Nonnus Panopolitanus

PG 43 (anthology)

Diplomatic text · scholarios OCR (cleaned, language-split) — OCR floor restored from page-view — PG column chips mark the printed columns.

col. 665–666page 1 of 7

PG 43:665(FABR., Bibliotheca Græca, ed. Harles, 1. VIII, p. 601.) Nonnus (a), Panopolites Egyptius, diversus fuisse videtur a Nonno Palestino (b), Origenis sectato doginata, cujus mentionem faciunt Cyrillus Scythopolitanos et Simeon Metaphrastes in Vitis SS. Sabæ Cyriaci, tom. III et IV Monument. Cotelerii. Incertum etiam idemne sit cum Nonno, cujus filium, Sosenam (c), Synesius commendat amicis suis, Anastasio ac Pylæmeni: ætate licet non multum inferio rem Synesio fuisse credibile est, quippe qui ab Agathia (d) citatur tanquam unus è poetis novis, hoc est, ut interpretor, non æqualibus Agathiæ, sed aliquo tempore non ita multo ante ætatem ipsius claris. Etiam ille alius a nostro fuit Nonnus, quem Damascius in Vita Isidori apud Suidam in Zalovorioç narrat sexies totum evolvisse Demosthenem, nec tamen os aperire potuisse, ut orationem aliquain com modanı haberet. Equidem non pugnant hæc duop valere carmine, et dicendi facultate destitui, ita ut nibil contra sit rarius, quam bonuin poetam eumdem quoque bonum esse oratorem, neque temporum ratio valde adversatur; at enim illum Damascii Nonnum alienum a Christi sacris multa suadent, hunc nostrum Christianum fuisse nemo dubitat. Omitto Nonnum longe juniorem, medicum, itidem Christia num, cujus exstal Tarpixar Gewonµátu ovratwym ad imperatorem Constantinum Porphyrogenitum. Veram Nonnus diaconus bọc loco non est prætereundus, qui in concilio Chalcedonensi, A. C. 451, inter notarios commemoratur, tum Nonnus, episcopus Edessenus, cujus apud Nicephorum xiv, 30, Histor. mentio, idem qui in synodo Ephesina Aŋorpixñ A. C. 449 cooptatus est in locum Iba Edesseni, ab (a) Constat sane, nonnos, hoc est sanctos, Egyptia lingua dictos Patres spirituales ac mona cbos, perinde ut nonnæ ac vovides dictæ sunt ma tronæ ac virgines Deo consecrate, harumque præ fectæ. Vide, si placet, Meursii Cangiique Glossaria et Theophilum Raynaudum De sacra paternitate, 1. XI Opp., p. 178. Sic Hippolytum, Portuensem episcopum, etiam Nonnum appellant Petrus Da miani et Martyrologium llieronymi. Confer Ste phani le Moyne Prolegomena ad Varia sacra * 31. b. At præterea nomen proprium etiam poetæ esse Nov voy, diserte testatur Suidas Idem Suidas Eumdem putat Tristanus t. 1 Hist. impera torum e nummis illustrate, p. 497 seq. Sed præ ter patriam, institutum vitae aliaque, quæ urgere omitto, videtur repugnare ratio etiam temporis, cum Nonnus Palæstinus vixerit medio sæculo post Christum natum sexto, et noster Nonnus ad quin tum sæculum recte a viris doctis referatur. (c) Ewonrur. Synesius epist. 43, ad Anastas., el 102, ad Pylamenem, ubi hunc Sosenem dɩà àó appellat. Unde perno tus Gerh. Falkenburgius pulavit parentem hujus Nonnum haud diversum fuisse a nostro, quod Guil. Caveo etiam et aliis viris doctis persuasum. Conf. Vossium De poetis Græcis, cap. 9, p. 79, qui eum sub Theodosio Juniore, imperatore, vixisse statuit. Cavous in Hist. litter, script. eccl., tom. 1, p. 389 ed. Basil.; Oudinus in Comm. De script. eccl., 1. p. 928; Jo. Fabric. in Hist. bibl. suw, I, pag. 109; Hamberger in Zuv. Nachr., tom. III, pag. 10, qui de Nonno ejusque scriptis itidem agunt. Synesii auctoritate moti, ætatemi Nonni as serunt an. circ. 410. Contra Saxio in Onomast., I, pag. 10, Nonnus videtur circ. a. 492, saltem ab Anastasii principatu non multum abesse. Add. Du Pin Histor. eccles., vol. IV, pag. 52; Laur. Crassi Istoria de' poeti Greci, etc,Neapoli 1678, fol. p. 364 sqq.; Eschenbach. De poetis Christianis sacris, in ejus dissertationibus acad. Norib. 1705, 8, p. 81. J. Gerh. Neumann. in Diss. de Metaphrastis, § XIX, pag. 265 sqq., in ejus Primitiis diss. acadein. Hic et Eschenb. notant putidum errorem Caroli Paschalii, qui in libro 1 De coronis, cap. 16, Nonnum collo cat ante tempora Ovidii, atque somniat Ovidium in tertio Fastorum, si quatuor versus non verterit e Nonno, saltem inde sententiam desumpsisse. V. ipsum Fábr. in nota sequenti, Joan. Molleri Homo nymoscopiam, pag. 106 sq. Harl. (d) Agathias lib. iv list., p. 128: Tauta yàp of etc. Profert deinde libri primi versum 42 et 43. Ex hoc loco colligas, longe falli Carolum Paschalium, qui lib. De coronis, cap. 16, p. 50, Nonnum Panopo litanum Ovidio antiquiorem existimavit, unde re prehenditur a Vossio De arte poetica, pag. 57. Certe Ovidium antecedere ætate non potuit, qui S. Joan nis Evangelium metaphrasi donavit.Ιστέον δὲ ὡς ἔστι καὶ Νόννος κύριον, Πανοπολίτης, ὁ καὶ τὴν παρθένον Θεολόγον παραφράσας δι' ἐπῶν.: Λύ σόνιος σοφιστής, γεγραφὼς ἐπιστολὰς καὶ ἄλλα τινά πρὸς Νόννον. γων τραφέντα καὶ αὐξηθέντα τε πρότερον ποιηταὶ ἄδουσι καὶ οἱ νέοι παραλαβόντες συνάδουσιν, ὧν δὴ καὶ Νόννος ὁ ἐκ τῆς Πανὺς τῆς Αἰγυπτίας γεγενημένος ἔν τινι τῶν οἰκείων ποιημά των, ἅπερ αὐτῷ Διονυσιακὰ ἐπωνόμασται,

