postorum patrocinio nudatæ, et ficta antiquitatis milem fere locorum explicationem deprehendo. larva spoliatæ, æquius tandem et sedatius termi nentur, animique hominum ea, qua par est, reve rentia primitivam Ecclesiam, sua simplicitate conspicuam, nec alienis coloribus depictam, aut potius deformatam, prosequantur. Inter hæc B. Ignatii Epist. etiam notis Cotelerii illustratæ pro dierunt; quas jam ad editionem nostrorum festi nans, avide, quantum per temporis angustias li cuit, perourri. Video autem, nisi me festinatio fe fellit, viri doctissimi, sententiam cum nostra plane conspirantem; idem de Ignatianis judicium, eam dem de argumentis adversariorum opinionem, si Unde mihi haud male augurari videor, sententiam nostram viris doctis, et in hoc litterarum genere optime versatis approbatum iri, cosque statim ju dicaturos, me nihil in his molitum esse, quod non aliis eadem tractantibus veritati maxime apertis simeque consentaneum prima facię videatur. Quod si ea quæ obiter tractavi, et in tui potissimum gratiam, Lector benevole, dissertationibus inserui, (qualia haud pauca in nostris invenies) aut minus recte aut minus accurate dicta judicaveris; no lim ea cum causæ susceptæ injuria conjungas, sed desiderio potius tibi placendi imputes. Vale. De ortu, progressu et hodierno stata controversiæ. Occasio scribendi et Proœmii distributio. Celebris est, hoc præsertim sæculo, de ordinis episcopalis a presbyteratu distinctione, vel saltem ¿istinctionis origine controversia. In ea autem tra ctanda magni ponderis merito habita est S. Ignatii viri apostolici et martyris auctoritas; cujus diser tissimo locupletissimoque testimonio cum episco palis causa fulciatur, et paritatis. presbyteranæ anti quitas nuper excogitata concidat; eo tandem de ventum est, ut qui aliter sententiam episcopatui ¡niquiorem tueri nullo modo possent, omnes Ignatii epistolas convellerent, a S. martyre scriptas nega rent, fictas et supposititias pronuntiarent. Inter hos vir doctissimus, Joannes Dallæus, in SS. Patrum monumentis diligenter versatus, in discernendis operibus spuriis admodum acutus, post velitationes Salmasii, atque Blondelli, librum nuperrime edidit satis prolixum, quo Epistolas Igna tii etiam purgatissimas maximeque sinceras, et ve terum auctoritate munitas et propria præstantia conspicuas, quamplurimis argumentis videtur sibi, suisque, ut opinor, adulterinas probasse, et doctis simorum virorum, archiepiscopi Armachani, Isaaci Vossii, et doctoris Hammondi rationes omnes, sane firmissimas, diluisse. nere, quæ labefactare videantur, refellere et refu Lare. Cum autem hæc quæstio multis jam modis im plicata et involuta, doctisque plurimorum lucubra tionibus facta sit obscurior; ut ea quæ dicturi. su mus dilucide perspicueque tradantur, visum est imprimis necessarium, illa præmittere, quæ difli cultatis rationes expediant, quæ sententias virorum doctorum explicent, quæ ortum, progressum, ei præsentem controversiæ statum enarrent,, et inutili altercatione præcisa, ad futuram disputationem fa ciliorem aditum patefaciant. Ignatium fuisse Antiochena Ecclesiæ episcopum, agnoverunt quotquot illius mentionem fecere: ab apostolis ordinatum diserte tradiderunt S. Chry sostomus et Theodoretus. Hunc apostolicum virum, ab Antiochia Romam tractum, bestiis oblatum, ac martyrio coronatum testantur veteres; epistolas scripsisse ad Ecclesias præsertim in itinere, pro dunt antiquorum plurimi, negavit aut dubitasse se dixit eorum nemo. Et sanctissimi quidem martyris justissima existimatio etiam hactenus illibata et intemerata permansit; de epistolis tantum, quæ sub illius nomine prodierunt, et ad nostram usque ætatem perduraverunt, lis est. Neque de illarum auctoritate, si Ignatianæ fuisse appareant, dispa tatur: sed an revera ipsius Ignatii fuerint quæ ritur. Ut autem origo, progressus, et præsens hodiernæ Hujus viri præstantissimi stupendæ diligentiæ cum et Ignatii sanctitas, et episcopatus necessaria auctoritas, et his maxime iniqua adversarii fama controversiæ status, etiam iis qui hactenus eam alque celebritas ut aliquid reponatur eflagitent; operæ pretium esse duximus dissertationem totam, quanta quanta est, ad examen vocare, rationes mo miento suo ponderare, singula quæ nos et Ecclesiæ SS. Patres ullo modo spectant excutere, omnia quæ auctoritatem S. Ignatii confirmare possint expo-. minus attente considerarunt, innotescat; rem om nem (quod a nemine adhuc factum esse video) clars. et fideliter proponam. Sententias doctorum viro rum, cujuscunque opinionis fuerint, eo ipso ordine quo scripserunt referam, editiones Epistolarum a mss. crutarem varias, et a se quoquo modo discre

pantes, sigillatim notabo: ut simul et qualis Igna- Latine tantum exstarent hæ Epistolæ. Post autem tins epistolicus eo tempore, quo quisque scripsit, apparuerit, perspectum habeat lector, et de unius cujusque sententia judicium ferat nullo præjudicio occupatus. Denique quæ sit Dallæi, postremi Igna tianorum hostis, sententia referam; quæ nostra, ex adverso exponam, et quid a me probandum, quid refellendum sentio breviter declarabo Prima Ignatii editio Latina tantum. Epistolæ ejus pro genuinis habitæ. Sub Ignatii nomine primo tres epistolæ in lucem editeæ sunt Parisiis Latine tantum, anno Domini 1495, ad B..Mariam una, ad S. Joannem aposto Jum duæ. Anno 1498, undecim Epistolæ aliæ, Latinæ pariter, ex veteri versione, nondum com parente exemplari Græco, a Fabro Stapulensi typis sunt impressæ. Hæc autem princeps editio fuit, teste Philippo Labbeo, qui has undecim epistolas tunc excusas inter primas editiones numerat, quæ in Regia Bibliotheca Parisiis asservantur. Tum vero Symphorianus Champerius Lugdunensis, has a Fa bro editas cum tribus aliis ab illo rejectis, et quarta ad Mariam Cassobolitam nunquam ante publicata, edi curavit; atque ita tandem quindecim Ignatii epistolæ exstiterunt. sexaginta annos, Andreas Gesnerus, si ipsi cre dendum sit, epistolas duodecim Græce, interprete Joanne Brunnero, primus omnium edidit, a. D. 1559. Ita enim in Præfatione loquitur: Ignatium vero cum ille (Henricus Petri scilicet) Latine tan tum ediderit, ego Græcum exemplar ms. naclus ex Bibliotheca cl. v. piæ memoriæ D. Gaspari a Nyd pryck, existimavi neque Henrico Petri molestum, studiosis autem plerisque gratum fore, si ea quæ hac tenus Latine tantum circumferebantur, Græce simul et Latine a me fuissent edita. Sed quidquid dixerit Gesnerus, ante eum S. Ignatium Græce ex Augu stanæ Bibliothecæ exemplari Valentinus Pacæus pu blicaverat, a. D. 1557, quem primum in lucem eas edidisse testatur Morellius, qui easdem Parisiis recudendas curavit a. D. 1558. Eamque a Pacao procuratam principem esse Græcarum Epistolarum editionem, fidem faciunt illa Centuriatorum Magde burgensium Est et hoc adnotandum, quod hoc anno 1558 Epistolæ Ignatii Græce sint impressæ et publicatæ quæ hactenus per aliquot sæcula latuerunt. Quare duodecim epistolæ ante a Stapulensi aut Champerio Latine, nunca Pacao, ex Augustano pri mum, dein a Gesnero e Nydprucciano codice editæ sunt. Cum jam Græca exemplaria exstarent, primi omnium Centuriatores Magdeburgici suspiciones suas, sed caute satis moderateque proponunt. Le ctori autem pio et attento considerandum relinqui mus, quantum sit illis Epistolis tribuendum. Ita illi et cum quatuor argumenta adduxissent quæ merito suspectas reddere viderentur, De doctrina, inquiant, Ignatii nihil aliud habemus nisi quod hæc ejus mo numenta, si tamen ejus sunt, complectuntur. Quio etiam statim gravis illa Joannis Calvini censura prodiit, lib. 1, cap. 3 Institutionum, jam tum in commodiorem formain redactarum. Ignatium quod obtendunt, si velint quidquam habere momenti, pro bent apostolos tegem tulisse de Quadragesima, et si milibus corruptelis; nihil enim næniis illis, quæ sub Ignatii nomine editæ sunt, putidius. Quo minus to lerabilis est eorum impudentia qui talibus larvis ad fallendum se instruunt. Ita ille pro more suo acri ter satis et animose. Nec tamen offendit Calvinum Ignatius, sed ii qui Ignatium corruperunt, inquit Rivetus quod recte ab eo observatum tradit in academia Genevensi professor Vedelius; et res ipsa satis indicat; auctoritatem enim Ignatii rejecit Cal vinus ab Antitrinitariis objectam, ex Epistola sine dubio ad Tarsenses, quæ pro genuina non agno scitur, et Quadragesimam aliasque traditiones ob Et hæc quidem facies S. Ignatii sub initio decimi sexti sæculi fuit; cum ipse Faber Stapulensis, pri mæ editionis curator, ejus auctoritate tanquam in dubitata, in libello De triduo Christi utitur. Tametsi mihi impossibile sit ex me ad illam intelligentiam penetrare; eam tamen in hac re esse puto, quam dei fer Ignatius in prima epistola, quæ est ad Trallia nos, aperit de Domino sic loquens: Ante vero solis occasum de cruce depositus est, etc. Joannes etiam episcopus Roffensis, libello cui titulus, Petrus fuil Romæ, inter primos has epistolas citavit; Ignatius autem et ipse contemporaneus apostolis, Christum cum esset annorum triginta fuisse baptizatum putat, et tres annos ultra docuisse. Sic enim Epistola ad Trallianos scribit. Triginta annos agens Christus baptizatus est a Joanne, et tribus annis prædicavit Evangelium. Quinetiam Joannes Driedo celebris ea ætate theologus, libro De dogmatibus ecclesiasticis et apocryphis, quamplurima Romanæ Ecclesiæ dog mata, longa sententiarum serie ex Epistolis Ignatii petita, confirmare nititur. Et Martinus Peresius Aiola, scriptor inter pontificios non ignobilis, inde testimonia sæpissime adhibuit et ad confirmandas tṛaditiones uon scriptas omnes has epistolas deflo ravit. Hæc quidem illi, bactenus de auctoritate Ignatianorum plane securi: neque enim quemquam novi, qui ea ætate de duodecim præsertim Episto- jicit, quæ in assumentis tantum inveniuntur. lis dubitavit. Epistolæ Ignatii primum Græce editæ. Doctorum vi rorum varia de ipsis judicia. Atque hæc breviter de hominum judicio, quandiu Tum Marianus Victorius in S. Hieronymum Recte [Ignatium] apostolicum vocat virum; vixit enim apostolorum tempore, et Joannis Evangelistæ discipulus fuit, scripsit litteras ad sacratissimam virginem, DeiGenitricem Mariam, et alias exstant. quæ Ac statim etiam ex Lutheri schola celebris Theolo

Interim reverendus admodum Whitgiftus in Ec clesiæ nostræ controversiis Ignatio multum tribue bat; et schismaticorum coryphæus Thomas Cart wrightus ejusdem auctoritatem defugiebat, et Cal vinum sequi professus, aliaque argumenta ex pro prio penu suppeditans negabat auctorem Epistola rum fuisse illum apostolorum discipulum; quod et ejus sequaces fecere, quoties aliquid ipsis objectum est, cui respondere aliter non potuerunt: quoties autem ad presbyterium confirmandum aliquid facere videbatur, ejus auctoritate libenter frequenterque utebantur. De quibus graviter conqueritur Lous Epistolas tuas, sanctissime Ignati, adulterinas esse contendunt. In id enim impudentiæ diverticulum si non se receperint, adulterata penitus et turpissimis sordibus aspersa eorum doctrina habeatur: et gra vissimus prudentissimusque Bancroftus, Ad morem Genevensium Ignatius loqui debet; aut si plus quam velint urgeas, pauperculus antiquus Pater iste lan quam fictilius et homo vanus jure rejicitur. gns, Martinus Chemnitius, in Examine concilii Tri dentini, barum Epistolarum testimoniis sæpe utitur, eisque multum tribuit. Ignatius vero, inquit, audi to Joannis, in Epistola ad Philadelphenses de cœ liba'n et conjugio more prorsus apostolico loquitur. Et alibi non sine censura laudat. Ignatii Epistolas exstitisse non tantum Eusebii, verum etiam Hiero nymi tempore, certum est. Feruntur nunc Latine sunt editæ etiam Græce: et multas habent non con temuendas sententias, præsertim sicut Græce legun tur. Admista tamen sunt et alia non pauca, quæ profecto non referunt gravitatem apostolicam. Et rarsus: De Epistolis igitur illis Ignatii quæ nunc ejus titulo feruntur, merito dubitamus: transfor matæ enim videntur in multis locis ad stabiliendum statum regni pontificii: Et divinitus judico esse fa clum, quod adulterina quædam assumenta suo se indicio prodant. Primus enim, ut opinor, observa vit, locum ex Epistola ad Smyrnæos citatum a Theodoreto, nec in Græcis codicibus nec in Latinis reperiri, quamvis a Gulielmo Widefordo pariter citatus sit; et loca plurima ex Apostolicis consti tutionibus Epistolis Ignatii esse assuta. Post quem Petrus Canisius, vir eruditus, ad confirmationem catechismi testimonio Ignatii ex veteri interprete creberrime utitur. Centuriatores et Calvinum, quod Ignatium tam parvi penderent, perstringit una sententia Campia nus, ratione quinta. Centuriatores vehementer offen dit Ignatius; offendit et Calvinum, ut in ejus Epi-C stolis deformes nævos et putidas nænias hominum quisquiliæ notarint. Defendit statim Calvinum Whi takerus, quod Ignatium ab hæreticis introductum tanquam improbæ et detestandæ sententiæ patronum repulerit; ipse Epistolas obscura dubiæque fidei esse notat, quod plures Ignatio nunc ascribantur, de qui bus Eusebius et Hieronymus non meminerunt, et quod ejus quoddam dictum recitet Hieronymus aliudque Theodoretus, quod in istis quæ circumferuntur Epi stolis nusquam reperitur. Et de posteriori argumento a Duræo sollicitatus: Ex eo, inquit, Ignatii scripta parum integra superesse constat. Ac mox Bellarmino respondens, ex duodecim Ignatii epistolis Græce exstantibus septem tantum memoratas Eusebio et Hieronymo animadvertit, de quibus, inquit, quid sta tuamus, num sint Ignatii, an alterius cujusquam, non satis constat; constat autem quinque esse sine dubio spurias et adulterinas. Eidem Campiano re spondens Laurentius Humfredus, notat Magdebur genses moderatissima oratione prudentissime mv nuisse, haberi quædam in hisce Epistolis Ignatii, quæ ad deformes nævos declinare videntur; et quædam obrepsisse in Ignatii scriptis adulterina non ferenda asserit; quæ si rejicit Calvinus, non statim dicendus Tum vero eminentissimi duo cardinales, Baro nius atque Bellarminus, ita judicabant. Baronius caute primum distinguit inter epistolas Latine tan tum exstantes, et eas quæ Græce etiam prodierant; priores nullius auctoritatis esse innuit; posteriores omnes avide amplectitur, incorruptas et integras esse pronuntiat, easque miris effert laudibus. Non enim septem tantum Eusebio cognitas, sed et quin que reliquas Ignatii esse germanas, easdemque sin cerissimas, nemo jure, inquit, poterit dubitare. Bellar minus notat Latinas tres, gravitatem eloquii S. Ignatii omnino non redolere; quinque Eusebio incognitas ob styli similitudinem et spiritum vere apostolicum, a viris doctis omnino recipi; non esse magnam fidem habendam codicibus Græcis, qui nunc exstant, quando discrepant a. Latinis; sæpe enim emendatiores invo niri codices Latinos quam Græcos; quod verum, in quit, esse intelliget, qui conferet testimonia quæ ex Ignatio citant S. Athanasius et Theodoretus, cum verbis ejusdem Ignatii, quæ nunc, habemus in codi cibus Latinis et Græcis. De Epistola ad Tarscuses primo dubitat Faustus Socinus, his verbis, responsione ad Wiekum: Atque hoc ipso argumento ad hoc ipsum probandum videtur uti Ignatius, aut quisquis fuit auctor illius epistolæ quæ sub ejus nomine ad Tarsenses inscribitur: et sententiam suam liberius de omnibus profert anim adversione ad assertionem septimam Posnanen-¨ sium. Ignatii seripta partim adulterina, partim ad modum corrupta et additamentis quibusdam coinqui nata; adeo ut eorum quoque in ipsis fiat mentio, quæ non nisi post aliquot sæcula exstiterunt. Et licet Latinum Ignatii exemplar tantummodo tunc tempo ris vidisset, et missarum voce offensus ista scribe est aut iniquus censor Ignatii, aut opera Ignatii ret; nactus tamen postea Græcum codicem, ubi omnia tanquam putidas nænias reprobare; quando quidem ea solum quæ culpanda sunt in supposititio Ignatio pervellit. Ipse autem aliquid Epistolis rese ctum, aliquid assutum esse autumat. eum locum aliter se habere invenit, sententiam non mutavit. Non desunt tamen, inquit, in ipso Græco exemplari quædam, quæ non cum Ignatii sæculo, sed cum succedentibus conveniant, et tandem ia

hunc modum concludit: Fuit, nimirum, liber iste litteras conscripsit. Epistolæ igitur Ignatianæ, ju Epistolarum Ignatii, quandocumque id factum fuerit, ab iis partim depravatus, partim etiam consarcina tus, qui tyrannidem episcoporum, non in Ecclesiam tantum, sed in rempublicam quoque, contra omne jus fasque, invectam vehementer probabant, ac stabilire volebant. Ita ille in defensione prioris animadver slonis. Paulo post Rodolphus Hospinianus Tigurinus Historiæ sacramentariæ 1, 11, c. 1, Ignatium nostrum tanquam testem locupletissimum laudat. Cum post apostolorum tempora hæretici turmatim erumperent, et sinceræ apostolorum doctrinæ impudenter contra dicerent, Ignatius, urus ex senioribus, cum Antiochia Romam captivus traheretur, bestiis objiciendus, fide lis ac solliciti pastoris officio fungens, in itinere mul tas Ecclesias tum viva voce, quam epistolis confirma vit; admonuitque ut ab hæreticis et clandestinis sedu cloribus caverent; qui clam, insciis episcopis, sese insinuantes, simplicem plebeculam seducebant, et pri vala cogebant conventicula. Inter cætera autem Smyrnenses quoque adhortatus. Non licet, inquit, sine episcopo, neque offerre, neque sacrificium im molare, neque aliquod aliud publicum officium obire. Et in Epistola ad Trallianos dicit infideli deteriorem esse, qui audeat aliquid circa altaris mi nisterium facere, nisi episcopus, aut presbyter fuerit. Et paulo post locura de poculo eucharistico univer sis distributò ex Epistola ad Philadelpheuses addu ctum appellat apertum testimonium Ignatii, qui Joannis Evangelista discipulus fuit. Perkinsius autem nostras Whitakerum interim in hunc modum sequitur: Eusebius cum Hieronymo septem Ignatii pro veris numeravit epistolas: at nunc sub illius nomine habentur duodecim, quarum quin que spuriæ sunt. Etiam Epistola ad Ephesios aut spuria est, aut saltem corrupta; quia locus a Theo doreto et Gelasio ex illa citatus in nostris exempla. ribus non invenitur. dice Bilsono, et ipso vivo, et ab ipso sunt conscri ptæ. Qui ejusdem operis capite 14 earum antiqui tatem diserte asserit: cum enim Tertullianum, Cy prianum et Hieronymum nominasset: Si hi, inquit, satis antiqui vel sinceri vobis lestes non videantur, audite quid Ignatius, Antiochiæ episcopus, Joanne apostolo etiamdum in vita manente, ejusque discipu lus, post quem octo fere annis martyrio affectus est, ad diversas Ecclesias de episcoporum auctoritate scri bat. Ita Bilsonus locis quamplurimis S. Ignatium, ut antiquissimum et sincerissimum testem adducit. Abrahamus Scultetus, in Medulla Patrum, pro. positis ex utraque parte rationibus, et eorum qui Ignatio has epistolas tribuebant, et eorum qui an recte ei tribuerentur dubitabant, tandem ita pronun tiat: Rationibus in omnem partem probe diligenter que excussis, in tertiam nonnulli secesserunt senLEN tiam, statueruntque esse quidem epistolas hasce Ignatii, sed adulteratas, sed interpolutas. Quorum in judicio et nos acquiescimus. Possevinus autem adhærens Baronio: Licet 8. Hieronymus, inquit, tantum meminerit septem epi stolarum, duodecim tamen haud dubiæ fidei habe mus. Quæ vero tres aliæ feruntur, etsi non tam certæ fidei sunt, citantur tamen a S. Bernardo; nec defuere post illum viri docti, qui ipsarum meminerunt. Et Jacobus Gretserus eadem presse sequitur vestigia de duodecim epistolis genuinis; quarum Vindicias ab eodem scriptas alicubi latere testatur se audi visse Philippus Labbæus. Tum vero Martialis Mestræus, doctor Parisicu sis qui Ignatium ipsum edidit et notis illustravit, tres Latinas in Commentationum apɔcrypharum wU mero collocat; reliquas duodecim germanas et vero aureas Ignatii Epistolas prædicat, sed ab hæreticis et a Græculis posterioribus alicubi interpolatas el depravatas fatetur. Georgius Dounamus nostras, vir doctissimus, sæpe schismaticos et sui et prioris sæculi accusat, quod nunc Ignatii testimonia in sua causa urgent, nunc epistolas ejus tauquam spurias rejiciunt; et septem illas ab Eusebio memoratas doctas et pias appellat; quas vel ideo rejici non posse ait, quod ab Thomas Bilsonus nostras, vir magni in Ecclesia nominis, de perpetua gubernatione Ecclesia scri❤ psit fuse atque erudite; S. Ignatium autem in eo opere ut indubitatum auctorem frequenter laudat, et dum in vivis esset, eas ipsas epistolas, quas citat, scripsisse sauctissimum illum martyrem af- Eusebio memorentur. firmat. Hunc tamen Parkerus ut dubitantem frustra et falso producit, doctissimumque præsulem mire calumniatur. Thomas, inquit, Bilsonus in canonibus apostolorum fidentior est quam in Ignatio. Observa camdem notam inussisse Ignatio, quam canonibus, laudem vero vetustatis attribuisse canonibus, quam Ignatii epistolis non attribuit, cum dicit: Canones qui dicuntur apostolorum, aperte innuit eos ipsorum apostolorum minime esse', sicuti alibi aperte docet, pari ratione, cum dicit: Epistolæ quæ feruntur Ignatii, eas Ignatii non esse subinsinuat. At hæc mera est calumnia, quæ proximis episcopi verbis clarissime refutatur. Statim enim addit: Ignatius quippe, corum episcopus, adhuc vivus erat, et eas Inter Socinianos llieronymus Moscorovius de vera harum epistolarum antiquitate dubitasse haud vi detur, cum in refutatione Appendicis Martini Smi glecii hæc habeat: Verum ne hoc quidem verum est; primorum sæculorum Patres eam, quam ipsi proß teantur, sententiam prodidisse, Nam Ignatins, Pa trum apud Latinos, quorum quidem scripta exstant, vetustissimus, apertissime fatetur in Epistola ad Tarsenses, quod Christus non sit ille qui est super omnia Deus, sed Filius ipsius. Isaaci certe Casauboni, veterum scriptorum peri tissimi judicis, sententia in hac etiam causa ma xime notanda. Quare Parkeras hunc inter eoɛ nu merat, quos omnes Ignatii epistolas úctitias docuisse

