exemplar viderat. Cur tu præteris illud forte quod assertionem restringit ac limitat? Forte ideo hanc voculam præteriisti, ut in ipso statim notarum vestibulo mentiendi materies tibi suppeteret. Pri mo huic tuo mendacio, ne solitarium sit, mox adjungis socium: nempe Bellarminum et Richeo mum hoc negare nullo alio argumento, quam quia sic censent. An nullum argumentum est, quod non sit in Nysseni operitus, quod ignotus interpres, et quod forte etiam non inveniatur Græce? An non hæc tria argumenta attulit et attigit Bellarminus? Si falsa censebas, cur non refutasti? Si Nysseni est, cur non est recepta inter ejus opera, toties Parisiis et alibi excusa? Ante aliquot annos pro dierunt ex variis Bibliothecis varia opuscula Nys seni; ea statim repererunt stationem in volumine operum Nysseni, non ita pridem Parisiis publicata. Qui fit, quod ab anno Domini 1551, quo hæc epi stola Parisiis typis est impressa, nullo loco inter opera Nysseni donata fuerit? Si dicas, Editiones illas fuisse Pontificias et Pontificiorum, qui epistolam hanc exterminatam cupiant, respondeo: Si hæc est legitima causa, propter quam non compareat in editionibus Catho licorum urbium, cur exsulat ab editione Basi leensi anni 1562, undecim annis ab editione Morel liana publicata? Nam exsulare, fidem mihi facit Epitome Bibliothecae Gesnerianæ, quæ Catalogum texit omnium illius editionis operum et opusculo rum, nec tamen inter illa hæc epistola usquam visitur. Quæ causa, cur neque hæretici typogra phi et bibliopolæ huic epistolæ locum inter opera Nysseni tribuerint; nam editam fuisse, ignorare non potuerunt, cum eodem anno 1562 excusa fue rit Basileae in quarta Magdeburgensium Centuria. Deinde non omnes Pontificii eam Nysseno abju dicant. Nam Morellium primum editorem fuisse Pontificium, nullus dubito. Sed et Aloysius Lippo manus Pontificius fuit, et tamen hanc epistolam tomo secundo De Vitis sanctorum, sub nomine Nysseni, intexuit, si tu vera scribis. Fuit etiam illustrissimus Annalium scriptor Baronius, Pontiti cius, et quidem quam maxime; tamen non diffite tur Annali quarto, hanc epistolam ex Nysseni ofli eina fuisse profectam. Qui fit, quod non obstantibus horum judiciis, hactenus epistola bæc locum inter cæteras Nysseni lucubrationes non invenit? An non hoe argumento est plurimum super hac epistola sensum vero propiorem esse; et hinc accidisse, ut ad hune usque diem a reliquis operibus sejuncta fuerit; quamvis pauci ex orthodoxorum numero, omnes vero ex sectariorum grege odio peregrina tionum, eam Nysseno adjudicent. Quod ad interpretem attinet, neque primus editor Morellius, neque Illyricus in Catalogo et in quarta Centuria, indicare potuit quodnam interpretis illius nomen esset, neque tu potes. Dices: Non esse admodum firmum argumentum, sumptum ex eo quod interpres sit ignotus. Multarum enim homiliarum S. Chrysostomi interpretes esse incertos, nec tamen ab interpretum incertitudinem dubitari de cer titudine et germanitate homiliarum. Respondeo, ut hoc ita sit: attamen aliquid saltem argumenti ab interprete ignoto ducitur: præsertim cum fero de omnibus aliis Nysseni operibus liqueat, a qui bus Latinitate donata fuerint. Et si quæ nova non ita pridem exierunt, quibus nullum interpretis no men ascriptum, ut est libellus de Fato, oratio contra Fœneratores, mihi tamen exploratum est, quis utrumque opusculum Latine verterit. Num tú nosti, quis sit auctor versionis Latinæ, quæ in quarta centuria Magdeburgica exsistit? Tertium Bellarmini argumentum, quod hæc epi stola forte etiam Græce non invenitur. Non affirmat simpliciter, non inveniri, sed ait: forte, quia Bellar minus editionem Morellianam non viderat: nec injuria suspicari quis posset, ipsam quoque Græ cam compositionem esse a recentiore fabro, cum vix in Bibliothecis reperiatur. In Augustana certe et Bavarica, quæ pleraque Nysseni opera continent, non comparet: ut nec ir aliarum Bibliothecarum indicibus, quos ad calcem sui Apparatus adjecit P. Possevinus: nam quod Calvinianus iste ait, eam reperiri Parisiis in Regia bibliotheca, nec ad finem, sed medio corpori insertam, id non ideo evincit eam esse Gregorii Nysseni: nam et in codire quo dam Bavarico, in quo complura Nysseni insunt, exstat oratio seu homilia de Melchisedech, quam qui Nysseni esse pertendat, is dignus est qui´ bir cos mulgeat, Molineo cribrum supponenie. Nec indicat Molineus, utrum Regius