Ιστέον δὲ ὡς ἔστι καὶ Νόννος κύριον, Πανοπολίτης, ὁ καὶ τὴν παρθένον Θεολόγον παραφράσας δι' ἐπῶν.: Λύ σόνιος σοφιστής, γεγραφὼς ἐπιστολὰς καὶ ἄλλα τινά πρὸς Νόννον. γων τραφέντα καὶ αὐξηθέντα τε πρότερον ποιηταὶ ἄδουσι καὶ οἱ νέοι παραλαβόντες συνάδουσιν, ὧν δὴ καὶ Νόννος ὁ ἐκ τῆς Πανὺς τῆς Αἰγυπτίας γεγενημένος ἔν τινι τῶν οἰκείων ποιημά των, ἅπερ αὐτῷ Διονυσιακὰ ἐπωνόμασται, (FABR., Bibliotheca Græca, ed. Harles, 1. VIII, p. 601.) Nonnus (a), Panopolites Egyptius, diversus fuisse videtur a Nonno Palestino (b), Origenis sectato doginata, cujus mentionem faciunt Cyrillus Scythopolitanos et Simeon Metaphrastes in Vitis SS. Sabæ Cyriaci, tom. III et IV Monument. Cotelerii. Incertum etiam idemne sit cum Nonno, cujus filium, Sosenam (c), Synesius commendat amicis suis, Anastasio ac Pylæmeni: ætate licet non multum inferio rem Synesio fuisse credibile est, quippe qui ab Agathia (d) citatur tanquam unus è poetis novis, hoc est, ut interpretor, non æqualibus Agathiæ, sed aliquo tempore non ita multo ante ætatem ipsius claris. Etiam ille alius a nostro fuit Nonnus, quem Damascius in Vita Isidori apud Suidam in Zalovorioç narrat sexies totum evolvisse Demosthenem, nec tamen os aperire potuisse, ut orationem aliquain com modanı haberet. Equidem non pugnant hæc duop valere carmine, et dicendi facultate destitui, ita ut nibil contra sit rarius, quam bonuin poetam eumdem quoque bonum esse oratorem, neque temporum ratio valde adversatur; at enim illum Damascii Nonnum alienum a Christi sacris multa suadent, hunc nostrum Christianum fuisse nemo dubitat. Omitto Nonnum longe juniorem, medicum, itidem Christia num, cujus exstal Tarpixar Gewonµátu ovratwym ad imperatorem Constantinum Porphyrogenitum. Veram Nonnus diaconus bọc loco non est prætereundus, qui in concilio Chalcedonensi, A. C. 451, inter notarios commemoratur, tum Nonnus, episcopus Edessenus, cujus apud Nicephorum xiv, 30, Histor. mentio, idem qui in synodo Ephesina Aŋorpixñ A. C. 449 cooptatus est in locum Iba Edesseni, ab (a) Constat sane, nonnos, hoc est sanctos, Egyptia lingua dictos Patres spirituales ac mona cbos, perinde ut nonnæ ac vovides dictæ sunt ma tronæ ac virgines Deo consecrate, harumque præ fectæ. Vide, si placet, Meursii Cangiique Glossaria et Theophilum Raynaudum De sacra paternitate, 1. XI Opp., p. 178. Sic Hippolytum, Portuensem episcopum, etiam Nonnum appellant Petrus Da miani et Martyrologium llieronymi. Confer Ste phani le Moyne Prolegomena ad Varia sacra * 31. b. At præterea nomen proprium etiam poetæ esse Nov voy, diserte testatur Suidas Idem Suidas Eumdem putat Tristanus t. 1 Hist. impera torum e nummis illustrate, p. 497 seq. Sed præ ter patriam, institutum vitae aliaque, quæ urgere omitto, videtur repugnare ratio etiam temporis, cum Nonnus Palæstinus vixerit medio sæculo post Christum natum sexto, et noster Nonnus ad quin tum sæculum recte a viris doctis referatur. (c) Ewonrur. Synesius epist. 43, ad Anastas., el 102, ad Pylamenem, ubi hunc Sosenem dɩà àó appellat. Unde perno tus Gerh. Falkenburgius pulavit parentem hujus Nonnum haud diversum fuisse a nostro, quod Guil. Caveo etiam et aliis viris doctis persuasum. Conf. Vossium De poetis Græcis, cap. 9, p. 79, qui eum sub Theodosio Juniore, imperatore, vixisse statuit. Cavous in Hist. litter, script. eccl., tom. 1, p. 389 ed. Basil.; Oudinus in Comm. De script. eccl., 1. p. 928; Jo. Fabric. in Hist. bibl. suw, I, pag. 109; Hamberger in Zuv. Nachr., tom. III, pag. 10, qui de Nonno ejusque scriptis itidem agunt. Synesii auctoritate moti, ætatemi Nonni as serunt an. circ. 410. Contra Saxio in Onomast., I, pag. 10, Nonnus videtur circ. a. 492, saltem ab Anastasii principatu non multum abesse. Add. Du Pin Histor. eccles., vol. IV, pag. 52; Laur. Crassi Istoria de' poeti Greci, etc,Neapoli 1678, fol. p. 364 sqq.; Eschenbach. De poetis Christianis sacris, in ejus dissertationibus acad. Norib. 1705, 8, p. 81. J. Gerh. Neumann. in Diss. de Metaphrastis, § XIX, pag. 265 sqq., in ejus Primitiis diss. acadein. Hic et Eschenb. notant putidum errorem Caroli Paschalii, qui in libro 1 De coronis, cap. 16, Nonnum collo cat ante tempora Ovidii, atque somniat Ovidium in tertio Fastorum, si quatuor versus non verterit e Nonno, saltem inde sententiam desumpsisse. V. ipsum Fábr. in nota sequenti, Joan. Molleri Homo nymoscopiam, pag. 106 sq. Harl. (d) Agathias lib. iv list., p. 128: Tauta yàp of etc. Profert deinde libri primi versum 42 et 43. Ex hoc loco colligas, longe falli Carolum Paschalium, qui lib. De coronis, cap. 16, p. 50, Nonnum Panopo litanum Ovidio antiquiorem existimavit, unde re prehenditur a Vossio De arte poetica, pag. 57. Certe Ovidium antecedere ætate non potuit, qui S. Joan nis Evangelium metaphrasi donavit.

col. 667–668page 2 of 7

Notitia

PG 43:667Eutychianis exauctorati. Nonno, episcopo Heliopolitano et tandem Edesseno, tribuitur quoque triginta millium Saracenorum conversio, quam ad Nonnum nostrum, Panopolitem, præter rem refert Nicolaus Abramus. Ex poematis ejus (plura enim composu'sse Agathias innuit, cum Dionysiacu citans laudat Nonnum Iv exstant carmine heroico sive de rebus Bacchi (a), libri duolequadraginta, quos ab ethnico adhue scriptos esse, dubito an affirmare necesse sit, neque adeo in ludibrium et pudorem pagana theologiæ compositos (c) asseveraverim, cum potuerit poeta, licet Christianus, animi causa ethnicum argumentum ingenio suo exornandum suscipere, ut quotidie in theatris nostris fieri videmus. Dubitant nonnulli, idemne sic hoc poema (d) cum illo De gigantibus, in quo hi versiculi leguntur lib. 1 Anthologiæ, p. 140. Sed videtur utique his verbis respici pars Dionysiacon, sive, ut a quibusdam appellatur, Bassarico. rum (e), quæ libro primo et secundo Typhoneum ejusque cum Jove pugnam persequitur. Nam lic.t Bacchi res titulus operis promittat, multa tamen alia satis fuse et copiose describit poeta. Quare non opus, sed chaos nobis reliquit, inquit Heinsius (f). Nam ut Bacchus Indos expugnaret, Jupiter Europam rupit: et in taurum convertitur, Typhæus cœlum expugnat, Cadmus Harmoniam ambit et exambit, Thebas condit, filias elocat; Acteon a canibus discerpitur, Proserpina a diis amatur; Zagreus nascitur, mundus diluvio interit. Post hæc omnia Bacchus tandem nascitur. Tonta molis erat, deum orbi terrarum dare, qui in amphora habitaret. Quare ante natum eum, cujus gesta describebat, sex aut septem immanium voluminum argumenta dilapidavit et consumpsit, quorum nullum ejusdem cum reliquis est argumenti, sed tol feri opera possint quot sunt ipsa. Primum esset vel secundum Tertium Quartum Quintum Serium Seprimum Sequentia non minus sunt intricata, ita ut tertio et vicesimo Indica aggrediatur, cum in tertio et decimo Catalogum proposuerit Quare totum opus episodium est et episodiis caret: nihil enim est præcipuum, nulla operis xatáotasis, nihil kwáddŋdov et quod ita cohæreat, ut eo posito alterum sequi sit necesse. Nihil tale, quo posilo aliud a poeta, sed tamen conveniens priori extendendi causa operis et exornandi possit addi. Quo decepti veleres, quia diversa argumenta non tractavit, sed confudit, diversa quoque opera illi ascripserunt. Unde illud cujusdam veteris, quasi Fiɣavtɩáda scripsisset, pars operis, quæ de Typhæo agit. Nisi Indos intellexerit, quod Fulkenburgio videtur. Citat Nonni Dionysiaca præter Agathiam Eustathius ad Homerum plus simplici vice, el Etymologici Magni auctor in voce Atóvusos. Sæpius etiam illius testimoniis, antequam typis exscriberetur, usus est Politianus cap. 11, 12, 28, 80, Misc., et semel Natalis Comes ▼, 13, Mytholog., qui per Demarchum videtur Etymologici Magni auctorem denotare (g). Tumidum ac prope (a) Titulum reprehendit Dan. Heinsius, pag. 186 Diss. et negat Åtorvoland recte dici, licet bene sula alii inscripserint et similia, quia páуpata, quod subintelligitur, male adhibeatur, cum de uno sermo est, et dicendum sit, non sed Verum possit etiam subintelligi pata, deinde quam mallet fortasse Nonnus, qui non modo Bacchi ipsius actiones, sed et aliorum facta el res, quæ ipsum quovis modo attingunt, persequitur. Haec autem recte dici, nemo, opinor, negabit. (by Ita Tristanus tom. II, pag. 606, et in Histor a litterar a scriptor. eccles., ad a. Chr. 410 Guil. Caveus. (c) Hæc Casparis Barthii sententia est pag. 799 ad Claudianum, (d) Sane distinguit diserte Lilius Gyraldus, ut Gerhardus Falkenburgius in erudita præfatione ad Joan. Sambucnum (quam, editioni Plantinianæ præmissam, in Wecheliana Dionysiacorum editione frustra quæres, sed maximam partem libro suo De poetis Græcis inseruit Laurentius Crassus), cum nescio quo aurtere, sola, ut reor, conjectura duclus duos illos versiculos, qui in Anthologia leguntur, vel ab ipso Nonno vel alio, ipsius perquam studioso, Dionysiacis olim præfixos fuisse dixisset, neque enim amplius sunt audiendi, inquit, qui aliam ex illis Nonni gigantomachiam commenti fuerunt, cum ipse in Dionysiacis Indes Gigantes appellet. (e) Idem plane sonat Bassarica el Atorvotaxȧ. Hinc Suidas in memorat Soterichi Oasitæ, poetæ epici, Djocletiano imperante clari, libris IV. Bassarica etiam scripsit heroico carmine Dionysius Samius, teste Eustatho Prolegom. ad Dionysium Pericgetem et Stephanum Byz. qui xvm librum landat in Bólarra. Nimirum Bacchus Orpheo hymin, 44, Baocaoc, atque Horatio lib 1 Od., 18, Bassareus (Hebræis "D1, omphax). Etiam ßzocága denotat pallam talarem Bacchicam, teste Polluce vu, 43, et Hesychio; unde Bassarides, ministra Bacchi, schol. Persii Sat. 1, v. 102. Bassaridum vales apud Avienum, pag. 97 edit. Grotii, et comæ Barsarica apud Propertium, B1, 15, 30. (f) Pag. 184 Diss. in Dionysiaca. (g) Dissentire Saxium in Onom., 11, pag. 160, jam supra in vol. VI, pag. 595, not. c. observavi. Nostrum enim Fabricii locum dum respicit negat, Etymologici M. auctorem a Natali Comite, V Mytholog., cap. 13, p. 405, designatum esse videri, et, quanquam, ait, iidem versus apud Etymologici scriptorem obvii sunt, p. 280, n. 9, quos Natalis Comes apud Demarchum reperiri testatur: tamen non recte cogitur, Natalem eodem loco et numero Etymologici auctorem atque Demarchum habuisse. Imo Natalis ad hunc Demarchum respexisse vide tur, quia a grammatico Aristophanis ad Aves, excitatur árórwr, a Jonsio tamen De scriptor, hist, phileτινι τῶν οἰκείων ποιημάτων) Διονυσιακῶν Νόννος ἐγώ, Πανὸς μὲν ἐμὴ πόλις. Ἐν Φαρίῃ δὲ *Εγχει φοινήεντι γονάς ἤμησα Γιγάντων. ἡ Εὐρώπης ἁρπαγὴ Εὐρώπη, ἡ Τυφώνος μάχη από Γιγαντιάς. Κάδμου καὶ ᾿Αρμονίας Γάμοι. Καδμεία είτε αἱ Κάδμου πράξεις. Δηούς μνηστεία ή γάμοι. Ζαγρέως γοναί. αἱ Διονύσου γοναί. Κυπριακά, Τρωϊκά τὰ Διονύσου πράγματα, αἱ πράξεις. γματα, πράξεις Διονυσιακά πράγματα Βασσαρικά οι Σωτήριχος Βασσαρικὰ ἤτοι Διονυσιακά 1403, Δήμαρχος ἐν τῷ Περὶ Διονυσιακών

τινι τῶν οἰκείων ποιημάτων) Διονυσιακῶν Νόννος ἐγώ, Πανὸς μὲν ἐμὴ πόλις. Ἐν Φαρίῃ δὲ *Εγχει φοινήεντι γονάς ἤμησα Γιγάντων. ἡ Εὐρώπης ἁρπαγὴ Εὐρώπη, ἡ Τυφώνος μάχη από Γιγαντιάς. Κάδμου καὶ ᾿Αρμονίας Γάμοι. Καδμεία είτε αἱ Κάδμου πράξεις. Δηούς μνηστεία ή γάμοι. Ζαγρέως γοναί. αἱ Διονύσου γοναί. Κυπριακά, Τρωϊκά τὰ Διονύσου πράγματα, αἱ πράξεις. γματα, πράξεις Διονυσιακά πράγματα Βασσαρικά οι Σωτήριχος Βασσαρικὰ ἤτοι Διονυσιακά 1403, Δήμαρχος ἐν τῷ Περὶ Διονυσιακών Eutychianis exauctorati. Nonno, episcopo Heliopolitano et tandem Edesseno, tribuitur quoque triginta millium Saracenorum conversio, quam ad Nonnum nostrum, Panopolitem, præter rem refert Nicolaus Abramus. Ex poematis ejus (plura enim composu'sse Agathias innuit, cum Dionysiacu citans laudat Nonnum Iv exstant carmine heroico sive de rebus Bacchi (a), libri duolequadraginta, quos ab ethnico adhue scriptos esse, dubito an affirmare necesse sit, neque adeo in ludibrium et pudorem pagana theologiæ compositos (c) asseveraverim, cum potuerit poeta, licet Christianus, animi causa ethnicum argumentum ingenio suo exornandum suscipere, ut quotidie in theatris nostris fieri videmus. Dubitant nonnulli, idemne sic hoc poema (d) cum illo De gigantibus, in quo hi versiculi leguntur lib. 1 Anthologiæ, p. 140. Sed videtur utique his verbis respici pars Dionysiacon, sive, ut a quibusdam appellatur, Bassarico. rum (e), quæ libro primo et secundo Typhoneum ejusque cum Jove pugnam persequitur. Nam lic.t Bacchi res titulus operis promittat, multa tamen alia satis fuse et copiose describit poeta. Quare non opus, sed chaos nobis reliquit, inquit Heinsius (f). Nam ut Bacchus Indos expugnaret, Jupiter Europam rupit: et in taurum convertitur, Typhæus cœlum expugnat, Cadmus Harmoniam ambit et exambit, Thebas condit, filias elocat; Acteon a canibus discerpitur, Proserpina a diis amatur; Zagreus nascitur, mundus diluvio interit. Post hæc omnia Bacchus tandem nascitur. Tonta molis erat, deum orbi terrarum dare, qui in amphora habitaret. Quare ante natum eum, cujus gesta describebat, sex aut septem immanium voluminum argumenta dilapidavit et consumpsit, quorum nullum ejusdem cum reliquis est argumenti, sed tol feri opera possint quot sunt ipsa. Primum esset vel secundum Tertium Quartum Quintum Serium Seprimum Sequentia non minus sunt intricata, ita ut tertio et vicesimo Indica aggrediatur, cum in tertio et decimo Catalogum proposuerit Quare totum opus episodium est et episodiis caret: nihil enim est præcipuum, nulla operis xatáotasis, nihil kwáddŋdov et quod ita cohæreat, ut eo posito alterum sequi sit necesse. Nihil tale, quo posilo aliud a poeta, sed tamen conveniens priori extendendi causa operis et exornandi possit addi. Quo decepti veleres, quia diversa argumenta non tractavit, sed confudit, diversa quoque opera illi ascripserunt. Unde illud cujusdam veteris, quasi Fiɣavtɩáda scripsisset, pars operis, quæ de Typhæo agit. Nisi Indos intellexerit, quod Fulkenburgio videtur. Citat Nonni Dionysiaca præter Agathiam Eustathius ad Homerum plus simplici vice, el Etymologici Magni auctor in voce Atóvusos. Sæpius etiam illius testimoniis, antequam typis exscriberetur, usus est Politianus cap. 11, 12, 28, 80, Misc., et semel Natalis Comes ▼, 13, Mytholog., qui per Demarchum videtur Etymologici Magni auctorem denotare (g). Tumidum ac prope (a) Titulum reprehendit Dan. Heinsius, pag. 186 Diss. et negat Åtorvoland recte dici, licet bene sula alii inscripserint et similia, quia páуpata, quod subintelligitur, male adhibeatur, cum de uno sermo est, et dicendum sit, non sed Verum possit etiam subintelligi pata, deinde quam mallet fortasse Nonnus, qui non modo Bacchi ipsius actiones, sed et aliorum facta el res, quæ ipsum quovis modo attingunt, persequitur. Haec autem recte dici, nemo, opinor, negabit. (by Ita Tristanus tom. II, pag. 606, et in Histor a litterar a scriptor. eccles., ad a. Chr. 410 Guil. Caveus. (c) Hæc Casparis Barthii sententia est pag. 799 ad Claudianum, (d) Sane distinguit diserte Lilius Gyraldus, ut Gerhardus Falkenburgius in erudita præfatione ad Joan. Sambucnum (quam, editioni Plantinianæ præmissam, in Wecheliana Dionysiacorum editione frustra quæres, sed maximam partem libro suo De poetis Græcis inseruit Laurentius Crassus), cum nescio quo aurtere, sola, ut reor, conjectura duclus duos illos versiculos, qui in Anthologia leguntur, vel ab ipso Nonno vel alio, ipsius perquam studioso, Dionysiacis olim præfixos fuisse dixisset, neque enim amplius sunt audiendi, inquit, qui aliam ex illis Nonni gigantomachiam commenti fuerunt, cum ipse in Dionysiacis Indes Gigantes appellet. (e) Idem plane sonat Bassarica el Atorvotaxȧ. Hinc Suidas in memorat Soterichi Oasitæ, poetæ epici, Djocletiano imperante clari, libris IV. Bassarica etiam scripsit heroico carmine Dionysius Samius, teste Eustatho Prolegom. ad Dionysium Pericgetem et Stephanum Byz. qui xvm librum landat in Bólarra. Nimirum Bacchus Orpheo hymin, 44, Baocaoc, atque Horatio lib 1 Od., 18, Bassareus (Hebræis "D1, omphax). Etiam ßzocága denotat pallam talarem Bacchicam, teste Polluce vu, 43, et Hesychio; unde Bassarides, ministra Bacchi, schol. Persii Sat. 1, v. 102. Bassaridum vales apud Avienum, pag. 97 edit. Grotii, et comæ Barsarica apud Propertium, B1, 15, 30. (f) Pag. 184 Diss. in Dionysiaca. (g) Dissentire Saxium in Onom., 11, pag. 160, jam supra in vol. VI, pag. 595, not. c. observavi. Nostrum enim Fabricii locum dum respicit negat, Etymologici M. auctorem a Natali Comite, V Mytholog., cap. 13, p. 405, designatum esse videri, et, quanquam, ait, iidem versus apud Etymologici scriptorem obvii sunt, p. 280, n. 9, quos Natalis Comes apud Demarchum reperiri testatur: tamen non recte cogitur, Natalem eodem loco et numero Etymologici auctorem atque Demarchum habuisse. Imo Natalis ad hunc Demarchum respexisse vide tur, quia a grammatico Aristophanis ad Aves, excitatur árórwr, a Jonsio tamen De scriptor, hist, phile

