et possessiones suas, et obedierit Domino, obediens patribus suis spiritualibus; neque poterit perpendere voluntatem Dei, neque illam facere, et privabitur novissima benedictione. Abraham enim cum benedixisset Isaac, ait illi: Deus meus corroboręt te, ut facias voluntatem ejus. Pari ratione ille qui obedierit pa tribus suis spiritualibus, in omnibus faciet volun tatem Dei. Sic pater noster optimus Jacob benedi qlus est a patre suo Isaac ob nimiam suam obe dientiam parentibus præstitam; et habitaverunt in eo virtutes, quia utrique obediebat, et utriusque faciebat voluntatem, sicuti memoratur de illo in lege. Cum autem mater ejus dixisset ei ante obi tum patris illius, et cum accepisset ab illo benedi ctionem, ut iret in Mesopotamiam essetque apud patruelem suum Laban (quia frater ejus Esau vo lebat eum interficere) quanquam ipse illuc pergere non optaret relinquendo parentes suos, illos enim diligebat, ipsique illum; nihilo:ninus obedivit, el obtemperavit, et perrexit ad locum illum longin quum, et ad terram quam ignorabat, et non obstitit voluntati matris suæ, sed dimisit desiderium suumI et voluntatem, ut æquo eam facial animo, el cona tus est toto học conatu, ut consummaretur super illum benedictio parentum suorum. Scriptum enim est quod benedictio patrum confirmabit domos filio rum. Mihi autem nuntiatum est, quosdam ve strum asserere, quod Jacob non fugisset sua vo luntate, sed sua obedientia; ideoque auxiliatus est illi Deus, ac præsto illi fuit in omnibus: sed hoc est clam, palainque. Nunc igitur, dilectissimi mei, sit memoria Jacob ejusque similium apud vos, et in vobismetipsis sine intermissione: et exterminate e mentibus ve stris, quod de vobis audivi. Deus enim non obli viscetur laborum vestrorum, neque vestræ remune rationis. Nam Dominus noster, cui gloria, neuti Gen. III, 4 sqq. • Prov. xiv, 12. * Eccli. 1, 11.

Ex Arabico, interprete Abrahamo Ecchellensi. I. Ante omnia, orationem sine intermissione fun dite, gratiasque semper agite Deo pro omnibus quæ vobis accidunt. II. Surgentes mane singulis diebus, de ægrotis qui apud vos sunt, perquirite. III. Jejunate singulis diebus usque ad Nonam, ex cepto die Sabbati et Dominico. Ingruente autem Nona ad cellam tuam te recipito; et antequam ci bum sumas, orationem persolvito; et postquam com ederis, ora et lege jugiter. IV. Cum puero et adolescente sermones ineas cave, aut familiaritatem contrahas; nec hos mo nachos recipias, ne dent locum diabolo. te. V. Super eadem storea ne cubas cum minore VI. Statutas orationum horas observa, nullamque prætermittas, ne rationem pro eo reddas. VII. Ægrotum ad sumendum cibum ne nimis co gas; at nec detrahas, ne ejus mœrore affectus ani mus conturbetur. VIII. Si venerit ad te frater aliquis post tempus, cum gaudio suscipe illum, ut gratias reddat Deo, teque laudet. IX. Mundanis hominibus ne te admisceas omnino; at nec Pharisæum imiteris, qui omnia ad ostenta tionem faciebat. X. Mulierem ad te accedere ne permittas, nec ha bitaculum tuum ingredi patiaris; quoniam post illam ira graditur. XI. Consanguineos tuos ne revisas, nec te con spiciendum ab illis sinas, nec adeas illos. XII. Plus quam tibi opus est, ne retineas, nec elargiaris plus quam potis es; sed quod potes, in firmioribus monasterii elargire. XIII. Orationem tuam noctu persolvito, ante quam ecclesiam adeas. XIV. Ne comedas cum eo qui multum pro te im pendat. XV. Si scandalum exortum fuerit pro juvene ali quo qui adhuc habitum monasticum non induit, ne induas illum, sed ex monasterio ejicito. XVI. Cum puero ne loquaris unquam; erit tibi enim in offendiculum. XVII. Si necessitas exegerit ut ad urbem profici scaris, ne pergas solus. XVIII. Terram vectigalibus subjectam ne semi nes, et societates cum dominis ne contrahas. XIX. Locum in quo exprimitur vinum, ne ad eas. XX. Carnes ne comedas omnino. XXI. Jejunium ne solvas feria quarta et sexta, nisi ob gravissimum morbum. XXII. Ne murmures in opere manuum tuarum. XXIII. Defectus quoscunque nemini objicias ul lam ob causam. XXIV. Si fratrem quempiam inviseris, ne diu moreris in ejus cella. Ex codice Regularum S. Benedicti Anianensis abbalis. 1. Ante omnia ora sine intermissione, et gratias Deo age præ omnibus quæ tibi eveniunt. H. Cum autem surrexeris mane singulis dieons inquire de ægrotis qui apud te sunt. Et jejuna usque ad Nonam singulis diebus, excepto Sabbato et Dɔ minico die; adveniente vero Nona, ne adeas cellam cujusquam fratrum. Et cum sederis ad comeden dum, ora prius, tum comede. Ora et lege perpe Luo. III. Ne loquaris cum juvene, neque cum puero, et ne converseris omnino cum illo; nec ligabis il lum monachum, nec assumes in filium antequam induat habitum, ne reconciliet hostem diabolum; neque cubes super eadem storea cum minore (e. IV. Serva etiam horas orationum, nec præter mittas ullam, ne rationem pro illa reddas. V. Ne obstringas ægrotum ad manducandum; nec retrahas ab illo cibum, ne couturbes animam ¡Hius amictam. VI. Si venerit ad te aliquis frater post temporis intervallum, lætare de illo; gratias enim aget Deo et tibi. Sæculari nullo modo commiscearis: nec ostentes te ipsum, sicut Pharisæus ille qui ad osten tationem omnia sua agebat. VII Ne appropiare sinas ad te mulierem, nec permittas ingredi domicilium tuum; ira enim gra ditur post illam. Neque revertaris invisere consan guineos tuos carnales, nec faciem tuam illis viden dam præbeas, nec adeas illos. VIII. Nec reserves tibi plus quam Indiges; nec elargiaris plus quam potes, sed eroga eleemosynam infirmis monasterii. IX. Persolve orationem tuam noctu, priusquam adeas ecclesiam. te. X. Ne comedas cum aliquo, qui impendat pro XI. Si scandalum ortum fuerit de juvene aliquo qui hactenus habitum non induerit, ne induat il lum: et ejice eum a monasterio, nec loquaris cum puero penitus, ne flat tibi offendiculum. XII. Si coegerit te necessitas adire civitatem, ne contendas illuc solus. XIII. Ne seras terram tributis subjectam, nec so cietatem et contractum ineas cum magnatibus. XIV. Ne commoreris in loco ubi vinum exprim tur; ne comedas carnem omnino. XV. Ne frangas jejunium feria quarta et sexta, nisi ob gravem morbum. XVI. Ne murmures in opere manuum tuarum nec improperes alieui ulla de causa. XVII. Si adieris aliquem fratrem, ne diu moreris in domicilio ejus.

S. ANTONI M. ABBATIS REGULÆ ET PRÆCEPTA. Ex Arabico, interprete Abrahamo Ecchellensi, XXV. In ecclesia loquaris omnino cave. XXVI. In exedris monasterii ne sedeas. XXVII. Ne jures omnino, nec verum, nec du bium. XXVIII. Ecclesiam ad quam convenit multitudo hominum, ne adeas. XXIX. Mortuum tuam in ecclesia ne sepelias. XXX. Ad symbola et convivia ne properes. XXXI. Bonos mores a majoribus tuis disce quò tidie. XXXII. Nullum aggrediaris opus, quodcunque il lud sit, inconsulto Patre monasterii. XXXIII. Si perrexeris aquatum vel iter feceris, lege et meditare quantum poteris. XXXIV. Eleemosynam quam elargiris, ne osten Les. XXXV. Si în loco quopiam adfueris in quo flunt agapes, comede et gratias agito Deo. XXXVI. Noctu diuque pro peccatis tuis do leas. XXXVII. Esto alligatus inclususque noctu diuque in cucullo tuo, tunica, totoque habitu tuo. XXXVIII. Accende lucernam tuam oleo ocuiorum tuorum, nempe lacrymis. ris. XXXIX. Si religioni operam dederis, ne glorie XL. Quærentem Christi fidem ne rejicias. XLI. Cogitationes tuas omnibus ne aperias, sed ¡is tantum qui animam tuam salvare possunt. XLII. Ad messem cum perrexeris, ne moras pro trahas, sed reditum ad monasterium accelera. XLIII. Habitum quo glorieris, ne induas. XLIV. Vocem tuam ne extollas, nisi canonicarum orationum tempore. XLV. Ora in cella tua, antequam ad ecclesiam proficiscaris. XLVI. Animam tuam quotidie mortifica. XLVII. Infirmitates nemini objicias. XLVIII. Neque glorieris, neque rideas omnino. XLIX. Mœştus esto continuo pro peccatis tuis, ac si haberes mortuum in domo tua semper. Ex codice Regularum S. Benedicti Anianensis abbatis. XVIII. Ne loquaris in ecclesia; nec resideas in exedris monasterii. XIX. Non jurato penitus vel veritatem vel du bium. XX. Ne petas ecclesiam, ad quam congregantur homines. Eroga eleemosynam, quantum potes. Ne sepelias mortuum in ecclesia. XXI. Ne facias convivia; nee ad symposium vo catus accedas. XXII. Addisce quotidie disciplinam a senioribus nec ullum aggrediaris opus, nisi consulto Patre mo nasterii. XXIII. Cum abis ad hauriendam aquam, interim dum iter conficis, lege quantum potes. XXIV. Si erogaveris eleemosynam, ne ostentes illam. Si adfueris aliquo in loco ubi erogatur elee mosyna, comede et gratias age Deo. XXV. Contristare noctu diuque pro peccato tuo. Esto devinctus in cuculla tua, et in tunica tua no ctu atque die. Accende lampadem tuam oleo oculo rum tuorum, nempe lacrymis. Si pietatis actus edi deris, ne glorieris. Ne dimittas quemquam, qui quærit Christum. Ne propales cogitationes tuas cunctis hominibus, sed solum iis qui possunt sal vare animam tuam. XXVI. Si abieris ad messem, ne moreris, sed cito revertere ad monasterium). XXVII. Ne induas vestimenta, quibus extolla ris. Ne ostentes vocem tuam, nisi in oratione præ cepta. Ora in domo tua, antequam venias ad eccle siam. XXVIII. Mortifica temetipsum quotidie. XXIX. Ne improperes cuiquam, causa dolorum et afflictionum quas patitur. XXX. Ne glorieris, neque rideas omuino. Da opo ram ut lugeas ob peccatum tuum, sicut luget is penes quem aliquis mortuus est. Fac quantum potes, ut 1.. Operam da quantum potes, ut glorificetur Pater glorificetur Pater tuus qui est in cœlis *. tuus qui est in cœlis ®. LI. Corripe filios tuos, nec parcas; quia ipsorum damnatio a te exigetur. LII. Ne comedas ad satietatem. LIII. Dormias parum, et cum mensura; invisent te angeli. LIV. Cum oraveris et Dei memineris, constitue habitum tuum quo es indutus, ut alas quibus trans fretes mare igneum. LV. Ad ægrotos proficiscere, et eorum vasa aqua imple. LVI. Linguæ certamina evita. Matth. v, 16. XXXI. Corrige filium tuum, nec parcas; damna tio enim illius a te exigitur. XXXII. Nec comedas ad satietatem; nec dor mias, nisi parum et moderate; et veuiant ad te angeli. XXXIII. Cum oraveris, et memor fueris Dei, fac tibi indumenta tua sint alæ, et evolabis super mare igneum. XXXIV. Visita ægrotos et infirmos, et imple men suras seu vasa eorum aqua. XXXV. Ne pugnes lingua. Ita te præsta, ut beno

