EPIST. ECCLESIÆ SMYRN. DE MARTYRIO S. POLYCARPI. ΤΗΣ ΣΜΥΡΝΑΙΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΠΕΡΙ ΜΑΡΤΥΡΙΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΟΛΥΚΑΡΠΟΥ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ECCLESIÆ SMYRNENSIS DE MARTYRIO SANCTI POLYCARPI EPISTOLA CIRCULARIS Ἡ Ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ, ἡ παροικοῦσα Σμύρναν Ecclesia Dei quæ Smyrnæ peregrinatur, Ecclesi τῇ Ἐκκλησίᾳ τοῦ Θεοῦ τῇ παροικούσῃ ἐν Φιλο μηλίῳ καὶ πάσαις ταῖς κατὰ πάντα τόπον τῆς ἁγίας καὶ καθολικῆς Ἐκκλησίας παροικίαις ἔλεος, εἰρήνη καὶ ἀγάπη ἀπὸ Θεοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ πληθυν θείη. Dei quæ Philomelii peregrinatur, et omnibus ubique terrarum sanctæ et catholicæ Ecclesiæ parœciis: misericordia, pax et charitas a Deo Patre et Domino nostro Jesu Christo multiplicetur. 1. De martyrio Polycarpi et sociorum scribimus. Ἐγράψαμεν ὑμῖν, ἀδελφοί, τὰ κατὰ τοὺς μαρτυρήσαντος, καὶ τὸν μακάριον Πολύκαρπον, ὅστις ὥσ-. περ ἐπισφραγίσας τῇ μαρτυρίᾳ αὐτοῦ κατέπαυσε τὸν διωγμόν. Σχεδὸν γὰρ πάντα τὰ προάγοντα ἐγένετο, ἵνα ἡμῖν ὁ Κύριος ἄνωθεν ἐπιδείξῃ τὸ κατὰ τὸ Εὐαγγέλιον μαρτύριον. Περιέμενεν γὰρ, ἵνα παραδοθῇ, ὡς καὶ ὁ Κύριος, ἵνα μιμηταὶ καὶ ἡμεῖς αὐτοῦ γενώμεθα, μὴ μόνον σκοποῦντες τὸ καθ᾿ ἑαυτοὺς, ἀλλὰ καὶ τὸ κατὰ τοὺς πέλας. Αγάπης γὰρ ἀληθοῦς καὶ βεβαίας ἐστὶν, μὴ μόνον ἑαυτὸν θέλειν σώζεσθαι, ἀλλὰ καὶ πάντας τοὺς ἀδελφούς. Scripsimus vobis, fratres, de martyribus et de beato Polycarpo, qui martyrio suo, velut signaculo quodam, persecutioni finem imposuit. Fere enim cuncta, quæ præcesserunt, ideo evenerunt, ut nobis Dominus desuper ostenderet martyrium, Evangelio congruum. Exspectavit enim tradi, sicut et Domninus, ut et nos ipsius essemus imitatores, non solum nostra considerantes, sed et ea, quæ ad proximos pertinent. Claritatis enim veræ ac solida est, non modo se ipsum velle servari, sed etiam omnes fratres. II. Martyrum mira constantia. Μακάρια μὲν οὖν καὶ γενναῖα τὰ μαρτύρια πάντα τὰ · κατὰ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ γεγονότα. Δεῖ γὰρ εὐλαβεστέρους ἡμᾶς ὑπάρχοντας, τῷ Θεῷ τὴν κατὰ πάντων ἐξουσίαν ἀνατιθέναι Τὸ γὰρ γενναῖον αὐτῶν Cfr. Neander, Kirchen Gesch.t.I, p. 107, sqq. et Euseb. Hist. eccl. lib. iv, e. 15. Vide quæ ad epist. i Clem. ad Corinth. c. i, not. 3 adnotavimus. Ita legendum cum cod. Vindob., cum vet. int. et Euseb. Histor. eccl. iv, 15. Reliqui codd. Φιλαδελφία, Jac. Philomelium est urbs Phrygia. Cfr. Ign. ad Smyrn. c. 8. Ita Jacobsonus e codice Vindob. Male Editi: Beata et generosa fuerunt cuncta martyria, quæ juxta voluntatem Dei evenerunt. Cum enim nos religiosiores simus, Deo omnium rerum potestatem ascribamus oportet. Quis enim generositaκαὶ γάρ, sensu plane nullo. Cotelerius e conjectura χρή ad oram libri posuerat. Sensus est: e Cum Dei voluntate omnia regantur, etiam Polycarpus et socii juxta divinam voluntatem martyrio sunt coronati.» lla Jacobsonus, qui multis locis textum e codice Vindobonensi emendavit. Probatur munc, quod initio capitis dictum est, martyria illa fuisse beata et generosa.

S POLYCARPUS MARTYR. tem eorum et patientiam et erga Dominum chari- καὶ ὑπομονητικὸν καὶ φιλοδέσποτον τίς οὐκ ἂν θαυ tatem non admiretur, qui flagellis adeo lacerati, ut ad intimas usque venas et arterias corporis structura cerneretur, tamen sustinuerunt; ita, ut etiam astantes miserarentur et plangerent, ipsi vero eo fortitudinis venirent, ut nemo illorum neque murmuraret neque ingemisceret, omnibus ostendentes, quod martyres Christi hora ista qua torquebantur, extra carnem fuerint, aut potius, quod Dominus assistens cum ipsis esset collocutus? Atque ad Christi gratiam attendentes mundana tormenta spernebant, unius horæ spatio se ab æterna pœua redimentes. Frigidusque ipsis videbatur ignis crudelium carnificum. Præ oculis enim habebant fugam illius igris, qui æternus est et nunquam exstinguetur, et oculis cordis respiciebant ad ea bona, quæ reser. vantur sustinentibus, ‹ quæ nec auris audivit nec cculus vidit, nec in cor hominis ascenderunt”, ο quæ vero a Domino monstrata sunt iis, utpote qui non homines amplius, sed jam angeli essent. Similiter qui ad bestias erant condemnati, graves craciatus pertulerunt, super murices prostrati, variisque aliis tormentis excruciati, ut, si fieri potuisset, tyrannus eos assiduitate supplicii ad negationem Christi adduxisset. μάσειεν; οἱ μάστιξι μὲν καταξανθέντες, ὥστε μέχρι τῶν ἔσω φλεβῶν καὶ ἀρτηριῶν τὴν τῆς σακρὸς οἰκονομίαν θεωρεῖσθαι, ὑπέμειναν, ὡς καὶ τοὺς περιεστώτας ἐλεεῖν καὶ ὀδύρεσθαι· τοὺς δὲ καὶ εἰς τοσοῦτον γενναιότητος ἐλθεῖν, ὥστε μήτε γρύξαι μήτε στενάξαι τινὰ αὐτῶν, ἐπιδεικνυμένους ἅπασιν ἡμῖν, ὅτι ἐν ἐκείνῃ τῇ ὥρᾳ βασανιζόμενοι, τῆς σαρκὸς ἀπεδήμουν οἱ μάρτυρες τοῦ Χριστοῦ, μᾶλλον δὲ, ὅτι παρεστὼς ὁ Κύριος ὠμίλει αὐτοῖς; Καὶ προσέχοντες τῇ τοῦ Χρι στοῦ χάριτι τῶν κοσμικῶν κατεφρόνουν βασάνων, διὰ μιᾶς ὥρας τὴν αἰώνιον κόλασιν ἐξαγοραζόμενοι. Καὶ τὸ πῦρ ἦν αὐτοῖς ψυχρὸν τὸ τῶν ἀπηνῶν βασανιστών. Πρὸ ὀφθαλμῶν γὰρ εἶχον φυγεῖν τὸ αἰώνιον καὶ μη δέποτε σβεννύμενον πῦρ, καὶ τοῖς τῆς καρδίας ὀφθαλ μοῖς ἀνέβλεπον τὰ τηρούμενα τοῖς ὑπομείνασιν ἀγα θὰ, ε & οὔτε οἷς ἤκουσεν, οὔτε ὀφθαλμὸς εἶδεν, ούτε ἐπὶ καρδίαν ἀνθρώπου ἀνέβη, ο ἐκείνοις δὲ ὑπεδείκνυτο ὑπὸ τοῦ Κυρίου, οἵπερ μηκέτι ἄνθρωποι, ἀλλ' ἤδη ἄγγελοι ἦσαν. Ομοίως δὲ καὶ εἰς τὰ θηρία κριθέντες ὑπέμειναν δεινὰς κολάσεις, κήρυκας μὲν ὑποστρωννύμενοι, καὶ ἄλλαις ποικίλαις βασάνοις και λαφιζόμενοι, ἵνα, εἰ δυνηθείη ὁ τύραννος διὰ τῆς ἐπιμόνου κολάσεως εἰς ἄρνησιν αὐτοὺς τρέψῃ. III. Germanici constantia. Polycarpi mors postulatur. Multa enim adversus illos diabolus machinatus est. Sed gratia sit Deo; nam neminem iste vincere potuit. Fertissimus enim Germanicus eorum timiditatem constantia sua corroboravit; quippe qui splendide cum bestiis pugnaverit. Nam cum proconsul eum flectere vellet diceretque, ut suam ipse ætatem miseraretur, ille bestiam ultro ad se attraxit eique vim intulit, cupiens velocius ex injusta et iniqua illorum hominum vita effugere. Exinde autem universa multitudo, fortitudinem pii ac religiosi Christianorum generis admirata, exclamavit: • Tulle impios; Polycarpus requiratur!» Πολλὰ γὰρ ἐμηχανᾶτο κατ' αὐτῶν ἡ διάβολος. ᾿Αλλὰ χάρις τῷ Θεῷ· κατὰ πάντων γὰρ οὐκ ἴσχυσεν. Ο γὰρ γενναιότατος Γερμανικός ἐπεῤῥώννυεν αὐτῶν τὴν δειλίαν διὰ τῆς ἐν αὐτῷ ὑπομονῆς· ὃς καὶ ἐπισήμως ἐθηριομάχησεν. Βουλομένου γὰρ τοῦ ἀνθυπάτου πείθειν αὐτὸν καὶ λέγοντος την ἡλικίαν αὐτοῦ κατοικτεῖραι, ἑαυτῷ ἐπεσπάσατο τὸ θηρίον προσβιασάμενος, τάχιον τοῦ ἀδίκου καὶ ἀνόμου βίου αὐτῶν ἀπαλλαγήναι βουλόμενος. Εκ τούτου οὖν πᾶν τὸ πλῆθος, θαυμάσαν την γενναιότητα τοῦ θεοφιλοῦς καὶ θεοσεβοῦς γένους τῶν Χριστιανῶν, ἐπεβόησεν· «Αίρε τοὺς ἀθέους· ζητείσθω Πολύκαρ 1V. Quintus apostata. Quidam vero, nomine Quintus, natione Phrys, qui nuper ex Phrygia advenerat, cum vidisset bestias, timore perculsus est. Hic autem erat, qui se ipsum et alios quosdam impulerat, ut ultro accederent. Huic proconsul multis obsecrationibus persuasit jurare ac sacrificare. Propter hoc igitur, fratres, non laudamus eos, qui sponte sese offerunt; quandoquidem non ita docet Evangelium. 1 1 Cor. 11, Ita Jacobsonus e codd. Vindob. et Paris. In Editis pro ὑπέμειναν legitur χρόνον. Ejus memoriam Jan. 19 Latinorum celebrant Martyrologia. Usser. Nomen proconsulis, Lucii Statii Quadrati, habes infra c. 21. lta dedit Jacobsonus e cod. Paris. Editi: λέγειν. Εἷς δὲ, ὀνόματι Κόϊντος, Φρύξ, προσφάτως έληλυ θὼς ἀπὸ τῆς Φρυγίας, ἰδὼν τὰ θηρία ἐδειλίασεν. Οὗτος δὲ ἦν ὁ παραβιασάμενος ἑαυτόν τε καί τινας προσελθεῖν ἑκόντας Τοῦτον ὁ ἀνθύπατος, πολλὰ Εκλιπαρήσας, ἔπεισεν ὁμόσαι καὶ ἐπιθύσαι. Διὰ τοῦτο οὖν, ἀδελφοί, οὐκ ἐπαινοῦμεν τοὺς προσδιδόντας έαυ τούς ἐπειδὴ οὐχ οὕτως διδάσκει τὸ Εὐαγγέ λιον Ita Jac. e codd. Vindob. et Paris. reposuit pro vulg. θαυμάσας. I. e. «sponte se persecutoribus oferrent. Ita Jacobsonus. Editi: προσιόντας ἑαυτοῖς. Jubet enim potius Evangelium, fugere ad aliam civitatem (Matth. x, 23); ita tamen ut, si fugere non liceat, mors constanter feratur. CLss.