vult: sed hoe et sublesta fide tradit, et levissimo vel supposititius, vel fæde corruptas probari possit. argumento suadere conatur, quod Casaubonus de Et rursus: Verum, ut concludam paucis, certo certius prisea Ecclesiæ disciplina locutus, Cyprianum te- est, has epistolas vel supposititias esse, vel, quod su stem adhibuit, Ignatium non nominavit: eum in pra monui, ſœde corruptas. Quotcunque igitur aut Exercitationibus Baronianis S. Ignatium sæpe lau- quæcunque firma sententive suæ probandæ argu det, et nonnullarum ejus Epistolarum antiquitatem menta attulit Cocus, id tantum revera probare om novis rationibus se tuiturum polliceatur; quas præ- nia putavit, Epistolas Ignatii aut esse supposititias, matura viri maximi morte ereptas nobis fuisse do- aut corruptas. lemas. Sed unus quidam vir, cætera doctissimus, ut te statur Vedelius, extra omne dubium ponit suppost tionem harum epistolarum: imo dicere non veretur Ignatium nullas unquam epistolas scripsisse. De hoc viro doctissimo altercantur doctores duo, Owenus et Hammondus; quem quasi nec nomine nec scri pto notum producunt, et quem Anonymum ineditum Hammondus vocat. Ne igitur numerus Ignatii ho stium augeatur, et præter eos quorum scripta no vimus, alius aliquis, isque doctissimus, epistolas basce penitus repudiasse censeatur, ineditum illum in lucem protrahendum, et suum anonymo nomen reddendum esse duximus. Est autem ille extra omne dubium Robertus Parkerus, schismaticus Anglus. Omnia enim quæ Vedelius a viro illo cætera doctis simo dieta profert, in Parkeri libro secundo De po litica ecclesiastica capite decimo tertio reperiuntur. Ego vero Epistolas Ignatii a nemine unquam ante concilium Nicænum citalas dico, inquit Parkerus; quæ verba viro suo doctissimo tribuit Vedelius; et cam his opponat testimonium Irenæi: Excipitur, & inquit, a viro doctissimo primo, ab Irenæo etiam Hermæ Pastorem citari, quem tamen sub persona Hermæ fictum agnoscunt omnes. Verba sunt Parkeri. Secundo excipit, inquit Vedelius, Irenæum non alle gare epistolam aliquam Ignatii, sed tantum dictum quoddam illius, quod tum circumferebatur. Et id inde probat, quia non utitur voce, scripsit, sed voce, dixit. Sunt autem et hæc Parkeri. Tertio, ait vir doctissimus, inde patere epistolas has sum temporis ROR exstitisse, quod Patres, et nominatim Epipha nius, adversentur Ignatio, tempus baptismi Christi post annum ¡trigesimum expletum collocanti. Hæc Vedelius ex Parkero. Denique virum doctissimum putare ait Casaubonum omnes Ignatii epistolas re jecisse, quod Parkero, neque alii cuiquam, tribui po test. Non est igitur alius Vedelii vir doctissimus quam Robertus Parkerus nostras, schismaticorum cory phæus; quem Vedelius cum refutare vellet, et Ge nevensis disciplinæ summum patronum fuisse no sceret, honoris causa nominare noluit. Hic autem Parkerus tredecim rationibus epistolas Ignatii ficti– tias esse probare conatur: cujus conjecturis Dallæi dissertatio maxime locupletata est. Post hunc Robertus Cocus etiam nostras edidit Censuram quorumdam scriptorum veterum, quem suæ de Ignatio censuræ hunc titulum præscripsisse, Ignatii epistolæ sunt supposititiæ, observat Dallæus. Et ita quidem Titulus, sed Censura ipsa aliter. lo quitar. Non desunt argumenta valida, quibus omnes, Cum hæc ita se haberent, Nicolaus Vedelius, professor Genevensis, rem totam ad examen revo cavit; apologiam pro Ignatio scripsit, novam edi tionem adornavit, exercitationibus et appendice Epistolas illustravit. Tres igitur ille Latinas omnine rejecit, quod nimis aperta ipsarum suppositio ci videretur. Reliquas duodecim in duos libros distin xit, quorum prior continet epistolas genuinas, po sterior supposititias. Genuinas tantum agnoscit septem illas ab Eusebio memoratas; reliquas quinque aut perperam inscriptas, aut plane supposititias esse statuit. Præterea in ipsas septem genuinas non pauca irrepsisse stellionum audacissimorum vestigia testatur, quæ ut a genuinis secerneret curam habuit, et notulis quibusdam, in margine positis, quæ ex conjectura genuinis epistolis ab interpolatore in serta credidit, jugulavit. Quare Andreas Rivetus, licet in tertia editione, Critici sacri Censura Roberti Coci sit adjutus, mo deratissimam tamen sententiam amplecti se profi tetur, scilicet, esse plerasque epistolas Ignatii, ad minimum septem; sed hoc tempore non haberi nisi adulteratas, et multis in locis interpolatas. Hanc, Inquam, sententiam amplectitur fretus rationibus quæ huic firmandæ ex ipsis epistolis desumuntur. Et Daniel Chamierus, in responsionibus ad Testi monia a Bellarmino adducta, auctoritatem Ignatii nunquam declinat. Semel tantum ait: Epistola ad Antiochenses viris doctis non videtur legitima, quia ub Hieronymo non adnotata in censu operum Ignatii, ipsisque adeo veteribus sit incognita. Daniel Heinsius ad Novum Testamentum epi stolas quasdam earum quæ editæ sunt, Ignatii re vera fuisse indicat, alias non item. Ad I Cor. xv, 40. Pauli apostoli parum prudens imitator, cujus omnes epistolæ sub Ignatii leguntur nomine, cum et aliorum sint. Ita ille subobscurius. Sed ad 1 Tim. iv, 46, paulo clarius: Quæ vox (scilicet ßeбapŋµšvov) inter eas, quas expressit qui epistolas Ignatii, atque inter eas quasdam non illius, nomine ejus, neque dignas eo dedit. Gerardus Joannes Vossius, De natali anno Christi, sect. 41: Alii respondent Ignatii epistolas esse supposititias, nec ulli ante Nicænum concilium memoratas. Itane vero? Quasi non meminerit earum Irenæus lib. v, cap. 28, et eo antiquior ipsique par Ignatio Polycarpus, apud Eusebium lib. 111, cap. dg. Ut de Origene taceam, qui quiddam inde adducit, homil. 6 in Lucam. Petrus autem Halloix, Jesuita, non tantum onines Græcas genuinas et germanas esse operose conten dit, sed et de tribus Latinis ita judicium suum

profert Nec ita certæ sunt, ut indubitatam fidem sunt, atque ideo jure vel in dubium vocantur, vel apud omnes mereantur, nec ita incertæ ut omnem etiam plane rejiciuntur: idque non tantum, quia perdant. Aliter tamen Dionysius Petavius, licet ejus- verisimile non est, eas Eusebium, si ejus ævo ex!! dem ordinis: Constat, inquit, omnes Ignatii epistolas tissent, latere potuisse, aut ab eodem, si ipsi co interpolatas fuisse. Nam pleraque ex illis loca ab gnitæ essent, præteriri; sed etiam quia vel ob mo antiquis laudata vel in eis minime reperiuntur, vel dum loquendi, ab Eusebianis multum discrepantes longe aliter concepla. apparent, vel ob materiam, doctrinæ, institutis et moribus posterioris Ecclesiæ magis consonæ, et Ignatianis Eusebio memoratis sola imitatione, eaque nimis affectata, similes. Et denique Walo Messalinus: Apud me constat omnes i¡las Ignatii epistolas supposititias esse, vel certe multis locis interpolatas, et aliqua recitat, quæ ratis evincunt, inquit, non posse illud opus auctori quem ementitur ascribi. Ac rursus: Epistolæ illæ natæ et suppositæ videntur circa initium, aut medium secundi sæculi, quo tempore primus singularis epi scopatus supra presbyteratum introductus est. Quarto, recte animadversum est a quamplurimis etiam illas septem antiquissimas et maxime genui nas epistolas in editione Græca tunc temporis vul gata, interpolatas et corruptas fuisse; idque cum loca a veteribus Patribus adducta, quæ in ea edi tione aut non comparent, aut non recte repræsen tantur, tum alia etiam non pauca, quæ neque anti Stricturæ quædam auctoris. Quid de variis hominum quitati, neque sententiæ S. Ignatii congruunt, neque judiciis sentiendum sit. Hucusque virorum doctorum judicia, sive con jecturæ potius progressæ sunt, dum editio, una Græca, licet ex duobus mss. exemplaribus, et una etiam interpretatio Latina vetus, illi satis apte re spondens, aut ab aliis ad Græcos illos codices re formata, exstaret; de quibus conjecturis, prius quam ulterius progrediamur, nonnulla nobis notatu non indigna viṣum est observare. Primo, sententia decretoria Parkeri et Salmasii, qui statuunt omnes epistolas sub nomine Ignatii tenori epistolarum satis convenienter inseruntur, planum faciunt. Quinto, industria Vedelii, quam ad loca in epi stolis Eusebio memoratis corrupta et interpolata indicanda, et a genuinis secernenda adhibuit, si conatum spectemus, laudanda, si eventum, sive successum, parvi quidem æstimanda videatur. Tanta enim diligentia hoc tandem effectum est, ut ex una parte inserta et interpolata pleraque præter. mittantur, ac pro genuinis retineantur; ex altera vero, germana atque genuina sæpiuscule pro asci editas, esse plane supposititias, minime ferenda titiis notentur et rejiciantur. Quamvis igitur quam est: tum quod eorum argumenta nihil aliud evin cunt quam quod a cæteris statuitur, nempe omnes aut supposititias esse, aut interpolatas (cum enim adhuc nescirent qualis revera interpolatio fuerit, quidquid illis displicuit, potuit ad interpolationes pertinere) tum quod Parkerus statuat, neminem ante concilium Nicænum earum meminisse, quod apertissime falsum est. plurimi optimas Ignatii epistolas corruptas esse judicarent, hactenus tamen ad genuinas a corru ptelis certo aliquo criterio vindicandas parum aut nihil est effectum. Ut verum illud sit quod a Dal læo observatur: Nisi sincerius exemplar Usserius et Vossius nacti essent, nulla plane spes superessel interpolatoris aliena a veris scriptoris internoscendi et secernendi. Alia vetus Latina versio ab Armachano publicata, qua interpolationes detectæ sunt. Græcæ epistola e Mediceo codice per Isaacum Vossium editæ. Quid viri docti de epistolis ila purgatis editisque senserint. Secundo, ingens discrimen inter tres Latinas et duodecim Græcas epistolas recte observatum est; et Latinæ primum emissæ ab universis fere merito sunt rejectæ; tum quod Græcis omnibus fuerint incognitæ, neque Græcismum omnino redoleant, ut non ab interprete, sed auctore Latino videantur profectæ; tum quod in vetustissimis Vulgatæ ver- chanus, Hiberniæ primas, vir miræ in his rebus sionis mss. codicibus non inveniantur, et seorsim aliquando scriptæ sint, et inter Latinos a Bernardo aut Pseudo-Dextro primum memoratæ; tum denique quod vix rationi temporum videantur consentire, aut cum institutis Ignatii quidquam commune ba bere pro quibus frustra nonnulli pugnare aggressi sunt ante aliquot annos, ut recte judicavit Philippus Labbæus. Tertio, ne ipsæ quidem Græcæ duodecim parem auctoritatem sibi vindicant; et recte posita videtur distinctio inter septem epistolas, quæ sunt ab Eu sebio memoratæ, reliquisque antiquissimis Patribus frequenter laudatæ, et quinque alias, quæ nonnisi post aliquot sæcula ab ullo Græco scriptore agnitæ Quare Jacobus Usserius, archiepiscopus Arma perspicaciæ fideique, cum videret talibus conjectu ris nihil cffici, animadverteretque tres in Anglia nostra theologos olim locum quemdam ex epistola Ignatii a Theodoreto citatum, nec in editione Græca aut Vulgata versione tunc repertum, eodem plane modo, quo a Theodoreto productus fuerat, laudasse; circumspicere cœpit, num forte in Anglia exemplar aliquod Latinum adhuc delitescens reperiri posset, ex quo sua tres illi theologi hauserunt, et loca re liqua a Theodoreto aliisque antiquis Patribus ci tata, integra comparerent. Cum, ecce, libros duos mss. nactus est, e publica collegii Gunvilli et Caii apud Cantabrigienses nostros unum, e privata D. Ricardi Montacutii Norvicensis nuper episcopi bi

bliotheca alterum, 'qui Ignatii´Epistolarum inter- distinguit, ut in editione Vossii distinguuntur. pretationem a Vulgata Latina diversissimam contine bant. Et statim collatione facta, testimonia Patrum omnium qui intra quinque, ut ait, post Christum sæcula floruerunt, a Græcis Latinisque codicibus dissidentia, cum bac versione optime convenire, et multa a Græculis posterioribus inserta et inter testa ab eadem pariter abesse conspexit. Jam vero non ex fevibus conjecturis, aut ex sententia sua, ut Vedelius, sed ex veteris versionis fide Græcas Ignatii epistołas recognovit, assumenta stellionum a genuinis facile et aperte secrevit; Polycarpianam illarum Syllogen ita excudendam curavit, ut minio in textu Græco laciniæ illæ signarentur, quas a re centiori interpolatore assutas fuisse, veteris Latini interpretis, tunc primum ab ipso editi, indicio de prehenderat. Felix hoc quidem inceptum quo reve rendus senex, cum ingenii, judicii et doctrinæ spe cimen singulare exhibuit, tum Ecclesiæ utilissimam et hisce temporibus maxime salutarem operam præ stitit. Id vero ad cumulum accessit, quod vir præstan tissimus et omni doctrinæ genere admodum excul tus, Isaacus Vossius Græcum exemplar (quod, opi nor, infinitæ lectionis Turrianus centum fere annis ante viderat, et velastissimum emendatissimumque esse testatus est) e Medicea Bibliotheca exscriptum produceret, viris doctissimis amicissime communi caret, et quoniam Latinæ versioni ab Usserio pu blicatæ apprime consonum animadvertit, cum ea simul imprimendum ac notis illustrandum curaret. Quæ cum tam amice conspirarent, non dubitavit asserere doctorum virorum par, easdem Epistolas tandem nos habere, quas habuit Eusebius, quas edidit Polycarpus, quas scripsit Ignatius. Quam viris eruditis grata fuerit hæc Vossii editio, vel inde patet, quod Claudius Sarravius, senator Parisiensis, ab ipso in notis obiter laudatus, ei hæc rescripserit: Ago itaque gratias, ago gratias 'tibi summas, mi Vossi; æternum enim me tibi devinxisti lanto et tam præclaro erga immerentem testimonio. Video enim ibi famam meam æternitati consecratam, eo monumento, quod saxa el marmora duratione rincat. { Salmasius vero, editione Usserii perspecta, et codice Mediceo, antequam ederetur, viso, auctori tati Ignatii iniquior factus est. Ecce enim in Appa ratu ad libros De primatu Papa: Varias, inquit, diversi temporis ejus operis interpolationes esse fa clas multis ostendit reverendissimus et doctissimus vir Jacobus Usserius Armachanus. Quale autem ab auctore primum prodiit, ne genuinum quidem Igna tit esse, possum omni asseveratione confirmare. Hæc paulo sedatius. Quæ non longe post sequuntur, Sal masium magis sapiunt. Qua autem ætate vixerit hic impostor, qui nomen Ignatii ementitus est in istis epistolis conscribendis, inquirendum est. Nam Igna tium non esse earum auctorem tam certum pulo quam me hæc scribere. Hic sane purum putum Salmasium habemus. Ad tempus autem quod attinet, imposto rem eodem cum Valentino vixisse suspicatur; im perante, nimirum, Antonino, aut certe sub Marco Aurelio. Atque hæc est summa sententiæ Salma sianæ. Ipse autem cum hæc in Apparatu tam stre nue asseruisset, in ipso opere auctoritate Ignatii sæpiuscule utitur. Quæ cum vidisset Claudius Sar ravius, aurem Salmasio vellit et admonuit: Non placet, quod ea in Apparatu culpes, quæ in ipso opere laudas. De Ignatianis Epistolis intelligo, quas in Apparatu, qui prior legitur, merito tñs volelas revincis, et tamen earum auctoritate postea sæpius cule uteris, quasi essent legitimæ, nec titulus aucto rem mentiretur. Saltem de ista tua sententiæ mula tione aliquid significasses. Epist. p. 181. Hæc, cri nor, in Sarravio, maximo Salmasii hyperaspista, etiam illi ferre possunt, qui eadem in Hammondo non ferunt. David etiam Blondellus, ut ipse in Præfatione Apologiæ fatetur, quamprimum epistolarum prio. rum sex Isaacus Vossius copiam fecit, eas avidis oculis hausit, manu propria descripsit, cum citatis a veteribus locis studiose contulit, sæculo nostro gratulatus, quod illud ipsum exemplar, quo ante 1300 annos usus erat Eusebius, novam ipsi prope diem affulsuram lucem sponderet. Sed postquam at tentiore animo singularum et phrasin et materiam et ordinem expendit, blandientes antea spes pudi Quare statim ex protestantibus Andreas Rivetus, bundus abjicere coactus, bonæ Patrum fidei impu cum ei Usserius novam Ignatii ex veteri libro edi tionem communicasset, in ultima Critici sui sacri recognitione illius judicium secutus est: et ex Je suitis Petavius, Græcis Vossii et Latinis Usserii conspectis Hæc, inquit, prudens et justa suspicio est, illas esse genuinas Ignatii Epistolas, quas an liquorum consensus illustribus testimoniis commen dalas et approbatas reliquit. Idem etiam judicium Nicolai Fabroti fuit, ut ostendunt notæ ejus ad Anastasiun. S. Ignatius, Epistola ad Ephesios (edidit eruditus vir Isaacus Vossius) et statim Pseudo Ignarus in epistola ad Antiochenos, et alibi, Vetus interpres Epistolæ ad Philippenses, quæ S. Ignatio ascribitur. Ita ille genuinas Epistolas a spuriis sæpe denter illusum doluit, et argumentis quibusdam a priori, quam de Ignatianis epistolis imbiberat,opinio ne depulsus, eas omnes supposititias credere co actus est. Ipsum autem impostorem, qui Ignatii martyris nomen septem, Eusebio, Athanasio, Hie ronymo laudatis, Epistolis appinxit, longe post an num centesimum quadragesimum quartum, adeo que post Clementis Alexandrini, toto fere centena rio Ignatio posterioris, obitum, prodiisse tradit. Antequam hæc a Blondello ederentur, postquam vero ab opinione, quam e Mediceo codice primum imbiberat, depulsus est, sententia ejus Hugoni Gro tio, viro maximo, innotuit, qui, quid de ea sentiret, in epistola ad Gerardum Vossium data protenus si

