GLOSSARIUM ANNÆUM. ταλύζουσαν ὡς εἰς μίαν χαράξαν συγκλο " τὴν ἐμὲν οι. μὴ κίαν. Τέλος γοῦν ὁ λόγος runtque et usque ad imum excavant, atque ex- para inaniunt rapacissime. Sed finis aliquando faciendus est; ne promissam ipso nomine ac professione Historiæ delectationem lectori, supra modum indulgens luctui, operis clausula corrumpat. Finit ubi vitam Commenus Alexios, illic Nata quoque ipsius finit Alexiadem. καὶ ἀναγράφοντες τὰ λυπηρὰ ἐμπικραινοίμεθα, Αῆξεν Το ὅπου βιέτοιο Αλέξιος ὁ Κομνηνός. Ενθα καλὴ θυγάτηρ λῆξεν ᾿Αλεξιάδος. Varia lectiones ex cod. Coislin, ” svyxataxλúčovsav. "Hoc distichon deest in manuscripto. GLOSSARIUM ANNÆUM SIVE DECLARATIO VERBORUM QUÆ SINGULARI AUT RARA NOTIONE AB ANNA COMNENA USURPANTUR. A. Ayovpol. Exstat locus, lib. vt, pag. 205: Metaκαλεσάμενος τὸν Ταττίκιον ἐνετείλατο συμπαραλα βεῖν τούς τε καλουμένους Ανδρειωμένους τῶν ᾿Αγού pov. Hujus loci Latinam in erpretationem cogitanti mihi cum parum satisfacerent que ad illum in suo Glossario Meursius adnotavit, necesse habui consuJere oraculum, quod fefellit nunquam, R. P. Dionysii Petavii. Is statim uno verbo rem absolvit, Admonuit enim subitariis litteris: 'Ayouroù; †ySpɛimµévov; esse videri eos qui cum inter ephebos honorarios in obsequio imperatoris apparuissen), jam per ætatem maturi militiæ ab ipso in fidam motorum militum cohortem conscripti tanquam eximii commendarentur, Cui sane notioni totus loci conspectus et sententiæ áxokovßíz favet unice. Indicavit sententiæ suæ fundum testimonium Eustathii in 'Udvao. c, sub finem. Quo loco doctissimus ille grammations nomina Grarca quibus differentiæ ætatis humanæ designantur ex Alexione referens, ubi longo censu pervenit ad puberes, sic habet: 'Ev δὲ Κυρήνῃ τοὺς ἐφήβους Τρικαδίους καλοῦσιν, ἐν δὲ Κρήτη, Αποδρόμους, διὰ τὸ μήπω τῶν κοινῶν δρόμων μετέχειν. 'Αχαιο! δὲ, Κούρους. Θρᾷκες, Αγου ρούς. ὡσαύτως καὶ Αττικοί. Επ Αγουροί non jam Bµyzxɛ;, uvæ acerbæ, sed pueri puberes, idque Thracibus, ubi Constantinopolis et Alexius, honorarii more hodieque recepto ministri principuın, quos. deducto a pædagogio nomine pages nostri vocant. Qui Latine nostra hodie scribunt ephebos Græco verbo Latinis litteris solent dicere. Hinc confido føre ut æquo lectori mea verborum initio descriptorum versio probetur, in hæc verba concepta: Accersito Talicio mandavit ut sumptis secum e pædagogio aule regiis pueris, bello jam maturis (cohors eral e re nomen nacta, ut epheborum in virile robur adultorum diceretur), etc. Solitum enimvero esse Alexium Augustum cohortem habere lectam eorum quos ministerio domestico probasset a pueris, indicat Anna cum aliis multis hujus Historiæ locis, tum imo quem ad specimen describam ex lib. xı, pag. 333, ubi loquitur in hunc modum: Avváµng δὲ πολλὰς μετὰ τοῦ Βουτουμίτου ἐξέπεμψε, ἄνδρας μαχιμωτάτους. Καὶ αὐτὸν δὴ τὴν Βάρδαν, καὶ τὸν ἀρχιονοχίου Μιχαήλ, ἀκμάζοντας καὶ ἀρτιφυείς τὸ γένειον· οὓς νηπιόθεν προσλαβόμενος ὁ αὐτοκρά τωρ, καὶ τὰ στρατιωτικά εκπαιδεύσας, ὡς εὐνουστέρους τῶν ἄλλων τῷ Βουτουμίτῃ παραδίδωσι. Ad quem locum versionem quoque