EPIST. ECCLESIAE SMYRN. DE MARTYRIO S. POLYCARPI. V. Polycarpi secessus et visio. Ὁ δὲ θαυμασιώτατος Πολύκαρπος, τὸ μὲν πρῶτον & ἀκούσας οὐκ ἐταράχθη, ἀλλ᾽ ἐδούλετο κατὰ πόλιν μένειν· οἱ δὲ πλείους ἔπειθον αὐτὸν ὑπεξελθεῖν. Καὶ ὑπεξῆλθεν εἰς ἀγρίδιον, οὐ μακρὰν ἀπέχον ἀπὸ τῆς πόλεως· καὶ διέτριβε μετ' ὀλίγων, νύκτα καὶ ἡμέραν οὐδὲν ἕτερον ποιῶν, ἡ προσευχόμενος περί πάντων, καὶ τῶν κατὰ τὴν οἰκουμένην Εκκλησιῶν· ὅπερ ἦν σύνηθες αὐτῷ. Καὶ προσευχόμενος ἐν ὀπτατία γέγονε πρὸ τριῶν ἡμερῶν τοῦ συλληφθῆναι αὐτ τόν· καὶ εἶδεν προσκεφάλαιον αὐτοῦ ὑπὸ πυρὸς κα τακαιόμενον. Καὶ στραφείς εἶπεν πρὸς τοὺς συνόντας αὐτῷ προφητικῶς· «Δεῖ με ζῶντα καυθῆναι» Ρolycarpus autem, vir maxime admirabilis, primum, re audita non turbatus, in urbe permanere volebat; plerique tamen ei persuaserunt, ut secederet. Et secessit in villam, non multum ab urbe dissitam; ubi cum paucís mansit, diu noctuque nil aliud agens, nisi quod oraret pro universis et pro omnibus per orbem Ecclesiis; quod ipsi erat solemne. Et cum oraret, triduo antequam comprehenderetur, visio ei obtigit, viditque cervical suum incendio conflagrans. Et conversus ad socios prophetice dixit: «Oportet me vivum comburi. VI. Polycarpus a servulo proditur. Herodes irenarcha. Instantibus autem iis qui quærebant eum, in aliam villam migravit; et statim aderant exploratores. Cumque illum non reperissent, duos servulos Καὶ ἐπιμενόντων τῶν ζητούντων αὐτὸν, μετέβη εἰς ἕτερον ἀγρίδιον· καὶ εὐθέως ἐπέστησαν οἱ ζητοῦντες αὐτόν. Καὶ μὴ εὑρόντες, συνελάβοντο παιδάρια δύο, ὧν τὸ ἕτερον βασανιζόμενον ὡμολόγησεν. Ην γὰρ comprehenderunt, quorum alter, tormentis subdiκαὶ ἀδύνατον λαθεῖν αὐτὸν, ἐπεὶ καὶ οἱ προδιδόντες αὐτὸν οἰκεῖοι ὑπῆρχον Καὶ ὁ εἰρήναρχος ὁ καὶ κληρονόμος τὸ αὐτὸ ὄνομα Ηρώδης ἐπιλεγόμενος, ἔσπευδεν εἰς τὸ στάδιον αὐτὸν εἰσαγαγεῖν· ἵνα ἐκεῖνος μὲν τὸν ἴδιον κλῆρον ἀπαρτίσῃ, Χριστοῦ κοινωνὸς γενόμενος· οἱ δὲ προδόντες αὐτὸν τὴν αὐτοῦ τοῦ Ἰούδα ὑπόσχοιεν τιμωρίαν! tus, confessus est. Impossibile autem erat latere ipsum, cum proditores domestici ejus essent. Irenarcha vero, vel cleronomus, quod idem munus est, nomine Herodes, in stadium illum ducere properabat, ut hic sortem suam impleret, Christi consors factus; proditores autem ejus Judæ pœnas sul)- eant! VII. Polycarpus a persecutoribus invenitur. Ἔχοντες οὖν τὸ παιδάριον, τῇ παρασκευῇ, δείπνου ὥρᾳ, ἐξῆλθον διωγμῖται καὶ ἱππεῖς, μετὰ τῶν συν ήθων αὐτοῖς ὅπλων, «ὡς ἐπὶ λῃστὴν τρέχοντες. ο Καὶ ὀψὲ τῆς ὥρας συνεπελθόντες ἐκεῖνον μὲν εὗρον ἔν τινι δωματίῳ κατακείμενον, ἐν ὑπερῴῳ κἀκεῖθεν ἡδύνατο εἰς ἕτερον χωρίον ἀπελθεῖν, ἀλλ᾽ οὐκ ἐβουλήθη, εἰπών· «Τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ γενέσθω”. ο 'Ακούσας δὲ αὐτοὺς παρόντας καὶ καταβὰς, διελέχθη αὐτοῖς· θαυμαζόντων τῶν παρόν των τὴν ἡλικίαν αὐτοῦ καὶ τὸ εὐσταθὲς, καὶ ὅτι τοσαύτῃ σπουδῇ ἐχρήσαντο τοῦ συλληφθῆναι τοιοῦτον πρεσβύτην άνδρα Εὐθέως οὖν αὐτοῖς ἐκέλευσε παρατεθῆναι φαγεῖν καὶ πιεῖν ἐν ἐκείνῃ τῇ ὥρᾳ, ὅσον ἂν βούλωνται· ἐξῃτήσατο δὲ αὐτοὺς, ἵνα δῶσιν αὐτῷ ὥραν πρὸς τὸ προσεύξασθαι ἀδεῶς. Τῶν δὲ ἐπιτρε ψάντων, σταθεὶς προσηύξατο, πλήρης ὢν τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ, οὕτως, ὥστε ἐπὶ δύο ὥρας μὴ δύνασθαι σιωπῆσαι, καὶ ἐκπλήττεσθαι τοὺς ἀκούοντας, πολλούς σε μετανοεῖν ἐπὶ τῷ ἐληλυθέναι ἐπὶ τοιοῦτον θεοπρεπῆ πρεσβύτην. * Matth. xxvi, 55. • Matth. vi, 10; Act. xxi, 14. Ita Jacobsonus e cod. Paris. Editi: έτριβε. lta Jacobsonus e codicibus Vindob. Paris. et Barocc. Eoliti: κατακαυθῆναι. Ην γὰρ... ὑπῆρχαν ex interpolatoris manu esse censet Dalrymplius. Jac. Irenarchae munus erat, seditiosos homines et pacis publicæ turbatores comprehendere. VALES. Κληρονόμοι sunt e magistratus,» sorte electi. Cor. Mihi idem magistratus tum εἰρήναρχος, tum κληρονόμος vocatus fuisse videtur. Ονομα, ut sepius, munus, olcium, honor. > Lege αὐτήν. Jac. PATROL. GR. V. Habentes ergo puerulum, feria sexta, sub horain cena, egressi sunt persecutores et equites cum consuetis armis, ‹ tanquam adversus latronem proficiscentes ®. Et sub vespertinum tempus advenientes, illum in superiori cubiculo parvæ cujusdam domus discumbentem invenerunt; unde in aliud prædium abire poterat, sed noluit, dicens: Fiat voluntas Dei. Cum vero eos astantes audisset ac descendisset, cum eis collocutus est, mirantibus iis, qui aderant, ætatem ejus et constantiam, quodque ipsi tanto studio usi fuerint ad hujusmodi virum senem comprehendendum. Statim nunc illa hora iis cibum et potum apponi jussit, quantum vellent; petiit autem ab illis, ut ipsi darent horæ spatium ad libere orandum. Quod cum concessissent, stans orabat, plenus gratia Dei; adeo ut per duas horas tacere non posset, ac obstupescerent auditores, multosque eorum pœniteret, quod adversus senen, Deo tantopere gratum, venissent. Ita Usserius et Smithius ex Eusebii (H. E. IV, 15) lectione ἐπελθόντες corrigendum esse - tant. Editi: συναπελθόντες. Præpositionem èv ab aliis omissam reposuit Jacobsonus e cod. Vindob. lla Jacobsonus e trilius codd.; Vulg. Κυρίου. lta_Jacobsonus e codd. Vind. et Paris. Vulg. ἀκούσας οὖν τους παρόντας. Ita Jacobsonus e cod. Paris. Vulg.: εὐστα θές, τινὲς ἔλεγον· Ἡ τοσαύτη σπουδή, ή τοῦ συλλη φθῆναι τοιοῦτον πρεσβύτην ἄνδρα ἦν;

EPIST. ECCLESIAE SMYRN. DE MARTYRIO S. POLYCARPI. V. Polycarpi secessus et visio. Ὁ δὲ θαυμασιώτατος Πολύκαρπος, τὸ μὲν πρῶτον & ἀκούσας οὐκ ἐταράχθη, ἀλλ᾽ ἐδούλετο κατὰ πόλιν μένειν· οἱ δὲ πλείους ἔπειθον αὐτὸν ὑπεξελθεῖν. Καὶ ὑπεξῆλθεν εἰς ἀγρίδιον, οὐ μακρὰν ἀπέχον ἀπὸ τῆς πόλεως· καὶ διέτριβε μετ' ὀλίγων, νύκτα καὶ ἡμέραν οὐδὲν ἕτερον ποιῶν, ἡ προσευχόμενος περί πάντων, καὶ τῶν κατὰ τὴν οἰκουμένην Εκκλησιῶν· ὅπερ ἦν σύνηθες αὐτῷ. Καὶ προσευχόμενος ἐν ὀπτατία γέγονε πρὸ τριῶν ἡμερῶν τοῦ συλληφθῆναι αὐτ τόν· καὶ εἶδεν προσκεφάλαιον αὐτοῦ ὑπὸ πυρὸς κα τακαιόμενον. Καὶ στραφείς εἶπεν πρὸς τοὺς συνόντας αὐτῷ προφητικῶς· «Δεῖ με ζῶντα καυθῆναι» Ρolycarpus autem, vir maxime admirabilis, primum, re audita non turbatus, in urbe permanere volebat; plerique tamen ei persuaserunt, ut secederet. Et secessit in villam, non multum ab urbe dissitam; ubi cum paucís mansit, diu noctuque nil aliud agens, nisi quod oraret pro universis et pro omnibus per orbem Ecclesiis; quod ipsi erat solemne. Et cum oraret, triduo antequam comprehenderetur, visio ei obtigit, viditque cervical suum incendio conflagrans. Et conversus ad socios prophetice dixit: «Oportet me vivum comburi. VI. Polycarpus a servulo proditur. Herodes irenarcha. Instantibus autem iis qui quærebant eum, in aliam villam migravit; et statim aderant exploratores. Cumque illum non reperissent, duos servulos Καὶ ἐπιμενόντων τῶν ζητούντων αὐτὸν, μετέβη εἰς ἕτερον ἀγρίδιον· καὶ εὐθέως ἐπέστησαν οἱ ζητοῦντες αὐτόν. Καὶ μὴ εὑρόντες, συνελάβοντο παιδάρια δύο, ὧν τὸ ἕτερον βασανιζόμενον ὡμολόγησεν. Ην γὰρ comprehenderunt, quorum alter, tormentis subdiκαὶ ἀδύνατον λαθεῖν αὐτὸν, ἐπεὶ καὶ οἱ προδιδόντες αὐτὸν οἰκεῖοι ὑπῆρχον Καὶ ὁ εἰρήναρχος ὁ καὶ κληρονόμος τὸ αὐτὸ ὄνομα Ηρώδης ἐπιλεγόμενος, ἔσπευδεν εἰς τὸ στάδιον αὐτὸν εἰσαγαγεῖν· ἵνα ἐκεῖνος μὲν τὸν ἴδιον κλῆρον ἀπαρτίσῃ, Χριστοῦ κοινωνὸς γενόμενος· οἱ δὲ προδόντες αὐτὸν τὴν αὐτοῦ τοῦ Ἰούδα ὑπόσχοιεν τιμωρίαν! tus, confessus est. Impossibile autem erat latere ipsum, cum proditores domestici ejus essent. Irenarcha vero, vel cleronomus, quod idem munus est, nomine Herodes, in stadium illum ducere properabat, ut hic sortem suam impleret, Christi consors factus; proditores autem ejus Judæ pœnas sul)- eant! VII. Polycarpus a persecutoribus invenitur. Ἔχοντες οὖν τὸ παιδάριον, τῇ παρασκευῇ, δείπνου ὥρᾳ, ἐξῆλθον διωγμῖται καὶ ἱππεῖς, μετὰ τῶν συν ήθων αὐτοῖς ὅπλων, «ὡς ἐπὶ λῃστὴν τρέχοντες. ο Καὶ ὀψὲ τῆς ὥρας συνεπελθόντες ἐκεῖνον μὲν εὗρον ἔν τινι δωματίῳ κατακείμενον, ἐν ὑπερῴῳ κἀκεῖθεν ἡδύνατο εἰς ἕτερον χωρίον ἀπελθεῖν, ἀλλ᾽ οὐκ ἐβουλήθη, εἰπών· «Τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ γενέσθω”. ο 'Ακούσας δὲ αὐτοὺς παρόντας καὶ καταβὰς, διελέχθη αὐτοῖς· θαυμαζόντων τῶν παρόν των τὴν ἡλικίαν αὐτοῦ καὶ τὸ εὐσταθὲς, καὶ ὅτι τοσαύτῃ σπουδῇ ἐχρήσαντο τοῦ συλληφθῆναι τοιοῦτον πρεσβύτην άνδρα Εὐθέως οὖν αὐτοῖς ἐκέλευσε παρατεθῆναι φαγεῖν καὶ πιεῖν ἐν ἐκείνῃ τῇ ὥρᾳ, ὅσον ἂν βούλωνται· ἐξῃτήσατο δὲ αὐτοὺς, ἵνα δῶσιν αὐτῷ ὥραν πρὸς τὸ προσεύξασθαι ἀδεῶς. Τῶν δὲ ἐπιτρε ψάντων, σταθεὶς προσηύξατο, πλήρης ὢν τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ, οὕτως, ὥστε ἐπὶ δύο ὥρας μὴ δύνασθαι σιωπῆσαι, καὶ ἐκπλήττεσθαι τοὺς ἀκούοντας, πολλούς σε μετανοεῖν ἐπὶ τῷ ἐληλυθέναι ἐπὶ τοιοῦτον θεοπρεπῆ πρεσβύτην. * Matth. xxvi, 55. • Matth. vi, 10; Act. xxi, 14. Ita Jacobsonus e cod. Paris. Editi: έτριβε. lta Jacobsonus e codicibus Vindob. Paris. et Barocc. Eoliti: κατακαυθῆναι. Ην γὰρ... ὑπῆρχαν ex interpolatoris manu esse censet Dalrymplius. Jac. Irenarchae munus erat, seditiosos homines et pacis publicæ turbatores comprehendere. VALES. Κληρονόμοι sunt e magistratus,» sorte electi. Cor. Mihi idem magistratus tum εἰρήναρχος, tum κληρονόμος vocatus fuisse videtur. Ονομα, ut sepius, munus, olcium, honor. > Lege αὐτήν. Jac. PATROL. GR. V. Habentes ergo puerulum, feria sexta, sub horain cena, egressi sunt persecutores et equites cum consuetis armis, ‹ tanquam adversus latronem proficiscentes ®. Et sub vespertinum tempus advenientes, illum in superiori cubiculo parvæ cujusdam domus discumbentem invenerunt; unde in aliud prædium abire poterat, sed noluit, dicens: Fiat voluntas Dei. Cum vero eos astantes audisset ac descendisset, cum eis collocutus est, mirantibus iis, qui aderant, ætatem ejus et constantiam, quodque ipsi tanto studio usi fuerint ad hujusmodi virum senem comprehendendum. Statim nunc illa hora iis cibum et potum apponi jussit, quantum vellent; petiit autem ab illis, ut ipsi darent horæ spatium ad libere orandum. Quod cum concessissent, stans orabat, plenus gratia Dei; adeo ut per duas horas tacere non posset, ac obstupescerent auditores, multosque eorum pœniteret, quod adversus senen, Deo tantopere gratum, venissent. Ita Usserius et Smithius ex Eusebii (H. E. IV, 15) lectione ἐπελθόντες corrigendum esse - tant. Editi: συναπελθόντες. Præpositionem èv ab aliis omissam reposuit Jacobsonus e cod. Vindob. lla Jacobsonus e trilius codd.; Vulg. Κυρίου. lta_Jacobsonus e codd. Vind. et Paris. Vulg. ἀκούσας οὖν τους παρόντας. Ita Jacobsonus e cod. Paris. Vulg.: εὐστα θές, τινὲς ἔλεγον· Ἡ τοσαύτη σπουδή, ή τοῦ συλλη φθῆναι τοιοῦτον πρεσβύτην ἄνδρα ἦν;

S. POLYCARPUS MARTYR. VIII. Polycarpus in urbem ducitur. Cum autem precationem finiisset, nem fecerat omnium qui aliquando cum ipso congressi fuerant, parvorum quidem et magnorum, clarorum et obscurorum, totiusque per orbem terrarum catholicæ Ecclesiæ; cumque hora proficiscendi venisset, asino eum imponentes, in urbem duxerunt die magni Sabbati. Et occurrit ei Herodes irenarcha, ac pater ejus Nicetas, curru vecti, qui et eum in carrucam suam transtulerunt, assidentesque hortabantur, dicentes: Quid enim mali est, dicere Domine Cæsar, et sacrificare, atque ita salvum evadere?, Ille autem primum quidem eis non respondit; sed cum iustarent, dixit: «Facturus non sum, quod suadetis mihi. › Tum illi, frustrati spe flectendi eum, contumeliosa ei verba dixerunt, et cum vehementia dejecerunt eum e curru, adeo ἔλεγον αὐτῷ, καὶ μετὰ σπουδῆς καθῄρουν αὐτὸν ἐπὶ ut e carruca exiens tibiam distraheret. Sed nequaquam commotus, et quasi nihil mali passus essel, alacriter et propere pergebat, ductus ad stadium. Tantus vero erat in stadio tumultus, ut nemo posset audiri. in qua mentio Ὡς δὲ κατέπαυσε την προσευχήν, μνημονεύσας ἁπάντων καὶ τῶν πώποτε συμβεβηκότων αυτ μικρῶν τε καὶ μεγάλων, ἐνδόξων τε καὶ ἀδόξων, καὶ ἁπάσης τῆς κατὰ τὴν οἰκουμένην καθολικῆς Ἐπαίτ σίας, τῆς ὥρας ἐλθούσης τοῦ ἐξιέναι, ἐν ὄνῳ καί σαντες αὐτὸν, ἦγον εἰς τὴν πόλιν, ὄντος Σαββάτο μεγάλου Καὶ ὑπήντα αὐτῷ ὁ εἰρήναρχος Ηρώ δης καὶ ὁ πατὴρ αὐτοῦ Νικήτης ἐπὶ τὸ ὄχημα (δι οἱ καὶ μεταθέντες αὐτὸν ἐπὶ τὴν χαροῦχαν, ἐπειδ παρακαθεζόμενοι καὶ λέγοντες· «Τί γὰρ κακόν ἐπι εἰπεῖν· Κύριος Καῖσαρ, καὶ ἐπιθῦσαι, καὶ εἰ τούτοις ἀκόλουθα, καὶ διασώζεσθαι; ν Ὁ δὲ τὰ μὲν πρῶτα οὐκ ἀπεκρίνατο αὐτοῖς· ἐπιμενόντων δὲ τὸ τῶν, ἔφη· «Οὐ μέλλω ποιεῖν, ὅ συμβουλεύετέ μα. Οἱ δὲ ἀποτυχόντες τοῦ πεῖσαι αὐτὸν, δεινὰ ῥήματα ' τοῦ ὀχήματος ὡς καὶ κατιόντα ἀπὸ τῆς χερι. χας ἀποσυρῆναι τὸ ἀντικνήμιον. Καὶ μὴ ἐπισημα φεὶς, ὡς οὐδὲν πεπονθώς, προθύμως μετά σπουδή ἐπορεύετο, ἀγόμενος εἰς τὸ στάδιον, θορύβου πλ κούτου ὄντος ἐν τῷ σταδίῳ, ὡς μηδὲ ἀκουσθῆναι της δύνασθαι. IX. Polycarpus Christo Domino suo non maledicit. Polycarpo autem, intranti in stadium, vox e cœlo contigit: «Fortis esto et viriliter age, Polycarpe! › Et eum quidem, qui vocem emisit, nemo vidit; vocem autem ii audierunt, qui ex nostris præsentes erant. Cæterum introducto illo magnus erat tumultus eorum, qui Polycarpum comprehensum esse audierunt. De catero adductum eum interrogavit proconsul, an ipse esset Polycarpus. Cumque annueret, hortabatur ille ut negaret, dicens: • Reverere aetatem tuam, aliaque his consentanea, quæ isti proferre solent: ‹ Jura per fortunam Cæsaris, resipisce, conclama: Tolle impios.. Tunc Polycarpus gravi ac severo vultu turbam omnem sceleratorum, qui in stadio erant, gentilium contuens, manumque in eos porrigens, simulque gemens ac cœlum suspiciens dixit: «Tolle impios.» Urgente vero proconsule atque dicente: «Jura, et dimitto te, maledic Christo;", Polycarpus respondit: • Octoginta et sex anni sunt, ex quo servio ei, nec me ulla affecit injuria; et quomodo possim maledicere regi teo, qui salvum me fecit?, Τῷ δὲ Πολυκάρπῳ, εἰσιόντι εἰς τὸ στάδιον, φων ἐξ οὐρανοῦ ἐγένετο· ι Ισχυε καὶ ἀνδρίζου, Πολύκαρ πε. ι Καὶ τὸν μὲν εἰπόντα οὐδεὶς εἶδεν· τὴν δὲ φωνὴν τῶν ἡμετέρων οἱ παρόντες ήκουσαν. Καὶ [λοιπὸν προσαχθέντος αὐτοῦ, θόρυβος ἦν μέγας ἀκουσάντων, ὅτι Πολύκαρπος συνείληπται. Λοιπὸν προσαχθέντα αυτ ανηρώτα ὁ ἀνθύπατος, εἰ αὐτὸς εἴη Πολύκαρπος. Τα δὲ ὁμολογοῦντος, ἔπειθεν ἀρνεῖσθαι, λέγων· ὁ Δί σθητί σου τὴν ἡλικίαν, ο καὶ ἕτερα τούτοις ἀκόλο θα, ὡς ἔθος αὐτοῖς λέγειν «Ομοσον τὴν Καίσα ρος τύχην, μετανόησον, εἰπέ· ρε τοὺς ἀθέους (62 Ο δὲ Πολύκαρπος ἐμβριθεῖ τῷ προσώπῳ εἰς πάντε τὸν ὄχλον τῶν ἐν τῷ σταδίῳ ἀνόμων ἐθνῶν ἐμβλέψας, καὶ ἐπισείσας αὐτοῖς τὴν χεῖρα, στενάξας τε καὶ ἀναβλέψας εἰς τὸν οὐρανὸν, εἶπεν· «ρε τοὺς ἀθέους Εγκειμένου δὲ τοῦ ἀνθυπάτου καὶ λέγοντος· κ Ομα σον, καὶ ἀπολύω σε, λοιδόρησον τὸν Χριστόν· ο ὁ Πο λύκαρπος ἔφη· «Ογδοήκοντα καὶ ἐξ ἔτη ἔχω δα λεύων αὐτῷ, καὶ οὐδέν με ἠδίκησεν· καὶ πῶς δύνα μαι βλασφημῆσαι τὸν βασιλέα μου, τὸν σώσαντα με; X. Polycarpus se Christianum profitetur, et de Christo loqui vult. Urgente rursus illo et dicente: • Jura per fortunam Caesaris, respondit: c Si vanam ex eo quæris gloriam, ut ego per Cæsaris fortunam, ut tu ais, jurem, simulas autem nescire quis sim; palam audi: Christianus sum. Si vero Christianæ doctrinæ rationem vis discere, da diei spatium et audi. › Ila Jacobsonus e tribus codicibus. Vulg. ποτέ. 1. e. Vigilia Paschalis. Ἐπὶ τὸ ὄχημα glossema esse videtur. Jac. Codices omnes habent Κύριος. Editi: Κύριε. JAC. ᾿Απὸ τοῦ ὀχήματος glossema esse videtur. Jac, Vocem λοιπόν, quæ statim recurrit, uncinis Ἐπιμένοντος δὲ πάλιν αὐτοῦ καὶ λέγοντος· ο (με σον τὴν Καίσαρος τύχην, ο ἀπεκρίνατο· «Εἰ κενά ξεῖς, ἵνα ομόσω τὴν Καίσαρος τύχην, ὡς σὺ λέγεις, προσποιεῖ δὲ ἀγνοεῖν με, τίς εἰμι· μετὰ παρε σίας ἄκουε, Χριστιανός εἰμι. Εἰ δὲ μαθεῖν θέλεις τον τοῦ Χριστιανισμοῦ λόγον, δὸς ἡμέραν, καὶ ἄκουσαν. inclusit Jacobsonus. Ita Jacobsonus e cod. Vindob. Editi: λέγων. I. e. ‹ Una cum paganis Christianorum oples interitum. > 1. e. e paganos persecutures. Ita Jacobsonus e codd. Barocc. et Vindab. Editi: προσποιεῖς, male.

S. POLYCARPUS MARTYR. VIII. Polycarpus in urbem ducitur. Cum autem precationem finiisset, nem fecerat omnium qui aliquando cum ipso congressi fuerant, parvorum quidem et magnorum, clarorum et obscurorum, totiusque per orbem terrarum catholicæ Ecclesiæ; cumque hora proficiscendi venisset, asino eum imponentes, in urbem duxerunt die magni Sabbati. Et occurrit ei Herodes irenarcha, ac pater ejus Nicetas, curru vecti, qui et eum in carrucam suam transtulerunt, assidentesque hortabantur, dicentes: Quid enim mali est, dicere Domine Cæsar, et sacrificare, atque ita salvum evadere?, Ille autem primum quidem eis non respondit; sed cum iustarent, dixit: «Facturus non sum, quod suadetis mihi. › Tum illi, frustrati spe flectendi eum, contumeliosa ei verba dixerunt, et cum vehementia dejecerunt eum e curru, adeo ἔλεγον αὐτῷ, καὶ μετὰ σπουδῆς καθῄρουν αὐτὸν ἐπὶ ut e carruca exiens tibiam distraheret. Sed nequaquam commotus, et quasi nihil mali passus essel, alacriter et propere pergebat, ductus ad stadium. Tantus vero erat in stadio tumultus, ut nemo posset audiri. in qua mentio Ὡς δὲ κατέπαυσε την προσευχήν, μνημονεύσας ἁπάντων καὶ τῶν πώποτε συμβεβηκότων αυτ μικρῶν τε καὶ μεγάλων, ἐνδόξων τε καὶ ἀδόξων, καὶ ἁπάσης τῆς κατὰ τὴν οἰκουμένην καθολικῆς Ἐπαίτ σίας, τῆς ὥρας ἐλθούσης τοῦ ἐξιέναι, ἐν ὄνῳ καί σαντες αὐτὸν, ἦγον εἰς τὴν πόλιν, ὄντος Σαββάτο μεγάλου Καὶ ὑπήντα αὐτῷ ὁ εἰρήναρχος Ηρώ δης καὶ ὁ πατὴρ αὐτοῦ Νικήτης ἐπὶ τὸ ὄχημα (δι οἱ καὶ μεταθέντες αὐτὸν ἐπὶ τὴν χαροῦχαν, ἐπειδ παρακαθεζόμενοι καὶ λέγοντες· «Τί γὰρ κακόν ἐπι εἰπεῖν· Κύριος Καῖσαρ, καὶ ἐπιθῦσαι, καὶ εἰ τούτοις ἀκόλουθα, καὶ διασώζεσθαι; ν Ὁ δὲ τὰ μὲν πρῶτα οὐκ ἀπεκρίνατο αὐτοῖς· ἐπιμενόντων δὲ τὸ τῶν, ἔφη· «Οὐ μέλλω ποιεῖν, ὅ συμβουλεύετέ μα. Οἱ δὲ ἀποτυχόντες τοῦ πεῖσαι αὐτὸν, δεινὰ ῥήματα ' τοῦ ὀχήματος ὡς καὶ κατιόντα ἀπὸ τῆς χερι. χας ἀποσυρῆναι τὸ ἀντικνήμιον. Καὶ μὴ ἐπισημα φεὶς, ὡς οὐδὲν πεπονθώς, προθύμως μετά σπουδή ἐπορεύετο, ἀγόμενος εἰς τὸ στάδιον, θορύβου πλ κούτου ὄντος ἐν τῷ σταδίῳ, ὡς μηδὲ ἀκουσθῆναι της δύνασθαι. IX. Polycarpus Christo Domino suo non maledicit. Polycarpo autem, intranti in stadium, vox e cœlo contigit: «Fortis esto et viriliter age, Polycarpe! › Et eum quidem, qui vocem emisit, nemo vidit; vocem autem ii audierunt, qui ex nostris præsentes erant. Cæterum introducto illo magnus erat tumultus eorum, qui Polycarpum comprehensum esse audierunt. De catero adductum eum interrogavit proconsul, an ipse esset Polycarpus. Cumque annueret, hortabatur ille ut negaret, dicens: • Reverere aetatem tuam, aliaque his consentanea, quæ isti proferre solent: ‹ Jura per fortunam Cæsaris, resipisce, conclama: Tolle impios.. Tunc Polycarpus gravi ac severo vultu turbam omnem sceleratorum, qui in stadio erant, gentilium contuens, manumque in eos porrigens, simulque gemens ac cœlum suspiciens dixit: «Tolle impios.» Urgente vero proconsule atque dicente: «Jura, et dimitto te, maledic Christo;", Polycarpus respondit: • Octoginta et sex anni sunt, ex quo servio ei, nec me ulla affecit injuria; et quomodo possim maledicere regi teo, qui salvum me fecit?, Τῷ δὲ Πολυκάρπῳ, εἰσιόντι εἰς τὸ στάδιον, φων ἐξ οὐρανοῦ ἐγένετο· ι Ισχυε καὶ ἀνδρίζου, Πολύκαρ πε. ι Καὶ τὸν μὲν εἰπόντα οὐδεὶς εἶδεν· τὴν δὲ φωνὴν τῶν ἡμετέρων οἱ παρόντες ήκουσαν. Καὶ [λοιπὸν προσαχθέντος αὐτοῦ, θόρυβος ἦν μέγας ἀκουσάντων, ὅτι Πολύκαρπος συνείληπται. Λοιπὸν προσαχθέντα αυτ ανηρώτα ὁ ἀνθύπατος, εἰ αὐτὸς εἴη Πολύκαρπος. Τα δὲ ὁμολογοῦντος, ἔπειθεν ἀρνεῖσθαι, λέγων· ὁ Δί σθητί σου τὴν ἡλικίαν, ο καὶ ἕτερα τούτοις ἀκόλο θα, ὡς ἔθος αὐτοῖς λέγειν «Ομοσον τὴν Καίσα ρος τύχην, μετανόησον, εἰπέ· ρε τοὺς ἀθέους (62 Ο δὲ Πολύκαρπος ἐμβριθεῖ τῷ προσώπῳ εἰς πάντε τὸν ὄχλον τῶν ἐν τῷ σταδίῳ ἀνόμων ἐθνῶν ἐμβλέψας, καὶ ἐπισείσας αὐτοῖς τὴν χεῖρα, στενάξας τε καὶ ἀναβλέψας εἰς τὸν οὐρανὸν, εἶπεν· «ρε τοὺς ἀθέους Εγκειμένου δὲ τοῦ ἀνθυπάτου καὶ λέγοντος· κ Ομα σον, καὶ ἀπολύω σε, λοιδόρησον τὸν Χριστόν· ο ὁ Πο λύκαρπος ἔφη· «Ογδοήκοντα καὶ ἐξ ἔτη ἔχω δα λεύων αὐτῷ, καὶ οὐδέν με ἠδίκησεν· καὶ πῶς δύνα μαι βλασφημῆσαι τὸν βασιλέα μου, τὸν σώσαντα με; X. Polycarpus se Christianum profitetur, et de Christo loqui vult. Urgente rursus illo et dicente: • Jura per fortunam Caesaris, respondit: c Si vanam ex eo quæris gloriam, ut ego per Cæsaris fortunam, ut tu ais, jurem, simulas autem nescire quis sim; palam audi: Christianus sum. Si vero Christianæ doctrinæ rationem vis discere, da diei spatium et audi. › Ila Jacobsonus e tribus codicibus. Vulg. ποτέ. 1. e. Vigilia Paschalis. Ἐπὶ τὸ ὄχημα glossema esse videtur. Jac. Codices omnes habent Κύριος. Editi: Κύριε. JAC. ᾿Απὸ τοῦ ὀχήματος glossema esse videtur. Jac, Vocem λοιπόν, quæ statim recurrit, uncinis Ἐπιμένοντος δὲ πάλιν αὐτοῦ καὶ λέγοντος· ο (με σον τὴν Καίσαρος τύχην, ο ἀπεκρίνατο· «Εἰ κενά ξεῖς, ἵνα ομόσω τὴν Καίσαρος τύχην, ὡς σὺ λέγεις, προσποιεῖ δὲ ἀγνοεῖν με, τίς εἰμι· μετὰ παρε σίας ἄκουε, Χριστιανός εἰμι. Εἰ δὲ μαθεῖν θέλεις τον τοῦ Χριστιανισμοῦ λόγον, δὸς ἡμέραν, καὶ ἄκουσαν. inclusit Jacobsonus. Ita Jacobsonus e cod. Vindob. Editi: λέγων. I. e. ‹ Una cum paganis Christianorum oples interitum. > 1. e. e paganos persecutures. Ita Jacobsonus e codd. Barocc. et Vindab. Editi: προσποιεῖς, male.