col. 669–670page 3 of 7

NOTITIA. dithyrambicum scribendi genus, Baccho scilicet congruens, multi in hoc opere notarunt, in vitupera- tionem plerique (a), pauci in laudem, vel ita ut excusarent (b). Certe ingenium et copiam, eruditionem, epithetorumque (c) utut audacium quandoque ubertatem et affluentiam largiuntur etiam illi, qui paren- · thyrsos et vitia illius atque ¿xupodoɣíav acrius reprehendunt. - Codd. et editiones Διονυσιακῶν. - - [Secundum Nesselii Cat. codd. Cæsar. Vindob., part. iv, Dionysiucorum sunt libri xLvut în cod. xxVIII. In cod. XLV, quo usus est Falkenburgius, cum Dionysiaca primum in lucem ederet. In cod. LI tomus alter; in cod. LII, ex cod. Fugger. Augustæ Vind. a Georg. Wurffel. a. 1561 exscripto, Mona- chii in bibl. elect. codd. ccvi et ccix, sed non sine lacunis, ait confector Cat. codd. Gr. Bau., pag. 76. - Venetiis inter codd. 1 Car. Grimani, teste Montfauc. in Diario Ital., Florentiæ in codd. pag. 40. Laurent. xvi, n. 2, plut 31. V. Baudin. Cat. codd. Cr. Laur., I, pag. 141. Romæ in bibl. Alex. Pe- tav. in Vaticana Nonnii Collectio Græc. historiarum et Dionysiaca. -In bibl. Escorial. duo codd., quorum alter continet 48 libros Dionysiac., alter autem 24 lib. V. Montfauc. Bibl. bib!. mss., I, pag. 86 A, et pag. 622 B. — Idem tom. I, pag. 287 E sic memorat cod. Ottobon. Romæ : Nonnus Panopolitanus, Gr. cod. recens, sed non addit, num ejus sint Dionysiaca, necne? De Escorial. codd. v. quoque Plūer Itinerar. per Hisp., pag. 184. HARL.] - - Cum nec Aldus, cui a Joanne Lascari commendatus fuerat, neque J. Oporinus, qui ex Italia exem- plar eorum acceperat, Dionysiaca Nonni in lucem edidisset, primus ea luculentis Christoph. Plantini typis Græce cum eruditis castigationibus suis et indice locupletissimo, Guilelmique Canteri emendationi- bus, unico tantum constantibus folio, vulgavit Gerardus Falkenburgius, Noviomagus, Antwerp. 1569, 4 (d) ex ms. codice Joannis Sambuci, Pannonii, qui Arsenii, Monembasiæ archiepiscopi, olim fuit, et xLv aureis a Sambuco Tarenti fuit redemptus, hodie vero una cum duobus vel tribus ejusdem operis codicibus asservatur in bibliotheca Cæsarca Vindobonensi. Interim Parisiis Carolus Utenhovius, Caroli filius, quatuor codicibus mss. usus, Dionysiaca Nonni castigare et Latine vertere aggressus fuit, et Joannes Forestius in litteris ad Eliam Putschium datis, 12 Jul. a. 1605, scripsit in hanc sententiam : Nos quoque si diis placet, dum yóvu xhwpóv est, conamur tenues grandia : Nonni Dionysiaca in Latinum sermonem verti- mus, adnotatiunculasque quasdam et conjecturas nostras addemus; scatet enim fœdissima proluvie mendo- rum. Eo ipso anno 1605, 8, opus hoc Græce et Latine typis Wechelianis apud Claudium Marnium et hæ- redes Joannis Aubrii, excusum est llanoviæ cum Latina versione prosaria Eilhardi Lubini, Falkenbur- giique indice et castigationibus, cui editioni a. 1610 novus titulus præfixus et Latini interpretis nonen omissum, Petrique Cunæi (e) præmissa præfatio, et subjunctus ejusdem Cunæi liber Animadversionum in Nonni Dionysiaca, una cum Dan. Heinsii Dissertatione et Josephi Scaligeri conjectaneis, ex editione Lugd. Bat. 1610, 8 (f). Exstant etiam Dionysiaca Nonni cum Lubini versione in Corpore poetarum Græco- soph.. lib. 1, cap. 16, § 3, p. 102, et Stephano Berglero, in Dicaarchum mutatus, in Indice scri- plorum scholiastis Aristophanis apud Fabric. B. Gr., vol. II, p. 396, voc. Demarchus, et p. 397, voc. Dica archus, et ab ipso Natali eodem in loco, pag. 415, aliter editus: Demarchus in certamini- bus Dionysiacis. › llarl. (a) Jos. Scaliger epist. 276 seq. ad Dan Hein- sium, et 227, ad Salmas., Heinsius in Diss. de Nonni Dionysiacis; Petrus Cunæus in Animadver- sionibus ad Dionysiaca; Petrus Rapinus Réflex. sur la poétique, p. 168-176; Lud. Balsacius Diss. ad Andream San Dionysium, p. 85. Nonnus c'estoit un peintre de Chimères et Hippocentaures. Ses pen- sées, je dis les plus sobres, vont bien au delà de Textravagance ordinaire, etc. (b) Falkenburgius Præf. ad Nonnum, ubi plura in ejus laudem ac de usu ex lectione ipsius capien- do; Vossius Institution. poetic., c. 16, § 6, p. 89; Olaus Borrichius, Diss. de poetis, p. 18; Casp. Barthius, vu Adversar., c. 21. Eruditum et grandi- loquum poetam vocat Nommum Muretus XII, 10, Var. lect.; Poetam mirificum Politianus. Fabr. Adde quæ collegit Adr. Baillet in Jugemens des Sa- rants,ed. Amstel. 1725, 4, tom lil, n. 1489, pag. 293 sq. de Nommi Dionysiac's et Metaphrasi Evangeli Joan. HARL. (c) Vide Conradi Dinneri Præfationem ad Epi - theta Græca Hanov. 1605, qui Nonnum Midam al- terum epithetorum appellat. (d) Inscriptio edit. hæc est: Nonni Panopolitæ Dionysiaca, nunc primum in lucem edita, ex biblio- theca Joannis Sambuci (Græce), cum lectionibus et conjecturis Gerhardi Falkenburgii, et indice copioso. Antwerp. Christoph. Plantin. 1579. Huic anno, at, credo, vitiose as-eritur edit. ab Hambergero. Nam in Catal. bibl. Leid., p. 268, memoratur edit. a. 1569, 4, addita nota, in illo exemplari infinita post editionem manu ejusdem Falkenburgii esse emen- data, atque Alberti in epistola ad Fabricium, (in hujus Vita, a Reimaro conscripta, p. 215) scripsit, se na- cluni esse Nonni Dionys. a. 1569 exemplar cum uberrimis notis mss. ineditis Dan. Ileinsii. ARL. (e) Emendandus Bailletus tom IV De poetis, pag. 510, ubi Petrus Scriverius in Præfatione Dionysia- corum Nonni citatur. - (f) Hæc edit. duobus tomis constare videtur. In meo enim exemplo inscriptio quidem est : Nóvvou Nonni Panopolita Dionysiaca. Petri Cunæi ani- madversionum liber. Danielis Heinsii diss. de Nonni Dionysiacis et ejusdem Paraphrasi. Josephi Scali- geri conjectanea: cum vulgata versione et Gerhardi Falkenburgii lectionibus. Hanoviæ typis Wechel. CIDOCX, 8, ac Gerhardi quidem Falkenburgii Prefat.; ejusque lect. et conjecturæ leguntur a pag. 1308. Tum sequitur index rerum et verborum, denique in quatuor paginis index erratorum in Non. Sed desunt Cunæi Animadverss., Heinsii Diss. et Scaligeri conjectanea. Cunæi præmissa epist. nuncupato- ria recusa est in ejus orationibus et aliis opusculis Latinis, etc., Lipsia 1735, 8, pag. 493 sqq. - Gal- lica versio in soluta oratione: Les Dionysiaques, ou - -

