ANICETI PAPÆ EPISTOLA AÐ GALLIÆ EPISC. De consuetudine servanda, quæ non est contra fidem. quas a Petri apostolorum principis ordinationum Ex codice 16 librorum, libro 1, cap. 19. initiis hactenus vetustas longa servavit. Et nos Petistis per Hilarium chartularium nostrum, quidem, juxta seriem relationis vestræ, 48 tudinem laudamus, quæ tanien contra fidem ca tholicam nihil usurpare dignoscitur. a beatæ memoriæ prædecessore nostro, ut omnes vobis retro temporum consuetudines servarentur, consuc ** Est ex epist. S. Greg. lib. 1, ep. 75. 48 distinct. 11: Consuetudinem laud. Et in Decr. Ivon. lib. I. (Ex Lib:v pontificali Damasi papæ, ap. MANSI, Concil., I, 681.- Vide Patrologia Latina t. CXXVII, col. 1203, in Anastasio Bibliothecario qui Anicetum ante Pium I ponit.) Anicetus natione Syrus, ex patre Joanne de vico Humisia, sedit annos undecim, menses quatuor, dies tres. Fuit autem temporibus Veri et Marci, a consulatu Gallicani et Veteris, usque ad Præsentem et hafinum. Hic constituit ut clericus comam non nutriret, secundum præceptum Apostoli. Hic fecit ordi nationes quinque per mensem Decembrem, presbyteros septemdecim, diaconos quatuor, episcopos per diversa loca novem. Qui etiam obiit martyr, et sepultus est in cœmeterio Callisti, via Appia, decimo quinto Kalend. Maias. Et cessavit episcopatus dies septemdecim. (MANSI, Concil., I, 683.) De electione et ordinatione archiepiscopi et cæterorum episcoporum, et ut archiepiscopus absque consilie cæterorum nihil agere præsumat de causis eorum nisi tantum de sua speciali parochia. "Anicetus " universis Ecclesiis per Galliæ pro- tuente Domino, tradidisse, non a minus quam a vincias constitutis, in Domino salutem. Bonorum operum et 48 spiritualium studiorum Deum auctorem esse, non dubium est, qui bono rum hominum incitat mentes et adjuvat actiones. Quod nobis evidenter apparuit, cum inter longin qua spatia regionum, unum corda vestra senserunt consilium, et quæ desiderabatis responsa, unius sed plurimorum epistolæ intimarunt. non De ordinationibus episcoporum, et de causis earum. De ordinationibus vero episcoporum, super qui bus nos consulere voluistis, olim in saucti præde cessoris nostri Anacleti ordinationibus quædam jam decreta reperimus ". Scimus enim beatissi mum Jacobum, qui dicebatur Justus, qui etiam se cundum carnem frater Domini nuncupatus est, a Petro, Jacobo et Joanne apostolis, Hierosolymo rum episcopum esse ordinatum. Si autem non mi nus quam a tribus apostolis tantus vir fuit ordina tus episcopus, patet profecto eos formam, insti tribus episcopis, episcopum ordinari debere. Sed crescente numero episcoporum, nisi necessitas in tervenerit, debent etiam plures augeri, id est, si archiepiscopus diem obierit, et alter ordinandus archiepiscopus electus fuerit, " omnes ejusder provinciæ episcopi ad sedem metropoleos conve niant, ut að omnibus ipse ordinetur. "Oportet au tem ut ipse, qui illis omnibus præesse debet, ab oninibus illis eligatur et ordinetur. Reliqui vero comprovinciales episcopi, si necesse fuerit, cæte ris consentientibus, a tribus, jussu archiepiscopi, consecrari possunt episcopis. Sed melius est, si ipse cum omnibus, eum qui dignus est, elegerit, et cuncti pariter sacraverint pontificem. Et licet istud, necessitate cogente, concessum sit, illud tamen, quod de archiepiscopi consecratione prædictum est atque præceptum, id est, ut omnes suffraganei eum ordinent, nullatenus immutari licet; quia qui illis præest, ab omnibus episcopis, quibus præcest, debet constitui. Sin aliter præsumptum fuerit, viribus "in mss. sæpe Anicitus scribitur; in quibusdam Anicius, sic etiam recte. Hard. 47 in ms. nostro hoc loco Anicius, et in titulo. HARD. 8 S. Leo ep. 32. Supra in 2 Anacl. epistola. * 66, distinct.: Ar chiepiscopus ab omnibus. ³¹ S. Leo ep. 89, cap. 3. Conc. 11 Aurel. c. 3. Supposititiam censent viri eruditi.

