ADVERSUS CLAUDIUM SALMASIUM. EXCERPTUM EX DIONYSII PETAVII DISSERTATIONIBUS ECCLESIASTICIS. LIBRI CAPUT III. De Epiphanii loco falsa trapezitæ (Salmasii, qui de trapezitico fenore tres libros anno 1640 emiserat) conjectura refellitur: idemque declaratur: Negotiatores haud recte dici ab eodem damnatos ab Ecclesia. Blog matrimonium interdum significat; contra quam trapezita credidit. Ad hæc theatra, equorum certamina, venationes, musica spectacula condemnat. Αποκηρύσσει θέατρα, καὶ ἱππικούς, καὶ κυνήγια, μουσικούς τε καὶ πᾶσαν κακολογίαν καὶ καταλαλιὰν, καὶ πᾶσαν μάχην καὶ plaσyŋpiav. Damnat, inquit, theatra, equestres agones, venationes, musica spectacula, et omnem maledicentiam et obtrectationem, omnemque contentionem et maledictam. An qui theatralibus spectaculis aut circensibus, aut venationibus interfuerat, statim excommunicatione plectebatur? Hoc si in usu fuisset, tum profecto Christianus nemo plerisque in civitatibus in ecclesiam et ad usum sacramentorum fuisset admissus, aut panci admodum. Crebræ sunt apud Joannem Chrysostomum querelæ, cum Antiochiæ adhuc presbyter populum doceret de Ad pœnitentiæ ritum in Ecclesia vetere referenda. sunt quædam errata trapezitæ nostri (Salmasii). In præfatione ad Lectorem præmissa libris De trapezitico fenore, p. 57, Epiphanii locum quemdam attigit, et dum nimis argutus esse studet, pessime illum accepit. In calce magni operis quod de hæresibus scripsit Epiphanius, catholicæ fidei summam, ac morum et institutorum Ecclesiæ, brevi disputatione complexus est, ut iis velut notis germanam Christi sponsam ab hæreticis conventiculis, quæ concubinarum habet loco, discernat. Ac sub finem præcipua quædam criminum capita colligit, quæ ejusdem catholicæ Ecclesiæ moribus usuque damnantur. Απέχεται κοινωνίας, inquit, ἁπάντων αἱρέσεων (forte αἱρετικῶν), ἀποκηρύττει πορνείαν, καὶ μοιχείαν, καὶ ἀσέλγειαν, καὶ εἰδωλολατρείαν, paucitate commeantium ad ecclesiam, ac sacras καὶ φόνον, καὶ πᾶσαν παρανομίαν, etc. Mox: καὶ πλεονεξίαν, καὶ τοκοληψίαν πραγματευτὰς οὐκ ἀπο δέχεται· ἀλλ' ὑποδεεστέρους πάντων ἡγεῖται. Προστ φοράς λαμβάνει παρὰ τῶν οὐκ ἀδικούντων, οὐδὲ παρανομούντων, ἀλλὰ δικαίως βιούντων. Hoc est: Ab omnian communione hæreticorum abstinet: abdicat fornicationem, adulterium petulantiam, idololatriam, homicidium et iniquitatem omnem, etc. Tum improbam cupiditatem, et avaritiam atque usuram. Negotiatores non admodum probat, sed omnium infimos habet. Oblationes accipit ab iis qui injuriam aliis non faciunt, neque scelus aliquod admittunt, sed juste vivunt. Ilic Epiphanius præcipua, ut dixi, scelera et flagitia percenset, a quibus abhorret Ecclesia, et quæ auctoritate sua condemnat. Ubi vox amoxηpúttat non hoc præcise significat, excommunicare, vel a communione arcere ac segregare: lanquam omnes qui in ea, quæ ibidem enumerat, inciderint, ab ecclesiastica communione rejiciat, ut arbitratur trapezita. Qui et indidem colligit, non solum qui usuram accipiunt, abdicatione ab ecclesia punitos, scribere ibi Epiphanium, sed etiam omnes negotiatores, πραγματευτάς. Sed minime audiendus est. Nam àñoxηpútteiv non tam illorum, qui ejusmodi crimina perpetrarint, quam criminum ipsorum abdicationem damnationemque designat. Alioqui