De Textus Recepti Epistolarum S. Ignatii Antiocheni integritate Disquisitio Critica

PG 5 (anthology)

Diplomatic text · scholarios OCR title header (col 601) + OCR floor baked from facsimile (cols 603-623, Latin argumentation + Greek quotations) 2026-06-18 — PG column chips mark the printed columns.

col. 601–602page 1 of 12

DE INTEGRITATE TEXTUS RECEPTI EPP. S. IGNATU. Iteratis curis Latine reddita IN UNIVERSITATE WIRCEBURGENSI THEOLOGIÆ DOGMATICÆ PROFESSORE. Controversiæ causa et status quæstionis. Duplex hucusque epistolarum S. Ignatii, episcopi et martyris Antiocheni, textus aderat Alter, quem omnes rationes ut genuinum commendabant, quique antiquorum scriptorum, præsertim Eusebii, testimoniis plane consonat, septem epistolas complectitur; alter, mujto prolixior, easdem epistolas multis additamentis interpolatas præterque eas quinque alias, quarum Eusebius mentionem non fecit, exhibet. Nuper vero ex quibusdam collectaneorum Syriacorum codicibus, quos Angli in monaste rio S. Mariæ deserti Nitriensis detexerunt et coemptos in Museum Britannicum detule runt vir de litteris Orientalibus benemerentissimus, Gulielmus Cureton, textum quemdam Syriacum edidit, quem tres codices consone præbent, qui nonnisi tres epistolas, ad Polycarpum, Ephesios et Romanos, exhibet easque multo breviores ac in textu recepto habentur. Multa præsertim desunt, quæ de Christi Domini nostri divinitate et hierarchica episcoporum potestate in illo, quem hucusque pro genuino receperamus, textu, habentur. Quæstio inde orta est, non levis sane, cum de antiquissimo maximique ponderis sæculi apostolici monumento, præclarissimisque et sanctissimis nostræ religionis testimoniis agatur: utrum textus iste novus genuinus, proindeque qui hucusque receptus erat, inter polatus sit, an vero textus Syriacus truncatus, atque ille quem pro genuino habebamus porro retinendus sit. Quid de hac quæstione hucusque statuerint eruditi. Cl. Cureton, qui textum Syriacum detexit atque primus edidit, criticamque de eo disqui sitionem primus instituit, quod mirandum sane non est, textum suum genuinum esse Igna tium tuetur, atque in prioribus duobus, quæ hac de materia edidit, operibus textum receptum in priori sæculi Iv parte ad tuendam adversus Aerium atque Arianos catholi cam doctrinam ab interpolatore confectum fuisse supponit; epistolas quatuor quæ in Sy riaca versione desunt, non omnino nothas, interpolatas tamen et ipsas esse, contendit. Singula quæ huc pertinent vide apud Cureton, Corpus Ignatianum, p. xxvi sqq. (78°) The antient syriac version of the epistles of saint Ignatius. London, 1846. Vindiciæ Ignatianæ, elc. London, 1846 (adversus Rud. Chr. Wordsworth).

col. 603–604page 2 of 12

Accessit Christianus Carolus Josias Bunsen notissimus Borussiæ regis tunc in AB glia, quondam et Romæ legatus, qui spargendi in Germania novi Ignatii provinciam susce pit. Bunsenio textus receptus jam Tertulliani tempore confectus fuisse videtur, ad indu cendum, ut ait, systema episcopale. Post vero in palæstram rediit Curetonius atque majori opere edito non solum tex tum trium epistolarum Syriacum, sed etiam omnia quæ a Græcis, Latinis vel Syriacis scri ptoríbus de Ignatio vel dicuntur, vel allegantur, ingenti labore collegit, additis præterea disquisitionibus de vigente controversia criticis. Unde et opus istud Corporis Ignatiani titulo insignivit. Hic vero Ignatium ad doctrinas de Christi divinitate et episcopali pote state tuendas interpolatum fuisse censet, non quidem ut primitus introducerentur ista dogmata, quæ et ipse, utpote Anglicanæ confessionis, admittit, ut Ignatii tamen auctoritate contra negantes promoverentur. De adulterati Ignatii epocha hoc in opere distincte minus locutus est, videtur tamen seriori adhuc ætati assignare. Protestantibus aliisque fidei adversariis acceptius nil fuisse, per se quivis intelliget. Ex multis unum nominamus Alb. Ritschl, Bonnensem, qui in opere suo, De ortu primave Ecclesiæ catholicæ inscripto ad Bunsenii partes accedit. Contra vero textum receptum primus defendit Rudolphus Christophorus Wordsworth, cum primam Curetonii editionem crisi subjiceret in folio quod dicitur English Review (81'). Quod ut præstaret, non feliciter admodum hypothesin statuit, Monophysitam quem dam Syrum Ignatium truncasse. Optimam vero causæ nostræ operam præstitit Julius Henricus Petermann, professor Be rolinensis qui ut Ignatium Curetonii truncatum ostenderet, versionem Armeniacam ad supplendum integræ Syriacæ defectum adhibuit. Hæc nempe versio non est immediata, sed ex Syriaca trans!ata, et ex eadem quidem, cujus lacinias in Syro Curetonii habemus. Atqui hæc ipsa Armeniaca translatio integrum Ignatium complectitur. Post hos Ignatium nostrum defendit Ferd. Christ. Baur, Tubingensis professor notissimus ille sacrarum Scripturarum et ævi apostolici non criticus, sed destructor, noa quod Ignatii epistolas pro authenticis habeat, quas, ut fere omnia primævæ Christianitatis monumenta, suppositas esse conclamat, sed quod textum receptum illum esse velit, qui pri mitus Ignatii nomine in lucem emissus fuerit, adeoque nihil Ignatii servari posse. Negari tamen non potest Baurium summo ingenii acumine evicisse nexum sententiarum in nostro Ignatio optimum esse, in Syriaco omnino deficere. Ex catholicis primus Car. Jos. Hefele, professor Tubingensis et Patrum apostolicorum editor meritissimus, ad vindicandum Ignatium insurrexit remque plane acu tetigisse nobis videtur. Is enim textum Syriacum excerpta quædam ad usum asceticum confecta præseferre evicit. Cum vero breviter tantum quæstionem tractassel, nos, rei gravitati consonum esse rati ut uberius exponeretur, cumque plura occurrerent quæ pro hypothesi eadem proferci possent, prolixiorem librum ad eam tuendam enucleandamque scripsimus post vero duplicem appendicem subjecimus, alteram adversus Ritschl alteram adversus dictum quoddam Uhlhornii de Sige Gnosticorum Ad hanc eamdem sententiam porro accesserunt, ex Catholicis viri doctissimi Haneberg, Die drei æchten und die vier unæchten Briefe des Ignatius von Antiochien. Hergestellter und ver gleichender Text mit anmerkungen. Hamburg, 1847. Ignatius von Antiochien und seine Zeit. Sieben Send schreiben an Dr. A. Neunder. Hamburg, 1847. Corpus Ignatianum, a complete collection of the Ignatian epistles, etc. London, 1849. Die Entstehung der alikatholischen Kirche. S. 577, Anm. 2. Jul. 1845, n. 8. Jahresbericht der deutschen morgenlændischen Gesellschaft, 1846 et majus opus: S. Ignatii..... epistole una cum ejusdem martyrio. Collatis edd. Græcis, versionibusque Syriaca, Armeniaca, Latinis, denuo recensuit notasque criticas adjecit Jul. Heur. Petermann. Lipsiæ, 1849, in-8. Die Ignatianischen Briefe und ihr neuester critiker. Tübingen, 1848 (adv. Bunsen). Patrum apostolicorum opera, ed. 3, in Pro legomenis, Tubinge, 1847, et Kirchenlexicon ron Wetzer und Welte, Bnd 1. S. 598-600. Uber die Aechtheit des bisherigen Testes der Ignatianischen Briefe. Würzburg, 1849. Ritschl und die Ignatianischen Briefe. (T binger Quartalschrift 1851, Heft 3. Ueber die zeit der Entstehung des Gnostischen Aeonen systems. Ebend. Jahrg., 1852, Heft 3.

