Præfatio Inter ea quæ Joannis Chrysostomi tempore acciderunt, nihil memorabilius illa Antio chenorum seditione, qua, dejectis Theodosii Imperatoris et Flacillæ ejus uxoris statuis, iisdemque per urbem raptatis, Theodosium ita exacerbarunt, ut de urbe delenda sit cogi tatum. Hæc fuit Chrysostomo nostro ad concionandi facultatem exercendam ampla mate ries. Antiochenis quippe inter spem et metum fluctuantibus, dum repentini casus novam inexspectatamque quotidie vel sperandi, vel timendi causam offerrent, imparatus fere semper Chrysostomus, prout res sese dabant, stylum vertere coactus, ex tempore illas admiratione certe dignas homilias pronuntiabat: modo ut in calamitate versantem populum consolaretur; modo ut fractos periculi magnitudine animos confirmaret; tum præcipue ut occasione imminentium malorum Antiochenos ad vitia corrigenda, eluendaque crimina, quæ tantam Dei iram accenderant, monitorum frequentia deduceret: qui certe conatus Chrysostomo cessit ex voto, ut ille alicubi fatetur. Tantæ vero seditionis causa fuit, teste Zosimo, nimia tributorum, quæ quotidie nova excogitabantur, exactio, sive pro celebritate quinti initi ab Arcadio anni, ex quo Augustus promulgatus fuerat, et decimi anni Theodosii Imperatoris qui anno 388 incipiebat, sive pro apparatu belli contra Maximum tyrannum, sive pro ambabus aliisque etiam publicis ne cessitatibus. Tributi onere perculsi Antiocheni cives Præfectum adeunt, ii scilicet qui urba nioris notæ erant, et lacrymantes vectigal indictum nimium queruntur: Dei opem implo rant. Deindeque circumforaneorum et exterorum hominum ex infima plebe turba, commotis animis, in facinora erumpunt primo in publico balneo omnia sus deque ponunt; hinc Præfecti domum adeunt, cancellos jannasque invadunt; vixque coerciti alio furorem con vertunt, depictasque Imperatorum tabellas lapidibus impetunt, fœdant et labefactant; ipsos que Augustos maledictis et conviciis onerant: demum Imperatoris Theodosii Flacillæque ejus uxoris jam defunctæ statuas dejiciunt, et per vicos urbis raptant; jamque plura inferre damna cœperant, cum immissa a Præfecto sagittariorum manu coerciti sunt. Sic exstincta seditione, furori timor successit, atque imminentis pœnæ exspectatio onerosi impositi ve ctigalis oblivionem induxit. Quid inde sit consequutum infra narrabitur in recensione Ho miliarum. Jam de anno seditionis, quo hæ sunt habitæ homiliæ, aliquid dicendum. Missa Sozomeni et Theodoreti narratione, ex quibus post bellum contra Maximum hæc seditio et conciones secundum illam habitæ statuendæ essent: ex notis temporis longe cer tioribus, ante bellum contra Maximum hæc accidisse jam probarunt viri docti et pluribus asseruit Tillemontius in nota 27 ad Vitam Theodosii Imperatoris. Validissimum porro adver sus priorem illam sententiam eruitur argumentum ex ipsis Chrysostomi verbis, qui homilia decima sexta, numero 2, testificatur hunc annum secundum esse ex quo concionari cœperat cœpit autem cum primum presbyter ordinatus fuit anno vertente 385, vel ineunte 386. Quamob rem vel in annum 388 hæ conciones conferendæ sunt, aut potius in 387. Pro priore sen tentia stat Baronius, et post eum Petavius et Henricus Valesius, qui ideo in annum 388 eas conjiciunt, quia illo anno incipiebat decimus imperii Theodosii, ad cujus celebritatem in duclum fuit tributum supra memoratum: quod autem ex Libanio affertur ad illam tuen dam sententiam, intricatum omnino est, et ad utramvis sententiam potest detorqueri. Cer tiorem porro his omnibus notam eruimus ex eo, quod Theodosius Imperator certissime Constantinopoli esset per hiemem et Quadragesimam anni 387, quo etiam anno seditionem contigisse oportet: nam tempore seditionis etiam Constantinopoli certissime degebat; contra autem anno sequenti hac ipsa tempestate Thessalonica Imperator versabatur. Quod vero contra affertur ex celebratione anni decimi Theodosii, qui anno 388 incipiebat, illud, in quam, nihili est, cum certum sit ex Fastis Idatii et Marcellini, ipsum anni decimi Imperii sui celebritatem uno anno prævenisse, ut cum filio suo Arcadio, qui annum quintum Imperii in 387 inibat, una decimum celebraret, quemadmodum et Maximianus Herculius, cum annum decimum octavum tantum Imperii ageret, una cam Diccletiano, qui vigesi mum agebat, vigesimum celebravit. De hac re autem pluribus in Vita sancti Joannis Chry– sostomi. i Alia vero non minor oboritur difficultas, de qua jam in Monito ad homilias contra Ju