EPIST. ECCLESIA SMYRN. DE MARTYRIO S. POLYCARPI. Ὁ ἀνθύπατος ἔφη· «Πεῖσον τὸν δῆμον (65).. Ὁ δὲ Proconsul dixit: Persuade populo.» Polycarpus Πυλύκαρπος εἶπεν· «Σὲ μὲν καὶ λόγου ἠξίωσα· δε διδάγμεθα γὰρ ἀρχαῖς καὶ ἐξουσίαις ὑπὸ τοῦ Θεοῦ τεταγμέναις τιμὴν κατὰ τὸ προσήκον, τὴν μὴ βλάπτουσαν ἡμᾶς, ἀπονέμειν· ἐκείνους δὲ οὐχ ἡγοῦμαι ἀξίους τοῦ ἀπολογεῖσθαι αὐτοῖς. XI. Nec bestiarum, nec ignis Ὁ δὲ ἀνθύπατος πρὸς αὐτὸν εἶπε· ο Θηρία ἔχω, τούτοις σε παραβαλῶ, ἐὰν μὴ μετανοήσῃς.» Ὁ δὲ εἶπεν· «Κάλει, ἀμετάθετος γὰρ ἡμῖν ἡ ἀπὸ τῶν κρειττόνων ἐπὶ τὰ χείρω μετάνοια καλὸν δὲ μετατίθεσθαί με ἀπὸ τῶν χαλεπῶν ἐπὶ τὰ δίκαια.» Ὁ δὲ πάλιν πρὸς αὐτόν· «Πυρί σε ποιῶ δαπανηθῆναι, εἰ τῶν θηρίων καταφρονεῖς, ἐὰν μὴ μετανοήσῃς.» Ὁ δὲ Πολύ καρπος· «Πῦρ ἀπειλεῖς τὸ πρὸς ὥραν καιόμενον, καὶ μετ' ὀλίγον σβεννύμενον· ἀγνοεῖς γὰρ τὸ τῆς μελλούσης κρίσεως καὶ αἰωνίου κολάσεως τοῖς ἀσεβέσι τηρούμενον πῦρ. ᾿Αλλὰ τί βραδύνεις; Φέρε, ὅ βούλει.» XII. Polycarpus ad Ταῦτα δὲ καὶ ἄλλα πλείονα λέγων, θάρσους καὶ χαρᾶς ἐνεπίμπλατο, καὶ τὸ πρόσωπον αὐτοῦ χάριτος ἐπληροῦτο, ὥστε οὐ μόνον μὴ συμπεσεῖν, ταραχθέντα ὑπὸ τῶν λεγομένων πρὸς αὐτόν, ἀλλὰ τούναν τίον τὸν ἀνθύπατον ἐκστῆναι, πέμψαι τε τὸν ἑαυτοῦ κήρυκα, ἐν μέσῳ τῷ σταδίῳ κηρύξαι τρίτον «Πο λύκαρπος ὁμολόγησεν ἑαυτὸν Χριστιανὸν εἶναι.» Τούτου λεχθέντος ὑπὸ τοῦ κήρυκος, ἅπαν τὸ πλῆθος ἐθνῶν τε καὶ Ἰουδαίων τῶν τὴν Σμύρναν κατοικούν των, ἀκατασχέτῳ θυμῷ καὶ μεγάλῃ φωνῇ ἐπεβόα· • Οὗτός ἐστιν ὁ τῆς ἀσεβείας διδάσκαλος, ὁ πατὴρ τῶν Χριστιανῶν, ὁ τῶν ἡμετέρων θεῶν καθαι ρέτης, ὁ πολλοὺς διδάσκων μὴ θύειν, μηδὲ προσκυνεῖν τοῖς θεοῖς.» Ταῦτα λέγοντες ἐπεβόων καὶ ἠρώτων τὸν Ἀσιάρχην Φίλιππον, ἵνα ἐπαφῇ τῷ Πολυκάρπῳ λέοντα. Ὁ δὲ Φίλιππος ἔφη, μὴ εἶναι ἐξὺν αὐτῷ, ἐπειδὴ πεπληρώκει τὰ κυνηγέσια. Τότε ἔδοξεν αὐτοῖς ὁμοθυμαδὸν ἐπιβοῆσαι, ὥστε τὸν Πολύκαρπον ζώντα κατακαυθῆναι. Έδει γὰρ τὸ τῆς φανερωθείσης ἐπὶ τοῦ προσκεφαλαίου οπτασίας πληρωθῆναι, ὅτε ἰδὼν αὐτὸ καιόμενον προσευχόμενος, εἶπεν ἐπιστραφεὶς τοῖς σὺν αὐτῷ πιστοῖς προφητι χῶς· «Δεῖ με ζῶντα κατακαυθῆναι.» respondit: «Τe quidem sermone dignum puto; edocti enim sumus, principibus et potestatibus a Deo ordinatis, prout decet, honorem nobis non nocentem deferre; illos vero indignos puto, quibus rationem reddam 10. minæ Polycarpum perterrent. At proconsul ad ipsum dixit: • Bestias habeo; his te objiciam, nisi convertaris. Ipse vero respondit: «Arcesse eas, nos enim mutari non possumus conversione a melioribus ad deteriora; bonum autem est, me a malis ad justa transire. Rursus iste ad Polycarpum: Quandoquidem bestias spernis, igni te tradam consumendum, nisi sententiam mules.» Cui Polycarpus: «Ignem minaris, qui ad horæ spatium ardet, ac paulo post exstinguitur; ignoras enim illum futuri judicii et æternæ pon ignem, qui impiis reservatur. Verum quid moraris? Profer, quodcunque volueris. > rogum damnatur. Hæc vero atque alia plura cum diceret, fiducia et gaudio replebatur, illiusque vultus plenus gratiæ erat, adeo ut non solum non concideret, ipso per dicta conturbato; sed contra proconsul stuperet, suumque mitteret præconem ter in medio stadio proclamaturum: • Polycarpus confessus est, Christianum se esse. › Quod ubi pronuntiasset præco, universa multitudo gentilium ac Judæorum, qui Smyrnam incolebant, effrenata ira et magna voce ´conclamabat: ‹ Hic impietatis est præceptor, pater Christianorum, deorum nostrorum eversor, qui multos docet, ne sacrificent, neve deos adorent. › Hæc dicentes clamabant rogabantque Philippum. Asiarcham, ut leonem adversus Polycarpum emitteret. At Philippus id sibi licere negavit, quia ludum bestiarum jam explevisset. Tunc placuit illis, uno consensu clamare, ut Polycarpus vivus combureretur. Necesse enim erat, ut visio illa de cervicali impleretur, quæ ei ostensa fuerat, cum inter orandum illud ardens videret, et conversus ad fideles astantes prophetice diceret: ‹ Oportet me vivum comburi. › XIII. Rogus exstruitur. Ταῦτα οὖν μετὰ τοσούτου τάχους ἐγίνετο, θᾶττον τοῦ λεχθῆναι, τῶν ὄχλων παραχρῆμα συναγόντων Εκ 10 Rom. x111, 1, 7; Tit. III, 1. 1. e. c audire te volo, si a populo prolationem supplicii poteris impetrare.» Neandro proconsul Ignatium servare voluisse videtur. Vide ejus Historiam eccles. 1, p. 107-110. Ita Jacobsonus e codd. Vindob. et Paris. Pro ἀσεβείας restituendum esse Ασίας, Eusebii, Rufini et veteris interpretis consentiens hic evincit auctoritas. UsSER. Asiarcha erant, qui ludos sacros in honorem deorum pro salute provinciæ suæ statis temporibus procurabant. Quod vero spectacula, quæ ab illis dabantur, sacra erant, inde sacerdotes sunt Hæc porro citius peracta sunt, quam pronuntiata; cuncta plebe confestim ex officinis ac balneis ligna appellati. MADER. Valde onerosum erat hoc sacer dotium, atque idcirco nonnisi opulentiores ad id gerendum eligebantur. Hinc est, quod Strabo ohservat, Asiarchas fere ex Trallianis desumptos fuisse, propterea quod ejus urbis cives totius Asia opulentissimi essent. VALES. Idem iste Philippus infra c. 21 ἀρχιερεὺς Τραλλιανός appellatur. Jac. Ita codices, teste Jacobsono, omisso augmen to plusquamperfecti, quod sæpius fieri testatur Wi ner Gramm., § 12, n. 8. p. 69, ed. iv. codd. Vind. et Parisiensi Jacobsonus reposuit ζῶντα.

