FRAGMENTA. RHODONIS, QUI VERGENTE AD FINEM SÆCULO SECUNDO FLORUIT, FRAGMENTA. Ex Opere adversus Marcionis hæresin, ad Callistionem, ap. Euseb. Hist. lib. v, cap. 13. 1...... Διὰ τοῦτο καὶ παρ' ἑαυτοῖς ἀσύμφωνοι γεγόνασιν (Marcionitae), ἀσυστάτου γνώμης αντιποιούμενοι. Ἀπὸ γὰρ τῆς τούτων ἀγέλης Απελλῆς μὲν 5 τῇ πολιτεία σεμνυνόμενος καὶ τῷ γήρᾳ μίαν ἀρχὴν ὁμολογεῖ· τὰς δὲ προφητείας ἐξ ἀντικει μένου λέγει πνεύματος· πειθόμενος ἀποφθέγμασι παρθένου δαιμονώσης ὄνομα Φιλουμένης Ετεροι δὲ καθὼς καὶ αὐτὸς ὁ ναύτης Μαρκίων δύο ἀρχὰς εἰσHieronymus ait Rhodonem Miltiadis meminisse ‹ in opere suo quod adversus Montanum, Priscam, Maximillamque composuit. FABRICIUS. De horum librorum adversus Montanistas auctore plura nos ad eorumdem Fragmenta. 1. Propterea inter se ipsi dissentiunt, quippe qui ejusmodi doctrinam tuentur quæ omnino stare non potest. Nam ex illorum grege Apelles quidem sallctioris vitæ cultum et senectutem præ se ferens, unum fatetur esse principium; prophetarum autem oracula ex adversario spiritu profecta esse dicit, virginis cujusdam dæmoniacæ nomine Philumenæ responsis inductus. Alii vero perinde ac Marcion opus posthumum, cap. 12, § 3. Cæterum additum est áñó ante voces xal tw rhpq in cod. Bodl. quasi in eo positus esset gignendi casus. Exhibet to ms. Norfolc. Nicephorus τὴν πολιτείαν εἰ τὸ γήρα. Tùç de apoyntɛlas, etc. Conferas Rhodonis pov, Eusebiumque post fragmenta allatum. Αποφθέγμασι. Αποφθέγματι, Ed. Steph. Exstat lectio altera apud Niceph. Gruteri Lectt. Valesii ed. codicesque nostros mss. Mox apud Niceph. legitur δαιμονιώδους παρθένου. Aià touto nul, etc. Præmisit Eusebius: 'Ev τούτῳ (regnante Commodo) καὶ Ρόδων γένος τῶν Β΄ ἀπὸ Ἀσίας· μαθητευθεὶς ἐπὶ Ῥώμης, ὡς αὐτὸς ἱστο ρεῖ, Τατιανῷ, ὃν ἐκ τῶν πρόσθεν έγνωμεν, διάφορα συντάξας βιβλία, μετὰ τῶν λοιπῶν καὶ πρὸς τὴν Μαρκίωνος παρατάττεται αἵρεσιν· ἦν καὶ εἰς διαφόρους γνώμας κατ' αὐτὸν διαστᾶσαν ἱστορεῖ· τοὺς τὴν διά στασιν εμπεποιηκότας ἀναγράφων, ἐπ' ἀκριβές τε τὰς παρ' ἑκάστῳ τούτων επινενοημένας διελέγχων ψευδο· λογίας. Ακουε δ᾽ οὖν καὶ αὐτοῦ ταῦτα γράφοντος· Διὰ Touto nal, etc. Per idem tempus Rhodon oriundus ex Asia, et in urbe Roma, ut ipse scribit, a Tatiano illo cujus supra meminimus eruditus, varios conscripsit libros, et cum reliquis adversus Marcionis hæresim decertavit. Quam quidem sua ætate in diversas scissam esse sententias narrat, auctores illius dissen - sionis in libris suis referens, et mendacia a singulis eorum excogitata diligenter coarguens. Audi ergo, si placet, eum ita scribentem: Propterea, inquit, inter, etc. ' ᾿Απελλῆς μὲν ὁ τῇ πολιτείᾳ σεμνυνόμενος ι; d ( nal to rnpa. Rufinus vertit: qui abstinentiæ et se nectutis prærogativa usus, etc. Recte; nam roditela simpliciter et absolute poni