episcopatus jura ex sanctis Scripturis et primæv antiquitate astruuntur, edidit, et earum secundar de Ignatii scriptis instituit. In illa autem disserta tione primo quidquid ad has Ignatio abjudicanda epistolas dictum est, solemniter ad examen vocavil secundo quædam addidit, quæ earumdem auctori tatem stabiliant.. gnificavit: Blondellus, maguæ vir diligentiæ, sed sum Salmasio et Blondello; dissertationes quatuor, quibu parti super æquum addictus, quid de episcopis et presbyteris sentiat, ex scriptis ejus antehac editis non obscurum est. Imprimitur nuno apud Blavium liber ejus specialiter de eo argumento: Cognovi autem ex sermone ipsius omnino eum hoc agere velle, ut ali quid reperiat unde famam spargat, to in ea re plane secum sentire. Ignatii Epistolas, quas filius tuus ex Italia attulit puras ab omnibus iis, quæ eruditi hac tenus suspecta habuere, ideo admittere non vult, quia episcopaluum vetustati clarum præbent testimonium. Argumento alio non utitur, quam quod in illis verba quædam appareant elegantiora quam solent in aposto licorum scriptis reperiri; quales sunt à§iÊmaivoL, à§ioµvnµóvevtoi, et similia. Dixi ego, paris monetæ vocabula non pauca esse in Clementis Epistola, quam ŋ tanquam fictas et supposititias absolute condem suspectam non habet: adhæsisse hæc diu ex lectione Græcorum, qui nitidius scripserans. Quamprimum autem Blondelliana in lucem pro dirent, et Isaacus Vossius codicem Mediceum, quem tam feliciter ediderat, tam male tractatum videret, statim epistola ad Rivetum rationes perscripsit, cur cum non omnino permovere potuerint argumenta illa, quæ David Blondellus ad evertendam Epistola rum Ignatii veritatem attulit. Huic epistolæ Blondel lus adnotata sua aspersit, et præterea stricturas ¡quasdam ad Vossii Notas ante editas; quibus altera prolixiori epistola ad Rivetum pariter missa Isaacus accurate respondit. Hæc autem omnia cum apud ipsum Vossium diu delituerint, pro summa hum³ nitate, et bonas litteras juvandi studio, quo præ cœ teris omnibus viris doctis flagrare videtur, mihi tandem in hac arena desudanti amicissime commu nicavit, et emagitanti ut cum nostris ederentur, li bentissime concessit. Ad hæc Hammondi nihil Salmasius, nihil Blon dellus reposuit. Domi autem theologus, Joanne Owenus nostras in Præfatione quadam Anglic scripta multa in Hammondiana. Ignatii defension culpat, quæ peculiari scripto, lingua etiam nostr Hammondus defendit. Non tamen Owenus eorut sententiam probat, qui epistolas omnes Ignatiana mant: imo in earum aliquibus suavem et gratiosum ut nostrates loquuntur, fidei, dilectionis, sanctitatis et zeli Dei spiritum spirantem et operantem agno scit. Ministri etiam Londinenses cum Sculteto, Ve delio et Riveto professi sunt se minime omne reprobare; sed ita de corruptelis locuti sunt, ac s editiones Usserii Vossiique nunquam vidissent certe quid de Epistolis defæcatis sentirent, minim indicarunt. Theophilus autem Raynaudus in Erotematibus ne gat epistolam ad Mariam Deiparam esse Ignatianam Epistolam tamen, inquit, ad Mariam Cassobolite esse S. Ignatii fœtum genuinum, extra controversian pono; quidquid contrarium pauci quidam sectari effutiverint. Edmundus etiam Albertinus Usserii responsioni bus et Hammondi dissertationi mininte acquievit, sed in libris De eucharistia Latine editis decreto riam sententiam in hæc verba protulit: Non negaverim Ignatium epistolas aliquas scripsisse: sed, si quas scripsit, illæ perierunt: et plures aliæ sub illius nomine circa medium secundi sæculi composita sunt, ac incaute et absque examine a veteribus re ceptæ. Et eodem anno Joannes Dallæus, libro Da jejuniis et Quadragesima tertio, Totum hoc quod Ignatii nomine circumfertur Epistolarum opus sup posititium esse, sanctissimoque martyri non paucis post ejus mortem annis fulso et per fraudem ascri Quinetiam archiepiscopus Armachanus in Appen dice, proximo post Blondelli Apologiam anno edita, mirari satis se non potuisse profitetur, duos hos magni nominis viros, Salmasium et Blondellum, conjecturis suis tantum tribuisse, cum Polycarpi ad Philippenses litteras, quibus Ignatianas a se subje tas fuisse ipse confirmat, germanas fuisse fatean tur, et has ipsas quæ Ignatio tribuuntur Epistolas in Mediceo codice a novitiis assumentis demum li beratas, non minus quam Polycarpi ipsam, Eusebiiptum fuisse tam evidentibus patet documentis, น temporibus in omnium manibus fuisse non negent; in hisce tamen effingendis impostorem aliquem no men Ignatii ementitum esse, confidentissime pro nuntient. Pupugit Blondellum severa hæc mitissimi senis reprehensio, admirantis tantam ex levibus conjecturis confidentiam: quare epistola ad eum data, et quatuor productis argumentis, quæ ipsum sententiam mutare vetarent, hærere se etiamnum professus est. Postea insignis admodum theologus, Henricus Hammondus, cum videret theologicas theses in Gal lia propositas, proclamantes, litem et controversiam de episcoporum supra presbyteros prærogativa de finitam jam videri a viris longe doctissimis domino mirum sit, hanc imposturam homines eruditissimos tandiu latere potuisse, et de sex illis, quas Usse rius voluit esse vere Ignatianas: Sed quod magni viri pace dictum sit, ne iste quidem, quas ille publi cavit, a meliori quam cæteræ manu esse videntur. Interim tamen non est omittendum, nobilem in theologia criticum, Joannem Morinum, collatis di versis editionibus ex Augustano et Florentino co dicibus depromptis, in aliam plane diversam maxi meque mirandam sententiam incidisse. Antiqua, in quit, Ignatianarum Epistolarum editio genuinum textum nobis exhibet, nova vero mancum et interpola tum. Samuel autem Bochartus, vir doctissimus, in iu

genti opere, Hierozoico, Epistolam ad Romanos, revera scripsisse, sive ad Polycarpum, sive ad Philip Eusebio visam, probatam, atque defloratam, Don ante Constantini imperatoris ævum scriptam fuisse, asserere non dubitavit. Sententia Dallai, aliquas epistolas Ignatium scri psisse. Epistolas, quas habemus, easdem esse, quas habuit Eusebius. Sex ab Eusebio memoratas, fuisse non ab Ignatio scriptas, sed ab impostore, ducentis post Ignatii mortem annis, conficias. Epistolam ad Polycarpum non fuisse Eusebio cognitam, sed ab alio impostore, ducentis post Eusebium annis, sup positam. Sententia nostra. Septem epistolas ab Eu sebio memorari; easque omnes fuisse ab Ignatio ipso sanclissimo martyre conscriptas. Tandem Joannes Dallæus, theologus e Gallia ce deberrimus, plurimisque in hoc præsertim genere controversiarum elaboratis operibus notissimus, non contentus iis quæ de manifesta impostura obi ter, libro De jejuniis, monuerat, et in novam plane sententiam de ætate impostoris delapsus, miraque suæ conjecturæ dulcedine captus, controversiam hanc magna animi contentione redintegravit, el grandi volumine adversus omnes quarumcunque S. Ignatii Epistolarum defensores late disputavit. Sub ejus enim nomine prodierunt De scriptis, quæ sub Dionysii Areopagitæ et Ignatii Antiocheni nominibus circumferuntur, libri duo: quibus demonstratur, uti præſert Titulus, illa subdititia esse, diu post marty rum, quibus falso tribuuntur, obitum ficta. Et quidem de indubitata suppositione scriptorum Dionysii Areopagitæ Dallæo plane assentior; idque pato ante Dallæum, Sirmondum, Petavium, Lau noyam, Morinum, aliosque vel ipsis pontificiis per suasisse. Sed de ætate auctoris, qui ea scripsit et Àreopagitæ supposuit, quicunque fuit, ab eo pror sus dissentio; et erit nobis in hoc ipso opere ratio nes sententiæ nostræ afferendi occasio non inoppor luna. De Ignatio duplicem Dallæus proponit quæstio nem, quarum prima hæc est: An omnes epistolæ, quæ sub ejus nomine circumferuntur, ejusdem sint pa rentis? Hanc negat; neque ego aflirmo, aut de ea li tem moveo. Secunda quæstio est: An earum epi stolarum, quæ sunt ab Eusebio et Hieronymo me moralæ, vere auctor sit vir sanctissimus Ignatius, qui anno Trajani undecimo martyrium Romæ fecit? Hanc ille. pariter negat; ego nullo modo negandam puto, et omni asseveratione potius affirmo. Ut autem utriusque nostrum sententia adhuc ma nifestius patefiat, nonnulla ulterius observanda duximus, atque illud imprimis: Scripsisse aliquas Ignatium epistolas non negat Dallæus; et ne talis ipsi afflingatur sententia, summopere cavet. Quæri tur, inquit, non an epistolas scripserit Ignatius (quis enim tam faluus est, ut scripsisse eum aliquas neget?), sed, an has, quæ circumferuntur, scripserit? Et ali bi: Quasi vero quisquam usque adeo stolidus sit, ut neget amplissimæ civitatis episcopum, ad hæc aposto lorum discipulum, ullas vel scribere potuisse, vel etiam penses, sive ad alios litteras? Alqui non illud quæri tur, an Ignatius epistolas aliquas scripserit (incre dibile est, hujusmodi virum nullas scripsisse; neque scripsisse aliquas quisquam negat) quæritur, an kas, quas munc habemus, scripserit? Non igitur opus est ut probemus aliquas ab ipso S. Ignatio conscriptas fuisse epistolas, adeoque exstitisse aliquando ali cubi aliquas genuinas; id enim jure pro concesso sumimus, cum adversarium confitentem habeamus. Secundo epistolas eas, quas nunc habemus in editionibus Usserii et Vossii ab assumentis liberas easdem omnino esse, quas habuit Eusebius, cum Blondello suo fatetur Dallæus. In eorum codicibus, inquit, ha ipse epistolæ descripta sunt, plane quales Eusebii, Athanasii, et cæterorum quos diximus (llie ronymi, scilicet, Theodoreti atque Gelasii), ævo exstitisse verisimillimum est. Idque liquido apparere, capite secundo tribus argumentis probat. Ad osten dendam igitur Ignatianorum veritatem non opus est ut probemus easdem nos epistolas habere, quas habuit Eusebius; hoc enim nobis largitur adversa "jus. Hoc tantum observandum est, habere nos epi stolas Eusebii ævo cognitas, sed eo modo a libra siis tractatas, quo alia veterum scripta ab iis tra ctari solent, hoc est, sæpiuscule aut litterarum, aut etiam vocabulorum permutationem, forte etiam sententiolarum mutilationem alicubi passas. Quod cum in aliorum scriptis usu venire soleat, cur in nostris idem factum quis neget, ratio nulla est; ut ea locis minus sanis medicina merito adhibenda sit, quæ aliis veterum scriptis male tractatis adhiberi solet. Tertio epistolas illas, quas habuit Eusebius, ab Ignatio scriptas fuisse negat; ab impostore aliquo fictas et suppositas affirmat. Impostorem illum non circa medium secundi sæculi, ut Albertinus; non sub Antonino vel M. Aurelio, ut Salmasius; non statim post Clementis Alexandrini dormitionem, sive centum ab Ignatii morte annis, ut Blondellus; sed præcipiti tertio sæculo Epistolas effinxisse, et opus effictum in lucem exiisse circa tertii sæcul; fìnem, vel quarti initia, ariolatur. Imo, ut alibi lo quitur, ducentis post Ignatium annis hic impostor vixit, scripsitque tunc, cum aliqua jam erat de Con stantii vel Constantini ejus filii vel Christianismo, voi ad Christianismum propensione sparsa fama: et ejus operi in lucem erumpenti Eusebius a. D. circiter 330 obstetricatus est. Lepida plane hæc fabula, et ante hunc diem inaudita; nisi quod etiam Bochar tus epistolam ad Romanos sub Constantino scri plam somniavit. Ego certe e contra, qui de impostore illo, quem alii secundo, alii tertio, alii quarto sæculo vixisse statuunt, nihil unquam a quopiam ante hoc sæcu lum scriptum reperi, qui de impostura ulla in Epi stolis Eusebio visis nullam unquam suspicionem ia Ecclesia excitatam novi, qui ipsissimum S. Igna tium earum auctorem omni ab ipsius ætate sæculo

Constat enim eum in hac sententia citanda me- At de Ignatii epistolis neutrum horum dici pame moriam fefelisse, et Ignatium pro Barnaba po- illa quæ adduximus testimonia et quæ postea di suisse; in cujus epistola quam nunc habemus, ea cenda sunt clare evincunt; nam alto silentio con verba exstant; et ex quo Origenes ante Hierony- demnari non possunt, quæ ab initio receptæ atque mum eadem produxerat. Posuit itaque Hieronymus summopere laudatæ sunt; et an S. Ignatii revera Ignatium pro Barnaba, ut alibi Clemens Alexan- genuinæ essent, nemo veterum, nemo recentio drinus Barnabam pro Clemente. Cum igitur omnia rum dubitasse se diserte dixit: nemo spurias et testimonia priorum sæculorum, ex S. Ignatio par commentitias fuisse suspicatus est, antequam primo ticulatim excerpta, inde libris veterum Patrum, aliquæ Latine sunt impressæ veteribus prorsus in tanquam tot flores, sparsa; cumque post has epi cognitæ, aliæ etiam Latine tantum primo, dein stolas corruptas aliasque confictas, tot tamen etiam Græce, sed cum aliis junctæ, quæ recentioribus ex puris adducta, in his epistolis totidem fere tantum Græcis agnitæ sunt, illæque ipsæ, a vete verbis compareant, jure ac merito easdem eidem ribus probatæ, nonnisi multis assumentis conta S. Ignatio, cui illi omnes tribuerunt, ascribendas minatæ apparerent. Cum igitur jam tandem anti contendimus. quissimæ Ignatii epistolæ a sequioribus sint discri minatæ atque disjunctæ, ab assumentis atque cor ruptelis liberatæ, nitorique pristino restitutæ, si mulque cumulatissimis uniuscujusque sæculi te stimoniis confirmatæ, neque quisquam veterum appareat, qui de earum suppositione quidquam hariolatus sit; nulla ratio vel excogitari potest, oh quam earum veneranda antiquitas et auctoritas debita in dubium sit revocanda; aut si ulla exco gitari possit, ea ex ipsa epistolarum materia elici debet, quam in sequenti dissertatione ab omni suspicione liberabimus: hac interim justissima præsumptione contenti, tot vetustissimos doctissi mosque Patres cum sequacibus in Ignatianis non errasse, qui tanto consensu in nullo alio celebri et antiquo ecclesiastico scripto nos fefellisse ha ctenus deprehensi sunt. Denique hinc etiam argumentum ad asserendas S. Ignatio has epistolas non leve elicimus, quod nulla vetustiorum temporum ætatem præ se ferentia jam scripta exstent; de quorum veris auctoribus aut hoc aut priore sæculo ulla cum ratione duhi tatum est, quin aut a veteribus non fuerint omnino agnita, aut si forte ab aliquibus agnita sint, de iisdem tamen in Ecclesia Dei ab aliis aut dubita tum aut disputatum fuerit. S. Clementis epistolam secundam non ejusdem auctoris esse cum prima volunt viri docti, licet utraque in Canonibus apo stolicis pariter probetur, et ab Epiphanio aliisque agnoscatur. At hoc primo indicavit Eusebius, dein Hieronymus et Photius. Dionysii Areopagita libros male tanto viro ascriptos, et sub ejus nomine fi clos jam plurimi contendunt, atque inter eos ma xime Dallæus. Sed hos ipsos prius, ob testimonio rum defectum, rejecit cum suis Hypatius; et post eum multi, etiam ob materiam, Areopagitæ esse negarunt, ut ostendunt Maximus et Theodorus, qui eosdem infeliciter defendere conati sunt. Hermæ Pastorem universi hac ætate fere condem nant; idem multi Origenis ævo, ipso teste, fece runt, ut et Tertulliani; et si verum esset, quod Latini postea tradiderunt, librum eum a Pii pon tificis fratre scriptum fuisse, esset sine controversia supposititius. Prochori libellus De vita S. Joannis haud immerito rejicitur, ut et Historia apostolica Abdiæ Babylonii, quem post Hegesippum scripsisse observat Gerardus Vossius, addere potuit et post Ruffinum, nam verba Hegesippi apud Abdiam ex Ruffini translatione sunt transcripta. Sed de utro que altum apud veteres silen'ium. Passio S. An dreæ a presbyteris et diaconis Ecclesiarum Achaiæ, at volunt, scripta adhuc controvertitur, sed tam antiqui maximeque venerandi monumenti, si ve rum esset, nemo veterum meminit, neque ante fi nem octavi sæculi a quopiam memoratur. Reliqua etiam quæ vetustatem summam præ se ferunt scripta, et hoc, vel præcedente sæculo, viris do etis spuria videntur; vel alto atque diuturno vete rua, silentio damnantur, vel a veterum aliquibus, diu ante nostra tempora, rejecta, aut saltem in dubium vocata sunt. Argumentum adversariorum a testimoniis adversus Ignatiana expungitur. Stichometriam non esse Ni cephori patriarchæ. Et Nicephorum et Anastasium Ignatii epistolas admisisse. Stichometric auctorem non condemnare Ignatii epistolas. Defensio respon sionis Hammondi. Non probari suppositionem ex nudo titulo apocryphorum. Non ex reliquis quicum Ignatio numerantur. De Hermæ Pastore veteris Ecclesie judicium. Consensus Nicephori et Gelusi frustra obtenditur. Decretum sub Gelasii nomine editum ipsius esse non videtur. Defensio Usserii ab objectionibus Dallai vindicatur. Responsio no stra illis Hammondi et Usserii superaddita. In Stichometria sub Ignatii nomine non epistolas, sed Adaxhy intelligi. De indiculis: itemque de didasca liis, et Constitutionibus apostolicis brevis disser tutio. Ut hoc externum argumentum a testimoniis pe titum vim eam qua pollet obtineat, et illibatum conservetur, haud meliori methodo uti me posse sentio, quam si ea omnia, quæ adversarius ad ip sum labefactandum excogitavit, porro examinanda proponam. Observo autem ea ad tria capita com mode reduci, et in hunc ordinem luculenter redigi posse. Primo, ille etiam testimonia adducit, quibus suam de suppositione epistolarum sententiain con firmet. Secundo, testes nostros, ab Hammondo prius adductos, vetustissimos præcipue, rejicit; aut invalidum plane eorum testimonium reddere sigilla tim conatur. Tertio, argumentum a testimonio ne gativum fabricatus est, qua probare nititur, nemi

canone non ponendum, quod de eo aliqui dubita- nis Apocalypsin, quos tamen agnoscit libros a ple runt, an credibile est Nicephorum aut alium quem- risque ecclesiasticis agnitos, qui apocryphos pessi vis Ecclesiæ Græcæ alumnum, eumdem ut falsum mæ notæ oůdè ¿v v600‹ ponendos voluit, Hist. 1. ur, et fictum, ut pessimæ notæ apocryphum jugulare, c. 25. Et ipse Tertullianus ita videtur seipsum ex et ab omni Ecclesiæ luce removere voluisse? Et plicare; nam statim addit: At ego ejus Pas toris tamen Dallæus pro certo habet Nicephorum suum, scripturas haurio, qui non potest frangi, hoc est his omnibus prætermissis sive damnatis, senten- vere canonicas. Nec non eodem libro: Et utique tiam Tertulliani atque Gelasii secutum esse. receptior apud Ecclesias Epistola Barnabæ apocrypho Pastore machorum; epistola autem Barnabæ Ter tulliano alia non est quam illa S.-Pauli ad Hebræos. Quod si aliquid aliud intellexit, et per falsam et adulteram scripturam, Hermæ librum tanquam pessimæ notæ apocryphum ab omnibus Ecclesiis fuisse eliminatum voluerit, non magis id verum est quam cum eam solam machos amare ait: et con trarium plane demonstrant Irenæi, Clementis et Ori genis testimonia. Nullo igitur modo credendum est auctorem Stichometriæ a recepta Græcorum Patrum sententia recessisse, et auctoritate Tertulliani hæ retici permotum, Hermæ Pastorem pro pessimæ notæ apocrypho haberi voluisse. Tertullianus aliquando catholicus, aliquando hæ reticus, et alia catholici, alia hæretici de Pastore sententia fuit. Librum De oratione adhuc catholicus scripsit, in quo dum ritus quosdam in oratione usurpatos, tanquam affectatos et coactos, et cu riosi potius quam rationalis officii perstringit, hæc habet: Idem quod assignata oratione assidendi mos est quibusdam, non perspicio rationem; nisi si Iler mas ille, cujus scriptura fere Pastor inscribitur, transacta oratione non super lectum assedisset, verum aliud quid fecisset, id quoque ad observationem vin dicaremus. Utique non. Simpliciter enim et nunc positum est: ‹ Cum adorassem, et assedissem super lectum, › ad ordinem narrationis, non ad instar di sciplinæ. Alioquin nusquam erit adorandum nisi ubi fuerit lectus. Imo contra Scripturam fecerit, si quis in cathedra aut subsellio sederet. Nempe ritus qui dam a Christianis quibusdam Tertullianei ævi ob servatus, statim finita oratione sedendi; quem ille tanquam superstitiosum, irreligiosum, et gentili ritui affinem reprehendit. Ritum autem ipsum ex loco quodam Pastoris male intellecto ortum esse putat. Quod clare ostendit, quanto tum in pretio liber ille Hermæ fuit, ut ex eo ritus in Ecclesiæ disciplinam transfundetur. Ipse autem, ut solet, acute respondeus, non rejicit libri auctoritatem, sed admittit, et verba ejus ita interpretatur, ut ostendat tantum ordinem narrationis observandum esse, nec ullam inde disciplinæ rationem erui posse. Ita Tertullianus adhuc catholicus, ut observavit S. Hilarius in Matthæum, canone 5: Quanquam et Ter tullianus hinc (De oratione) volumen aptissimum scripserit, sed consequens error hominis detraxit scri plis probabilibus auctoritatem. Sed in libro De pu dicitia, ubi purus pulus Montanista est, contraque catholicos tanquam psychicos disputat, et illa quæ ipse in libro De pœnitentia ante docuerat, damnat, aliter quidem loquitur. Sed cederem tibi, si scriptu ra Pastoris, quæ sola machos amat, divino Instru mento meruisset incidi: sinon ab omni concilio Eccle siarum, etiam vestrarum, inter apocrypha et falsa judicaretur, adultera et ipsa, et inde patrona socio tam, a qua et alias initiaris. In his Tertulliani am pullis jam catholicorum omnium hostis facti, et Hermam pro doctrina catholica accusantis, fortasse nibil aliud contineri putandum est, quam Pastorem Hermæ non fuisse ex judicio Ecclesiæ librum ca nonicum, sed potius inter apocryphos, id est non canonicos numeratum; ut Eusebius tv tois vó bus posuit Pastorem, quem ipse utilissimum li brum pronuntiavit, et Barnabæ-Enistolam et Joan Ad Gelasium autem quod attinet, cum Dallæus utriusque censoris Romani et Constantinopolitani, et quidem utriusque summam in Ecclesia dignita tem suo sæculo gerentis, concordem planeque ejusdem generis censuram fuisse tradat, suave omnino som nium est. Quis enim credat auctorem Stichometria Græcos Patres in judicio de Herina deseruisse, ut Gelasio consentiret; eorumdemque sententiam de Ignatio postposuisse, ut Gelasio contradiceret? Vult enim adversarius Nicephorum suum epistolas Igna tii tanquam fictas inter apocrypha numerasse, quas Gelasius ipse, scripto plane genuino ipsi martyri ascripsit, ut ex testimoniis nostris patet. Imo quis Nicephorum Gelasii sententiam in decreto secutum esse affirmabit, qui illud ipsum decretum noverit a nemine unquam vel inter Latinos fuisse agnitum ante aliquot annos post Nicephori mortem? Nice phorus patriarcha e vivis excessit circa annum Christi 828: primi autem, opinor, qui decreti Gela siani meminisse deprehenduntur, sunt Lupus Fer rariensis, Hincmarus et Nicolaus papa primus, cir ca idem quidem tempus omnes; sed et ex iis qui primo loco decreţi mentionem fecit, post annum 840 scripsit. Mentio quidem bujus opusculi in Chronico Centulensi a Dacherio edito, ubi inter alios bibliothecæ illius abbatiæ libros legitur: Gelasii papæ de libris recipiendis et non recipiendis, lib. 111, c. 3. Iste autem catalogus confectus esse dicitur anno 834, triennio postquam Nicephorus defunclus est. Ne autem duorum patriarcharum consensu nimium viri doctissimi triumphet oratio, quemad modum uni superius larvam detraximus, ita et al teri jam detrahamus.. Decretum quidem exstat de libris canonicis eccle siasticis et apocryphis, quod magna virorum hu jus ævi doctorum conspiratione Gelasio I pontifici Romano tribuitur. Sed mss. codices multorum sæ culorum in assignando auctore plurimum variant.

