Diplomatic text · TLG-E clean (diplomatic Greek; primary witness) + khazarzar (second witness) — PG column chips mark the printed columns.
PG 5:951ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΟΛΥΚΑΡΠΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΣΜΥΡΝΗΣ ΚΑΙ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΠΡΟΣ ΦΙΛΙΠΠΗΣΙΟΥΣ ΕΠΙΣΤΟΛΗ. Πολύκαρπος καὶ οἱ σὺν αὐτῷ πρεσβύτεροι τῇ ἐκκλησίᾳ τοῦ θεοῦ τῇ παροικούσῃ Φιλίππους· ἔλεος ὑμῖν καὶ εἰρήνη παρὰ θεοῦ παντοκράτορος καὶ Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ σωτῆρος ἡμῶν πληθυνθείη. Συνεχάρην ὑμῖν μεγάλως ἐν τῷ κυρίῳ ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστῷ, δεξαμένοις τὰ μιμήματα τῆς ἀληθοῦς ἀγάπης καὶ προπέμψασιν, ὡς ἐπέβαλεν ὑμῖν, τοὺς ἐνειλημένους τοῖς ἁγιοπρεπέσιν δεσμοῖς, ἅτινά ἐστιν διαδήματα τῶν ἀληθῶς ὑπὸ θεοῦ καὶ τοῦ κυρίου ἡμῶν ἐκλελεγμένων· καὶ ὅτι ἡ βεβαία τῆς πίστεως ὑμῶν ῥίζα, ἐξ ἀρχαίων καταγγελλομένη χρόνων, μέχρι νῦν διαμένει καὶ καρποφορεῖ εἰς τὸν κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν, ὃς ὑπέμεινεν ὑπὲρ τῶν ἁμαρτιῶν ἡμῶν ἕως θανάτου καταντῆσαι, ὃν ἤγειρεν ὁ θεός, λύσας τὰς ὠδῖνας τοῦ ᾅδου· εἰς ὃν οὐκ ἰδόντες πιστεύετε χαρᾷ ἀνεκλαλήτῳ καὶ δεδοξασμένῃ, εἰς ἣν πολλοὶ ἐπιθυμοῦσιν εἰσελθεῖν, εἰδότες, ὅτι χάριτί ἐστε σεσωσμένοι, οὐκ ἐξ ἔργων, ἀλλὰ θελήματι θεοῦ διὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ.
PG 5:1007Διὸ ἀναζωσάμενοι τὰς ὀσφύας ὑμῶν δουλεύσατε τῷ θεῷ ἐν φόβῳ καὶ ἀληθείᾳ, ἀπολιπόντες τὴν κενὴν ματαιολογίαν καὶ τὴν τῶν πολλῶν πλάνην, πιστεύσαντες εἰς τὸν ἐγείραντα τὸν κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστὸν ἐκ νεκρῶν καὶ δόντα αὐτῷ δόξαν καὶ θρόνον ἐκ δεξιῶν αὐτοῦ· ᾧ ὑπετάγη τὰ πάντα ἐπουράνια καὶ ἐπίγεια, ᾧ πᾶσα πνοὴ λατρεύει, ὃς ἔρχεται κριτὴς ζώντων καὶ νεκρῶν, οὗ τὸ αἷμα ἐκζητήσει ὁ θεὸς ἀπὸ τῶν ἀπειθούντων αὐτῷ. ὁ δὲ ἐγείρας αὐτὸν ἐκ νεκρῶν καὶ ἡμᾶς ἐγερεῖ, ἐὰν ποιῶμεν αὐτοῦ τὸ θέλημα καὶ πορευώμεθα ἐν ταῖς ἐντολαῖς αὐτοῦ καὶ ἀγαπῶμεν, ἃ ἠγάπησεν, ἀπεχόμενοι πάσης ἀδικίας, πλεονεξίας, φιλαργυρίας, καταλαλιᾶς, ψευδομαρτυρίας· μὴ ἀποδιδόντες κακὸν ἀντὶ κακοῦ ἢ λοιδορίαν ἀντὶ λοιδορίας ἢ γρόνθον ἀντὶ γρόνθου ἢ κατάραν ἀντὶ κατάρας· μνημονεύοντες δὲ ὧν εἶπεν ὁ κύριος διδάσκων· Μὴ κρίνετε, ἵνα μὴ κριθῆτε· ἀφίετε, καὶ ἀφεθήσεται ὑμῖν· ἐλεᾶτε, ἵνα ἐλεηθῆτε· ᾧ μέτρῳ μετρεῖτε, ἀντιμετρηθήσεται ὑμῖν· καὶ ὅτι μακάριοι οἱ πτωχοὶ καὶ οἱ διωκόμενοι ἕνεκεν δικαιοσύνης, ὅτι αὐτῶν ἐστὶν ἡ βασιλεία τοῦ θεοῦ.
Α ριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστὸν ἐκ νεκρῶν, καὶ δόντα αὐτῷ δόξαν (52) ν καὶ θρόνον ἐκ δεξιῶν αὐτοῦ· ὑπετάγη τὰ πάντα ἐπουράνια καὶ ἐπίγεια· ᾧ πᾶσα πνοή λατρεύει· 8; ἔρχεται κριτής ζώντων καὶ νεκρῶν· οὗ τὸ αἷμα ἐκζητήσει ὁ Θεὸς ἀπὸ τῶν ἀπειθούντων αὐτῷ. Ὁ δὲ ἐγείρας αὐτὸν ἐκ νεκρῶν καὶ ἡμᾶς ἐγερεῖ, ἐὰν ποιῶμεν αὐτοῦ τὸ θέλημα, καὶ πορευώμεθα ἐν ταῖς ἐντολαῖς αὐτοῦ, καὶ ἀγαπῶμεν ἃ ἠγάπησεν, ἀπεχόμενοι πάσης ἀδικίας, πλεονεξίας, φιλαργυρίας, καταλαλιᾶς, ψευδομαρτυρίας· «μὴ ἀποδιδόντες κακὸν ἀντὶ κακοῦ, ἢ λοιδορίαν ἀντὶ λοιδορίας, ο ἢ γρόνθον ἀντὶ γρόνθου, ἢ κατάραν ἀντὶ κατάρας· μνημονεύοντες (53) δὲ ὧν εἶπεν ὁ Κύριος διδάσκων· (54) . Μὴ κρίνετε ἵνα μὴ κριθῆτε · ἀφίετε, καὶ ἀφεθήσεται ὑμῖν· ἐλεεῖτε, ἵνα ἐλεηθῆτε· [ἐν (55)] ᾧ μέτρω μετρεῖτε, ἀντιμετ – τρηθήσεται ὑμῖν· καὶ ὅτι ο Μακάριοι οι πτωχο τῶν ἐστιν ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ. » Ταῦτα, ἀδελφοί, οὐκ ἐμαυτῷ ἐπιτρέψας γράφω ὑμῖν περὶ τῆς δικαιοσύνης (57)· ἀλλ' ἐπεὶ ὑμεῖς προεπε καλέσασθέ με. Οὔτε γὰρ ἐγώ, οὔτε ἄλλος ὅμοιος ἐμοὶ δύναται κατακολουθῆσαι τῇ σοφίᾳ τοῦ μακαρίου καὶ ἐνδόξου Παύλου· ὃς γενόμενος ἐν ὑμῖν, κατὰ πρόσ ωπον τῶν τότε ἀνθρώπων ἐδίδαξεν ἀκριβῶς καὶ βε- βαίως τὸν περὶ ἀληθείας λόγον· ὃς καὶ ἀπὼν ὑμῖν ἔγραψεν ἐπιστολὰς (58), εἰς ἃς ἐὰν ἐγκύπτητε, δυ νηθήσεσθε οικοδομεῖσθαι εἰς τὴν δοθεῖσαν ὑμῖν πίστιν, « ἥτις ἐστὶ μήτηρ πάντων ἡμῶν (59), » ἐπακολου θούσης τῆς ἐλπίδος, προαγούσης τῆς ἀγάπης, τῆς εἰς Θεὸν καὶ Χριστὸν καὶ εἰς τὸν πλησίον. Ἐὰν γὰρ τις τούτων ἐντὸς ᾖ (60), πεπλήρωκεν ἐντολὴν δικαιο- σύνης· ὁ γὰρ ἔχων ἀγάπην, μακράν έστι πέσης ἁμαρτίας. «᾿Αρχὴ δὲ πάντων χαλεπῶν φιλαργυρία. » Ειδότες οὖν ὅτι οὐδὲν εἰσηνέγκαμεν εἰς τὸν κόσμον, ἀλλ᾽ οὐδὲ ἐξενεγκεῖν τι ἔχομεν, » ὁπλισώμεθα τοῖς ὅπλοις τῆς δικαιοσύνης, καὶ διδάξωμεν ἑαυτοὺς πρῶτον, πο ρεύεσθαι ἐν τῇ ἐντολῇ τοῦ Κυρίου (61)· ἔπειτα καὶ ὡς ἑαυτὸν ἀνέστησεν. ... νεύσαντες. τῷ πνεύματι πτωχοί), τῷ πνεύματι Οὐ διατάσσομαι ὑμῖν ὡς ὧν τις. Ν. Τ. S. POLYCARPI MARTYRIS suscitavit, eique gloriam dedit ) ac sedem ad dex- tram suam; cui subjecta sunt omnia cœlestia et terrestria; cui omnis spiritus servit; qui venit ju- dex vivorum et mortuorum ; cujus sanguinem Deus requiret ab iis qui non credunt in illum. Is vero, qui ipsum suscitavit e mortuis, et nos susci- tabit, si fecerimus voluntatem ejus et in ipsius mandatis ambulaverimus, ac dilexerimus ea quæ ipse dilexit, abatirentes ab omni injustitia, frauda- tione, avaritia, obtrectatione, falso testimonio ''; ⚫ non reddentes malum pro malo, nec maledictum pro maledicto 1, » nec pugnum pro pugno, nec ex- secrationem pro exsecratione; memores autem eo- rum, quæ dixit Dominus docens : « Nolite judicare, ne judicemini "; dimittite, et dimittetur vobis "; miserernini, ut misericordiam consequamini '; [in] qua mensura mensi fueritis, remetietur vobis "; et: • Beati pauperes, et qui persecutionem patiun- tur, quoniam ipsorum est regnum Dei. > , B III. Non arroganter hæc scribo. Hac, fratres, non quod mihi arrogem, scribo vobis de justitia; sed quia vos provocastis me. Neque enim ego, neque alius mei similis beati et gloriosi Pauli sapientiam assequi potest 16; qui cum esset apud vos, coram hominibus tunc viventibus perfecte ac firmiter verbum veritatis docuit; qui et absens vobis scripsit epistolas, in quas si intueamini, ædificari poteritis in fide, quæ vobis est data, ‹ quæque est mater omnium nostrum 17, subse- quente spe, præcedente charitate in Deum et in C Christum et in proximum. Si quis enim intra bæc fuerit, mandatum justitia implevit; nam qui cha- ritatem habet, longe est ab omni peccato. Paulus præceptor vester est. IV. Fugiamus avaritiam; doceamus nos ipsos, uxores et viduas. • Principium autem omnium malorum est ha- bendi cupiditas 18., Scientes ergo, quod nihil intulimus in hunc mundum, sed nec auferre quid valemus “, › armemur armis justitiæ 2º, et docea- mus primum nos ipsos, ambulare in mandato Do- D "I Act. xvII, 34. I Cor. vi, 14; II Cor. iv, 14; Rom. viu, 11. [ Thess. v, 22. Luc. vi, 37; Matth. vi, 12, 14. 36. Matth. vII, 2; Gal. IV, so Ephes. vi. 11. Petr. 1, 21. Petr. III, 9. ss Matth. vi, 1. Luc. vi, 38. II Petr. 111, 15. Smyrn. c. : unum contraxit Clemens Romanus ep. 1, c. 13. Con- fer Prolegomena nostra ad Epistolas S. Clementis, n. 3. thius, non agnoscunt codd. Laur. Vat. JACOBSON. terprete et e S. Matth. v, 5, (post quam quidem vocem omittit S. Lucas vι, S. Lucæ in animo habuisse? Crednero, qui (Bei- träge zur Einleitung in die bibl. Schriften 1, 21) vi- detur suspicari, apud S. Maulbæum assumentum esse recentioris ævi, neutiquamı assen tiri possum. ID. Ephesios c. 5· telerius, qui et plura exempla affert. Consentit ei De Wette, Einl. in d. edit. tertia, § 150, not. d. (56) καὶ οἱ διωκόμενοι ένεκεν δικαιοσύνης, ὅτι αὐ 1. Luc. vi, 26. 18 I Tim. vi, 10. 19 Ibid. 7. 20 (52) Cfr. Ign. ad Smyrn., c. 6, ad Trall. c. 9, ad (53) Ita Jacobsonus ex codd., pro vulg. μνημο (54) Simili fere modo varia loca ex Evangeliis in (55) Præpositionem èv, quam deletam vult Smi- (56) Smithius et Ruchatus addunt ex veteri in- 20. Quid autem vetat, S. Patrem locum parallelum (57) Similiter loquitur S. Ignatius in Epist. ad (58) Epistolas de • una » epistola dici monet Co (59) Ita Jacobsonus ex tribus codd. Alii ὑμῶν. (60) Addendum πλήρης. RouTH. (64) Similia leguntur in epistola : Clem. Rom.