solet pro abstinentia et strictiore quadam disciplina. Ita Clemens Alexandrinus in exordio libri primi Stromat. bis usurpat. Sed non video, quomodo Apelles jactare se ob continentiam potuerit, qui a Marcione ob stuprum ejectus, Alexandriam secessit, nt auctor est Tertullianus in libro De præscriptionibus (§ 30). Quocirca videndum ne vox moliteľa hoc loco aliud quidpiam significet, et pro decurionatu sumatur. Nam decuriomes, πολιτευόμενοι seu πολιτευταί dicebantur a Grecis, ut pluribus notavi ad Amm. Marcellinum. Posset etiam quis suspicari, scribendum hic esse on modiḍ σεμ. καὶ τῷ γήρα. Nain sener Apelles vulgo dicebatur. Sic eum nominat Rhodon infra, et Hieronymus in Catalogo. Confirmat hanc emendationem Eusebius in lib. vi, cap. 39, ubi de Alexandro episcopo: Λιπαρῷ γήρει καὶ σεμνῇ πολιᾷ κατεστεμμένος. Sed et Simeon Metaphrastes in Actis Philea ita loquitur: Καὶ πῶς τοιαύτῃ φησὶν γήρα καὶ πολιᾷ σεμνυ voμεvos, etc. Verba sunt Judicis apud Phileam. VALESIUS. Ex verbis vero Rhodonis ductuin est a nonnullis argumentum contra narrationis Tertuliaui veritatem. Vid. Lardneri Hæreticorum hist. p "Ονομα Φιλουμένης. Philumenæ duobus in locis operis a Valesio ante laudati mentionem facit Tertullianus, scil. capp. 6 et 30 libelli De prescriptione hæret. In posteriore autem horum locorum hæc scribuntur: Si et Apellis stemma retractandum est, tam non vetus et ipse, quam Marcion institutor et præformator ejus; sed lapsus in feminam desertor continentiæ Marcionensis ab oculis sanctissimi. magistri Alexandriam secessit. Inde post annos regressus non melior, nisi tantum, qua jam non Marcionites, in alteram feminam in'pegit, illam virginem Philumenen, quam supra edidimus, postea vero immane prostibulum et ipsain; cujus energe mate circumventus, quas ab ea didicit Phaneroseis scripsit. ་ " Ο ναύτης Μαρκίων. Hæc est codicis Regii lectio, quam confirmat interpretatio Rufini. Sic enim ille: Alii autem, sicut ipse naula Marcion duo esse principia introducunt. Certe Tertullianus in libro De præscriptionibus, testatur Marcionem initio navicularium fuisse. Ubi tunc, inquit, Marcion Ponticus nauclerus, Stoicæ studiosus?, Et in libro adversus Marcionem, cap. 18: ‹ Nos Marcionem nauclerum novimus, non regein, non imp. Et in lib. 1, cap. 6 et lib. iv, cap. 9, et initio lib. v. In reliquis tamen exemplaribus Maz., Med. et Fuketii, necnon apud Nicephorum desunt hæ voces ὁ ναύτης. VALESIUS. Omittunt Codicis quoque Veneti lect. et margo ed. Genev. Dici posset, enatam esse hanc vocem ex vicina autós, sed cum Marcio· nem nautam fuisse, certe sic appellatum esse, ex Tertulliano constet, nostraque lectio, utpote in Rufino jam obvia, sit antiquior altera, dicendum potius est, ab eadem voce autós absorptam esse hanc janı ante Nicephori tempora in nonnullis codd. Ceterum haud displicet S. V. Walchii sententia, qui ob Pontum patriam, rei nautica admodum deditam, Marcioni hanc appellationem inditam putat. STROTH. – Desunt voces ó vúns in eod. quoque Savil. et in versione Valesii; sed in ms. Norfolc. ¿ đùy aŭtoï; pro ɔ̃ yaúzŋg scriptum exstat.