nostram hic ascribam: Butumiten ire jussit in Ciliciam cum copiis lectissimis, atque adeo flore ipso militiæ Romanæ, viris omnibus fortissimis, el experimentis magnis probatæ virtutis. Erant in iis Bardns et pocillatorum princeps Michael, florentes ætate juvenes, el prima lanugine malas signantes, quos a prima ætate imperator, nutritos apud se, imbuere rudimentis mili. taris artis per seipsum tanti duxerat heroica puerorum indole, studioque sui ac fide majore delec'atus, etc. Vide quæ dicturi sumus ad vocem 'Apzovτο πώλοι. Αγράρια. Nempe ἀγράριον apud Annam navi culæ tectæ genus est. De quo cum nihil habeam quod addam ad Meursium, quem nec compilare nec retractare, nisi sicubi necesse fuerit, animus est; hactenus sit satis. Nam de etymo quæ conjecturæ succurrebant, tanti non est exsequi. 'Αήρ. Lib. xv, pag. 463: Τῶν οὕτω καλουμένων Μαλάγνων αὐτὸν τὸν ἀέρα κατέλαβε. Malagna montis nomen proprium å¿p toù &ọcy; qui dicatur hoc loco, divinandum est. Phavorinus sic aerem describit: Οὗ πᾶσαι αἱ κατὰ τόπον κινήσεις εἰσὶν, ἄνω, κάτω, ἔσω, ἔξω, δεξιᾷ, ἀριστερᾷ, καὶ ἡ κυκλοφορική κιν vŋsię. Ex hac e vulgi sensu accepta notione factum ut aeris vox non tam elementi naturam quam lovi

GLOSSARIUM ANN.EUM. situm interdum signet. Id cernitur in illo Virgilii (11 Georg.): Aut quos Oceano propior yerit India lucos, Extremi sinus orbis; ubi nera vincere summum Arboris ant ullæ jactu potuere sagittæ. Et gens illa quidem sumptis non tarda pharetris. Aer summus arboris est extremus apex ramorum ac frondium altissime exsurgens supra silvam reliquam. Et his conjecturam capienti de loco qui est in manibus videri poterat aer montis esse supreinus ejus vertex. Verum intercedit huic suspicioni axolovla ipsa loci et ratio sententia, quæ exigit ut aer Matagnorum sit non editissima montis ejus pars, sed mari vicina maxime, imminensque opportune, rostrum quoddam aut caput promontorii ad appulsionem solutionemque navium. Statim siquidein additur Augustum simul istum aerem attigit, regia monere missa imperatricem in arce maritima commorautem accersivisse: Ο βασιλεύς ἅμα τῷ τὸν αέρα καταλαβεῖν, διὰ τοῦ βασιλικοῦ μονήρους μεταπέμπεται τὴν Αὐγούσταν. Imo, ut apparet, eo ipso animo ac spe conficiendæ deportationis hujus locum istum insederat imperator: ut vel inde satis verisimite sit aerem vocatum promontorii excurrentis in mare eaput undique portiosum et accessu facile. Sic Ausonius in Mosella, templi aerem vocat non quodeunque medium spatium inter cameram et pavimentum fani: sed insignite nodum sive umbilicum mediæ fornicis prominenter exstantem e magnete lapide in speciem Cauri Mantis conformato: cui opposita statua ferrea Arsinoes, innata vi lapidis Herculei tracta in altum, suspensa suspendebat animos admirationemque spectatorum circum hiantium: quod solidum signum gravis materiæ admotum areana vi tholo medio testudinis delubrum superne contegentis, ibi hæreret nullo fulcro, talem objectans suspectantibus speciem quasi solo crine inhærens nucleo cameræ justæ molis puella inde penderet. Versus Ausonii sic