assenhuc pium Christianorum corpus deesse ratus, persecutionemque, nisi dæmonum cultum cum omnibus gentibus amplecterentur, minatus, omnes religiose viventes aut sacrificare aut mori cogebat. Tuna vero pro Antiochena Ecclesia pertimescens generosus Christi miles, sponte ductus est ad Trajanum, qui eo tempore Antiochiae quidem morabatur, sed contra Armeniam et Parthos ire festinabat. Ut vero in conspectu Trajani imperatoris stetit Quis es, inquit, o cacodæmon, qui nostra mandata transgredi eniteris, simulque aliis suades, us male pereant?, Ignatius respondit: e Nemo Theophorum vocet cacodæmonem; abscesserunt enim dæmonia a servis Dei. Sin vero, quia iis infestus sum, me etiam malum in damonas vocas, tior. Cum enim habeam Christum cœlestem regem, insidias illorum dissolvo.» Al Trajanus: c Quis At est, ait, Theophorus?, Ignatius respondit: 4 Is, qui habet Christum in pectore. Tum Trajanus: c Αnnon videmur tibi, inquit, et nos in animo gestare deos nostros, quibus adversus hostes adjutoribus utimur?, Ignatius respondit: Damnonia gentium errans vocas deos; est enim unus Deus, qui cœlum et terram et mare, et omnia quæ sunt in iis, fecit; et unus Christus Jesus, Filius Dei unigenitus, cujus regno utinam fruar!» Trajanus dixit: lllum dicis, qui sub Pontio Pilato crucifixus est? Ignatius respondit: «Eum, qui in crucem sustulit peccatum meum cum ejus inventore, et omnem errorem dæmoniacum omnemque malitiam damnans subjecit pedibus eorum, qui ipsum in corde gerunt.» Trajanus: Ergo, ait, geris in te crucifixum?» Ignatius respondit: Imo; scriptum enim est: Habilabo et ambulabo inter eos 8.» Trajanus sententiam tulit: ‹ Ignatium, qui in se ipso circumferre crucifixum contendit, jussimus in vincula a militibus conjectum abduci Romam magnam, ut sit pastus ferarum ad delectationem populi. Senten tiam hanc cum sanctus martyr audisset, præ gaudio exclamavit: «Gratias tibi ago, Domine, quia me perfecta erga te charitate honorare dignatus es, qui me cum apostolo tuo Paulo in ferrea vincula conjeceris.» Hæc cum dixisset, et hilari animo vincula suscepisset, cumque prius orasset pro Ecclesia, et eam cum lacrymis Domino commendasset, instar arietis insignis, qui egregium gregem ducit, ferina et militari acerbitate correptus est, abducen. dus Romam ad pastum cruentarum ferarum. reportata datus, ad subjectionem omnium sibi 3 Levit. xxvi, 12; II Cor. VI, 16. auno quarto. Grabius corrigit i. e. a. ante in ms. male additumn assumentum est, quod neuter vetus int. Latinus in codice suo legebat. Jac. Ignatius sponte se contulit ad Trajanum, ut eum placaret expositione doctrinæ Christianæ, aut, si minus eum placare posset, totam iram ejus ipse exciperet, Ecclesiamque Antiochenam sic metu liDeraret. CLER. Melius SMITH. abundat. SMITH Cfr. Ign. ad Rom. c. 6.

iuventa, per Adriaticum mare navigavit, inde rhenum ingressus, insulas et civitates transiit, pus gaudens urgentibus parebat. ostensisque sancto viro Puteolis, ipse quidem egredi cupiebat, cum vellet per vestigia Pauli apostoli incedere. Cum vero irruens ventus vehementior id non pateretur, nave a puppi impulsa, beatam predicavit charitatem fratrum illius loci, et sic præternavigavit. Igitur uno die et nocte eadem secundis ventis usi abducebamur, nos quidem inviti, gemnentes ob separationem fusti illius a nobis mox futuram. At ei ex voto res contingebat, festinanti e mundo discedere ut ad dilectum Dominum perveniret. Quare cum navigando pervenisset in portus Romanorum, finisque immundi spectaculi iumineret, milites tarditatem ægre ferebant; at episcoVI. Ignatius Romæ a bestiis devoratur. * Act. xxvm, 13,14. 34 Prov. x, 24. Hodie Il Porto prope Ostiam. Ita monente Smithio restituit Jacobsonus e codice Parisiensi pro vulgata lectione Sc. in Epistola sua ad Romanos Sic loquitur Martyrii scriptor, quia ante aliquot menses sententiam pronuntiarat Trajanus. CLER. Sc. ante Kalendas Januarias, ut ex cap. 7 apparet Illinc ergo abierunt ab eo, qui dicitur Portus (jam vero sparsa erat sancti martyris fama); obviamus fratribus metu et gaudio repletis, gau.lentibus quiden, quod congressu Theophori Deus ipsos esset dignatus, timentibus autem, quod talis vir ad mortem duceretur. Quosdam etiam monuit, ut quiescerent, qui fervebant aiebantque, se populum esse ɛedaturos, ne virum justum ad necem quæreret. Qui cum confestim rem spiritu cognovisset et unines salutasset, et ab iis verum amorem pluribus verbis, quam in epistola, petiisset, iisque persuasisset, ne sibi inviderent ad Dominum festinanti, nunc, postquam cuncti fratres genua flexissent, ipseque Filium Dei pro Ecclesiis et pro cessatione persecutionis et pro mortuo fratrum inter se amore precatus esset, abductus est confestim in amphi theatrum. Dein illico in id immissus ex mandato Caesaris pridem dato, tine spectaculorum imnimente (erat enim solemnis, ut putabant, dies, qui dicitur Romana lingua tertius decimus, quo studiose convenerant), sic crudelibus feris juxta templum est objectus, ut illico sancti martyris Ignatii impleretur desiderium, prout scriptum est: Desiderium justi est acceptum; ut nempe nulli fratrum gravis fieret ob suarum reliquiarum collectionem, quemadmodum prius in epistola optaverat, suam consummationem fieri. Sotæ enim duriores sanctarum ejus reliquiarum partes relictæ, et Antiochiam ablatæ sunt, atque in linteo depositæ, ut thesaurus Die illo celebrabantur binis dicbus Sigillaria, adjecta Saturnalibus. Erat amphitheatrum aut Jovi Latiari, aut Stygio, et Dianæ sacrum; quamobrem mirum non ast, hic templi mentionem fieri. CLER. Vetus interpres non legit habet eunt: ab impiis, fortasse legens: sive SMITH. Vide Ign. ad Rom. c. 4.