dem habemus concilium sub Gelasio primum, et pro Actis concilii hoc decretum. Vetustissimus codex collectionis Dionysianæ, quem codicibus mss. omnia illustrabuntur. Atque ita tan beneficio Dacherii vidit Baluzius, decretum hoc Damaso papæ ascribit, et Baronius ad annum Chri sti 69, ex concilio Romano sub Damaso, quod con tinet Cresconiana collectio, partem hujus decreti citat. Ex qua obiter observo verba illa: Sancta ta men Romana Ecclesia nonnullis synodicis constitutis cæteris Ecclesiis prælata est, sed et evangelica voce D. Salvatoris nostri primatum obtinuit, levi muta tione, sed gravi errore in hæc jam esse mutata Sancta tamen Romana Ecclesia nullis synodis con stitutis cæteris Ecclesiis prælata est, sed evangelica voce Domini et Salvatoris nostri primatum obtinuit. Codex Ecclesiæ Urgellensis, teste Baluzio, et Juren sis pervetustus, teste Chifletio, idem tribuunt Hor misdæ. Alii Gelasium auctorem agnoscunt, ut et uoster, qui in bibliotheca collegii SS. Trinitatis Cantabrigiæ asservatur, quem olim Lanfrancus ur chiepiscopus Cantuariensis de Beccensi cœnobio in Anglicam terram deferri ſecit, ut ipse loquitur. Inde colligunt viri docti primo Gelasium, dein vero Hormisdam idem decretum edidisse. Ad Damasuin enim referri nullo modo potest. Quamvis Baluzius Damasum primum de hujusmodi libris publice sta tuisse: dein vero Gelasium Damasi decretum reno vasse, illudque auxisse eorum auctorum nominibus qui post Damasum vixere, et idem quoque de Hor misda dici posse, atque hæc omnia ex titulis libro rum mss. elici posse hariolatur. Cum autem tale quidpiam neque de Damaso, neque de Gelasio, ne que de Hormisda vetus Ecclesiæ historia doceat, illud potius ex mss. eficiendum puto, incertum pla ne fuisse a quo pontifice, imo a quo auctore hoc decretum conditum sit. Refert quidem Gratianus decretum hoc scriptum fuisse a Gelasio in concilio LXx episcoporum, ut nunc Gratianus editur: nam in vetustissimis mss. illa de concilio desiderantur. Sed ms. noster Gratiano et Ivone antiquior, hunc titulum præfert Decreta Gelasii papæ de recipiendis et non recipiendis libris. Quæ scripta sunt ab eo cum Lxx eruditissi mis episcopis. Videturque hic titulus fuisse antiquis simus, tum quod apud Burchardum ita concipitur, tum quod maxime illis convenit quæ apud Lupum Ferrariensem, epist. 128, legimus: Quoniam docet Gelasius cum LXX episcopis, viris eruditissimis, qui scriptores essent vel non essent recipiendi. Aliqui autem mss. codices addiderunt concilio huic etiam suos consules, celebratumque tradiderunt Asterio et Præsidio coss. Inde Baronius in Annalibus refert congregatum Romæ concilium LXX episcoporum tertio Gelasiani pontificatus anno, Domini vero 494; cum tamen nullum ejus in Historia ecclesiastica ex stet monumentum aut vestigium. Baronium secu tus cst in editione conciliorum Binius, et Philippus Labbeus, in Historia omnium Conciliorum synopsi. 494, Romanum 1 concilium sub Gelasio, quo a lxx episcopis libri sacri et authentici ab apocryphis sunt discreti, Asterio atque Præsidio consulibus. Ex Sed eo anno, aut sub illis consulibus conditum fuisse hoc decretum plane incredibile est. Neque enim diu post Collectionem decretorum pontificum collegit et edidit Dionysius Exiguus, et decreta Ge lasii papæ nobis exhibet, inter quæ illud de qno dis putatur, minime comparet. Illa tamen decreta mo net Dionysius sub iisdem consulibus condita fuisse. Hæc enim ad eorum decretorum finem legimus Datum v Idus Martiarum, Asterio et Præsidio VV. CC. coss. Quisquamne autem credet Dionysium, no minis Gelasiani adeo studiosum, inter decreta iis consulibus edita, hoc tam celebre omittere voluisse, quo Gelasius depingitur, distinguens separansque, quasi os Domini, mundum ab immundo, et secer nens pretiosum a vili, ut loquitur Baronius? Præ terea res ipsa clamitat eum titulum ex collectione Dionysii fuisse huic decreto falso præfixum. In co enim legimus: Item venerabilis viri Sedulii Pa schale opus, quod heroicis descripsit versibus, insigni laude præferimus. Quibus verbis auctor decreti ce lebre et notissimum poema, tanqnam catholicum suis Romanis commendare voluit. At opus Paschale Sedulii iis consulibus notum non fuit; nam Asterio demum exconsule divulgatum est. Unde factum est ut Gennadius Sedulii non meminerit: quod mi rantur illi qui finem libro De scriptoribus ecclesia sticis eodem anno impositum a Gennadio non ob servant. Adnotatio illa, quæ in veteri Aldi Manutii editione Paschali carmini adnexa est, hoe satis in dicat: Hoc opusculum non a Sedulio auctore edi tum est, sed a Turcio Rufo Asterio V. C. exconsule ordinario atque patricio, qui id inter scripta Sedulii invenit. Idemque confirmat ipsius Asterii exconsu lis ad Macedonium epigramma, eidem operi in duo bus vetustis mss. testibus Sirmundo atque Usserio præfixum. Sume, sacer meritis, veracia dicta poelæ, Qua sine figmenti condita sunt vitio; Quo caret alma fides, quo sancti gratia Christi, Per quam justus ait talia Sedulius. Asteriique tui semper meminisse jubeto, Cujus ope et cura edita sunt populis. Quem quamvis summi celebrent per sæcula fasti, Plus tamen ad meritum est, si viget ore tuo. Cum igitur Asterius consn] fuisset, cum nomen ejus in Fastis esset, tunc primum edidit Paschale opus Sedulii; non potuit igitur a Gelasio anne Christi 494, Asterio et Præsidio coss. tantopere celebrari. Vidit hæc acutissimus Usserius, et Binium perstrin gens quod Romanam Lxx episcoporum synodum ad eum annum absque ullo veterum vel codicum vel auctorum testimonio retulisset, ipse ad bien nium pontificatus Gelasiani adhuc reliquum confu git. Cum, inquit, post biennium e vita excesserit pon tifex Gelasius, intra illud temporis spatium putan dum est et Sedulii nuper defuncti Paschale carmen

J. PEARSONII VINDICIÆ IGNATIANÆ. PARS I. ab Asterio recensilum atque Macedonio adhuc super- cibus simpliciter legatur: Post propheticas et evan stili denuo oblatum, et Romanum illad LXX episco porum sub Gelasio habitum fuisse concilium, qui nu perrime divulgato operi præclarum dederunt testi monium. Et certe ita putandum esset, si certo con staret a Gelasio et synodo ejus hoc decretum edi tum fuisse; at hoc non magis posteriori, quam priori biennio competit; nam ecce, anno proximo sive hujus biennii primo, sub Viatore consule alia synodus a Gelasio Romæ congregata est episcopo rum non lxx quidem, sed Lv. Hujus synodi Acta exstant; nec in iis ullum hujusĉe decreti vestigium apparet. Postremo Gelasii anno synodus nulla, quantum novimus, coacta est; ut a synodo aliqua Gelasiana editum fuisse hoc decretum plane incre dibile sit. Nicolaus quidem de Cusa De concordia catholica, lib. 11, c. 11, hæc ex concilio Toletano, tempore Sysevandi regis celebrato, cap 17, citat Apocalypsis librum multorum conciliorum auctori tas, et synodica SS. Romanorum præsulum decreta Joannis evangelista esse describunt, et inter divi nos libros constituendum decreverunt, et inde colligit, approbationem librorum, quæ Gelasio papæ ascri bitur, fuisse synodicam. Sed hoc si aliunde non constet, certe hinc constare non potest. Gelasii enim non meminit, et alii pontifices Romani cano nem ediderant, quo liber Apocalypseos reciperetur et decretum hoc illius concilii tempore exstare po tuit, vel sub Gelasii vel sub alterius pontificis no mine, nam concilium illud celebratum est pluribus quam 140 annis post mortem Gelasii, sc. a. D. 633 non 582, ut voluit Cusanus. Illo autem ævo cano, nem Scripturarum sub nomine Gelasii papæ exsti tisse non est verisimile. Nicolaus enim papa, in epistola ad archiepiscopos et episcopos per Gallias constitutos, canonis Innocentii tantum meminit, non autem Gelasii, quamvis in eadem epistola de creti Gelasiani meminerit. Sed responsuri sunt isti, inquit, qui non ad obediendum potius quam ad re sistendum sunt parati, aientes, quod inter canones inveniatur capitulum S. papæ Innocentii; cujus au cloritate doceatur a nobis utrumque Testamentum esse recipiendum, quanquam in ipsis paternis cano nibus nullum eorum ex toto contineatur insertum. Quibus verbis uti patet canoni concilii Laodiceni, ut apud Latinos habebatur, libros S. Scripturæ non fuisse additos, aut Apocalypsin inter eos numera tam non fuisse: ita etiam cosdem in decreto hoc Gelasii non fuisse numeratos constare videtur. Certe Ivo Carnotensis in decreto ordinem librorum S. Scri pturæ, sine nomine Gelasii., posuit, parte quarta, capite 61, aliisque interpositis, cap. 63, demum Gelasii decretum recitat cap. 64, et codex Juren s.s, quem edidit Chifletius, in Jormisdæ decretali ordinem librorum S. Scripturæ præmittit; sed de creti verba immutat, ut ad ordinem respiciat. Ita enim ex illo codice legimus: Post has omnes pro pheticas et evangelicas atque apostolicas, quas supe ríus deprompsimus, Scripturas. Cum in aliis codi gelicas atque apostolicas Scripturas. Verba igitur illa, has omnes, et, quas superius deprompsimus, pa lam inserta sunt, ut ordinem cum decreto conjun gerent. Quod et postea rursus factum est: nam pro illis, regulariter suscepimus, substituit, regula riter superius enumeravimus. Nec igitur in synodo, nec unquam Gelasium papam hoc decretum edidisse verisimile est. Nam primo auctor decreti male de Eusebio sensit, unde illa: Historia Eusebii Pamphili apocrypha; ostendit autem et ipse, quare apocrypham nomina vit, nempe quia in primo narrationis suæ libro te puit, id est male de natura Christi scripsit: nume ravit itaque Eusebium inter Arianos. At verus Ge lasius aliter de Eusebio sensit; ipsum in catholico rum Patrum numero posuit; illius testimonia ad confirmandam Ecclesiæ de duabus naturis Christi´ doctrinam adhibet. Auctor igitur decreti verus Ge lasius esse non videtur. Neque illa Chifletii conci liatio admittenda est, quod Historiæ ecclesiasticæ libros tantum dicat in decreto non esse squequa que renuendos; ipse enim pariter se explicat, propter rerum tamen singularium scientiam, quæ ad instru ctionem pertinent, scilicet, renuendos non esse usquequaque; ad confirmationem autem doctrinæ catholicæ, præsertim de natura Christi, cum et ipse erraverit in hac ipsa re, et Origenem tantopere lau daverit, adhibendam esse auctoritatem Eusebii ex quocunque libro depromptam nunquam putaviť auctor decreti. Præterea in hoc decreto hanc censuram legimus, Liber qui appellatur Canones apostolorum apocry. phus, quam Gelasio papæ tribuendam minime esse multa suadent. Nam Dionysius Exiguus, qui tanto pere Gelasium admiratus est, post tam gravem ejuɛ censuram, nunquam Canones apostolorum inter pretari, et reliquis canonibus præfigere voluisset nunquam in præfatione operis sui, his verbis usus fuisset: In principio itaque Canones, qui dicun tur apostolorum, de Græco transtulimus; quibus quia plurimi consensum non præbuere facilem, hoc ipsum vestram noluimus ignorare sanctitatem; quamvis postea quædam constituta pontificum ex ipsis cano. nibus assumpta esse videantur. An tam leni cen sura ipse perstrinxisset, an tantummodo plurimos consensum non præbuisse facilem, id est, alique modo de eorum auctoritate dubitasse dixisset, si ante paucos annos pontificem Romanum in con cilio eas numerasse inter illa scripta, quæ catholicis vitanda sunt, et quæ nullatenus recipit catholica et apostolica Romana Ecclesia novisset? An de hac dubitatione Stepbanum Salonitanum episcopum monendum duxisset, ne, scilicet, hoc ipsum igno raret, qui quid a Gelasio in concilio decretum fuit, ignorare non potuit? An denique postea constituta pontificum ex illis canonibus assumpta fuisse notas set, si cos tam recenti pontificis constituto trans fixos atque jugulatos cognovisset? Certe Dionysus

tisse non apparet. Est quidem libellus, inter Opera S. Cypriano falso ascripta, De revelatione capetis Joannis Baptistæ, et si Baronio credendum sit, in Adnotationibus ad Martyrologium, quarto Kal. Se ptembris, cujus fidei sit tractatus ille, declaral cen sura Gelasii, qui sic ea quæ ibi sunt reliquit lecto ris arbitrio, ut quæ vera vel falsa sint, ante exami net quam probet. Sed Gelasii censura cujus fidei sit, tractatus ilte declarare non potuit; scriptus enim est tractatus ipse post Marcellinum comitem, cujus Chronicon citat: Chronicon autem Marcellini din post Gelasii mortem scriptum est. Fertur quidem Dionysius Exiguus eamdem revelationem ex Græca Marcelli archimandritæ relatione in linguam Lati nam transtulisse, ut eam Romani legerent; sed et Dionysius ille post obitum Gelasii scripsit. non processit Gratianus. In plurimis etiam mss. rum tales scripturas, sive libros, Gelasii ævo exsti codicibus decreti Gratianei reliqua non comparent. Quinetiam in duobus veteribus mss. Panormiæ Ivo nis ad publicam academiæ nostræ Bibliothecam pertinentibus, eadem verba desiderantur. Neque mirum, cum illa pars postrema decreti Gelasiani, tum in Panormia tum in decreto Burchardi, hoc titulo gaudeat De notitia librorum apocryphorum, qui a SS. Patribus æterna damnatione damnati sunt. Quis enim ferre tum temporis potuit canones apo stolorum in decreto sub tali titulo comprehensos, si simul cogitaret, iisdem canonibus Romanam Eccle siam gubernatam esse? Cum igitur aliquorum ante Gelasium pontificum, et ipsius etiam Gelasii decreta ex canonibus apostolicis desumpta sint, cum paulo post Gelasii mortem, canones illi a tota Romana Ecclesia recepti sint; decretum illud, quo hi cano nes æterna damnatione damnati sunt, Gelasio papæ tribui non potest. Præterea hæc verba auctorem decreti Gelasio juniorem omnino demonstrant: Sed et si qua sunt concilia a SS. Patribus hactenus instituta, post illo rum. quatuor auctoritatem et custodienda et recipienda decrevimus. De quatuor generalibus conciliis ante locatus, de reliquis post ea celebratis agit, mino remque iis auctoritatem tribuit; quod omnino in telligi debet de conciliis quæ videbantur esse gene ralia: aliter nihil diceret. At ætate Gelasii nullum post Chalcedonense concilium celebratum est, quod in numero generalium poni potuit. Auctor igitur hujus decreti omnino post concilium quintum), sive Constantinopolitanum secundum scripsit. De illo enim diu dubitanter locuti sunt Latini, nec paris cum quatuor auctoritatis esse voluerunt. Grego rius: De illa tamen synodo, qua Constantinopoli postmudum facta est, quæ a multis quinta nomina tur, scire vos volo. multis igitur ævo Gregorii, non ab omnibus quinta dicebatur, et cum idem Gre gorius de synodi Chalcedonensis auctoritate dixis set, de quinta hæc statim addidit: Nam synodus quæ post eam generaliter facta est, idcirco a nobis reci pitur, quia ejusdem synodi in omnibus sequens teno rem illius auctoritatem custodit. Isidorus 1. vi Ety mol., c. 16: Hæ sunt quatuor synodi principales, fidei doctrinam plenissime prædicantes. Sed et si qua sunt concilia quæ SS. Patres Spiritu Déi pleni san xerunt post illorum quatuor auctoritatem, omni ma nent stabilita vigore. Quis non videt hæc eadem quasi mente scribi, qua illa in decreto Gelasiano scribebantur? Nec hæc igitur, nec illa ante quin tam synodum scripta fuisse putandum est. Cassio dorus qui post Gelasium, ante vel circa synodum quintam scripsit, quatuor tantum nominavit, de po sterioribus nihil omnino addidit. Denique legimus in decreto Item scriptura de Inventione Dominicæ crucis, et alia scriptura de in ventione capitis B. Joannis Baptista novellæ quidem relationes sunt, et nonnulli eas Catholici legunt. Ve Decretum docet Marcum evangelistam gloriosum consummasse martyrium; at hoc neque Eusebius, neque Hieronymus ante Gelasium tradidit, neque post eum Isidorus Hispalensis: ut Vita S. Marci, in qua ejus martyrium describitur, post Isidori, ante Bedæ et auctoris. decreti tempora scripta esse vi deatur. Denique, quod præsens negotium maxime spe clat, auctor de Ruffino agens ait: Illa sentimus quæ beatum Hieronymum sentire cognoscimus: el nou SO lum de Ruffino, sed etiam de universis, quos vir sæ pius memoratus zelo Dei et fidei religione reprehen dit. Quæ verba nec concilio, nec pontifici Romano satis conveniunt; et res aliter omnino se habet. nemine enim magis dissentit quam ab Hieronymo. Libros omnes Veteris Testamenti, qui non in He bræorum canone habebantur, ad apocrypha rotunde relegavit Hieronymus; eosdem in decreto pariter cum canonicis sancta et catholica suscipit et hono rat Ecclesia. Hieronymus libros quos apocryphos vocat, legi in Ecclesia vult, epist. 145: Sicut Judith et Tobiæ, et Machabæorum libros legit quidem Eccle sia, sed eas, inter canonicas Scripturas non recipit sic et hæc duo volumina(navápetov Jesu filii Sirach. et Sapientiam Salomonis). legat ad ædificationem plebis, non ad auctoritatem ecclesiasticorum doyma tum confirmandam. In decreto omnia quæ apocry pha appellantur, tanquam a Catholicis vitanda, et ab Ecclesia eliminanda damnantur. Hoc sensu inter apocrypha numerantur Opuscula Tertulliani, No vati, Arnobii, Apollinarii. Aliter plane Hieronymus, epist. 76: Ego Origenem propter eruditionem sic in terdum legendum, quomodo Tertullianum, Novatum, Arnobium, Apollinarium, et nonnullos ecclesiasticos scriptores Græcos pariter et Latinos, ut bona eorum colligamus, vilemusque contraria, juxta Apostolum dicentem: Omnia probate, quod bonum est tenete.» Quæ verba Apostoli ad aliam plane classem in de creto trahuntur, ut ante observatum est. Pessimo sensu in decreto legimus: Liber qui appellatur Pa storis, apocryphus; quem apud quasdam Græciæ