habent: Conditor hic forsan fuerit Ptolemaidos aulæ Dinochares, quadro cui in fastigia cono Surgit, et ipsa suas consumit Pyramis umbras, Jussus ob incesti qui quondam fœdus amoris Arsinoen Pharii suspendit in aere templi. Spirat enim tecti testudine Corus Achaies: Aflatamque.trahit ferrato crine puellam. Sic in pileo despotæ Sciadio dicto: de quo Codinus, cap. 3, num. 1, pag. 45, edit. Reg., ȧhp vocatur nodus cinguli clarissimis e gemmis pretiosissimo textu nomen despotæ ipsius inscriptuin ostentans intuentibus contra. Erat enim ille nodus (Gretserus noster non male umbonem vertit, ob quamdam similitudinem umbilici clypeorum), erat, inquam, pretiosi et auro cla vati diadematis, quo redimiebatur pileus despotæ, quasi fibula ista, et emblema fulgentissimum, ex congestis margaritis, in partem anteriorem obversum atque adeo emicans e fronte summa. Non facit huc notio alia nominis àħp, juxta quam velum quo sancta operiuntur in altari aer dicitur. Colligit testimonia Meursius. Cui addo: videri indicatam hoc verbo vel subtilitatem tenuis ác pretiosi panni quo vela talia constabant; quo more ingeniosi scriptores telas subtilissimas ventos textiles, ant nebulas cohærentes voeare solent: vel adhibitum hue, nomen årp, quatenus caliginem et tenebras sonat, ad designandum obumbratione ista contegentis veli augustam velut quamdam caliginem offundi mysteriis, el sacras tenebras quibus ad venerationem vulgo commendentur, 'Aµçipvnoç. Lib. vii, et lib. xiv: Genus sine dubio navis. Videri posset corrigendum appŋpixòę ambiremis, quo verbo Thucydides est usus: nisi satis expertus uti Annam sæpiuscule novis vocabulis, temperandam putassem criticam manum. Quin etiam non usquequaque ¿µœŋpixò; Thucydidis ad hujus loci sententiam facit. Hic enim res exigit hoc verbo intelligi navem apertam undique, ad speculationem liberam riparum amnis, quales ¿upiß- ¿ŵya; Suidas appellatas docet: quasi dicas fractis undique obicibus vectoribus circum omnia cernendi purain facultatem dantes. Speculatorias, si hene memini, dixit Livius; lib. 11 Decadis primæ. Græci autem, ut Plutarchus in Catone, κατασκοπικά màoľa: quam vocem Latinitate donatam ab Hirtio habemus, lib. v, imo et a Tullio lib. v Epistolarum að Atticum. Cæterum si quis pro priore ambiremis àµÿnotxov notione ambitiosius contendat, haud difficile concesserim, utramque hic significationem in uxam inclusam vocem, ut ἀμφίρυκοι νέες et aperiæ et duobus utrinque remis agitatæ naves sint. "Aropwлwç. Peculiari et juridica ratione usurpa- › tur ab Anna hoc nomen libro præsertim xui, særpius ad significandum υποχείριον δοῦλον subjectio nem professum alicni principi ratione fendi ab eo accepti. Vide verbum Xištos, inferius suo loco. 'Artlançıç. In instrumento pacis confectæ Baimundum inter et Alexium Augustum lib. x111 sovat liberalem gratiam et concessionem clementem ac beneficam. Απόκρεω οι 'Αποστάς. Cum nihil addendum 112heam ad ea quæ viri doctissimi de his vocabulis adnotarunt, causa hic morandi non est. 