ille codex tantum modo Nysseni orationes contineat; an hanc solam sub Nysseni nomine, an plures alias. Nec ipse vidit, sed ex alterius relatione id refert. Quis non mire tur Molinei ignaviam, qui novam hujus epistole / translationem, in eam scholia meditans, non adierit bibliothecam Regiam, cum Parisiis degat, facillimo aditu, beneficio Casauboni bibliothecarii, quem hic magnifice deprædicat; forsan et ob hanc cau sam, quod sit de grege Molinei. At epistola hæc in medio Codice. Quid tum? An medio Codici nihil spurium inseri potest? Urget Molineus etiam stylum cum Gregorii stylo examussim concinentem. Qua de causa? Quia vide tur dissuadere peregrinationem Hierosolymitanam, et alia nonnulla; hæc nimirum tanti concentus, et tantæ convenientiæ ratio est ac origo. Si epistola hæc peregrinationes tam aperte comprobaret, ut nulla tergiversandi et eludendi occasio sectariis re linqueretur, jam stylus esset hoc ipso dissimillimus Gregoriano; neque quidquam Gregorii oleret. Nunc Lotus est Gregorianus, quia videtur aliquid dicere, quod isti a Gregorio dictum scriptumque percu piunt. Aptus certe minister iste Calvinianus censor est styli Gregoriani: qui præter hanc epistolam Gre gorio ascriptam, non multa Gregorii Græce legisse videtur, cuin pauca Græce exstent, ipse autem ma nuscriptorum codicum tam diligens sit investigator, ut ne Regium quidem codicem pro hac sua epistola inspexerit, quo exploraret, nifm veteris an novæ manus scriptura esset; et num res se ita haberet, ut ex Bibliothecario intellexerat. Urget insuper doctrinæ similitudinem. Ubi vero unquam suis in operibus prohibuit Nyssenus pere grinationes, ut tam audacter asserere possis in bac epistola, vestro sensu et intellectu accepta, inesse tantam doctrinæ similitudinem cum reliquis ejusdem Nysseni operibus? Tantum abest, ut in aliis suis mo numentis doceat, illicitum esse Hierosolymam pe regrinari, ut ne in ista quidem epistola hoc simplici ter affirmet, ut copiose ostensum in opere De pere grinationibus. At Gregorius meminit etiam in epistola ad Olym pium profectionis suæ in Arabiam, cujus et ista epi stola mentionem facit. Quasi vero architectus hu jus epistolæ non potuerit alienis plumis sese or nare, et quod de se scripserat Nyssenus, sibi tri buere. Num solus Nyssenus in Arabiam profectus est? Evangelium Nicodemi non tantum meminit, sed et describit passionem Christi. Num ideo non est pseudepigraphum? Neque Bellarminus vel alii objiciunt hanc epistolam non reperiri in vulgatis codicibus: sed aiunt, non exstare inter opera Nys seni unum in volumen congesta: nam si Nysseni est, cur non cum cæteris copulatur, post tot annos, post opera Nysseni toties simul excusa et recusa? İllud item mirum: non reperiri in manuscriptis codicibus Græcis illustrissimarum et instructissi marum Bibliothecarum: cum alia ejus opera non sint usque adeo in Bibliothecis infrequentia. Sed ais: Ante typos inventos facile fuisse mona chis manuscriptorum custodibus, quæ libuit eradere. Confers igitur hujus raritatis culpam in monachos, qui expunxerint. Parum considerate. Nam in codi

Quæ in S. Gregorii Nysseni operibus continentur. Numerus Romanus tomum, Arabicus columnam indicat. Aaron Moysis frater, I, 307, A; quid mystice denotet, 1,339, D; sacerdotali honore decoratur, I, 322, C. Ablabius Christi miles, II, 115, A. Abnegatio animi quid, III, 298, C. Abolitio et solutio quid, et quomodo differant, II, Abortus quid significet in Scriptura, 1, 595, A. B. Abrahæ migratio allegorice interpretatur, II, 939, 942. Ejus fides et sacrificium, III, 566, 567 et seqq. Absalonis a facie fugere quid, I, 546, C. Abyssus in Scriptura quid, 1, 83, A. Dæmonum habita culum, 1, 475, A. Achilli errores, II, 1294, C. D. Acies instructæ quæ mystice, I, 1099, A. B. Actiones brutorum ubique constant, hominum non item, II, 211, D. Aculei, vitiorum impetus, 1, 747, C. Adamus, Eva et illorum filii Trinitatem figurabant, et quomodo, I, 1330, (, D. Adolescentulæ diligentes Sponsi pulchritudinem quæ, Adoratio quid sit, II, 1331, B. C.. Adulterium quale peccatum, II, 227, B. Ao quid et unde dicatur, 1, 1130, C. Adventus Domini ex Scripturis, III, 199 et seqq. Edificare seipsum quid, I, 1318, C, D. Edificia lucida et ædificia tenebrosa quæ, I, 707, A. 1. Edificiorum deliciæ et opera supervacanea, 1, 634,633. Ægyptii plagæ I, 307, D; quid mystice significent, I, 550 et seqq.; Egyptiorum