PROLEGOMENA QUÆ AD VITAM LAUDEMQUE S. GREGORII NYSSENI PERTINENT EX ALIORUM SCRIPTIS ELOGIA. D. Hieronymus in Catalogo script. eccles. Sophronius Græcus interpres. Γρηγόριος Νύσσης ἐπίσκοπος, ἀδελφὸς Βασιλείου τοῦ Καισαρείας, πρὸ ὀλίγων ἐνιαυτῶν ἐμοὶ καὶ Γρηγορίῳ τῷ Ναζιανζηνῷ κατὰ Εὐνομίου ἀνέγνω λό γους, ὅστις καὶ ἄλλα πολλὰ γεγραφέναι καὶ γράφειν λέγεται. δ.. Gregorius Nyssenus episcopus, frater Basilii Cae sariensis, ante paucos annos mihi et Gregorio Nas zianzeno suos contra Eunomium legit libros, qui et multa alia et scripsisse et scribere dicitur. Nicephorus Callistus Ecclesiastica historiæ lib. xi, cap. 29. Habuit Basilius fratres, quorum unus Gregorius fuit, Ecclesiæ Nyssenæ lux et ornamentum: vir secundum fratrem doctrina, moribus, et vitæ sanctitate spectatus. Et quamvis conjugem habuerit, rebus tamen aliis fratri minime cessit. Qui Basilio mortuo, Hexaemeron sive sex dierum opus illius adimplevit; et Adversus Eunomium et Appollinarem confutationes scripsit. Constantinopoli quoque in divum Meletium orationem funebrem composuit, aliaque insuper plurima opuscula doctrinis et institutionibus plena Ecclesiæ Dei reliquit. Ostendunt autem virum talem cum alia, tum præcipue in Gregorium illum miraculis celebrem oratio ab eo edita. Ἐκ τοῦ Σωκράτους Ιστ. ἐκκλησ. βιβλ. Δ'; κεφ. κε'. Ἐγένοντο δὲ ἀδελφοὶ Βασιλείου, Πέτρος καὶ Γρηγύριος· ἀλλὰ Πέτρος μὲν τὸν μονήρη βίον Βασιλείου ἐζήλωσε· Γρηγόριος δὲ τὸ διδασκαλικὸν τοῦ λόγου, ὃς καὶ τὴν πονηθεῖσαν Βασιλείῳ ἐξαήμερον, ἅτε δὴ και ταλειφθεῖσαν, προσανεπλήρωσε μετά θάνατον τοῦ ἀδελφοῦ, καὶ ἐπιτάφιον εἰς Μελέτιον τὸν ᾿Αντιοχείας ἐπίσκοπον ἐν τῇ Κωνσταντινουπόλει διεξῆλθε. Φέ ρονται δὲ αὐτοῦ καὶ ἄλλοι λόγοι διάφοροι. Θεοδώρητος, Βιβλ. Δ', κεφ. κη'. Ἐν ἐπισκόποις, ἀλλὰ καὶ τὰ [τοῦ] τούτων νοήματα. ἐν μὲν οὖν ἀσκηταῖς καὶ τῆς ἀρετῆς φροντισταῖς οὗ τοι κατ' ἐκεῖνον διέλαμπον τὸν καιρόν. Γρηγόριος ἑκάτερος, δ τε Ναζιανζοῦ, καὶ ὁ Νύσσης· ὁ μὲν ἀδελφὸς, ὁ δὲ σύσκηνός τε καὶ συνεργὸς τοῦ μεγάλου Βασιλείου τυγχάνων. Οὗτοι μὲν οὖν ἐν Καππαδοκίᾳ τῆς εὐσεβείας ὑπερμαχοῦντες ηρίστευον· συνηρίστευε δὲ αὐτοῖς καὶ Πέτρος, γεννήτορας μὲν Βασιλείῳ καὶ Γρηγορίῳ τοὺς