pr J. PEARSONII VINDICIÆ IGNATIANÆ. PARS I. Ecclesias etiam publice legi testatus est, et revera quæ adversarium absolvit, argumento cedit! Qui utilem librum pronuntiavit Hieronymus. Auctor decreti, Opuscula Clementis Alexandrini apocrypha. Hieronymus in Catalogo: Feruntur ejus insignia vo lumina, plenaque eruditionis et eloquentiæ, tam de Scripturis divinis, quam de sæcularis litteraturæ in strumento. Adeo decreti scopus, et quasi peculiaris tractatio, ab Hieronymi doctrina penitus abhorrent. Liber Proverbiorum, qui ab hæreticis conscriptus, el S. Sixti nomine prænotatus est, apocryphus, inquit ille quem Gelasium esse volunt. At Hieronymus eum librum docuit non ab hæreticis fuisse conscriptumı, sed a philosopho Pythagoreo, epist. 66: Librum Sixti Pythagorei, hominis absque Christo, atque eth nici, immutato nomine, Xysti martyris et Romana Ecclesiae episcopi prænotavit. Cum igitur nec Stichometria patriarchæ Constan tinopolitano tribuenda sit, nec Decretum Romano tribui posse videatur, non est ea censuræ auctori tas, quam voluit Dallæus: cumque tanta sit Sticko metriæ atque Decreto in apocryphis denotandis dis crepantia, non est ea censuræ concordia, quam tradit vir doctissimus: cum denique in ipsa Sticho metria libri illi tantummodo Novi Testamenti apo cryphi dicantur, satis apposite Hammondus, si epi stolas Ignatii in Indiculo denotari concedatur, Salmasio videtur respondisse: Nihil ab auctoritate epistolis kisce a nobis tributa ex eo detractum aut minutum esse, quod sic in apocryphorum numero repositæ inveniantur. Sic, inquam, id est in Indiculo librorum, qui in canonem recipiuntur, et qui a ca none removentur. Quod enim sic in apocryphorum numero reponitur, canonicis libris solis opponitur. Ut S. Augustinus De Civitate Dei, l. xv, c. 23 Malta sub nominibus et aliorum prophetarum et re centiora sub nominibus apostolorum ab hæreticis proferuntur, quæ omnia sub nominibus apocrypho rum ab auctoritate canonicorum diligenti examina tione remota sunt. Nomen igitur apocryphi tantum ab auctoritate canonicorum scriptum aliquod remo vebat. sic virum summum laudat, quomodo vituperat? Videamus igitur primo quid tandem sit, ob quod hanc defensionem tanto præconio effert; nempe quod hinc appareat eos immerito accusatos esse, qui Ignatiana damnarunt, antequam purior editio procurata est. At nostri eas non accusarunt, qui epistolas Eusebio minime memoratas tanquam spu rias rejecerunt, aut etiam reliquas interpolatas esse pronuntiabant; sed eos tantum, qui epistolas illas quæ interpolatæ sunt, antequam interpolaren tur, fictas fuisse contendebant; aut interpolatas penitus rejiciebant, tanquam nihil ex iis probari posset. Quod autem epistolas Ignatii omnem eam auctoritatem, quam olim obtinuerant plane amisisse, nulliusque auctoritatis ſuisse ante Nicephorum, ex Usserio doceat Dallæus; observo eam vocem omnem non esse ab Armachano usurpatam, sed a Dallao adjectam; ut et illa, nullius auctoritatis, quæ inde pariter deducit. Ego aliter Usserium intelligo; et qui sic interpretantur, fruantur illi excusatione quam cupiunt, sed interim sciant sententiam eam qua excusari volunt esse apertissime falsam. Hanc tamen defensionem ab Usserio ingeniosis sime et ad causam quam agil appositissime inventam rejicit vir doctissimus, quod non videatur satis cer ta. Et satis quidem certum non est, ullas Ignatii epistolas Stichometriæ auctorem inter apocrypha numerasse, ut voluit Salmasius; multo minus cer tum est, inter pessimæ notæ apocrypha reposuisse, ut vult Dallæus; sed si quis hæc concedat, satis profecto certum est, eas propter aliarum suppo sitiones et ipsarum interpolationes, tantam igno miniam passas esse. Constat enim epistolas Euse bio visas per multa sæcula summa auctoritate flo ruisse constat ante nonum sæculum easdem et interpolationibus fœdatas, et adjectionibus auctas fuisse; constat alios libros primo integros dein corruptos inter apocrypha rejici solitos: si igitur bæ epistolæ nono illo sæculo tanquam omnibusCa tholicis vitandæ proponerentur, quæ hactenus ab omnibus tum catholicis tum hæreticis fuerant re ceptæ, id ob aliam causam, quam ob adjectio nes corruptelasque fieri non potuisse quis non Sed multo melius ac modestius, atque sàpientius '‹ptimus ac doctissimus Usserius Ignatiana sua ab hoc Nicephori telo defendit, inquit Dallæus. Non male defendisse ostendimus Hammondum; si multo videt? melius Usserius, certe optime defendit. Nempe Ar machanus docuit non mirum esse, si epistolæ Igna tii, adjectione spuriarum, et interpolationibus a pristina forma immutatæ in apocryphorum numero reponerentur: quemadmodum Estheræ liber, licet ab Hebræis receptus, tamen propter additamenta, a Melitone Sardensi, et Gregorio Nazianzeno, inter sacros libros uominatus non est, ab Athanasio etiam inter nothos nominatim abjectus. Verumta men si Dallæum bene novi, non est nihili, quod Ar machani defensionem tantopere probat. Non enim sine dolo laudat, quam sine ratione rejicit. Lau dat, ut suos excuset; rejicit, ut argumentum vim suam retineat. O præclaram Usserii defensionem, t Hæc tamen, postquam tantopere laudaverat, ne gat Dallæus, primo, quia nullus est eorum libro rum, quos damnat Nicephorus, de quo aliquid si mile dici possit. Si hoc verum esset, nibil tamen efficeret, quia non est eadem omnium apocrypho rum ratio, ut ante ostendimus: sed est aperte fal sum. Ecce enim in Stichometria legimus Deplodos Ilétpov, orlywv ßy'. Itinerarium Petri, versus 2,700. Iloc Itinerarium a Clemente Romano scriptum fuis se credebant veteres, unde primum inter ȧvethey µɛvɑ positum est, dein inter apocrypha. Rationem ipsi reddiderunt, quod ejus libri doctrina ab illa quæ a Clemente tradita est, multum tandem dis crepabat. Non quod Clementem eum librum mini

quidem a Clemente fuisse exaratam. De Polycarpi probatus sit, ut Antiochenæ, id est omnium quae epistola hæc habet: Est autem et epistola Poly carpi ad Philippenses scripta perfectissima, ex qua characterem fidei ejus, et prædicationem veritatis, qui volunt, et curam habent suæ salutis, possunt discere. Non affirmat eamdem epistolam eam fuisse quæ nunc exstat, imo nullum characterem tradit huic peculiarem. De Clementis epistola Dionysius Corinthiorum episcopus, ad Soterem Romæ episco puin hæc scribit: Hodie sacrum diem Dominicum transegimus, in quo epistolam vestram legimus, quam quidem perpetuo deinceps legentes perinde ac priorem illam nobis a Clemente scriptam episto lam, optimis præceptis ac documentis abundabi mus. Tradit quidem et ille epistolam quamdam a Clemente ad Corinthios scriptam fuisse, et in Ec clesia lectam: non dicit hanc, quam Junius ex co dice Regio descripsit, eam fuisse: imo qualis illa fuerit quam Corinthii legebant, nullo modo de pingit, ut nostram ad illius characterem examinare possemus. Et tamen hæc Irenæi et Dionysii testi monia ad Clementinam epistolam statuminandam magnam vim habere volunt, Polycarpi autem suf fragium et multo antiquius atque disertius ad Ignatii epistolas confirmandas plane nullam. apud gentes erant Ecclesiarum antiquissimæ, ad hæc, ob civitatis iu sæculo amplitudinem atque præstantiam, nobilissimæ, præfici meruerit. Quid ejus postremo martyrium dicam, quo opere nibil unquam apud nostros excellentius aut præclarius habitum fuisse scimus? Hujus ergo tanti ac talis viri, in quo summa omnia erant, si aliæ fuissent, quam quæ nunc circumferuntur epistolæ, eas jam ab illis temporibus, sæculisque proxime sequentibus celeberrimas fuisse necesse est, et post apostolo rum ipsorum et Clementis si forte scripta longe nobilissimas. Sed eas præter auctoris meritum, ipsum insuper tempus, quo datæ esse dicuntur, supra modum nobilitare debuit. Innuit enim Poly carpus ab Ignatio in supremis, in martyrii medita tione, eo ipso tempore scriptas fuisse, quo edita Antiochiæ apud Trajanum præclarissima Christi confessione, principis ore ad bestias damnatus, Romam ad mortem pro Domino oppetendam ab ducebatur. Cum igitur charorum pietate præser tim ac virtute præstantium virorum in supremis editas voces magna cura excipere, servare, cele brare memoriæque posterorum mandare soleamus, quo studio a viris illis aut ecclèsiis exceptas esse par est sanctissimi martyris ad se in ipsa, ut sic dicam, arena scriptas litteras, quo animorumi məlu recitatas, qua charitate cum suis, quacunque Chri sti nomen colebatur, fratribus communicatas,? Summum ecclesiarum in istas epistolas amorem, summam colligendarum et servandarum et apud fratres disseminandarum curəm, summumque stu dium fuisse satis testatur S. Polycarpus, S. Joan nis apostoli pariter discipulus, qui ab eo Smyrnæ episcopus ordinatus, totius Asiæ princeps, ipsi Ignatio familiaris ait, qui docet se a Philippensi bus rogatum omnes Ignatii epistolas, quascunque apud se haberet, collegisse, easque ad ipsos his suis litteris subjectas mittere. Ex his satis nunc con stat illas epistolas quas scripsit Ignatius, quas col legit et edidit Polycarpus, non potuisse non esse illius, et proximæ deinceps memoriæ Christianis, præsertim vero litteratis et eruditis, si qui essent, notissimas. Quid quod hæc ipsa S. Polycarpi epi stola, qua Ignatiana tantopere prædicabantur, per tria integra sæcula in conventu Asiæ publice lege retur, qua summa eorum utilitas inculeabatur, animique hominum scriptorum fidem antiquam, et patientiam, et ædificationem continentium cupidi tate perpetuo accendebantur. Si igitur alia et a nostra diversa fuit Polycarpi ouvaywyh, si aliæ epistolæ Ignatii fuerint quas ille collegit, et suis litteris commendavit, et Philippensibus communi cavit, quam eæ, quas nos habemus et ante nos ha buit Eusebius; illæ certe ut viria litteratis præci pue atque eruditis notissimæ, per omnia illa sæ cula, præsertim quibus Polycarpi epistola in Asia ticis ecclesiis sane nobilissimis personabat, inno tescerent ɔtque agnoscerentur necesse fuit. In tanta Hæc cum unica sit objectio, quæ proprie vim testimonii spectat, præter silentium Irenæi, quod proximo capite examinandum est; cumque ea tam iniqua ac levis sit, ut omnes vident; superest ut Polycarpiani suffragii robur latius explicetur, omniumque oculis clarius exponatur. Primo enim Polycarpus non tantum testatur scripsisse aliquas epistolas Ignatium, sed significat ovvaywyhy epi stolarum ejus tunc temporis Smyrnæ se præ mani bus habuisse; earumdem exemplar epistolæ suæ (quam aliunde in ecclesiis Asiaticis publice lectam scimus) se subjecisse tradit, et Philippensibus mi sisse, idque ipsorum rogatu; quanti eas ipse æsti maret optimus judex ostendit, easque Philippensi bus utilissimas fore profitetur, et fidem, patien tiam, omnemque ædificationem ad Dominum per tinenten continere affirmat. Hæc de epistolis quas ipse collegit et apud se habuit cum testetur Poly carpus, easdem omnino eum intellexisse, quas nos habemus, quas ante nos Eusebius, Athanasius, Theodoretus, aliique habuerunt, et contendo, et aperte firmiterque probo. Aut enim illæ epistolæ quas publicavit Polycarpus, hæ ipsæ sunt, quas no stri defendunt, aut fuerunt aliæ et ab his diversæ. Sed aliæ, et ab his diversæ non fuerunt. Reliquum igitur est ut hæ ipsæ fuerint. Epistolas autem quas publicavit Polycarpus, non fuisse alias, et ab his, quas nunc habemus, diversas, sic ostendo S. Ignatium, qui paucis post S. Joaunis apostoli mortem annis martyrium Romæ fecit, apostolos ipsum audivisse, et ex his purissimis Christianismni fontibus doctrinam suam hausisse constat. Huc accedit eximia viri dignitas, qui non modo aposto lorum discipulus, sed eorum insuper judicio sic

J. PEARSONII VINDICIÆ IGNATIANÆ. - PARS I. existimatione cum primo fuerint, tanta cura at Theodoretus, duas Gelasius sententias. laudarunt, que studio ab ecclesia ad ecclesiam transmissæ, tam publica, tamque perpetua commemoratione or natæ atque posteritati commendatæ, non potuerunt omnino latere, et viris doctis, et apostolicæ tradi tionis maxime curiosis ignotæ esse. At si omnium Christianorum per tria sæcula, non tantum post Ignatii, sed et Polycarpi mortem, libros consula mus, nullam aliarum, quam quas nos habemus, Ignatii epistolarum mentionem unquam factam inveniemus. Alias igitur nunquam fuisse mani festum est. Clarus, ni fallor, rerum nexus, clara et indubitabilis consecutio. omnes ex epistolis nostris, ex alia aliqua ne unam quidem. Aliæ igitur quam nostræ Ignatii epistolæ nunquam fuerunt a Polycarpo posteritati commen datæ. Quare cum ab illo aliquæ fuerint collectæ publicatæque, ut ex ipsius testimonio patet; aliæ autem et a nostris diversæ non fuerint, ut ex alto tot sæculorum silentio manifestum est; restat ut hæ ipsæ fuerint, quas nostri defendunt, quas Eusebius vidit, descripsit, defloravit. Quænam enim, quæso, illæ epistolæ sunt, si hæ non sint? Quis eas unquam legit? quis oculis usur pavit? quis vel fando de aliis epistolis ab Ignatio scriptis, a Polycarpo collectis aliquid audivit? aliis, inquam, quam quas habemus? An ullo modo veri simile est, epistolas a tanto martyre exaratas, tanto editas atque laudatas, epistolæ etiam illi sub jectas, quæ per tot sæcula publice iccta earum me moriam perpetuo redintegrabat, statim periisse, et ab omnium oculis eréptas fuisse? An putabimus Ignatii ossium reliquias Roma Antiochiam trans portatas, tantaque veneratione per tot annos ha bitas; epistolas autem in ipso itinere scriptas, pro pediem in ventos abiisse? An conjiciemus, impe rante Antonino, aut Aurelio, hoc est, vivo adhuc et valente S. Polycarpo, fictas fuisse, has quas habe mus epistolas, cum Salmasio et Albertino; aut saltem statim post Clementis Alexandrini mortem, cum Blondello, quorum ipsum Dallæum pudet? An autemi tertio sæculo exeunte, aut ineunte quarto, cum homines undique doctissimi in Ecclesia flore rent, et bibliothecæ variæ ad veterum Christiano rum scripta conservanda conderentur, putabimus alias epistolas earum loco suppositas fuisse, et illis, quibus Christiani per tot annos consueverant, pe nitus sublatis successisse? Ecce enim Dallæus, qui modo impostorem suum Polycarpi epistolæ testi monium nostrum inseruisse, et ubi antea non ex staret, infulsisse diserte affirmabat, cum de aucto ritate epistolæ Polycarpianæ ageretur: nunc cum de vi testimonii agitur, conversis velis remisque in omnia alia fertur, non eodem quidem loco, sed caute provideque capite 26, ubi totum fabulæ suæ argumentum contexit, aliam nobis scenam aperit. Vult enim impostorem suum, cum scriptas hinc di dicissel olim fuisse ab Ignatio aliquas epistolas, eAS que jam desiderari animadverteret, consilium inde cepisse suas sub eodem nomine fingendi et edendi. Quamvis Daæi impostor mirus artifex sit, nec mi Qui quinque vel sex epistolas nuper Ignatio at tributas tanquam spuriag et fictas rejiciebant, id se ideo fecisse profitebantur, quod Eusebii et Hiero nymi tempore non exstarent: eo autem tempore non exstitisse inde colligebant, quod nec Eusebius, nec llieronymus earun meminerit, cum alias sex septemve, quas nostri defendunt, diligenter memo rassent, atque descripsissent. Hanc eorum senten tiam atque rationem et laudat et amplectitur Dal læus. Nam de Usserio loquens, hæc capite secundo scribit: Primum ergo sex illas epistolas ad Mariam Cassobolitam, ad Polycarpum, ad Tarsenses, ad An tiochenos, ad Heronem, et ad Philippenses, has, in quam, nondum Eusebii et Hieronymi temporibus ex stitisse inde validissime probat, quod de iis uterque iste scriptor nullum verbum facit, qui sex alias su periores ambo memorant. Cur enim has potius quam illas, si illas, si utrasque norunt, dixissent? Cur vero eas eruditissimi ac diligentissimi homines iyno “arent, si erant, ut nærrat Baronius, a Philippensi dxs cum sex superiorum ad eos missa a Polycarpo collectione conjunctæ? Non fuisse, adeoque neque tum exstitisse inde constat, quod eas Eusebius ne scierit: nescivisse altum ejus de his silentium arguit. Si autem hæc validissime probent sive quinque sive sex illas epistolas tempore Eusebii et flieronymi non exstitisse, adeoque postea excogitatas et fictas fuis se; nostrum certe argumentum validissime etiam probat, alias quam nostras Ignatii epistolas nec eo dem nec ullo alio antecedente ævo apparuisse; ut de aliís a Polycarpo collectis, in unum corpus reda ctis, ad Ecclesias transmissis, et insigni elogio or natis loqui, plane commentum sapiat. Nemo enim ante Eusebium, vel flieronymum, vel etiam Theo doretum, aut Gelasium, nemo ante quinti sæculi ti nem, quo veteres omnes ecclesiastici et catholici scriptores, ac in primis S. Ignatius, in controver- nori ingenii acumine præditus, quam ipse, non la siis fidei tum a catholicis, tum a modernis hæreticis tanquam arbitri admittebantur, vel virum, vel ec clesiam aliam nominavit, ad quam Ignatius litteras dederat; nemo ullam sententiain ex ulla alia epi stola excerpsit. Ex nostris unam Irenæus, unam Theophilus, aut antiquus Basilii auctor, ejusdemn cum Irenæo ævi, duas Origenes, unam pseudo-Dio nysius, complures Eusebius, unam Athanasius, duas Chrysostomus, plures Hieronymus, plurimas men hæc duo idem præstare potuit; non potuit ex Polycarpi epistola diseere, seriptas fuisse olim ab Ignatio aliquas epistolas, et idem ea verba, quæ hoc ipsum indicant, inserere. Si ipse primus ea in seruit, non igitur in Polycarpi epistola prius fuc runt; quare inde discere non potuit. An ideo insul sit, ut non tantum alios, sed et seipsum falleret? an illa interpolatione non tantum aliis, sed et sibi persuasit scriptas fuisse aliquas ab Ignatio episto

piani testimonii cesset in utraque causa auctoritas. in nos pro doctissimis viris nihilo validior, quam in viros doctissimos pro Latinis. Quam falsa assertio { quam iniqua postulatio! tam certe hæc iniqua, quam illa falsa. Latini hæc nunquam objecere; si objecissent, noverunt nihil se proficere potuisse, statim responsum esset, Polycarpi testimonium ad, illas epistolas quas nec Eusebius, nec Hierony înus, nec quisquam quinti sæculi memorasset, non pertinere. Ad nostras autem epistolas nemo eorum, nostrorum nemo cum ulla ratione dixit Polycar pum non respexisse. Pro nobis igitur et semper ſuit, et erit tanti Patris multo validior auctoritas contra quoscunque, quam pro Latinis contra nos, qui neque adversus nos, neque quemcunque alium eam aut adduxerunt, aut adducere potuerunt. Quam igitur iniqua postulatio est, ut ejus auctoritas in utraque causa cesset, quæ in altera nunquam obti nuit; in illə, qua ab omnibus adducitur, oblitterari nunquam poterit! Auctoritatem igitur Polycarpi suo loco justissime afferimus, premimus, urgemus; objectiunculas adversus epistolas illius testimonio corroboratas suo etiam loco discutiemus, atque dif flabimus. enim, ut opinor, illi sunt, qui Ecclesiæ Romanæ ▲ ombes norunt esse falsissima? Nempe ut Polycar adhærent, quorum pars maxima epistolas, quas nostri rejiciunt, hactenus recepit. Sed quod illi Polycarpi testimonio freti id fecerint, nondum di dici. Audiamus illustrissimum illum cardinalem Baronium: Quod igitur septem illæ seorsum positæ haberentur (de nostris loquitur), fuit illa prima colle ctio facta a Polycarpo, qui non tantum ad se missas, sed et alias in unum collegit, quæ ad Asiæ nomina las ecclesias scriptæ fuissent, quas, ut testatur, mi sit ad Philippenses. Hi vero, iis a Polycarpo acce plis, quatuor alias volumini addiderunt; tres ni mirum Philippis apud se datas, ad Antiochenos, ad Tarsenses, et ad Heronem diaconum, quarum exempla apud se remansissent; quartam vero ad seipsos, post recessum Philippis ab eodem Ignatio scriptam. Vides Latinorum sententiam: collectio nem septem epistolarum Polycarpo tribuunt, reli quas ab eo collectas non dicunt; vel Philippis seri plas, vel ad Philippenses postea missas volunt; et a Philippensibus novam collectionem factam do cent; Polycarpi testimonio pro aliis præter septem, quas solas nostri defendunt, non speciose, non omnino utuntur. Duas collectiones aperte fatentur, unam Polycarpi, aliam Philippensium; priorem illam, posteriorem hanc, appellant; Polycarpi epi stolam ad Philippenses, haud multos post dies a dis essione Ignatii Philippi scriptam putant; continere igitur alias non potuit, quam eas, quas priusquam ex Asia proficisceretur conscripsit, de quibus solis agunt Eusebius et Hieronymus, ut illi etiam obser vant. Pro collectione igitur Philippensium testimo nio Polycarpi non utuntur, sed sine ullo alio funda mento, sine Polycarpi aut alterius cujuspiam testi monio ex ipsis epistolis eam colligunt, quas illi ge nuinas, nostri fictas fuisse contendunt. Sed in enarranda fabula sua pergit vir doctissimus. Hi (Usserius, scilicet, et Hammondus) Latinis objectio nibus negant, de sex illis aut quinque epistolis loqui Polycarpum. Imo vero hi nec illud negant, nec ne gare possunt Latinis objectionibus, quod Latini nunquam objecerunt. De quinque illis epistolis lo qui Polycarpum nemo Latinorum dixit. Non hoc Usserius eorun objectionibus negat, sed plane e contrario, multis probat, eos nunquam hoc Poly carpo tribuisse, septem tantum epistolas in Poly carpi collectione contentas sen per fassos esse, eamque rationem, cur Eusebius et Hieronymus ea rum tantum meminerint, assignasse. Hoc Baro nium iunuisse, hoc Gretserum plane et plene extu lisse vult, quare illi epistolas basce non comme moraverint, causam istam fuisse asserentem, quia non viderant nisi illam epistolarum collectionem quæ facta fuerat a S. Polycarpo; qui illas duntaxat, quas B. Ignatius Smyrnæ primum et postea Troade scripserat, unum in volymen comportavit. Ita Usse rius disputat, ut probet illas epistolas antiquis fuis se incognitas. Quorsum igitur hæc narrare voluit Dallus, quæ Testimonium S. Irenæi ab objectionibus liberatur. Frivolum et ineptum est putare illud aliunde quam ex epistola ad Romanos citatum esse. Inanis est distinctio inter dixisse, et scripsisse. Nulla Igna tii apophthegmata a veteribus memorantur. Igno rasse Irenæum Ignatii epistolas nulla cum ratione asseritur. Argumentum negativum adversus Irenæi testimonium nullam vim habet. Proximum est S. Irenæi, Polycarpi discipuli, te stimonium, quod appellat vir doctissimus argumen tum pro Ignatianis secundum. Asserit enim Euse bius Irenæum harum epistolarum meminisse, cum diceret: Quemadmodum quidam de nostris dixit, propter martyrium ad Deum adjudicatus ad bestias, quoniam frumentum sum Christi, et per dentes be stiarum molor, ut mundus panis inveniar. › Respon det vir doctissimus: Ego hæcrerba vere Ignatii fuisse concedo; sed quid ad epistolas? Rogas? quia sunt in epistolis, alibi in antiquissimis monumentis nus quam, ne quidem in modernis, nisi quando ex Depistolis transcripta. Ne unum quidem Ignatii apo phthegma a veteribus memoratum est. At Irenæus non hic facit epistolæ mentionem; sed neque B. Igna tii mentionem facit. Concedis tamen verba hæc vere esse Ignatii, cur non et epistolæ? cum in epistola Ignatii inveniantur, albi nusquam? Neque enim aut tu, aut nos credamus, nisi quod in ejus epi-' alia ratio excogitari potest, quare Ignatii verba esse® stola inveniantur; aiii enim præter Ignatium adju dicati erant ad bestias. Eusebius crebro probat epi stolas apostolicas et Evangelia nostra, quod ex iis testimonia proferant Patres primitivi; quæ fere om nia vana essent, si hac ratione testimonia metia mur; raro enim libros aut epistolas vetustissimi illi scriptores nominabant, ex quibus verba et ser