S. IGNATHI inæsti mabilis, ob martyris gratiam sancta Eccle siæ relicta. VII. Ignatius mortuus apparel dormientibus. Contigerunt vero hæc a. d. xin Kalendas Januarias, hoc est, Decembris vigesima, consulibus apud Romanos iterum Sura et Senecione. Horum nos ipsi spectatores facti, cum in lacrymis totam noctem exegissemus, et genibus flexis multaque oratione Dominum, ut nos infirmos de iis, quæ facta fuerant, certos faceret, essemus precati, ac paululum obdormissemus; alii statim astantem eum nosque complectentem vidimus, alii rursus pro nobis orantem beatum Ignatium conspeximus, alii vero sudore stillantem, tanquam a multo labore advenientem, atque astantem Domino. Cum ergo multo cum gaudio ista vidissemus, et somniorum visa contulissemus, Deum datorem bonorum laudavimus, sanctum virum beatum prædicavimus, vobis et diem et tempus significavimus, ut tempore martyrii ejus convenientes communionem nostram testificemur cum athleta et generoso martyre Christi, qui conculcavit diabolum, et desiderii sui, ex amore Christi profecti, cursum explevit, in Christo Jesu, Domino nostro, per quem et cum quo Patri sit gloria et potentia cum Spiritu sancto, in sæcula. Amen. MARTYRIUM SANCTI IGNATII EPISCOPI ANTIOCHIE SYRIE 'Ex vetere Interpretatione, in membranis Cottonianis reperta, atque a Jacobo Usserio primum edita. (GALLAND., Vet. Patr. Biblioth., I, 299, Venetiis 1765, in-fol.) CAPUT 1. Cum Trajanus Romanorum suscepit imperium, Ignatius discipulus sancti Joannis apostoli.et evangelista, vir in omnibus apostolicus, suscepit Ecclesiam Antiochenorum gubernandam; quæ olim a tempestatibus et persecutionibus agitabatur. Tanquam bonus gubernator, omnes infestationes suis orationibus repellebat et jejuniis, atque assidua doctrina et labore spirituali incumbentem tempestatem sua virtute avertebat; timens ne aliquem Reliquias S. Ignatii ab urbe Roma relatas omnes ex ordine civitates susceperunt et bumeris gestaverunt. Præterea Chrysostomi adhuc temporibus reliquiæ S. Ignatii magnopere Antiochiæ colebantur. Cfr. Chrysost. orat. in S. Ignat. c. 5, Opp. t. II. p. 660, ed. Montf. I. e. cum ambo conjuncti unacum secundo consules essent. Primo illi unacum consules erant anuo Christi 102, et quidem Senecio III, Sura II. pusillanimum aut infirmum amitteret. Denique lrtabatur de Ecclesiæ immobilitate, cum quiesceret paululum a persecutione. Considerabat etiam apud semetipsum, quod nunquam posset ad dilectiones Dei in plenum pertingere, neque perfectum ordinem doctrinæ obtinere, nisi per martyrii factam coulessionem Domino appropinquaret. Unde paucis an nis permanens in Ecclesia, lucerna deifica, singulorum corda illuminare per Scripturarum expositionem precibus assiduis meruit. Secunda vice ii juncti munere fungebantur anno Christi 107, et quidem Senecio IV, Sura III. Videatur Pagi Critica ad ann. 102 et 107. I. e. ut nos certiores faceret, num Ignati martyrium Deo esset acceptum. CLER. I. e. ut sancti martyris celebr mus. Ea Chrysostomi adhuc temporibus esse cele prata, ex sermone ejus in S. Ignatium perspicimus. Vide Chrysost. Opp. ed. Montf. t. II, p. 600 sqq.