αὐτοὺς ἐσχηκώς, τῆς δὲ θύραθε παιδείας οὐ μετειληφώς σὺν ἐκείνοις, τὰς δὲ τοῦ βίου μαρμαρυγὰς ἀφιείς. Ἐκ τῶν τοῦ Φωτίου. Ανεγνώσθη Γρηγορίου Νύσσης ὁμοίως ὑπὲρ Βασιλείου Κατ' Εύνομίου, τὴν μὲν φράσιν εἴ τις ἄλλος ῥητόρων, λαμπρός, καὶ ἡδονῆς ὠσὶν ἀποστάζων. Οὐ μέν τοι καθεξῆς οὐδ᾽ αὐτὸς τὴν Εὐνομίου γραφὴν ἐπελέγχει. Διὸ καὶ συντομώτερός ἐστι Θεοδώρου, Σωφρονίου δὲ πλατύτερος. Πλεονάζει μὲν γὰρ τοῖς ἐνθυμήμασι καὶ τοῖς παραδείγμασιν. Εστι δὲ, ἀδεκάστως εἰπεῖν, ὡς ὅσον ὑπερβάλλει κάλλει τε καὶ λαμπρότητι καὶ τῷ ἡδυτάτῳ Θεόδωρον· τοσοῦτον τὸ πλῆ. θος τῶν ἐπιχειρημάτων καὶ τὸ γόνιμον εἰς τὸ προέχειν ἐκβιάζεται. Ex Socratis Hist. ecclesiast. lib. wv, cap. 21. Basilius duos habet fratres, Petrum et Gregorium: Petrus solitarium vitæ genus Basilii secutus est; Gregorius autem, docendi rationem: qui librum a Basilio in Hexaemeron editum, utpote imperfectum, post mortem fratris cumulate explevit. Idem funebrem orationem in Meletium episcopum Antio chiæ, Constantinopoli recitavit. Exstant quoque aliæ diversæ orationes ab eo conscriptæ. Theodoretus, lib. iv, cap. 28. Ex eorum numero qui vitæ monasticæ et several vivendi disciplinæ, studioque virtutis operam navarunt, Gregorius uterque, Nazianzenus et Nyssenus tulere principatum, quorum hic frater Basilii magni fuit, ille socius studiorum ejus, et adjutor fuit. Isti in Cappadocia pro pietate dimicantes facile primas obtinuerunt. In ejusdem cum illis laudis societatem venit Petrus, qui Basilii et Gregorii frater gernanus fuit: quique tametsi humaniore litteratura non perinde, ut illi, instructus erat, pio tamen vivendi genere admodum excelluit. Ex Photio. Lectus est Gregorii Nyssæ episcopi similiter pro Basilio Adversus Eunomium liber. Stylus illi, si cui rhetorum, illustris, et jucunditatem auribus instillans. Sed nec ipse quidem ordine Eunomii scriptum reprehendit. Quamobrem et Theodoro concisior est, et Sophronio latior, abundat enim enthymematis, atque exemplis. Illud autem vere pronuntiaverim, quantum Gregorius venustate, splendore, et mirifica jucunditate antecellit Theo doro, tantum etiam argumentorum copia et ubertate eumdem vincere connititur.