J. PEARSONI VINDICIÆ IGNATIANÆ. _ PARS I. el usurpatum fuit, id omnino non esset. Cum au tem jam liquido appareat, nullum in præsenti me gotio argumento neganti locum esse; illud unum. ut voluit Dallæus, nunc restat, ut negemus Igna tiana viris et Ecclesiis celeberrimis fuisse ignota, et conjecturis ejus respondeamus, quibus fretus ea asseruit, quæ ipse certissime ignoravit. Et ab Irenæo quidem orditur, de quo copiose disputat; sed ea omnia suo loco refutavimus. Ab Irenæo au tem transit ad Ecclesiam Alexandrinam. Sed neque Philo et Agathopus, B. Ignatii ex Syria comites, efficere non potest, ut quod ab aliis visum, lectum in Actis proximo anno editis, ut vidctur, epistolam ad Romanos commemorant. S. Irenæus non aliunde quam ex cadem epistola insignem sententiam tran scripsit. S. Theophilus, Antiochiæ episcopus, aut certe vetus auctor S. Basilio dictus, ejusdem sæ culi, aliam etiam sententiam ex epistola ad Ephe sios mutuatus est. Tertio sæculo Origenes eamdem cɔmmemoravit juvenis adhuc, et aliam ex epistola ad Romanos idem senex excerpsit, ac utrobique Ignatium nominavit. Non igitur altum in Ecclesia, non diuturnum silentium fuit. Epistolæ S. Ignatii ab ipso earum ortu et notæ et illustres fuerunt, postquam genuino martyris fetui, non Eusebius, sed S. Polycarpus obstetricatus est. Ex quo ejus epistola ad Philippenses data in publico Asiæ con ventu personabat, Ignatiana tantopere commendata latere nullo modo potuerunt. Nullum igitur hic silentium; nullum negantis argumenti fundamentum. Summa argumenti a viro doctissimo producti hæc est. Si veræ essent hæ Ignatii epistolæ, eæ fuissent viris eruditis, Justino in primis, et Irenæo, et Clementi Alexandrino, et Tertulliano, et aliis ejusdem census atque ævi scriptoribus cognitis simæ. Sed viris illis eruditissimis cognitæ non fue runt. Ergo Ignatii epistolæ veræ non sunt. Tum vero pro concesso sumit, nos illud unum negaturos, ignotas scilicet fuisse viris illis has epistolas. Al nos duo hic negamus, primum, si Justinus forte, aut Clemens, aut Tertullianus, aut hi omnes Ignatii epistolas ignorassent, Polycarpus autem, Philo, Agathopus, Theophilus, Irenæus, Origenes, illis antiquiores aut eorum synchroni novissent; nullo modo sequitur, has epistolas Ignatii veras non fuisse consequentia igitur tantum est probabilis, non necessaria. Secundo loco negamus ignotas fuisse illis viris has epistolas, idque ob duas ratio nes, tum quod probari nunquam posse putamus, eos revera ignorasse, tum quod meliori jure nos colligimus, eos potius optime novisse. Ille enin epistolæ, quæ Polycarpo, Philoni, Agathopi, Theo philo, Irenæo et Origeni notæ fuerunt, Justino, Clementi, Tertulliano aliisque ejusdem census atque ævi scriptoribus non videntur incognitæ, fuisse. Sel Ignatii epistolæ illis, ut fuse ostendimus, notæ fuerunt. Ergo et his. Et si in horum operibus quæ nunc exstant, mentio harum epistolarum nulla facta est, fieri tamen potest ut in illis quæ peri erunt, qualia fuisse quamplurima scimus, Ignatiana commemorata sint, quemadmodum ab iis quos no minavimus commemorantur. Quod si neque in editis, neque in deperditis illi Ignatiana memoras sent, ne sic quidem ullo modo sequitur, eos penitus alla ignoravisse quæ alii noverunt. Neque enim eorum cuipiam in animo fuit, omnes scriptores ecclesiasticos aut etiam maxime præcellentes no minare. Si denique hi eas forte, aut horum aliquis ignoravit, aut non vidit, aut in sua bibliotheca non kabuit, illius tamen vel etiam plurium ignoratio Alexandrinis, inquit capite 7, notiorem quam Irenæo et Asianis fuisse epistolicum Ignatium satis ex quadam singulari illius Ecclesiæ traditione constat. Et sane constet Ignatium nostrum Alexan drinis non fuisse notiorem quam Irenæo et Asianis; notior enim Alexandrinis aut aliis quibuscunque esse non potuit, cum illis fuerit notissimus. Pro Athanasio loquitur sententia quam excerpsit; pro Asianis epistola Polycarpi per tot sæcula apud ipsos lecta. Sed est hæc doctrina, inquit, ob Ignatio in culcata, non aliter quam ab uno episcopo presbyteris præsidente regi posse ac debere singulas Christi Ec clesias. De singulis nihil dixit Ignatius, et potest in ea voce aliquid latere; sed si recte intelligatur, ea certe Ignatii doctrina fuit, et, ut opinor, apostolo rum discipulo et episcopo dignissima. An autem hæc doctrina Alexandrinis erat incognita, ut inde etiam Ignatium iis penitus ignotum fuisse colliga1 mus? Nihil minus. In nulla unquam Ecclesia magis recepta et observata est hæc doctrina quam in Alexandrina. Nulla sunt certiora, aut magis apud omnes in confesso monumenta, quam quæ de Ec clesia Alexandrina prodita sunt. Unde vir maximus, Hugo Grotius, qui putavit, ab initio Ecclesias com muni presbyterorum, qui iidem omnes et episcopi, ut ait, Paulo Clementique dicuntur, consilio fuisse gubernatas, in ea sententia fuit, quod exsors epi scoporum auctoritas Ecclesiæ consuetudine, post Marci mortem Alexandriæ, atque eo exemplo alibi introduci cœperit, ut ipse testatur epistola 162. Certe S. Marcum Alexandriæ constituisse Eccle siam omnes scribunt, episcopatum ibi habuisse Hieronymus præfatione in Matthæum; ordinasse episcopum nomine Anianum vel Ananiam, eodem consensu tradunt: adjunxisse Aniano ut episcopo certum presbyterorum et diaconorum numeruin pariter referunt. Ipse Eutychius patriarcha Alexan drinus, cujus originibus adversus Ignatium utuntur, non aliter narrat: Credidit ab eo. tempore Ananias in Christum, unde baptizavit eum Narcus, et Alexan driæ patriarcham constituit. Fuitque is patriarcha rum qui Alexandriæ præfecti sunt primus. Constituit autem evangelista Marcus una cum Anania putriar cha duodecim presbyteros, qui nempe cum patriarcha manerent. Velus Marci Historiæ auctor, beatus Mar cus Anizanum ibidem ordinavit episcopum, et tres presbyteros, et septem diaconos. Ecce ipsissimaın faciem Ecclesiæ Ignatiana! Ananias enim idem

Alexandrinæ non habuit; videamus an certiora de ipse ille patriarcha Adriano dictus de episcopo Alexandro, sub quo veterem consuetudinem de siisse ait, tradat: Alexander, inquit, Achillam socium suum, qui ante ipsum patriarcha fuerat, de gradu patriarchali dejecit, quia, Ario recepto, contra Pe. tri Alexandrini mandatum fecerat. Cum ipse antea narrasset, Achillam, postquam sex annos sederat, mortuum fuisse. Quomodo igitur ad finem concilii Nicæni, Alexander eum de gradu patriarchali deji cere potuit? Decepit eum, ut opinor, nominis sini litudo. Erat enim Achillas quidam presbyter, Ario consentiens, quem simul cum Ario excommunica vit Alexander. Non est igitur adeo fide dignus Eu tychius, ut ei aut soli, aut primo hujus historiæ conditori credamus. Respondeo tertio, plane incredibile esse, ut nul lus fuerit in tota Ægypto episcopus præter solum Alexandrinum, ante Demetrii patriarchatum; et assertionem contrariam ex 'optimis historiæ monu mentis demonstrari posse. Scripta est epistola ab Adriano imperatore ad Servianum consulem circa a. D. 132 sexaginta ferme annis antequam factus est patriarcha Demetrius: non enim ille episcopus factus est a. D. 175, ut immani prochronismo do cet Salmasius in Apparatu; sed anno Commodi de cimo, ut refert Eusebius in Chronico, circa a. D. 190. Hanc Latine scriptam Phlegon libertus ejus conservavit, et Flavius Vopiscus ex eo transcri psit, ut ipse refert in Vita Saturnini. Hujus episto læ verba sunt: Ægyptum, quam mihi laudabas, Serviane charissime, totam didici levem, pendulam, et ad omnia famæ momenta volitantem. Illi qui Sera pin colunt, Christiani sunt: et devoti sunt Serapi qui se Christi episcopos dicunt. Nemo illic archisynago gus Judæorum, nemo Samaritis, nemo Christianorum presbyter, non mathematicus, non aruspex, non aliptes. Ipse ille patriarcha cum Ægyptum venerit, ab aliis Se rapidem adorare, ab aliis cogitur Christum. Habemus bic patriarcham, Christi episcopos, et Christiano rum presbyteros. Et patriarcham quidem non tan tum Casaubonus, sed et Salmasius pro episcope Alexandrino habet. En episcopum, inquit ille, Ale xandrinum Adriani temporibus patriarcham dictum? Non igitur tam recens est patriarchæ nomen in Ec clesia Christiana, quam quidam videri volunt, qui bus placet nec Nicæni primi concilii ætas, tanto post Adrianum intervallo, usitatum illud inter Christia nos fuisse pro eo qui toti diœcesi præerat, et diœce seos exarchus dicebatur. Quos alibi refellam; el sa fis hic locus confutat. Quomodo præstiterit postea id quod hoc loco promittit, aliis disquirendum re linquo. Certe libro De primatu papæ, cap. 4, no men patriarchæ adhuc retinet, de exarcho diœce seos aliter, opinor, sentit. Si quis patriarcha tum vocatus est, ut de episcopo Alexandrino constat, quem Adriani imperatoris ævo sic appellatum epi stola ejus ostendit in Saturnini Vita a Flavio Vopisco posita, non eam per illud tempus habuisse significa tionem certum est, quam habuit postea. Mihi vero, Alexandrino intelligi debere nullo modo videtur. Non tantum quia titulus ille nulli episcopo ea æta te, aut sequenti sæculo tributus esse appareat: sel et quod ea quæ de patriarcha narrat Adrianus, epi scopo Alexandrino minime conveniant. Cum, in quit, Ægyptum venerit; loquitur igitur de eo qui Alexandriæ habitare non solebat, sed aliquando tantum Ægyptum adire, utpote qui in alia aliqua regione viveret. Cum forte Ægyptum peteret, coa ctus est non tantum Serapidem, sed et Christum colere; ab utriusque igitur cultu erat alienus. Mi ror itaque cuiquam in mentem venire potuisse, hæc de episcopo Alexandrino dicta fuisse; quasi ille Ægyptum aliquando tantum peteret, et cum ibı esset, Christum colere cogeretur; præsertim cum utrumque Judæorum patriarchæ ea ætate notissi mo tam probe conveniat. Judæorum patriarchau. intelligo, qui in Palæstina vivebat, non qui Alexan driæ constitutus fuit, ut putabant Petitus et Petrus a Marca. De quo loquitur Origenes Пept ȧpxwv, I. 1v, c. 1: Dicunt permanere adhuc principem ex go nere Judæ, istum, videlicet, qui est gentis eorum princeps, quem nominant patriarcham. Loquitur de re ipsi, cum Alexandrinus esset, non incomperta; et patriarcham non huic aut illi regioni præposi tum, sed totius gentis principem describit. Hic igi tur si forte Ægyptum veniret, et Serapidem et Christum colere cogebatur. Patriarcha igitur Adria ni cum archisynagogis Judæorum procul dubio nu merandus est. Christi autem episcopi, et Christia norum presbyteri ad Ecclesiam Ægyptiacam perti nebant. Et recte inter sparsos ad jus Justinianeum flores observat Hugo Grotius: Episcopos Christia nos a presbyteris distinguit Adrianus imperator, in epistola quæ est apud Vopiscum Saturnino. Au enim de illis ita loqueretur Adrianus, si presbyteri soli in Ægypto tunc temporis fuissent, episcopi nulli? Mirum subterfugium est quo utitur Seldenus Non tam de episcopis, quam de eis qui se episcopos ibi dixere, loquitur Adrianus; quasi qui se episco pos dixere, episcopi non essent. Non eos accusat, quod nomen simularent, aut fictum sibi sumerent; sed quod religionem proderent, quod Serapin cole rent, qui se non simpliciter episcopos, sed Christi episcopos dicerent, adeoque Christianæ religionis curam sibi primo loco vindicarent; quod cum alia rum Ecclesiarum episcopi ad sacrificandum diis gentilium cogi nullo modo possent, illi ob insitam genti levitatem Serapim adorarent. De episcopis igitur loquitur Adrianus: Neque autem hinc sequi tur, episcopum ibi fuisse tunc aliquem præter pa triarcham alium, qua episcopi nomen aut dignitas presbyteri nomine superius habitum, aut ab eo diver sum, inquit ille. Quasi vero Adrianus cognoverit il lud arcanum, quod isti tantopere venditant, ali quando eisdem vocari episcopos et presbyteros quasi ille apostolorum consuetudinem sequeretur, et aliter eas voces acceperit ac vulgo homines tum

Iterumque: Nunc primum a papa Theophilo didicisse apud Æthiopas intemeratam ad sua usque tempora impietates ejus. Et in epistola ad ipsum data: Ad- permansisse? nihil horum. Id unum asserunt, supe nitere ergo, papa amantissime atque beatissime. Non riori sæculo nullos fuisse in Ecclesia Ethiopica epi quod hunc titulum Alexandrino episcopo peculia- scopos, abunam unum ab Alexandrino patriarcha rem crederet; Anastasium enim simul cum Theo- electum et creatum. Demus igitur id verum esse, philo nominans, illum, non hunc, papam vocat: quod eorum testimonio confirmatur, etiamsi illis Quid faciunt epistolæ Theophili episcopi, quid papæ longe plures contrarium plane doceant, atque inter Anastasii, in toto orbe hæreticum persequentes? Imo eos ipse Salmasius. An inde sequitur traditionem in epistola ad Theophilum data Anastasium papam Eutychianam in Ægypto revera ab initio obtinuisse, appellat, Ex dispensatione Dei factum puto, ut eo et omnem Ignatianis epistolis fidem abrogandam esse? in tempore tu quoque ad Anastasium papam scriberes. Nulli fuerunt in Ethiopia episcopi præter unum Alios etiam eodem nomine indigitat: Ne me mittas ad abunam sæculo xvi. Ergo nulli erant in tota Ægy sex millia librorum ejus, quos legisse beatum pupam ptiaca diœcesi primo vel secundo sæculo usque ad Epiphanium criminaris; et rursus: Erupit aliquando a. D. 190 episcopi præter Alexandrinum patriar contra papam Epiphanium, Apologia secunda. In cham; ideoque epistolæ Ignatii confictæ sunt. Non proœmio Commentariorum in Jonam, Cæterum probat aut admittit, opinor, hanc consequentiam non ignoramus, Chromati papa venerabilis. In epi vir doctissimus. Reliqua enim omnia quæ enumera stola ad Augustinum: Incolumem et mei memorem vimus, ad Eutychianam traditionem firmandam, te Christi Domini clementia tueatur, domine vene plura autem ad Ignatium epistolicum rejiciendum rande et beatissime papa. Ita reliqui ejusdem ævi necessaria sunt: quæ adhuc nullo testimonio con nomen papæ cuilibet episcopo tribuebant. Tertio, firmantur, imo quæ nullo confirmari possunt. usitatum hunc titulum etiam ante Dionysium et Heraclam docet nos Tertullianus lib. De pudicitia cap, 13, qui de episcopo Romano hæc habet: In eum hominis exitum, quantum poles, misericordiæ illecebris bonus pastor, et benedictus papa concionaris. Cum igitur vox papa nunquam significet avum, sed omnibus episcopis semper tributa sit, et prius qui dem episcopo Romano quam Alexandrino, inania sunt omnia ob quæ hanc historiam excogitarunt Arabes; falsa etiam et historia ad horum tantum confirmationem tradita. Excussimus traditionem Egyptiacam, quam nos nunquan) natam fuisse contendimus, et ab Arabi bus tantummodo fictam; ecce autem etiam redivi vam et ad hunc usque diem superstitem! Eutychia nam traditionem firmat idem institutum, inquit Dallæus, in antiquissima et nobilissima Ecclesiæ Egyptiaca traduce, Ethiopica Christianitate, ad hæc usque tempora servatum. In omni enim Æthiopica Ec clesia unus est jam ab antiquis temporibus episcopus, abuna, ut vocant, id est patriarcha, qui etiam hodie ab Alexandrino patriarcha consecratur et mittitur. Antiqua autein tempora quæ sint, postea ostendit; ait in Æthiopiæ pariter ac Ægypti amplissimis et Christianissimis civitatibus nullos ad a. D. 190 episcopos, abunam tantum fuisse Æthiopicum ut et patriarcham Alexandrinum. Quæro autem unde hæc omnia pro compertis habcat vir doctissimus. Testes quatuor adducit, Alphonsum Mindesium, Nicolaum Godignum, Joan nem a Sanctis, Franciscum Alvarem, ruperos scri ptores omnes, Jesuitas aut Dominicanos. Quid autem illi testantur? an Christianitatein EÆthiopi cam ab initio fuisse Ecclesiæ Ægyptiacæ tradu cem? an ab antiquo usque ad a. D. 190, fuisse in Æthiopia patriarcham aut abunam cum presbyteris quamplurimis, episcopo autem nullo? an hanc regi minis formam ab Ægyptiis fuisse derivatam, et Primo enim Christianitas Æthiopica ab initio non videtur fuisse Ecclesiæ Ægyptiaca tradux. Nam, teste Irenæo, 1. 111, c. 12, Spado reginæ Æthiopum missus est in regiones Ethiopia prædicaturus hoc quod ipse crediderat. Idem testatur Euseb. 1. 11, c. §, et S. Hieron. in LIII Isaiæ, et S. Cyril. catech. 17. Unde et Ethiopes ipsi a Philippo apostolo se ad fidem conversos profitentur. Volunt etiam nonnulli S. Thomam Æthiopibus Evangelium prædicasse, alii S. Matthæum, ut Socr. 1. 1, c. 19, Ruffinus l. x. c. 9. Utcunque sit, sunt enim primæ evangeliez promulgationis vestigia ut apud alias gentes a Gra cis longe dissitas, ita et apud Æthiopas valde ob scura, nemo tamen veterum dixit Æthiopas primo vel secundo sæculo religionem Christianam ab Egyptiis didicisse; quod erat ad Eutychianam traditionem firmandam imprimis probatu necessa rium. Et mirum est, quot et quàlia hæc de Ignatio conjectura Dallæum docuit, quæ antea prorsus ignoravit. Ita enim ipse de Pseudep. apost. I. 1, c. 2 Sed Ethiopas quidem mittamus, quorum non nisi recentissima novimus, antiqua plane ignoramus. Fatemur quidem, quidquid ab Eunucho, aut Thoma, aut Matthæo factum est in illis regionibus, Æthiopas aliquando Christianam religionem ab Ægyptiis hausisse, quod multa demonstrant. Quæ ritur tantum de tempore, cujus cognitio erat ad hoc argumentum plane necessaria. Nam nisi probe tur Æthiopas abunam habuisse ab episcopo Alexan drino creatum, qui eam Ecclesiam cum presbyteris sine alio episcopo rexerit, ante Demetrii tempora, Eutychiana traditio nullo modo confirmabitur. Quæ autem Dallæus affert, ut Æthiopicum Christiani smum ab Ægypto propagatum esse demonstret, hæc tantummodo sunt: Abuna, scilicet, ab Alexan drino patriarcha peti ordinarique solitus, et vetus Dioscori schisma cui gens tota ad hodiernum diem adhæret, synodi Chalcedonensis et Leonis Romani