col. 605–606page 3 of 12

DE INTEGRITATE TEXTUS RECEPTI EPP. 8. IGNATII. 0. S. B., professor Monacensis Adalbertus Maier, professor Friburgensis Ritter, professor Vratislaviensis ex Protestantibus Neander, licet prius adversaretur, et Uhlborn ex Anglicanis Routh Jacobson novissime vero Edv. Churton in nova editione Vindiciarum epistolarum S. Ignatii, auctore Joanne Pearsonio, adnotationibus et præfatione ad hodiernum controversia statum accommodata opus vere utile, quod adversarios nostros solide non minus quam lepide exagitat. Nos hac vice opusculum anterius aliquantulum quoad formam contrahentes, quoad ma teriam vero illis, quæ ab illo, quo prodiit,tempore subjicienda occurrerunt, augentes, ite ratis curis hic reddimus. Momenta desumpta ex doctrina de Christo Domino. Ponamus revera textum Ignatii genuinum a quodam falsatore fuisse interpolatum: ali quem certe finem is assequendum sibi proposui, quem ut attingeret, quædam dixisse oportet, ex quibus idem ipse fraudis scopus inquirenti elucebit. Age vero, hunc scopum fuisse dicunt, ut doctrinam de Christi divinitate vel induceret, vel promoveret; textum revera receptum bis nomen esov Christo tribuere, ubi Syrus secus legit. Verum idem ipsum vice versa apud Syrum occurrit neque minus iste Christum Deum vocat Porro si interpolator ille, quem adversarii supponunt, Christi divinitatem commendan dam sibi proposuit, sane adversus hæreticos quosdam arma movebat, atque ex erroribus, quos impugnat, quinam illi fuerint, eosque Ignatio seriores esse videre erit. Verum si ac curatissime epistolas textus recepti perscruteris, non invenies nisi ejusmodi, qui Ignatio coævi fuerunt, Ebionitas, Judaizantes, Docetas. Unum est, quod acribus controversiis an sam jam dedit, cum Pearson ad vindicandum Ignatium manus cum Blondello et Dallæ consereret locus ille celebratissimus ex epistola ad Magnesianos in quo Christus di citur Isthic nempe manifestam fieri mentionem Siges Valentinianæ obtendunt, Valentinum vero post defunctum Ignatium insurrexisse. Hæc cadem objectio modo et contra textus nostri auctoritatem intorquetur cum illa verba a Syriaco absint. Qua in re id concedimus facilius, quam Pearson et Massuet Valentinum non nisi post defunctum Ignatium docuisse. Neque iis utemur, quæ non sine omni probabili tate a Pearsonio late exponuntur in Vindiciis Ignatianis nomen illud rys non pro appellativo habendum, totumque locum ad Ebionitas respicere. In illud vero argumenti genus insistemus, quod a Pearsonio prælibatum, rem plane conficit, nempe doctrinam illam de Sige totamque primam æonum ogdoada a Simone ortum trahere atque genealogiam onum integram sensim a Gnosticis ex illa radice evolutam fuisse, de quo videsis ipsum Pearsonium Unum tantum perfecte præstare non potuit vir præstantissimus ex monu mentorum defectu. Cum enim rem a Simone ortum trahere demonstrasset, ostendendum porro erat vocem etiam ayns ab ipso fuisse usurpatam. Quod ut præstaret seriorum quorum dam, Eusebii, Gregorii Nazianzeni ejusque commentatorum tantum testimonia præ mani bus habebat. Quæ licet sufficientissima sint, ea tamen cavillatio adversariis erepta non erat, auctores hæresiologos Ignatio suppares alte silere, imo nomen siges Valentino potius au ctori deferre. Verum et istud effugium ipsis est præclusum, postquam detectum fuit Hip polyti Portuensis opus De hæresibus olim ex parte sub Origenis nomine editum, In nostri operis crisi in Historisch-politische Blaetter. 1851, Heft. 9. Einleitung in die schriften des N. T. Freib. i. Br. 1852. Vorr. IV. In Aschbach allgemeines kirchenlexicon, Art. Ignatius, et in Historia sua ecclesiastica. In Niedners Zeitschrift f. Hist. theol. 1851. lief. 2. Præf. ad Reliquias sacras, ed. 1846, vol. I, Præf. ad Patrum apostolicorum ed. 111, 1849, Oxonii 1852. Eph. tit. et n. 19. Rom. 4 et fin. Eph. 1, Polyc. 3 Vindicia Ignatianæ, part. II, c. 7. In Prolegomenis ed. Irenæi. Ibid., c. 6. Origenis Philosophumena s. omnium hære sium refutatio. cod. Parisiensi nunc primum ed dit Emmanuel Miller, Oxonii 1851.