col. 671–672page 4 of 7

PG 43:671NONNUS PANOPOLITANUS. ligeri, Dan. Heinsii, Claudii Salmasii et Matthæi Sladi. rum heroici carminis, quod a se recensítum cum variis fect. et notulis in margine vulgavit Jacobus Lectius Genev. 1606, fol. In bibl. Petri Francii fuere Nonni Dionysiaca cum castigationibus ms. Jos. ScaΜetaphrasis epica Evangelii S. Joannis (a). Eumdem quidem esse qui Dionysiaca et qui hanc Metaphrasin condidit, Nonnum Panopolitanum, collata inter se Suidæ et Agathiæ testimonia, et idem in utroque opere poetæ genius dubitare nos non sinil. Easdem quoque in hac virtutes suspiciunt, vitia eadem reprehendunt viri docti, aliaque insuper notant, quibus placuit acerrimo judicio ac censuræ sum hunc poetam subjicere. Saltem illos audiendos non existimem, qui bæresibus Manichæorum, Origenistarum, Arianorum et nescio quibus non patrocinatum in hac Metaphrasi Nonnum scribunt, cum ad ejuscemodi criminationes cuicunque impingendas clarioribus et manifestioribus argumentis sit opus. Missis igitur illis, codices et editiones ejus Metaphraseos Joanneæ potius referre juvat. Codd. mss. et editiones Græcæ. (Romæ in Vaticana bibl. Paraphrasis in Joann., teste Montfauc. in Bibl. bibl. mss. 1, pag. 133 C. – Oudin. 1. c. p. 929, tradit, id opus exstare Gr. In bibl. Vaticana ex cod. Heidelberg. n. 90. - Florentiæ în bibl. Laurent. cod. VII, n. 145, plut. 7, in quo Bandin. in Cat. codd. Gr. Laur. I, pag. 225, scribit, Nonni Paraphrasin concordare cum ed. Sylburg. 1596, a versu primo usque ad v. 1469, reliqua autem deesse; identidem tamen cod. ab edit. differre, ex coque supplet lacunam, pag. 80, versus unius: Paris. in bibl. publ. cod. MCCXX, n. 9. Paraphrasis, etc. Mosque in bibl. synod. Nonni in Joans. Commentaria, teste Schiada in Cat. codd. Mosq. pag. 52. HARL.) Prima Aldi Manutii, Venet. 1501, 4. Fabr. Hunc annum perperam indicari necesse est. Nam in fino carminum Gregorii Nazianzeni, quæ a. 1504, 4, edidit, demum pollicetur Aldus editionem Nonni, ul ipse vidi oculis meis. Heux. - Et Veneta et Romana ed. dubia et vero adulterina esse videtur. In Arvood (llarwodii) Prospetto di varie ediz. degli autori classici, a Pinello edito, Venet. 1780, 8, pag. 158, neque Veneta neque Romanæ editionis fit mentio; at in recentissima illius libri ed. inscripta : Degli autori classici—Bibliotheca portatile, part. 1, Venet. 1793, 8, utraque sic memoratur : Paraphrasis in Joannem, Gr. 4, Venet. Ald. sine anno. ‹ Asserindo Aldo nell'Indice de versi greci di S. Gregorio Nazianz, da lui stampata nel 4504, di aver publicato Nouno tre anni addietro, perciò edizione dev' essere del 4501. › Et altera: Græce 4. Aldus 1508. Fabricio cita un' altra edizione di Roma di quest' anno medesimo, ma alcuni credono che abbia fatto equivoto coll' Aldina. › In Seric dell' edizioni Aldine, Patav. 1790, una tan tumn Aldina edit. commemoratur: in indice quidem sic; Nonni Paraphrasis, sine anno 1508, et ad b. a sive p. 29, simpliciter quidem, sed p. 152. in indice, librorum Aldin. sine auni nota, provocatur quoque ad Aldinum indicem, addita animadversione: ‹ percio quest' edizione si conosce del 1501. › Nec binarum illarum memoriam deprehendi excitatam a Maittario ac Panzero in A. T, nec a Denisio, neque a de Bure, et ab Audiffredio, neque a Lairio, neque in iis, quos equidem consului bibliothecar. catalogis, excepto catal. bibl. Leid, in quo pag. 60 sic memoratur : Ejusdem (Nonni) versio poetica Evangelii Joannis, Græce; sed cursivis, uti dici solent, litteris expressum additur: Venetiis 1501, ut est ascriplum a Francisco Nansio, qui, ut videtur, eam nonnullis in locis restituit. Quæ cum ita sint, spuria sane esse videtur Romana edit. a Cavco et a Possevino in Apparatu h. v. citata, aut confusa cum alia Romana, a Pinellio Harwoodii indici addita p. 158. Atque ab Hambergero ex catal. bibl. Paris. quondam Regiæ, Belles-Lettres, tom. 1, p. 269, et Theol. pag. 312 et 335 citata : -Paraphrasis Evangelii secundum Joannem, Græco carmine, studio Demetrii Duca, Cretensis, edita Roma 1526, 4. Atque Hamberger illam edit. jure principem esse judicat. HARL. Romana 1508, Caveo memorata. Hagenoensis apud Joannem Secerium 1527, 8. FABR. Cum epistola Phil. Melanchthonis, nuncupal., ex qua patet ab eo multa loca esse emendata. Exemplari, quod est in bibl. publ. Leidensi, multa vir doctus ascripsit, secundum catal. illius bibl. p. 60. Harl. Francofurtensis a 1541, apud Petrum Brubachium, 8. Fabr. Parisiensis a. 1541, apud Jacobum Bogardum. Præmnissa sunt Ομηρόκεντρα. A. 1556 Parisiensis altera apud Martinum Juvenem, quibusdam in locis correctior, sed non paucis etiam, notante Nansio, magis corrupta. dot fratres, in 4, ex recensione viri clariss. comitis a cellus, ancien ministre plénipotentiaire. EDIT. PATA. buit hæresin Arianam, idque pluribus argumentis probare studet. Hɛum. Les Voyages, les Amours et les Conquestes de Bac - chus aux luds. Traduites du grec de Nonnus Panopol. Paris. 1625, 8, prodiit. HaRL. — Prodierunt denato Dionysiaca anno 1856, Parisiis, apud Firmin Di- Marcello. Titulus est hic: Nonnos Les Dionysiaques, ou Bachus. Poëme en XLVIII chants, grec et français, rétabli, traduit et commenté par le comte de Mar- (a) Judicium fert de Nonno Dan. Heinsius in Prolegomenn. ad suum Aristarchum, 669-697; pag. ubi de vitiis carminum ejus copiosus est, cique tri-Μεταβολὴ τοῦ κατὰ ᾿Ιωάννην ἁγίου Εὐαγγελίου. Ζωῆς γὰρ πέλεν εἶδαρ ἐτήτυμον ἡμετέρη σάρξ.