S. GREGORIUS NYSSENUS. Lectum est alterum ejusdem Gregorii Nysseni opus, de eadem ipsa re: in quo rationibus validioribus cum Eunomio manus couserens, eum vi expugnat, omnia impietatis firmamenta labeſaclans. Venustas vero orationis, et splendor jucunditate mistus, etiam in hoe opere decenter se . ostendit. Ex Suida. Gregorius Nyssenus episcopus, Basilii Cæsariensis frater, vir et ipse insignis, omnique doctrina exuberans, addictior tamen rhetorices studiis, tam celeber præclarusque in ea evasit, quam quisquam veteruin. Is conscripsit egregium librum Adversus Eunomium, tum opus admirandum De creatione kominis; complures præterea conciones, tum in Cantica canticorum, atque in Ecclesiasten: Lum ad sororem Macrinam magnum et perpulchrum Sermonem De anima composuit, multaque alia commentus est: ex quibus celebre illud Stephani protomartyris encomium, et Gregorii miraculorum opificis vita habentur. Ανεγνώσθη ἑτέρα πραγματεία τοῦ αὐτοῦ Γρηγο ρίου Νύσσης, περὶ τῆς αὐτῆς ὑποθέσεως· ἐν ᾗ λογικώτερον Ευνομίῳ συμπλακείς, κατὰ κράτος αἱρεῖ, πάντα σαθρώσας τῆς δυσσεβείας αὐτοῦ τὰ ὀχυρώ ματα. Τὸ δὲ κάλλος τοῦ λόγου, καὶ ἡ σύγκρατος λαμπρότης, γλυκύτητι κανταῦθα, διαπρεπῶς ἐπιδείκνυται. Ἐκ τῶν Σουίδα. Γρηγόριος Νύσσης ἐπίσκοπος, ἀδελφὸς Βασιλείου τοῦ Καισαρέως· ἀνὴρ καὶ αὐτὸς ἑλλογιμώτατος καὶ πάσης ὑπάρχων παιδείας ἀνάπλεως· προσκείμενος δὲ μᾶλλον τοῖς τῇ ῥητορικῇ χαίρουσι. Καὶ γοῦν αὐτ δόκιμος ἐν ταύτῃ γεγένηται, καὶ λαμπρός, εἴ τις άλλος τῶν πάλαι ταύτῃ γεγενημένων· οὗτος συνέταξε κατ' Ευνομίου λόγον ἐξαίρετον, καὶ τεῦχος θαυμά στον εἰς τὴν τοῦ ἀνθρώπου κατασκευήν· ἄλλως τε πυκνὰς καὶ συνεχεῖς ὁμιλίας, εἰς τε τὰ ᾄσματα τῶν ᾀσμάτων, καὶ εἰς τὸν Εκκλησιαστής· καὶ πρὸς τὴν ἀδελφὴν Μακρίναν, μακρόν τινα καὶ περικαλλή περὶ ψυχῆς συνέθηκε λόγον· ἄλλα τε πολλὰ γεγραφήκει· καὶ πολυθαύμαστον ἔπαινον τοῦ πρώτου τῶν μαρτύρων Στεφάνου, καὶ βίον δὲ συνέταξε Γρηγο ρίου τοῦ ἐν θαύμασι διαλάμψαντος. Quis quantusque vir fuerit Gregorius Nyssenus, docet Martyrologium Romanum IX Martii. Nyssæ depositio S. Gregorii episcopi, fratris Basilii Magni, vita et eruditione clarissimi, qui ob fidei catholicæ defensionem sub Valente imperatore Ariano civitate sua pulsus est. Menæum Græcorum X Januarii. In Hic erat frater Basilii Magni, eloquentia præcla- Οὗτος ἦν ἀδελφὸς τοῦ μεγάλου Βασιλείου λαμπρός rus et orthodoxæ fidei æmulator, propterea etiam ἐν λόγοις καὶ τῆς ὀρθοδόξου πίστεως ζηλωτής. Διά Ecclesia Dei præfuit; et cum illis, qui Constanti- c τοι τοῦτο καὶ τῆς Ἐκκλησίας Χριστοῦ προέστη, καὶ nopoli secundam synodum celebrarunt contra im- μετὰ τῶν συγκροτούντων τὴν ἐν Κωνσταντινουπόλει pias haereses tunc exsurgentes, invictum pugilem δευτέραν σύνοδον κατὰ τῶν δυσσεβῶν αἱρέσεων ενα sese praebuit, adversariis dicendi potentia et Scri- ισταμένων ἐλθὼν ὑπέρμαχος εὑρέθη τοὺς ἐναντίους pturarum demonstrationibus proligatis. in omnni λόγων δυνάμει καὶ γραφικαῖς ἀποδείξεσι τροπωσάenim orationis genere exercitatus, et virtutis gloria μενος. Διὰ γὰρ πάσης ἐλθὼν ἰδέας λόγων καὶ ἀρετῆς illustris, vim et robur obtinuit, et ad justam sene εὐδοκιμήσει τὸ κράτος ἐδέξατο. Καὶ φθάσας ἐν γήρει ctutem provectus, obdormivit, et ad Dominum abiit. καλῷ ἐκοιμήθη, καὶ πρὸς Κύριον ἐξεδήμησεν. Ην Erat autem corporis constitutione et figura similis δὲ κατὰ τὸν τοῦ σώματος τύπον κατὰ πάντα τῷ per omnia fratri sue Basilio, excepta canitie et ἀδελφῷ Βασιλείῳ προτεοικώς, πλὴν τοῦ πολιοῦ τε καὶ minus gratioso aspectu. χαριεστάτου ἐπὶ βραχύ. S. Hieronymus lib. De viris illustribus. Gregorius Nyssenus