cum apostolo tuo Paulo ferreis vinculis alligari. › Hoc dicens, et cum lætitia suscipiens vincula, et orans primo pro Ecclesia, et eam cum lacrymis commendans Domino; sicut aries magnus boni gregis dux, a ferocissimis militibus ducebatur, cru delissimis manibus, Romam bestiis ad comestionem. Tollentes igitur beatum Ignatium, pervenit ad Seleuciam; unde et navigare habuerunt. Et respi ciens sanctus Ignatius post multum laborem ad Smyrnæorum civitatem, cum multo gaudio descen deus de navi, festinabat sanctum Polycarpum epi scopum Smyrnæorum coadjutorem suum videre. Fuerunt autem ambo discipuli Joannis apostoli. Quem sibi adductum beatus Polycarpus videns, et spiritualiter ei communicans, et vinculis ejus coex sultans, rogat eum ire ad propositum suum. Magis autem communiter omnis Ecclesia rogat eum per sanctum episcopum Polycarpum, et per sanctos presbyteros et diaconos. Sed et omnes Ecclesiæ Asiæ festinabant ad eum, ut participarentur de spirituali ejus benedictione. Maxime autem et san clum Polycarpum hortabantur, ut eum animaret, quo consummatus a bestiis, invisibilis mundo ef fectus, præsentaretur obtutibus Christi. Postea vero cum nono anno regni sui Trajanus remeasset de victoria Scytharum et Dacum et di versarum gentium; et putaret quod posset suum imperium amittere, nisi Christianorum piissimum cultum ad idololatriam inclinaret; omnes Dei culto res aut sacrificare, aut certe mori compellebat. Tunc timens pro Ecclesia Antiochenorum fortissi mus Christi miles Ignatius, ultro perrexit ad Tra jaaum, transeuntem illo tempore per Antiochiam, et festinantem ad Armeniam et Parthos. Cumque in faciem regis Trajani astitisset, Trajanus dixit ‹ Quis es tu, cacodæmon, qui nostra præcepta fe stinas transgredi, et aliis persuades ut male per eant? Ignatius dixit: Nemo Theophorum ca codæmonem vocat; longe enim a servis Dei rece dunt dæmones. Scio quidem quia molestus eis sum; propterea me male cacodæmonern vocasti. Confi teor enim me Christum regem habere; et dissolvo illorum consilia.» Trajanus dixit: • Et quis est Theophorus? Ignatius dixit: ‹ Qui Christum ha bet in pectore. › Trajanus dixit: «Et nos non tibi videmur habere deos in pectore, quos habemus auxiliatores contra hostes?, Ignatius dixit: ‹ Et dæmonia gentium deos existimans, erras. Unus est enim Deus, qui fecit cœlum et terram, mare et om nia quæ in eis sunt: et unus unigenitus Jesus Christus Filius ejus, cujus amicitiam acquisivi. › Trajanus dixit: Crucifixum dicis a Pontio Pi lato?, Ignatius dixit: «Illum qui crucifixit pec- pinquavit. Adductus autem Neapolim, per Philippe catum, et inventorem ejus; et qui non justificat idolorum servitorem, sed qui in corde suo hoc sa pit. Trajanus dixit: Tu ergo in teipso Chri stum gestas? › Ignatius dixit: «Utique. Scriptum est enim Habitabo in eis, et inambulabo. › Traja nus dixit: ‹ Ignatiam censui, dicentem in seipso coutinere crucifixum, vinctum a militibus perduci ad magnam urbem Romam, escam bestiis pro avo catione populi. › Hanc sententiam audiens sanctus martyr Ignatius, cum gaudio exsultavit, dicens Gratias tibi ago, Domine, quoniam me perfecte homorasti in tua dilectione, et dignum me fecisti Integrum caput 4, cum parte proxime se quentis, abest a ms. Cottoniano; quæ quidem e tertio Ignatianarum epistolarum collectore Usserius supplevit. Leg. Tyrrhenicum. › Alter vetus interpres: • Ostensis sancto Pocio is, ubi legenduin Puteolis. Hic autem Cottonianus interpres • Pontiolum episcopum › fabricavit, quem et sancto Ignatio obviam exiisse finxit, Græcorum quæ vertebat Actorum minus recte percepta sententia. USSER. Exactior quidem alius vetus interpres. Reliqua horum Actorum similiter præsti tissem, nisi interpretis obstitisset axptola, qui in Et exinde proficiscens, Troja appro sios transiit Macedoniam pedibus, et Epirum quæ est juxta Epidamnium secus mare; atque exinde navim conscendens, navigavit per Adriaticumn pela gus. Et cum inde ascenderet ad Tyranicum ostensum est sancto Pontiolo episcopo, quod ipse transiturus esset. Et obviam ei exiens, festina bat sequi ejus vestigia tanquam apostoli Pauli. Et non potuit sequi, spiritu navis proræ incumbente. Et Ignatius, beatiticans in eo loco fratrem suum in dilectione ita navigavit. Denique una die et ea nocte prosperis ventis usi, pervenerunt ad ur bem Romam rebus postquam Romam attigisset Ignatius expo nendis, posthabita eorum qui agoni martyris præ sentes adfuisse se dixerunt narratione, recentiorem biographum sequi magis voluit; qui poetica plane fide longos sermones inter imperatorem et Ignatium ibidem intercessisse, et varia tormentorum genera, aute extremum supplicium, pertulisse martyrem commentus est; cum cruciatuum illorum neque an tiquiora Acta, neque ipse Metaphrastes mentionem ullam fecerit; et post Parthicam expeditionem Tra janum nunquam Romam rediisse, ideoque rebus istis interesse omnino non potuisse, Roinana nos doceat historia. USSERIUS, in præfat.