Ταῦτα, ἀδελφοί, οὐκ ἐμαυτῷ ἐπιτρέψας γράφω ὑμῖν περὶ τῆς δικαιοσύνης, ἀλλ’ ἐπεὶ ὑμεῖς προεπεκαλέσασθέ με. οὔτε γὰρ ἐγὼ οὔτε ἄλλος ὅμοιος ἐμοὶ δύναται κατακολουθῆσαι τῇ σοφίᾳ τοῦ μακαρίου καὶ ἐνδόξου Παύλου, ὃς γενόμενος ἐν ὑμῖν κατὰ πρόσωπον τῶν τότε ἀνθρώπων ἐδίδαξεν ἀκριβῶς καὶ βεβαίως τὸν περὶ ἀληθείας λόγον, ὃς καὶ ἀπὼν ὑμῖν ἔγραψεν ἐπιστολάς, εἰς ἃς ἐὰν ἐγκύπτητε, δυνηθήσεσθε οἰκοδομεῖσθαι εἰς τὴν δοθεῖσαν ὑμῖν πίστιν. ἥτις ἐστὶν μήτηρ πάντων ἡμῶν, ἐπακολουθούσης τῆς ἐλπίδος, προαγούσης τῆς ἀγάπης τῆς εἰς θεὸν καὶ Χριστὸν καὶ εἰς τὸν πλησίον. ἐὰν γάρ τις τούτων ἐντὸς ᾖ, πεπλήρωκεν ἐντολὴν δικαιοσύνης· ὁ γὰρ ἔχων ἀγάπην μακράν ἐστιν πάσης ἁμαρτίας. Ἀρχὴ δὲ πάντων χαλεπῶν φιλαργυρία. εἰδότες οὖν, ὅτι οὐδὲν εἰσηνέγκαμεν εἰς τὸν κόσμον, ἀλλ’ οὐδὲ ἐξενεγκεῖν τι ἔχομεν, ὁπλισώμεθα τοῖς ὅπλοις τῆς δικαιοσύνης καὶ διδάξωμεν ἑαυτοὺς πρῶτον πορεύεσθαι ἐν τῇ ἐντολῇ τοῦ κυρίου·
Α ριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστὸν ἐκ νεκρῶν, καὶ δόντα αὐτῷ δόξαν (52) ν καὶ θρόνον ἐκ δεξιῶν αὐτοῦ· ὑπετάγη τὰ πάντα ἐπουράνια καὶ ἐπίγεια· ᾧ πᾶσα πνοή λατρεύει· 8; ἔρχεται κριτής ζώντων καὶ νεκρῶν· οὗ τὸ αἷμα ἐκζητήσει ὁ Θεὸς ἀπὸ τῶν ἀπειθούντων αὐτῷ. Ὁ δὲ ἐγείρας αὐτὸν ἐκ νεκρῶν καὶ ἡμᾶς ἐγερεῖ, ἐὰν ποιῶμεν αὐτοῦ τὸ θέλημα, καὶ πορευώμεθα ἐν ταῖς ἐντολαῖς αὐτοῦ, καὶ ἀγαπῶμεν ἃ ἠγάπησεν, ἀπεχόμενοι πάσης ἀδικίας, πλεονεξίας, φιλαργυρίας, καταλαλιᾶς, ψευδομαρτυρίας· «μὴ ἀποδιδόντες κακὸν ἀντὶ κακοῦ, ἢ λοιδορίαν ἀντὶ λοιδορίας, ο ἢ γρόνθον ἀντὶ γρόνθου, ἢ κατάραν ἀντὶ κατάρας· μνημονεύοντες (53) δὲ ὧν εἶπεν ὁ Κύριος διδάσκων· (54) . Μὴ κρίνετε ἵνα μὴ κριθῆτε · ἀφίετε, καὶ ἀφεθήσεται ὑμῖν· ἐλεεῖτε, ἵνα ἐλεηθῆτε· [ἐν (55)] ᾧ μέτρω μετρεῖτε, ἀντιμετ – τρηθήσεται ὑμῖν· καὶ ὅτι ο Μακάριοι οι πτωχο τῶν ἐστιν ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ. » Ταῦτα, ἀδελφοί, οὐκ ἐμαυτῷ ἐπιτρέψας γράφω ὑμῖν περὶ τῆς δικαιοσύνης (57)· ἀλλ' ἐπεὶ ὑμεῖς προεπε καλέσασθέ με. Οὔτε γὰρ ἐγώ, οὔτε ἄλλος ὅμοιος ἐμοὶ δύναται κατακολουθῆσαι τῇ σοφίᾳ τοῦ μακαρίου καὶ ἐνδόξου Παύλου· ὃς γενόμενος ἐν ὑμῖν, κατὰ πρόσ ωπον τῶν τότε ἀνθρώπων ἐδίδαξεν ἀκριβῶς καὶ βε- βαίως τὸν περὶ ἀληθείας λόγον· ὃς καὶ ἀπὼν ὑμῖν ἔγραψεν ἐπιστολὰς (58), εἰς ἃς ἐὰν ἐγκύπτητε, δυ νηθήσεσθε οικοδομεῖσθαι εἰς τὴν δοθεῖσαν ὑμῖν πίστιν, « ἥτις ἐστὶ μήτηρ πάντων ἡμῶν (59), » ἐπακολου θούσης τῆς ἐλπίδος, προαγούσης τῆς ἀγάπης, τῆς εἰς Θεὸν καὶ Χριστὸν καὶ εἰς τὸν πλησίον. Ἐὰν γὰρ τις τούτων ἐντὸς ᾖ (60), πεπλήρωκεν ἐντολὴν δικαιο- σύνης· ὁ γὰρ ἔχων ἀγάπην, μακράν έστι πέσης ἁμαρτίας. «᾿Αρχὴ δὲ πάντων χαλεπῶν φιλαργυρία. » Ειδότες οὖν ὅτι οὐδὲν εἰσηνέγκαμεν εἰς τὸν κόσμον, ἀλλ᾽ οὐδὲ ἐξενεγκεῖν τι ἔχομεν, » ὁπλισώμεθα τοῖς ὅπλοις τῆς δικαιοσύνης, καὶ διδάξωμεν ἑαυτοὺς πρῶτον, πο ρεύεσθαι ἐν τῇ ἐντολῇ τοῦ Κυρίου (61)· ἔπειτα καὶ ὡς ἑαυτὸν ἀνέστησεν. ... νεύσαντες. τῷ πνεύματι πτωχοί), τῷ πνεύματι Οὐ διατάσσομαι ὑμῖν ὡς ὧν τις. Ν. Τ. S. POLYCARPI MARTYRIS suscitavit, eique gloriam dedit ) ac sedem ad dex- tram suam; cui subjecta sunt omnia cœlestia et terrestria; cui omnis spiritus servit; qui venit ju- dex vivorum et mortuorum ; cujus sanguinem Deus requiret ab iis qui non credunt in illum. Is vero, qui ipsum suscitavit e mortuis, et nos susci- tabit, si fecerimus voluntatem ejus et in ipsius mandatis ambulaverimus, ac dilexerimus ea quæ ipse dilexit, abatirentes ab omni injustitia, frauda- tione, avaritia, obtrectatione, falso testimonio ''; ⚫ non reddentes malum pro malo, nec maledictum pro maledicto 1, » nec pugnum pro pugno, nec ex- secrationem pro exsecratione; memores autem eo- rum, quæ dixit Dominus docens : « Nolite judicare, ne judicemini "; dimittite, et dimittetur vobis "; miserernini, ut misericordiam consequamini '; [in] qua mensura mensi fueritis, remetietur vobis "; et: • Beati pauperes, et qui persecutionem patiun- tur, quoniam ipsorum est regnum Dei. > , B III. Non arroganter hæc scribo. Hac, fratres, non quod mihi arrogem, scribo vobis de justitia; sed quia vos provocastis me. Neque enim ego, neque alius mei similis beati et gloriosi Pauli sapientiam assequi potest 16; qui cum esset apud vos, coram hominibus tunc viventibus perfecte ac firmiter verbum veritatis docuit; qui et absens vobis scripsit epistolas, in quas si intueamini, ædificari poteritis in fide, quæ vobis est data, ‹ quæque est mater omnium nostrum 17, subse- quente spe, præcedente charitate in Deum et in C Christum et in proximum. Si quis enim intra bæc fuerit, mandatum justitia implevit; nam qui cha- ritatem habet, longe est ab omni peccato. Paulus præceptor vester est. IV. Fugiamus avaritiam; doceamus nos ipsos, uxores et viduas. • Principium autem omnium malorum est ha- bendi cupiditas 18., Scientes ergo, quod nihil intulimus in hunc mundum, sed nec auferre quid valemus “, › armemur armis justitiæ 2º, et docea- mus primum nos ipsos, ambulare in mandato Do- D "I Act. xvII, 34. I Cor. vi, 14; II Cor. iv, 14; Rom. viu, 11. [ Thess. v, 22. Luc. vi, 37; Matth. vi, 12, 14. 36. Matth. vII, 2; Gal. IV, so Ephes. vi. 11. Petr. 1, 21. Petr. III, 9. ss Matth. vi, 1. Luc. vi, 38. II Petr. 111, 15. Smyrn. c. : unum contraxit Clemens Romanus ep. 1, c. 13. Con- fer Prolegomena nostra ad Epistolas S. Clementis, n. 3. thius, non agnoscunt codd. Laur. Vat. JACOBSON. terprete et e S. Matth. v, 5, (post quam quidem vocem omittit S. Lucas vι, S. Lucæ in animo habuisse? Crednero, qui (Bei- träge zur Einleitung in die bibl. Schriften 1, 21) vi- detur suspicari, apud S. Maulbæum assumentum esse recentioris ævi, neutiquamı assen tiri possum. ID. Ephesios c. 5· telerius, qui et plura exempla affert. Consentit ei De Wette, Einl. in d. edit. tertia, § 150, not. d. (56) καὶ οἱ διωκόμενοι ένεκεν δικαιοσύνης, ὅτι αὐ 1. Luc. vi, 26. 18 I Tim. vi, 10. 19 Ibid. 7. 20 (52) Cfr. Ign. ad Smyrn., c. 6, ad Trall. c. 9, ad (53) Ita Jacobsonus ex codd., pro vulg. μνημο (54) Simili fere modo varia loca ex Evangeliis in (55) Præpositionem èv, quam deletam vult Smi- (56) Smithius et Ruchatus addunt ex veteri in- 20. Quid autem vetat, S. Patrem locum parallelum (57) Similiter loquitur S. Ignatius in Epist. ad (58) Epistolas de • una » epistola dici monet Co (59) Ita Jacobsonus ex tribus codd. Alii ὑμῶν. (60) Addendum πλήρης. RouTH. (64) Similia leguntur in epistola : Clem. Rom.