episcopus frater Basilii Cæsariensis, ante paucos annos mihi et Gregorio Nazianzeno contra Eunomium legit libros: qui et multa alia scripsisse, et scribere dicitur. ostendisse, quod tantam ante sui admirationem aliis concitaral. Ut vero tota hæc cum Eunomio controversia contudisse, ac putidi cadaveris instar, risu dignum melius intelligatur, sciendum est, Eunomnium, Ariauæ sectæ antesignanum et Cyzici episcopum, pestilentissimum librum adversus orthodoxam de Trinitate sententiam edidisse: de quo libello Photius in sua Bibliotheca (a): Legi libellum Eunomii, quo suam ipse prodit impietatem, cujus hic est titulus. Libellum hunc, quod Eunomianisin admiratione esset, de industria, ne ad alios perveniret, occultatum, viz tandem nactus Basilius Magnus, fortiter eum ac splendide, omnemque adeo dicendi vim ac facultatem pervadens, evertit ac jugulavit: diceres eum Babylonicum infantem ad firmam fidei petram allidendo (α) volum. 137. Exstant adbuc quinque libri S. Basilii adversus Eunomium, et ipse etiam impius Eunomii commentariolus in Bibliothecis reperitur: nominatim in Bavarica, et in codice Livineii, post Nysseni in Eunomium libros subjungitur Eunomii libellus, bac inscriptione: Ἡ τοῦ δόγματος Εὐνομίου ἔκθεσις, Expositio dogmatis Eunomii, unde fortassis explere licebit lacunam Photianam. Præposuit huic titulo quidam hæc verba: Σίγα, μιαρὲ καὶ ψυχὴν καὶ xapolav. Sile et animo et corde exsecrabilis. Impii

PROLEGOMENA. hujus scripti principium est: Tou soū xal outñpoç multoque magis nostræ theologiæ pluribus ostenaens. ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ κατὰ δικαίαν κρίσιν φήσαντος ὁμολογεῖν ἔμπροσθεν τοῦ Θεοῦ καὶ πατρός. Nic vero Mopsuestiæ, ut puto episcopus fuit. De Sophronio idem Photius (c): Lectus similité Sophronii liber pro Basilio contra Eunomium, Theo doro apertior et multo doctior et brevior. Neque enim per omnia Eunomium persequitur, sed illa potissimum exagitat, atque refellit, quæ summa capila hæresis Eunomii continere videbantur. Charactere usus est distinguente ac deficiente, et ut plurimum solutus illi, minimeque junctus sermo, non ingratus tamen, imo et logicis argumentationibus perquam Poridus est. De eodem Eunomio S. Hieronymus in Catalogo scriptorum ecclesiasticorum: Eunomius, Ariana partis, episcopus Cyzicenus in apertam hæreseos prorumpens blasphemiam, ut quod illi tegunt, iste publice fateretur, usque hodie vivere dicitur in Cappadocia, et multa contra Ecclesiam scribere. Responderunt ei Apollinarius, Didymus, Basilius Cæsariensis, Gregorius Nazianzenus, et Gregorius Nyssenus. Sed hæc minus distincte S. Hieronymns, priora et prosteriora simul jungens. Ut ergo confusionem vites, sic habeto, ubi contra primum Eunomii fetum disputationes S. Basilii in publicum exiverunt, tum ille furere, et instar calcati serpentis colla contrita attollere, arreptoque calamo virulentius tam in Basilium, quam in doctrinam orthodoxam bacchari cœpit, et quidem triplici invectiva, S. Basilio interim ad cœlestem beatitudinem translato. Audi Photium (a): Lectum ejusdem impii hominis tres libros continens volumen, quod velut confutatio´est illarum ineptiarum, quas in ipsius reperiri blasphemiis S. Basilius demonstrat. Hoc in opere parturiendo, multas eum annorum olympiadas ædiculæ inclusum suæ absumpsisse ferunt; ac vix tandem poet multorum annorum intervallum abortiendo improbum illum ac prodigiosum, quem furtivis congressibus conceperat, ſetum in lucem ejecisse. Quin tunc etiam miserum illic fovendo partum, ipsis quoque