sollicitatur? quid si verum esset quod putet? an inde ▲ parens. Et: Virum honorabilem, fratrem meum, sequitur epistolas illas omnes esse tertio sæculo fi ctas atque suppositas? Si parem cum Scripturis au ctoritatem non habeant, aut una vel altera senten tia de necessitate et excellentia episcopatus in exem plari Hieronymiano non haberetur, quæ in nostris apparet, an statim sequitur, omnes fuisse commen titias? præsertim cum S. Hieronymus eas quas ipse habuit veras et genuinas putavit. Fatetur vir doctis simus, eas epistolas quas nunc habemus, easdem omnino esse quas habuit Eusebius, et post eum Athanasius atque Theodoretus. Qua ergo ratione ductus dubitare potest de exemplari solius Hiero nymi, qui post Eusebium et Athanasium, ante Theo doretum vixit? Non tam multa, scilicet, de eu re in Ignatio vidit Hieronymus: quasi, si pauciora de ea dem re dixisset Ignatius, fidem Dei omnem abro gasset Hieronymus. Anne auctoritas illa tantum va lida est, quæ sententiis idem plane sonantibus sæpe repetitis constat? Quot sententiæ in Ignatio oblite randæ sunt, ut episcopatus et presbyteratus loo11 ula ab illo condemnari non putetur, et doctrina, quam tanquam Hieronymianam repræsentant adver sarii, Ignatianæ minime contraria videatur! Sed revera Hieronymi sententia, si una atque simplex sit, et recte explicetur, Ignatii sententiæ minime con traria est; contrarietas enim quæ obtenditur, origi ▲em tantum spectat, de qua nihil Ignatius. Cætera vero quæ habet Hieronymus sane quamplurima de episcopatus a presbyteratu distinctione et præex cellentia, ac necessitate antiquitateque utriusque in Ecclesia Dei, et Aerii dogma jugulant, et Ignatianis plane conformia sunt; quæ toties imitatur et sequi tur, ut quin omnia viderit, quæ nos in genuinis epistolis videmus, dubitari, certe ut pauciora, af firmari non possit. Nam in epistola ad Nepotia num: Esto, inquit, subjectus pontifici tuo, et quasi animæ parentem suscipe, vel suspice. Exhortatio hæc non Aeriana, sed Ignatiana est. Nepotianus enim presbyter erat. Ita de illo Hieronymus epist. 3: Fit clericus, et per solitos gradus presbyter ordinatur. Presbyterum igitur subjectum episcopo suo esse debere monet Hieronymus, et quidem tanquam fi lium parenti. Semper enim episcopum presbyteri patrem agnoscit. Epistola 62 ad Theophilum: Non sumus tam inflati cordis, ut ignoremus quid debea tur sacerdotibus Christi. Qui enim eos recipit, non tam eos recipit, quam illum cujus episcopi sunt. Sed contenti sint honore suo: Patres se sciant esse, non dominos. De Heliodoro Nepotiani episcopo ita loqui tur: Quanto magis tu et avunculus et episcopus, hoc est et in carne, et in spiritu pater, doles abesse vi scera tua, et quasi a te divulsa suspiras. Ad Nepo tianum epist. 3: Gloria patris est filius sapiens "; Gaudeat episcopus judicio suo, cum tales Christo ele gerit sacerdotes. Ita ipse S. Augustinum compellat Vale mihi amice charissime, ætate fili, dignitate 20 Lev. xx, 9. "Hebr. xi, 17. Prov. x, 1. filium dignationis tuæ, Orosium presbyterum et sui merito et te jubente suscepi. Quæ cum ita sint, illa in suspecto opere in psalmum xliv Hieronymo vix abjudicari possunt: Fuerunt, o Ecclesia, apostoli patres tui, quia ipsi te genuerunt. Nunc autem quia illi recesserunt a mundo, habes pro his episcopes filios, qui a te creati sunt: sunt enim et hi patres tui, quia ab ipsis reģeris. Hæe autem subjectio Hie ronymiana nihil aliud est quam Snaxoh vel STO Tay Ignatiana. Secundo, Hieronymus sæpissime tres gradus sive ordines in Ecclesia, episcopatuın, presbyteratum et diaconatum agnoscit, non minus quam Ignatius. Dialogo adversus Luciferianos triginta cubitis incipiens et usque ad unum cubitum paulatim decrescens arca construitur: similiter et Ecclesia multis gradibus consistens ad extremum dia conis, presbyteris episcopisque finitur. Ita ille: Arcœ sacramenta cum Ecclesia componens. Commentario in Micheæ cap. VII: Nolite credere in ducibus, non in episcopo, non in presbytero, non in diacono, non in qualibet hominum dignitate. Non hoc dico, quod istiusmodi gradibus in Ecclesia non debeatis esse subjecti. Quicunque enim maledixerit patri aut ma tri, morte morietur 10; et Apostolus docet præpositis in Ecclesia obediendum". Sed quod aliud sit hono rare duces, aliud spem habere in ducibus. Honoremus episcopum, presbytero deferamus, assurgamus dia cono, et tamen non speremus in eis. Apologia prima adversus Ruffinum: Sciat multum interesse de ange lis et Seraphim et Cherubim dicere dæmones et ho mines fieri, quod affirmat Origenes, et ipsos inter se angelos diversa officiorum genera esse sortitos, quod Ecclesiæ non repugnat. Quomodo et inter homines ordo dignitatum ex laboris varietate diversus est cum episcopus, et presbyter, et omnis ecclesiasticus gradus habeat ordinem suum, et tamen omnes homi nes sunt. Epistola 27 quæ est ad Eustochium: Aderant Hierosolymarum et aliarum urbium episcopi, et sa cerdotum inferioris gradus, ac levitarum innumera bilis multitudo. Dicent Hieronymum de diversis gra dibus aut ordinibus loqui secundum usum sæculi sui idem et ego de Ignatio affirmo. Et quidem Hie ronymus eosdem gradus refert ad tempora aposto lica: ut nirum non sit Ignatium, post omnium apo stolorum mortem, ita locutum esse. Epistola prima ad Heliodorum: «Qui episcopatum desiderat, bonum opus desideral”. › Scimus ista: sed junge quod se quitur: Oportet autem hujusmodi irreprehensibilem esse, etc. Et cæteris quæ de eo sequuntur explici– tis, non minorem in tertio gradu adhibuit diligentiam, dicens: «Diaconos similiter pudicos *. › Lib. 1 adver sus Jovinianum: Cernis igitur quod episcopus, pre sbyter et diaconus non ideo sint beati, quia episcopi, vel presbyteri sint, aut diaconi; sed si virtutes ha buerint nominum suorum et officiorum. Alioqui si diaconus sanctior episcopo suo fuerit, non ex eo quod I Tim. I, 1. 23 Ibid.. 2. Ibid.. 8.

episcopo, et si qui cum episcopo non sunt, in Eccle- ▲ Marcionitas notat, qui Christum phantasma dice sia non esse, epist. 69; eodem quo Optatus pariter rent; idque probat ex Joanne apostolo. At Ignatius Africanus Ecclesia certa quædam membra habet, eorum doctrinam perstringit: eum igitur Joanni episcopos, presbyteros, diaconos et turbam fidelium; testem addidisset Tertullianus, si hominem nossel. eodem quo Victor Vitensis etiam Africanus: Qui- Quasi vero Ignatii testimonio opus esset ad eam bus autem persequar fluminibus lacrymarum, quando rem, cujus testem apostolum habuit. Imo vero non episcopos, presbyteros, diaconos, et alia Ecclesiæ tantum opus non erat ut euin adhiberet; sed et membra ad exsilium eremi destinavit. absurde fecisset, si adhibuisset. Primos enim au ctores ejus sententiæ notat, et eorum antiquitatem probat; ostendit eos adeo præcoquos, ut ætate apo stolorum exstiterint; id vero ut confirmet, aposto lum ipsum testem adducit, qui eos Antichristos pronuntiavit negantes Christum in carne venisse. Jam vero quam absurdum fuisset Ignatii testimo nium adjicere, qui a. D. 107 scripsisse perhibetur, et phantasticos damnasse. An ex illius epistolis li quere potuit, tam præcoquos Marcionitas fuisse, ut antequam S. Joannes epistolam scripsit, eos exsti tisse compertum sit? An quod Ignatius morti vic nus moneret Christianos, ut sibi caverent ab iis, qui falsam doctrinam in Ecclesia spargere tunc temporis conabantur, inde concludere potuit Ter tullianus, eos eadem tot annis ante docuisse? Sea neque hic, inquit, neque uspiam in toto contra Mar cionem opere Ignatii meminit, cujus tam multæ le guntur adversus Marcionica figmenta sententiæ. Non meminit quidem Iguatii, qui nullius meminit; in toto contra Marcionem opere nec unum quidem ec clesiasticum scriptorem citat; Scripturis, traditione, rationibus pugnat et quidem Ignatianis, nec ex Ignatio nominatim sententiam aliquam, nec ex alio quopiam describit. Si Ignatius epistolas ideo non scripsisse dicendus est; omnes etiam libri qui ali quid præclare contra Marcionicam hæresim conti nere reperiuntur, spurii et commentitii censendi sunt. Tertullianus non tantum in hoc, sed in toto quod exstat opere, nullam unquam sententiam ex' ullo scriptore ecclesiastico totidem verbis nominę citato excerpsit. Barnabam nominat, sed ut aucto rem epistolæ ad Hebræos, quæ nunc S. Pauli cre ditur. Hermiam citat, quem nunc ut authenticum admittit, nunc ut apocryphum despuit. Clementem laudat ut Romæ episcopum, non ut epistolæ scri ptorem. Christianos aliquot ad gentes, πpòs "Elλn Secundo, colligit Ignatium nostrum Tertulliano fuisse ignotum, quia cum non solum antecessores suos, sed ipsorum etiam hæresiarcharum contempo rales nominatim recenseat, Ignatium ne nominavit quidem; videamus quam recte. Tertullianus scri bens adversus Valentinianos, observat primo eorum originem in Valentino, ejus sequaces notat, Colar basum, Ptolemæum, lleracleonem, Secundum, Mar cum et Theotimum, qui quamvis Valentiniani di cerentur, multum tamen a Valentino discrepabant. Statuit igitur primo cum principalibus agere, non cum ducibus, ut loquitur, passivorum discipulorum; secundo, lectoribus persuadere conatur se non finxisse materias, hoc est, dogmata illis attribuisse quæ ipsi non propalabant; quod ea non solum an tecessores sui, sed ipsorum hæresiarcharum contem porales instructissimis voluminibus et protulerunt et reluderunt. Deinde eos nominat, qui illa instructis sima volumina scripsere, quibus omnes illas hære ticas opiniones exposuerunt atque refutarunt, quos ipse ut in hoc scribendi gencre assequatur optat. Horum primus Justinus philosophus et martyr, qui non tantum contra Marcionem insignia volumina, sed et alium librum contra omnes hæreses scripsit, ut testatur Hieronymus in Catalogo. Secundus est Miltiades ecclesiarum sophista, quem, codem Hie ronymo teste, scimus scripsisse adversus Monta num volumen præcipuum. Tertius est Irenæus, cu jus instructissimum volumen advergus Valentinia nos exstat. Quartus, quem Proculum nominat, quis sit ambigitur, quæ scripserit, opinor, ignoratur. Jam vero an æquum postulat vir doctissimus, cum requirit, ut Ignatius hoc loco inter hos quatuor vi ros memoretur, aut penitus Tertulliano ignotus ju dicetur? An Ignatius instructissimum aliquod ad versus hæreticos volumen scripsit? an ille eorum nomina, ætates et opinionum portenta exploravit, vas, Opuscula condidisse, dicit, neminem nominat. in apertum produxit? an perversorum dogmatum insaniam aut rationibus, aut Scripturæ testimoniis retudit? an ea ætate vixit, qua Justinus, aut Miltia des, aut Irenæus, qui hic hæresiarcharum contem poranei nominantur? an ea vel copia vel elegantia scripsit, ut eum in opere isto Tertullianus optaret assequi? Nihil horum in Ignatio reperimus, quæ omnia in illis spectabantur, quos nominavit Ter tullianus, et propter quæ eos omnino nominavit. Absonum est igitur Ignatium inter illos quærere, iniquum flagitare; Tertullianum affirmare ideo eum penitus ignorasse, quod eo loci non nominaverit, ab omni ratione alienum est. Tertio, Tertullianus fuisse præcoquos et abortivos Cujusdam hæc verba recitare videtur: Quoniam quidem desponsata est Maria, idcirco et ab angelo, et ab apostolo mulierem pronuntiatam: desponsata enim quodammodo nupta; sed an scripta fuerint, non docet, et ipsa affert tantum ut refutet. Justi num, Irenæum, Miltiadem, Proculum semel nomi nat, quos et se sequi professus est. Præter hos ille, qui quamplurimos_hæreticos, ducentos pene ethni cos laudat, neminem ex scriptoribus ecclesiasticis nominare dignatus est; et ex eorum quos nominat scriptis ne una quidem sententia ad refutandos hæ reticos, aut doctrinam aliquam Christianam cor firmandam, tanquam testimonio, aut sub specie auctoritatis utitur. Silentium igitur Tertulliani nihil

ad Ignatii epistolici auctoritatem imminuendam valet. ducere, idoneum confirmandi de proximo jure disci Quarto, Ignatium nostrum non tantum Tertul tiano, sed et catholicis ejusdem ævi ignotum fuisse aliunde deprehendit. Scilicet, catholici lapsos, etiam machos, per pœnitentiam in Ecclesiam admit tebant. Tertullianus, Montani sectator, lib. De pudi citia, catholicos oppugnat. Ignatius docet pœnitentes esse suscipiendos. Ergo nec Tertulliano, nec catho licis notus fuit. Ain vero, ergo nec Tertulliano, nec catholicis notus fuit, vel quod idem est, et Tertul liano et catholicis ignotus fuit? idque hinc depre hendi putas? Utrumque certe non sequitur. Pro alterutro quidem species aliqua argumenti est, pro utroque nulla. Liber quidem De pudicitia ita scri ptus est, ut plerumque primo Psychicorum, id est catholicorum objecta, dein Tertulliani Montanistæ responsiones contineat. Objecta autem illa vel om nia et sola fuerunt, quæ catholici hæreticis oppo nebant, et ad quæ a Tertulliano responsionem ex spectabant atque postulabant; quod si factum pu temus, tum Tertullianus censeri non potest Igna tium ideo ignorasse, quia eum non nominabat; neque enim pro se nominare potuit, neque adversus se nominare debuit, nisi eos tantum, quorum au ctoritas ei objiciebatur. Vel objecta hæc Tertullia nus sibi ipsi fecit, cum delectu et pro arbitrio, et non ex præscripto catholicorum, quod verisimilli mum est; et tum inde colligi nullo modo potest, cmnibus illius ævi catholicis ignotum fuisse Igna tium nostrum, quod Tertullianus eum non nomi naverit, qui objecta non ab illis accepit, neque om nia quæ illi objicere aut possent aut solerent tra otavit, sed ipse sibi prout ipsi visum est objecit, quo facilius solveret. Male igitur vir doctissimus et Ter tulliano et catholicis hoc argumento Ignatium no strum ignotum fuisse colligit. At quædam de eccle siasticis scriptoribus adduxerunt vel catholici, vel Tertullianus pro catholica sententia; hoc saltem negari videtur non posse. Cur non igitur Ignatium inter ecclesiasticos scriptores nominarunt, nisi quod eum non noverunt? Respondeo, si ullus om nino ut ecclesiasticus scriptor in illo opere fuerit testis productus, unus tantum fuit, scilicet, Iler mas qui tamen non ut ecclesiasticus, sed ut ca nonicus scriptor produci videtur, ad cujus auctori tatem imminuendam Tertullianus respondet, quod ejus scriptura divino instrumento non meruisset in cidi; quod nemo unquam respondisset de auctore, qui a nemine pro canonico haberetur, aut qui sim pliciter ut ecclesiasticus tantummodo proponeretur. Præterea Tertullianus diserte cavet in hoc ipso opere, ne quisquam, præter scriptores canonicos, eam litem disceptet. Nam non tantum ad Hermæ Pastorem, cum picto pastore in calice collatum respondet At ego ejus Pastoris scripturas haurio, qui non potest frangi, sed et cum pro sua sententia Barnabam laudat, et Hermæ præfert, id non sine præfatione facit: Volo tamen ex redundantia ali eujus etiam comitis apostolorum testimonium super plinam magistrorum. Ita auctoritatem ejus diminuit, quem ipse producit: et hoc etiam fecit cum non Barnabæ ipsius epistolam citaret, sed eam quæ scripta est ad Hebræos, quæ nunc in canone est, et S. Pauli Epistola creditur. Imo vero quorsum catholici Tertulliano, vel ipse sibi objiceret testi monium scriptoris ab Ecclesia tantum probati, qui totam ipsam Ecclesiam sprevit ac despuit? Sed re vera Ignatiana talia non erant, ut a catholicis in hac causa recte et apposite adhiberentur; nequo enim quæstionem spectabant, quæ tunc agitabatur, neque ad catholicorum sententiam confirmandam nisi obtorto collo adduci potuerunt, aut cum scri ptura Hermæ conjungi, quæ sola machos amat, ut loquitur Tertullianus. Quæstio enim erat, an Chri stiani, ob crimen mochiæ ejecti per poenitentiam recipi in Ecclesiam deberent. Ignatius autem nihil de mœchis habet, nihil de iis, qui dum intra eccle siam sunt, aut illud, aut aliud quodvis grave cri men perpetrant. Ille ad unitatem ecclesiasticam hortatur Philadelphenses, et ad consensum cum episcopo suo: Quotquot enim Dei sunt et Jesn Christi, inquit, isti cum eo sunt: et quotquot utique pœnitentes veniunt in unitatem Ecclesiæ, isti Dei erunt. Ac rursus post pauca: Ubi divisio est e' ira, Deus non habitat. Omnibus igitur pœnitentibus di mittit Deus, si pœniteant in unitatem Dei, et conci lium episcopi. Hæc Ignatius noster de hæreticis et schismaticis loquitur ad unitatem Ecclesiæ et con cilium episcopi redeuntibus. Omnia quæ utramque sententiam antecedunt aut sequuntur, hoc verissi mum esse evincunt. Nihil ille de mœchis, nihil de sicariis, de idololatris nihil. Þɛúyɛtɛ µɛpioµòv xał xaxodidasxallas, inquit, et hoc argumentum late persequitur. Schismaticis et hæreticis persistenti bus æternum supplicium minatur, resipiscentibus receptionem suadet et salutem spondet, quibus re ceptio in Ecclesiam negata nunquam fuit. Imo gra vissima peccata extra Ecclesiam ɔ schismaticis aut hæreticis perpetrata, etiam Montan:stis judicibus, receptionem in Ecclesiam pœnitentibus non præclu debant. Cui enim dubium est, ait Tertullianus hoc ipso De pudicitia libro, hæreticum institutione deceptum, cognito postmodum casu, et pœnitentia expiato, et ve niam consequi, et in Ecclesiam redigi? Hæc igitur Ignatiana ad eam quæstionem non spectabant, nec a catholicis usurpari in ea re poterant; quod igitur Ignatius noster in co libro non nominetur, nec cum catholicis, nec Tertulliano ignotum fuisse ostendit. Ita conjecturis ex Tertulliani silentio małe natis, toti que capitioctavo, quod ad nos spectat, responsum est. Proximus, cui ignotus fuisse dicitur Ignatius noster, est Caius quidam, ut videtur, cujus scripta omnia perierunt. Si libri ejus exstarent, forte ex iis aliquid certi haberemus, quo hæc conjectura liquido refelli posset. Nunc cum fragmentum quoddam tantummodo apud Eusebium exstet, idque sine no mine, cui argumentum innititur; multo nobis dif