col. 607–608page 4 of 12

PG 5:607modo vero genuinɔ auctori vindicatum *. Hic enim non solum Valentini dogmata ex Si monianis exorta affirmat sed etiam ex libro Simonis, cui nomen "Aropacis, hæc verba allegat Ponamius etiam librum istum Simonis non esse, licet ejusmodi opera ipsi tribuant Epiphanius, Hieronymus Dionysius Areopagita ex ejus tamen secta, quæ Origenis adhuc tempore, exilis licet numero, adhuc exsistebat, pro diisse oporteret atque antiquissimum esse, cum jam Hippolyti tempore absque dubio Si moni tribueretur. His si addas Sigen a Valentinianis "Evo et Matrem dictam fuisse "Evero atque Matrem Simoni tribui ab Irenæo et Epiphanio eamdem Пpov: (xov a quibusdam Gnosticis Nicolai discipulis et a Valentinianis dictam eamdem vero Пpovezov ab Epiphanio Simoni tribui Barbeliotas, ex Simonianis ortos, "Exem Barbelo vocasse Epiphanium vero expresse affirmare Barbelo istam eamdem esse ac Simonis Пpovvexov: hæc, inquam, si conferas, nullum dubium esse poterit et rem et nomen ex Simone ortum traxisse, nisi omnia critices principia evellere velis. Momenta desumpta ex doctrina de potestate episcopali. Neque melius res adversariis processit in altero scopo, quem promovendum sibi pro posuisse interpolatorem autumant, detegendo, episcopalem nempe auctoritatem commen dandi. Multa hanc in rem verba fecerunt Bunsen, Cureton et Ritschl, quin veram Syria cum inter et receptum textum diversitatem hoc in dogmate haberi probaverint. Textus enim Syriacus et ipse episcoporum prærogativam et tres hierarchiæ gradus admittit, cum episcopos exhibeat Ignatium, Polycarpum et Onesimum, neque presbyterorum diacono ramve mentionem omiserit Nihil contra episcopi sententiam fieri neque matrimonia contrahi, neque virginitatem Deo dicari concedit Ipsius esse confirmat unitatem servare doctrinam sanam tueri collectas convocare omniumque curam gerere. Eamque potestatem ex Dei lege exercere admittit, nam omnes hortatur episcopo subjectos esse, ut et Deus ipsis sit propitius Momenta ex styli diversitate. Argumentum ex styli diversitate, ab antiquioribus Ignatianarum epistolarum adver sariis jam prolatum et a Pearsonio uberrime refutatum, Syriaci textus patroni eo modo recoxerunt, ut miram inter genuinum Ignatium et interpolatorem styli discrepantiam statuerent. Bunsenius in illis partibus, quas interpolatas censet, quasvis oratorias phrases, nimiam verborum redundantiam, mátor falsum, voces in immensum compositas cumalari conqueritur. Curetonius, in omnibus moderatior, id saltem contendit, interpolatorem quædam, quæ in Ignatio repererat, tam immoderate usurpasse, ut se imitatorem prodat. Verum et hic idem nobis locus tertia vice responsionem suppeditabit, non minus apud Syrum occurrere, quæ ipsi in eo, quem supponunt, interpolatore reprehendunt: prædi catorum nempe vocumque similium cumulationem particulas immoderate repe L. vì, c. 90, p. 176, 177. L. vi, C. 48. In Matth. XXIV, De div. nom., c. 6. Iren. 1. 1, c. 1. L. 1, c. 23. Epiphan. hær. 26, Gnosticorum, n. 3; kær. Nicolaitarum, n. 4, hær. 31, n. 5. Epiph. hær. 26, Iren. 1. 1, c. 29. Polyc. 6. Ibid. 4. Ibid. 5. Ibid. 1. Ibid. 3. Ibid. 4. Ibid. 6. Polye. Polye. Cl. et Rom. in lit, Eph. in tit. Cententiæ, apud Doctores Ultrarhenanos exortæ, que Philosophumena Hippolyto tribui, non possumus quin Cos.traeamus. Quibns, ut doctissimo professori Wirceburgensi contradicamus, argumentis nitamur, non est hic locus declarare. Adeat lector thesim quam nuper in Schola theologica Parisiensi egregie disputavit Domous abbas Cruice, quæ spurlis Origenianis in nostra Origenis editione præmittitur. Evit. Patr.Δύο εἰσὶ παραφυάδες τῶν ὅλων αἰώνων, μήτε ἀρχὴν μήτε πέρας ἔχουσαι, ἀπὸ μιᾶς ρίζης, ήτα ἐστὶ δύναμις, σιγή, ἀόρατος, ἀκατάληπτος. 5: ἀόρατον, ἀψηλάφητος, ἀπαθῆ 6: συγκοπιάτε, συναθλείτε, συντρέχετε, συμπάσχετε, συγκοιμᾶσθε, συνεγείρεσθε.

col. 609–610page 5 of 12

DE INTEGRITATE TEXTUS RECEPTI EPP. S. IGNATII. titas vocabula prolixe composita periodos complexas et anacoluthicas Paulinis similes Hanc styli discrepantiam Curetonius, præsertim inter finem epistolæ ad Polycarpum, qualis apud nos habetur, et priorem ejusdem epistolæ partem, quam et Syrus retinuit, in tercedere objicit. Verum respondendum est eamdem dissonantiam inter epistolam ad Polycarpum Syriacam aliasque epistolas a Syro retentas non minus interesse. Ignatius enim ad collegam scribens Epistolas Pauli ad Timotheum Titumque imitatur, sicut cæteroquin alias Pauli Epistolas in dicendi genere sequitur. Uterque vero, Paulus et Ignatius, pro personarum ratione diverso stylo utitur. Ad coepiscopum nempe sociumque scribentem simplici et familiari dicendi genere uti oportet, non vero solemni illo et con cionatorio, quod sequi decet illum qui publice Ecclesias docet et hortatur. Quod et hic actum est, cum in fine epistolæ ad Polycarpum sermonem ad Smyrnenses convertit. Neque id prætereundum est, argumentum ex stylo desumptum aliquo semper cum mo deramine adhibendum esse, cum nemo sit qui eodem constanter dicendi genere sensus suos reddat, neque pro materiarum ratione et varia animi dispositione, varium ctiam scribendi modum usurpet. Caute hac in re dijudicanda procedendum est, in qua de subtilibus admodum differentiis agitur et in qua proinde præjudiciis latissimus campus patet. Momenta desumpta ex sententiarum nexu. Nemini cordato mirum videbitur, virum persecutionibus pressum, Ecclesiarum sollici tudine jactatum, a satellitibus, ferarum more sævientibus, vexatum, inter itineris longis simi diuturnique terra marique peracti turbas, animo diversissimis sensibus hinc inde distracto scribentem, non eum sententiarum nexum neque pacatum illum ordinatumque sermonem producere, quo ille uti valet qui domi quietus sensus suos disponit. Imo tali in casu excerpta, quæ præcipuas tantum sententias delibant, meliorem nexum et logicum magis ordinem exhibere oportet, quam autographum. Nil proinde est quod insolitum atque peregrinum nobis videri oporteat, si S. Ignatii epistolæ tales nobis occurrant, imo circumstantiis consentaneum adeoque fidum magis atque vero similius esse videtur. Nihilo tamen secius non est cur ad hæc recurramus, cum adversarii nobis objiciunt, nostrum textum in sententiarum serie tam abruptum esse, siquidem et ipse textus Sy riacus, fatente Bunsenio, obscurum atque abruptum non minus se præbeat. Ne igitur videamur pugna cedere, ad quod sane nulla nos rationum indigentia adigimur, loca per curramus breviter, in quibus textus a se invicem discrepant. Epistola ad Polycarpum ea est, in qua Syrus paucissima excidit. In fine nihilominus nonnulla abstulit, quæ recisa truncatorem produnt. Quid enim abruptum magis quam tria illa commata quibus epistolam concludit: Ego gaudeam in vobis omni tempore. Chri stiano non est potestas super seipso, sed Deo paratus, ut subjiciatur. Rogo pacem illius, qui dignificatus, ut eat ad Antiochiam pro me, sicut præcepi tibi? Quidnam hic sibi volunt verba illa Bunsen ad Ignatium lac referenda ejusque ad patiendum paratissimum animum exprimere. Quis vero hoc exodáčeer dicet, quod vacare sonat, præsertim cum hinc inde a militibus, quos leopardis æquiparat, jactatus ad bestias deducitur? Hoc sensit et ipse Syrus, proindeque verba illa adjecit de suo, ut subjiciatur, exoláte per vocem paratus reddens. At nemo non videt melius hæc in nostro textu haberi, in quo hæc de Christianis sententia Smyrnensibus applicatur, quibus Ignatius mandaverat, ut nuntium quemdam Antiochiam mitterent, qui Ecclesiæ illi de sopita persecutione congratularetur. Hoc opus charitatis ad Dei gloriam fore ait, ad hanc vero promovendam quovis modo tendendum Christianis, quod non sibi vivant, sed sibi quodam modo vacantes, pro Deo omnia operentur. Rom. 1 in sex lineis quater yap occurrit; Syrus Rom. 4. 5. in septem lineis quinquies, et Polyc. 5 in octo lineis quater & posuit, ut alia ta Cf. Pearson Vind. Ign., p. 1, c. 14. Rom. tit., et n. Polyc. Εph. tit. Eph. 1.