TRAJANI IMP Tiberiani, Palæstina Primæ præsidis, ad Trajanum imperatorem. de Christianis Relatio Imperatori invictissimo, Cæsari divinissimo, Trajano. Defatigatus sum puniendo et neci tradendo GaJilæos (qui nobis veniunt sub nomine Christianorum) secundum vestra mandata. Illi vero non cessant ad cædem sese patefacere. Et licet tam adhortationibus, quam minis, multum laboraverim, ut doginatis illius esse se professores indicare mihi non auderent; persecutionem tamen passi, non quiescunt. Quæ igitur imperio vestro visa fuerint, edicere mihi dignetur majestas vestra. versan. Hunc itaque errorem vetus Latinus ipsius interpres in sua versione corrigendum putavit; licet eum Metaphrastes (qui hunc tantum auctorem, non Eusebium, ob oculos habuit) retinuerit, et quibusdam, more suo, additis locupletaverit. Εt Latini quidem interpretis versio ita sese habet Venerunt Trajano scripta a Plinio Secundo duce, permoto super multitudine quæ facta fuerat martyrum pro fide interemptorum; in quibus omning nihil sceleris deprehenderetur admissum, aut aliquid contrarium legibus gestum; praeter hoc solum, quod ante lucem surgentes causa Dei Christi hymnos canebant. Adulteria vero, vel cætera hujusmodi crimina, abominabantur; et omnia agebant legibus convenientia. Trajanus vero, bis auditis, pœnitens de iis quæ in beatum et sanctum Ignatium ingesserat (erat enim propugnator cæterorum martyCrum), tale decretum proposuit: ut Christianorum quidem gens non inquireretur; si quis tamen incideret, puniretur. > Cum Troadem pervenisset Ignatius, Ecclesiæ suæ Antiochenæ pacem fuisse redditam intellexit quod hujus Tiberiani Relationis occasione comigisse, ex Joanne Malela Antiocheno et Suida, nota in Epistolam ad Philadelphenos indicavimus. Suidæ de Trajano verba hæc sunt «Hic aliquas suppliciorum inducias Christianis concessit. Qui enim illis temporibus magistratus a Komanis redimebant, ad captandam gratiam imperatorum qui tunc vivebant, varia supplicia Christianium fligebant. Quamobrem etiam Tiberianus, qui prima Palæstinorum genti præerat, ad eum retulit, se in posterum Christianis occidendis imparem fore, quod illi ultro ad supplicia seipsos offerrent. Quare Trajanus omnibus imperio suo subjectis simul interdixit, ne suppliciis eos afficerent. Quam tamen indulgentiam ita universalem non fuisse, sed ad Palastinam, Syriam, et eas Orientis partes, in quibus tunc agebat imperator, magis spectavisse; vel ex deprecatione illa Ignatii, in amphitheatrum jam producendi, pro persecutionis quietatione, cujus in Actis martyrii ipsius fit mentio, promptum fuerit colligere. UssER. Ignatii martyrio, in Eusebii Chronico, Relationis hujus commemoratio statim subjungitur; eamque tum factam, ineditus Actorum ipsius scriptor ita enarrat: (pro Quam narrationem cum ille ex Ecclesiastica Eusebii historia (lib. 11, ) mutuatus fuerit (ut ipsa verba inde transcripta evincunt), mirum profecto est, decretum imperatorium, quod ex Tertulliano recte ille propesuerat in sententiam plane contrariam ab incerto isto biographo ita fuisse perMetaphrastes vero, tacito Plinii nomine (fortasse quod depravatum in Actis illis reperisset) ita rem totam proposuit «Imperator Trajanus cum de divino Ignatio postea didicisset, et quam fortiter peregisset certamen martyrii, et quel, ut ipsc tulerat sententiam, a bestiis fuisset devoratus, et multa etiam audivisset de Christianis qui erant in regione, quod scilicet, nihil præter leges facerent, neque rem ullam agerent impiain; sel diluculo surgentes et Christum adorarent tanquam Dei Filium, et omnem exercerent abstinentiam in cibo et in potu, et nihil tangerent ex iis quæ les prohiberet; cum ille, inquam, hæc audisset, ductus est pœnitentia eorum quæ facta fuerant; et dicitur tale decretum proposuisse: ut gens quidem Christianorum exquireretur, et omnibus esset cognita inventi autem non interficerentur; sed neque magistratus gererent, neque susciperent ullanı reipublicæ administrationem. Sic non vita solum Ignatii, sed