'Aroσrolevç. Qui classi præest. Vide Suidain; usurpatur lib. x in Pacificatione Baimundi. Αριστήριον. Lib. xiv, pag. 415. Ἡ δὲ Αὐγούστα περιχαρής γεγονυῖα ἐδέξατο τοῦτον ἔξω τῆς τοῦ κοι τῶνος θύρας, ἀριστήριον τοῦτο πάλαι ονομαζό pevov. Suspicari licet ex notatione vocabuli fuisse hane Gynæcei palatini exhedram in qua imperatrices cibum sumere consueverant. Ut sit aptoti plov and tou àpiately prandere. Quod si ita est, param verisimile fuerit idem esse άριστήριον cum "Αρεως oľxy cujus meminit Procopius, lib. 1 Persicoruin ubi de incendio urbis et palatii: Kal tñs, ait, ßzsidów; αὐλῆς τὰ ἐκ τῶν προπυλαίων ἄχρι ἐς τὸν Αρεως λεγό μενον οἶκον, καυθέντα ἐφθάρη. Αρχοντοπῶλοι. Filii veteranorum militum in unum agmen sic dictum conscripti, lib. vi, pag. 204. 'Apróvtwy nomen vel militares magistratus,

GLOSSARIUM ANNÆUM. ut centuriatus, tribunatus, et similes indicat: ut bi fuerint filii non gregariorum sed gesto magistratu probatorum militum: vel cadem notione sumitur qua principum vox in militia Romana. Ubi Principes, Hastati, Triarii, species sunt militum etiamı præfecturam militarem non gerentium. IIwhov terminatio Úroxopistizħ diminutiva est Græcis recentibus. Quod, quia viri docti abunde docuere, novis auctoritatibus, quod erat facile, putidum et supervacaneum fuerit adstruere conari. Tantum addam, quod ad 'Aroúpur quoque superius explicatam vocem et cohortein referri potest, vel plane ad hoc genus pertinuisse cohortem trecentorum eximiam, lib. xi, sub initium descriptam; vel certe similis instituti ac generis fuisse. Verba loci laudati sic habent: Τὴν νέηλυν στρατιὰν ἐκ τῆς συντάξεως πάσης ἀπελεξάμενος· καὶ οὓς μᾶλλον αὐτὸς ἀνεθρέψατο καὶ τὰ στρατιωτικὰ ἐξεπαίδευσεν (li manifeste ad classem τῶν ᾿Αγούρων pertinent), ἀρχηγούς στρατευμάτων κατέστησεν. "Ησαν δ' οὗτοι ξύμπαντες τριακόσιοι, πάντες νέοι, καὶ εὐμήκεις, · σφριγῶντες τὸ σῶμα, καὶ ἕκαστος τούτων ἀρτίχνους tò yévelov, clc. Paulo inferius sub medium libri ejusdem xiii, memoratur cardes Caræ cujusdam qai ex cohorte τῶν ᾿Αγούρων Ανδρειωμένων fuisse villetur. Sic enim Anna: Πίπτουσι τηνικαῦτα τῶν Ρωμαίων πολλοί. Καὶ αὐτὸς ὁ Καρᾶς νηπιόθεν τοῖς γνησίοις παρὰ τοῦ αὐτοκράτορος προσληφθείς και καταλεγείς. Αὐτοκρατόρισσα. Imperatrix, lib. κιν. B. Βεστιαρίται. Lib. iv, pag. 109, τῶν δὲ οἰκειοτέρων οῦ; βεστιαρίτας ή συνήθεια καλεί. Omnes hos fuisse costodes imperialium vestium (sic enim viri docti Beartapit v nomen exponunt) equidem vix credo. Quomodo enim isti aut tot fuissent nt ex iis numerosa colors pugnaturum acie Alexium sequeretur? aut soli ex aulicis ac domesticis omnibus ad dimicandum asciscerentur? Videtur potius ex verbis Annæ Bestiapiraç dictos communiter vulgari lingua fuisse omnes domesticos domus Augustæ qui statis in palatio ministrantes officiis familiæ imperatoriæ imputabantur. Certo fortasse colore aut modo vestium (ut hodie fieri consuevit) ab aliis distincti, indeque appellationem nacti. Blarria. Recitat Anna, lib. II, pag. 93 et 94, epistolam Alexii Augusti ad Henricum regem Alemanniæ, qua inter alia imperator testatur se regi ex pacto misisse centum quadraginta tria