Ex Arabico, interprete Abrahamo Ecchellensi. LVII. Cura ut omnes homines te benedicant. Ex codice Regularum S. Benedicti Anianensis abbatis. LVIII. Te ipsum ad opera manuum urge; inhabi tabit in te timor Dei. LXIX. Si quem fratrem videris peccasse, sed non ad mortem *, ne contemnas illum, despicias aut damnes incides enim in manus inimicorum tuorum. LX. Cave ne pelliciatur intelleetus memoria præ teritorum peccatorum, ne innoventur in te. LXI. Humilitatem dilige; et ipsa proteget te a peccatis. LXII. Ne importunus sis, verbumque tuum sta tuere contendas, ne insit tibi maluın. LXIII. Sapientem ne te reputes; superbia effere tur anima tua, incidesque in manus hostium tuorum. LXIV. Assuescat lingua tua dicere: Ignosce mihi, et adveniet tibi humilitas. LXV. Cum sederis in cellula tua, cura hæc tria persolvere: opus maņuum tuarum, lectionem psal morum et orationes. LXVI. Cogita penes te ac dicito: Non sum man surus in hoc mundo, nisi hac die; et non peccabis Deo. LXVII. Ne sis gulosus et deditus cibis, ne inno ventur in te priora tua peccata. LXVHI. Nullius laboris tædeat te; et requies tibi cito immittetur a Deo. LXIX. Quemadmodum ruina extra civitatem in servit ad fœtidas sordes omnibus; ita anima pigri et impotentis qui monastico instituto se tradidit fit receptaculum omnibus passionibus et fœtoribus. LXX. Enitere orationes fundere perpetuas cum lacrymis, ut forte misereatur tui Deus, exuatque te homine veteri. LXXI. Ilis quæ tibi propono, operam nava: nem pe labori, paupertati, peregrinationi, ærumnis et silentio, quæ te humilem efficiunt. Humilitas autem omnia peccata remittit. Humilitas vero est, ut homo se peccatorem reputet, et quod nihil faciat coram Deo boni; silentio incumbat, se ipsum nihili habeat; nemini, ut sua statuat verba, vim inferat; pro priam deponat voluntatem, visum demittal, mortem proponat ante oculos, a mendacio caveat, vana ne proferat verba, superiori ne respondeat, patienter ferat injurias, et ad labores ac tristia sese cogat subeunda. Satagite ergo, fratres, hæc servare præ cepta, ne absque fructu sit vita vestra. LXX. Promptus esto, ut dicas ad quodcunque 1 Joan. v, 16. dicant te omnes. Et Dominus Jesus Christus opem nobis afferat ad operandum secundum ipsius bene placitum: cui gloria cum Patre suo, et Spiritu suo sancto in sæculum. Amen. Quæ sequuntur, habentur in alio exemplari. XXXVI. Coge te ipsum in opere manuuni tuarum, et timor Domini inhabitabit in te. XXXVII. Si conspexeris fratrem aliquem perpe trantem peccatum non ad mortem, ne contemias et despicias, neque condemnes illum; incides quippe in manum inimicorum tuorum. XXXVIII. Cave tibi ne seducatur intellectus tuus, memorando peccata tua priora, ne renoventur in te. XXXIX. Dilige humilitatem, quæ proteget te a peccato. Ne sis pertinax ad statuenduin verbum tuum, ne occupet te malum. Ne reputes te sapien tem: et gloriaberis, et incides in manum inimico rum tuorum. Assuescat lingua tua dicere: Ignosce mihi, et consequeris humilitatem. XL. Cum sederis in cella tua, sollicitus esto de tribus hisce rebus perpetuo, nimirum, de opere manuum tuarum, de meditatione tuorum psalmorum et de oratione tua. XLI. Cogita apud temet.psum et dicito: Utique non manebo in hoc mundo, uisi præsenti hac die; et non peccabis Deo. XLII. Ne sis helluo ciborum, ne resuscitentur in te priora peccata. XLIII. Ne tædeat te laboris; et superveniet tibi cito requies. Sicuti parietinæ ruinarum extra civi tatem fiunt locus fœtoris omnibus; ita anima pigri qui cœpit monachatum, fet mansio passionibus et fæetoribus. XLIV. Coge to ipsum, ut ores perpetuo cum la crymis, ut forte misereatur tui Deus, et exuat te veteri homine. XLV. Persevera in hisce rebus quas, dicam: sci licet in labore, paupertate, peregrinatione, affictiv nibus et quiete; et afferent tibi humilitatem: hunii litas vero dimittet omnia peccata. Humilitas autem est, ut homo reputet se ipsum peccatorem, et quod nihil boni perpetret coram Deo; et adhæreat quieti, et non æstimet se ipsum quidquam; et non sit per tinax ad statuendum verbum suum; ut abscindat con cupiscentiam suam, et demittat vultum, ponalque sibi mortem ante oculos, et servet semetipsom a mendacio, et non loquatur verba otiosa; nec re spondeat superiori; et opprobrium sustineat, et odio habeat desidiam, et instet laboribus et mœro ribus. XLVI. Curate igitur, fratres mei, hæc servare

S. ANTONII M. ABBATIS REGULÆ ET PRÆCEPTA. Ex Arabico, interprete Abrahamo Ecchellensi. verbum quod audis: Ignosce mihi, quia humilitas omnes hostis machinationes destruit. LXXIII. Ex operibus tuis, quæcunque sint, te Ipsum ne efferas. LXXIV. Vultus tuus perpetuo mœstus sit, nisi cum adeunt te fratres extranei; tunc enim hilarem indue vultum, ut inhabitet in te timor Dei. LXXV. Si iter confeceris cum fratribus, parumper elonga te ab illis, ut silentium serves. LXXVI. Ambulans ne dextrorsum et sinistrorsum te convertas, sed psalmos tuos meditare, et mente ora Deum in quocunque repertus fueris loco; et ne fiducialiter cum ejus incolis agas. LXXVII. In omnibus gestis tuis modestia utere. LXXVIII. Ad ea quæ tibi apponuntur, ne statim manus extendas. LXXIX. Si juvenis es, ne manum primus exten das, aut immodeste, nec buccellam alterius ingeras ori. LXXX. Si aăcubi dormieris, ne eodem pallio cum alio te cooperias, cave; et ante cubitum multas ſundito preces. Et Dominus noster Jesus Christus nobis opem ferat ad operandum secundum ejus be neplacitum. Amen. Finis Regularum sancti Antonii abbatis. ▲ Ex codice Regularum S. Benedicti Anianensis abba lis. præcepta, ne vita vestra sit sine fructu. Et sollici tos esto semper ad singula verba quæ audis, ut dicas: Ignosce mihi, quia humilitas fugat omnia negotia inimici. Ne reputes te ipsum quidquam propter opera tua. XLVII. Sit tristis vultus tuus, nisi advenerint tibi exteri fratres; tunc gaude cum illis, ut inhabitet in te timor Domini. Si iter feceris cum fratribus, se cede ab illis parumper, ut sis in silentio; et dum incedis per viam, ne te convertas sinistrorsum el dextrorsum; sed meditare psalmos tuos, et ora in mente lua ad Deum quocunque in loco ingrederis, nec præfidenter agas cum incolis illius. XLVIII. In omnibus rebus tuis esto modestus; et ad ea quæ apponentur tibi, extende manum tuam lente; si vero fueris juvenis, ne extendas manus tuas primus ad cibos, nec ingeras quidquam ciborum in os alterius. Et si cubaveris in aliquo Joco, ne tegas te uno eodemque stragulo simul cum alio, et ora multum antequam cubes. Et Dominus noster Jesus Christus opem nobis præstet ad ope randum secundum ipsius beneplacituın. Amen. Explicit Regula S. Antonii abbatis. Ex Arabico, interprete Abrahamo Ecchellensi. 1. Ante omnia, fili mi, ne quidquam reputes te- gressus es, ne revertaris retro. Divini amoris cave metipsum; et hoc tibi generat humilitatem: hu militas vero, generat doctrinam; doctrina autem generat fidem; fides vero generat spem; spes au tem generat charitatem; charitas autem generat obedientiam; obedientia vero general constantiam sine commotione. Fili mi, exue malum, et indue mansuetudinem; abjice oculum nequam, et sim plicem tibi sumito. Infirmiorem te ne imiteris, sed te electiorem. Hominum ne timeas opprobria. lo quoquam operum tuorum cave innotescas. Omnia in quibus animæ tuæ inest detrimentum, odio ha beto, Voluntatem Dei ne dimittas, ut facias volun tatem hominum. Non murmures, neque injuriis quempiam allicias. Non invideas illi qui injuste pro fcit, sed fac ut omnes homines te sint superiores, ut tecum sit ipse Deus. bonis operibus quæ ag 10 1 Cor. 1!, te tædeat. Quidquid operari vis, patienter perage nam si patienter sustinueris, opitulabitur tibi Deus in omnibus iis quæ facies, quæque tibi sunt eventu ra. Ne retrocedas a via tuæ solitudinis. In omnibus quæ sunt hujus mundi, otiosum sermonem odio ha beto. De virtutibus tibi comparandis esto sollicitus, ne negligentiam contrabas. Tu autem, fili mi, si hæc feceris, consequeris hæreditatem, quam oculus non vidit, nec auris audivit, nec cor hominis cogitavit ¹º. Inferiorem te in virtutibus electum esse reputa, ac tibi æqualem in ipsis virtutibus; æqualem vero tibi in virtutibus electum esse, et præstantiorem in incremento. Fili mi, cogitationum quæ te aggre diuntur in cella tua, ne tædeat te; sciasque Domi. num nihil tuorum laborum oblivioni daturun), ex quibus tibi incrementum accedet, et Dei tibi opitu

labitur grația. Fili mi, qui dilexerunt Dominum ex audias, ne præbeas; sed esto amator bominum, et totis cordibus suis, et bonis operibus jugiter incum bunt, sint tibi imago et exemplar; nec te pudeat ab illis tuam postulare vitam, quoniam in virtutibus sunt perfecti. Ne imiteris eos qui operam navant re quiei hujus mundi, quoniam isti nunquam pro ficient; sed æmulare eos qui errabant in montibus et solitudinibus "1 propter Deum, ut veniat libi virtus ab alto. Bono sis animo in omnibus iis quæ facies secundum voluntatem Domini. Ne retrocedas in quoquam isorum præceptorum; et Dominus Je sus Christus concedet tibi requiem, et perficiet in pace quæcunque aggressus fueris opera: quoniam perfecti patres nostri, et quicunque hos imi tati sunt, ex istis sunt perfecti. Fili mi, ne multipli ces verba; elongabitur enim a te Spiritus Dei. Nulli inalo studeas, nec damnes quempiam. Il. Fili mi, cum superbis ne ambules, sed ambula cum humilibus. Fili ml, ne sis hypocrita aut dissi mulator, multo minus mendax. Fili mi, ne loquaris eum ira, sed sint tua verba cum scientia et sapien tia: similiter quoque silentium tuum, quoniam ver ba sapientissimorum Patrum nostrorum plena erant sapientia et prudentia, uti silentium quoque ipso vum. Fili mi, te ipsum coram hominibus ne jus:ifi ces; sed penes te sapiens esto, mitis, longanimis, patiens, sollicitus, amator hominum. Cum fratre tuo contristare, et bonus esto illi particeps. Fili mi, hu milis esto omnibus diebus vitæ tuæ, et optimis qui busque te apponito. De rebus malis ne interroges, vives. Maluin pro malo ne reddas, quemadmodum nec injuriam pro injuria, quoniam scriptum est: Ni si te ipsum humiliaveris, ipse ego te humiliabo, dicit Dominus. Fili mi, auperbia ne te efferas, neque glorieris, neque vociferes, nec loquaris altius velo citerque; scriptum enim est: Qui multiplicat verba, non est immunis a peccato “. Fili mi, mortalium ne minem odio habeas, sed omnes dilige ut te ipsum, quoniam scriptum est: Dilige proximum tuum, ut te ipsum”. Fili mi, memor semper esto illias qui te bona instruit doctrina, et ab illo ediscas, satage, præcepta, ut vivas; longævamque produces vitam secundum voluntatem Domini, uti scriptum est apud divinum Paulum apostolum: Hæc meditare, et in il lis te occupa ipsum, ut acceptatio tua munifesta sit sed longe fac viam tuam ab illis. Verba tua sint cum dulcedine, sine detrimento, quoniam gloria et contemptus sunt a verbis. Dilige misericordiam. In due fidem. Fili mi, ne permittas cor tuum ita ne quam esse, ut vel cogitet malum; sed enitere illud bonum reddere, et quære bonitatem ac pacem, et optima quæque æmulare opera. Vocem tuam, fili mi, ne extoĤas. Cum quempiam adieris, sit timor Do mini in corde tuo, et os tuum custodi, ut redeas ad locum tuum in pace. Apud superiorem tuum et ma jorem, verba ne multiplices. Fili mi, patres tuos spirituales dilige plus quam diligis patres tuos car nales, quoniam ipsi solliciti sunt pro te propter Deum. Fili mi, si in medio sederis fratrum, ne ni mium loquaris; et si quid illis postulaveris, brevi ter cum humilitate dicito illud. Fili mi, si injuria affectus fueris, ne eam inferentem odio habeas, sed dicito: Dignus quidem sum, qui ab omnibus fratri bus injuria afficiar. Si quis fratrum ad te venerit ali quam ob rem, te in omnibus demittito, et acquiesce illi propter Deum, et ne superbia te efferas, cave. Si autem constituerit te Pater tuus ad inserviendum infirmis, inservi ex toto corde tuo, ut duplicem re portes mercedem a Deo, propter obedientiam scili cet et servitutem quam præstitisti. Si quis te corri piet insontem peccati alicujus causa, humilia te ipsum, ut coronam consequaris. Aures, ut malum * Hebr. x1, 38. ** Eccle. x, 44. Matth. XXII, omnibus " III. Fili mi, paupertas nihil aliud est, quam con tinentia atque esse contentum; peregrinatio autem et solitudo est, ut a turbis subtrahas te; peregre vero proficisci religionis ergo, religioso est in cella residere. Fili mi, modicum aliquem laborem in cel la tua exercendum tibi constituito, et cor tuum bo mile sit: os vero semper loquatur veritatem. Fili mi, dilige opprobria magis quain honores, dilige la bores corporis quam requiem, dilige detrimentum rerum mundanarum quam lucrum. O fidelis dilecte, dum obedientiæ subditus es, quod tibi dicitur, at tende et comprehende, illudque juxta ejus exigen tiam sedulo facito. Cum fideles tui similes conve nies, elige magis ut audias obediasque, et quod tibi dicitur intelligas; et hoc est impendio melius, quam loqui. Homo illecebrarum amator, ad nullum opus bonus aut aptus est. Si peccati labis expers es, lo quere in nomine Domini, et instrue eos quorum causa blasphematur nomen Domini; et cum sint ut mortui ac recisi a Domino, cura ut recedant ab operibus suis, et gloriam consequantur ac vivant. Fili mi, ingens gloria est, ut operam des silentio, et Dominum imiteris nostrum, quem propterea Hero des est demiratus. Fili mi, quodcunque voles ag gredi; in quo Deum non cognoscis, ne facias cave. Fili mi, sit anima tua cum Domino omni tempore; corpus vero tuum sit super terra imaginis instar et simulacri. Fili mi, nulla major est impietas, quam mærorem cuipiam inferre, et se efferre super alius. Fili mi, lingua tua sequatur intellectum tuum, quo niam verba intelligentiæ expertia, spinæ sunt et aristæ. Fili mi, nihil cuiquam proponas aut doceas, antequam ipse opere compleveris illud. Pensita ope ra Dei, et illum orare ne te pigeat, quia oratio pigri verba sunt otiosa. Ab hominibus mentis et consilii expertibus, aduitere, recedas. Si qua opera virtutis edideris, ne te jactes, dicasque: Talia operatus suin et feci; quoniam si jactaveris te ea fecisse, minime sapiens eris. Est dedecus etiain omnium maximum, aliis ea imperare quæ ipse non præstaveris; nullam 14 I Tim. iv, 15.