col. 611–612page 6 of 12

PG 5:611Epistolam ad Ephesios quammaxime anıputavit Syrus, quod ad suum finem pauciora in ea reperiret. Quo factum est, ut et plurima sint, quæ nexu omnino careant. Ejusmodi sunt verba illa: sed propter quod charitas non sivit me, ut silerem a vobis, cum antea nulla ratio dicta fuerit, cur silere deberet. Laus quidem, quam antea Ephesiis ex Syro Ignatius impertit, opponi posset monitis, quæ postea sequuntur, sed de hoc modo non agitur, sed de eo quod silentio opponi deberet. Idipsum autem in textu recepto præclare habetur, in quo Ignatius dixerat se modo incipere in schola Christi, atque egere ut ab iis ad fidem et patientiam excitetur. Bunsen, ut hanc difficultatem evaderet, vocem àðá vertit in ideo, quod non est effugium, sed confessio. Post hæc Syrus paragraphos fere quinque transilivit; comma proximum vero variantem lectionem continet, quam Cureton consulto ab interpolature inductam ait, ut nexum quemdam inter addita et sequentia restitueret. Nimirum ubi Syrus ini legit, noster vocem per habet. Sed cum et ille Græcus uberior, quem omnes, et nos, pro interpolato habemus, inibvpia legat, et ipse interpolator textum receptum suis figmentis supposuerit, patet lectionem alteram non consulto in textum repositam, sed casn irre psisse, et nonnisi ejusmodi variantem esse, quales in omnibus textibus reperiri solent. In sequentibus Ignatius Ephesios hortatur, ut orent pro aliis hominibus, qui non sunt ut ipsi Dei templa. Hic Syrus, qui antecedentia omiserat, vocem illam in kartun permutavit, ne tam abrupta esset oratio, cum antea abessent illi, quibus alii oppone rentur. Exinde autem minus commodum quiddam emersit; nam sane non omnes homines suut ejusmodi, ut conversione ad Christianam religionem egeant, siquidem ejusmodi ipsi Christiani non sunt. Simile quiddam post accidit ubi Syrus duo commata conjunxit: Melius est hoc, ut sit silens homo, cum est aliquid, quam ut sit loquens, cum non est, ut in manu illorum qua loquitur operetur, et per illa quæ silet, cognoscatur. Hæc in textu utique Syriaco optime procedunt, quia Syrus addidit homo, hoc est ris; sed, si Græca ad Syriaci textus norman componas, habebis propositionem in infinitivo absque subjecto, arctissime junctain alteri, quæ subjectum supponit di' wo ocyn yevwonntal. Ita et ipse Bunsen textum Græcum e Syriaco restituit. Quod ut excu saret, locum alterum allegat ex epistola ad Romanos ubi eadem constructio minus regularis habeatur Sed non est utriusque loci eadem ratio, cum in hoc certum sit ita scripsisse Ignatium, in illo vero, de quo modo agimus, de duplici textu controversia vigeat, adeoqué, cum eligendum sit, jus nobis competat ex ejusmodi insuetis construendi modis argumentandi. Post hæc extemplo, nulla data occasione, nulla alia sententia introducente, Syriacus textus Ignatium inducit exclamantem: Adorat spiritus meus crucem, quæ est scandalum illis, qui non sunt persuasi, nobis autem ad salvationem et ad vitam, quæ ad æternum. Tunc non abrupte minus subjungit: Latuit ab archonte sæculi, etc., quæ omnia quam bene in textu recepto nectantur, legenti patebit. Neque Bunsenius solitis artibus suis effugium ullum reperire potuit. Si quis autem locus aptus est, ut ex eo evincatur, Syriacum textum nonnisi excerpla quædam abrupta nobis præbere, est is, qui immediate sequitur, quem Syrus ita reddidit Latuit ab archonte sæculi hujus virginitas Mariæ et partus Domini nostri et tria mysteria clamoris, quæ facta sunt in lenitate Dei a stella, vel, ut alius codex legit: et mors ejus el tria mysteria, etc., vel, ut tertius legit: et partus Domini nostri, tria mysteria, omissa morte et particula et Jam vero, quidquid legas, absurdum quiddam emergit, licetque Corp. Ign.. p. 265, 281. Notandum est mortem Domini omitti etiam a motha epistola ad Philippenses, n. 8, ubi fabri cator epistolarum Ignatii freudepigraɔharum hunc nostrum locum imitatur. Videbimus infra in illo codice, quem Syrus excerpsit, nothas epistolas veris subjectas fuisse. Hinc videtur Syrus revera cui illo falsatore mortem omisisse, quod satis non per spiceret, quomodo diabolo ignota illa reman serit, absurdumque illi videretur, stellam, ut putabat, að mortem etiam referri, cum in genuino textu nOSTO non cum tribus mysteriis, sed cum pavɛpései Du mini stella tantuminodo nectatur."Αμεινόν ἐστιν σιωπὴν καὶ εἶναι ἡ λαλοῦντα μὴ εἶναι, ἵν᾽ ἃ λαλεῖ πράσσῃ, καὶ Καλὸν τὸ δύναι ἀπὸ κόσμου πρὸς Θεὸν, ἵνα εἰς αὐτὸν ἀνατείλ».