PG 5:1009ἔπειτα καὶ τὰς γυναῖκας ὑμῶν ἐν τῇ δοθείσῃ αὐταῖς πίστει καὶ ἀγάπῃ καὶ ἁγνείᾳ, στεργούσας τοὺς ἑαυτῶν ἄνδρας ἐν πάσῃ ἀληθείᾳ καὶ ἀγαπώσας πάντας ἐξ ἴσου ἐν πάσῃ ἐγκρατείᾳ, καὶ τὰ τέκνα παιδεύειν τὴν παιδείαν τοῦ φόβου τοῦ θεοῦ· τὰς χήρας σωφρονούσας περὶ τὴν τοῦ κυρίου πίστιν, ἐντυγχανούσας ἀδιαλείπτως περὶ πάντων, μακρὰν οὔσας πάσης διαβολῆς, καταλαλιᾶς, ψευδομαρτυρίας, φιλαργυρίας καὶ παντὸς κακοῦ· γινωσκούσας, ὅτι εἰσὶ θυσιαστήριον θεοῦ καὶ ὅτι πάντα μωμοσκοπεῖται, καὶ λέληθεν αὐτὸν οὐδὲν οὔτε λογισμῶν οὔτε ἐννοιῶν οὔτε τι τῶν κρυπτῶν τῆς καρδίας. Εἰδότες οὖν, ὅτι θεὸς οὐ μυκτηρίζεται, ὀφείλομεν ἀξίως τῆς ἐντολῆς αὐτοῦ καὶ δόξης περιπατεῖν. ὁμοίως διάκονοι ἄμεμπτοι κατενώπιον αὐτοῦ τῆς δικαιοσύνης ὡς θεοῦ καὶ Χριστοῦ διάκονοι καὶ οὐκ ἀνθρώπων· μὴ διάβολοι, μὴ δίλογοι, ἀφιλάργυροι, ἐγκρατεῖς περὶ πάντα, εὔσπλαγχνοι, ἐπιμελεὶς, πορευόμενοι κατὰ τὴν ἀλήθειαν τοῦ κυρίου, ὃς ἐγένετο διάκονος πάντων·
τὰς γυναῖκας ὑμῶν ἐν τῇ δοθείσῃ αὐταῖς πίστει καὶ ἀγάπῃ καὶ ἁγνείᾳ, στεργούσας τοὺς ἑαυτῶν ἄνδρας ἐν πάσῃ ἀληθείᾳ, καὶ ἀγαπώσας πάντας ἐξ ἴσου ἐν πάσῃ ἐγκρατείᾳ, καὶ τὰ τέκνα παιδεύειν τὴν παι- δείαν τοῦ φόβου τοῦ Θεοῦ (62) · τὰς χήρας σωφρο- νούσας περὶ τὴν τοῦ Κυρίου πίστιν, ἐντυγχανούσας ἀδιαλείπτως περὶ πάντων, μακρὰν οὖσας πάσης δια- βολῆς, καταλαλιᾶς, ψευδομαρτυρίας, φιλαργυρίας καὶ παντὸς κακοῦ· γινωσκούσας ὅτι εἰσὶ θυσιαστήριον ληθεν αὐτὸν οὐδὲν, οὔτε λογισμῶν, οὔτε ἐννοιῶν, οὔτε τι τῶν κρυπτῶν τῆς καρδίας. ι Εἰδότες οὖν ὅτι « Θεὸς οὐ μυκτηρίζεται, ο οφείλο μεν ἀξίως τῆς ἐντολῆς αὐτοῦ καὶ δόξης περιπατεῖν. Ομοίως διάκονοι ἄμεμπτοι κατενώπιον αὐτοῦ τῆς δικαιοσύνης, ὡς Θεοῦ καὶ Χριστοῦ (65) διάκονοι, καὶ οὐκ ἀνθρώπων· μὴ διάβολοι, μὴ δίλογοι (66), ἀφιλάρ γυροι, ἐγκρατεῖς περὶ πάντα, εὐσπλαγχνοι, ἐπιμελεῖς, πορευόμενοι κατὰ τὴν ἀλήθειαν τοῦ Κυρίου, ὃς ἐγέ- νετο διάκονος πάντων· ᾧ ἐὰν εὐαρεστήσωμεν ἐν τῷ νῦν αἰῶνι, ἀποληψόμεθα καὶ τὸν μέλλοντα, καθὼς ὑπέσχετο ἡμῖν ἐγεῖραι ἡμᾶς ἐκ νεκρῶν, καὶ ὅτι ἐὰν πολιτευσώμεθα ἀξίως αὐτοῦ, « καὶ συμβασιλεύσου μεν (67) , αὐτῷ, είγε πιστεύομεν. Ομοίως καὶ νεώτεροι άμεμπτοι ἐν πᾶσι, πρὸ παντὸς προνοοῦντες ἁγνείας, καὶ χαλιναγωγοῦντες ἑαυτοὺς ἀπὸ παντὸς κακοῦ. Καλὸν γὰρ τὸ ἀνακόπτεσθαι (68) ἀπὸ τῶν ἐπι- θυμιῶν τῶν (69) ἐν τῷ κόσμῳ, ὅτι πᾶσα < ἐπιθυμία κατὰ τοῦ πνεύματος στρατεύεται·, καὶ ι οὔτε πόρο νοι, οὔτε μαλακοί, οὔτε ἀρσενοκοίται βασιλείαν Θεοῦ κληρονομήσουσιν, ο οὔτε οἱ ποιοῦντες τὰ ἄτοπα. Διὸ δέον ἀπέχεσθαι ἀπὸ πάντων τούτων, ὑποτασ σομένους τοῖς πρεσβυτέροις καὶ διακόνοις, ὡς Θεῷ καὶ Χριστῷ (70)· τὰς παρθένους ἐν ἀμώμῳ καὶ ἁγνῇ συνειδήσει περιπατεῖν. ο Καὶ οἱ πρεσβύτεροι δὲ εὐσπλαγχνοι, εἰς πάντας ἐλεήμονες, επιστρέφοντες τὰ ἀποπεπλανημένα (71), επισκεπτόμενοι πάντας ἀσθενεῖς, μὴ ἀμελοῦντες χήρας, ἡ ὀρφανοῦ, ἢ πένητος· ἀλλὰ ι προνοοῦντες ἀεὶ τοῦ καλοῦ ἐνώπιον Θεοῦ καὶ ἀνθρώπων, ο ἀπε χόμενοι πάσης ὀργῆς, προσωποληψίας, κρίσεως θυσιαστήρια. σκοπεῖται. ἐν Χριστῷ. βασιλεύσωμεν ανακύπτεσθαι, πρόβατα EPISTOLA AD PHILIPPENSES. A mini, deinde et vestras uxores, ambuiare in fide V. Officia diaconorum, B C ipsis tradita et in charitate et castitate, amantes viros suos in omni veritate, ac diligentes cunctos æqualiter, in omni continentia, et erudire filios in disciplina timoris Dei; viduas vero doceamus, esse prudentes circa fidem Domini, interpellantes sine intermissione pro omnibus ", longe recedentes ah omni calumnia, detrectatione, falso testimonio, avaritia et omni malo; cognoscentes, quod allare Dei sint, et quod ille omnia clare perspiciat, ni- lilque eum lateat, nec ratiociniorum, nec cogita- tionum, nec quidquam occultorum cordis. juvenum et virginum. Scientes ergo, quod : Deus non irridetur debemus digne mandato ac voluntate ejus ambu- lare. Similiter diaconi in conspectu justitiæ ejus inculpati esse debent, sicut ministri Dei et Christi, non hominum; ne calumniatores sint, ne billin- gues '', nec avari; sed continentes in omnibus, misericordes, seduli, incedentes juxta veritatem Domini, qui omnium minister factus est "; cui si in hoc sæculo placuerimus, recipiemus et futurum, quemadmodum pollicitus est nobis, quod resusci tabit nos e mortuis, quodque, si digne ipso viva- mus *, etiam cum eo regnabimus *, » siquidem credimus. Simili modo et juvenes in omnibus in- culpabiles sint, ante omnia solliciti de castitate, ac se ab omni nalo refrenantes. Bonum enim est, abscindi a cupiditatibus bujus mundi, quia omnis ‹ cupiditas militat adversus spiritum > et < ne- que fornicarii, neque molles, neque masculorum concubitores regnum Dei possidebunt 28, » neque qui absona faciunt. Quare oportet ab his omnibus abstinere, subjici autem presbyteris et diaconis, tanquam Deo et Christo; virgines vero oportet in immaculata et casta conscientia degere. Vl. Officia presbyterorum et officia communia. , Et presbyteri sint ad commiserationem proni, misericordes erga cunctos, aberrantia reducentes, visitantes infirmos ones, non negligentes vi- duam, aut pupillum, aut pauperem; sed e solliciti semper de bono coram Deo et hominibus 3, abs- D tinentes ab omni ira, acceptione personarum, judicio | Thess. v, 17. ” Gal. vi, 7. I Tim. III, 8. " Matth. xx, 28. Philipp. 1, 27. "II Tim. 11, 12. Petr. 1, 11. I Cor. VI, 9, 10. Romn. x1, 17; II Cor. vult, 21. ad Corinth., capp. et 21. Cfr. Prolegomena nostra ad Epistolas S. Clementis, n. 3. terprete. Alii Constitutiones apostolo- rum lib. 11, c. 26, hanc comparationein viduarum cum altaribus a Polycarpo mutualæ esse videntur, (fr. Clem. ad Cor., c. 41. terprete. Huic lectioni etiam Syriacum hujus Epi- stolæ fragmentum favet, quod Curetonus, p. 34, (cfr. sup. p. 154) nobiscuin communicavit. Alii le- gerunt cum libris impressis. Jac. terprete. Male alii emergere. quippe qui, verecundia impeditus, eum nollet co- hortari. Vide Rothe, Anf. p. sq. intelligatur. JUN. (63) Θεοῦ, καὶ ὅτι πάντα μωμοσκοπείται (64), καὶ λέ- (62) Sc. διδάξωμεν ἑαυτούς. (63) Ita Jacobsonus ex tribus codd. et vet. in- (64) Ita Jacobsonus ex cod. Vatic. Alii ἡμῶν (65) Ita Jacobsonus cum tribus cold. et vet. in- (66) tta Jacobsonus tribus codd. (67) Legendum βασιλεύσομεν cum codd., non (68) Ita Jacobsonus ex tribus codd. et vet. in- (69) Addidit Jacobsonus τῶν ex cod. Vatic. (70) Polycarpus episcopi non facit mentionem, (71) Lege τοὺς ἀποπεπλανημένους, nisi forte