S. ANTONII M. ABBATIS REGULÆ ET PRÆCEPTA. namque utilitatem capies ab opere alieno. Vir sa- tuo silentio obstrue ora; nec demireris, si quis de piens optime novit viam itineris sui, ideoque non festinat ad loquendum; sed quid sibi loquen dum audiendumve est, expendit; contra, vir in disciplinatus concredita sibi arcana minime servat. IV. Fili mi, ei qui verba tua non percipit, ne proferas illa. Fili mi, omnes homines fac tibi ami cos, sed non consiliarios. Ante omnia amicos expe rimento proba, nec omnes facias familiares; et si fa cies omnes, ne omnibus fidas, quoniam mundus est conûrınatus in dolo; sed unum tibi elige fratrem ti mentem Dominum, et adhære Deo tantum tanquam filius patri, quoniam omnes homines in dolum abie runt, exceptis paucis; terra autem jam completa est vanitatis et laborum atque mœrorum. Fili mi, si vi tam dilexeris tranquillam, ne te admisceas illis quo rum studium in vanitatibus positum est; et si forte te admiscueris, esto tanquam non admistus. Fili mi, si placere Deo desideras, Christum cole; et ipse liberabit te atque vindicabit. De opere bone quod facere intendis, ne loquaris omnino, sed facito il lud. Voluptatum amator ne sis, quia voluptatum amatores Deus non exaudit. Defectus tuos nimis crevisse memento, et juventutem tuam jam trans actain esse, et jamjam tempus adesse tui discessus, in quo rationem es redditurus tuorum operuin; sciasque quod ibi nec frater redimet fratrem, nec fi lium pater liberabit. Fili mi, cellam tuam in carce rem tibi constitue, quia consummatum jam est in ternum externumque tuum; et jamjam dissolutio tua ab hoc mundo adest. In omnibus humilis esto, in habitu tuo, in vestimentis, in sessione, statione, ambulatione, cubili, cella et supellectili ejus. In omni conversatione tua assume tibi habitum pauper tatis; nec in sermonibus tuis glorieris, nec in lau dationibus tuis aut hymnis et cum convenies proximum tuum, verba tua ne sint cum artificio. Fili mi, si laudaverint te propter opera tua, ne gaudeas propterea aut delecteris, sed ea cela quantum potes; nec permittas cuiquam illorum fa cere mentionem, et obnitere ne lauderis ab hominibus. te malum obloquatur, quia hoc ex opere est pessimo rum hostium, ut impedimentum opponant homini, ne apprehendat scientiam. Fili mi, ab odio longe esto, et a concupiscentia ipse te ipsum vindica, si mulque ab obscenis cogitationibus. Apostolus Joan nes qui effectus est habitaculum sancti Spiritus, tri bus comprehendit humanas voluptates sapientissi mo illo asserto: Quoniam omne quod est in mundo, aut concupiscentia carnis est, aut concupiscentia ocu lorum aut superbia mundi ". Concupiscentia carnis est ventris satietas ex copia variorum ciborum, quam necessario sequitur immundities luxuriei. Concupiscentia vero oculorum sunt materialia ope ra, in quorum perpetratione aut effertur oculus, aut immundas ad cor emittit species. Superbia au tem mundi est gloria illa, quæ nostris insidet men tibus ob caducas vanasque dignitates. Fili mi, se mina justitiam, ut vitæ fructus metas. Adhibe, Ali mi, scientiæ lumen, ut generationem consequa ris justorum, dum tempus est conquirendi scientiam Domini. VI. Fili, cogitatio inanis gloriæ, cave, te seducal, dum tibi suggerit quod requiem in solitudine nan cisceris. Perfectio sane certaminis tui, obedientia est; quoniam bonum est hoc homini, ut jugum Do mini a juventute portet, et serviat obediatque; ma xillam percutienti præbens, lætetur in opprobriis, ciborum tenuitate sit contentus: quapropter Domi nus noster Jesus Christus haud illum destituet un quamı, quia bonus est et adjutor animarum, quæ sustinent propter illum ac ipsum quærunt; corrobo rabit enim eos donec in quiete confirmabuntur. Tu ergo, fili mi, ita facias, ut habitare possis in tran quillitate solus, et sileas in quiete. Fili mi, lætare in. tribulationibus quæ tibi eveniunt; has enim conse quuntur fructus. In voluptatibus imundi ne delecte ris, fili mi; morieris enim morte pessima. Fili mi, perpetuo evigila ne seducaris, pigerque evadas ac negligens abjectusque sis in futuro sæculo; scriptum est enim Væ negligentibus, quoniam appropinqua vit finis eorum, nec adest illis adjutor, nec spes sa¬ lutis. Fili mi, morere singulis diebus, ut vivas, quia. quicunque timet Dominum, vivet in æternum. Fili mi, quos pertulisti propter virtutem, ne obliviscaris laborum et piger fias, et negligas, ac erres in ul tima hora, sed Dominum dilige usque in finem, et misericordiam consequeris. Fili mi, propter cadu cas res ne recedas a Deo; sed quod pollicitus es tempore vehementiæ tui caloris, memento. Signa culi, scilicet habitus tui, quo mundatus es prins, salage ne obliviscaris; sed lacrymarum pœnitentiæ tuæ quæ pro te fusæ sunt, memor esto, et festinus recede a cogitationibus absconditis, ne palam tum seducaris. Fili mi, lectum tuum singulis noctibus lava, et stratum tuum lacrymis tuis madefacito; et humilia te coram Christo Domino, ut peccata deleat V. Fili mi, quempiam cito ne corripias; in hoc enim est casus tuus; sed memento antea exitus tui ab hoc corpore, nec obliviscaris æternæ damnatio his memoriam; si ita enim feceris, in æternum non n peccabis. Patres autem nostri spirituales asseverant, solitudinem aptiorem locum esse meditationis me moriæ mortis, et refugium a rebus corporeis. Fili mi, vilioribus utere cibis. Si ira perculsus fueris, statim illam a te remove procul, ut gaudeas usque in ſnemi; et enixe precare juveues simul et senes, ut non permittant sibi dominari iram. Fili mi, nihil aliud est fortitudo, quam in veritate persistere, et resistere hostibus: quoniam cum illis non cesseris, discedent, et non invenientur amplius omnino. Fili mi, vir sapiens vultu ostendit sapientiam: sapiens igitur esto, et illorum qui contra te obloquuntur, „1 Joan. 11, 16.

tua, teque renovet rursus, afferatque opem ad bona cum Patrè optimo, et Spiritu sancto ex æter opera absolvenda, et regnum demum suum sempi- nitate, nunc, et semper, et in sæcula sæculorum, ternum in hæreditatem tribuat ſibi; quem decet laus, Amen. huner, gloria, sanctificatio et adoratio, simul Laudes Deo semper. Si quis frater adierit te, tibique suas aperuerit civitatem incolat; neque visites parentes, aut cogitationes, eas de cuiquam reseres cave; sed ora pro te ac pro illo, ut liberemini ambo. Si quis frater pronus te rogaverit ut illi opem feras, ope rare eum illo tota die illa. Seniorum monasterii ut benedictionem consequaris, omnino satage. Cor ripe, uec parcas; sed cum timore Dei: nec acci pias cujusquam personam, quisquis ille sit, et ex communica cum verbis veritatis. Vestimenta tua custodi, ne incedas nudus in die judicii. Patres monasterii qui generant te in spiritu, fac, adıni rentur gloriam tuam in medio sanctorum. Panem tuum cu³n quiete, tranquillitate et continentia com ede: consessus vero tuus, cave, sit modestus. Omnes cogitationes tuas ne sequaris. Sta in con spectu Domini cum rectitudine. Pulsante campana ne pigreris statim adire ecclesiam. Cum peregre proficisceris, brevi ad monasterium tuum reverta ris adnitere, ut orationibus tuis vacare valeas. Ne gotia ecclesiæ "committantur viro fideli, timenti Deum. Si his addere quidquam vis bonorum ope rum, facito, et perpetuas gratias age Domino Jesu Christo, cui gloria in æternum. Amen. Ejusdem de submissione et pietale. Timor Domini sit, oportet, semper ante oculos mostros; itemque memoria mortis, et mundi odium, et declinemus omne id quod nobis affert requiem carnis; vitam autem hanc parvi ducamus, ut viva mus in Deo, qui repetet a nobis in die judicii, num esurivimus, sitivimus, nuditate laboravimus, con tristati sumus, gemuimus ex profunditate cordis nostri, et an nosmetipsos examinavimus, utrum Deo simus digni, Incumbamus ergo mærori et tri stitiæ, ut Deum inveniamus, contemnamus carnem ad salvandas animas nostras. Ejusdem. Qui solitudinem incolit, requiem a tribus certa minibus adispiscitur, ab auditu nempe, disceptatio nibus, et visu eorum quæ plagas cordi nostro in Digunt, Ejusdem. Quicunque salvus erse vult, suam corpoream do muin ne ingrediatur, nec eam in qua peccavit, proximos carnales; inde enim corruptio oritur animæ, et vitæ fructus deperduntur. Si te tradideris Deo, omnia ejus serva mandata; et quod tibi præcipitur, ið facito nec abjicias illud, quia si illud abjicies, nequaquam priora tibi dimittuntur peccata; si verɔ illud præstiteris, certus esto, omnia tua priora pec cata jàm esse dimissa. Cum muliere ne comedas, nec cum puero familiaritatem contrabas omnino. Duo simul super eadem storea ne dormiatis, nisi maxima cogerit necessitas; et ille qui tecum dor mit, sit vel pater tuus, vel frater; et tunc magno cum timore id facias. Cum dormis, ne manum tuam intra te repones, ne inscïus pecces. Sanus ne sol vas zonam tuam. Ne apprehendas manum proximi tui, nec genas tangas ejus, minor sit vel major te. Tribus vini calicibus quartum ne addas, nisi pro pter magnum morbum aliquem. Divinum præceptum ne violes humanam ob amicitiam. Ad civitatem in qua alias peccasti in Deum, ne revertaris. Cultum religiosum ne remittas, ne tibi id cedat in offendi culum et laqueum. Studium nava Scripturarum le ctioni, quæ quidem ab immunditia eripient te. Se dens in cella tua, laboribus manuum tuarum in cumbito; nomen tamen Domini Jesu ne dimittas a te, sed perpetuo in tua versa mente meditare iu corde, lauda lingua, ac dicito: Domine mi Jess Christe, miserere mei. Item: Domine Jesu Christe, mihi tuam mittito opem. Nec non: Laudo te, Domine mi Jesu Christe. Elige tibi laborem; et ipse cum jejunio, oratione et vigiliis, te liberabit ab omnibus turpitudinibus, quia labor corporis infert paritatem cordis; puritas vero cordis efficit, ut anima ferat fructus. Ne te reputes quidquam omnino, sed vaca fetui pro peccato tuo. In quempiam irascaris, cave, et omnibus ignosce. Apage mendacium, quod a te Dei timorem procul expellit. Malas cogitationes abs te longe remove, teque Deo trade qui proteget le dextra sua. Ne aperias omnibus cogitationes tuas, ne offendiculo sis fratri tuo. Esto deditus labori manuum tuarum; superveniet tibi timor Dei. Dilige humilitatem; proteget omnia peccata tua Inobediens ne sis, quia eris instrumentum el va³