seciæ asseclis non temere exhibuisse, veritum nimirum maxime, ne quando et hoc opus in Basilii manus prius veniens, quam coalesceret, dissiparetur, et antequam floreret, præmature corruptum marcesceret. Igitur studiose velut alter in fabulis Saturnus, natum devorando texit, atque abscondit, quandiu quidem Basilius in fluxa ista vita degens metum incuteret. Postquam vero vir ille divinus, peregrina habitatione relicta, in suam, hoc est, in cœlestem commigravit hæreditatem, et ingenti illo metu discusso, vix tandem sero edendi advenit occasio, ne tunc quidem omnibus, sed amicis duntaxat, evulgare ausus est. In quem incidentes Theodorus et Gregorius Nysse: nus, atque Sophronius (quorum supru est a me habila mentio) multis verborum plagis; non secus quam que dissonum stridendo edere affectat, tum consonanpriorem (illum ejusdem) Basilius, conficientes, jugulatum jam, el præ impuritate olidum in auctorem suum conjecerunt. Has itaque tum impietatis pœnas dedit. De Gregorio Nysseno idem Photius (d): Lectus est Gregorii Nyssæ episcopi similiter pro Basilio adversus Eunomium liber. Stylus illius, si cui rhelorum, illustris, et jucunditatem auribus instillans. Sed nec ipse quidem ordine Eunomii scriptum reprehendit. Quamobrem et Theodoro concisior est, et Sophronio latior; abundat enim enthymematis, alque exemplis. Illud autem vere pronuntiaverim, quantum Gregorius venustate, splendore, et mirifica jucundi. :ate antecellit Theodoro, tantum etiam argumentorum eopia et ubertate eumdem vincere connititur. Lectum est allerum ejusdem Gregorii Nysseni opus, de eadem ipsa re: in quo rationibus validioribus cum Eunomio manus conserens, eum vi expugnat, omnia impietatis firmamenta labefacians. Venuslas vere orationis et splendor jucunditate mistus, etiam hoc opere decenter se ostendit. De singulis hisce Eunomii oppugnatoribus speciatim Photius. De Theodoro ista (b): Lecti sunt Theodori Antiocheni pro Basilio adversus Eunomium libri viginti quinque. Est illi phrasis non usquequaque perspicua, sensibus tamen et argumentis nimium quantum densus, S. Scripture testimoniis egregie abundat. Ad verbum fere Eunomii rationes refellit, imperitum eum valde externarum disciplinarum (a) Volum. 137. (b) Vol. IV. Loquitur Photius de longissima illa oratione, quæ in opere contra Eunomium, secundum quosdain, duodecimum, secundum alios, decimum tertium locum tenet, cujus hæc est in Bavarico codice inscriptio: Toû aútoù ¿ylou [pŋyopiou àvtiþῥητικὸς πρὸς τὸν Εὐνομίου τοῦ δυσσεβοῦς δεύτερον λόγον· cujus principium est, Τὰ μὲν δὴ πρῶτα τῶν πρὸς Εὐνόμιον ἀγώνων. In judicio de stylo Eunomiano plane concinit Photius cum, Gregorio Nysseno: id intelliges ex primo libro Nysseni, et ex his Photii verbis: Ad stylum (Eunomii) quod attinet, tantum is ab omni gratia et jucunditate remotus est, ut me cognovisse quidem, an tale quid exstaret, videatur. Jactantiam tantummodo quamdam prodigiose ostentat, sonumtiam alterna vicissitudine, tum vocibus pronuntiaiu difficilibus, el quæ mullis abundant consonantibus: idque poetico more, vel, ut verius dicam, dithyrambico potius ritu. Compositio ipsius coacta est, et vi compressa alque exlusa, ut necessehabeat illius scripla legens, aerem vehementer labiis verberare, si modo aperte pronuntiare velit, quæ forte nanciscens atque contorquens, aut collidens etiam, ac temere interjiciens, imo et truncans, vix tandem ille conjunxit. Longas qroque interdum, et immodice productas periodos facit: obscuritatem insuper alque incerti- (c) Vol. V. (d) Vol. VI.