exercitus undis maris Rubri absorptus, II, 311, A, B. Equalitas apud inferos magna, III, 1003, C. Aer quid et qualis, I, 86 et seqq.; aer ater et tenebro sus Egyptiis quid mystice, I, 350, A, B, C. Etates variæ hominis, III, 671, C, D. Eternum est quod non ad tempus dicitur, II, 479, B. Aetius quis et qualis fuerit, II, 259, C; ejus vila, 262 et seq. Evum quid sit et quid significet, I, 751, D. Affectiones nec a principio, nec natura innate sunt ho m:ní, sed ex consilio sibi eveniunt, III, 370 et seqq.; quæ a frigore efficiuntur, sunt durabiliores, III, 778, B. Afflictio immoderata animi perfectionem impedit, III, Ayda quid, II, 96%, C, D. Agar in deserto baptismum mystice figurabat, III, 587, Areia quid, et utrum de Filio sicut de Patre dicatur, 11, 603 et seqq.; 918 et seqq. Ager quis, et quæ virtus et potestas agri, et an inter se differant, 1, 851, D, 855. Agui sanguine postes uncti quid significent, 1, 334, C; agni comedendi forma quid denotet, 1, 353, B, C. Agrícola noster quis, et cujus agricultura sumus, I, Agricultura nihil aliud quam vitæ apparatus et subsi dium, 11, 14, B; agriculturæ effectus, I, 662, A, B. Ala in Deo quid, I, 1102, A. Alexander philosophus et martyr, summæ paupertatis cultor, III, 935, D. Alimentum animæ quod, 11, 190, C. Alleluia, inscriptio psalmi, quam notionem habeat, I, Altare et thuribulum tabernaculi quid, I, 183, D. Amalthea fabula, I, 974, D. Amentia signa, 1, 646, D. Amicus verus et vera amicitia, I, 1043, B. C.. Amor quid sit definitur, I, 734, B. Amandum quid, et quod tempus amandi, I, 731 et seqq. Amoris telum quid, et quis illud jaculetur, 1, 851, A. Amoris aculeus, fides, ibid. Amphilochium hortatur ut ad se mittat operarios ad sa cellum conficiendum, III, 1094 et seqq. Ananiæ sacrilegium quid, III, ₺75, B. Angeli nomen ad utramque partem a Scriptura posi tum, quid, 1, 342, A; angelorum custodia, 1, ‘934, D. Anima quid, III, 30, C; animæ definitio Eunomiana, 11, 203, D; Mosaica et Platonica, II, 206,; de ejus ori gine sententiæ variæ et errores, 1, 1331, et seqq.; anima quid, secundum varias philosophorum opiniones, II, 187; non est materia nec corpus, II, 190; non sanguis, II, 191, A. B; non aer, C; quomodo corpori uniatur ignoramus, II, 43, A; an anima, an corpus doleat, II, 194; anime separatio a corpore, mors, ibid. C,; animæ con centus ex simia, ibid. D. Anima cum corpore ut lyricen cum lyra, II, 195; non tamen est harmonia, ibid.; nec temperamentum, 198; immobilis movet, 202, C.; non est numerus, 203, C.; loco circumscribi non potest, 218, D. Anima proprie et est ea et dicitur, quæ ratione utitur; cæteris appellatio tantum cum hac communis, I, 175, C, D., 178, A, B. Anima humana quomodo Trinitat's imaginem exprimat, I, 1335, C, D; quomodo Dei regi men, 1343, A. B; animæ humanæ tegmen, sublime Evan gelium, I, 878, B; medicina ejus et curatio quæ, II, 35, D; anima quæ Deo conjungitur, non potest satiari ejus fruitione, 1, 777, D.; motibus cogitationis et intelligen tiæ libere extenditur in universa natura; II, 42, C. Nemo ejus operationem novit, II, 947, 1); oportet illam in per petuum manere, III, 18 et seqq. Animæ appetitus et im petus per bona Scripturarum semina designati, III, 62. C, D. Anima baptismo non obsignata, a Domino non agno scitur, III, 423, B, C; animæ bellum, 491, B; quae sit ejus mors, 615, B.; non est peccatum, sed capax peccati, II, 546, D. Anima mente carens, jumentum est cogitandi facultate destitutum, II, 1238, B. Animal per certa signa voluptatem indicat, I, 1230, A. Animalia ad hominis usum creata, I, 142, 143. Anima lia non bibentia, II, 191, A. B; pulmone carentia, ibid. C. Animi quomodo orituri fuissent, si homines primi nulla se peccati labe polluissent, I, 187 et seqq Animi ante corpora non exsistunt, 1, 230 et seqq. Animorum discri men, I, 146 et seqq. Animi facultas princeps qua parte contineri putanda sit, I. 155 et seqq. Animi et corporis motuum discrimen. I, 173, A, Animo simul et corpori idem exsistendi principium, 1, 234 et seqq. Animus per virtutes pascitur, 1, 1093, A, B. Animi nidus quæstionum explanatio, in quo mens fessa quiescit, I, 63, A. Animi ad perfectionem tam impedit corporis obesitas quam afflictio immoderata, II, 51, B, C. Animus a corpore, ut amicus ab amasia, victus, II, 218, C. Animi integritatem ejusque ab onius affectibus vacuitatem; corporis munditiis auteiro