NONNUS PANOPOLITANUS. ligeri, Dan. Heinsii, Claudii Salmasii et Matthæi Sladi. Μεταβολὴ τοῦ κατὰ ᾿Ιωάννην ἁγίου Εὐαγγελίου. rum heroici carminis, quod a se recensítum cum variis fect. et notulis in margine vulgavit Jacobus Le- ctius Genev. 1606, fol. In bibl. Petri Francii fuere Nonni Dionysiaca cum castigationibus ms. Jos. Sca- Μetaphrasis epica Evangelii S. Joannis (a). Eumdem quidem esse qui Dionysiaca et qui hanc Metaphrasin condidit, Nonnum Panopolitanum, col- lata inter se Suidæ et Agathiæ testimonia, et idem in utroque opere poetæ genius dubitare nos non sinil. Easdem quoque in hac virtutes suspiciunt, vitia eadem reprehendunt viri docti, aliaque insuper notant, quibus placuit acerrimo judicio ac censuræ sum hunc poetam subjicere. Saltem illos audiendos non exi- stimem, qui bæresibus Manichæorum, Origenistarum, Arianorum et nescio quibus non patrocinatum in hac Metaphrasi Nonnum scribunt, cum ad ejuscemodi criminationes cuicunque impingendas clarioribus et manifestioribus argumentis sit opus. Missis igitur illis, codices et editiones ejus Metaphraseos Joan- neæ potius referre juvat. Codd. mss. et editiones Græcæ. (Romæ in Vaticana bibl. Paraphrasis in Joann., teste Montfauc. in Bibl. bibl. mss. 1, pag. 133 C. – Oudin. 1. c. p. 929, tradit, id opus exstare Gr. In bibl. Vaticana ex cod. Heidelberg. n. 90. - Florentiæ în bibl. Laurent. cod. VII, n. 145, plut. 7, in quo Bandin. in Cat. codd. Gr. Laur. I, pag. 225, scribit, Nonni Paraphrasin concordare cum ed. Sylburg. 1596, a versu primo usque ad v. 1469, reliqua autem deesse; identidem tamen cod. ab edit. differre, ex coque supplet lacunam, pag. 80, versus unius: Paris. in bibl. publ. cod. MCCXX, n. 9. Paraphrasis, etc. Mosque in bibl. synod. Nonni in Joans. Commentaria, teste Schiada in Cat. codd. Mosq. pag. 52. HARL.) Prima Aldi Manutii, Venet. 1501, 4. Fabr. Hunc annum perperam indicari necesse est. Nam in fi- no carminum Gregorii Nazianzeni, quæ a. 1504, 4, edidit, demum pollicetur Aldus editionem Nonni, ul ipse vidi oculis meis. Heux. - Et Veneta et Romana ed. dubia et vero adulterina esse videtur. In Arvood (llarwodii) Prospetto di varie ediz. degli autori classici, a Pinello edito, Venet. 1780, 8, pag. 158, neque Veneta neque Romanæ editionis fit mentio; at in recentissima illius libri ed. inscripta : Degli autori classici—Biblio- theca portatile, part. 1, Venet. 1793, 8, utraque sic memoratur : Paraphrasis in Joannem, Gr. 4, Venet. Ald. sine anno. ‹ Asserindo Aldo nell'Indice de versi greci di S. Gregorio Nazianz, da lui stampata nel 4504, di aver publicato Nouno tre anni addietro, perciò edizione dev' essere del 4501. › Et altera: Græce 4. Aldus 1508. Fabricio cita un' altra edizione di Roma di quest' anno medesimo, ma alcuni credono che abbia fatto equivoto coll' Aldina. › In Seric dell' edizioni Aldine, Patav. 1790, una tan tumn Aldina edit. commemoratur: in indice quidem sic; Nonni Paraphrasis, sine anno 1508, et ad b. a sive p. 29, simpliciter quidem, sed p. 152. in indice, librorum Aldin. sine auni nota, provocatur quoque ad Aldinum indicem, addita animadversione: ‹ percio quest' edizione si conosce del 1501. › Nec bi- narum illarum memoriam deprehendi excitatam a Maittario ac Panzero in A. T, nec a Denisio, neque a de Bure, et ab Audiffredio, neque a Lairio, neque in iis, quos equidem consului bibliothecar. catalogis, excepto catal. bibl. Leid, in quo pag. 60 sic memoratur : Ejusdem (Nonni) versio poetica Evangelii Joannis, Græce; sed cursivis, uti dici solent, litteris expressum additur: Venetiis 1501, ut est ascriplum a Francisco Nansio, qui, ut videtur, eam nonnullis in locis restituit. Quæ cum ita sint, spuria sane esse vi- detur Romana edit. a Cavco et a Possevino in Apparatu h. v. citata, aut confusa cum alia Romana, a Pi- nellio Harwoodii indici addita p. 158. Atque ab Hambergero ex catal. bibl. Paris. quondam Regiæ, Belles-Lettres, tom. 1, p. 269, et Theol. pag. 312 et 335 citata : -Paraphrasis Evangelii secundum Joannem, Græco carmine, studio Demetrii Duca, Cretensis, edita Roma 1526, 4. Atque Hamberger illam edit. jure principem esse judicat. HARL. Romana 1508, Caveo memorata. Hagenoensis apud Joannem Secerium 1527, 8. FABR. Cum epistola Phil. Melanchthonis, nuncupal., ex qua patet ab eo multa loca esse emendata. Exemplari, quod est in bibl. publ. Leidensi, multa vir doctus ascripsit, secundum catal. illius bibl. p. 60. Harl. Francofurtensis a 1541, apud Petrum Brubachium, 8. Fabr. Parisiensis a. 1541, apud Jacobum Bogardum. Præmnissa sunt Ομηρόκεντρα. A. 1556 Parisiensis altera apud Martinum Juvenem, quibusdam in locis correctior, sed non paucis etiam, notante Nansio, magis corrupta. dot fratres, in 4, ex recensione viri clariss. comitis a cellus, ancien ministre plénipotentiaire. EDIT. PATA. buit hæresin Arianam, idque pluribus argumentis probare studet. Hɛum. Ζωῆς γὰρ πέλεν εἶδαρ ἐτήτυμον ἡμετέρη σάρξ. Les Voyages, les Amours et les Conquestes de Bac - chus aux luds. Traduites du grec de Nonnus Pano- pol. Paris. 1625, 8, prodiit. HaRL. — Prodierunt de- nato Dionysiaca anno 1856, Parisiis, apud Firmin Di- Marcello. Titulus est hic: Nonnos Les Dionysiaques, ou Bachus. Poëme en XLVIII chants, grec et fran- çais, rétabli, traduit et commenté par le comte de Mar- (a) Judicium fert de Nonno Dan. Heinsius in Prolegomenn. ad suum Aristarchum, 669-697; pag. ubi de vitiis carminum ejus copiosus est, cique tri-

col. 673–674page 5 of 7

NOTITIA. Coloniensis (a) 1566, apud Maternum Cholinum, ex auctiore. Joan. Bordati editione, et 1588, ex edi- tione Martini Juvenis. Goslariensis, majoribus typis cum copioso indice Græco verborum, Sylburgianæ vestigiis insistens 1616, forma octava majore. Editiones Latinæ. Christophori Hegendorphini prosaria interpretatio (adinodum infelix) cum homilia Chrysostomi de magistratibus et potestatibus, Hagenoæ ex officina. Joan. Secerii 1528, 8, et Paris. 1542, apud Jacobum Bogardum. (Hal. Suev. 1540, 4, in Cat. bibl. Tigur., tom. II, pag. 186.) Erhardi Hedeneccii, medici, interpretatio itidem prosaria, in Bibliotheca Patrum tomo VI, part. 1, edit. Colon. et edit. novissimæ Lugd. tom. IX, ex interpretatione Joannis Bordatis et Hedeneccii a Francisco Nansio plurimis in locis emendata. Ulrici Bollingeri Metaphrasis metrica, ex recensione Pauli Melissi, Schedii. Spiræ 1596, 8. Græco-Latina. 1. Cum prosaria versione Jacobi Bordati, Biturigis, qui ex ms. codice Jacobi Salomonis Interaquæi testatur se complures versus antea omissos revocasse (b). Paris, 1561, 4. ex officina Caroli Perieri, additis ad calcein pauculis variis lect. Præcipue capiti 16 addidit versus 38, quos tamen Frid. Sylburgius negat se in Palatino nis. reperisse, neque sibi videri Nouni referre stylum: etiam Nansius in curis secundis multa in illis suspecta sibi et Nomni genio non satis convenire testatus est. 2. Cum versione itidem prosaria Erhardi ledeneccii, Basil. 1571 et 1577, apud Petrum Pernam atque 1588. Sed et Paris. 1578, 8, apud H. Stephanum, qui versionem aliquot locis emendavit. Tum apud Commelin. 1596, 8, additis Friderici Sylburgii (qui ms. codicem Palatinum contulit). notis et Græco in- dice. llæc Sylburgii editio recusa Lips. [primum Lipsiæ, 1613, 8, quam edit. haben et Baumgarten in Nachrichten von merkw. Buch., tom. VII, pag. 118 sq., breviter recensuit, ibid. 1618, 8, in Menken. cat. I, pag. 53 H.]—Lipsiæ 1629, 8, Fabr.- Sylburg. ne ex Nansii laboribus aliquid decerperet, secutus editionem ut a Perna et Stephano expressa est, suam ita inscripsit : Nóvrov – Nonni Panopolitani me- Taphrasis Evangelii secundum Joannem versibus heroicis cum ms. cod. Pal. collata; brevibus notis illu- strata; verborum indice aucta; rectius aliquot in locis versa. Opera Frid. Sylburgii, Veter. In notas conjecit et V. L. codicis et suas conjecturas, item illos 38 versus, quos Bordatus in eap. vi inseruerat, sed neque cod. Palat. habet, neque Nonni stylum referre ait Sylburg. — Stephan. edit, a Maittario A. 1. III, pag. 773 pleniore titulo refertur : Homerici Centones et Probe Falconiæ Centones Virgiliani, utrique in quædam historiæ sacræ capita scripti; Nonni paraphrasis Evangelii Joannis Grace et Latine; excud. Henr. Stephanus. 1578, 12. In epistola nuncupatoria, cujus partem idem Maittaire excudi fecit, in nota d, ait Stephanus, se Nonni poemati apposuisse Erhardii Ædeneccii (sic) interpretationem, paulo fortasse meliorem aliquot in locis factam. Harl. 3. Cum versione Bordati et Hedeneccii, sed a Francisco Nansio emendata, et perquam utili instituto additis e regione Græcis Joannis evangelistæ verbis, versiculorumque numeris, Lugd. Bat. 1589, 8, apud Franciscum Raphelengium. Hic Nansius præter versus 68 a Bordato additos, ipse ex ingenio suo interseruit versus 369 uncis inclusos vel minori charactere expressos. Notas etiam eruditas el castiga- tiones addidit, atque in his Hadriani Junii pauculas correctiones, quas editioni Hagenoensi a. 1627 mana sua ille ascripserat. Curas secundas in Nonnum Nansius edidit sexagenario major a. 1593, 8. In bibl. Petrii Francii V. C. fuit Nansii editio cum mss. Sop'ngii emendationibus. Fabr. Nansius in præf. de editt. antecedentibus judicavit, et notis suis peculiarem præfixit inscriptionem. Is quanquam in titulo gloriatur, paraphrasin antehac valde et corruptam et mutilam, nunc primum emendatissimam et perfectam atque integram comparere, et in notis multa non vulgaria tractari ac varios auctorum locos corrigi aut illustrari, et a quorumdam napaôtopłŵse! vindicari, atque editio ipsa haud parvi est æstimanda: tamen et alii critici multa in ista desiderarunt, et ipse Nansius tum in curis secundis, in quibus, ait, quædam a nemine hactenus observata notantur in alios etiam auctores, addidit multa (v. Baumgart. Nachricht. 1. c., p. 115, sqq.), tum in scriniis reliquit. In biblioth. enim Leidensi est non solum exemplar edit. 1589 cum manuscriptis (a) Sylburgius, qui in pistola nuncupatoria tus in sua edit. indicarat, inemendata reliquerit : a. autem 1588, missa Bordati editione, Parisiensem versum inseruisse; vid. not. seq. Harl. Sylburgio, si accuratius summa computetur, pro magnus fuit ingenii stylique Nonn. admirator, in Præfat. diligenter recensuit editt. superiores, et notavit Martinum Colinum in priore edit. expres- sisse edit. Bordati, sed Græca ita negligenter tra- classe, ut etiam errata typographica, quæ Borda- a. 1556 secutum, omissis usque ad caput 16 omni- bus illis versibus, quos Bordatus addiderat, sexto tamen decimo capiti unicum a Bordato adjectum (b) Nempe 80 versus: sed, notantibus Nansio et 80 tantum 67 versus a Bordato adjecti sunt. Nam sexto capiti uno eodemque in loco 58 versus ab eo sunt additi; septimo unus, ultimus scilicet; duodecimo, decem; decimo tertio, uuus; decimo quarto sex; decimo quinto, quatuor; decimo octa- vo, tres; reliquis nihil plane additum. HARL.