S. POLYCARPUS MARTYR. et sarmenta congerente; praecipue Judais, alacri τε τῶν ἐργαστηρίων καὶ βαλανείων ξύλα, καὶ φρύγα animo, ut solent, ad ista juvantibus. Cum autem rogus apparatus esset, Polycarpus, sibi detractis omnibus vestimentis et cingulo soluto, conabatur etiam se excalcare; quod prius non faciebat, quia semper cuncti fideles contendebant, quisnam celerius corpus ejus tangeret; omni enim bono propter sanctos mores suos ille etiam ante martyrium ornatus erat. Illico nunc ille omnibus instrumentis circumdabatur, quæ pro rogo parata erant. Cum vero et clavis ipsum amigere vellent, dixit: • Sinite me sic; qui enim mihi dat ignem pati, dabit, et sine vestra ex clavis cautione, immotum in pyra permanere. ▸ να μάλιστα Ἰουδαίων προθύμως, ὡς ἔθος αὐτοῖς, εἰς ταῦτα ὑπουργούντων. Ὅτε δὲ ἡ πυρκαϊὰ ἡτοιμάσος, ἀποθέμενος ἑαυτῷ πάντα τὰ ἱμάτια, καὶ λύσας τὴν ζώνην αὐτοῦ, ἐπειρᾶτο καὶ ὑπολύειν ἑαυτόν· μὴ πρ τερον τοῦτο ποιῶν, διὰ τὸ ἀεὶ ἕκαστον τῶν πιστών σπουδάζειν, ὅστις τάχιον τοῦ χρωτὸς αὐτοῦ άψητα: παντὶ γὰρ καλῷ, ἀγαθῆς ἕνεκεν πολιτείας, καὶ πρὸ τῆς μαρτυρίας εκεκόσμητο. Εὐθέως οὖν αὐτ περιετίθετο τὰ πρὸς τὴν πυρὰν ἡρμοσμένα έργα. να Μελλόντων δὲ αὐτῶν καὶ προσηλοῦν (1 εἶπεν· «"Αφετέ με οὕτως· ὁ γὰρ δούς μοι ὑπομείναι τὸ πῦρ, δώσει καὶ χωρὶς τῆς ὑμετέρας ἐκ τῶν Κίν ἀσφαλείας, ἀσάλευτον ἐπιμεῖναι τῇ πυρά.» precatio. XIV. Polycarpi Illi ergo non quidem clavis defixerunt, sed ligaverunt eum. Hc vero manibus in tergum rejectis ac vinctus, tanquam aries insignis ex magno grege ad oblationem, victima acceptabilis Deo praeparata, cœlum intuitus dixit: «Domine Deus omnipotens, Pater dilecti ac benedicti Filii tui Jesu Christi, per quem tui notitiam accepimus, Deus angelorum et virtutum, ac universæ creature, totiusque generis justorum in conspectu tuo viventium; benedico tibi, quoniam ine hac die atque hac hora dignatus es, ut partem acciperem in numero martyrum tuorum, in calice Christi tui ", ad resurrectionem in vitam æternam, animæ et corporis, in incorruptione per Spiritum sanctum; inter quos utinam suscipiar hodie coram te in sacrificio pingui et accepto, quemadmodum præparasti et mihi præmonstrasti et nunc adimplevisti, Deus, mendacii nescius ac verax. Quapropter de omnibus laudo te, benedico tibi, glorifico te, cum sempiterno et coelesti Jesu Christo, dilecto tuo Filio, cum quo tibi et Spiritui sancto gloria, et nunc et in futura saecula. Amer. XV. Polycarpus Οἱ δὲ οὐ καθήλωσαν μὲν, ἔδησαν δὲ αὐτόν. Ὁ δ ὀπίσω τὰς χεῖρας ποιήσας καὶ προσδεθείς, ώστε κριὸς ἐπίσημος ἐκ μεγάλου ποιμνίου εἰς προς ρὰν ὁλοκάρπωμα δεκτὸν τῷ Θεῷ ἡταμα μένον, ἀναβλέψας εἰς τὸν οὐρανὸν, εἶπε· ο Κύρι ὁ Θεὸς, ὁ παντοκράτωρ, ὁ τοῦ ἀγαπητοῦ καὶ εὐλογη τοῦ Παιδός σου Ἰησοῦ Χριστοῦ Πατὴρ, δι' οὗ τὴν περὶ σοῦ ἐπίγνωσιν ειλήφαμεν, ὁ Θεὸς ἀγγέλων και δυνάμεων, καὶ πάσης τῆς κτίσεως, καὶ παντὸς το γένους τῶν δικαίων, οι ζῶσιν ἐνώπιόν του· εὐλογῶ σε, ὅτι ἠξίωσάς με τῆς ἡμέρας καὶ ὥρας ταύτης, το λαβεῖν με μέρος ἐν ἀριθμῷ τῶν μαρτύρων σου, ἐν τῷ ποτηρίῳ τοῦ Χριστοῦ σου, εἰς ἀνάστασιν ζωή; αἰωνίου, ψυχῆς τε καὶ σώματος, ἐν ἀφθαρσία Πεί ματος ἁγίου· ἐν οἷς προσδεχθείην ἐνώπιόν σου σήμε· ρον ἐν θυσίᾳ πίονι καὶ προσδεκτῇ, καθώς προετοίμα σας καὶ προεφανέρωσας καὶ ἐπλήρωσας ὁ πεν δὴς καὶ ἀληθινὸς Θεός. Διὰ τοῦτο καὶ περὶ πάντων αἰνῶ σε, εὐλογῶ σε, δοξάζω σε, σὺν τῷ αἰωνίῳ καὶ ἐπουρανίῳ Ἰησοῦ Χριστῷ, ἀγαπητῷ σου Παιδί· μεθ' οὗ σοι καὶ Πνεύματι ἁγίῳ ἡ δόξα, καὶ νῦν καὶ εἰς τοὺς μέλλοντας αἰῶνας. Αμήν.» igne non læditur. ᾿Αναπέμψαντος δὲ αὐτοῦ τὸ «Αμήν,» καὶ πληρώ σαντος τὴν εὐχὴν, οἱ τοῦ πυρὸς ἄνθρωποι ἐξῆψαν τὸ πῦρ. Μεγάλης δὲ ἐκλαμψάσης φλογός, θαῦμα μέγα είδομεν, οἷς ἰδεῖν ἐδόθη· οἱ καὶ ἐτηρήθημεν, εἰς τὸ ἀναγγεῖλαι τοῖς λοιποῖς τὰ γενόμενα. Τὸ γὰρ πύρ καμάρας εἶδος ποιῆσαν, ὥσπερ οθόνη πλοίου ὑπὸ πνεύματος πληρουμένη, κύκλῳ περιετείχισε τὸ σῶμα Et postquam Amen >emisisset, precationemque complevisset, ministri ignis ignem accenderunt. Cum vero ingens flamma emicasset, grande miraculum vidimus, nos, quibus illud spectare concessum fuit, qui et ideo reservati sumus, ut aliis, quæ contigerunt, annuntiaremus. Ignis enim fornicis speciem ræbens, tanquam navis velum a vento repletum, in circulo corpus martyris circumdedit; quod, in τοῦ μάρτυρος· καὶ ἦν μέσον οὐχ ὡς σὰρξ καιομένη, medio positum, non ut caro assa videbatur, sed veluti panis coctus, vel sicut aurum et argentum in " Matth. xx, 22; xxvı; 39; Marc. x, 38. Præpositio έν, quæ legitur in editis, abest a ms. et plane mihi redundare videtur. Jac. E. g. Rof videanus catenta fuerigenda, quasi Por lycarpi manus clavis transfixuri essent, et palo affixuri; non fuisset enim hæc exigua pars supplicii [quam carnifices non remisissent]. Crediderim ergo, catenas, quibus revinctæ erant ad tergum manus, palo clavis affixas fuisse, ne moverentur. CLER. ἀλλ᾽ ὡς ἄρτος ὀπτώμενος, ἢ ὡς χρυσὸς καὶ ἄργο ρος ἐν καμίνῳ πυρούμενος Καὶ γὰρ εὐωδίας non Similia in Martyrio Ignat. c. 2. græcis interpretibus Hebræorum per ὁλοκαύτωμα solum redditur, sed interdum etiam per ολοκάρπωμα, οι Lev. I, 14, xvi, 24. USSER. Patefecerat enim ei Deus ignem martyrii. Cfr. supr. c. 5. Quod ignis fornicis præbens speciem sele rit, id causis physicis tribui posse censet Dalrymiplius. Jac.