J. PEARSONII VINDICIÆ IGNATIANÆ, – PARS II. Alexandrino· fuisse ignotum: et nos meliori jure Bonoariis aut Ioneusidus, quorum ignoratio etiam ei notum fuisse contendimus. Nullo enim modo verisimile est eum quem Origenes discipulus etiam juvenis tam bene novit (ut ostendimus) Clementem magistrum ignorasse. probata si esset, nullam neganti argumento vim adderet. Quare nos multo meliori jure sic disputa mus. Cum Polycarpus Ignatii discipulus, cum Philo et Agathopus ejusdem comites, cum Irenæus Poly carpi discipulus, eum Theophilus Ignatii in sede Antiochena aliquando successor, aut ejusdem ævi aliquis, cum denique Origenes, discipulus Clemen tis, Ignatii epistolarum diserte meminerint, aut að eas aperte respexerint; cum ii omnes, qui ignorasse perhibentur, nullam nobis eam ipsis ignorantiam tribuendi satis justam causam præbuerint; argu mentum a silentio negative ductum nihil omniyo valere pronuntiamus, et ab iis qui noverunt, reli quos non ignorasse, aut si aliqui ex iis forte igno Hæc cum e Clemente adduxisset, tandem argu mentum a testimonio negativum, a silentio, scilicet scriptorum ante Eusebii tempora ductum, varium quidem illud, et miscellaneum, et prolixum con cludit; quo Ignatianas epistolas omnibus ante Eu sébium ignotas se probasse putat, ideoque nullas fuisse. Id autem eum de nemine probasse ostendi; non de Irenæo, non de Alexandrinis, aut Æthio pibus, non de Tertulliano, aut Caio, aut Clemente Alexandrino: multo minus de Origene, Julio Afri cano, Dionysio Alexandrino, aut Lactantio, pro raverint, argumentum inde fieri non posse conclu quorum ignorantia nihil ex nostris epistolis addu xit; non de Epiphanio aut Hieronymo, non de dimus. Qua argumenta pro Ignatii epistolis ex ipsis educta afferuntur, et Dallæi objectiones refelluntur, atque textura, auctoritati testium pari suffragio conjuncta, plenissimam fidem extorqueat, et omnem dubitandi ansam præcidat. Ubi enim non tantum testes omni exceptione majores, quos nec fallere voluisse, nec facile falli potuisse putandum est, adhibentur; sed et res ipsa, cui testimonium per hibent, talis esse apparet, ut eos falsos fuisse nihil suadeat; nec cum prudentia quisquam dubitare, nec sine pervicacia refragari potest. Argumenta pro Ignatianis ex ipsis epistolis ducta afferuntur. S. Ignatius circa a D. 107 scripsit. Illi ætati materia epistolarun 'n genere speciala apprime convenit. Impostorum. scripta solent sui sæculi mores redolere. Nihil in his epistolis poste riora spectat tempora. Episcopos in Asia fuisse certum est, cum S. Ignatius ad martyrium duce retur. Epistolarum auctor ita episcopos et presby teros describit, ut quæ de iis dicit, illi ætati, non autem posteriori conveniat. Duæ hæreses Ignatii tempore maxime valebant, una quæ Christum pu tative hominem, alia quæ nudum hominem asse rebat. Has duas et solas perstringit Ignatius, et Christum simpliciter Beoloyɛl. Apostolicæ doctrinæ traditio in epistolis, traditiones non scriptæ, po Herioribus sæculis memoratæ minime continentur. Mulla præterea in iisdem traduntur quæ non aliam quam Ignatii ætatem sapiunt. Nihil certius scriptum aliquod suppositionis convincit, quam violatio temporum. Varia hujus rei exempla. Ficta plerumque opera ex temporum ratione se prodere. Epistolæ Socraticorum ab Allatio editæ inde falsitatis convincuntur. Dallæi confàsa rerum Romam tractum, si quid scripserit in itinere satis tractatio reprehenditur. Quoniam argumenta nostra pro scriptis vere Ignatianis in externa et interna divisimus; externa autem a testimoniis petita priori dissertatione late prosecuti sumus, ab objectionibus vindicavimus, testesque in contrarium allatos plane expunximus; interna nunc proponimus, ex epistolis ipsis ducta, quæ easdem clare ostendant auctori suo a SS. Pa tribus constanter assignato apprime congruere, præscripti temporis antiquitatem optime ferre, tanti viri, et apostolici, et episcopi, et martyris tum pie tati, tum zelo, tum prudentiæ, tum itineri, tum vincu lis, tum concussionibus, tum refrigerationibus plene respondere; adeo ut ipsarum epistolarum materia Ut autem opus epistolicum apostolico viro recte competere ostendatur, supponendum in primis Ignatium quemdam, ab apostelis ordinatum Antio chensis Ecclesiæ episcopum, per triginta minimum annos eam sedem tenuisse, ut Georgius Syncellus, et Chronographia Nicephoro attributa in veteribus mss.·quibus consonus est Anastasius, testantur; tandem ab imperatore Trajano, in expeditione Par thica, ad bestias condemnatum, et ab Antiochia molesto partim Smyrnæ, partim Troade, et quidem decimo imperii Trajani, vulgaris æræ Christianæ septimo post centesimum anno, anno Christi vero, ut ego quidem existimo, 113 epistolas scripsisse. Dicimus itaque has epistolas, quas habuit Eusebius, et nos nunc habemus, si penitissime inspiciantur, si acumine vel maxime critico discutiantur, si ma teria et modus scriptionis exactissime trutinentur, et auctori, et tempori, et occasioni optime respon« dere; nec homini veritatis studioso vel minimam de fictore aliquo cogitandi ansam præbere, et Dal læano impostori post ducentos annos in scenam producto prorsus repugnare. Joannes Launoyus Parisiensis theologus, veterum

bus antiquiorem eam fuisse agnoscat. Hæc euim habet in Vita Antonini Getæ: Familiare illi fuit parte 1, lib. 111, cap. 8: Leopardi vox, inquit, se- Leopardi vocem memorat, ut longe suis tempori rius usurpari cœpit, nempe Constantini ævo. Pro inde Ignatii ad Romanos epistola quam circumfe runt, eo demum sæculo fuisse scriptam vel ex hoc argumento colligas, quod leopardorum diserte me minit. › Argumenti consequentia manifesta est. Si enim leopardi vox sub Constantino usurpari cœpit, adeoque ante Constantinum usurpata non est; qui cunque eam vocem usurpavit, vel sub Constantino, vel post eum scripsit. Post Constantinum scribere non potuit auctor epistolæ ad Romanos: excerpta enim ejus epistolæ, in quibus Leopardi vox habe tur, in Ecclesiastica Eusebii Historia exstant, quæ sub Constantino edita est. Vult igitur Bochartus sub Constantino primulum inventam esse vocem Leopardi; Romanos scriptores eam primo usur passe; Græcos eam vocem a Romanis postea mu tuatos esse; simulatorem Ignatii inter Græcos scri ptores et primum et solum eamdem arripuisse, et Ignatio supposuisse, atque hanc epistolam emisisse, antequam Historiæ librum tertium conderet Euse bius. O miras temporis angustias, quibus miser im postor includitur! O bardum et stupidum Euse bium, qui cum diu ante Leopardi vocabulum natus esset, fictitiis litterarum mercibus tam facile, tam fuede deceptus est! Sed videamus quomodo probet cl. Bochartus, eam vocem Constantini ævo cœpisse usurpari. ‹ Cum enim, inquit, tribus sæculis post Christum natum in Romanis scriptoribus nusquam reperiatur, quarto et exinde passim occurrit. Hæc ex observatione Gesneri. Verum an ante tempora Trajani in usu ſuerit ea vox, ad nos non pertinet; quamvis mihi dubium non sit quin diu ante usurpata sit, non mi nus quam Camelopardalis, aut Leocrocutta, de qui bus agit Plinius. Quod ante quartum sæculum apud scriptores Romanos, quos legerat Bochartus, non reperiatur, minime probat in usu non fuisse; plu res enim scriptores eorum temporum perierunt quam supersunt; aliqui fortasse exstant, quos ille non legit; aliqui, quos credidit post Constantinum scri psisse, forte ante eum scripserunt; aliqui qui sub co meminerunt vocis Leopardi, significare potue runt eam vocem ipsorum ætate longe antiquiorem fuisse. Non legit, opinor, Bochartus Passionem SS. Perpetuæ et Felicitatis primo in lucem ab Holstenio productam. In illa autem Passione nos legimus ‹ Itaque in commissione spectaculi revocatus leo pardo expertus, etiam sub pulpito ab urso erat ve xatus. Saturus autem nihil magis quam ursum abo minabatur, sed uno morsu leopardi confici se jam præsumebat. Et postea idem Saturus militem allo quitur: Ecce prodeo illo, et ad unum morsum leopardi consumor. Et statim in fine spectaculi leo pardo ejecto, de uno morsu tanto profusus est san guine, ut populus revertenti illi secundi baptismatis testimonium reclamaverit.» Hæc autem Passio scri pta est annis 100 ante imperium Constantini. Ælius Spartianus quidem sub Constantino scripsit, sed ita has quæstiones grammaticis proponere, ut dicerent, singula animalia quomodo vocem emitterent, velut, agni balant, porcelli gruniunt, palumbes minur riunt, ursi sæviunt, leones rugiunt, leopardi rictant, elephanti barriunt, ranæ coaxant, equi hinniunt, asini rudunt, tauri mugiunt, casque de veteribus approbare, vel approbarent. › Spartianus itaque 100 ante Constantinum annis Getam a grammaticis quæsivisse ostendit, an leopardis conveniret. ri ctare, et quinam ex veteribus eam vocem leopardis tribuissent. Satis igitur antiqua vox leopardus. Glossarium vetus, sub Benedicti nomine editum, omnino videtur Constantini imperio haud paulo an tiquius, in quo legimus: Leopardus, nápdalıç. Pom peius Festus, Bigenera dicuntur animalia ex di verso genere nata, ut leopardus ex leone et pan thera. Ipse autem Festus, a Charisio et Macrobio laudatus, si satis antiquus non sit; certe Verrius Flaccus, cujus librorum Epitomen scripsit, Augu sti ætate vixit; et quis hæc illius verba fuisse asse reret, refelli non posset. Caute igitur hunc locum Festi prætermisit diligentissimus Bochartus, ubi ejus afferendi occasionem habuit maxime opportu nam. Cum enim attulisset quæ veteres dixerunt ‹ de leœnarum cum pardo concubitu, unde novum monstrum editur, huic, inquit, designando conficta videtur leopardi vox; > sed nullo testimonio eam conjecturam firmat, cum ad manum esset hic Festi locus ad eam rem accommodatissimus. Quinetiam si vox leopardi conficta primum sit illi monstro desi gnando, quod videtur Bocharto, 'ante Constantini ævum sine dubio conficta est; tunc enim pro quo libet pardo usurpata est, quod ille multis et quidem recte probat. Trita igitur illa sed catachrestica vo cis usurpatio primæva et propria posterior sit ne cesse est. Si igitur a Romanis conficta ea vox sil, tunc primum imposita fuisse videtur, cum res ipsa illis nota fuit. Ut Tertullianus de pallio, etsi Græ cum magis, sed lingua jam penes Latium est; cum voce vestis intravit. Non dubitandum est igitur quin vox ex prima rei ipsius cognitione manaverit. Romani enim vel voces ipsas cum rebus accipie bant, vel rebus acceptis sua nomina indiderunt. ‹ Camelus, inquit Varro, suo nomine in Latium venit, ut Alexandria camelopardalis nuper adducta, quod erat figura ut camelus, maculis ut panthera. › Vel igitur qui primum naturam illius monstri ex leæna et pardo geniti Romanis tradiderunt, sub no mine leopardi illud describebant, ut Alexandrini camelopardalin; vel ex descriptione Romani nomen illud indiderunt, ut vesti, quam introduxerunt Græci, nomen pallii. Res autem ipsa, seu natura illius monstri sub Titi imperio Romanis fuit probe cognita. Plinius enim eam describit Natural, hist. lib. v, cap. 16. Sive igitur Romani, sive Græci primo illud nomen excogitarunt, dubium non est

teros agnovisse, qui sciunt rem esse antiquissimam ut duo hi ordines in Ecclesia fuerint distincti, si excipiantur apostolica tempora. › est: ne unusquisque ad se trahens Christi Ecclesiam ▲ tempora discrimen illud inter episcopos et presby rumperet. Nam et Alexandriæ a Marco evangelista usque ad Heraclam et Dionysium episcopos, presby teri semper unum ex se electum in excelsiori gradu collocatum episcopum nominabant. › Hæc igitur, “sine omni controversia, S. Hieronymi sententia Suit, quod, licet in scriptis apostolicis, præcipue dum viverent Petrus et Paulus, nullum discrimen inter eos qui episcopi et presbyteri dicebantur, ipsi apparuerit, seris tamen apostolorum temporibus, vel paulo ante obitum Petri et Pauli, vel certe ante mortem S. Joannis, in toto orbe decretum esset, ut unus superponeretur cæteris, ad quem omnis Ec clesiæ cura pertineret, et qui episcopus proprie no minaretur. Hoc ex apostolica traditione profectum; hoc propter schismata tempore apostolorum certe orta introductum docuit; hujus rei Alexandriæ ab ipso S. Marco luculentissimum exstitisse testimo nium perhibuit; quod primum singularis episcopa tus exemplum putavit; et ipsum quidem tum sin gulare. Nam ex ejus sententia Marcus ‹ mortuus est octavo Neronis anno, et sepultus Alexandriæ, suc cedente sibi Aniano, › ut refert in Catalogo. Inde viros omnes singulares, qui illis temporibus ecclesiis præfuerunt, semper episcopos proprie appellat. De Romanis in Catalogo: Clemens quartus post Pe trum Romæ episcopus: siquidem secundus Linus fuit et tertius Cletus. › Cujus exsortem potestatem indicat, ad Isaiæ cap. Liii: ‹ Clemens vir apostolicus, qui post Petrum Romanam rexit Ecclesiam, scribit ad Corinthios. › Etlib. 1 adversus Jovinianum: ‹ Ad hos et Clemens successor apostoli Petri, cujus Pau lus apostolus meminit, scribit epistolas. > De Hie rosolymitanis ad Galatas cap. 1: Hic autem Jacobus episcopus Mierosolymorum primus fuit, cognomento Justus; vir tantæ sanctitatis et rumoris in populo, ut fimbriam vestimenti ejus certatim cuperent attingere. Qui et ipse postea de templo a Judæis præcipitatus successorem habuit Simeonem quem et ipsum tradunt pro Domino crucifixum.ɔ De Antiochenis, in Catalogo: «Ignatius Antiochenæ Ec clesiæ tertius post Petrum apostolum episcopus. › De Asianis: ‹ Joannes apostolus novissimus om nium scripsit Evangelium rogatus ab Asiæ episco pis. Et in eodem Catalogo Polycarpus Joannis apostoli discipulus, et ab eo Smyrnæ episcopus or dinatus, totius Asiæ princeps fuit.» Et Cum Ignatius Smyrnam venisset ubi Polycarpus, auditor Joannis, episcopus fuit.» Omnes igitur illi qui con fusa episcopi et presbyteri nomina in apostolicis scriptis tradiderunt, simul etiam docuerunt vel ab origine, vel viventibus adhuc Petro et Paulo, vel pate secundi sæculi initium, superstite adhuc S. Joanne, tres fuisse ordines sacros, seu gradus in Ecclesia. Quod si hoc ab iis positum est, nemo du bitabit idem reliquis agnitum fuisse, qui toties in S. Scriptura episcoporum mentionem fieri vide runt, nec unquam de confusione nominum cogita bant. Quare Walo Messalinus, qui eorum sententiam secimus est, suos nunquam negasse ait antiqua etiam Quare cum tres ordines sive gradus sacros tunc cum S. Ignatius epistolas scripsisse dicitur, in Christianis civitatibus, acpræsertim Asiaticis, exsti tisse sumnio veterum consensu constet; cum quam plurimi ejusdem sæculi non aliter quam de tot di stinctis et officio et nomine gradibus locuti sint; cum nemo unquam ejusdem ævi quemquam, qui secundi ordinis esset, episcopum appellaverit; cum denique pauci illi, qui eos qui episcopi fuerant, post eorum mortem, et quasi antiquiores, tantum presbyteros vocaverint, quoties autem ordines enu merandi, aut de sui temporis ministris evangelicis loquendi occasio se obtulerat, aliter locuti sunt; ratio nulla apparet, cur ille, qui eo modo distinctio nem ordinum in epistolis suis caste et perpetuo ser vavit, pro vero Ignatio Antiocheno illo et martyre non habeatur. Non est hoc, non est, ‹ supra suum sæculum, supra fratres suos venerandos seipsum efferre. Neque dubito quin verissime asserere pos sim, Ignatium nostrum tum episcopi de primis, tum presbyteri vocabulum de secundis Ecclesiæ cujusque sacerdotibus, pro sui sæculi usu et more, usurpasse, non tantum in sermone, sed in præceptionibus ae institutionibus ecclesiasticis bunc morem atque usum observasse. Et cum sint quædam hominibas latæ ac propositæ leges, easque sermone imprimis claro et facili et unicuique audientium obvio ac fa miliari concipi scribique deceat, nulla in iis voca bula dubia et obscura misceri, vel hujusmodi deni que, quorum lectores non statim intelligant eum ipsum esse quem auctor voluit sensum, hoc maxime observavit Ignatius noster; nam et omnes tunc no runt, secundi ordinis sacerdotem a nemine episco pum vocari solere, ab omnibus presbyterum; primi autem ordinis sacerdotem ab omnibus episcopum appellari. Cum igitur auctor epistolarum iis nomi nibus ad ordinum discrimen indicandum uteretur, lectores station intellexerunt eum ipsum esse quem ille voluit sensum; neque eos sedulo monere ae docere, quo sensu vel episcopi vel presbyteri voca bulum intelligi voluerit, necesse fuit. Facessat igi tur hic Dallæus cum turbis et tumultibus quos es citare conatur. Magnopere commoveri ac contur bari omnes debuisse putat, qui dictantem audierant Presbyteri, subditi estote episcopo. Fateor equi dem, si mores Christianorum secundi illius sæculi ad nostrorum normam exigere liceret, quampluri mos etiam tum commoveri voluisse, cum quempiam dictantem audirent: Presbyteri, subditi estote epi scopo. › Nihil enim esse quod homines aliquos (quales illi sint non dicam) magis commoveat, imo ad arma et fratrum internecionem excitet et impel lat, quam illud effatum, experientia nimis certa di dicimus. Cumque ista vidimus, non potuimus non illa S. Cypriani in memoriam revocare quæ ad presbyteros et diaconos fratres epist. 10 scripsit

J. PEARSONII VINDICIÆ IGNATIANÆ. PARS II. ab ipso peragerentur, aliquando ab illo presbytero de episcopis quasi de presbyteris est locutus. ▸ demandarentur, ideo □poɛσtŵros generale vocabu Jum adhibuit; diaconos autem proprie enuntiavit, quia eorum partes ab ipsis semper peragebantur. Irenæus locum palmarium aliter omnino intellexit et exposuit, reliqua S. Scripturæ loca, quæ pro adversariorum sententia afferuntur, ne quidem teti git. Clemens Alexandrinus loca de officiis episcopi et presbyteri ita secundum nomina in Scripturis distincta intellexit, ut præcepta illa plurima non minus de episcopis et presbyteris, quam de diaco nis et vidnis diversa pronuntiarit. Tertullianus et Origenes distinctionem nominum apud Apostolum adeo accurate observabant, ut sua omnia ad eam dirigerent. Non igitur apparet ullum intra 100 et malto plures annos post S. Ignatii martyrium in apostolorum scriptis hanc nominum communionem observasse. Iniquissimum autem est, sermones secundi sæculi ad normam opinionis quarto demum sæculo ortæ exigere. Secuti sunt igitur apostoli morem loquendi a po pulo Christiano usurpatum, ex sententia Hiero nymi; ut apostolos imitari in hac re nihil aliad sit, quam secundum vulgatum in Ecclesia morem loquendi scribere. Illi igitur maxime imitati apo stolos sunt, qui secundum suæ ætatis sermonem, non apostolicæ, scripserunt. Qui Hieronymianam sententiam nunc exponunt, eamque nobis obji. ciunt, volunt ex illius mente nullos apostolorum tempore præter seu supra presbyteros fuisse con stitutos, tanquam legitimos et distincti ordinis aut gradus episcopos; postea igitur, cum toto orbe decretum est, ut unus de presbyteris electus superponeretur cæteris, ad quem omnis Ecclesiæ cura pertineret, postulare non possunt ut scri ptores ecclesiastici, tanta in re ipsa mutatione facta, communionem nominum retinerent. Ipse Salmasius in Apparatu: ‹ Ab eo tempore quo ex uno ordine presbyterali et episcopali duo facti sunt, nomen presbyteri dari desitum est epi scopo. Si distinctio nominum simul munerum que et proinde etiam ordinum inter presbyterum et episcopum facta est, ut docet Salmasius, non de imitatione sermonis apostolici, sed de rei muta tione quærendum est; qua mutata, secundum illius sententiam, imitatio apostolorum esse non potuit. Secundo. Nemo eorum omnium qui communia episcopi et presbyteri nomina in SS. Scripturis fuisse putabant, in eo sermonis genere apostolos secutus est, aut alium quemquam secutum esse dixit. Hic habemus adversarium nobis plane con sentientem. Epistolarum, inquit, scriptor ‹ duo illa Bomina plane eodem sensu accipit, quo a tertii sæculi et sequentium Christianis ad hæc usque tempora accepta fuisse et scimus et libenter con cedimus. > At qui communionem horum nominum in libris apostolicis reperisse se putabant, ante quartum sæculum non exstiterunt: ad morem Ignatii igitur locuti sunt; et nec ipsi imitabantur apostolos in hoc loquendi modo; nec quemquam corum omnium qui ante se scripserunt, apostolos ev sensu acceptos imitatum fuisse observabant, aut neglectæ imitationis accusabant. B. Theodore tus, qui existimavit apostolos ipsos, eos qui secundi ordinis essent, nunc presbyteros, nunc episcopos appellasse, eos autem qui primi ordinis essent, apostolos dixisse; nec ipse apostolos imitatus est; neque quemquam scriptorem ecclesiasticum apo stolicum sermonem secutum esse arbitratus est; sed omnes apostoli nomen ipsis proprie dictis apostolis reservasse, episcopi autem nomen primi minum explicandam vel excogitari vel fìngi possint, ordinis sacerdotibus assignasse perhibuit. S. Chry sostomus, Theophylactus et Ecumenius eos qui epi scopi erant, ab apostolis non tantum presbyteros, sed et diaconos dictos fuisse putabant; neminem tamen existimabant hunc sermonem apostolicum secutum esse. Quis enim unquam primi ordinis præpositum diaconum appellavit? Hieronymus ipse neminem post apostolos sermonem apostolicum imitatum esse existimavit, sed unumquemque sui temporis in loquendo morem spectasse; ne apo stolos quidem ipsos aliter locutos esse putavit. Ita enim in Commentario in Epistolam ad Titum lo quitur: «Quia eosdem episcopos eo tempore quos et presbyteros appellabant, propterea indifferenter Quinetiam tertio observandum est nondum con stare nomina episcopi et presbyteri in apostolicis scriptis, ubi de officiis ecclesiasticis agitur, syno nyma esse. Certe argumenta quæ hactenus adducta sunt, non id credere nos necessario cogunt; et po tius probabile est talem harum vocum communio.. nem in apostolorum scriptis minime esse admitten dam. Primo, quia si originem hujus interpretationis quæramus, primum omnium qui illam ad suam sententiam confirmandam protulit, Aeriuın hæreti cum fuisse comperiemus; cujus sententia quampri mum publicata est, a S. Epiphanio statim explosa est. Secundo, illi catholici, qui eamdem postea in terpretationem, sed in alium finem, amplexi sunt, sive veteres, sive modernos consideres, nunquam in ea explicanda consentire potuerunt. Si modi om nes excutiantur, qui ad communionem duorum no vix unum aut alterum invenies, quem nemo ample xus est, nullum sane in quo tres, vel duo fortasse convenerunt, si illos excipias, qui omnia ab aliis ex professo transcripserunt. Quicunque communio nem horum duorum nominum mente concipiunt, necesse est ut aut unum ordinem tantum in eccle sils apostolorum primum cura et auctoritate fun datis, aut duos exstitisse supponant. Et quideni qui hanc communionem nominum tuentur, in di versas de numero ordinum tunc temporis exsisten tiuni sententias divisi sunt. Omnes agnoscunt, post quam Novi Foederis libri exarati sunt, aliquo tem poris intervallo, duos ordines seu gradus ecclesia sticos et officio, et dignitate distinctos, sive jure