RHODONIS FRAGMENTA. οὗτοι μὲν κατακολουθήσαντες τῷ Ποντικῷ Λύκῳ καὶ μὴ εὑρίσκοντες τὴν διαίρεσιν τῶν πραγμάτων ὡς οὐδὲ ἐκεῖνος, ἐπὶ τὴν εὐχέρειαν ετράποντο, Σ δύο ἀρχὰς ἀπεφήναντο ψιλῶς καὶ ἀναποδείκτως. "Δ λοι δὲ πάλιν ἀπ' αὐτῶν ἐπὶ τὸ χεῖρον ἐξοκείλαντες, οἱ μόνον δύο, ἀλλὰ καὶ τρεῖς ὑποτίθενται φύσεις· ὧν ἐστιν ἀρχηγὸς καὶ προστάτης Σύνερως καθώς οι τὸ διδασκάλιον αὐτοῦ προβαλλόμενοι λέγουσι. ipse, duo mducunt principia: inter quos est Potitus ηγοῦνται· ἀφ᾽ ὧν εἰσι Πότιτός τε καὶ Βασιλικός. Κε et Basilicus. Ili ergo Ponticum illum lupum secuti, cum divisionem rerum æque ac ille reperire non possent, ad temeritatem deflexerunt, et duo rerum principia nude et absque ulla demonstratione pronuntiarunt. Alii rursus ab his tanquam tempęstate in pejus abrepti, non duas solum, sed tres naturas posuerunt; quorum, ut disciplinæ illius sectatores memorant, princeps et antesignanus fuit Syneros. Idem Rhodon se cum Apelle collocutum esse scribit his verbis: 11. Senex enim Apelles inito nobiscum colloquio, multa quidem perperam dicere convictus est. Quamobrem etiam asserebat non esse omnino examinandam fidem, sed unumquemque in eo quod semet imbibisset, perstare oportere. Quippe eos in crucifixo spem suam collocassent, servandos esse affirmabat, dummodo in bonis operibus deprehenderentur. Rem vero omnium obscurissimam esse statuebat, ut diximus, quæstionem de Deo. Unum siquidem principium esse dicebat, sicut et nostra religio docet. Universa deinde ejus doctrina in medium pro. lata, haec subjungit: III. Cum vero ipsi dicerem: Unde hæc tibi de monstratio, aut qua ratione affirmare potes unum esse principium? Dic nobis, si placet; tumn ille respondit prophetias, eo quod nihil omnino veri dicant, se ipsas refellere. Sunt enim, aiebat, dissonantes et falsæ, ac sibimetipsis contrariæ. Porro qua ratione unicum esset principium, se quidem nescire profitebatur; sed tamen moveri atque impelli ut ita sentiret. Post haec cum eum jurejurando Πότιτος. Πότιμος ed. Steph. Rectius in codice Maz., Mel., Fuk. et Saviliano legitur Πότιτος. Sic enim Theodoretus in libro 1 Herelicarum fabularum, et Rufinus eum nominant. VALESIUS.