S. POLYCARPUS MARTYR. Tertulliani de hoc Trajani Rescripto sententia. Plinius Secundus, cum provinciam regeret, dam- quirendos ut innocentes, et mandat pain natis quibusdam Christianis, quibusdam gradu pulsis, ipsa tamen multitudine perturbatus, quid de cætero ageret consuluit tunc Trajanum imperatorem allegans, præter obstinationem non sacrificandi, nihil aliud se de sacramentis eorum comperisse, quam coetus antelucanos ad canendam Christo, ut Deo, et ad confoederandum disciplinam, homicidium, adulterium, fraudem, perfidiam et cætera scelera prohibentes. Tunc Trajanus rescripsit, hoc genus inquirendos quidem non esse; oblatos vero puniri oportere. O sententiam necessitate confusam! Negat inut nocentes. Parcit et sævit: dissimulat et in advertit. Quid temetipsum censura circumveni! Si damnas, cur non et inquiris? Si non inquiri, cur non et absolvis? Latronibus vestigandis për mversas provincias militaris statio sortitur: in res majestatis et publicos hostes omnis homo miles s ad socios, ad conscios usque inquisitio extenditur. Solum Christianum inquiri non licet, offerri lios. quasi aliud actura esset inquisitiu, quam oblačin Damnatis ergo oblatum, quem nemo voluit requi situm; qui, puto, jam non ideo meruit pœnam, nocens est: sed quia, non requirendus, inventas. S. POLYCARPUS MARTYR SMYRNÆORUM EPISCOPUS PROLEGOMENA (HEFELE, Patrum apostolicorum Opera, ed. 3, Tubingæ 1847, in-8°.) DE EPISTOLA S. POLYCARPI. I. De patria, genere, loco ac tempore nativitatis S. Polycarpi nihil compertum habemus. Quæ autem poμévos. Ejus tamen Ecclesiæ episcopatum de apostolici hujus viri vita ad nos pervenerunt, ea Gallandius bene congessit Ab apostolis eum edoctum, et cum multis, qui Dominum viderant, familiariter versatum esse testatur Irenæus ejus discipulus, his verbis Xpiotòv Ewpaxboty. Deinceps Smyrnæorum episcopum ab ipsis familiaribus ac ministris Domini constitutum, post Irenæum 1. c. tradit Eusebius sic scribens Bibl. vet. PP., t. I, Proleg., p. LXIII sq. Adv. hær. 1, 3. Apud Euseb. H, E., 1v 14. H. E., 1, 36. Joanne apostolo ipsum accepisse, prodit Tertulia nus Edant ergo, inquit, origines Ecclesier suarum; evolvant ordinem episcoporum suorum, per successiones ab initio decurrentem, ut primusill episcopus aliquem ex apostolis vel apostolicis riri qui tamen cum apostolis perseveraverint, auctorem et antecessorem... sicut "Smyrnæorum El clesia Polycarpum ab Joanne collocatum refert. Ne Joan que aliter sane Hieronymus: Polycarpus, nis apostoli discipulus, et ab eo Smyrne episcopa ordinatus. De præscript., c. 32. Catal. script, eccl., c. 17. habuer

S. POLYCARPUS MARTYR. alienam videri, ut Moynius de ea sic aperte pro nuntiet: Nunquam potui pedibus nec animo ire is sententiam celeberrimi Dallæi, qui hanc Polyceri epistolam tam celebrem, ac ubique terrarum ita dicatam, suspectam reddere conatus est.... enim video quomodo opus tantum, omnibus ita notan, vel minimam de se possit excitare suspicionem. Nulum quippe exstat opus cujus certiora animadvertentur veritatis argumenta, quam epistola ad Philipperses; ac si de illa dubitare liceret, nullum esset antiquitatis monumentum cujus fides etiam incerte u dubia non labasceret. › stri discipulus, qui in agnoscendis vel designandis suis ipsis sodalibus, ejusdem sectæ viris¸ a mere ita magistri sui epistolis falli non poterat. Is enim de hac Polycarpi epistola hæc memoriæ tradidit Súvavtai pabɛiv.... Irenæi sententiæ subscripsit Eusebius. Ac ne quis, de qua Polycarpi epistola loquatur, ullam unquam litem movere posset, ille plures ex eadem epistola locos, qui in ea etiam nunc reperiuntur, fideliter transcripsit. Sic autem ille (epistolarum S. Ignatii) (Sequuntur verba Polycarpi ex cap. 