col. 675–676page 6 of 7

PG 43:675NONNUS PANOPOLITANUS. annotationibus Ant. Æmilii, vid. cat. pag. 60, sed etiam pag. 336, inter mss. et cum mss. collatos Græcos n. LIII enumeratur opus octo voluminibus constans, in quo insunt : ‹ Panopolitani versio poetica Evang. secundum Joannem. Gr. et Lat. per J. Bordatum, Paris. 1561, quam contulit cum aliis editt. correxit et vehementer auxit Fr. Nansius. Alterum exemplar ejusdem edit. et eodem chirographo. Item paraphrasis eadem scripta a Fr. Nansio; ejusd. notæ in eam edita. Lugd. Bat. 1589, sed correctæ et auctæ manu ejusdem. Præterea aliud volumen, continens Curas secundas Nansii, quod typis exaravit. Item einendanda et mutanda et addenda similiter. Idem index in N. et notas Gr. ac Lat. Item Thomæ Peotisii ex Viana Rhapsodiæ ad ejusdem Nonni tria priora capita. Denique crassissimum volumen, cui inscribitur; Fr. Nansii in Nonni paraph. Evang. Joan. jam primum suo nitori restitutam et 369 versibus auctam. ›—In cat. bibl. Bernensis tom. I citatur, num recte? nescio, edit. paraph. Gr. et Lat. edente Fr. Nansio, Plantin. 1599, 8. HARL. [Paraphr. ab Erh. Hedeneccio, Gr. Lat. Lipsia 1604, 8.- Eadem Gr. Lat. Lugduni 1620, 12, in Pinelli catal. 11, p. 288, n. 4305 et 4306. In cat. Askew. p. 96, occurrit: Nonni paraphr. Evang. Joann. Gr. Lat. cum animadverss. P. Cunæi, D. Heinsii diss. de Nonni Dionys. et Jos. Scalig. conjectura (sic) Hanou 1610, 8. Sed vereor, ne confusus sit titulus cum edit. illius anni Dionysiacorum. flare. ] 4. Ingolstadii a. 1614, 8 [rec. in Bibl. Patrum, Par. 1644, tom. XIV]. 5. Cum notis Nicolai Abrami, S. I. Paris. apud Sebast. Cramoisy, 1623, 8. 6. Inter alios poetas Christianos, in appendice ad Bibliothecam Patrum Bigneana. Paris. 1624, fol. 7. Cum Danielis Heinsii Aristarcho sacro, quo Nonni Metaphrasin censuræ, paulo quidenı, ut mihi videtur, acerbiori submisit. Lugd. Bat. 1627, 8. Aristarchus sacer, omissa ipsa Nonni Metaphrasi, subjectus etiam legitur exercitationibus Heinsii in Novum Fœdus, ibid. 1639, fol. ex officina Elzeviriana. Apologiam Metaphraseos Nonnianæ adversus Heinsium scripsit singulaque ipsi objecta breviter diluere conatus est Caspar Ursinus, Islebiensis, in Nonno redivivo, Hamb. 1667, 8, 1 add. Baumgart. Nachricht. I. c. pag. 119, sqq. HARL.] IX. Joannem grammaticum Gazæum in ¿xypáret (a) tabellæ universi, insistere Nonni vestigiis, Janus Rutgersius, qui illam Græce edidit [ex cod. Scaliger. qui exstat in bibl. Leid.] observat, lib. 11, cap. 7 Var. lect. Quo autem tempore vixerit, nullis argumentis divinare potui, nisi quod Nonno, quem non multo post Theodosium floruisse constat, posteriorem ſuisse, vel ipsum carminis exordium evincit. Non enim in co elocutio tantum et ea, quam Græci vocant Evvotav, tota Nonni est, sed ne a familiaribus quidem ipsius verbis sibi temperare potuit. Quin et integros nonnunquam ex eo versus sumpsit, qualis ille : Quam nimis familiarem licentiam venustissimo Sñoxopisµý Phalereus pɛráðsσiv vocal. Nonno tamen castigatior ac tersior est. XV. Solet etiam ad hunc Nonnum, velut auctorem, referri Commentarius sive collectio et expositio historiarum fabularumque Evraywrǹ xal ¿Ęńrnoıç ictopiwr in Gregorii Nazianzeni Oratt. sive Steleteuticas duas adversus Julianum Augustum, tòy napaбárŋy, jam defunctum (b). Græce ex codice bibl. Vindobonensis edidit Rich. Montacutius, Etonæ 1610, 4, ut supra in Greg. Nazianzeno dictum. Latine tantum ex versione Jac. Billii, qui codice bibl. Remensi usus est, prodierunt in Latina Paris. 1570, fol. et Græco-Latinis operum Nazianzeni editionibus, Paris. 1609 et 1630, et Lipsiæ 1690, fol. Ad verbum quædam ex illo, licet non nominato, subinde profert Suidas, ut in Mayɛla, Miopov et alibi, quod Neocoro pulchre notatum. Cæterum vir doctissimus Rich. Bentleius judicat, commentarium hunc Patris Nonni, (a) Constat versibus heroicis 701. Rutgersii variæ lect. prodierunt Lugd. Bat. 1618, 4. [Titulum: 'Avtoxɛia, scripsit Fabr. in Addend. ad vol. III, ad pag. 87, (sive in hac n. edit. vol. IV, pag. 171, § 20 ubi memorari debuerat,) notavitque, versibus ean constare 726 iambicis, et Barthium ad Guil. esse versibus pene Nonniacis. HARL. codd. citatos in cat. codd. Vindob. Nesseliano, gr. 165. HARL. Britonem pag. 747 animadvertisse, eam descriptam (b) Vide supra in h. vol. pag. 429 sq. 405, not. 11, 432 et p. 389. Oudin. 1. c. pag. 647. — Add. in part. 1, p. 199, cod. CXX, n. 2 et 3, p. 213, cod. CXXVI, n. 55-57.— p. 216, cod. CXXX, n. 3. - pag. 347, cod. CCXLVII, nr. 8. Conf. Lambec. comm. II, pag. 454, cod. LXXIX, n. 54 — 57. Ihique not. Kollar.- p. 505 sqq. cod. XCIX, n. 3, etc. item in codd. Gr. bibl. Regiæ Taurinensis viit, n. 2, collectio f. explanatio historiarum, quarum meminit Gregorius Theologus in orat. in sancts lumina, ex quo confector cat. codd. Gr. Taur. pag. 71 sqq. magnam partem Gr. exscripsit cuni versione Lat. In eod. cod. n. 111, collectio et enarratin historiarum, quarum meminit Gregorius in funebri laudatione Magni Basilii; sed inter:it magna pars illius opusculi; denique n. 4, collectio et explanatio historiarum, quarum meminit Gregor. in prima et secunda oratione in Julianum, quod opusculum in cod. haud perfectum, quoad differat ab edit, et interpretatione Billii, itidem in mem, cat. p. 72 sq. monstratur.- -Vindob. in cod. CXC, n. 7, secundum Nessel. cat. part. iv, p. 108, est Nonni narratio historica de morte llomeri, a Gregorio Nazianz. in scriptis suis memorata. De loco quodam (Dionys. lib xu, pag. 1134, v. 32, ed. Ilanou.) v. criticas Wernsdorfii atque Kinderlingii animadverss. in Lips. A. L. Anz. a. 1800, n. 164 ctΠυκνὸν ἀκοντίζων αὐτόσσυτον ὄμβρον ερώτων.