S. ANTONII M. ABBATIS ADMONITIONES AÐ MONACHOS. omnium malorum et iniquitatum. Id fixum semper ▲ dicasque: Talia feci, et talia gessi; nemini intuli in in corde habeas, ut obedias Patri tuo; et habitabit in te timor Dei. Fratri tuo ne exprobres, etsi vide ris illum omnium præceptorum reum, quia incides et ipse in manus inimicorum tuorum. Peccata quæ olim perpetrasti, ne animo verses, ne renoventur in te; certusque esto ea tibi coudonata fuisse, cum te Deo tradideris et pœnitentiæ, nec de hoc hæreas. Ta doctum sapientemve ne reputes; evanescit quippe labor tuus, et tua navis inaniter cucurrisset. Assuesce, ut tua dicat lingua in omnibus, semper ac omni momento, fratribus omnibus, ipsique Deo altissimo: Ignosce mihi, quia si dices semper, Ignosce mihi, humilitatem consequeris. Quempiam ue danines, ne recedat a te timor Dei, et incidas in manum inimicorum tuorum. Voluptatum et lusuum tuorum quibus tempore pigritiæ operam navasti, ne memineris, nec verba de illis instituas, nec dicas Iloc feci, vel illud prætermisi; erunt namque tibi ip offendiculum. Duni in cella tua sedes, his operam da: lectioni nempe Scripturarum, supplicationibus ad Deum et operi manuum. Passionum quibus in mundo succubuisti, nec memor sis penitus, nec eorum cupiditate iterum irretiaris, ne sint cordi tuo offendiculum. Pœnitentiæ continuo vaca ac sedulo, nec momento temporis pigreris. Patre tpo, ut instruat te in iis quæ ignoras, humiliter et cum fletu postula, nec te pudeat. Singulis diebus apud te statue, quod sola illa dies tibi supersit in hoc mundo, et servabis te a peccatis. Humilitatem nihil aliud esse scias, quam ut omnes homines te excellentiores esse reputes, ac pro certo in animo tuo habeas, te magis peccatis esse obnoxium; ca putque tuum demissum teneas, et lingua tua prompta sit, ut dicas injuria afficienti te: Domine mi, ignosce. mihi; meditatio vero tua jugiter mors sit. De rebus mundanis ne loquaris omnino, cave. Concupiscen tias tuas et desideria tua ne adjunpleas. Corpus et illecebras ejus odio habeto, quia refertæ sunt malis. Desideria et cupiditates tuæ neminem defatigent, neminem oppugnent; et si te falso quis redargue rit, ne excandescas. Superbiam longe propelle, et proximum ac omnes homines te meliores reputa. Peccatum quod commisisti, patri tuo spirituali ne cela. Respondendi impotentem animum a te depone, nec malum vel corde cogites in eum, qui te ad iram provocat, tuque ad iram ne properes. Verba inania ne effutias, sed nec effutientibus aures præbeas, ne animo illa baurias. Verba tua sint memoria bene ficiorum altissimi Dei; tuque jugiter ab illo pro pitiationem expete. Facultatum cupiditatem et in obedientiam procul fuge; sed multo magis gulam, ne concupiscentiis tuis illaquearis: quia hæc timo rem Dei a corde, et verecundiam a vultu expellunt sui studiosum vilibus ac sordidis cupiditatibus subjiciunt, et mentem abalienant a Deo. Ne glorieris, nee cords verses, aut verbis jactes, ** Matth. xxv, 21, 25. commodum aut molestiam; omnia enim hæc glo riam præ se ferunt inanem, et ille qui bis est infe ctus, diabolis et spiritibus immundis est effectus do micilium. Unam horam in die ad corporis refectio nem et sustentationem coustitue tibi, non quidem ad delectationem; et subjice illud, atque defatiga multo labore. Sæpius flecte genua, neve in hoc piger sis, ne pessima moriaris morte. Corpus tuum ita infirma, ut sit instar corporis jacentis in lecto pro pter morbum. Cogitationes tuæ circa divina præce pla semper versentur, eaque adimplere totis viribus stude, et illorum nihil prætermittas, ne fiat anima tua omnibus immunditiis habitaculum. Ne exprobres mortalium cuipiam, ne exsecretur Deus preces tuas. lusu et joco plurimum cave. Scripturarum lectioni si continuam sedulamque navaveris operam, et præcepta adimpleveris; Dei misericordia tibi præsto erit. Monachus in cella sedens ore obstructo, et immemor Dei, instar est dirutæ domus extra civi tatem positæ, omnibus semper plenæ sordibus, quia quicunque domus suæ sordes egererc vult, eo illas asportat. Orationes ante ac postquain cum fratribus oraveris, semper in cella tua persolvito, nec piger in hoc sis. Lacrymis assidue incumbe; miserebitur enim tui Deus, et cunctos tuos (levabit morores. Onnia mundana odio habeto, et amoveto a te; cer tusque esto, hæc vere nos longissime a Deo propel lere. Pusilli animi ne sis, cave. Diligito labores, teque submittito omnibus, os occludito tuum, hu militatem consequeris; vera autem humilitas pec cata omnia dimittit hominis. Quicunque autem bæc non servaverit, Deum provocabit ad iram. Ego An tonius veritatem tibi dico; præbe nunc igitur aures verbis meis, et reconde illa in corde tuo, sciasque quod his sermonibus et præceptis te Creatori trado; quæ si observaveris, gaudebis cum omnibus ange lis, et cunctos spiritus malos mærore conficies. Itaque si his operam navabis, et ambulabis in eis; Deus tecum erit, et angeli ejus tecum gradientur, et anima tua implebitur aromatibus sanctorum, et lumine beatorum splendebit vultus tuus, erisque sacrificium Deo sicut omnes sancti; et occurres Domino cụm jubilo et lætitia, audiesque vocem illam dicentem: Optime fecisti, serve bone et fidelis; comperi te fidelem in modico; constituam te super multa; ingredere in gaudium Domini tui ": cui gloria semper in sæculum. Amen. Ejusdem. Oportet, ut junior monachus de omni gressu quem graditur vel in sua cella, et de omni gutta aquæ quam bibit, seniores consulat. Siquidem quos dam agnosco monachos qui ceciderunt, quia se Deo placere existimabant. Quare si tibi præceptum aliquid fuerit, quod Dei Domini mostri consenta neum sit præceptis, illud servare et amplecti sat agas; ut in vobis adimpleatur dictum Apostoli ¿

Obedite invicem in charitate Christi ". Secus, si admistus tantum, moveique; at nec obest, nec co nobis aliquid præceptum fuerit divinis mandatis oppositum; tunc enim præcipienti dicamus, oportet Quid magis consentaneum nobis est, obedire Deo, an hominibus 18? Memoresque simus vocis Domini Oves meæ non sequentur alienum, sed illum fugient, quia non noverunt vocem illius ". Similiter cœlestis Paulus admonet et dicit: Si nos, aut angeli, aut quispiam alius annuntiaverit vobis præter ea quæ annuntiamus vobis, anathema sit, nec illum susci piatis ºº. Magna est virtus illius, qui quandiu vivit, opera tur et respicit quotidie usque ad ultimum spiritum, in sequentem tenta torem. Deum deprecatus sum, ut mihi ostenderet præsidium, monachum ambiens atque defendens; et vidi monachum igneis circum datum lampadibus, et angelorum multitudinem gla diis illum custodientium ut pupillam oculi, et ecce vox de cœlo dicens: Ne detis illi requiem, quandiu rectus vivit in hoc mundo. Cum ergo hujusmodi præ sidium monachum ambiens vidissem, ingemui, ac dixi 0 Antoni, hoc totum datum est monacho, et prævalet adversus eum diabolus, et cadit nihilomi nus! Et venit ad me vox a misericorde Domino di cens: Neminem diabolus dejicere potest; ejusmodi enim potestatem non habet, quia veni, humanita tem assumpsi, et ejus contrivi potestatem; sed homo ipse sua cupiditate et concupiscentia dissol vitur et cadit. Dixi ego: An singulis monachis hæc sit data virtus? Et ostendit mihi plures monachos hac præditos virtute. Tunc exclamavi et dixi: Bea tum est genus humanum, et præsertim exercitus monachorum, cum habeant Dominum tam miseri cordem, et ita amatorem hominum. Quare de nostra salute simus solliciti, nec illam negligamus, ut regnum mereamur cooperante gratia et misericordia Domini nostri Jesu Christi, cui est laus cum Patre et Spiritu sancto in sæculum. Amen. Ejusdem de corporis motibus et habentur ejus epist. 1. Scias, corpori inesse quemdam naturalem mo tum in eo ardentem, sed is nequaquam operatur, nisi animæ accesserit consensus; nam corpori est 17 Galat. v, 13; Ephes. v, 21. 18 Act. v, 29. * Luc. xx1, 34. git. Inest illi quoque alius motus, qui exoritur ex requie et mollitie corporis, nec non delicatioribus cibis et potu; unde calefit corpus, sanguis inflam matur, et movet ad operandum. Hinc divinus apo stolus Paulus ait: Nolite inebriari vino, in quo est luxuria. Dominus quoque præcepit suis discipu-& lis in sacro Evangelio dicens: Videte, et attendite, ne transmutentur corda vestra propter crapulam et ebrietatem. Est adhuc alius motus, qui excitatur in decertantes ab invidia et dæmonum astu. Scia mus ergo, tres esse calores corporales: unum na turalem, duos vero alios accidentales; unum ex ciborum et potu copia, alterum a dæmonibus exci tatum. Nostrum ergo erit, eos vel amplecti vel re pellere, si volumus. Ejusdem. Tempus profecto erit aliquando, cum homines insanient; et si quem viderint non insanientem, insurgent in illum dicentes: Tu es utique insanus; quia non est similis illis. Ejusdem. Principium omnium virtutum, et principium sa pientiæ, est timor Domini. Quemadmodum ingrediens lumen domum aliquam tenebrosam, expellit ejus tenebras, et illam illumii nat; ita si timor Domini ingredietur cor hominis, ejus expellit tenebras, virtutibus omnibus imbuet et sapientia. Quemadmodum superbia et animi elatio dejece runt diabolum ab altitudine ad profundum; ita hu militas et mansuetudo hominem extollunt a terra ad cœlum. Quemadmodum, filii mei, piscis extra aquam eductus perit; ita perit timor Domini ex corde monachi, si sua cella vagans egredietur. Opus præstantissimum omnium quod homo præ stare potest, est ut peccata sua confiteatur coram Deo suisque majoribus, et semet ipsum reprehendat, sitque paratus occurrere omni tribulationi usque ad novissimum spiritum. Sancti Antonii Admonitionum et Sententiarum finis. 19 Joan. x, 5. 20 Galat. 1, 8, 9. * Ephes. V, Expositio facta a quodam sene post ejus obitum, efflagitantibus monachis. Interrogatio monachorum. Quomodo est intelligendum illud S. Antonii ab batis ad discipulum suum Paulum simplicem, cum esset egressus de mundo: Si vis esse monachus, vade ad monasterium multorum fratrum, qui valeant sustinere înfirmitatem tuam?