ᾧ ἐὰν εὐαρεστήσωμεν ἐν τῷ νῦν αἰῶνι, ἀποληψόμεθα καὶ τὸν μέλλοντα, καθὼς ὑπέσχετο ἡμῖν ἐγεῖραι ἡμᾶς ἐκ νεκρῶν, καὶ ὅτι ἐὰν πολιτευσώμεθα ἀξίως αὐτοῦ, καὶ συμβασιλεύσομεν αὐτῷ, εἴγε πιστεύομεν. ὁμοίως καὶ νεώτεροι ἄμεμπτοι ἐν πᾶσιν, πρὸ παντὸς προνοοῦντες ἁγνείας καὶ χαλιναγωγοῦντες ἑαυτοὺς ἀπὸ παντὸς κακοῦ. καλὸν γὰρ τὸ ἀνακόπτεσθαι ἀπὸ τῶν ἐπιθυμιῶν τῶν ἐν τῷ κόσμῳ, ὅτι πᾶσα ἐπιθυμία κατὰ τοῦ πνεύματος στρατεύεται καὶ οὔτε πόρνοι οὔτε μαλακοὶ οὔτε ἀρσενοκοῖται βασιλείαν θεοῦ κληρονομήσουσιν, οὔτε οἱ ποιοῦντες τὰ ἄτοπα. διὸ δέον ἀπέχεσθαι ἀπὸ πάντων τούτων, ὑποτασσομένους τοῖς πρεσβυτέροις καὶ διακόνοις ὡς θεῷ καὶ Χριστῷ· τὰς παρθένους ἐν ἀμώμῳ καὶ ἁγνῇ συνειδήσει περιπατεῖν. Καὶ οἱ πρεσβύτεροι δὲ εὔσπλαγχνοι, εἰς πάντας ἐλεήμονες, ἐπιστρέφοντες τὰ ἀποπεπλανημένα, ἐπισκεπτόμενοι πάντας ἀσθενεῖς, μὴ ἀμελοῦντες χήρας ἢ ὀρφανοῦ ἢ πένητος·
τὰς γυναῖκας ὑμῶν ἐν τῇ δοθείσῃ αὐταῖς πίστει καὶ ἀγάπῃ καὶ ἁγνείᾳ, στεργούσας τοὺς ἑαυτῶν ἄνδρας ἐν πάσῃ ἀληθείᾳ, καὶ ἀγαπώσας πάντας ἐξ ἴσου ἐν πάσῃ ἐγκρατείᾳ, καὶ τὰ τέκνα παιδεύειν τὴν παι- δείαν τοῦ φόβου τοῦ Θεοῦ (62) · τὰς χήρας σωφρο- νούσας περὶ τὴν τοῦ Κυρίου πίστιν, ἐντυγχανούσας ἀδιαλείπτως περὶ πάντων, μακρὰν οὖσας πάσης δια- βολῆς, καταλαλιᾶς, ψευδομαρτυρίας, φιλαργυρίας καὶ παντὸς κακοῦ· γινωσκούσας ὅτι εἰσὶ θυσιαστήριον ληθεν αὐτὸν οὐδὲν, οὔτε λογισμῶν, οὔτε ἐννοιῶν, οὔτε τι τῶν κρυπτῶν τῆς καρδίας. ι Εἰδότες οὖν ὅτι « Θεὸς οὐ μυκτηρίζεται, ο οφείλο μεν ἀξίως τῆς ἐντολῆς αὐτοῦ καὶ δόξης περιπατεῖν. Ομοίως διάκονοι ἄμεμπτοι κατενώπιον αὐτοῦ τῆς δικαιοσύνης, ὡς Θεοῦ καὶ Χριστοῦ (65) διάκονοι, καὶ οὐκ ἀνθρώπων· μὴ διάβολοι, μὴ δίλογοι (66), ἀφιλάρ γυροι, ἐγκρατεῖς περὶ πάντα, εὐσπλαγχνοι, ἐπιμελεῖς, πορευόμενοι κατὰ τὴν ἀλήθειαν τοῦ Κυρίου, ὃς ἐγέ- νετο διάκονος πάντων· ᾧ ἐὰν εὐαρεστήσωμεν ἐν τῷ νῦν αἰῶνι, ἀποληψόμεθα καὶ τὸν μέλλοντα, καθὼς ὑπέσχετο ἡμῖν ἐγεῖραι ἡμᾶς ἐκ νεκρῶν, καὶ ὅτι ἐὰν πολιτευσώμεθα ἀξίως αὐτοῦ, « καὶ συμβασιλεύσου μεν (67) , αὐτῷ, είγε πιστεύομεν. Ομοίως καὶ νεώτεροι άμεμπτοι ἐν πᾶσι, πρὸ παντὸς προνοοῦντες ἁγνείας, καὶ χαλιναγωγοῦντες ἑαυτοὺς ἀπὸ παντὸς κακοῦ. Καλὸν γὰρ τὸ ἀνακόπτεσθαι (68) ἀπὸ τῶν ἐπι- θυμιῶν τῶν (69) ἐν τῷ κόσμῳ, ὅτι πᾶσα < ἐπιθυμία κατὰ τοῦ πνεύματος στρατεύεται·, καὶ ι οὔτε πόρο νοι, οὔτε μαλακοί, οὔτε ἀρσενοκοίται βασιλείαν Θεοῦ κληρονομήσουσιν, ο οὔτε οἱ ποιοῦντες τὰ ἄτοπα. Διὸ δέον ἀπέχεσθαι ἀπὸ πάντων τούτων, ὑποτασ σομένους τοῖς πρεσβυτέροις καὶ διακόνοις, ὡς Θεῷ καὶ Χριστῷ (70)· τὰς παρθένους ἐν ἀμώμῳ καὶ ἁγνῇ συνειδήσει περιπατεῖν. ο Καὶ οἱ πρεσβύτεροι δὲ εὐσπλαγχνοι, εἰς πάντας ἐλεήμονες, επιστρέφοντες τὰ ἀποπεπλανημένα (71), επισκεπτόμενοι πάντας ἀσθενεῖς, μὴ ἀμελοῦντες χήρας, ἡ ὀρφανοῦ, ἢ πένητος· ἀλλὰ ι προνοοῦντες ἀεὶ τοῦ καλοῦ ἐνώπιον Θεοῦ καὶ ἀνθρώπων, ο ἀπε χόμενοι πάσης ὀργῆς, προσωποληψίας, κρίσεως θυσιαστήρια. σκοπεῖται. ἐν Χριστῷ. βασιλεύσωμεν ανακύπτεσθαι, πρόβατα EPISTOLA AD PHILIPPENSES. A mini, deinde et vestras uxores, ambuiare in fide V. Officia diaconorum, B C ipsis tradita et in charitate et castitate, amantes viros suos in omni veritate, ac diligentes cunctos æqualiter, in omni continentia, et erudire filios in disciplina timoris Dei; viduas vero doceamus, esse prudentes circa fidem Domini, interpellantes sine intermissione pro omnibus ", longe recedentes ah omni calumnia, detrectatione, falso testimonio, avaritia et omni malo; cognoscentes, quod allare Dei sint, et quod ille omnia clare perspiciat, ni- lilque eum lateat, nec ratiociniorum, nec cogita- tionum, nec quidquam occultorum cordis. juvenum et virginum. Scientes ergo, quod : Deus non irridetur debemus digne mandato ac voluntate ejus ambu- lare. Similiter diaconi in conspectu justitiæ ejus inculpati esse debent, sicut ministri Dei et Christi, non hominum; ne calumniatores sint, ne billin- gues '', nec avari; sed continentes in omnibus, misericordes, seduli, incedentes juxta veritatem Domini, qui omnium minister factus est "; cui si in hoc sæculo placuerimus, recipiemus et futurum, quemadmodum pollicitus est nobis, quod resusci tabit nos e mortuis, quodque, si digne ipso viva- mus *, etiam cum eo regnabimus *, » siquidem credimus. Simili modo et juvenes in omnibus in- culpabiles sint, ante omnia solliciti de castitate, ac se ab omni nalo refrenantes. Bonum enim est, abscindi a cupiditatibus bujus mundi, quia omnis ‹ cupiditas militat adversus spiritum > et < ne- que fornicarii, neque molles, neque masculorum concubitores regnum Dei possidebunt 28, » neque qui absona faciunt. Quare oportet ab his omnibus abstinere, subjici autem presbyteris et diaconis, tanquam Deo et Christo; virgines vero oportet in immaculata et casta conscientia degere. Vl. Officia presbyterorum et officia communia. , Et presbyteri sint ad commiserationem proni, misericordes erga cunctos, aberrantia reducentes, visitantes infirmos ones, non negligentes vi- duam, aut pupillum, aut pauperem; sed e solliciti semper de bono coram Deo et hominibus 3, abs- D tinentes ab omni ira, acceptione personarum, judicio | Thess. v, 17. ” Gal. vi, 7. I Tim. III, 8. " Matth. xx, 28. Philipp. 1, 27. "II Tim. 11, 12. Petr. 1, 11. I Cor. VI, 9, 10. Romn. x1, 17; II Cor. vult, 21. ad Corinth., capp. et 21. Cfr. Prolegomena nostra ad Epistolas S. Clementis, n. 3. terprete. Alii Constitutiones apostolo- rum lib. 11, c. 26, hanc comparationein viduarum cum altaribus a Polycarpo mutualæ esse videntur, (fr. Clem. ad Cor., c. 41. terprete. Huic lectioni etiam Syriacum hujus Epi- stolæ fragmentum favet, quod Curetonus, p. 34, (cfr. sup. p. 154) nobiscuin communicavit. Alii le- gerunt cum libris impressis. Jac. terprete. Male alii emergere. quippe qui, verecundia impeditus, eum nollet co- hortari. Vide Rothe, Anf. p. sq. intelligatur. JUN. (63) Θεοῦ, καὶ ὅτι πάντα μωμοσκοπείται (64), καὶ λέ- (62) Sc. διδάξωμεν ἑαυτούς. (63) Ita Jacobsonus ex tribus codd. et vet. in- (64) Ita Jacobsonus ex cod. Vatic. Alii ἡμῶν (65) Ita Jacobsonus cum tribus cold. et vet. in- (66) tta Jacobsonus tribus codd. (67) Legendum βασιλεύσομεν cum codd., non (68) Ita Jacobsonus ex tribus codd. et vet. in- (69) Addidit Jacobsonus τῶν ex cod. Vatic. (70) Polycarpus episcopi non facit mentionem, (71) Lege τοὺς ἀποπεπλανημένους, nisi forte