EPIST. ECCLESIÆ SMYRN. DE MARTYRIO S. POLYCARPI. τοσαύτης ἀντελαβόμεθα, ὡς λιβανωτοῦ πνέοντος, ἢ fornace candens. Tantam autem nos percepitnus ἄλλου τινὸς τῶν τιμίων αρωμάτων suavitatem odoris, ac si thus aut aliud quoddamı pretiosorum aromatum oluisset. XVI. Polycarpus pugione transfigitur. Πέρας οὖν ἰδόντες οἱ ἄνομοι, οὐ δυνάμενον αὐτοῦ τὸ σῶμα ὑπὸ τοῦ πυρὸς δαπανηθῆναι, ἐκέλευσαν προσελθόντα αὐτῷ κομφέκτορα παραβῦσαι ξιφίμον. Καὶ τοῦτο ποιήσαντος, ἐξῆλθε περιστερὰ καὶ πλῆθος αἵματος, ὥστε κατασβέσαι τὸ πῦρ, καὶ θαυμάσαι πάντα τὸν ὄχλον, εἰ τοσαύτη τις διαφορά μεταξὺ τῶν ἀπίστων καὶ τῶν ἐκλεκτῶν· ὧν εἷς καὶ οὗτος γεγόνει ὁ θαυμασιώτατος μάρτυς Πολύκαρ πος, ἐν τοῖς καθ' ἡμᾶς χρόνοις διδάσκαλος ἀποστολι κλς καὶ προφητικός γενόμενος, ἐπίσκοπός τε τῆς ἐν Σμύρνῃ καθολικῆς Ἐκκλησίας. Πᾶν γὰρ ῥῆμα, δ ἐξαφῆκεν ἐκ τοῦ στόματος αὐτοῦ, καὶ ἐτελειώθη καὶ τελειωθήσεται. XVII. Polycarpi corpus Ὁ δὲ ἀντίζηλος καὶ βάσκανος καὶ πονηρὸς, ὁ ἀν τικείμενος τῷ γένει τῶν δικαίων ιδών τό τε μέ γεθος αὐτοῦ τῆς μαρτυρίας, καὶ τὴν ἀπ' ἀρχῆς ἀνεπίληπτον πολιτείαν, ἐστεφανωμένον τε τῷ τῆς ἀφθαρσίας στεφάνῳ, καὶ βραβεῖον ἀναντίῤῥητον ἀπενηνεγμένον, ἐπετήδευσεν, ὡς μηδὲ τὸ λείψανον αὐτ τοῦ ὑφ᾽ ἡμῶν ληφθῆναι καίπερ πολλῶν ἐπιθυ μούντων τοῦτο ποιῆσαι, καὶ κοινωνῆσαι τῷ ἁγίῳ αὐτοῦ σαρκίῳ. Ὑπέβαλε γοῦν Νικήτην τὸν τοῦ Ηρώδου πατέρα, ἀδελφὸν δὲ 'Αλκης ἐντυχεῖν τῷ ἄρχοντι, ὥστε μὴ δοῦναι αὐτοῦ τὸ σῶμα ταφῇ· «Μὴ, φησὶν, ἀφέντες τὸν ἐσταυρωμένον, τοῦτον ἄρξωνται σέβεσθαι.» Καὶ ταῦτα εἶπον, ὑποβαλλόντων καὶ ἐνισχυόντων τῶν Ἰουδαίων, οἳ καὶ ἑτήρησαν, μελλόντων ἡμῶν ἐκ τοῦ πυρὸς λαμβάνειν· ἀγνοοῦντες, ὅτι οὔτε τὸν Χριστόν ποτε καταλιπεῖν δυνησόμεθα, τὴν ὑπὲρ τῆς τοῦ παντὸς κόσμου τῶν σωζομένων σωτηρίας παθόντα [ἄμωμον ὑπὲρ ἁμαρτωλῶν (85)], οὔτε ἔτερόν τινα σέβεσθαι. Τοῦτον μὲν γὰρ, Υἱὸν ὄντα τοῦ Θεοῦ, προσκυνοῦμεν· τοὺς δὲ μάρτυρας, ὡς μαθητάς καὶ μιμητὰς τοῦ Κυρίου, ἀγαπῶμεν ἀξίως, ἕνεκα εὐνοίας ἀνυπερβλήτου τῆς εἰς τὸν ἴδιον βασιλέα καὶ διδάσκαλον· ὧν γένοιτο καὶ ἡμᾶς συγκοινωνούς τε καὶ συμμαθητὰς γενέσθαι. Inter ligna, e balneis et officinis comportata, fortasse nonnulla fuisse odorata et aromatica suspicatur Jacobsonus. Confectores, qui bestias in amphitheatro conficiebant; si quando enim bestiæ efferatæ stragem populo minarentur, ii immittebantur, qui eas conficerent et occiderent. JAC. De hac columba ne verbum quidem legitur apud Eusebium, Rufinum et Nicephorum; quo fit, ut falsa a inultis lectio codicum sit putata. Moynius pro περιστερά conjecit επ' ἀριστερᾷ, a sinistra. Ipsi accesserunt complures viri docti. Ruchatus scribendum censuit περὶ στέρνα, Editor Bibliotheca Bremensis cl. 111, p. 429, conjicit περὶ στέρνου vel περὶ στέρνων. Heumamus in Exam. fabulæ de columba e Polycarpi rogo evolante, statuit monachos hoc prodigio Acta nostra auxisse. Mihi quidem longe verisimilius videtur, lectorem quempiam in animo habuisse, ad oram codicis notare locum epistolæ, Tandem igitur cernentes improbi, corpus ejus ab igne non posse consumi, jusserunt confectorem propius accedere pugioneque eum transfigere. Quod cum ille fecisset, evolavit columba et effluxit tanta sanguinis copia, ut ignem exstingueret, utque universa plebs miraretur, tantum esse discrimen iuter infideles et electos; quorum unus hic fuit maxime admirandus martyr Polycarpus, qui nostris temporibus apostolicus et propheticus doctor exstitit, atque catholicæ Ecclesiæ Smyrnensis episco. pus. Omne enim verbum, quod ore suo emisit, aut impletum est aut implebitur. Christianis non traditur. Sed cum æmulus ille et invidus et malus, justorumque generi adversus, insigne illius martyrium cerneret, moresque ab ineunte ætate irrepreliensos, et eum corona immortalitatis coronatum, præmiumque sine controversia reportantem; operam dedit, ne reliquiæ ejus a nobis auferrentur, quamvis multi id facere et sancto illius corpore participes fieri cuperent. Suggessit ergo diabolus Nicetæ, Herodis patri, fratri autem Alces, adire proconsulem, ne corpus illius ad sepeliendum traderet: «Ne, inquit, relicto crucifixo, hunc colere incipiant. Atque hæc dicebant, suggerentibus et instantibus Judaeis, qui quoque observaverant nos, ex igne eum extracturos; ignari, quod nec Christum, qui pro salule omnium, qui in toto mundo salvi fient, passus est [inculpatus pro peccatoribus], unquam derelinquere poterimus, neque alium quemquam colere. Illum enim, utpote Filium Dei adoramus; martyres vero tanquam Domini discipulos et imitatores merito diligimus, propter illorum exiiniam erga regem ac magistrum suum benevolentiam; quorum utinam et nos fiamus consortes ac condiscipuli. ubi animam suam efflavit B. Polycarpus; ideoque, mori Ecclesiæ veteris obsecutum, vocem περιστερά margini ascripsisse, qua scilicet significaret, auimam B. inartyris illo temporis momento e corpore liberatam, sub columbæ specie ad cœlum evolasse. Columbarum enim imagines etiam Christianorum sepulcris frequenter exsculptæ sunt. Jac. Ita Jacobsonus e codicibus. Plusquamperf. sine augmento ut c. 12. Vulg. γέγονεν. Cfr. 1 Clem., c. 51. Ita Jac. e cod. Paris. Vulg. ληφθείη. Alce notum est mulieris inter Saryrnæos nomen. Cfr. Ignat. að Smyrn. c. 13, ad Polyr. Parenthesis ista neque in Eusebio habetur, neque in Rufino, neque in vetere nostro interprete. USSER. Interpolata fuisse videtur a librario quapiam, qui in animo habebat I Petr. 111, 18. JAC. Ita Jac. e. cod. Paris. Vulg. κοινωνούς.

S. POLYCARPUS MARTYR. XVII). Polycarpi corpus comburitur. Reliquiæ. Videns autem centurio a Judæis ortam contentionem, corpus in medio ignis positum exussit. Atque ita nos postea ossa illius gemmis pretiosissimis exquisitiora et super aurum probatiora tollentes, ubi decebat, deposuimus. Quo etiam loci nobis, ut fieri poterit, in exsultatione et gaudio congregatis, Dominus præbebit, natalem martyrii ejus diem eelebrare, tum in memoriam eorum qui certamina pertulerunt, tum ut posteri exercitati sint et parati [ad eadem sustinenda]. Ἰδὼν οὖν ὁ [ἑκατόνταρχος (87)] κεντυρίων τὴν τῶν Ἰουδαίων γενομένην, φιλονεικίαν θεὶς αὐτὸν ἐν μέσῳ τοῦ πυρὸς ἔκαυσεν. Οὕτω τε ἡμεῖς ὕστερον ἀνελόμενοι τὰ τιμιώτερα λίθων πολυτελῶν καὶ δοκι μώτερα ὑπὲρ χρυσίον ὀστᾶ αὐτοῦ, ἀπεθέμεθα ὅπου καὶ ἀκόλουθον ἦν. Ενθα ὡς δυνατὸν ἡμῖν συναγομέ νοις ἐν ἀγαλλιάσει καὶ χαρᾷ, παρέξει ὁ Κύριος ἐπιτελεῖν τὴν τοῦ μαρτυρίου αὐτοῦ ἡμέραν γενέθλιον, εἰς τε τὴν τῶν ἠθληκότων μνήμην, καὶ τῶν μελλόν των άσκησίν τε καὶ ἑτοιμασίαν. XIX. Laus Polycarpi martyris. Hæc de beato Polycarpo, qui cum iis, qui ex Philadelphia, duodecimus Smyrnæ martyrium est passus, sed solus ab omnibus celebratur, ita ut a gentilibus quoque ubique locorum memoretur; qui non solum doctor insignis exstitit, sed etiam martyr eximius, cujus martyrium, Evangelio Christi congruum, omnes imitari desiderant. Postquam enim sustinendo injustum præsidem vicit, sicque immortalitatis coronam recepit, cum apostolis omnibusque justis exsultans, Deum ac Patrem glorificat, et benedicit Domino nostro Jesu Christo, animarum nostrarum Salvatori, et corporum nostrorum gubernatori, nec non pastori catholicæ in toto orbe Ecclesia. ΧΧ. Mittite hanc η Τοιαῦτα τὰ κατὰ τὸν μακάριον Πολύκαρπον, ὃς σὺν τοῖς ἀπὸ Φιλαδελφίας δωδέκατος ἐν Σμύρνῃ μαρτυρήσας, μόνος ὑπὸ πάντων μνημονεύεται, ὥστε καὶ ὑπὸ τῶν ἐθνῶν ἐν παντὶ τόπῳ λαλεῖσθαι· οὐ μόνον διδάσκαλος γενόμενος ἐπίσημος, ἀλλὰ καὶ μάρ τις ἔξοχος, οὗ τὸ μαρτύριον πάντες ἐπιθυμοῦσιν μι μεῖσθαι, κατὰ τὸ Εὐαγγέλιον Χριστοῦ γενόμενον. Διὰ τῆς ὑπομονῆς γὰρ καταγωνισάμενος τὸν ἄδικον ἄρχοντα, καὶ οὕτως τὸν τῆς ἀφθαρσίας στέφανον ἀπολαβών, σὺν τοῖς ἀποστόλοις καὶ πᾶσι δικαίοις ἀγαλλιώμενος, δοξάζει τὸν Θεὸν καὶ Πατέρα, καὶ εὐλογεῖ τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστὸν τὸν Σωτῆρα τῶν ψυχῶν ἡμῶν καὶ κυβερνήτην τῶν σωμάτων ἡμῶν, καὶ ποιμένα τῆς κατὰ τὴν οἰκουμέν την καθολικῆς Ἐκκλησίας epistolam fratribus. Vos quidem petieratis, ut cuncta, quæ gesta sunt, fusius vobis exponerentur; nos vero impræsentiarum summatim indicavimus per fratrem nostrum Marcum. Quæ quidem cum legeritis, epistolam fratribus remotioribus transmittatis, ut et ipsi glorificent Dominum, qui ex suis famulis delectum facit. Ei, qui omnes nos gratia sua atque indulgentia in regnum suum æternum potest inducere per unigenitum Filium suum Jesum Christum, ipsi sit gloria, honor, imperium, majestas, in sæcula. Amen. Salutate omnes sanctos. Vos, qui nobiscum sunt, salutant, et qui scripsit hæc, Evarestus cum omni domo sua. Ὑμεῖς μὲν οὖν ἠξιώσατε διὰ πλειόνων δηλωθῆναι ὑμῖν τὰ γενόμενα· ἡμεῖς δὲ κατὰ τὸ παρὸν ἐπὶ κει φαλαίω μεμηνύκαμεν διὰ τοῦ ἀδελφοῦ ἡμῶν Μάρκου. Μαθόντες οὖν ταῦτα, καὶ τοῖς ἐπέκεινα ἀδελφοῖς τὴν ἐπιστολὴν διαπέμψασθε ἵνα καὶ ἐκεῖνοι δοξάζω σιν τὸν Κύριον, τὸν ἐκλογὲς ποιοῦντα ἀπὸ τῶν ἰδίων δούλων Τῷ δυναμένῳ πάντας ἡμᾶς εἰσαγαγεῖν ἐν τῇ αὐτοῦ χάριτι καὶ δωρεᾷ εἰς τὴν αἰώνιον αὐτοῦ βασιλείαν, διὰ τοῦ Παιδὸς αὐτοῦ τοῦ μονογενοῦς Ἰησοῦ Χριστοῦ· ᾧ ἡ δόξα, τιμή, κράτος, μεγαλοσύνη, εἰς αἰῶνας. Αμήν. Προσαγορεύετε πάντας τοὺς ἁγίους. Ὑμᾶς οἱ σὺν ἡμῖν προσαγορεύουσιν, καὶ Εὐάρεστος, ὁ γράψας, πανοικεί. XXI. Martyrii tempus. Martyrium autem passus est beatus Polycarpus Xanthici mensis ineuntis die secundo, ante septimum Kalendas Maias, magno Sabbato, hora octava. Caplus Codex Vindob. vocem ἑκατόνταρχος non agnoscit. Jac. Articulum e codice Vindobonensi restituit Jacobsonus. Eusebius habet δώδεκα. Apud Eusebium Strothius et Heinichenius exhibent δώδεκα τοῖς ἐν Σμύρνη μαρτυρήσασι. Jac. Eusebius addit μᾶλλον. Ἰησοῦν... ψυχῶν ἡμῶν e codice Parisiensi restituit Jacobsonus. Codex Vindob. addit: καὶ τὸ πανάγιον καὶ ζωοποιὸν Πνεῦμα. Jac. In veteri int. legitur: et Spiritum sanctum, per quem cuncta cognoscimus. Usserius et Smithius mallent διαπέμψατε. JAC. Μαρτυρεῖ δὲ ὁ μακάριος Πολύκαρπος μηνός Ξαν θικοῦ δευτέρᾳ ἱσταμένου πρὸ ἑπτὰ Καλανδῶν Μαΐων Σαββάτῳ μεγάλῳ ὥρα ὀγδόη I. e. c qui nonnullos e numero fidelium ad martyrium vocavit. Τῷ... ᾧ. Simili constructione utitur D. Paulus Rom. Ivr, 25-27. Jac. Smyrnai a 25 die Martii Xanthicum suum inchoarunt. USSER. De chronologia hujus capitis cfr. Ideler. Handb. der Chronol. t. Ι, p. 419, 450. Longe meliori codice usus est Constantinopolitanus 1. e. Sabbatum, quod Paschalem solemnitatem antecedit, Sabbatum sanctum. PAGI. 1. e. ante meridiem; non enim de Romana, sed de Asiatica horas computandi ratione hic_est sermo, eadem scilicet, qua nos hodie utimur. Jac.