S. ANTONII M. ABBATIS SENTENTIARUM EXPOSITIO. Responsio senis. dilectio, quæ potissimum vita est appellanda, animæ scilicet et intellectus. Si ergo cuncta bitur monachus in urbibus, visu et confabula tionibus moritur, privatione spiritualis vitæ, quod abducitur a Deo, eumque obliviscitur, et Christi amorem e suo corde depellit, quem multis sibi comparaverat laboribus, dum quiete fruebatur in cella. Relaxatur præterea in eo afflictionis amor, et sese dedet requiei et concupiscentiis; et cordis conturbatur puritas ob specieruin perturbatos mo tus, quæ egrediuntur et ingrediuntur per sensus, qui sunt visus, auditus, verba, tactus, guslus, odo ratus; ex quibus forte deducitur ad fornicationem aliasque passiones, quæ vere sunt monachi mors et interitus. Bene igitur ait B. Antonius.: Quemad modum moriuntur pisces in aridam extracti; ita mv ritur monachus, qui extra cellam in civitatibus degil. Ex hac re ediscimus quod nos oporteat suscipere senes infirmos, imbecillos, cæcos et paralyticos, et diligere eos; isti enim cum gaudio et bona volun tate sese virtutibus comparandis dederunt, etsi ob suas infirmitates labores subire non possint. Hinc haud mediocri reprehensione digni sunt rectores illi et superiores monasteriorum, qui senes et in firmos, etsi virtutibus præclarissimos, non susci piunt; suscipiunt vero libenti animo fortiores juve nes propter rerum peragendarum administrationem, itinera conficienda, ingressum et egressum, etsi audaces sint et impudentes. Hos interpres beatus acriter reprehendit in libro De perfectione regiminis, dicens: Isti suis discipulis, ut in operibus virtutis pigri sint, permittunt, et ad opera corporalia ac mundana impendio sollicitant; illis vero qui ad operam navandam virtutibue religiosam amplexi sunt vitam, nullam concedunt ab operibus munda nis requiem aut otium, sed continuo ad hæc eos urgent, improperant, irrident, exprobrant, redar guunt, quod opus sibi commissum magna sedulitate mon absolverint, sive id acciderit propter imbecilli tatem, sive ob incuriam aliquando, quanquam alias millies fuerint solliciti ac diligentes. Contra, magnis cos celebrant laudibus, qui sedulam operam mun danis dant rebus, etsi in virtutibus acquirendis sint pigerrimi. Quod sane non ex virtute exoritur, sed a mundanis curis provenit; quod autem om nium pessimum est, pigri sint isti vel diligentes, eos ut servos habent. Abbas autem Bemen dixit Si trium cœnobitarum unus est quietus optimus, aller infirmus gratias agens Deo, tertius vero bona volun tate inservil; omnes tres in eodem sunt opere. His sanctus iste ostendere volebat, quod in monasterio, ubi sunt multi congregati ac cœnobitæ, opus est, ut non sint fortes tantum ad ministeria obeunda, sed etiam et infirmi fratres, et senes imbecilles, et fratres qui perpetuo silentium servent; alioquin vanus est omuis labor eorum. Interrogatio. Quam ob rem abbas Antonius dixit Paulo suo discipulo: Vude, sede in solitudine, ut ediscas cerla mina dæmonum? Responsio. Quoniam perfectio monachi a regimine spirituali est; regimen vero spirituale puritate cordis com paratur; puritas vero cordis a regimine est intel lectus; regimen autem intellectus est oratio sine intermissione. Certamen autem cum dæmonibus fit cogitationibus et phantasmatibus; ea vero in soli tudine et quiete acrius excitantur. Interrogatio. Quid est quod dixit abbas Antonius: Quemad no dum educti extra aquam pisces emoriuntur; ita acci dil monacho quoque, si diu morabitur extra cellam suam? Quomodo moritur monachus, ut pisces? Responsio. Quoniam vita animæ est jugis Del mite at Interrogatio. Dixit S. abbas Antonius: Qui solitudinem incolit, a tribus liberatur certaminibus: scilicet verbis, visu, auditu; restatque illi duntaxat certamen cordis. Ex-. pone nobis, quæso, verba bæc beati. Responsio. Non quod pugna quæ fit in quiete et solitudine minor sit certamine quod committitur cum fratri bus mente distractis ob visum, auditum et verba; sed his ostendit, solitudinem incolentes carere cer taminibus sensuum, quibus alii vexantur ultra cer tamina cordis quæ illis dæmones inferunt. Hæc propter, ad quietem se conferebant patres, ne cer tamini cordis accederent certamina visus, verbo rum et auditus. Quemadmodum enim cadunt sta tim fratres illi qui egrediuntur et ingrediuntur, si pugnæ cordis accesserit pugna sensuum corporis; ita facile quoque cadent monachi illi qui in quiete degunt, et cordis solum vexantur certamine, si eis sensuum corporis accesserit certamen. Quod quidem satis exploratum est ex eorum fratrum fa cto, ad quos in quiete degentes cum ingressæ es sent mulieres, et accessisset certamini cordis visus corporis et species vultus; e vestigio superati sunt ab arduo cordis certamine, atque ceciderunt. Du rius sane, satiusque arduum ac vehemens est certa men sensuum animæ adversus eos qui in quiete degunt, quam certamen sensuum corporis. Quod quidem satis notum est ex dictis beati Evagrii; quod scilicet per se ac sine medio certant dæmones cum monachis illis, qui in solitudine degunt: ad versus eos vero qui sunt in congregationibus, et perficiendis virtutibus dant operam, dissolutos fra tres excitant incitantque dæmones; quibus nullus durior, amarior aut fraudulentior est. Interrogatio. Quid illud significat, quod ait S. abbas Antonius Cella monachi est fornax Babylonis, locus trium puerorum, inter quos erat Filius Dei; et est columna ignis, ubi locutus est Deus cum Moyse?

Responsio. Quemadmodum ignis facultates habet duas, al teram calidam comburentem, lucentem lætifican tem alteram; ita perseverantia in cella duas ha bet difficultates, quarum una angit et vexat tiro nes in quiete, nimio torpore et certamine: altera vero perficit et letificat, redditque tranquillos qui perfecti sunt in puritate cordis, et prætergressi sunt passiones, atque ad lucentes visiones perve nerunt. Ejus autem quod de tribus pueris qui Fi lium Dei invenerunt, dixit, hæc est ratio: Quem admodum Ananias, Azarias et Misael, cum Babylone injecti essent in caminum ignis, et non sunt cremati nec combusti, sed angelus missus est, qui eorum solvit vincula et liberavit ab igne (quem angelum vocavit Filium Dei Nabuchodonosor): ita fratribus tironibus in solitudine degentibus difficilis est initio pugna passionum quæ eis a diabolis infertur; ve rum minime eos deserit gratiæ Donțini nostri Filii Dei auxilium, sed clam illos invisit, opitulatur alque habitat quin ipsis secundum dispositionem ordina tionemque, passionibus superatis et diabolis, et efcit ut gratiam mereantur perfectæ charitatis et gloriæ suæ lumen. Interrogatio. Quid est id quod ait abbas Antonius: Non est re tribuendum malum pro malo; et si ad hunc gradum adhuc non pervenerit monachus, servet silentium et quietem? Quomodo homo ex quiete ad hoc pervenit gradum? Responsio. mur; et si susunt:ebimus, regnabimus cum illo”. ¡linc beatus Paulus hortatur nos dicens: Aspiciamus, fratres, crucem Domini nostri ". Hinc vide, quan tum pertulit pro peccatoribus, qui animabus suis adversarii sunt facti. Quare ne vos pigeat, nec ani inæ dissolvantur vestræ ob patientiam, angustiam, injurias, opprobria et mortem, quæ ejus propter amorem perferuntur. Veniam deprecamini in ora tionibus vestris pro persequentibus vos, quemadmo dum deprecabatur Dominus pro crucifigentibus di cens: Pater, dimitte illis *. Beatus item Stephanus veniam a Domino nostro petebat, atque orabat pro lapidantibus dicens: Domine, ne computes illis hoc peccatum ". Si autem hæc et similia inter quie tem meditatus fuerit monachus in sua cella, corro borabitur, et cunctis in Domino dominabitur pas sionibus; et non solum neminem injuria lacesset, aut cuipiam indignabitur, vel malum pro malo re tribuet; sed magnopere gaudebit, et honoris babe bit loco, se opprobriis et injuriis affici. Ad hane virtutem usque pervenit monachus in cella sua ob quietem, patientiam et adimpletionem observantiæ præceptorum Christi, quæ sunt jejunium, oratio, meditatio et reliquæ virtutes buæ a quiete exoriun tur. Optime igitur dixit beatus abbas Antonius Si monachus continere non potest (inguam suam að injuriis, murmuratione atque gula, neque a talions cor continere valet; saltem quantum potis est, quieti studeat et silentio. Frater infirmus, atque lingua injuriosus in fra trem suum, et odium erga illum corde fovens, si sese in cella continuerit, et abstinuerit ab hominum confabulationibus, et malas sedaverit cogitationes, ae orationibus jugiter et sacrarum Scripturarum lectioni navaverit operam, a gratia invisetur tran quillitatis, illuminabitur cor illius, et spiritu liber flet gaudebitque in Deo. Etenim homo ejusmodi, conspecta cruce Domini, ejus accenditur amore, et osculata cruce, meditabitur illam Scripturam: Ita dilexit Deus mundum, ut Filium suum unigenitum tradiderit morti propter illum”. Hic profecto erga noa suum ostendit Deus amorem; quia cum pecca tores essemus, Christus pro nobis mortuus est ". Si ergo non perpercit Filio suo Deus, sed tradidit illum pro nobis morti, et quidem turpi illi morti crucis, quomodo omnia nobis cum illo non concedet 28, aut quidquam aliorum denegabit nobis? Dilectio antem Christi ejusque charitas nos impulit, ut cogitemus, quod nos deceat minime vivere desideriis nostris, sed illi qui pro nobis mortuus est 26: et Jesu aspiciamus, qui patientiæ nobis initium et exemplar factus est, ac mortem pro nobis sustinuit crucis, infamiam passus, ac demum sedit ad dextram Dei in excelsis. Igitur si compatiemur, conglorificabi 21 Joan. 11. 16. n, 12, "Hebr. x31,2. Interrogatio. Profecti sunt fratres quidam aliquando ad abba tem Antonium, et dixerunt illi: Da nobis præce ptum aliquod, ut servemus illud. Qui ait illis: Scri plum est in Evangelio: Si quis te percusserit sufer unam maxillum, verte illi alteram ". Qui responde runt ei: Hoc nequaquam facere possumus. Tunc ait illis senex: Si non potestis vertere alteram, suS tinete primam. Dixerunt ei: Neque hoc possumus facere. Quibus ait: Si neque hoc aliud polestis fu cere, saltem ne repercutiatis, qui vos percusserunt. Qui dixerunt: Neque hoc possumus fucere. Tunc ve nerabilis senex discipulo suo ait: Para fratribus istis cibi aliquid, quia ægrotant. Quid hæc denotat sancti Patris sententia? Responsio. Cibo hic dénotal opera fratrum, et seniorum ora tiones ac preces, idemque est ac si dixisset: Sine que hæc, neque illa facere potestis, oratione vobis opus est. Nam quemadmodum ægroti cibo egent peculiari dum ægrotant, ob infirmitatem stomachi, qui quoscunque cibos sumere non est aptus: ita vobis quibus cogitatio tam infirma est, ut nec par tem quidem præceptorum Domini nostri servare valeatis, sanitate et curatione animarum vestra rum opus est, nempe orationibus Patrum qui banc vobis impetrent precibus. "Rom. v. 8. 28 Rom, viti, 32. "|| Cor. v, 14, 15. *7 Rom. viii, 17. " || Tim. 3ª Luc. xxii, 31. 31 Act, vil, 59. "Matth. v, 39; Luc. vi, 29.