ANICETI PAPÆ EPISTOLA AD GALLIÆ EPISC. carere non dubium est, quia irrita erit ejus secus apud hanc apostolicam sedem audiatur. «Qui ma acta ordinatio. "Ipse autem archiepiscopus nihil de eorum causis, aut de aliis communibus, juxta statuta apostolorum, absque cunctorum illorum agat consilio; nec illi, nisi quantum ad proprias parochias pertinet, sine suo, quoniam: tali gaudet concordia Altissimus, et gloriatur in membris sais. De primatibus et metropolitanis. ” Nulli archiepiscopi primates vocentur, nisi illi qui primas tenent civitates, quarum episcopos apo stoli et successores apostolorum regulariter "pa triarchas et primates esse constituerunt, nisi aliqua gens deinceps ad fidem convertatur, cui necesse sit, propter multitudinem eorum, primatem constitui. Reliqui vero, qui alias metropolitanas sedes ade pti sunt, non primates, sed metropolitani nomi mentur. Si metropolitanus sine consilio egerit, vel si episcopi eum suspectum habuerint. "Si autem aliquis metropolitanorum inflatus fuerit, et sine omnium comprovincialium præsen tia vel consilio episcoporum, aut eorum, aut alias causas, nisi eas tantum quæ ad propriam suam pa rochiam pertinent, agere 5, aut eos gravare volue rit, ab omnibus districte corrigatur, ne talia dein ceps præsumere audeat. Si vero incorrigibilis eis que inobediens apparuerit, ad hanc apostolicam sedem (cui omnia episcoporum, judicia $7 terminare .præcepta sunt) ejus contumacia referatur, ut vin dicta de eo fiat, et cæteri timorem habeant. Si au tem propter nimiam longinquitatem, aut temporis incommoditatem, vel itineris asperitatem, grave ad hanc sedem ejus causam deferre fuerit, tunc ad ejus primatem causa deferatur, et penes ipsum hu jus sanctæ sedis auctoritate judicetur. Similiter, si aliquis episcoporum proprium metropolitanum suspectum habuerit, apud primatem dioeceseos, aut jor est vestrum, secundum Dominicam jussionem, sit vester minister ".» Et: «Quanto major es in om nibus, humilia teipsum “. › Charissimi, nolite in ter vos contendere, nec quærat aliquis major essc; sed, juxta apostolum, diligite vos invicem, quia charitas ex Deo est: et omnis qui diligit fratrem, ex Deo natus est, et cognoscit Deum. Qui non ĉi ligit, non novit Deum, quoniam Deus charitas est *., Pascite, inquit princeps apostolorum, qui in vobis est, gregem Dei, providentes non coaçte, scil gratia, sed voluntarie: neque ut dominantes in spontanee secundum Deum, neque turpis lucri cleris, sed forma facti gregis ex animo. Et cum scibilem gloriæ coronam “., Et juxta alium apo apparuerit Princeps pastorum, percipietis immarce stolum Fratres, memores estote verborum quæ prædicta sunt ab apostolis Domini nostri Jesu Christi, qui dicebant vobis, quoniam in novissimo tempore venient illusores, secundum desideria ambulantes impietatum. Hi sunt qui segregant semetipsos, animales, spiritum non habentes. Ves autem, charissimi, superædificantes vosmetipsos sanctissimæ vestræ fidei, in Spiritu sancto orantes, ipsos vos in dilectione Dei servate, exspectantes misericordiam Domini nostri Jesu Christi in vitam æternam. Et hos quidem arguite judicatos, illos vero salvate, de igne rapientes. Aliis autem misere mini in timore, odientes et eani, quæ carnalis est, maculatam tunicam ". De tonsura clericorum et habitu. "Prohibete, fratres, per universas regionum vestrarum ecclesias, ut cleri, qui laicis et simpli cibus, virtutis, honestatis, pudicitiæ et gravitatis exemplar esse debent, ac seipsos, tanquam signum purioris vitæ, rudioribus ad imitationem prudenter exhibere, juxta Apostolum, comam non nutriant 65 sed desuper caput in modum sphære 59 Matth. xx, 26; distinct. 25 9, q. 3: Archiepiscopus nihil. 53 99, distinct.: Nulli archiepiscopi. "Hadr. coll. c. 23. 88 9, q.3 Si autem aliquis. ms. tentare. HARD. 37 Vigilius ep. 2. 38 Hadr. coll. 18, 26. Marc. x, 43. 60 Eccli. 111, 20. 11 Joan. rv, 7, 8. "I Petr. v, 2-4. 63 Jud. 17-23. Prohibete, fratres. 65 I Cor. xi, 14. ronam nostram, nos adjurant vestri; per coronam vestram, vos adjurant nostri. Ex concilio Cartha ginensi iv, canone 44, quod prohibet clericis co mam et barbam alere. Ex concilio item Toletano iv, quod cap. 40 jubet ut omnes clerici, detonso su perius capite toto, inferius solam circuli coronam relinquant. Recte igitur hic Anicetus ait, secundum apostolos esse, comam non alere, sed caput de misse tondere. Nam quæ per universam Ecclesiam toto terrarum orbe recepta, ab apostolorum tempo ribus usu frequentata leguntur, ea secundum regu lam S. Augustini, epist. 118, ad Januarium, ab apostolis profecta et constituta esse recte creduo tur. Vide Baron. ann. 58, n. 122, et multis aliis sequentibus; Bellarmin. lib. n De monachis, cap. 40. Sev. BIN. Juxta Apostolum comam non nutriant. Hoc num episcopum, quo loco hæc scribit: Per co decreto Anicetus pontifex confirmat id quod aposto lica traditione ac constitutione in Ecclesiam deri vatum est, ut scilicet corum capita in modum sphæ ræ tondeantur desuper, qui a communi hominum vita recedentes, excultius vitæ genus sectantur: ita Isidorus De divin. offic. Hujus ritus initio est apud Dionysium De ecclesiastica hierarchia, part. 11, cap. 3. In Ecclesia a primis sæculis usque huc prædi ctum ritum frequentatum esse constat non tantum ex Dionysio Areopagita supra allegato loco, ubi ait ‹ monachos tonderi solitos fuisse; sed etiain ex Epiphanio hæres. 80, Augustino lib. De operibus monachorum, cap. ultim., ubi reprehendunt quos dam monachos, qui aliorum morc-tonderi nollent. Ex Hieronymo in epistola quadam ad Augustinum quæ est inter epistolas Augustini 26, ubi sic ait Evodium ut meo nomine salutes, precor coronam suami, 3 Item ex Augustino epist. 147, ad Proculia Desuper caput radant. Id est, demisse fon deant. Sic enim olim fiebat, forficibus scilicet, uda