-Citat testem pro lectione Пórios Strothius Christophorsonum cujus tamen versio Potinum præfert, notatque vir cl. Πόντικος apud Niceph. exstare, quod quidem ms. noster Norfolc. labet. Τῷ Ποντικῷ Λύκῳ. luigius Dissert. De ha resiarchis, sect. ut, cap. 8, pag. 156: • Inter Marcionis discipulos fuit Lucanus, quem sub nomine Λύκου, seu Lupi Pontici a Rhodone apud Eusebium lib. v. cap. 13 Histor. Eccles., intelligi existinat Baronius. Verum Marcioni potius id cognomentum a Rhodone attributum fuissé, præcedentium verborum contextus indicat. Προστάτης Σύνερως. Πρωτοστάτης Σ. ms. Norfolc. Gallandius, qui in tono II Bibliothecæ suæ Patrum Rhodonis fragmenta posuit. S. Augustinum hic affert in lib. De hares. cap. 22: Mar cion, a quo Marcionita, Cerdonis secutus est dogmata de duobus principiis: quamvis Epiphanius cum tria dicat asseruisse principia, Bonum, Justum, Pravum. Sed Eusebius Synerum quemdam, non Marcionem, trium principiorum atque naturarum scribit auctorem. › Ευρίσκωνται. Habet Nicephorus, qui multa tamen pro libitu refinxit: Είγε μόνον ἔργοις ἀγαθοῖς ἐξετάζοιντο. Sed firmat lectionem alteram vetus interpres Rufinus. Τὸ δὲ πάντων ἀσαφέστατον. Rufinus legit σαφέστατον, ut ex versione ejus constat quæ si habet: Manifeste tamen decernebat de Deo, sicut prædiximus, unum esse principium. Quam lectionem Γράφει δὲ ὁ αὐτὸς (Rhodon), inquit Eusebius, ώς καὶ εἰς λόγους ἐληλύθοι τῷ Ἀπελλῇ, φάσκων ούτως 11. Ο γὰρ γέρων ᾿Απελλής συμμίξας ἡμῖν, πολλὰ μὲν κακῶς λέγων ἠλέγχθη. "Οθεν καὶ ἔφασκε μὴ δὲν ὅλως ἐξετάζειν τὸν λόγον, ἀλλ᾽ ἕκαστον ὡς πεπίστευε διαμένειν. Σωθήσεσθαι γὰρ τοὺς ἐπὶ τὸν ἐσταυρωμέν νον ἠλπικότας ἀπεφαίνετο· μόνον ἐὰν ἐν ἔργως έγι θοῖς εὑρίσκωνται Τὸ δὲ πάντων ἀσαφέστατον έδογματίζετο αὐτῷ πράγμα, καθώς προειρήκαμεν, τὸ περὶ Θεοῦ Έλεγε γὰρ μίαν ἀρχὴν, καθώς καὶ ὁ ἡμέτερος λόγος. Εἶτα προθεὶς (inquit Eusebius) αὐτοῦ (Apellis) πᾶσαν τὴν δόξαν ἐπιφέρει φάσκων ΙΙΙ. Λέγοντος δέ μου πρὸς αὐτόν· Πόθεν ἡ ἀπόδειξη αὕτη σοι, ἢ πῶς δύνασαι λέγειν μίαν ἀρχήν; Φράσει ἡμῖν· ἔφη τὰς μὲν προφητείας ἑαυτὰς ἐλέγχεις διὰ τὸ μηδὲν ὅλως ἀληθὲς εἰρηκέναι. Ασύμφωνα γέρ ὑπάρχουσι καὶ ψευδεῖς, καὶ ἑαυταῖς ἀντικείμεναι Τὸ δὲ πῶς ἐστι μία ἀρχή, μὴ γινώσκειν ἔλεγεν, ούτω δὲ κινεῖσθαι μόνον. Εἶτ᾽ ἐπομοσαμένου μου ταληθές εἰπεῖν, ὤμνυεν ἀληθεύων λέγειν μὴ ἐπίστασθα πῶς εἷς ἐστιν ἀγέννητος Θεὸς, τοῦτο δὲ πιστεύ secutus est etiam Christophorsonus. Verum hæc interpretatio ferri non potest. Primum enim verbum έδογματίζετο passivam habet significationem. Deinde, tantum abest ut Apelles disputationem de Deo manifestam atque expeditam esse diceres. Quin potius asserebat, rem esse omnium obscuris simam; prorsusque nihil sciri posse de Deo, ac ne ipsos quidem prophetas quidquam de Deo manifeste, atque ut res est pronuntiasse, quemadmodum infra docet Rhodon. VALESIUS. Affert Strothius Gruteri lect. et marg. exemplaris Jonesiani άσφαλέστατον præ se ferentes. Illud σαφέστατον Des Norfolc. exhibet. Τὸ περὶ Θεοῦ. Addidit Valesius articulum από ante sou, sed expunctum hunc