PG 5:1011ἀλλὰ προνοοῦντες ἀεὶ τοῦ καλοῦ ἐνώπιον θεοῦ καὶ ἀνθρώπων, ἀπεχόμενοι πάσης ὀργῆς, προςωποληψίας, κρίσεως ἀδίκου, μακρὰν ὄντες πάσης φιλαργυρίας, μὴ ταχέως πιστεύοντες κατά τινος, μὴ ἀπότομοι ἐν κρίσει, εἰδότες, ὅτι πάντες ὀφειλέται ἐσμὲν ἁμαρτίας. εἰ οὖν δεόμεθα τοῦ κυρίου, ἵνα ἡμῖν ἀφῇ, ὀφείλομεν καὶ ἡμεῖς ἀφιέναι· ἀπέναντι γὰρ τῶν τοῦ κυρίου καὶ θεοῦ ἐσμὲν ὀφθαλμῶν, καὶ πάντας δεῖ παραστῆναι τῷ βήματι τοῦ Χριστοῦ καὶ ἕκαστον ὑπὲρ αὐτοῦ λόγον δοῦναι. οὕτως οὖν δουλεύσωμεν αὐτῷ μετὰ φόβου καὶ πάσης εὐλαβείας, καθὼς αὐτὸς ἐνετείλατο καὶ οἱ εὐαγγελισάμενοι ἡμᾶς ἀπόστολοι καὶ οἱ προφῆται, οἱ προσκηρύξαντες τὴν ἔλευσιν τοῦ κυρίου ἡμῶν· ζηλωταὶ περὶ τὸ καλόν, ἀπεχόμενοι τῶν σκανδάλων καὶ τῶν ψευδαδέλφων καὶ τῶν ἐν ὑποκρίσει φερόντων τὸ ὄνομα τοῦ κυρίου, οἵτινες ἀποπλανῶσι κενοὺς ἀνθρώπους. Πᾶς γάρ, ὃς ἂν μὴ ὁμολογῇ, Ἰησοῦν Χριστὸν ἐν σαρκὶ ἐληλυθέναι, ἀντίχριστός ἐστιν· καὶ ὃς ἂν μὴ ὁμολογῇ τὸ μαρτύριον τοῦ σταυροῦ, ἐκ τοῦ διαβόλου ἐστίν· καὶ ὃς ἂν μεθοδεύῃ τὰ λόγια τοῦ κυρίου πρὸς τὰς ἰδίας ἐπιθυμίας καὶ λέγῃ μήτε ἀνάστασιν μήτε κρίσιν, οὗτος πρωτότοκός ἐστι τοῦ σατανᾶ.
1615 S. POLYCARPI MARTYRIS 1016 super iracundiam vestram “. › Beatus qui meminerit (96); quod ego credo esse in vobis. Deus aulem et Pater Domini nostri Jesu Christi, et ipse sempiternus pontifex, Dei Filius Jesus Christus, ædificet vos in fide et veritate, et in omni mansuetudine, et sine iracundia, et in patientia et longanimitate et toleran- tia et castitate; et det vobis sortem et partem inter sanctos suos, et nobis vobiscum et omnibus qui sam sub cœlo, qui credituri sunt in Dominum nostrum Jesum Christum et in ipsius Patrem, qui ‹ resuscita- vit eum a mortuis 50. Pro omnibus sanctis orate. Orate etiam pro regibus et potestatibus et principibus ", atque pro persequentibus et odientibus vos ", et pro inimicis crucis: ut fructus vester manifestus sit in omnibus, ut sitis in illo perfecti. XIII. Epistolas vestras Antiochenis tradam. Vobis epistolas Ignatii mitto. Scripsistis ad me et vos et Ignatius, ut, si quis A forte [e Smyrna] in Syriam proficisceretur, vestras quoque litteras eo deferret; quod quidem perfciam, si tempus opportunum nactus fuero ; vel ego ipse, vel per alium quempiam, quem legatum et pro vo- bis mittam. Epistolas Ignatii, quas ad me misit, et cunctas alias quas habemus, ad vos misimus, sicut mandastis; quas quidem huic epistolæ subjecimus. Ex eis magnum fructum percipere vobis licebit. Continent enim fidem et patientiam et ædifica- tionem omnem, ad Dominum nostrum pertinentem. + ἵνα, ἐάν τις ἀπέρχηται εἰς Συρίαν (99), καὶ τὰ παρ' ὑμῶν ἀποκομίσῃ γράμματα· ὅπερ ποιήσω, ἐὰν λάβω καιρὸν εὔθετον, εἴτε ἐγὼ, εἶνε ὃν πέμψω πρεσβεύ σοντα καὶ περὶ ὑμῶν. Τὰς ἐπιστολὰς Ἰγνατίου (1 τὰς πεμφθείσας ἡμῖν ὑπ' αὐτοῦ, καὶ ἄλλας, όσες εἴχομεν παρ' ἡμῖν, ἐπέμψαμεν ὑμῖν, καθὼς ἐνεπίσ λασθε· αἵτινες ὑποτεταγμέναι εἰσὶ τῇ ἐπιστολή από τῇ· ἐξ ὧν μεγάλα ὠφεληθῆναι δυνήσεσθε. Περιέχει γὰρ πίστιν καὶ ὑπομονὴν καὶ πᾶσαν οἰκοδομὴν, την εἰς τὸν Κύριον ἡμῶν ἀνήκουσαν. XIV. Commendo vobis Crescentem. Valete. ösz; Hæc vobis scripsi per Crescentem, quem in præsentem (4) diem commendavi vobis, et nunc commendo. Conversatus est enim nobiscum inculpabiliter; credo quia et vobiscum similiter. Sororem autem ejus habebitis commendatam, cum venerit ad vos. Incolumes estote in Domino Jesu Christo. Gratia cum on- nibus vobis (5). Amen. ANTIQUA VERSIO EPISTOLÆ S. POLYCARPI AD PHILIPPENSES. (COTELERIUS, Patres apostolici, ed.Amstelod. 1724, t. I, p. 190.) Polycarpus, et qui cum eo sunt presbyteri, Eccle- B nostro Jesu Christo, suscipiens imitabilia verba siæ Dei quæ est Philippis, misericordia vobis, et rax a Deo omnipotente, et Jesu Christo Salvatore nostro abundet, i. Congratulatus sum vobis magnifice in Domino Ephes. iv, 26. 80 Gal. 1, 4. 51 1 Tim. 11, 2. Mihi sensus esse videtur: Vos librorum sacro- rum scientia polletis, qua ego adhuc non gaudeo. Igitur, ut in his libris dictum est, nolite ita irasci, ut peccetis. > legunt : ‹ crediderit. › ecol., 1, 36. Cfr. supra c. 10. Cfr. de hoc capite Rothe, Anf., p. 483. carpo mandaverat, ut ipse legatum ad Ecclesiam Antiochenam mitteret, ob pacem restitutam, et (c. gratulatorias traderet. Præter hoc Ignatii mandatum Philippenses quoque ipsi Polycarpum precibus adic- dilectionis quam ostendistis in illis, qui præmissi sunt, viris sanctis, decorosis B vinculis connexis, quæ sunt coronæ electæ Deo, illius veri regni, per Dominum nostrum Jesum Christum; et quia firmi- * Matth. v, 44. 83 al. decoris. rant, ut ipsorum epistolam suo legato traderet ad Antiochenos perferendam. His votis se responsuram esse Polycarpus pollicetur. lycarpum, altera ad Polycarpi seu Smyrnensem Ec- clesiam. CoT. exstant. C clus erat (vide c. 9); sed circumstantias, dicta, etc., ut videtur, ignorabat. Jac. tasse Polycarpus scripsit : ἀεὶ μέχρι τοῦ παρόντος, ‹ semper, usque ad banc diem. › bus vestris, > (97) 'Eypáчaté µoi xal úµɛiç xal Tyvátios (96), (2) Et de ipso Ignatio (5), et de his, qui cum eo sunt, quod certius agnoveritis, significate. (96) Sc. hujus Scripturæ sacræ mandati. » Alii (97) labentur hæc Græca apud Eusebium Hist. (98) Vide Ign. ad Polyc., c. 8. (99) I. e. Antiochiam. Ignatius (c. 7) Poly- 8) huic legato simul epistolas aliarum Ecclesiarum (1) Designantur duæ Ignatii Epistolæ ; una ad Po- (2) Hæc iterum apud solum veterem interpretem (5) Polycarpus de morte Ignatii jam certior fa- (4) Ita Jacobsonus. Vulg. in præsenti. › For- (5) Ita Jacobsonus. Vulg. in gratia cum on ui•