col. 613–614page 7 of 12

DE INTEGRITATE TEXTUS RECEPTI EPP. S. IGNATII. videre Syriacos amanuenses ipsos perplexos hæsisse, quid scriberent. Vel enim ponis Vir ginis partum et mortem; at tunc quis mortem inter et stellam nexus intercedat nescimus, neque stricte loquendo stella ad virginitatem Deiparæ referebatur; vel ponis virginitatem et partum sed tunc non sunt tria mysteria, sed duo; vel si et addas, plane ignoratur quænam sint illa tria mysteria quæ virginitati et partui superadduntur. Nec minus absur dum est mysteria illa vel duo vel tria a stella facta dici. Quod cum sentiret Bunsenius, vocem illam inpúxon in ¿xupúxon, nulla auctoritate vim conjecturæ suppeditante, convertit, quæ lectionis mutatio ne satis quidem incommodum tollit, cum stella nec virginitatem Mariæ nec mortem Domini nuntiaverit, neque magis eluceat quid sibi tria mysteria velint. Quam injuste vero, ad tuendum hanc suam conjecturam, de qua sibi magnopere gratulatur, Bunsenius phrasin illam potápa po minus Græcam esse contendat, plu ribus ostendit Cl. Edv. Churton Non enim alius est hujus phraseos sensus nisi res arcanas, mysterii plenas agere. Cureton hic aperte dubius hæret, neque distincte satis de hoc loco disserit, aitque tria mysteria, quidquid denique sint, pertinere ad virginitatem Deiparæ, nativitatem Domini et stellæ apparitionem. Neque felicius Ritschlio res cessit, cum Buusenio succurrens ait, textum genuinum illum esse, qui de virginitate et partu tantum loquitur, legendumque: à potápia, non: xai và τpi¤ µvotápiα. Sed neque hoc difficultatem solvit, quid sibi velit illa vox impaxon. Neque minus violenta est lectionis mutatio, ita ut eo ipso, quam male cohærens atque impeditus sit locus apud Syrum, pro dant, quod nonnisi eum corrigendo sensum quemdam restituere valeant, neque hunc aptum sufficienter. Aliud vero ipse Ritschl prodidit, quod contra ipsum vertere commode poteris. Cum enim Græcus legat: ¿ roxerós avräs, Syrus posuit: 6 Tonerós teŭ Kupiov, quod sane absonum est a loquendi usu, cum illa vox roxeròs active poni soleat, proindeque cum genitivo illo objecti rov Kupiov nonnisi incommode jungi possit. Epistola ad Romanos denique, licet, utpote minus excisa, pauciora, non tamen minus manifesta, interrupti a Syro sententiarum nexus indicia præbet. Velim verba illa legas Ignis, et crux, et bestiæ, quæ paratæ, amputatio membrorum, et sparsio ossium et molitiones totius corporis, tormenta dura diaboli super me veniant, et solum Jesu Christo dignificer. Dolores partus slant super me et amor meus crucifixus, et non est in me ignis in amore aliv. Quomodo hæc ulteriora inter se et cum prioribus cohæreant, non video, neque quid sibi velit illud et, quod Syrus, more raptim excerpentis, præposuit illis verbis: Amor meus crucifixus est. Momenta ex aliis rationibus internis desumpta. Plurima Blondelli, Dallæi aliorumque antiquiorum Ignatii adversariorum, quæ integrum Ignatium impetebant, suam in rem Cureton et Bunsenius adaptarunt. Quæ cum a Pearsonio præclare et uberrime fuerint soluta, non erit operæ pretium, quæ bene jam dicta fuerunt, repetere. Sufficiat igitur benevolum lectorem ad Pearsonium remittere, et aliqua superad dere, quæ opportuna occurrerunt, nonnullaque, quæ ab illis ex suo prolata sunt, solvere. In epistola nostra ad Polycarpum Curetonio videtur repugnare, quod Ignatius in Troade tunc consistens, nuntium de sopita jam Antiochena persecutione accepisse supponatur, nec minus, quod in epistola ad Romanos, cum Smyrnæ ipsam scriberet, jam supponatur audivisse, Romanos suam liberationem procurandam sibi proposuisse. Ad hæc respon dendum lentissime iter suum egisse Ignatium, cum ex Actibus martyrii persecutio nono Trajani anno incœperit, moxque, die 7 Januarii, teste Joanne Malala, ad imperatoris tribunal deductus, ex Actis nonnisi initio decimi anni, die 20 Decembris 107, martyrio functus sit, adeoque fere integro anno a satellitibus hinc inde protractus fuerit, ut a diversarum urbium Christianis pecunias pro alloquendo et deducendo Ignatio extraherent. Acta etiam referunt eum wolův xáµarov Smyrnam appulisse neque brevis est, quam describunt Vindiciæ Ignatian., Prol. xxv. Corp. Ign, p. 286.

col. 615–616page 8 of 12

PG 5:615ulterior via a sanctissimo martyre emensa cui consonat Chrysostomus in sua in S. Ignatium homilia dicens, hostem mentem ipsius opprimere voluisse zal v páxes tā; ôdoū, xai có nhńdei tŵy pep. Hinc spatium temporis sufficientissimum adfuit, ut et Roma et An tiochia nuntios acciperet. Adde, quod in priori casu ad revelationem sibi factam provocet Post hæc Cureton quoad epistolam ad Romanos objicit, eam ex textu Græco Smyrnæ scriptam Atqui ex Actis martyrii Smyrnam primo appulit. Quomodo itaque in hac ipsa epistola, ut in Græco habetur, scribere poterat omnium urbium, quas in itinere atti gerit, Christianos ipsum summa cum charitate suscepisse, imo et illas, quæ a via dista bant, legatos ad ipsum misisse? Verum acta non dicunt, ipsum primo Smyrnam appulisse et nullibi antea. Aliud est quod de hac urbe primo dicant, ipsum eo appulisse, de aliis sileant. Cum enim veteres itinera maritima littora sequentes agerent, nullum dubium esse potest, eum priusquam Smyrnam veniret, plurimas alias urbes navi attigisse. Ex eadem epistola objicitur Ignatium, si textui nostro fides concedatur, dicere, se proxime Romam venturum, cum tamen ex actis certum sit, eum mense Decembri eo per venisse; hæc vero epistola mense Augusti se scriptam confirmet. At si accuratius legatur textus, videbis Ignatium non ita loqui, sed id committere Romanis, ut Syris, qui ipsum Romam præcesserant, nuntiarent, sane postquam litteras suas istas accepissent, ipsum mox venturum, scilicet mox epistolam suam secuturum. Responderi etiam potest ipsum tunc sperasse, se per viam maritimam breviorem ductum iri; postea vero terra per Mace doniam longiori itinere a custodibus fuisse deductum. Denique, hac et in præcedenti obje ctione nullo jure nobis acta martyrii opponunt, cum hæc ipsa epistolam ad Romanos inte gram ex nostra forma contineant, adeoque nisi sibimetipsis contradicere velis, minime textui nostro contraria esse possint Quæ de magnitudine stellæ quæ Magis apparuit, in epistola ad Ephesios celebrata, de prolixitate ejusdem epistole atque alterius libelli promissione, nihilominus in ejus fine facta, de magno fratrum comitatu aliisque ejusmodi non satis cum circumstantiis compo nendis, de nomine copopov (quod tamen Syrus ipse habet), de phrasi illa Paulum! rol Ephesiorum meminisse, objiciuntur, conferas Pearsonium sufficientissime disse rentem Momenta ex auctoritatibus desumpta. Multum in hoc insistunt adversarii, quod textus nostri nullum suppetat vestigium ante Eusebii tempora, cum loca Ignatiana ab Irenæo et Origene non alia allegentur, quam qua in textu Syriaco habentur. Imo Origenem directe nobis adversari, Cureton exinde probare studet, quod in ibro Hepi àpx dicat vocem àpates in libris Christianorum sacris non occurrere. Appellatio àowpárov, hæc verba sunt Origenis, non solum apud multos alios, verum etiam apud nostras scripturas est inusitata et incognita. Si vero quis velit nobis pro ferre ex illo libello, qui Petri Doctrina appellatur, ubi Salvator videtur ad discipulos di cere: Non sum dæmonium incorporeum; primo respondendum est ei, quoniam ille liber inter libros ecclesiasticos non habetur; et ostendendum quia neque Petri est ipsa scriptura, neque alterius cujusquam, qui Spiritu Dei fuerit inspiratus. Atqui, ait Cureton, Ignatius receptus hac ipsa voce utitur et se ut inspiratum gerit Ergo Origenes eum pro authentico scriptore non agnovit vel omnino non novit. Quis vero nescit, aliud esse, inspiratum esse, aliud hinc inde aliqua revelatione divina frui? Origenes Ignatium censuit ex Petri Doctrina desumpsisse illa verba Christi: huic non erat allegandus Ignatius, sed liber, quem pro illorum auctore originali habebat. Ibid., n. 5. Part. 11 Vindic., c. 8-12. Melius tamen verba Illa 700 (Eph. 12) non de laude Ephesiis impertita, sed de orationibus Apostoli exponemus. Est mani testa allusio ad illud Eph. 1, 16: ()6 navoµai suxa Et revera Epistola Pauli ad Ephe sios duas prolixas orationes pro Ephesiis ad Deum directas continet (1, 16-23, et 1, 13-21). Quod et ita interpretatur interpolator his verbis: "U máy Sinyrn. 3. Phil. 7. Addere potuisset Eph. 20, Trall. 8, Polyc. 7.ὡς ἐδηλώθη μοι. Εν πάσῃ ἐπιστολῇ μνημονεύει ὑμῶν ἐν Χριστῷ ριστῶν ὑπὲρ ὑμῶν, μνείαν ὑμῶν ποιούμενος ἐπὶ τῶν προσευχῶν μου. τοτε ἐν ταῖς δεήσεσιν αὐτοῦ μνημονεύει ὑμῶν.