a Strothio ego quoque neglexi, neque enim idem agnoscitur à codd. Bodl. et Norfolc. Ab hoc autem posteriore libre etiam tó abest. Ἔλεγε γάρ. Ἔλεγε μὲν γάρ mss. Bodl. et Norfolc., ut hæc conjungerentur cum sequentibus verbis λέγοντος δέ, uno facto fragmento ex duobus. Προθείς. Προσθείς Christoph. lect. et margo exempl. Jonesiani. STROTH. Adlinitum quoque est margini exemplaris ed. Steph., quod in Bodleiana servatur. Mox absunt vocabula” poɔ el i a ms. Norfolc. Ἄμνυεν αληθεύων λέγειν. Revocat in tertum suum Strothius Stephani Nicephorique lectionem, ὤμνυεν ἀληθεύειν λέγων, sed Valesii illam, fer tasse elegantiorem, quæ item perinde est, atque ex scriptis Valesianis procul dubio profecta, nostri codi ces confirmant. Addidit δέ post ἐπίστασθαι Νιαρό. λέγειν μὴ ἐπίστασθαι. In eo quidem ne valde reprehendendus erat Apelles, quod diceret

MAXIMUS HIEROSOL. EPISC. ΝΟΤΙΤΙΑ. ειν Ἐγὼ δὲ γελάσας, κατέγνων αὐτοῦ, διότι adegissem, ut ex animi sui sententia loqueretur, διδάσκαλος εἶναι λέγων, οὐκ ᾔδει τὸ διδασκόμενον ὑπ' juravit se verum dicere, nec se omnino scire qua αὐτοῦ κρατύνειν. ratione unus esset ingenitus Deus, se tamen ita credere. His auditis ego hominem deridens reprehendi, qui, cum se doctorem profiteretur, doctrinam suam rationibus confirmare non posset. Ἐν τῷ αὐτῷ δὲ συγγράμματι (pergit dicere Eusebius) Καλλιστίωνι προσφωνῶν, ὁ αὐτὸς μεμαθητεῦσθαι ἐπὶ Ῥώμης Τατιανῷ ἑαυτὸν ὁμολογεῖ. Φησὶ δὲ καὶ ἐσπουδάσθαι τῷ Τατιανῷ Προβλημάτων βε βλίον· δι' ὧν τὸ ἀσαφὲς καὶ ἐπικεκρυμμένον τῶν θεί ων Γραφών παραστήσειν υποσχομένου τοῦ Τατιανοῦ, αὐτὸς ὁ Ρόδων ἐν ἰδίῳ συγγράμματι τὰς τῶν ἐκεί του Προβλημάτων ἐπιλύσεις ἐκθήσεσθαι ἐπαγγέλλε ται. Φέρεται δὲ τοῦ αὐτοῦ καὶ εἰς τὴν ἐξαήμερον ὑπό μνημα nescire se quomodo unus esset ingenitus Deus, se tamen ita credere. Verum in eo aberrabat, quod prophetias quibus ea de uno et ingenito Deo doctrina traditur, prorsus repudiabat; et quod philosophiæ imperitissimus, aliorum se doctorem profitebatur. Hac de causa merito a Rhodone suggillatur. VALESIUS. De Apellis circa res hujusmodi sententia fusiorem suamn narrationem ipse ita Epiphanius breviavit in Indiculo hæresium: Καὶ οὗτος ὁ Ἀπελλῆς τὰ ὅμοια Μαρκίωνι καὶ Λουκιανῷ κακίζει τὴν πᾶσαν ποίησιν καὶ τὸν πεποιηκότα· οὐχ ὁμοίως δὲ τούτοις τρεῖς ἀρχὰς εἰσηγήσατο, ἀλλὰ μίαν μὲν ἀρχὴν, καὶ ἕνα Θεὸν ὄντα ἀνώτατον καὶ ἀκατονόμα στον, αὐτὸν δὲ τὸν ἕνα πεποιηκέναι ἄλλον· καὶ οὗτος ὁ γεγονώς, πονηρὸς εὑρεθεὶς ἐποίησεν ἐν τῇ αὐτοῦ φαυλότητι τὸν κόσμον, p. 231, ed. Petavii. Vid. et Anacephal. ejus, p. 143. Etsi vero hinc constat, turpiter lapsum esse in opinione sua de Deo creatore Apellem, idem tamen Marcionitarum instar Christum Filium esse τοῦ ἄνω ἀγαθοῦ Θεοῦ statuebat, testa eodem Epiphanio, hæres 44, n. 2, p. 