διὸ ἀπολιπόντες τὴν ματαιότητα τῶν πολλῶν καὶ τὰς ψευδοδιδασκαλίας ἐπὶ τὸν ἐξ ἀρχῆς ἡμῖν παραδοθέντα λόγον ἐπιστρέψωμεν, νήφοντες πρὸς τὰς εὐχὰς καὶ προσκαρτεροῦντες νηστείας, δεήσεσιν αἰτούμενοι τὸν παντεπόπτην θεὸν μὴ εἰσενεγκεῖν ἡμᾶς εἰς πειρασμόν, καθὼς εἶπεν ὁ κύριος· Τὸ μὲν πνεῦμα πρόθυμον, ἡ δὲ σὰρξ ἀσθενής. Ἀδιαλείπτως οὖν προσκαρτερῶμεν τῇ ἐλπίδι ἡμῶν καὶ τῷ ἀρραβῶνι τῆς δικαιοσύνης ἡμῶν, ὅς ἐστι Χριστὸς Ἰησοῦς, ὃς ἀνήνεγκεν ἡμῶν τὰς ἁμαρτίας τῷ ἰδίῳ σώματι ἐπὶ τὸ ξύλον, ὃς ἁμαρτίαν οὐκ ἐποίησεν, οὐδὲ εὑρέθη δόλος ἐν τῷ στόματι αὐτοῦ· ἀλλὰ δι’ ἡμᾶς, ἵνα ζήσωμεν ἐν αὐτῷ, πάντα ὑπέμεινεν. μιμηταὶ οὖν γενώμεθα τῆς ὑπομονῆς [αὐτοῦ], καὶ ἐὰν πάσχομεν διὰ τὸ ὄνομα αὐτοῦ, δοξάζωμεν αὐτόν. τοῦτον γὰρ ἡμῖν τὸν ὑπογραμμὸν ἔθηκε δι’ ἑαυτοῦ, καὶ ἡμεῖς τοῦτο ἐπιστεύσαμεν. Παρακαλῶ οὖν πάντας ὑμᾶς πειθαρχεῖν τῷ λόγῳ τῆς δικαιοσύνης καὶ ὑπομένειν πᾶσαν ὑπομονήν, ἣν καὶ εἴδατε κατ’ ὀφθαλμοὺς οὐ μόνον ἐν τοῖς μακαρίοις Ἰγνατίῳ καὶ Ζωσίμῳ καὶ Ῥούφῳ, ἀλλὰ καὶ ἐν ἄλλοις τοῖς ἐξ ὑμῶν καὶ ἐν αὐτῷ Παύλῳ καὶ τοῖς λοιποῖς ἀποστόλοις·
1615 S. POLYCARPI MARTYRIS 1016 super iracundiam vestram “. › Beatus qui meminerit (96); quod ego credo esse in vobis. Deus aulem et Pater Domini nostri Jesu Christi, et ipse sempiternus pontifex, Dei Filius Jesus Christus, ædificet vos in fide et veritate, et in omni mansuetudine, et sine iracundia, et in patientia et longanimitate et toleran- tia et castitate; et det vobis sortem et partem inter sanctos suos, et nobis vobiscum et omnibus qui sam sub cœlo, qui credituri sunt in Dominum nostrum Jesum Christum et in ipsius Patrem, qui ‹ resuscita- vit eum a mortuis 50. Pro omnibus sanctis orate. Orate etiam pro regibus et potestatibus et principibus ", atque pro persequentibus et odientibus vos ", et pro inimicis crucis: ut fructus vester manifestus sit in omnibus, ut sitis in illo perfecti. XIII. Epistolas vestras Antiochenis tradam. Vobis epistolas Ignatii mitto. Scripsistis ad me et vos et Ignatius, ut, si quis A forte [e Smyrna] in Syriam proficisceretur, vestras quoque litteras eo deferret; quod quidem perfciam, si tempus opportunum nactus fuero ; vel ego ipse, vel per alium quempiam, quem legatum et pro vo- bis mittam. Epistolas Ignatii, quas ad me misit, et cunctas alias quas habemus, ad vos misimus, sicut mandastis; quas quidem huic epistolæ subjecimus. Ex eis magnum fructum percipere vobis licebit. Continent enim fidem et patientiam et ædifica- tionem omnem, ad Dominum nostrum pertinentem. + ἵνα, ἐάν τις ἀπέρχηται εἰς Συρίαν (99), καὶ τὰ παρ' ὑμῶν ἀποκομίσῃ γράμματα· ὅπερ ποιήσω, ἐὰν λάβω καιρὸν εὔθετον, εἴτε ἐγὼ, εἶνε ὃν πέμψω πρεσβεύ σοντα καὶ περὶ ὑμῶν. Τὰς ἐπιστολὰς Ἰγνατίου (1 τὰς πεμφθείσας ἡμῖν ὑπ' αὐτοῦ, καὶ ἄλλας, όσες εἴχομεν παρ' ἡμῖν, ἐπέμψαμεν ὑμῖν, καθὼς ἐνεπίσ λασθε· αἵτινες ὑποτεταγμέναι εἰσὶ τῇ ἐπιστολή από τῇ· ἐξ ὧν μεγάλα ὠφεληθῆναι δυνήσεσθε. Περιέχει γὰρ πίστιν καὶ ὑπομονὴν καὶ πᾶσαν οἰκοδομὴν, την εἰς τὸν Κύριον ἡμῶν ἀνήκουσαν. XIV. Commendo vobis Crescentem. Valete. ösz; Hæc vobis scripsi per Crescentem, quem in præsentem (4) diem commendavi vobis, et nunc commendo. Conversatus est enim nobiscum inculpabiliter; credo quia et vobiscum similiter. Sororem autem ejus habebitis commendatam, cum venerit ad vos. Incolumes estote in Domino Jesu Christo. Gratia cum on- nibus vobis (5). Amen. ANTIQUA VERSIO EPISTOLÆ S. POLYCARPI AD PHILIPPENSES. (COTELERIUS, Patres apostolici, ed.Amstelod. 1724, t. I, p. 190.) Polycarpus, et qui cum eo sunt presbyteri, Eccle- B nostro Jesu Christo, suscipiens imitabilia verba siæ Dei quæ est Philippis, misericordia vobis, et rax a Deo omnipotente, et Jesu Christo Salvatore nostro abundet, i. Congratulatus sum vobis magnifice in Domino Ephes. iv, 26. 80 Gal. 1, 4. 51 1 Tim. 11, 2. Mihi sensus esse videtur: Vos librorum sacro- rum scientia polletis, qua ego adhuc non gaudeo. Igitur, ut in his libris dictum est, nolite ita irasci, ut peccetis. > legunt : ‹ crediderit. › ecol., 1, 36. Cfr. supra c. 10. Cfr. de hoc capite Rothe, Anf., p. 483. carpo mandaverat, ut ipse legatum ad Ecclesiam Antiochenam mitteret, ob pacem restitutam, et (c. gratulatorias traderet. Præter hoc Ignatii mandatum Philippenses quoque ipsi Polycarpum precibus adic- dilectionis quam ostendistis in illis, qui præmissi sunt, viris sanctis, decorosis B vinculis connexis, quæ sunt coronæ electæ Deo, illius veri regni, per Dominum nostrum Jesum Christum; et quia firmi- * Matth. v, 44. 83 al. decoris. rant, ut ipsorum epistolam suo legato traderet ad Antiochenos perferendam. His votis se responsuram esse Polycarpus pollicetur. lycarpum, altera ad Polycarpi seu Smyrnensem Ec- clesiam. CoT. exstant. C clus erat (vide c. 9); sed circumstantias, dicta, etc., ut videtur, ignorabat. Jac. tasse Polycarpus scripsit : ἀεὶ μέχρι τοῦ παρόντος, ‹ semper, usque ad banc diem. › bus vestris, > (97) 'Eypáчaté µoi xal úµɛiç xal Tyvátios (96), (2) Et de ipso Ignatio (5), et de his, qui cum eo sunt, quod certius agnoveritis, significate. (96) Sc. hujus Scripturæ sacræ mandati. » Alii (97) labentur hæc Græca apud Eusebium Hist. (98) Vide Ign. ad Polyc., c. 8. (99) I. e. Antiochiam. Ignatius (c. 7) Poly- 8) huic legato simul epistolas aliarum Ecclesiarum (1) Designantur duæ Ignatii Epistolæ ; una ad Po- (2) Hæc iterum apud solum veterem interpretem (5) Polycarpus de morte Ignatii jam certior fa- (4) Ita Jacobsonus. Vulg. in præsenti. › For- (5) Ita Jacobsonus. Vulg. in gratia cum on ui•
πεπεισμένους, ὅτι οὗτοι πάντες οὐκ εἰς κενὸν ἔδραμον, ἀλλ’ ἐν πίστει καὶ δικαιοσύνῃ, καὶ ὅτι εἰς τὸν ὀφειλόμενον αὐτοῖς τόπον εἰσὶ παρὰ τῷ κυρίῳ, ᾧ καὶ συνέπαθον. οὐ γὰρ τὸν νῦν ἠγάπησαν αἰῶνα, ἀλλὰ τὸν ὑπὲρ ἡμῶν ἀποθανόντα καὶ δι’ ἡμᾶς ὑπὸ τοῦ θεοῦ ἀναστάντα. Ἐγράψατέ μοι καὶ ὑμεῖς καὶ Ἰγνάτιος, ἵν’ ἐάν τις ἀπέρχηται εἰς Συρίαν, καὶ τὰ παρ’ ὑμῶν ἀποκομίσῃ γράμματα· ὅπερ ποιήσω, ἐὰν λάβω καιρὸν εὔθετον, εἴτε ἐγώ, εἴτε ὃν πέμπω πρεσβεύσοντα καὶ περὶ ὑμῶν. τὰς ἐπιστολὰς Ἰγνατίου τὰς πεμφθείσας ἡμῖν ὑπ’ αὐτοῦ καὶ ἄλλας, ὅσας εἴχομεν παρ’ ἡμῖν, ἐπέμψαμεν ὑμῖν, καθὼς ἐνετείλασθε· αἵτινες ὑποτεταγμέναι εἰσὶν τῇ ἐπιστολῇ ταύτῃ· ἐξ ὧν μεγάλα ὠφεληθῆναι δυνήσεσθε. περιέχουσι γὰρ πίστιν καὶ ὑπομονὴν καὶ πᾶσαν οἰκοδομὴν τὴν εἰς τὸν κύριον ἡμῶν ἀνήκουσαν.