col. 617–618page 9 of 12

PG 5:617DE INTEGRITATE TEXTUS RECEPTI EPP. S. IGNA TII. Neque argumentum a silentio desumptum sustineri poterit; sufficit enim, ut applicentur hic argumenta a Polycarpo et Peregrino Luciani desumpta, quæ egregie a Pearsonio evol vuntur Nam Polycarpus in sua ad Philippenses epistola plures quam tres Ignatii epi stolas supponit. ail, rap áµiv, inéµýape pv. Hæc verba duplicem epistolam ad Polycarpum et suos missam, porro saltem duas alias supponunt. Imo aperte innuunt epistolam ad Smyrnæos, quam pro notha traducunt adversarii. Porro quæ de materia epistolarum a Polycarpo dicuntur; repekr inquam, in Sy riacum textum minus quadrant, qui fere nihil de fide continet. Quæ in suum Peregrinum ab Ignatio transtulit Lucianus plures etiam epistolas supponunt, quam quæ in Syriaco ha bentur ait Conferantur porro loca parallela, quæ ex Polycarpo, Peregrino, Chrysostomo Athana, sio affert Pearsonius; conferatur locus Clementis Alexandrini vel potius Theodoti Valentiniani apud Clementem in Eclogis, quo Ignatium imitatur Conferantur denique, quæ ex Constitutionibus pseudoapostolicis attulit ipse Ritschl ex Ignatio desumpta, plurima reperientur, quæ non nisi ex nostro textu desumi potuerunt. Cum vero tot ac tantæ sint auctoritates, quæ nostrum textum tueantur, nulla omnino est, quæ Syro Curetonii positive faveat ejusque lectionem sequatur. Neque hoc argumen tum a silentio desumptum omnino negativum est. Nam incredibile omnino est, tot sæculis, inter tot Ignatii citationes, nullam plane reperiri, quæ textum ejusmodi proferat qualis in illis collectaneis Syriacis adest; ita ut tota adversarii causa præter rationes quasdam internas omnibus modis nutantes atque incertas plane, innitatur tantummodo auctoritati viri omnino ignoti, de quo ne quidem probari poterit, quod suum textum genuinum Igna tium esse velit et testetur. Quod vero maximi est momenti, ipsi Syri, quos duplicem exsistere Ignatium fugere non potuisset; imo ipsi Monophysitæ, quos noster Ignatius non minus quam sui ævi Docetas jugulat, ipsum agnoscunt, toties sibi objectum nor rejiciunt, imo ut auctoritate ipso utuntur, cum facile fuisset ad breviorem textum, qui paucissima ipsis contraria continet, provo care. Ex codicibus Syriacis ipse Cureton loca extraxit Severi, Antiocheni patriarchæ sæ culi v, qui in allegando Ignatio critice etiam procedit Timothei, patriarchæ Alexan, drini sæculi vi, Joannis cujusdam, monachi, aliorumque; sunt et loca Theodoreti, episcopi Cyri, Ephræmii Antiocheni, Joannis Damasceni ejusque discipuli Antonii, Anastasij Antiocheni, Ibn Zobra, Jacobitæ, Anastasii Sinaitæ aliorumque, qui Monophysitis etiam Ignatium opponunt: omnes textum nostrum repræsentant et nemo contradixit. Habent Syri canonum collectionem, quam ante Nestorianorum ab Ecclesia discessum confectam fuisse oportet, cum apud omnes Orientalium sectas reperiatur. Hujus codicem Mediceum sæculi x vel xi Renaudotius vidit et descripsit ejusdem Cureton codicem alterum, olim Renaudotii, post vero S. Germani de Pratis, adhibuit Hæc vero canonum colle etio effata Ignatii ex epistolis ad Magnesianos, Trallenses, Philadelphenses, Smyrnenses, proindeque textum nostrum exhibet. Denique Ebed-Jesu, Nestorianus, metropolita Sa bensis, qui sæculo XIII exeunte, xiy ineunte floruit, catalogum scriptorum suæ nationis contexens de Ignatio hæc habet: Damasus episcopus Romæ scripsit de re fidei et cano nes, el Ignatius similiter. Sermonem hic esse de epistolis Ignatii, ut Assemanus et Fabricius admittunt, dubitari nequit, siquidem et Damasi opera, quæ cum Ignatianis hic componuntur, epistolæ fuerunt. Hæc vero, quæ dicit Ebed-Jesu in textum Curetonii ($1) Part. 1, c. 2, 3, 4. Part. 11, c. 10, 1). 3. Corp. Ign., p. 213, 245., Perpétuité de la foi, l. 1x, ch. 1, t. III, col, 1163, ed. Migne. Cf. ejusdem Coll. liturg. Orient., ad Liturg. S. Ignatii, t. II, p. 225. ed. Francot 1847, et ad Lit. Joh. Acometi, n. 5, t. II, p. 488, Corpus Ign., p. 197, 232, 342. C. 9. ap. Asseman., Bibl. Orient., t. III, part, 1, p. 16. L. c., p. 17. Bibl. Græca, t. V, p. 4.Τὰς ἐπιστολὰς Ιγνατίου, τὰς πεμφθείσας ἡμῖν ὑπ' αὐτοῦ, καὶ ἄλλας, ὅσας είχομεν χουσι πίστιν καὶ ὑπομονὴν καὶ πᾶσαν οἰκοδομὴν τὴν εἰς τὸν Κύριον ἡμῶν ἀνήκουσαν, 1180, Φασὶ δέ, πάσαι; σχεδον ταῖς ἐνδόξοις πόλεσιν ἐπιστολὰς διαπέμψαι αὐτὸν, διαθήκας τινὰς καὶ παραινέσεις καὶ νόμους.