9 et 13). Et in alio libro Eusebius '0 μév tot Пolúxapos tv (e. g. c. 10). Eusebio accedit Hieronymus, qui eidem epistolæ suum quoque dedit testimonium Polycarpus, Joannis apostoli discipulus, et ab eo Smyrnæ episcopus ordinatus; totius Asiæ princeps fuit, etc. Scripsit ad Philippenses valde utilem epistolam, quæ usque hodie in Asiæ conventu legitur. Ex quibus Ilieronymi verbis discimus, non solum ab illo hanc epistolam Polycarpo ascribi, sed eam insuper, summa cura in ecclesiis asservatam, ibi maximo fuisse in pretio. ‹ His autem tribus locupletissimis testibus innumerabiles alios, si quid opus esset, adjungere posseinus, Photium, Maximum, Theodoretum cæteros que omnes, qui de hac Polycarpi epistola aliquid deinceps scriptis maudaverunt. Sed cum illorum quos jam citavimus, diligentia et fide nulla major desiderari queat, inutili aliorum nominatim appellandorum opera lubenter supersedemus. IV. Jam de integritate dicendum. Dallæus, totam epistolam rejicere se posse non speraret, Eltimam certe ejus partem Polycarpo suppositam contendit, assentiente Moynio. Sed a) Jam Eusebius (Hist. eccl. 111, 36) posteriorem hanc epistolæ partem citat, atque ex ea (c. 13), ut ex præcedentibus, quædam Polycarpi verta transcripsit. b) Eusebius ut bene Pearsonius docet (23-24), nee falli, nec fallere potuit. Erat enim tota epistola omnibus exposita; erat in Ecclesiis Asiaticis tune temporis, cum scriberet Eusebius, publice lecta; norat eam Hieronymus, cujus versioni, nisi alūžis occupatus, incubuisset, et tamen Eusebiana nunquam recusavit. De illa igitur particula quam esscripsit Eusebius, dubitari non potest, nisi etiam de tota epistola simul absque ulla ratione dubitemus. Quæ Dallæus ex epistola ipsa contra integritatem profert, nullius momenti esse, facile perspicies. a) Decentissimam epistolæ clausulam c. 12 inveniri, reliqua igitur postea adjecta esse, contendit vir criticus. Sed clausulis ejusmodi ante finem totius epistolæ S. Paulus quoque et Clemens Romanus usi sunt; cfr. ad Rom. xx, 33; ad Ephes. 111, 21; I Clem. ad Cor. capp. 20, 38, 45, 50, 58 ‹ Constat itaque, hanc epistolam non alium quam Polycarpum habuisse auctorem. Mirandus ergo Dallæus, qui omnes ingenii sui vires eo intendit, ut aliquam hujusce epistolæ, quam falsis opinionibus suis non favere sentiebat, dubitationem, vel saltem suspicionem quocunque tandem modo injiciat. Nullo enim alio ad id probandum nititur firmamento, tile hoc argumentum. Si enim verba illa e. 15, quam Stichometria, quæ in calce Chronographiæ Nicephori Constantinopolitani adjecta est. Hoc autem fragmentum a Nicephoro nequaquam scriptum fuisse, eique perperam a Dallæo ascribi, invictis rationum momentis docuerunt Nourrius et Pearsonius b) Impostor, si Dallæum audias, ita loquitur, ut Ignatium, quo tempore hæc scripta sunt, adbuc superesse significet. De ipso, inquit c. 13, Ignatio, et de his, qui cum eo sunt, quod certius agnoveritis, | significate. Prioris autem partis auctor (c. 9) aper- | tissime affirmat, Ignatium jam fuisse mortuum. Fa- | Præterea Nourrius adjicit, opinionem Dallai Adv. hær. in, 3. Apud Eusebium Hist. eccl. Hist. eccl., 111, 36. Catal. script. eccl., c. 17. Quisquis auctor sit Stichometriæ, ille non pronuntiat, epistolas S. Ignatii et Polycarpi esse supmendacii accusata, Græca adhuc exstarent (xz) nemo certe contenderet, Ignatium adhuc virum illis significari aut inpui. V. Epistolam S. Polycarpi paulo post martyrium S. Ignatii exaratam esse, ex epistola ipsa erudimur, c. 13. Cfr. supra, quæ de tempore mortis S. | posititias. Nuda enim hic Ignatii et Polycarpi nomina ponuntur, neque vel de epistolis vel de suppositione quidquam affirmatur. contextu potius patet, does hos Patres a canone solum S. Scripturæ arceri. Vindicia Ignatianæ, p. 1, c. 4 (supra). Proleg. ad Varia sacra. (25-24) Vindic. Ignat., p. 11, cap. 3.