nemo non excommunicandus fuisset, et ab Ecclesia proscribendus. Quis est enim qui non incurrat aliquando in maledicentiam, detractionem, contentionem, avaritiam? synaxes obeuntium; quibus maxime diebus ludi ac spectacula præbebantur. Quam sæpe populum in eas res intemperanter effusum cum ab illis deterrere studet, tum ad ecclesiam et fidelium conventus celebrandos allicere? Cum etiam auditores hortatur suos, ut quam poterunt plurimos ab illis spectaculis secum ad ecclesiam adducant. Non igitur ob ista communione Ecclesiæ privatos fideles verisimile est, præsertim cum ab imperatoribus Christianis et magistratibus solemnes illi apparatus ac ludi velut ex officio præstarentur populo. Ad hæc propter levia et venialia peccata nemo communione multatus est. Possunt autem ex iis quæ Epiphanius recensuit nonnulla esse levia, velut maledictum aliquod temere ac facile prolatum. Nam Augustinus, sermone 41 De sanctis, ubi gravia peccata distinguit a levibus, inter levia numerat, quando cum omni facilitate ac temeritate maledicimus. Ejusmodi et alia commemorari possunt, quæ Tertullianus delicta vocat quotidianæ incursionis: quæ tamen inter ea continentur quæ ab Epiphanio nominata sunt. Non enim sola illa quæ letalia et atrocia sunt in eodem genere, sed etiam levia comprehendit ille, quando, exempli causa, mãoav xaκολογίαν ει καταλαλιὰν, πᾶσαν μάχην καὶ πλεονεξίαν ἀποκηρύττεσθαι dixit ab Ecclesia. Unde si ἀποκηρύτ tɛobai sil excommunicari, ut trapezitæ placet, non autem improbari et abjudicari tantum, ut res ipsa docet, necesse est, ob levia quæque crimina excommunicatos fuisse, id est ab Ecclesiæ communious

DION. PETAV. ADV. CLAUDIUM SALMASIUM. abdicatos fideles: quod dictu sit absurdum. Atqui inferiores omnino ista vox significat. Cum enim longe ab omni sensu et ratione magis abhorrent ea, quæ ad eumdem Epiphanii locum observavit in illa Præfatione sua. Nam Epiphanium ait dicere omnes npaypatutás, il est negotiatores, ab Ecclesiæ communione rejici. Ubi et joculariter ordini huic illudit. Ita enim scribit: Quo loco, ut gratum faciam mercatoribus, non libet cum interpretibus, infimos eos omnium exponere, qui ibi ab Ecclesiæ communione prohibentur, sed econtrario minoris peccati reos et minus noxios. Sic enim placet et melius est interpretari urodzoτépou; in his verbis: Tous pay ὑποδεεστέρους Τοὺς πραγματευτὰς οὐκ ἀποδέχεται ἡ Ἐκκλησία, ἀλλ' ὑποδεεστέρους πάντ zuw hyɛizai • Negotiatores non admittit quidem Ecclesia, ad communionem scilicet, sed tamen minus noxios quam reliquos qui excommunicantur eos censel. Hoc vero est in causa prævaricari, et quorum patrocinium susceperat, eos turpiter prodere, dum magis infames et criminosiores illos facit, quam ab ¡is fiunt, quos iste redarguit. Nam interpretes Epiphanii de mercatoribus hoc unum insinuant: non illos quidem damnandos esse, neque pena dignos ulla, sed in statu et ordine esse ommium, qui in Ecclesia censentur, infimo: quod paulo post exponam. At trapezita quod culpa vacat et turpitudine, hoc illis eripit; tribuit quod sine scelere ac paccato esse non potest, quamvis aliorum comparatione levius esse videtur, abdicationem ab Ecclesiæ communione: quæ atrox et horribilis est pœna, nec unquam, uti