col. 619–620page 10 of 12

minime quadrant, cujus idipsum proprium est, ut omnia, quæ de fide et disciplina ab Ignatio dicta sunt, exciderit. Syrum illum, qui Ignatium Curetoniarum descripsit, textum excerpsisse, qui a nostro ROR differebat. Si nobis integra versio Syriaca prostaret, quæ in illis, quæ Syrus Curetonii retinuit, in vocabulorum delectu et ordine adamussim consonaret cum ipso, sed et ea exhiberet, quæ ipsi desunt, nemini dubium remaneret, Curetonianum textum non nisi pro excerptis ha bendum, cum moraliter impossibile sit, duos traductores ita concurrere, ut nullatenus differant. Verum ejusmodi versio hucusque detecta non est Nihilo tamen secius idem præstabimus, si fragmentis, quæ ipse Cureton nobis suppedi tat, opportune utamur. Sunt enim plura, quæ ad verbum cum suo Syro consonant, ita ut et verborum ordinem retineant, si levia quædam excipias, quæ non diversitatem versio num, sed codicum tantum ejusdem versionis inducunt. Hæc tamen ipsa nonnulla subjun gunt, quæ Curetonianus non habet. Oportet igitur exstitisse veterem quamdam Ignatii versionem, usu valde tritam, ex qua Syrus Curetonii sua excerpta confecerit. Sunt autem fragmenta hæc ex Syriaca canonum collectione, et ex epistola quidem ad Ephesios, n. 15 (in Corpore Ignatiano, p. 197; cf. p. 32); ex epistola ad Trallenses, n. 5 (ibid., p. 198; cf. p. 56); ex epistola ad Polycarpum, n. 3 (ibid., p. 198; cf. p. 6); ex eadem epistola, n. 6 (ibid., p. 198; cf. p. 12); ex eadem porro, n. 7 (ibid., p. 201; cf. p. 14); et fragmenta epi stolæ ad Romanos ex cod. Brit. Mus. Add. ms. 17,134 et 14,577 et in epistola Joannis Mona chi ad Eutropium et Eusebium (ibid., p. 296, 201, 207; cf. p. 4, 6, 50). Idem plane emergit, si veterem Armeniacam versionem, a. 1783 Constantinopoli typis mandatam, et a Cl. Petermanno ad nostræ quæstionis solutionem adhibitam, cum Syro conferamus. Fines nobis statutos transgrederemur, si singula omnia referremus, quæ vir linguarum Orientalium peritissimus hac de re contulit. Sufficiat igitur de singulis ad eum remittere et generaliori conspectu, quæ ex ipsius laboribus resultant, indicasse. Id autem sexcentis locis ostendit interpretem Armeniacum, a suæ linguæ genio et regulis receden tem, idioma Syriacum imitari, quorum Syriasmorum non minus quam sex classes enume rat; plurima porro sphalmata inveniri, quæ nonnisi ex textu Syriaco male lecto vel intel lecto explicari queant; 'Armenum sæpissime lectiones vel orthographiam Syri sequi, pro indeque absque dubio admittendum, versionem Syriacam mediatam esse ejusque proxi mum fontem Syriacam quamdam translationem fuisse. Porro ostendit, Armenum in plu rimis a cæteris versionibus Syriacis recedere, quæ in fragmentis a Curetonio collectis di versissimæ habentur, et eam sequi quam ille pro veri Ignatii versione edidit, imo cum hac in singulis vocibus reddendis mirum in modum congruere, quod casu fieri potuisse, prorsus negandum est. Quod si quædam sint, licet pauca, in quibus Armenus a Syro ad Græcum recedere videatur, id censet vir doctissimus inde ortum, quod Armeni quidam, qui Græcum etiam textum præ manibus haberent, in suo exemplari ex Græco quædam correxerint vel ad marginem notarint, quæ postea in textum irrepserint. Addas velim, Cl. Petermann præ oculis non habuisse Corpus Ignatianum Curetonii, in quo ex codice 1 variantes multæ adduntur; neque, quod nos præstitimus, fragmenta Syriaca quædam cum Syro Curetonii identica esse vidisse, ex quibus divergentias quasdam Armeni sui ab illd facile exponere atque non nisi ex permutatis quibusdam litteris ortas esse, non solum feli citer conjicere, sed et evincere potuisset Emendato ex pluribus codicibus textu ver Dolendum sane est versionem Syriacam, quam Romæ Ignatius, dictus Mehemet-Allah, pa triarcha Antiochenus, qui, sedente Gregorio XIII, reformationi Kalendarii interfuit, cum aliis suis li bris moriens reliquit, deperditam esse. Usserius jam de hac ipsa audierat (Diss. de epist. Ignatii, c. 4), Assemanus ejus mentionem facit, ita tamen ut vidisse propriis oculis non videatur (Bibl. Orient., tʊm. III, p. 1, p. 17). Nos cum prima vice hanc quæ stionem tractaremus, omnem diligentiam adhibui mus, ut vestigium hujus thesauri inveniretur. Not tamen ad finem optatum pervenire valuimus, cun turbæ civiles omnia impedierint. Neque melius ces sit opera multa, quam adhibuimus, ut vel aliund Ignatium Syriacum integrum compararemus. V. g. Rom. 5, quod mandatum mihi; Rom 6, dolores mortis; Rom. 5, in omnibus sequitu fragmentum, p. 201.