1615 S. POLYCARPI MARTYRIS 1016 super iracundiam vestram “. › Beatus qui meminerit (96); quod ego credo esse in vobis. Deus aulem et Pater Domini nostri Jesu Christi, et ipse sempiternus pontifex, Dei Filius Jesus Christus, ædificet vos in fide et veritate, et in omni mansuetudine, et sine iracundia, et in patientia et longanimitate et toleran- tia et castitate; et det vobis sortem et partem inter sanctos suos, et nobis vobiscum et omnibus qui sam sub cœlo, qui credituri sunt in Dominum nostrum Jesum Christum et in ipsius Patrem, qui ‹ resuscita- vit eum a mortuis 50. Pro omnibus sanctis orate. Orate etiam pro regibus et potestatibus et principibus ", atque pro persequentibus et odientibus vos ", et pro inimicis crucis: ut fructus vester manifestus sit in omnibus, ut sitis in illo perfecti. XIII. Epistolas vestras Antiochenis tradam. Vobis epistolas Ignatii mitto. Scripsistis ad me et vos et Ignatius, ut, si quis A forte [e Smyrna] in Syriam proficisceretur, vestras quoque litteras eo deferret; quod quidem perfciam, si tempus opportunum nactus fuero ; vel ego ipse, vel per alium quempiam, quem legatum et pro vo- bis mittam. Epistolas Ignatii, quas ad me misit, et cunctas alias quas habemus, ad vos misimus, sicut mandastis; quas quidem huic epistolæ subjecimus. Ex eis magnum fructum percipere vobis licebit. Continent enim fidem et patientiam et ædifica- tionem omnem, ad Dominum nostrum pertinentem. + ἵνα, ἐάν τις ἀπέρχηται εἰς Συρίαν (99), καὶ τὰ παρ' ὑμῶν ἀποκομίσῃ γράμματα· ὅπερ ποιήσω, ἐὰν λάβω καιρὸν εὔθετον, εἴτε ἐγὼ, εἶνε ὃν πέμψω πρεσβεύ σοντα καὶ περὶ ὑμῶν. Τὰς ἐπιστολὰς Ἰγνατίου (1 τὰς πεμφθείσας ἡμῖν ὑπ' αὐτοῦ, καὶ ἄλλας, όσες εἴχομεν παρ' ἡμῖν, ἐπέμψαμεν ὑμῖν, καθὼς ἐνεπίσ λασθε· αἵτινες ὑποτεταγμέναι εἰσὶ τῇ ἐπιστολή από τῇ· ἐξ ὧν μεγάλα ὠφεληθῆναι δυνήσεσθε. Περιέχει γὰρ πίστιν καὶ ὑπομονὴν καὶ πᾶσαν οἰκοδομὴν, την εἰς τὸν Κύριον ἡμῶν ἀνήκουσαν. XIV. Commendo vobis Crescentem. Valete. ösz; Hæc vobis scripsi per Crescentem, quem in præsentem (4) diem commendavi vobis, et nunc commendo. Conversatus est enim nobiscum inculpabiliter; credo quia et vobiscum similiter. Sororem autem ejus habebitis commendatam, cum venerit ad vos. Incolumes estote in Domino Jesu Christo. Gratia cum on- nibus vobis (5). Amen. ANTIQUA VERSIO EPISTOLÆ S. POLYCARPI AD PHILIPPENSES. (COTELERIUS, Patres apostolici, ed.Amstelod. 1724, t. I, p. 190.) Polycarpus, et qui cum eo sunt presbyteri, Eccle- B nostro Jesu Christo, suscipiens imitabilia verba siæ Dei quæ est Philippis, misericordia vobis, et rax a Deo omnipotente, et Jesu Christo Salvatore nostro abundet, i. Congratulatus sum vobis magnifice in Domino Ephes. iv, 26. 80 Gal. 1, 4. 51 1 Tim. 11, 2. Mihi sensus esse videtur: Vos librorum sacro- rum scientia polletis, qua ego adhuc non gaudeo. Igitur, ut in his libris dictum est, nolite ita irasci, ut peccetis. > legunt : ‹ crediderit. › ecol., 1, 36. Cfr. supra c. 10. Cfr. de hoc capite Rothe, Anf., p. 483. carpo mandaverat, ut ipse legatum ad Ecclesiam Antiochenam mitteret, ob pacem restitutam, et (c. gratulatorias traderet. Præter hoc Ignatii mandatum Philippenses quoque ipsi Polycarpum precibus adic- dilectionis quam ostendistis in illis, qui præmissi sunt, viris sanctis, decorosis B vinculis connexis, quæ sunt coronæ electæ Deo, illius veri regni, per Dominum nostrum Jesum Christum; et quia firmi- * Matth. v, 44. 83 al. decoris. rant, ut ipsorum epistolam suo legato traderet ad Antiochenos perferendam. His votis se responsuram esse Polycarpus pollicetur. lycarpum, altera ad Polycarpi seu Smyrnensem Ec- clesiam. CoT. exstant. C clus erat (vide c. 9); sed circumstantias, dicta, etc., ut videtur, ignorabat. Jac. tasse Polycarpus scripsit : ἀεὶ μέχρι τοῦ παρόντος, ‹ semper, usque ad banc diem. › bus vestris, > (97) 'Eypáчaté µoi xal úµɛiç xal Tyvátios (96), (2) Et de ipso Ignatio (5), et de his, qui cum eo sunt, quod certius agnoveritis, significate. (96) Sc. hujus Scripturæ sacræ mandati. » Alii (97) labentur hæc Græca apud Eusebium Hist. (98) Vide Ign. ad Polyc., c. 8. (99) I. e. Antiochiam. Ignatius (c. 7) Poly- 8) huic legato simul epistolas aliarum Ecclesiarum (1) Designantur duæ Ignatii Epistolæ ; una ad Po- (2) Hæc iterum apud solum veterem interpretem (5) Polycarpus de morte Ignatii jam certior fa- (4) Ita Jacobsonus. Vulg. in præsenti. › For- (5) Ita Jacobsonus. Vulg. in gratia cum on ui•
Second witness · khazarzar edition
Epistula ad Philippenses ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΟΛΥΚΑΡΠΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΣΜΥΡΝΗΣ ΚΑΙ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΠΡΟΣ ΦΙΛΙΠΠΗΣΙΟΥΣ ΕΠΙΣΤΟΛΗ. Πολύκαρπος καὶ οἱ σὺν αὐτῷ πρεσβύτεροι τῇ ἐκκλησίᾳ τοῦ θεοῦ τῇ παροικούσῃ Φιλίππους· ἔλεος ὑμῖν καὶ εἰρήνη παρὰ θεοῦ παντοκράτορος καὶ Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ σωτῆρος ἡμῶν πληθυνθείη. 1. Συνεχάρην ὑμῖν μεγάλως ἐν τῷ κυρίῳ ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστῷ, δεξαμένοις τὰ μιμήματα τῆς ἀληθοῦς ἀγάπης καὶ προπέμψασιν, ὡς ἐπέβαλεν ὑμῖν, τοὺς ἐνειλημένους τοῖς ἁγιοπρεπέσιν δεσμοῖς, ἅτινά ἐστιν διαδήματα τῶν ἀληθῶς ὑπὸ θεοῦ καὶ τοῦ κυρίου ἡμῶν ἐκλελεγμένων· 1. καὶ ὅτι ἡ βεβαία τῆς πίστεως ὑμῶν ῥίζα, ἐξ ἀρχαίων καταγγελλομένη χρόνων, μέχρι νῦν διαμένει καὶ καρποφορεῖ εἰς τὸν κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν, ὃς ὑπέμεινεν ὑπὲρ τῶν ἁμαρτιῶν ἡμῶν ἕως θανάτου καταντῆσαι, ὃν ἤγειρεν ὁ θεός, λύσας τὰς ὠδῖνας τοῦ ᾅδου· 1.3 εἰς ὃν οὐκ ἰδόντες πιστεύετε χαρᾷ ἀνεκλαλήτῳ καὶ δεδοξασμένῃ, εἰς ἣν πολλοὶ ἐπιθυμοῦσιν εἰσελθεῖν, εἰδότες, ὅτι χάριτί ἐστε σεσωσμένοι, οὐκ ἐξ ἔργων, ἀλλὰ θελήματι θεοῦ διὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ. 