S. POLYCARPUS MARTYR. XVII). Polycarpi corpus comburitur. Reliquiæ. Videns autem centurio a Judæis ortam contentionem, corpus in medio ignis positum exussit. Atque ita nos postea ossa illius gemmis pretiosissimis exquisitiora et super aurum probatiora tollentes, ubi decebat, deposuimus. Quo etiam loci nobis, ut fieri poterit, in exsultatione et gaudio congregatis, Dominus præbebit, natalem martyrii ejus diem eelebrare, tum in memoriam eorum qui certamina pertulerunt, tum ut posteri exercitati sint et parati [ad eadem sustinenda]. Ἰδὼν οὖν ὁ [ἑκατόνταρχος (87)] κεντυρίων τὴν τῶν Ἰουδαίων γενομένην, φιλονεικίαν θεὶς αὐτὸν ἐν μέσῳ τοῦ πυρὸς ἔκαυσεν. Οὕτω τε ἡμεῖς ὕστερον ἀνελόμενοι τὰ τιμιώτερα λίθων πολυτελῶν καὶ δοκι μώτερα ὑπὲρ χρυσίον ὀστᾶ αὐτοῦ, ἀπεθέμεθα ὅπου καὶ ἀκόλουθον ἦν. Ενθα ὡς δυνατὸν ἡμῖν συναγομέ νοις ἐν ἀγαλλιάσει καὶ χαρᾷ, παρέξει ὁ Κύριος ἐπιτελεῖν τὴν τοῦ μαρτυρίου αὐτοῦ ἡμέραν γενέθλιον, εἰς τε τὴν τῶν ἠθληκότων μνήμην, καὶ τῶν μελλόν των άσκησίν τε καὶ ἑτοιμασίαν. XIX. Laus Polycarpi martyris. Hæc de beato Polycarpo, qui cum iis, qui ex Philadelphia, duodecimus Smyrnæ martyrium est passus, sed solus ab omnibus celebratur, ita ut a gentilibus quoque ubique locorum memoretur; qui non solum doctor insignis exstitit, sed etiam martyr eximius, cujus martyrium, Evangelio Christi congruum, omnes imitari desiderant. Postquam enim sustinendo injustum præsidem vicit, sicque immortalitatis coronam recepit, cum apostolis omnibusque justis exsultans, Deum ac Patrem glorificat, et benedicit Domino nostro Jesu Christo, animarum nostrarum Salvatori, et corporum nostrorum gubernatori, nec non pastori catholicæ in toto orbe Ecclesia. ΧΧ. Mittite hanc η Τοιαῦτα τὰ κατὰ τὸν μακάριον Πολύκαρπον, ὃς σὺν τοῖς ἀπὸ Φιλαδελφίας δωδέκατος ἐν Σμύρνῃ μαρτυρήσας, μόνος ὑπὸ πάντων μνημονεύεται, ὥστε καὶ ὑπὸ τῶν ἐθνῶν ἐν παντὶ τόπῳ λαλεῖσθαι· οὐ μόνον διδάσκαλος γενόμενος ἐπίσημος, ἀλλὰ καὶ μάρ τις ἔξοχος, οὗ τὸ μαρτύριον πάντες ἐπιθυμοῦσιν μι μεῖσθαι, κατὰ τὸ Εὐαγγέλιον Χριστοῦ γενόμενον. Διὰ τῆς ὑπομονῆς γὰρ καταγωνισάμενος τὸν ἄδικον ἄρχοντα, καὶ οὕτως τὸν τῆς ἀφθαρσίας στέφανον ἀπολαβών, σὺν τοῖς ἀποστόλοις καὶ πᾶσι δικαίοις ἀγαλλιώμενος, δοξάζει τὸν Θεὸν καὶ Πατέρα, καὶ εὐλογεῖ τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστὸν τὸν Σωτῆρα τῶν ψυχῶν ἡμῶν καὶ κυβερνήτην τῶν σωμάτων ἡμῶν, καὶ ποιμένα τῆς κατὰ τὴν οἰκουμέν την καθολικῆς Ἐκκλησίας epistolam fratribus. Vos quidem petieratis, ut cuncta, quæ gesta sunt, fusius vobis exponerentur; nos vero impræsentiarum summatim indicavimus per fratrem nostrum Marcum. Quæ quidem cum legeritis, epistolam fratribus remotioribus transmittatis, ut et ipsi glorificent Dominum, qui ex suis famulis delectum facit. Ei, qui omnes nos gratia sua atque indulgentia in regnum suum æternum potest inducere per unigenitum Filium suum Jesum Christum, ipsi sit gloria, honor, imperium, majestas, in sæcula. Amen. Salutate omnes sanctos. Vos, qui nobiscum sunt, salutant, et qui scripsit hæc, Evarestus cum omni domo sua. Ὑμεῖς μὲν οὖν ἠξιώσατε διὰ πλειόνων δηλωθῆναι ὑμῖν τὰ γενόμενα· ἡμεῖς δὲ κατὰ τὸ παρὸν ἐπὶ κει φαλαίω μεμηνύκαμεν διὰ τοῦ ἀδελφοῦ ἡμῶν Μάρκου. Μαθόντες οὖν ταῦτα, καὶ τοῖς ἐπέκεινα ἀδελφοῖς τὴν ἐπιστολὴν διαπέμψασθε ἵνα καὶ ἐκεῖνοι δοξάζω σιν τὸν Κύριον, τὸν ἐκλογὲς ποιοῦντα ἀπὸ τῶν ἰδίων δούλων Τῷ δυναμένῳ πάντας ἡμᾶς εἰσαγαγεῖν ἐν τῇ αὐτοῦ χάριτι καὶ δωρεᾷ εἰς τὴν αἰώνιον αὐτοῦ βασιλείαν, διὰ τοῦ Παιδὸς αὐτοῦ τοῦ μονογενοῦς Ἰησοῦ Χριστοῦ· ᾧ ἡ δόξα, τιμή, κράτος, μεγαλοσύνη, εἰς αἰῶνας. Αμήν. Προσαγορεύετε πάντας τοὺς ἁγίους. Ὑμᾶς οἱ σὺν ἡμῖν προσαγορεύουσιν, καὶ Εὐάρεστος, ὁ γράψας, πανοικεί. XXI. Martyrii tempus. Martyrium autem passus est beatus Polycarpus Xanthici mensis ineuntis die secundo, ante septimum Kalendas Maias, magno Sabbato, hora octava. Caplus Codex Vindob. vocem ἑκατόνταρχος non agnoscit. Jac. Articulum e codice Vindobonensi restituit Jacobsonus. Eusebius habet δώδεκα. Apud Eusebium Strothius et Heinichenius exhibent δώδεκα τοῖς ἐν Σμύρνη μαρτυρήσασι. Jac. Eusebius addit μᾶλλον. Ἰησοῦν... ψυχῶν ἡμῶν e codice Parisiensi restituit Jacobsonus. Codex Vindob. addit: καὶ τὸ πανάγιον καὶ ζωοποιὸν Πνεῦμα. Jac. In veteri int. legitur: et Spiritum sanctum, per quem cuncta cognoscimus. Usserius et Smithius mallent διαπέμψατε. JAC. Μαρτυρεῖ δὲ ὁ μακάριος Πολύκαρπος μηνός Ξαν θικοῦ δευτέρᾳ ἱσταμένου πρὸ ἑπτὰ Καλανδῶν Μαΐων Σαββάτῳ μεγάλῳ ὥρα ὀγδόη I. e. c qui nonnullos e numero fidelium ad martyrium vocavit. Τῷ... ᾧ. Simili constructione utitur D. Paulus Rom. Ivr, 25-27. Jac. Smyrnai a 25 die Martii Xanthicum suum inchoarunt. USSER. De chronologia hujus capitis cfr. Ideler. Handb. der Chronol. t. Ι, p. 419, 450. Longe meliori codice usus est Constantinopolitanus 1. e. Sabbatum, quod Paschalem solemnitatem antecedit, Sabbatum sanctum. PAGI. 1. e. ante meridiem; non enim de Romana, sed de Asiatica horas computandi ratione hic_est sermo, eadem scilicet, qua nos hodie utimur. Jac.