dixi, ab reatu culpæ aliquo sejuncta. Illud porro Græci sermonis non fert proprietas, ¿ñoSEEσTé pou dici ab Epiphanio minus noxios. Nam paulo ante certos in Ecclesia fidelium status et instituta vitæ commemorasset, quæ omnia recepta moribus et probata suum in Christiana republica locum tuerentur, principatum omnium assignavit sacerdotio, quod ex virginibus aut continentibus eligítur: a quo proximas tenent clerici cæteri: tum virgines, inde viduæ, ac postremo qui in matrimonio degunt, quos Buwtixous appellant. Unde et Bloc idem significat ac yάuos, quæ sunt nuptiæ. Blog, inquam, nuptias interdum significat: et ßiwsat dixit Epiphanius hæresi 59, num. 4, p. 496, pro eo quod est in matrimonio degere. Quod adversus trapezitam, a quo immerito reprehendebamur, alibi demonstravimus. Et ut in vellicandis aliis minus temerarius ac præceps esse condiscat, luculentum addemus, ad idem probandum, Græci cujusdam scriptoris locum, qui haud scio an adhuc lucem viderit. Is est Theophilus philosophus, qui commentarios scripsit ad Hippocratis Aphorismos, quem penes nos habemus. llic igitur ad illa primi Aphorismi verba, & ẞlos ẞpaxúç, varias toū ßlov significationes recensens, inter alias hanc alert: βίος καὶ ἡ ζεύξις τοῦ γάμου· Est, inquit, ßíos et matrimonii societas. Sed hæc obiter. Inter Btwrixous et communis vitæ fideles, infimo loco numerat Epiphanius τους πραγματευτάς, id est, negotiatores: non quod vetitus et illicitus sit ille in Ecclesia status, aut cum peccato implicatus, ac pœna ulla et animadversione notatus; sed quod ab evangelica perfectione longissime abest omnium. Hæc vera el germana mens est Epiphanii: quam vero ¿ tpañečitng (Salmasius) commentus est, àðóxɩpoç est et repudianda. ¿ ßloç Plura adhuc adjici poterant Excerpla, ex Pelavii sub ficto Antonii Kerkoetii (vel Cercoetii) nomine editis scriptis deprompta: sed quando verum suum nomen in his occultare ipsi libuit auctori, nec nos de indagandis locis istis, quæ ad Animadversiones ipsius a Salmasii objectis liberandas faciunt, solliciti erimus. Inquirat ea cui libellos istos, quos Pelavius et Salmasius sibi opposuerunt invicem, satyrico sale ac felle, exquisita simul eruditione apparatos, nanci.cendi contigerit felicitas. Ut autem de iis tibi_constet, Lector benevole, Indicem dabimus. Nimirum postquam Claudius Salmasius Tertulliani librum De Pallio el ad istum notas armo 1622 edidisset, Animadversiones ad easdem notas, eodem anno, evulgavit Petavius: quas indigne ferens Salmasius sequenti anno 1623 earum Confutationem sub Francisci Franci nomine emisit, Parisiis excusas, sed titulo Middelburgum præ se ferente. Huic Mastigophoros tres seu Elenchos opposuit, qui Antonii Kerkoetii (sive Cercoetii) nomen sibi sumpserat Petavias, anno 1624. Quibus Refutationem personatus Franciscus Francus objecit: longisque et amarulentis, sed eruditis contentionibus lis hæc peracta est, quam abrupit Salmasius, ad Grotium professus, huic altercandi pelago se amplius committere nolle. El ambos eodem anno, sæculi hujus (decimi septimi) secundo et quinquagesimo, opprimens mors vitæ ac litigiorum finem ipsis fecit: et Pešavium Parisiis d. 11 Decembr., Salmasium Spade d. 3 Septemb. mortalium ribus exemit. ་