2. Διὸ ἀναζωσάμενοι τὰς ὀσφύας ὑμῶν δουλεύσατε τῷ θεῷ ἐν φόβῳ καὶ ἀληθείᾳ, ἀπολιπόντες τὴν κενὴν ματαιολογίαν καὶ τὴν τῶν πολλῶν πλάνην, πιστεύσαντες εἰς τὸν ἐγείραντα τὸν κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστὸν ἐκ νεκρῶν καὶ δόντα αὐτῷ δόξαν καὶ θρόνον ἐκ δεξιῶν αὐτοῦ· ᾧ ὑπετάγη τὰ πάντα ἐπουράνια καὶ ἐπίγεια, ᾧ πᾶσα πνοὴ λατρεύει, ὃς ἔρχεται κριτὴς ζώντων καὶ νεκρῶν, οὗ τὸ αἷμα ἐκζητήσει ὁ θεὸς ἀπὸ τῶν ἀπειθούντων αὐτῷ. 2. ὁ δὲ ἐγείρας αὐτὸν ἐκ νεκρῶν καὶ ἡμᾶς ἐγερεῖ, ἐὰν ποιῶμεν αὐτοῦ τὸ θέλημα καὶ πορευώμεθα ἐν ταῖς ἐντολαῖς αὐτοῦ καὶ ἀγαπῶμεν, ἃ ἠγάπησεν, ἀπεχόμενοι πάσης ἀδικίας, πλεονεξίας, φιλαργυρίας, καταλαλιᾶς, ψευδομαρτυρίας· μὴ ἀποδιδόντες κακὸν ἀντὶ κακοῦ ἢ λοιδορίαν ἀντὶ λοιδορίας ἢ γρόνθον ἀντὶ γρόνθου ἢ κατάραν ἀντὶ κατάρας· 2.3 μνημονεύοντες δὲ ὧν εἶπεν ὁ κύριος διδάσκων· Μὴ κρίνετε, ἵνα μὴ κριθῆτε· ἀφίετε, καὶ ἀφεθήσεται ὑμῖν· ἐλεᾶτε, ἵνα ἐλεηθῆτε· ᾧ μέτρῳ μετρεῖτε, ἀντιμετρηθήσεται ὑμῖν· καὶ ὅτι μακάριοι οἱ πτωχοὶ καὶ οἱ διωκόμενοι ἕνεκεν δικαιοσύνης, ὅτι αὐτῶν ἐστὶν ἡ βασιλεία τοῦ θεοῦ. 3. Ταῦτα, ἀδελφοί, οὐκ ἐμαυτῷ ἐπιτρέψας γράφω ὑμῖν περὶ τῆς δικαιοσύνης, ἀλλ' ἐπεὶ ὑμεῖς προεπεκαλέσασθέ με. 3. οὔτε γὰρ ἐγὼ οὔτε ἄλλος ὅμοιος ἐμοὶ δύναται κατακολουθῆσαι τῇ σοφίᾳ τοῦ μακαρίου καὶ ἐνδόξου Παύλου, ὃς γενόμενος ἐν ὑμῖν κατὰ πρόσωπον τῶν τότε ἀνθρώπων ἐδίδαξεν ἀκριβῶς καὶ βεβαίως τὸν περὶ ἀληθείας λόγον, ὃς καὶ ἀπὼν ὑμῖν ἔγραψεν ἐπιστολάς, εἰς ἃς ἐὰν ἐγκύπτητε, δυνηθήσεσθε οἰκοδομεῖσθαι εἰς τὴν δοθεῖσαν ὑμῖν πίστιν. 3.3 ἥτις ἐστὶν μήτηρ πάντων ἡμῶν, ἐπακολουθούσης τῆς ἐλπίδος, προαγούσης τῆς ἀγάπης τῆς εἰς θεὸν καὶ Χριστὸν καὶ εἰς τὸν πλησίον. ἐὰν γάρ τις τούτων ἐντὸς ᾖ, πεπλήρωκεν ἐντολὴν δικαιοσύνης· ὁ γὰρ ἔχων ἀγάπην μακράν ἐστιν πάσης ἁμαρτίας. 4. Ἀρχὴ δὲ πάντων χαλεπῶν φιλαργυρία. εἰδότες οὖν, ὅτι οὐδὲν εἰσηνέγκαμεν εἰς τὸν κόσμον, ἀλλ' οὐδὲ ἐξενεγκεῖν τι ἔχομεν, ὁπλισώμεθα τοῖς ὅπλοις τῆς δικαιοσύνης καὶ διδάξωμεν ἑαυτοὺς πρῶτον πορεύεσθαι ἐν τῇ ἐντολῇ τοῦ κυρίου· 4. ἔπειτα καὶ τὰς γυναῖκας ὑμῶν ἐν τῇ δοθείσῃ αὐταῖς πίστει καὶ ἀγάπῃ καὶ ἁγνείᾳ, στεργούσας τοὺς ἑαυτῶν ἄνδρας ἐν πάσῃ ἀληθείᾳ καὶ ἀγαπώσας πάντας ἐξ ἴσου ἐν πάσῃ ἐγκρατείᾳ, καὶ τὰ τέκνα παιδεύειν τὴν παιδείαν τοῦ φόβου τοῦ θεοῦ·
4.3 τὰς χήρας σωφρονούσας περὶ τὴν τοῦ κυρίου πίστιν, ἐντυγχανούσας ἀδιαλείπτως περὶ πάντων, μακρὰν οὔσας πάσης διαβολῆς, καταλαλιᾶς, ψευδομαρτυρίας, φιλαργυρίας καὶ παντὸς κακοῦ· γινωσκούσας, ὅτι εἰσὶ θυσιαστήριον θεοῦ καὶ ὅτι πάντα μωμοσκοπεῖται, καὶ λέληθεν αὐτὸν οὐδὲν οὔτε λογισμῶν οὔτε ἐννοιῶν οὔτε τι τῶν κρυπτῶν τῆς καρδίας. 5. Εἰδότες οὖν, ὅτι θεὸς οὐ μυκτηρίζεται, ὀφείλομεν ἀξίως τῆς ἐντολῆς αὐτοῦ καὶ δόξης περιπατεῖν. 5. ὁμοίως διάκονοι ἄμεμπτοι κατενώπιον αὐτοῦ τῆς δικαιοσύνης ὡς θεοῦ καὶ Χριστοῦ διάκονοι καὶ οὐκ ἀνθρώπων· μὴ διάβολοι, μὴ δίλογοι, ἀφιλάργυροι, ἐγκρατεῖς περὶ πάντα, εὔσπλαγχνοι, ἐπιμελεὶς, πορευόμενοι κατὰ τὴν ἀλήθειαν τοῦ κυρίου, ὃς ἐγένετο διάκονος πάντων· ᾧ ἐὰν εὐαρεστήσωμεν ἐν τῷ νῦν αἰῶνι, ἀποληψόμεθα καὶ τὸν μέλλοντα, καθὼς ὑπέσχετο ἡμῖν ἐγεῖραι ἡμᾶς ἐκ νεκρῶν, καὶ ὅτι ἐὰν πολιτευσώμεθα ἀξίως αὐτοῦ, καὶ συμβασιλεύσομεν αὐτῷ, εἴγε πιστεύομεν. 5.3 ὁμοίως καὶ νεώτεροι ἄμεμπτοι ἐν πᾶσιν, πρὸ παντὸς προνοοῦντες ἁγνείας καὶ χαλιναγωγοῦντες ἑαυτοὺς ἀπὸ παντὸς κακοῦ. καλὸν γὰρ τὸ ἀνακόπτεσθαι ἀπὸ τῶν ἐπιθυμιῶν τῶν ἐν τῷ κόσμῳ, ὅτι πᾶσα ἐπιθυμία κατὰ τοῦ πνεύματος στρατεύεται καὶ οὔτε πόρνοι οὔτε μαλακοὶ οὔτε ἀρσενοκοῖται βασιλείαν θεοῦ κληρονομήσουσιν, οὔτε οἱ ποιοῦντες τὰ ἄτοπα. διὸ δέον ἀπέχεσθαι ἀπὸ πάντων τούτων, ὑποτασσομένους τοῖς πρεσβυτέροις καὶ διακόνοις ὡς θεῷ καὶ Χριστῷ· τὰς παρθένους ἐν ἀμώμῳ καὶ ἁγνῇ συνειδήσει περιπατεῖν. 6. Καὶ οἱ πρεσβύτεροι δὲ εὔσπλαγχνοι, εἰς πάντας ἐλεήμονες, ἐπιστρέφοντες τὰ ἀποπεπλανημένα, ἐπισκεπτόμενοι πάντας ἀσθενεῖς, μὴ ἀμελοῦντες χήρας ἢ ὀρφανοῦ ἢ πένητος· ἀλλὰ προνοοῦντες ἀεὶ τοῦ καλοῦ ἐνώπιον θεοῦ καὶ ἀνθρώπων, ἀπεχόμενοι πάσης ὀργῆς, προσωποληψίας, κρίσεως ἀδίκου, μακρὰν ὄντες πάσης φιλαργυρίας, μὴ ταχέως πιστεύοντες κατά τινος, μὴ ἀπότομοι ἐν κρίσει, εἰδότες, ὅτι πάντες ὀφειλέται ἐσμὲν ἁμαρτίας. 6. εἰ οὖν δεόμεθα τοῦ κυρίου, ἵνα ἡμῖν ἀφῇ, ὀφείλομεν καὶ ἡμεῖς ἀφιέναι· ἀπέναντι γὰρ τῶν τοῦ κυρίου καὶ θεοῦ ἐσμὲν ὀφθαλμῶν, καὶ πάντας δεῖ παραστῆναι τῷ βήματι τοῦ Χριστοῦ καὶ ἕκαστον ὑπὲρ αὐτοῦ λόγον δοῦναι. 6.3 οὕτως οὖν δουλεύσωμεν αὐτῷ μετὰ φόβου καὶ πάσης εὐλαβείας, καθὼς αὐτὸς ἐνετείλατο καὶ οἱ εὐαγγελισάμενοι ἡμᾶς ἀπόστολοι καὶ οἱ προφῆται, οἱ προσκηρύξαντες τὴν ἔλευσιν τοῦ κυρίου ἡμῶν· ζηλωταὶ περὶ τὸ καλόν, ἀπεχόμενοι τῶν σκανδάλων καὶ τῶν ψευδαδέλφων καὶ τῶν ἐν ὑποκρίσει φερόντων τὸ ὄνομα τοῦ κυρίου, οἵτινες ἀποπλανῶσι κενοὺς ἀνθρώπους. 7. Πᾶς γάρ, ὃς ἂν μὴ ὁμολογῇ, Ἰησοῦν Χριστὸν ἐν σαρκὶ ἐληλυθέναι, ἀντίχριστός ἐστιν· καὶ ὃς ἂν μὴ ὁμολογῇ τὸ μαρτύριον τοῦ σταυροῦ, ἐκ τοῦ διαβόλου ἐστίν· καὶ ὃς ἂν μεθοδεύῃ τὰ λόγια τοῦ κυρίου πρὸς τὰς ἰδίας ἐπιθυμίας καὶ λέγῃ μήτε ἀνάστασιν μήτε κρίσιν, οὗτος πρωτότοκός ἐστι τοῦ σατανᾶ. 7. διὸ ἀπολιπόντες τὴν ματαιότητα τῶν πολλῶν καὶ τὰς ψευδοδιδασκαλίας ἐπὶ τὸν ἐξ ἀρχῆς ἡμῖν παραδοθέντα λόγον ἐπιστρέψωμεν, νήφοντες πρὸς τὰς εὐχὰς καὶ προσκαρτεροῦντες νηστείας, δεήσεσιν αἰτούμενοι τὸν παντεπόπτην θεὸν μὴ εἰσενεγκεῖν ἡμᾶς εἰς πειρασμόν, καθὼς εἶπεν ὁ κύριος· Τὸ μὲν πνεῦμα πρόθυμον, ἡ δὲ σὰρξ ἀσθενής. 8. Ἀδιαλείπτως οὖν προσκαρτερῶμεν τῇ ἐλπίδι ἡμῶν καὶ τῷ ἀρραβῶνι τῆς δικαιοσύνης ἡμῶν, ὅς ἐστι Χριστὸς Ἰησοῦς, ὃς ἀνήνεγκεν ἡμῶν τὰς ἁμαρτίας τῷ ἰδίῳ σώματι ἐπὶ τὸ ξύλον, ὃς ἁμαρτίαν οὐκ ἐποίησεν, οὐδὲ εὑρέθη δόλος ἐν τῷ στόματι αὐτοῦ· ἀλλὰ δι' ἡμᾶς, ἵνα ζήσωμεν ἐν αὐτῷ, πάντα ὑπέμεινεν. 8. μιμηταὶ οὖν γενώμεθα τῆς ὑπομονῆς <αὐτοῦ>, καὶ ἐὰν πάσχομεν διὰ τὸ ὄνομα αὐτοῦ, δοξάζωμεν αὐτόν. τοῦτον γὰρ ἡμῖν τὸν ὑπογραμμὸν ἔθηκε δι' ἑαυτοῦ, καὶ ἡμεῖς τοῦτο ἐπιστεύσαμεν. 9. Παρακαλῶ οὖν πάντας ὑμᾶς πειθαρχεῖν τῷ λόγῳ τῆς δικαιο-σύνης καὶ ὑπομένειν πᾶσαν ὑπομονήν, ἣν καὶ εἴδατε κατ' ὀφθαλμοὺς οὐ μόνον ἐν τοῖς
μακαρίοις Ἰγνατίῳ καὶ Ζωσίμῳ καὶ Ῥούφῳ, ἀλλὰ καὶ ἐν ἄλλοις τοῖς ἐξ ὑμῶν καὶ ἐν αὐτῷ Παύλῳ καὶ τοῖς λοιποῖς ἀπο-στόλοις· . πεπεισμένους, ὅτι οὗτοι πάντες οὐκ εἰς κενὸν ἔδραμον, ἀλλ' ἐν πίστει καὶ δικαιοσύνῃ, καὶ ὅτι εἰς τὸν ὀφειλόμενον αὐτοῖς τόπον εἰσὶ παρὰ τῷ κυρίῳ, ᾧ καὶ συνέπαθον. οὐ γὰρ τὸν νῦν ἠγάπησαν αἰῶνα, ἀλλὰ τὸν ὑπὲρ ἡμῶν ἀποθανόντα καὶ δι' ἡμᾶς ὑπὸ τοῦ θεοῦ ἀναστάντα. 13. Ἐγράψατέ μοι καὶ ὑμεῖς καὶ Ἰγνάτιος, ἵν' ἐάν τις ἀπέρχηται εἰς Συρίαν, καὶ τὰ παρ' ὑμῶν ἀποκομίσῃ γράμματα· ὅπερ ποιήσω, ἐὰν λάβω καιρὸν εὔθετον, εἴτε ἐγώ, εἴτε ὃν πέμπω πρεσβεύσοντα καὶ περὶ ὑμῶν. 13. τὰς ἐπιστολὰς Ἰγνατίου τὰς πεμφθείσας ἡμῖν ὑπ' αὐτοῦ καὶ ἄλλας, ὅσας εἴχομεν παρ' ἡμῖν, ἐπέμψαμεν ὑμῖν, καθὼς ἐνετείλασθε· αἵτινες ὑποτεταγμέναι εἰσὶν τῇ ἐπιστολῇ ταύτῃ· ἐξ ὧν μεγάλα ὠφελη-θῆναι δυνήσεσθε. περιέχουσι γὰρ πίστιν καὶ ὑπομονὴν καὶ πᾶσαν οἰκοδομὴν τὴν εἰς τὸν κύριον ἡμῶν ἀνήκουσαν.
Continue reading PG 5: Fragmenta e responsionum capitulis S. Polycarpo ascripta →≣ entire volume