PROLEGOMENA. II. DE MARTYRIO S. POLYCARPI. Ignatii disputavimus (in præfatione ad ejus Epi- ex Andreæ Sehotti apographo Claudius Salmasius stolas). VI. Hæc epistola manca habetur in omnibus Græcis codicibus mstis. Ubi autem codices deficiunt, ibi continenter subnectitur epistola Barnabæ, sed capite truncato Totam vero Polycarpi epistolam vetus nobis servavit versio, quam primus 1498 Parisiis, ab ipso inventam, evulgavit Jacobus Faber Stapulensis. Græce et Latine primus epistolam in lucem protulit Duaci 1633 Petrus Halloixius, ex apographo Francisci Turriani, a viro doctissimo Jacobo Sirmondo S. J. ad illum transmisso Post annos 14 Jacobus Usserius aliud nactus exemplar, quod manu sua descriptuin cum Isaaco Vossio commu nicaverat, illud contulit cum edito Halloixiano, atque hanc Polycarpianam epistolam cum vetere interprete Londini evulgavit 1647; quam deinde nova interpretatione adornatam exhibuit Cotelerius. Anno 1709 prodiit Thomæ Smithii editio præstans, eamque secutus est Gallandius. Novam denique edi tionem 1838 et 1840 (edit. 11) adornavit Guilielmus Jacobsonus, codicibus Vaticano, Parisino et Mediceo-Laurentiano usus. VII. De Polycarpi doctrina disputaverunt Lumperus Heynsius, Junius ac van Gilse Moblerus et alii. DE MARTYRIO S. POLYCARPI. laris Ecclesiæ, ad quam dirigitur, nomine mutato. ▸ III. Hanc epistolam non continuo post Polycarpi martyrium, sed aliquanto post tempore a Smyrnæis scriptam fuisse contendit Valesius dicens 1. Inter præclariora ecclesiasticæ antiquitatis borum serie in omnibus retenta, soloque particumonumenta merito recensetur Epistola Ecclesiæ Smyrnensis de martyrio S. Polycarpi, adeo, ut illam pene integram Eusebius Historiæ suæ necessario inserendam existimaverit Quinimo illustris ejus interpres Valesius eo processit, ut affirmarit Polycarpi ejusque sociorum martyrium litteris traditum esse omnium primum, Actaque martyrum nulla exstare antiquiora; nec dubitarit proinde, quin illa Smyrnensium epistola primo Coco posita fuerit ab Eusebio, in libro quem inscripsit Molliter tamen excipiendus vir doctissimus; nondum quippe detecta, quo tempore ille sic sentiebat, Acta martyrii S. Ignatii sincera. Ita Gallandius II. Insignis hæc de martyrio S. Polycarpi epistola rectissime, ut Smithius docet ‹ dici potest érxúnÂtoç sive encyclica, ut ex inscriptione patet; utpote ad varias Ecclesias, tam in Asia minori vicinas, quam alibi in aliis provinciis, xarà xárta tózor transmissa; quæ de iis solis, quæ xarà Пóvtov, juxta Pontum sitæ erant, male interpretatar Eusebius pro tózor, cum ad omnes Ecclesias, ubi Christianæ religionis professio vigebat, per Orientem præcipue sparsas, debeat propagari et extendi ab ipsis Philadelphensibus quantum in ipsis erat, zoïç iлkxeira ádɛApoiç communicanda eadem verCum Philomelienses de Polycarpi martyrio fama tantum ac rumore tenus audiissent, litteras dederunt ad Smyrnæorum Ecclesiam, rogante³, ut cuncta, quæ in beatissimį viri passione gesta fuerant, singillatim perscripta ad ipsos mitterentur. Quod quidem libentissime præstiterunt Smyrnæi, scripta ad ipsos epistola, quam in manibus habemus. Id autem subindicant his verbis (c. 20) tà ɣɛvóµɛva. Sed primo anno post mortem S. Polycarpi acta hæc conscripta esse inde ex eo apparet, quod primus dies anniversarius hujus martyrii nondum celebratus fuit, ut ex cap. 18 perspicimus. IV. Epistolam de martyrio Polycarpi, nomine Ecclesiæ Smyrnensis ab Evaresto conscriptam, Marcus quidam, seu Martianus ad Philomelienses pertulit Exemplar autem hujus ețistolæ habuit Irenæus, quod Gaius ejus discipulus descripsit, et post eum Socrates quidam Corinthius, atque alius, Pionius nomine V. Epistolæ Smyrnensis Ecclesiæ optimum EuVide Proleg. ad epist. S. Barnabæ, hujusce melii epistolam nostram inscriptam fuisse statuit Patrol. t. II. EDIT. Cfr. Proleg. ad S. Barnabam. Hist. theol. crit. t. I, p. 351-356. Commentationes de theologia Patrum apost. morali, p. 60-69, p. 74-84, p. 75-78. Patrolog. t. I, p. 159–162. Ibid. not. 1. Biblioth veterum Patrum 1. c. p. LXXXIX. Schol. in Ep. Smyrn. Eccl., p. 113. Non Philadelphensibus, sed fidelibus Philo. FATROL. GR. V. Jacobsonus, quem nos secuti sumus. Cfr. quæ infra d inscriptionem hujus Epistolæ adnotavimus. Ep. Eccl. Smyrn., c. 20. Not. 4 ad Euseb. Hist. eccl. iv, 15. Ita exhibet vetus interpres. Vide Martyr. Polycarpi, c. 20. Ibid. c. 22. Acta quædam S. Po,ycarpi spuria, Pionio huic auctori falso tributa, Petrus Halloixius in Vitis Patrum Oriental., t. I, et post eum Bollandus edidit in Actis Sanctorum, ad diem 26 Januar.