381. Cæterum in eodem libro quem Callistioni nuRcupavit, Romæ a Tatiano se eruditum esse teslatur. Refert etiam a Tatiano elucubratum esse Quæstionum librum; in quo cum Tatianus obscuros atque involutos sacræ Scripturæ locos se expositurum esse promisisset, ipse Rhodon solutiones Quæstionum Tatiani peculiari opere editurum se esse profitetur. Exstant etiam ejusdem in hexaemeron commentarii. Τοῦτο δὲ πιστεύειν. Τούτῳ ms. Norfolc. et Niceph. Υπόμνημα. Υπομνήματα liabet ed. Steph. atque ita refinxit verba Nicephorus, ac si hoc idem invenisset. Lectionem vero Valesii firmant etiam Rufinus Hieronymusque De viris ill. cap. 37, non tantum codices Bodl. et Norfolc. Caeterum hæc de Apelle statim post Eusebius subjunxit: Ὁ γέ τοι Απελ τῆς οὗτος μυρία κατὰ τοῦ Μωυσέως ησέβησε νόμου - διὰ πλειόνων συγγραμμάτων τοὺς θείους βλασφημίσας λόγους, εἰς ἔλεγχον τε, ως γε δὴ ἐδόκει, καὶ ἀνατροπήν αὐτῶν, οὐ μικρὰν πεποιημένος σπουδήν. Iste porro quem diximus Apelles, plurima adversus legem Mosaicam impie est locutus, multisque libris maledicentissimis oracula divina insectatus est, dum ea confutare, et ut quidem sibi videbatur, penitus evertere, ingenti studio molitur. Quæ quasi a Rhodone mutuo accepta Rufinus quidem ita vertit: Est autem ejusdem (Rhodonis) et in Hexaemeron commentarius, in quo refert, quod Apelles quamplurima adversum legem Moysi, etc. MAXIMUS HIEROSOLYMORUM EPISCOPUS. NOTITIA (Galland., Bibliotheca vet. Patrum, I, Proleg., p. xvu.) 1. Maximus quo tempore floruerit. Vir inter Christianos illustris. An episcopus, et cujusnam Ecclesia fuerit, inquiritur. Hierosolymitanæ autem præfuisse existimatur. sit. 11. Scripsit de vulgatissima illa apud hæreticos quæstione: Unde sit Malum, et de eo quod materia facta 1. Sub iisdem principibus Commodo et Severo, Maximus titulo Hierosolymorum episcopi sit honent auctor est Hieronymus claruit Maximus, qui ab Eusebio appellatur ὁ τῆς Χριστοῦ διατριβῆς οὐκ ἄσημος ἀνήρ, vir inter Christianos illustris. Num vero aliqua dignitate in Ecclesia præstiterit Maximus iste, inquirendum; hac enim de re silet Hieronymus, neque satis aperte in Historia verba facit Eusebius; ut propterea jure a nobis nonnemo requirat, cur in hujus capitis inscriptione idem Hieron. De vir. illustr. cap. 47. Euseb. Prepar evang. lib. vn, cap. 21 sub status. Verum, ipsomet Eusebio duce, in lianc de inum sententiam descendimus, cui Fabricium quoque, licet nulla reddita ratione, accessisse novimus Nimirum anno Commodi imperatoris sexto, Christi 183, juxta Eusebium in Chronico, «Triario Materno et M. Atilio Bradua coss. Hierosolymorum episcopus vicesimus sextus constituitur Maximus. › Estque bujus nominis II inter præsules ex gentibus, fin., pag. 337. Fabric. Delect. argument., pag. 162, § 19.