S. ANTONII M. ABBATIS SENTENTIARUM EXPOSITIO. Interrogatio. Dixit sanctus abbas Antonius: Vidi omnes diabo li laqueos super terra structos, ingemuique ideo, et dizi: Væ generi humano! quis poterit eripi ab istis? Et dixerunt mihi: Humilitas salvat ab istis, nec ad illam pertingere valent. Quomodo vidit sanctus iste laqueos diaboli; sensibiliterne, an intellectualiter? et quinam sunt illi, qui dixerunt ipsi: Humilitas sal vat ab istis, nec ad illam pertingere valent? internum certamen intellectus, quies, oratio sine intermissione cum perfecta humilitate, cunctas su perant passiones ac dæmones, nec ad monachum his præditum pertingere valent, quemadmodum an geli S. Antonio abbati dixerunt. Responsio. Abbas Macharius major, Ægyptius, discipulus abbatis Antonii, vidit quoque in deserto interiori Scythiæ omnes laqueos passionum, quos vidit eo tempore S. abbas Antonius. Vidit quippe Macha rius diabolos in similitudine duorum hominum, quorum unus perforata erat indutus veste, cui quæ dam diversorum colorum erant inserta; alterius detrita veste totum corpus circumamictum erat, habebatquo rete quoddam ampullarum plenum: his accedebat alius, qui alis instar operimenti contege batur. Hos quidem corporaliter oculis corporeis vi dit abbas Macharius; sanctus vero Antonius abbas oculo intellectus vidit per modum visionis omnes laqueos illos diaboli quos semper monachis struit, ac eos istis aucupari, irretire atque impedire obnititur ab itinere perficiendo in via virtutis, sicuti scriptum est: In via mea absconderunt mihi laqueos, et funes extenderunt itineri meo “. Vidit itaque omnes la queos diaboli super terra structos eo modo quo sucs tendunt feris venatores. Quod quidem videns admiratus est, ac obstupuit ob multitudinem cas sium et retium; quibus si semel capitur fera, per difficile evadere poterit ob ansas varias et nexus multiplices. Abbati autem Antonio sese obtulerunt super terram omnium passionum corporis et ani mæ species, quibus diaboli oppugnant monachos; et vidit sanctos angelos qui sibi singulos passionum laqueos nominatim ostendebant, nempe laqueain amoris ventris seu gulæ, amoris pecuniæ, amoris fornicationis, inanis gloriæ, superbiæ et reliquarum passionum. Ostenderunt illi præterea omnes artes, technas ac astutias, quibus hostes suos struunt la queos et insidias, quibus impediant fratres, illa queent, retardentque ab itinere magno amoris Dei. llæc cum admiratus esset, et stupore perculsus, in gemuit, et evit dicens: Væ nobis monachis, quo modo possumus expediri et salvari ab omnibus his laqueis, quin capiamur? Dixerunt illi angeli: Humi litas ab his omnibus salvat; et qui illa est præditus, minime cadet aut illaqueabitur. At non sola humili tate superari passiones et dæmones, dixerunt; ve tum alia quoque opera et certamina una cum hu militate requiruntur. Siquidem humilitas sola ac per se, nullius est emolumenti; opera vero sine hu militate nihil prosunt; sunt enim absque illa, caro terra salita et non sale, adeoque facile fotorem contrabit et corrumpitur. Itaque opera corporalia, ³ Psal. cxxxix, 6. Interrogatio. Dixit S. Antonius abbas: Si caruerimus certami ne, plurimum nobis timendum est; nosque oportet valde humiliari coram Deo, quia cum ipse bene agno scat nostram infirmitatem, nos proteget dextra sua, el custodiet: at si superbia efferamur, suam a no bis retrahet protectionem, et peribimus. Quisnam est hujus beati sententiæ sensus? Responsio. Nos humiliari semper oportet, tam tempore an gøstiarum, tribulationis ac certaminum, quam tem pore pacis et quietis certaminibus; etenim omni tempore humilitate nobis opus est. Quandoquidem hæc tempore certaminis nobis præbet opem, addit que robur ad subeundum patientiæ pondus: tem pore vero pacis et quietis a certaminibus, nos tue tur a superbia, et sustinet ne cadamus. Et quidem propter dissolutionem nostram et oblivionem qua capimur Dei, humilitate semper nobis opus est, ut nostra cognita infirmitate operam humilitati demus, et superbiam amoliamur a nobis. Deus namque, ut omni tempore angustiis premamur, minime vult, sed sua interdum pietate et clementia nos protegit, cessareque facit a nobis certama passionum et diabolorum crudelitatem. Si itaque tempore pugnæ et certaminis ad humilitatem recurrimus propter pericula et difficultates; tempore vero tranquillita tis et securitatis a certaminibus Deum obliviscimur et efferimur superbia: suam procul dubio a nobis contrahet protectionem, et ruina ac desperatione peribimus. Nullum igitur tempus est, quo bumili-` tate nobis opus non sit; quemadmodum omni loco et omuibus in actionibus ea omnino indigemus. Interrogatio. Quidam seniorum postulavit a Deo, ut illi osten deret omnes Patres: qui autem eos omnes vidit, præter S. abbatem Antonium; et dixit tunc ille qui eos ipsi ostenderat: Ubi est Deus, ibi est abbas Antonius. Quomodo vidit omnes Patres, et quare non vidit abbatem Antonium? Responsio. Vel senioris intellectus in paradisum raptus est, et ibi vidit Patres; vel ipsi Patres venerunt ad il lum; vel angelus ostendit illos ipsi secundum or dines vi ionum. Non est autem visus ei abbas An tonius duabus de causis, tum propter magnitudinem honoris S. abbatis Antonti, tum ut humiliaretur se Infor ille, et non efferretur superbia, quod vidisset omnes Patres. Nam ea visione Patrum instruxit il lum Deus, ut ipsos imitaretur, ejus adimplens peti tionem. Quod vero non meruerit visionem Antonil,

PATRES ÆGYPTII SÆCuli iv. ratio fuit, ut appareret defectus senioris, quo eva- ederet mercedem suam. Similiter nos quoque divina deret superbiam et humiliaretur. Interrogatio. Profectus est aliquando abbas Ammonius virgo ad abbatem Antonium, et dixit ei: Video me ha bere plura opera, quam tu habes; quomodo igitur magis evulgatum est nomen tuum inter homines, quam meum? Respondit illi Antonius: Quia diligo Deum, plus quam tu. Quodnam est dicti hujus pro positum? Responsio. Nec abbas Ammonius suis gloriatus est profecto operibus, nec sua abbas Antonius dilectione, sed eorum dicti id propositum fuit. Cum sancti isti primi fuerint institutores regiminis monachatus et incolatus solitudinis, ad invicem perquirere inten debant, et hoc omnibus aperire monachis documen tum, quod scilicet regimen intellectus præstantius sit operibus corporis. Namque intellectus regimen dirigit extollitque monachi mentem ad altissima Dei amoris; nempe dignus efficitur visione manife stationis ejus in lumine. Opera quidem corporalia monachum a passionibus corporis vindicant, con firmant in virtutibus, robur afferunt ad expellendas concupiscentias, et corpori addunt puritatem. Cer tamen vero intellectus mentem corroborat adversus diabolos, et cogitationes ab his subinductas, et pu ritatem reconciliat cordis, quod robur a dilectione acquirit, et dignum efficitur spirituali regimine. Nec omnis virtutibus præditi et diligentis Dominuni, ne cesse est famam inter homines divulgari; nam ab bas Paulus princeps eremitarum, et monachorum primogenitus (quem abbas Antonius Eliam prophe tam aliquando appellavit, aliquando Joannem Ba ptistam, Paulum apostolum aliquando), quandiu vixit, hominibus minime innotuit. Verum, ut jam dixi, isti duo Patres perquirere voluerunt ab invi cem, nosque docere, quodnam regimen alio excel sius sit; corporale, an spirituale, quod est interius Jatensque certamen mentis, et sine intermissione oratio ac meditatio Dei; quæ cum consummata fue rint, elevant intellectum monachi ad spiritale regi men, quod est spiritalis oratio, admiratio Dei, ejus visio, et Domini nostri Dei gloriæ manifestatio, cui jaus in sæcula sæculorum. Amen. Interrogatio. Dixit S. abbas Antonius, quod Deus non permit tit diabolo ardua bella inferre generationi huic, quia infirma est. Responsio. Deus quidem hujus miseretur generationis: qua re eam plus nimio urgeri a diabolis minime permit tit, quia nos deficit calor charitatis, et amoris bo norum operum; ideoque remissius nos diaboli op pugnant ob imbecillitatem nostram, et dissolutio nem. Interrogatio. Quid est illud, quod dixit abbas Antonius: Nisi jumenti velaret oculos molitor, converteretur, el com c sumus velati dispensatione, quia initio operamur bo num quod non videmus, ne beatos nos ipsos habea mus, pereanique propterea opera nostra; ideoque ali quando in sordidas incidimus cogitationes solum, ul eas videntes nosmet ipsos reprehendamus. Hæ aulem sordidæ cogitationes, modici boni quod operamur sunt velamentum. Siquidem homo qui semetipsum reprehendit, suam mercedem nequaquam amittit. Expone nobis quid lucri est in hoc dicto? Responsio. Id propter non merentur omnes sancti videre vi siones; neque quod operantur bonum, et paralas promissiones vident spiritualiter, etsi operibus et virtutibus sint cumulatissimi. Et sane non quod Deus eorum non lætetur virtutibus, et operibus si bi complaceat: absit ut optimus bonis servatæ mercedis quidquam diminuat! sed id facit, ne su perbia efferantur, et virtus eorum pereat penitus, et paratis servatisque eis priventur bonis, ac alieni efficiantur a gratia Dei. Quamobrem etsi operatores sint naventque operam virtutibus, et eos servet Deus; permittit tamen aliquando, ut eos corripiant dæmones, et injiciant eis sordidas cogitationes, aut timorem, aut flagella ut suam agnoscant imbe cillitatem, et sibi semper caveant; nam quandiu in mundo superstites sunt, vita eorum versatilis est. Quemadmodum autem ipsorum operum scopus est meditatio boni, quod illis servatum est pro ipsis operibus, et meditatio jugis operis ad acquisitioner boni: ita meditatio suorum defectuum ac impoten tiæ removet illos a superbia, et efficit, ut omne hu militatis meditentur genus, caveantque sibi, ne suam amittant virtutem eo tempore, quo duplex gaudium sunt consecuturi a Domino nostro Jesu Christo in regno cœlorum sine fine. Interrogatio. Venit abbas Ellenius e Syria ad abbatem Anto nium; cui viso dixit abbas Antonius: Bene venias sidus matutinum, quod mane oritur. Cui respondil abbas Ellenius Salve tu quoque, columna luminis, quæ orbem terrarum decoravit. Quis est iste Elle nius? et cur ita illum beatus appellavit? Responsio. Ellenius iste erat temporibus S. Antonii abbatis, et æqualis ipsi gradu et operibus. Hunc Constantinus imperator victor laudavit dicens: Gratias ago Do mino Christo, quod tria divina luminaria sint in diebus meis, scilicet B. abbas Antonius, abbas Elle nius et abbas Euchinus. Isti enim monachos omnes qui eo tempore vivebant notique erant, longe præ cellebant. Eum autem appellavit abbas Antonius sidus matutinum ob magnum regimen, quia quenı admodum matutinum sidus cætera sidera magni tudine et lumine præcellit, ita abbas Ellenius præ cellebat lumine gratiæ reliquos omnes monachos ejus temporis. Volens autem ille quoque notum facere abbati Antonio, quod minime se lateret ma guitudo ejus regiminis et luminis gloria, appellavit