PROLEGOMENA. Domini loquitur, hæc desumpsit testimonia fol. 124, editionis Tigurinæ, to autoÛ £x Toυ xaτà Eveμίου λόγου. Φαμὲν τοίνυν, ὅτι ἐν μὲν τοῖς πρὸ τούτου λόγοις εἰπὼν τὴν Σοφίαν ᾠκοδομηκέναι ἑαυτῇ οἶκον, τὴν τῆς σαρκὸς τοῦ Κυρίου κατασκευὴν τῷ λόγῳ αἰνίσε Getal. Dicimus ergo, cum in iis quæ prius dicta sunt, dixit Sapientiam ædificasse sibi domum, carnis Domini Verbo constructionem mystice intelligit. Hoc testimonium reperies pag. 77, hujus editionis tom. II. Ergo dicimus, quod in his, quæ hunc locum præcedunt verbis, cum dixisset Sapientiam sibi domum ædificasse. bene est, nihil amplius oro, nobis ɛůyñc àµétpov cum fuit, in Polymorpho Dialogo 1, ubi de incarnatione Gregorio Nazianzeno metuentibus usuvenit. Enimvero primum votum et consilium nostrum fuerat initio libros tantum S. Gregorii contra Eunomium a doctissimo viro Nic. Gulonio Professore quondam regio latinitate donatos in lucem edere, quos πατρὸς &uelvwv R. P. Joannes a S. Francisco Faliensium monachorum prior recognovit. Sed cum ille in morbum incidisset, neque prælo posset properanti pensum-sufficere; visum est alios S. Gregorii libros jam Græce excusos ad alterum tomum conficiendum colligere jam enim olim apud Raphelengium lib. De vita Mosis; apud Plantinum, lib. De virginitate; apud Sartorium, contra Apollinarem, et alia ejus alibi opuscula fuerant publici juris facta. Quod cum audiisset amplissimus præses dominus Thuanus, Regii Consistorii consiliarius, codices suos manuscriptos nobis benigne concessit, e quibus eruta est dissertatio De anima hactenus non edita. Misit etiam ad nos ingentem codicem Antuerpia R. P. Andreas Schottus, qui libros sive homilias Nysseni amplius triginta complectitur, sumptibus clar. viri Theodori Canteri Ultrajectensis senatoris olim exscriptas, quibus additi sunt alii ex bibliotheca nobiliss. viri Francisci Olivarii, Fed. Morelli, Profess. reg. Decani, et aliorum amicorum nostrorum deprompti, quorum beneficium in notis ad singulos libros prædicabitur. In eodem Dialogo et fol. 124, toū aútoū ¿x tās αὐτῆς πραγματείας· ὁ Λόγος πρὸ τῶν αἰώνων ἦν, ἡ avtñs ñv, † oàp§ dè èm' toyάtwv έyéveto twv xpóvwv, xal oùx &v, τις ἀναστρέψας εἴποι ἢ ταύτην προαιώνιον εἶναι, ἢ ἐν τοῖς ἐσχάτοις γεγενῆσθαι τὸν Λόγον. Verbum erat ante sæcula, caro autem extremis temporibus facia est, nec convertens contra quispiam dixerit vel eam. esse ante sæcula, vel in ultimis temporibus factum esse Verbum. Hoc testimonium habes p. 161 hujus. edit. Citatur idem locus et in synodo VI Ecumenica, actione 10, pag. 126, editione Romana. 