col. 621–622page 11 of 12

PG 5:621DE INTEGRITATE TEXTUS RECEPTI EPP. S. IGNATII. sionis illius communis Syriacæ, ex qua Curetonianus aliique sua decerpserunt, plura adhuc evanescent. Quid, quod ipse Syrus Curetonii se septem nostras epistolas præ oculis habuisse, mani festissime prodat? Inseruit enim epistolæ ad Romanos in fine locum ex epistola nostra ad Trallenses Sane Cureton et Bunsen omnibus viribus nituntur evincere, locum genui num istius commatis in epistola ad Romanos haberi. Verum abrupte omnino adjuncta sunt, post salutationem in fine, absque nexu cum præcedentibus. In epistola vero ad Trallenses, quidquid dixit Vedelius quem duobus ante detectum Syrum annis idipsum vidisse gloriatur Cureton optime cum præcedentibus nectuntur. Cum enim antea Trallenses hortatus esset Ignatius ut episcopo obedirent, uti post ejusmodi monita solet, ex humili tate se excusat, quod alios doceat. In epistola hac ad Trallenses patet etiam cur dicat se scire angelorum ronoberías, quia nempe ex cœlestis hierarchiæ analogia, ut pluries a Patri bus factum, terrestrem, de qua locutus fuerat, tueri poterat. Imo certum est, Syrum Curetonii epistolas nothas novisse iisque usum fuisse, proinde que ejus prototypum Græcum ejusmodi fuisse, qui septem genuinis epistolis non interpo latis epistolas omnino nothas ad Antiochenos, Philippenses, et cæteras adderet, qualis forma in codice Mediceo, Latina versione Usserii, apud Armenum translatorem, apud Joannem Damascenum, Antonium, Ibn Zobra Jacobitam et alios habetur. Nam in epistola ad Poly carpum, verba illa, àv' ¿pov, quæ Syrus addit, quæque ex nuntio Antiochiam mandando successorem Ignatii faciunt, desumpta sunt ex epistola supposititia ad Heronem qui postea Ignatii successor fuit, quemque tunc diaconum fuisse fingit fabricator illius epi stolæ; porro ex epistola ad Antiochenos et ipsa supposita. Neque enire ulla ratio ex cogitari potest, cur hæc noster omisisset, neque potius evolvisset, si revera, uti supponunt, interpolator fuit, cum ad finem illum ejus prætensum episcopalem auctoritatem inculcandi opportuna admodum fuissent. Id denique notandum, Syrum in eo, quod in epistola ad Ephesios mortem Domini ex mysteriorum numero expungit, quæ verisimilior ejus le ctio est, imitatum fuisse epistolam notham ad Philippenses quæ et ipsa mortem Domini omittit. x. Syrum Curetonii revera excerpta tantum ad usum asceticum confecta tradere. Concludamus igitur, tantum abesse, ut Syrus authentiæ et integritati nostri Ignatii obsit, ut nova etiam hac occasione luce auctoritas venerandi istius antiquitatis Christianæ monu menti superfundatur. Objiciendum non est ab adversariis, multa in nostro textu cum Syro collato superabundare deprehendi, quæ apertissime explicationis causa vel ex aliis rationibus facillime detegen dis addita fuerint Nam non negamus nos, in textum Græcum, qui multa adhuc revera emendatione indiget, glossemata quædam irrepsisse, sicuti in omnibus fere textibus fieri assolet. Verum si alias auctoritates conferas, multa ex illis additamentis amanuensibus, non textui nostro ascribenda esse videbis Denique et ipse Syrus plurima expositionis causa addidit N. 4 et 5. In sua Ignatii editione, exercitatione 8, in ep. ad Trall., p. 32. Corp. Ignat., p. 331. N. 8 sqq. Eph. tit.; Tñs 'Aolas; Rom. 4: Kosμixòv Rom. Rom. Rom. Eph. Cons: perro loca ex Scripturis allegata: Rom. 3 ex II Cor. iv, 18; Rom. 6 ex Matth. xv11, 26; Eph. 40 et Polyc. 1: 'Adialeintwę ex 1 Thess. v, 17; Eph. ex Eph. v, Trall. Quot ex 1 Cor. 111, 1. Ita desunt loci ex Scripturis allegati Rom. 111, 6, Eph. 1; verba interpolata Rom v, 7, in La tina versione Usseriana. Apud interpolatorem, quem dicunt B, quem et nos pro tali habemus, qui vero ubi non falsavit, sæpe puriorem textum quam codex Mediceus præsefert, multa ex his desunt. In Timothei Alexandrini fraginento deest Rom. vi locus ex Matthæo. Trall. n. Rom. Rom. tit. μóvεUTOS; Rom. Rom. 2 Ev wỹ, tw Kupių hy; Polyc. 1: M6 Epl. de particu lis multis ne loquamur.ἡ μάταιον; 5: ᾿Ανατομαί, διαιρέσεις; 7: Αρτον οὐράνιον, ἄρτον ζωῆς; 9: Οὐχ ὡς παροδεύοντα; 19: Εἰς καινότητα ἀϊδίου 1: Υπὲρ ὑμῶν ἑαυτὸν ἀνενεγκόντος Θεῷ προσ φορὰν καὶ θυσίαν 7; 5: Νηπίοις 4: Τοιαῦτα; 5: Φυλάττομαι γάρ; 10: Τοῦ Θεοῦ ἡμῶν;: Αξιομνη 1: Νῦν, ἰέναι, διὰ τοῦ παθεῖν; νον, Θεόν; 10: Μᾶλλον, γίνεσθε;

col. 623–624page 12 of 12

DE INTEGRITATE TEXTUS RECEPTI EPP. S. IGNATII. Insistit Bunsen epilogo, qui in codice ß in fine epistolarum habetur: Finitæ sunt epi stolæ tres Ignatii episcopi et martyris; illam vocem epistolæ esse in statu emphatico, qui articuli vicem apud Syros tenet. Verum Petermannus notavit statum emphaticum nonnun quam etiam indefinitum sensum habere. Porro notum est, numeros cardinales ordinalium locum apud Semitas sæpissime tenere. Dici etiam potest, amanuensem determinate lo qui, sed tres illas epistolas significare voluisse, quas lectori offerre excerptas proposuerat. Denique tota res auctoritate amanuensis unius obscuri atque forsan ignorantis nititur. Si quis denique ægre sibi in mentem inducat, textum Ignatii decurtatum fuisse: alterum ejusmodi exemplum adest, atque, quod evidentius est, in ipsis Ignatii epistolis con sistens. Habemus enim apud Simeonem Metaphrasten epistolam ad Romanos narrationi martyrii insertam, quam se in redditurum pollicetur, in qua tamen et hic plura de sunt et alia quidem quam apud Syrum. Non erat proinde insuetus modus iste excer pendi. Quoad finem vero, quem Syrus ille sibi proposuerat, cum Ignatii epistolas ita excerpsit, non videtur ad tuenda propria dogmata factum fuisse, cum, ut ostendimus, in doctrina cum nostro plane consentiat. Monophysita, ut supposuit Wordsworth, non erat, cum in epistola ad Polycarpum insigne effatum reliquerit, quod Monophysiticum dogma de struit. Præ cæteris itaque admittenda illa hypothesis, quæ Syrum quemdam ad usum asce ticum illas epistolas descripsisse suspicatur, quæ plures ejusmodi materias retinebant, omissis iis, quæ scopo suo non inserviebant. Quæ hypothesis et eo commendatur, quod ejusdem generis sint alia opuscula, quæ in collectaneis habentur, in quibus Ignatius Sy riacus detectus est.

Continue reading PG 5: Epistolae genuinae →≣ entire volume

← prev work Index next work →

Notebook