S. ANTONII M. ABBATIS RESPONSIONES QUÆNAM. eum columnam luminis quæ decoravil orbem terra- loca, existimantes se requiem nacturos a certami rum. Interrogatio. Dixit abbas Antonius: Ideo non proficimus, quia gradum et ordinem nostrum minime cognoscimus, neque intelligimus quæ aggredimur opera, sed sine labore virtutem consequi volumus. Nam quoties vide mus certaminis tentationem in loco ad quem vocali sumus, ad alium transmigramus, existimantes locum esse aliquem in quo non sit diabolus. Qui novit bellum, constanter in Deo decertat; quoniam Dominus noster dixit: Utique regnum Dei in vobis est *. Quid signi ficat his verbis? Responsio. Ejus verborum is sensus est. Quod scilicet trans migramus de loco in locum, ad quærendum iocum aliquem in quo non sit diabolus; cum vero videmus certaminis tentationem eo etiam in loco ad quem nos contulimus, alio concedimus. At qui novit bel lum, ibi in Deo decertat, nec' alium quærit locum. Asserti autem illius Domini nostri: Utique regnum Dei in vobis est, is est sensus, quod nempe oporteat ut nos monachi qui e mundo egressi sumus, et crucem portavimus nostram juxta Domini nostri præceptum, et vestigia ejus secuti sumus, in uno permaneamus loco, et de nostrarum animarum simus solliciti salute, ac cuncta sustineamus certa mina. Propter Dei amorem ejusque adimpletionem voluntatis quæ in ipsius præceptorum observantia manifestatur, omnia nobis subeunda sunt certamina téntationesque; sint illæ a passionibus, sive a dæ monibus, sive a malis hominibus. Ne ergo ignari simus, quod isti imperiti bello saltitent ut pulli sarcinæ ferendæ haud assueti, et ad alia contendant nibus et solatium a cogitationibus, transmigrando de uno in alium locum, et de una in aliam regio nem. Quamobrem persistamus in locis nostris; et si certamen vel tentatio nos aggrediatur, jejune mus, oremus, genu flectamus, adoremus, nostra pulsemus pectora coram cruce Domini nostri, el Jacrymis cordisque dolore postulemus opem ab illo et salutem; quoniam omni tempore nobis adest, et in nobis habitat. Scriptum enim est: Dominus est prope contritos corde, et humiles spiritu liberal 88. Dixit quoque Dominus noster: Regnum Dei intra vos est ", id est, in vobis habito. Regnum quippe Dei est Christus (ut asserit sanctus Macharius), qui in nobis semper habitat. Beatus quoque Paulus ait Nescitis, quia Christus habitat in vobis "? Nec ill> in nobis habitat duntaxat, sed nos quoque in illo manemus, ut ipse ait: Manete in me, et ego in vo bis. Beatus item dixit David: Esto mihi habita-. culum, ad quod omni tempore ingrediar, et præcipe salutem meam. Si igitur in Deo habitamus, et nos item illi sumus habitaculum, Dominum nostrum ne relinquamus tempore tentationum, tribulationum ac certaminum, et alio transmigrantes solatium et opem a regionibus et locis quæramus; sed in nostris maneamus locis, et postulemus a Domino inhabi tante in nobis, ut nos vindicet, et auxilium feret. Ad hæc, Patribus nostris cogitationes aperiemus nostras, et ipsorum orationum opem imploremus. Sustinentes igitur in locis nostris, ad Salvatoris nostri semper confugiamus protectionem: et pro fecto victores nos efficiet in omnibus certaminibus nostris. Interrogationum et Responsionum finis. 38 Joan. XV, 4. »‹ Luc. xvii, 21. 38 Psal. xxx, 19. 36 Luc. XVII, 21. 371 Cor. 11, 16. diversis SS. Patri nostro abbati Antonio factæ, ejusque ad easdem responsiones. Quidam frater interrogavit abbatem Antonium, dicens: Quid faciam, ut inveniam misericordiam apud Deum? Respondit ei sanctus senex, et dixit Quod tibi dico, hoc diligenter serva: Quocunque ieris, Deum ante oculos semper ponito: quodcunque opus feceris, adhibe tibi testimonium ex Scripturis: et in quocunque habitaveris loco, persevera, nec inde cito migres. Hæc tria serva: quiesces. 'Interrogavit aliquando abbas Bemo abbatem An Lonium, quid sibi faciendum sit ad consequendam salutem; cui respondit senex beatus: In justitia tua ne confidas; præteritorum peccatorum vere te pœniteat; linguam, cor et ventrem contine. Interrogaverunt eum quoque fratres dicentes Deut. VI, to Psal. LI, Quo opere bomo placere potest Deo? Respondit Lex et opus charitatis est bona voluntas, quæ Deo perfectissime placet. Hanc vero adimplet, qui Deum jugiter laudat mundis cogitationibus, quæ producunt memoriam Dei et memoriam bonorum quæ promisit et nobiscum complevit opere, et quam hæc magna sint. Ex horum enim hac memoria exoritur in ho mine hujusmodi perpetua dilectio juxta præscriptum illud: ‹ Dilige Dominum Deum tuum ex toto corde luo, el ex tota anima tua, et ex tota virtute ". ' Scriptum quoque est: ‹ Sicut desiderat cervus ad fontes aquarum, ita est desiderium animæ meæ ad te, Domine *. › Hoc itaque opus, et hanc legem adimpleamus oportet Domino, ut de nobis dictum

illud Apostoli impleatur terit a charitate Christi? Certe neque tribulationes, neque mœrores, neque ſames, neque nuditas, neque angustia, neque gladius, neque ignis. › Interrogatus, si quis dixerit: Non accipiam quid quam a fratribus, neque dabo eis quidquam; mihi autem mea sufficiunt: quomodo nosmet servare deheamus ab re hujusmodi, Pater noster? Respon dit: Filii mei, qui ejusmodi est, durus est corde, et animum ut leo induit. Nant quomodo, qui est ejus modi, vitam agere vult in hoc mundo absque miseri cordia? Itaque iste alienus censendus est ab omni bus bonis. «Quid separare me po- lacrymis uberrimis ita vir Dei respondit: Tempus veniet aliquando, filii dilectissimi, cum solitudines derelinquent monachi, earumque loco opulentiores appetent civitates, ibique pro his deserti speluncis ac cellulis superba excitabunt ædificia certatim, regum æmulantia palatia; pro paupertate divitiarum cumu landarum studium gliscet; humilitas in superbiam vertetur cordis; inflabuntur scientia multi, sed bonis secundum scientiam nuda operibus; charitas defer vescel; crescel pro frugalitate amor ventris, el deli catioribus cibis non minus eorum plures operam na vabunt quam mundani ipsi, a quibus religiosi illi alio nihil distinguentur quam habitu et cucullo; et cum sint in medio mundi, eos non pudebit ſalso nomine monachos vocari et solitarios. Gloriabuntur adhuc dicentes: ‹ Ego sum Pauli, et ego Apollo ***; › quasi vero tota religiositatis ratio in prædecessorum con sistat auctoritate, et non secus de suis Patribus glo riantur, ac de Abrahamo parente Judæi. Inter ho tamen quidam erunt eo tempore longe nobis melioret atque perfectiores; quia ‹ Beatior ille est qui potuit transgredi, et non est transgressus; facere mala, et non fecit " › quam qui multorum bonorum trahitur exemplo ad bonum. Hinc Noe, Abrahæ et Loth qui inter pessimos innocentem traduxerunt vitam salis superque, justitia celebratur in Scripturis. Interrogatus, Quomodo quis inservire debeat fra tribus? Respondit: Fratres qui servire volunt fra tribus, serviant ut servi dominis suis, et quemadmo dum servivit Dominus Petro principi apostolorum; qui licet Dominus esset et creator illius, vilem præsti qit ei servitutem. Quibus indicavit nobis Dominus, non minus inhumanos esse eos qui servitutem sibi exhibi iam recusant, et nemini permittunt ut eis inserriat, uti se Petrus continebat; quam qui fratribus suis in servire dedignantur: quamobrem isti partem non ha bebunt cum Domino, ut Dominus Petro ait *, quia ipse Dominus ut invicem ac mutuo serviamus, nos docuit. Interrogatus, Quodnam sit gaudium propter Do minum, et quænam facienda nobis sint, quibus con sequamur vitam? Respondit: Præceptum quodcun que opere completum cum gaudio in gloriam Dei, illud est gaudium propter Dominum. Nam ejus præcepta exsequentes et adimplentes, gaudeamus oporlet; con tra, dum ea non perficimus, contristandum nobis est. Quare lætitia cordium nostrorum præcepta exsequi salagamus, ul mutuo congratulemur in Domino; sed multum caveamus, ne dum gaudemus, superbia effe ramur, sed confidamus in Domino. Interrogatus, Nobis ridendumne est unquam? Respondit Dominus noster damnat ridentes dum dicit: ‹ Plorabilis, et flebitis; mundus vero gaude bit **:› fideli ergo monacho non est ridendum. Nam ploremus oportet super eos qui blasphemant conira Deum, ejus transgredientes legem, et super eos qui in peccatis patrandis totam suam transigunt vitam; fleamus, et ploṛemus, Deumque jugiter deprecemur, ne in peccatis perseverent, el comprehendat illos mors ante pœnitentiam. Convenerunt aliquando Patres ad S. abbatem an tonium, ut quænam virtutum omnium absolutissima esset, quæque monachum ab omnibus hostis serva ret laqueis, disquirerent; et eorum unusquisque ea quæ sibi recta videbantur, dixit. Quamobrem qui dam jejunium et vigilias in oratione laudarunt, ut quæ dirigunt cogitationes, subtilem efficiunt inteke ctum, et facilem reddunt homini ad Deum accessum. Alii paupertatein commendarunt et rerum terrena rum contemptum, ex quo tranquillior, purior ac liberior a mundanis curis intellectus efficitur, adeoque facilior redditur illi ad Deum accessus. Nonnulli virtutem misericordiæ virtutum omnium præstantissimam esse volebant, quia Dominus dicet misericordibus, uti pollicitus est: Venite, benedicti Patris mei, possidete regnum paratum vobis ante constitutionem sæculi *. Alii alia dixerunt; tum ait S. abbas Antonius: Omnes quas memorastis vir tutes utilissimæ sunt, illisque quærentibus Deum opus est, et qui vehementi ad eum accedendi flagrant de siderio, iis indigent omnino. Verum plures conspe ximus sua dilacerasse corpora nimio jejunio, vigiliis, in solitudines secessu, itemque maximam navasse operam laboribus, paupertati, contemptui ferum muN danarum; ut nec ea sibi adsciscerent quibus in dies opus est, sed omnia quæ possidebant, erogarunt in pauperes. Tamen post hæc omnia declinarunt ad malum et ceciderunt; ac privati virtutibus illis omni bus, reprobi effecti sunt. Rei autem hujus nulla pro fecto alia fuit causa, nisi quod virtute discretionis et prudentiæ caruerint, eaque non sint usi. Hæc nam 20. *** I Cor. 1, 12. "Eccli. x.x1, 10. * Mati. Interrogaverunt aliquando discipuli quidam D. Antonium abbatem, cum viderent in desertis innu merabilem illam multitudinem monachorum, vir tutibus omnibus et sanctitatis operibus certation magno cum fervore studentem, atque dixerunt illi Pater, diune permansurus est hic fervor et studium solitudinis, paupertatis, humilitatis, charitatis, fru galitatis, ac reliquarum omnium virtutum, quibus infinita hæc propemodum monacborum multitudo operam navat impense? Ilis non sine suspiriis et sqq. * Joan. xiii, 8. * Joan. xvi, Rom. vill,