NONNUS PANOPOLITANUS. Πυκνὸν ἀκοντίζων αὐτόσσυτον ὄμβρον ερώτων. annotationibus Ant. Æmilii, vid. cat. pag. 60, sed etiam pag. 336, inter mss. et cum mss. collatos Græcos n. LIII enumeratur opus octo voluminibus constans, in quo insunt : ‹ Panopolitani versio poetica Evang. secundum Joannem. Gr. et Lat. per J. Bordatum, Paris. 1561, quam contulit cum aliis editt. correxit et vehementer auxit Fr. Nansius. Alterum exemplar ejusdem edit. et eodem chirographo. Item paraphrasis eadem scripta a Fr. Nansio; ejusd. notæ in eam edita. Lugd. Bat. 1589, sed correctæ et auctæ manu ejusdem. Præterea aliud volumen, continens Curas secundas Nansii, quod typis exaravit. Item einendanda et mutanda et addenda similiter. Idem index in N. et notas Gr. ac Lat. Item Thomæ Peotisii ex Viana Rhapsodiæ ad ejusdem Nonni tria priora capita. Denique crassissimum volumen, cui inscribitur; Fr. Nansii in Nonni paraph. Evang. Joan. jam primum suo nitori restitutam et 369 versibus auctam. ›—In cat. bibl. Bernensis tom. I citatur, num recte? nescio, edit. paraph. Gr. et Lat. edente Fr. Nansio, Plantin. 1599, 8. HARL. [Paraphr. ab Erh. Hedeneccio, Gr. Lat. Lipsia 1604, 8.- Eadem Gr. Lat. Lugduni 1620, 12, in Pinelli catal. 11, p. 288, n. 4305 et 4306. In cat. Askew. p. 96, occurrit: Nonni paraphr. Evang. Joann. Gr. Lat. cum animadverss. P. Cunæi, D. Heinsii diss. de Nonni Dionys. et Jos. Scalig. conjectura (sic) Hanou 1610, 8. Sed vereor, ne confusus sit titulus cum edit. illius anni Dionysiacorum. flare. ] 4. Ingolstadii a. 1614, 8 [rec. in Bibl. Patrum, Par. 1644, tom. XIV]. 5. Cum notis Nicolai Abrami, S. I. Paris. apud Sebast. Cramoisy, 1623, 8. 6. Inter alios poetas Christianos, in appendice ad Bibliothecam Patrum Bigneana. Paris. 1624, fol. 7. Cum Danielis Heinsii Aristarcho sacro, quo Nonni Metaphrasin censuræ, paulo quidenı, ut mihi videtur, acerbiori submisit. Lugd. Bat. 1627, 8. Aristarchus sacer, omissa ipsa Nonni Metaphrasi, sub- jectus etiam legitur exercitationibus Heinsii in Novum Fœdus, ibid. 1639, fol. ex officina Elzeviriana. Apolo- giam Metaphraseos Nonnianæ adversus Heinsium scripsit singulaque ipsi objecta breviter diluere conatus est Caspar Ursinus, Islebiensis, in Nonno redivivo, Hamb. 1667, 8, 1 add. Baumgart. Nachricht. I. c. pag. 119, sqq. HARL.] IX. Joannem grammaticum Gazæum in ¿xypáret (a) tabellæ universi, insistere Nonni vestigiis, Janus Rutgersius, qui illam Græce edidit [ex cod. Scaliger. qui exstat in bibl. Leid.] observat, lib. 11, cap. 7 Var. lect. Quo autem tempore vixerit, nullis argumentis divinare potui, nisi quod Nonno, quem non multo post Theodosium floruisse constat, posteriorem ſuisse, vel ipsum carminis exordium evincit. Non enim in co elocutio tantum et ea, quam Græci vocant Evvotav, tota Nonni est, sed ne a familiaribus quidem ipsius verbis sibi temperare potuit. Quin et integros nonnunquam ex eo versus sumpsit, qualis ille : Quam nimis familiarem licentiam venustissimo Sñoxopisµý Phalereus pɛráðsσiv vocal. Nonno tamen casti- gatior ac tersior est. XV. Solet etiam ad hunc Nonnum, velut auctorem, referri Commentarius sive collectio et expositio historiarum fabularumque Evraywrǹ xal ¿Ęńrnoıç ictopiwr in Gregorii Nazianzeni Oratt. sive Stele- teuticas duas adversus Julianum Augustum, tòy napaбárŋy, jam defunctum (b). Græce ex codice bibl. Vindobonensis edidit Rich. Montacutius, Etonæ 1610, 4, ut supra in Greg. Nazianzeno dictum. Latine tantum ex versione Jac. Billii, qui codice bibl. Remensi usus est, prodierunt in Latina Paris. 1570, fol. et Græco-Latinis operum Nazianzeni editionibus, Paris. 1609 et 1630, et Lipsiæ 1690, fol. Ad verbum quædam ex illo, licet non nominato, subinde profert Suidas, ut in Mayɛla, Miopov et alibi, quod Neocoro pulchre notatum. Cæterum vir doctissimus Rich. Bentleius judicat, commentarium hunc Patris Nonni, (a) Constat versibus heroicis 701. Rutgersii va- riæ lect. prodierunt Lugd. Bat. 1618, 4. [Titulum: 'Avtoxɛia, scripsit Fabr. in Addend. ad vol. III, ad pag. 87, (sive in hac n. edit. vol. IV, pag. 171, § 20 ubi memorari debuerat,) notavitque, versibus ean constare 726 iambicis, et Barthium ad Guil. esse versibus pene Nonniacis. HARL. codd. citatos in cat. codd. Vindob. Nesseliano, gr. 165. HARL. Britonem pag. 747 animadvertisse, eam descriptam (b) Vide supra in h. vol. pag. 429 sq. 405, not. 11, 432 et p. 389. Oudin. 1. c. pag. 647. — Add. in part. 1, p. 199, cod. CXX, n. 2 et 3, p. 213, cod. CXXVI, n. 55-57.— p. 216, cod. CXXX, n. 3. - pag. 347, cod. CCXLVII, nr. 8. Conf. Lambec. comm. II, pag. 454, cod. LXXIX, n. 54 — 57. Ihi- que not. Kollar.- p. 505 sqq. cod. XCIX, n. 3, etc. item in codd. Gr. bibl. Regiæ Taurinensis viit, n. 2, collectio f. explanatio historiarum, qua- rum meminit Gregorius Theologus in orat. in sancts lumina, ex quo confector cat. codd. Gr. Taur. pag. 71 sqq. magnam partem Gr. exscripsit cuni ver- sione Lat. In eod. cod. n. 111, collectio et enarratin historiarum, quarum meminit Gregorius in funebri laudatione Magni Basilii; sed inter:it magna pars illius opusculi; denique n. 4, collectio et explanatio historiarum, quarum meminit Gregor. in prima et secunda oratione in Julianum, quod opusculum in cod. haud perfectum, quoad differat ab edit, et in- terpretatione Billii, itidem in mem, cat. p. 72 sq. monstratur.- -Vindob. in cod. CXC, n. 7, secun- dum Nessel. cat. part. iv, p. 108, est Nonni narra- tio historica de morte llomeri, a Gregorio Nazianz. in scriptis suis memorata. De loco quodam (Dio- nys. lib xu, pag. 1134, v. 32, ed. Ilanou.) v. criticas Wernsdorfii atque Kinderlingii animad- verss. in Lips. A. L. Anz. a. 1800, n. 164 ct

col. 677–678page 7 of 7

PG 43:677ut Billins edidit, sive Nonni abbatis, ut In Catalogo mss. bibl. Escorialensis exhibet in calce Apparatus Sacri Possenius, ob nonnullas hallucinationes et in rebus, quas Nonno portæ perspectissimas fuisse docet, lapsus, illo esse indignum; præcipue cum in codice Vindobonensi, ut ex Montacutii edit. pag. 127, et Lambecio tom. III, de bibl. Vindob. pag. 207, [pag. 452 sq. ibique Kollar., ] apparet, nullum auctoris nomen exstet, et commentarius hic ad Maximum quemdam referri videatur a Joanne Tzetza Chiliad. 15, v. 865. Vide laudati Bentleji dissertationem de epistolis Phalaridis editam Anglice Londini a. 1699, pag. 24, 26. Cæterum in Nonni commentario equarum Thessalicarum quidem aliquam, at nullam reperio xpŋouoù illius, a Tzetza memorati, mentionem. Et constat, quod præter Nonnum Maximus confessor loca difficilia Nazianzeni illustranda sibi sumpsit, ut fecerunt etiam Elias Cretensis, Basilius Cæsareensis (magno illo junior), Nicetas Serronius, Mich. Psellus aliique. Prodierunt Maximi scholia in Nazianzeni locos difficiles cum Latina versione Joannis Scoti Erigenæ, Oxon. 1631, fol., et a Nonni commentariis diversissima sunt. Cæterum quicunque iste fuerit Nonnus, sive noster ille, sive a Panopolitano nostro, ut doctissimo viro libenter largior, diversus, non contemnenda quædam nec lectu injucunda ad Nazianzenum illustran dum annolasse, æquis æstimatoribus videbitur. Dionem, commentatorem, Sñoµvrµatoɣpáqov, citat bist. xxxv|ı. Aristæneti, rhetoris, meminit hist. xxxn, ad orat. 2. Alexandriæ se fuisse testatur hist. XXXIII.Περὶ τοῦ λέγοντος χρησμοῦ τὰς Θετταλὰς τὰς ἵππους Μέμνηται μὲν καὶ Μάξιμος ἱστοριῶν τοῖς λόγοις Ας ἱστορίας ἔγραψε Γρηγόριος ὁ μέγας. Επος δ' οὐδὲν οὐδὲ βραχὺ τῶν τοῦ χρησμοῦ ειρήκει.

Continue reading PG 43: Ex Praefatione comitis a Marcello Gallice adornata →≣ entire volume

← prev work Index next work →

Notebook