'Ex tou κατὰ Εὐνομίου τόμου πέμπτου, οὗ ἡ ἀρχή, Περὶ δὲ τῆς Πέτρου τοῦ ἀποστόλου φωνῆς. Εx quinto toma contra Eunomium, cujus initium, De voce itaque S. Petri Apostoli. Unde colligimus deesse huic nostræ editior.i librum primum, et orationem quartam ejus in synodo dici et vere esse quintam. In Catologo etiam librorum bibliothecæ Vaticanæ numero 424, initium assignatur istud lib. 1 contra Eunomium, Οὐκ ἦν ὡς ἔοικε τῷ πάντα σε θέλειν εὐεργετεῖν· secundi autem istud, Ἡ τῶν Χριστιανῶν πίστις εἰς πάντα ἔθνη· quod est orationis primas hujus editionis initium. Tertium testimonium profert Theodoretus in eodem Dialogo 1, fol. 125, Oúx ἐκ τοῦ θείου τε καὶ ἀκηράτου ἐστὶν ἡ τοῦ ἔκτισέ με φωνὴ, ἀλλὰ καθὼς εἴρηται ἐκ τοῦ ἀναληφθέντος κατ' olxovoµlav. Non de divino, et ab omni corruptione et interitu alieno est hæc vox, Creavit me; sed sicut dictum est, de eo quod per divinam dispensationem assumptum est. Idem exhibetur iisdem plane verbis p. 79 hujus editionis, nisi quod pro ávanévLicet enim editione operum S. Joannis Chrysostomi adhuc detineretur vir doctissimus, ɛopté statos Fronto Ducæus S. I. Theologus, suo tamnen subsidio nos juvare non destitit, cum et delectus habendus esset codd. mss. et variantes lectiones cum judicio aliæ præ aliis amplectendæ, et notæ in varios libros olim ab ipso emendatos recognoscendæ, atque huic editioni adaptandæ essent. Verumtamen hac adhibita diligentia non potuimus quarundam bomiliarum Græcum textum nancisci, quas sub finem secundi tomi Latine tantum edidimus; sed neque totos contra Eunomium XII libros suppeditamus, cum ut ex synodo VI œcu- · menica constat, secundus numerus sit is, qui primi locum editione nostra obtinet, expressos ex apographo V. C. Franc. Pithæi, quo et interpres dum to legitur illic ¿vaxpaéto;. Quartum profert viveret eosque Latine converteret, usus fuerat. Nam ut ex Catalogo librorum bibliothecæ Vaticanæ constat, a librario in duas partes divisus fuit liber X, cujus prior pars undecimum conficit librum bujus editionic, hoc initio inchoatum, &' ɛlowμεv καὶ τὸ ἐκ τοῦ ἀκολούθου, quod initium ille catalogus libro xu tribuit. Itemque synodus sexta actione 10, pag. 127 editionis Vaticana:. Exhibentur itaque nunc tibi S. Gregorii Nysseni contra Eunomium, quos S. Hieronymus in Catalogo Scriptorum ecclesiasticorum sibi et Greg. Nazianz. lectos ab auctore affirmat; et ne dubites num hi sint illi ipsi quos a se scriptos evulgavit Theodore tas, qui synodo Ephesinæ anno Christi 450 interidem Theodoretus Dialogo 2, ubi de passione Christi disputat ex eodem opere contra Eunomium fol. 147. Εἰ δὲ ὁ μὲν ἐκ τῆς Μαρίας ἀδελφοῖς διαλέγεται, ὁ δὲ μονογενῆς ἀδελφοὺς οὐκ ἔχει· πῶς γὰρ ἐν ἀδελφοῖς τὸ μονογενές διεσώζετο; καὶ ὁ εἰπών· • Πνεῦμα ὁ Θεός, ο φησὶ πρὸς τοὺς μαθητὲς ὁ αὐτὸς. • Ψηλαφήσατέ με.» Si autem qui ex Maria natus est, cum fratribus disserit; unigenitus autem fratres non habet: quomodo enim inter fratres conservaretur esse unigenitum? Et qui¸ dixit, ‹ Spiritus Deus est, › idem dicit discipulis Palpate me. Hæc autem excusa reperies pag. 281 hujus editionis. Quintum in dialogo 3 reperitur fol. 129. ore ζωοποιεῖ τὸν Λάζαρον ἡ ἀνθρωπίνη φύσις, οὔτε