tius esset: hinc Deum ad irum eo provocavit, quo er placere pulabat; ideoque regno ejectus est. Apostolus discretionem magistram, et rectricem vitæ nostræ appellat, juxta illud Scripturæ: Rectorem non habentes decidunt ut folium. › Eadem Scriptura dis cretionem consilium quoque appellat, præcipitque, ne quidquam absque consilio peragatur, ut nec vel spiri tualem polum lætificantem cor hominis nobis bibere permittat absque consilio, cum dicat: ‹ Consilio per agequodcunque peragis*.» Et: ‹ Consilio bibe vinum.» Item nobis dicit Scriptura, quod quemadmodum civi tatem minime munitam quicunque vult ingreditur, et diripit ejus thesuuros; ita est homo, qui negotia sua absque consilio operatur. que illa est, quæ hominem per viam rectam incedere prophetæ, et quod victimarum oblatione id præstan edocet ac instruit, et ab obliqua declinare. Etenim si per regiam incesserimus viam, rapiemur nequaquam ub insidiatoribus dextræ excessu abstinentiæ; neque ab insidiatoribus sinistræ negligentia, incuria et re missione. Discretio quippe oculus est animæ et lucerna ejus, quemadmodum ‹ Oculus lucerna est corporis si autem oculus lucidus fuerit, corpus quoque (olum lucidum erit; si vero tenebrosus, totum etiam corpus tenebrosum erit, sicut in sacro Evangelio Dominus dixit. Discretione quidem pervestigat homo suas vo luntates, dicta factaque, et ab omnibus iis recedit quæ a Deo amovent. Discretione singulas se adorientes hostis fraudes protelut et amolitur, et quæ bona sunt discernit a malis. Liquido e sacris Litteris id patel. Saul rex Israel, cum hac caruissel lucerna, intellectu obtenebratus est, nec percepit propterea quomodo ob servaret quod dixerat illi Deus per linguam Samuelis * Matth. vi, 22, 23. * Eccli. xxx11, 24. Finis Interrogationum ad sanctissimum Patrem no strum abbatemi Antonium, et ejus Responsionum. Orationes illius sint nobiscum. RELATA EX EODEM CODICE DE BEATO ANTONIO ABBATE. Venit aliquando senior quidam ætate confectus, onagro insidens, ad beatum abbatem Antonium in desertum. Quem cum vidisset vir Dei Antonius, ait: Maximum hic est volumen, sed an salvabitur, ducerent, sed acriter, et plus æquo illum arguebant dicentes: Talia et talia perpetrasti; ille vero nihil istorum se perpetrasse constanter respondebat. Duru hæc fiebant, casu aderat abbas Bebnudus, qui ignoro. Tum accidit factum quoddam, et adimpleta c exemplum hujusmodi dixit illis: Vidi hominem in sunt verba Beati. Venerunt quoque aliquando fratres quidain ad locum abbatis Antonii, ut illum consulerent de qui busdam phantasmatibus quæ videbant, atque inter rogarent, an vera essent vel a diabolo. Isti asinuın secum habebant, qui mortuus est in via. Cum ergo pervenissent ad senem, ait illis: Quomodo mortuus est asinus vester in via? Qui dixerunt: Unde novisti hoc, Pater noster? Respondit: Diaboli id mihi in dicarunt. Qui dixerunt: Nos quoque venimus de re hujusmodi interrogare, et consulere te; quoniam videmus phantasmata, quæ aliquando vera dicere videntur: ideo timemns, ne decipiamur. Tunc san ctus senex, æquo animo eos esse hortatur, quia sunt a diabolo; et congratulatus est ipsis. Dum autem confabulabatur, vidit venatorem ferarum, et volens suum fratrumque illorum solari animum, dixit illi O venator, pone sagittam in arcu tuo, et intende il lum; qui intendit. Cui ait Beatus: Adhuc fortius intende. Respondit: Si intendero plus quam opor tet, frangetur arcus. Tunc senex ait: Ita sunt opera Dei, quia si terminum transgressus fuerit homo, et oppresserit fratres, citius frangentur: necesse igitur est eis quandoque indulgere. Fornicationis aliquando insimulatus est frater quidam in suo monasterio, qui egrediens inde venit ad locum abbatis Antonii. Hunc subsecuti sunt fra tres ej is monasterii, et eo venerunt, ut illum re littore maris immersum in cœno usque ad genua; et venientes quidam ut illi opem ferrent, immer serunt illum usque ad humeros. Audiens autem ab bas Antonius hoc dictum abbatis Bebnudi dixit: Hic est vir potens sanare, et salvare animas. Quamobrem fratres verborum quæ dixerant, pœnituit, et ve nia a fratre postulata, reduxerunt ad proprium mo nasterium. Accidit aliquando fratri cuidam tentatio in quo dam monasterio, qui inde propterea ejectus est. Ilic in montem ad abbatem Antonium perrexit, habita vitque ibi tempus aliquod, post quod remisit illum Beatus ad suum monasterium; quem suscipere no luerunt, sed expulerunt rursus. Qui reversus ad ab batem Antonium dixit illi: Noluerunt me susci pere, Pater ini. Ille vero iterum remisit illum dicens fratribus: Navis naufragium passa est el ja cturam, et vix multo labore in portum ipsa navis evasit; nunc quod salvatum est, vultis vos submer gere? Illi ergo cum cognovissent, eum ab abbate Antonio fuisse remissum, statim susceperunt ip sum cum gaudio. Tres seniores singulis annis semel proficisci so lebant ad B. abbatein Antonium, e quibus duo il lum de suis cogitationibus et animarum salute con sulebant; tertius vero silebat perpetuo, et de nulla contabatur re. Post multum autem temporis ait illi abbas Antonius: Jamdin ad me venis, el de nullo

re me interrogas? Respondit: Sufficit mihi, Pater marum contexenda folia: rorsus surgebat et orabat, mi. te videre. Quidam fratres ex Scythice solitudine profecti sunt ad S. abbatem Antonium, et conscensa navi invenerunt senem quemdain ex Patribus quem non cognoscebant, idem iter arripientem. Cum ergo con sedissent fratres in navi, de Patrum gestis verba facere exorsi sunt, et de Scripturis ac operibus ma nuum conferebant. Senex vero ille hæc omnia ta cens audiebat. Descendentes e navi cognoverunt se nem illum eodem contendere itinere ad S. abbatem Antonium. Cum co itaque pervenissent, et aspexis set eos S. Autonius, ait illis fratribus: Optimum comitem nacti estis hunc senem. Et dixit seni: Opti mos comites nactus tu quoque es, Pater. Cui re spondit senex: Optimi quidem isti sunt, sed ipso rum domus janua caret: quare qui stabulum ingredi vult, et asinum solvere et abducere, nullum habe bit prohibentem. Quibus senex innuebat, cos obvia quæque linguis protulisse. Fertur fratrem quemdam, mundo contempto, om nia quæ possidebat, modico ad proprias necessita tes sublevandas retento, erogasse in pauperes, et ad S. Antonium se recepisse. Quem cum intuitus esset senex, et illum cognovisset, ait illi: Si vis fieri monachus, vade ad tale oppidum, eme carnes, subtiliter disseca, el exulus vestibus suspende e bra chiis et manibus, et huc revertere. Quod præstitit frater ille, ut senex præceperat; sed en canes, aves et crabrones illum circumdant, et vulnera in fligunt manibus. Cum autem pervenisset ad senem et interrogatus, an fecisset quod illi præceperat, conqueri cœpit, ostendens vulnera sua. Cui abbas Antonius ait: Qui mundum contemnit, etsi modicum retineat, ila evenit illi; vulnerabitur enim a diabo lis, et certaminibus dilaceratus succumbet. et tum operi incumbebat. Qui autem hæc faciebat, angelus erat Dei immissus, ut animos adderet Anto nio, et excitaret ad fortitudinem. Tunc ait ipsi ange lus ille Ita fac, Antoni, et salvaberis. Quibus audițis valde gavisus, et imitatus opus illius, salvatus est. Fertur juvenem quemdam monachum miraculum in via perpetrasse, videntibus senioribus quibusdam iter facientibus. Miraculum autem hujusmodi fuit Cum ob nimiam lassitudinem itineris sederent se niores quidam in via, præcepit juvenis ille ouagris qui ibi prope pascebant, ut venientes asportarent seniores illos ad loca sua; quod statim onagri præ stiterunt. Quod seniores S. abbati Antonio, eo ap pellentes, indicarunt. Qui ait illis: Utique compa ratio monacki hujus penes me instarest navis omnibus onustæ bonis; sed an salva ad portum appellet, nescio. Post aliquod autem temporis, factum nescientibus S. Patris discipulis, ecce plorare senex, capillos evellere, ct ingemere fortiter aggreditur. Cui disci puli aiunt: Quid, Pater, habes? Respondit senex Magna Ecclesiæ columna cecidit hac hora, nempe juvenis ille cui obedierunt onagri: sed festinate ad illum, et quid rei accidit illi videte. Profecti autem discipuli invenerunt monachum sedentem super sto rea, plorantem ac gementem pro peccato quod per petraverat. Qui cum vidisset discipulos seuis, ait illis Rogate senem, quæso, ut mihi a Deo depre cetur decem dierum vitæ spatium, ut pœnitentiam agam. Sed ante quinque dies decessit. Fertur S. Antonium, perculsum aliquando pro funditate judiciorum Dei ejusque dispensationum, orasse atque dixisse: Domine, quomodo hominum quidam ad senectutem perveniunt et decrepitam æla tem, alii infantes moriuntur et brevi vivunt? Et quo modo pauperes quidam sunt, alii vero divites? Et quomodɔ tyranni et oppressores prosperantur ac di tantur, justi vero conflictantur tribulationibus et in opia? Cum autem diu pensitando laboraret, venil ad illum vox dicens: Antoni, prospice tibi, et judi-. cia Dei ne pervestiges. Fertur de S. abbate Antonio, quod, cum in soli tudine sedisset aliquando, et pusillanimitate ac tædio affectus esset, atque tenebras ipsi obduxissent ejus cogitationes, querelas fundere ad Deum cœpit, ac dicere: Domine, volo salvari, sed cogitationes meæ nequaquam mihi permittunt. Quid ergo faciam de passionibus meis, et quomodo salvabor? Et inde se cedens paululum sedit alio in loco; et ecce videl hominem quemdam totum occupatum in labore ma- super abbatem Pachomium, et datus est ei primatus nuum suarum, qui tum surgebat, relicto opere, ога bat, iterumque revertebatur ad opus, nempe pal Fertur S. abbatem Antonium dixisse: Vidi Spi ritum Dei descendentem super tres personas, super abbatem Athanasium, et datus est ei patriarchatus; cœnobitarum; super abbatem Macharium, et data est ei gratia curationum. Junior quidam monachus, D. Antonii abbatis di scipulus, missus est aliquando a magistro, ut se nem monachum, virtutum celebrem ſama, invise ret; qui cum illum adiisset atque salutasset, ait Quomodo vales, Pater mi? Pessime, respondit se nior. Cur? junior inquit. Quia, subdit senior, trice simus agitur jam annus, ex quo sum in hoc deserto religionis ergo; tamen toto hoc tempore orationes 8 Psal. CXVIII, meæ sunt contra me: nam quotidie memel ipsum orans maledico; Deum, ne misereatur mei, precor; et omnes demum preces meæ sunt mendacium ac verba inania. Quibus attonitus verbis monachus ille junior, ait: Quomodo hæc, Pater mi? Quia, respondit se nior, declino a mandatis Dei, tamen psallendo dico Maledictus, qui declinat a mandatis tuis *.» Ini quilates perpetro, tum cantito: ‹ Ne miserearis

› Mendacia ef- Ą laborem meum, et dimitte mihi universa peccata mea › Cor meum ad divina suscipienda, exsequen daque Dei mandala nequaquam paratum est; psallo tamen: ‹ Paratum cor meum, Deus, paratum cor meum 8. Cum hæc ergo ita sese hubeant, noune mihi timendum est, quod frustra stadium hoc cucur rissem, delusissem veritatem, et præmii loco meri tus essem suppliçia? omnibus, qui operantur iniquitatem ſutio, et oro Deum: ‹ Perdes omnes qui loquuntur mendacium ". › Totus sum in cibis apparandis, et gulæ crapulæque deditus, impudenter coram Deo fundo: Oblitus sum comedere panem meum "1. Pigritiæ ac somno sutis indulgeo, et media ferme die decanto Deo: Media nocte surgebam ad confitendum tibi ™, › Sedulam requiei navo operam et jucunda vitæ, laboremque refugio; atque psallo tum: ‹ La boravi in gemitu meo *.» Risui, lætitiæ ac omnibus mundanis illecebris impense studeo; alta tamen in tono voce: Fuerunt mihi lacrymæ meæ panes, die ac nocte ". › Cor meum in mundanis dignitatibus et honoribus captandis totum est infixum, et media ad melam semper meditatur; audacter nihilominus oc cino coram Deo: Meditatio cordis mei in conspectu tuo semper 5³. › Jejuno fere nunquam aut raro, el impinguatus ac valentissimus, effutio: ‹ Genua mea infirmata sunt a jejunio *. › Superbia efferor, totus que scientia instar usini utris sum inflatus, nullam que veris bonis operibus do operam, labores refugio; supplico tamen Deum: ‹ Vide humilitatem meam et 49 Psal. LVIII, 6. 30 Psal. v, 7. 8 Psal. CI, 5. Ad hæc junior ait monachus: Pater mi, ista de se ipso protulit Duvid, non quidem de nobis mona chis. Cui non sine suspiriis et uberrimis lacrymis respondit senior ille: Fili mi, certe nisi ea quæ olim vere de se ipso cecinit David, nunc nos etiam de nobis vere canamus, cum ea in nostra occinamus persona, et iisdem verbis Deum alloquamur; menda ciá effundimus, quia veritas est, ut verba respondeant factis; atque ita orationes nostræ verba erunt inania. Imo non verba tantum inania, sed contra nos; ac verissime illud de nobis prædicabitur ejusdem Davi dis Et oratio ejus fiat in peccatum ™. › Item illud sapientis Salomonis: Oratio ejus erit exsecrabi lis "*. › 5ª Psal. cxviii, 62. 83 Psal. v1, 7. Psal. VIII, 15. 86 Psal. CVIII, 24. 37 Psal. XXIV, 18. 88 Psal. CVII, 2. ** Prov. xxviii, 9. ** Psal. XLI, 4. Psal. CVIII, 7. EPISTOLA AD OMNIA MONASTERIA DE PASCHA Vide Patrologie Latinæ tom. XXIII, col. 99. Vita exstat in Actis sanctorum Bolland, ad diem 9 Maii. SS. PATRUM SERAPIONIS, MACARII, PAPHNUTII, MACARII ALTERIUS, Vide ejusdem Patrologiæ Latina tom. CIII, col. 433. Vide ibid., col. 441. Vide ibid., col. 475.