vulneribus exturbabantur, et sanguine implebantur piscinæ, et sacri latices cruore rubescebant. Neque hic malum substitit, sed ubi sacra erant reposita ir rumpentes, quorum aliqui, ut comperimus, ne in itiati quidem erant, et viderunt omnia quæ intus erant: et sanctissimus Christi sanguis, ut in tanto tumultu, in pradictorum vestes effundebatur, fie bantque omnia, ut in barbarica captivitate. Vulgus in solitudinem expellebatur, et universus populus extra civitatem fugiebat, erantque in tanto festo vacua populis ecclesiæ, et plures quam quadraginta episcopi, qui nobiscum communicabant, cum plebe temere et nulla de causa pellebantur. Ubique ululatus et lamenta et fletus et fontes lacrymarum per fora, per domos, pe solitudines et omnes civitatis re giones bis calamitatibus implebantur. Nam ob iniqui talis magnitudinem non solum qui patiebantur, sed et qui nihil tale patiebantur, nobis condolebant; non modo Catholici, sed et hæretici, et Judæi et genti les et quasi per vim capta civitate, ita in tumultu ac perturbatione et ejulatibus omnia erant. Atque hæc fiebant præter sententiam religiosissimi principis, cum nox ingrueret, episcopis hæc comparantibus, quos non pudebat Campiductores præeuntes pro dia conis habere. Ubi vero illuxit dies, omnis civitas extra muros demigravit, quasi oves dispersæ, festum diem celebrans sub arboribus et in saltibus. Ex his licet vobis ea quæ consecuta sunt, deinceps reputare on nia: nam, ut ante dixi, quæ acta sunt singillatim exsequi impossibile est. Et quod sane permolestum est, tot et talia ne nunc quidem finem accepe runt, ac ne spes quidem ulla finis faciendi; sed au getur in dies malum, nosque plerisque ridiculi facti sumus: immo vero ridet quidem nemo, etiamsi sum m² sit improbitatis; lugent autem, ut dixi, omnes apicem malorum, inauditam hanc iniquitatem. Jam vero reliquarum Ecclesiarum perturbationes quis elo quatur? Non enim hic desiit hoc malum, sed et usque in Orientem pervenit. Nam ut a capite malo humore effuso reliqua membra corrumpuntur: ita exortis hujus magnæ civitatis malis, velut ex fonte, tumultus quocumque via progressi sunt, et clerici ubique in episcopos insurrexerunt, et populi alii quidem discissi sunt, alii propediem scindentur, et ubique malorum exspectatio orbisque totius subver sio. Igitur, domini mei maxime venerandi et reli giosissimi, cum hæc ita se habere didiceritis, eam quæ vos decet, fortitudinem et studium quæso osten dite, ut tanta iniquitas quæ Ecclesias invasit repri matur. Si enim hic mos invaluerit, et si licebit cui vis in alienas invadere provincias, idque ex tantis intervallis, et ejicere quos quis voluerit, ex auctoritate sua quodlibet agendo; scitis omnia pessum itura, et inexpiabile bellum quoddam orbem terrarum incur surum, oninibus omnes ejicientibus et vicissim eje etis. Ne igitur tanta confusio omnem quæ sub cœlo est terram invadat, rogo ut per epistolas denun tietis, ea quæ tam inique acta sunt ab una parte, absentibus nobis et non declinantibus judicium, nullum habere robur, sicut ex sua natura nullum habet; et ut qui talia ausi sunt, ecclesiasticarum le gum pœnis subjiciantur. Nos igitur, qui nec convicti, nec reprehensi sumus, nec rei demonstratı, literis ve stris frui date, et caritate vestra cæterisque omnibu ul antea. Si vero qui talia patrarunt, velint nunc quo que crimina objicere ob quæ nos injuste ejecerunt, datis nobis actis, et cum libelli et accusatores compa ruerint, incorruptis judicibus sedentibus causam di cemus, et ostendemus extra culpam nos esse eorum quæ nobis objiciuntur, sicut plane sumus. Nam quæ ab illis facta, contra omnem sunt ordinem, contra omnes leges et canones ecclesiasticos: neque in gen tilium judiciis, neque in barbarico quidem tribunali talia umquam acta sunt; immo vero neque Scyth:r. neque Sarmatæ ita umquam judicarunt, judicium ab una parte ferentes, absente eo qui accusatur, nec recusante judicium, sed hostilitatem, vocante judices innumeros, extra culpam se esse dicente, et coram terrarum orbe crimina depulsurum, atque in omnı bus insontem seipsum esse ostensurum. Ilæc igitur omnia reputantes, a dominis meis piissimis fratribus episcopis cum liquido compereritis, studium vestrum quæso adjungite. Ita non tantum de nobis bene me rebimini, sed et de communi Ecclesiarum statu, et mercedem a Deo accipietis, qui ob Ecclesiarum pa cem omnia jugiter facit. Hæc ipsa etiam scripta est ad Venerium episcopum Mediolani, et ad Chromatium Aquileie episcopum. Vale in Domino.» CAP. 111. Ad hæc beatus Innocentius papa utrique parti pares literas communionis misit, improbans judicium quod a Theophilo factum videbatur: di cens debere aliam cogi Synodum irreprehensibilem Occidentalinin et Orientalium, primum quidem sece dentibus ab illo consessu amicis, deinde et inimicis a neutris enim, ut plurimum, rectum proficiscitur ju dicium. Paucis post diebus rursus advenit presbyter quidam Theophili Petrus, cum Martyrio Ecclesiæ Constantínopolitanæ diacono, qui reddiderunt ejus dem literas, et quosdam actorum commentariolos vi delicet, in quibus videbatur Joannes a triginta sex episcopis condemnatus; quorum undetriginta erant Egyptii, septem vero aliarum regionum. Quibus actis perlectis, papa Innocentius, cum comperisset nullas graves esse accusationes, neque Joannem ad fuisse, neque coram reprehensum esse, Theophili furorem exsibilare perstitit, quod contra absentem tam præcipitem et abruptam sententiam effudisset. Dimissis igitur illis eum increpatoriis literis, preca batur Deum supplicans cum jejunio, ut sedaretur quidem Ecclesiæ discordia, fraternus vero amor com pingeretur. Erat autem epistolæ tenor hic ⚫ Frater Theophile, nos quidem habemus et te et fratrem Joannem nobis communicantes, ut in prioribus literis mentem nostram manifestam feci mus, ac ne nunc quidem ab eo proposito desistentes, rursus eadem tibi scribimus, et quotiescumque ad nos miseris: quod nisi congruum judicium subse quatur in his quæ per ludibrium gesta sunt, fieri non