S. POLYCARPI MARTYRIS sebius præbuit testimonium, qui potiorem ejus false ascribuntur, genuinæ Smyrnæorum epistolæ partem Historiæ suæ inseruit, hisce verbis Ev TouTŲ & (tempore) & Holúxapros, peɣlatuv did toútwv, x. t. Sequuntur verba Epistolæ nostræ. mala fraude adjunxit. Verbis enim xabwç on Lwow v xañc Pseudo-Pionius indicat, sequentibus ¿v tŵ xabɛɛñc (i. e. Actis spuriis adjectis) se declaraturum esse, quæ Polycarpus per revelationem ipsi manifestaverit. VII. Epistolam Ecclesiæ Smyrnensis primus Græce et Latine (sed Græce non integram) edidit Petrus Halloixius in Vitis Patrum Orient., t. 1 Integram autem eam anno 1647 Londini ex Menologio Græco mss. Barocc. evulgavit Usserius, Parisiis Cotelerius. Eamdem deinde Actis marly. rum sinceris Ruinartus intexuit, et Smithius editioni Epp. Ignatii et Polycarpi addidit 1709. Smithium secutus est Gallandius. Novissimam et eleIbidem, postquam Eusebius multa protulit ex ea epistola, concludit his verbis: Tà µèv ôǹ xarà TÒV gantissimam editionem et (edit. u) De martyrio S. Polycarpi Irenæus quoque verba fecit: (Polycarpus). Similiter Hieronymus Postea vero, regnante M. Antonino et L. Aurelio Commodo, quarta post Neronem persecutione, Smyrnæ, sedente proconsule, el universo populo in amphitheatro adversus eum personante, igni traditus est. VI. Totam Ecclesiæ Smyrnensis epistolam nemo, quem sciam, in dubium vocavit, ipsique critici rigidissimi laudem ei tribuerunt lis, quæ supra (n. 1) ex Valesio protulimus, ea addemus, quæ illustrissimus Scaligerus in Animadversionibus suis Eusebianis (p. 121) effatus est. Hæc sunt, inquit, vetustissima illa Ecclesiæ martyria, quorum lectione piorum animus ita afficitur, ut nunquam satur inde redeat; quod quidem ita esse, unusquisque pro captu suo et conscientiæ modo sentire potest. Certe ego nihil unquam in historia ecclesiastica vidi, a cujus lectione commotior recedam, ut non amplius meus esse videar. Oxonii evulgavit Jacobsonus, tribus codicibus, Barocciano, Parisino et Cæsareo-Vindobonensi usus. VIII. De doctrina hujus epistolæ cfr. Lumper., Hist. theol. crit., t. II, p. 453–459. IX. Addamus denique quæ Thomas Smithins, testis autónτns, de Smyrnensi amphitheatro, quo S. Polycarpus martyr gloriosus obiit, deque ejus sepulcro enarrat his verbis: ‹ Ad latera, ittquit, alterius portæ arcis, quæ ad orientem est, adhuc visuntur duæ aquilæ, Romanorum insignia, largiusculæ et belle quidem delineatæ. Hinc inter descendendum, amplum amphitheatrum ad Notapeliotem, quo S. Polycarpus martyrio coronatus est, intravimus, gradibus saxeis a Turcis ad ornandas ædes illinc sublatis. In cujus lateribus duæ cavernæ, quibus claudebantur leones, sibi invicem opponuntur. Sepulcrum S. Polycarpi, quod in latere montis adversus Euro-austrum adhuc conservatur, Græci die festo, ipsius memoriæ consecrato, pro more, qui apud ipsos obtinet, solemniter invisunt. Situm est in quadam ædicula, ecclesiæ forte sacello, alii, per quam illuc transeundum est, contigua. In hoc monumento instaurando, si ab Nostris temporibus præsertim Mohlerus epistolæ impressionibus aeriis, si a Turcis, si a Christiahujus causam egit Nonnullas lacinias, præsertim fabulam de columba c. 16, Epistolæ nostræ a posterioribus additas esse, contenderunt Heumanus et alii; non plane, ut videtur, injuste. Equidem ultimam capitis 22 particulam, quæ de Pionio loquitur, spuriam censeo et ab illo confectam, qui supposititia ista S. Polycarpi acta, quorum supra mentionem fecimus, quæque Pionio Adv. Hær. 11, 5. Apud Euseb. Hist. eccles. JV, 14. Calal. script. eccl. c. 17. Vide Tillemont, Mémoires, etc., t. II, p. 341 sqq., edit. Veneta, 1732 et Fabric. Bibl. Gr., edit. Harles., t. VII, p. 51. nis Occidentalibus, qui fragmenta marmoris quasi tot reliquias exinde tollunt, lædatur temereturque; laudabilis illorum collocatur opera, olla fictili quoque illic apposita, in quam quisque fere præ veneratione, qua erga τòr Mɛɣaloµáprvpa pro Christo invicta animi præsentia mori sustinentem fertur, illic ductus pauculos aspros conjicit, ut in omne ævum perennet. Hæc Smithius. Patrolog., t. I, p. 410. Cfr. Neander, Kirch. Gesch. t. I, p. 759. Vide not. ad c. 16. Duæ exstant versiones antiquæ, quarum altera metaphrasis potius quam versio est. Notit. sept. Asiæ Eccl., p. 164, edit. Oxon., 1672. Lumper. l. c., t. II, p. 461.