millia nummorum et centum Blattia, Exardy plattla. Quid hæc Blattia sint equidem disquisivi din: quo potissimum omnia indagantis suspicio sederit, bic proponam obnoxie ac timide. Existimo volumina fuisse panni holoserici ostrino colore tineti, cent pieces de velours ou satin rouge cramoisy, ita ut materiæ simul et coloris genus vocis unius emphasi jungantur institutione peculiari Græcorum sequioris ævi. Primum omnium Blattam dici purpuram, ostrum, muricem, ac coccum (unus enim populari usu color rubeus splendens, tot istis inter se diversis signatur nominibus), blattam, inquam, dici purpureum quemcunque fucum, doctissime demonstrat Andreas Resendius, lib. 1 Antiquitatum Lusitanicarum, tum aliis veterum testimoniis adductis, tum his Sidonii versibus, lib. xi Epist. ad Tonautium: Rutilasque ferte blattas Recoquente quas aheno Meliboa fucat unda Opulentet ut meraco Bibulum colore vellus, etc. Idem auctoritate Vopisci, Capitolini, Eutropii, Pauli Diaconi, Isidori, Venantii Fortunati, et alinrum astruit Gretserus noster, lib. 11 Observationum in Coḍinum, solidius, ni fallor, quam ut satis fuerit eruditum scriptorem Notarum posteriorum in Cedrenum, tribus contra verbis excipere: nibil esse nisi nugas et nullius momenti commenta que circa blatteum colorem, id est roseum vel purpureum, et Græcum ßlattlov, ex nominum allusione velut e Delphica tripode, enuntiat sparsim Gretserus in Codinum. In quo præterea (quod pace viri docti el religiosi dictum velim) humanitatem ejus adversus hominem de religione ac litteris bene meritum requiro. Afferri solet Cassiodori quoque manifestum in camdem sententiam testimonium. Sed res minime dubia testimoniis non eget. Blatta, vermis genus triticei ac ferruginei coloris, usurpatum jam olim scimus pro verme minuto coloris micantissime flammei, ac viva rubedine saturi qui oritur ex granis fruticis Arabibus Kermes dicti: ex quo est nomen celebris apud officinas antidoti (confectionem Alkerines, vocant) quod in ea locum vel præcipuum baccæ hujus fruticis habeant: cujus item ex nomine vulgatum illud nostris saturæ purpuræ vocabulum natum qua rouge cramoisi quasi rubrum Kermesinum dici solet. Hinc quia ex granis hisce fucus purpureus quo vestes inficiuntur exprimitur purpura ipsa grana Lusitanis dicitur: imo et Græcis xóxxoç, quod genericum, non minus quam vermis, nomen est, ad hanc tamen speciein usu addictum. Jam quia grana hæc industria infectorum certo modo et spatio temporis in arcis expausa, el subinde vappa vel cervisia rigata, vertuntur in vermiculos pellucentes cruore florentissimi coloris, quo vestes imbutæ amœnissime fucantur, invaluit ut purpura, vermis ac vermiculus appelletur, Grace σκώληξ aut σκωλήκιον, unde putatur in vulgares linguas emanasse scarlacæ nomen, Galli escarlate dicunt. Qui etiam pro ruberrimo ſuce, ver, millon vermiculum, passim usurpant. Neque id cœpit xos xal mpwny, cum omnium antiquissima lingua χθὲς πρώην, sancta locis sane plurimis etiam primi et vetustissimi scriptoris Mosis, vocem, quæ vermem sonat, pro purpura usurpet, uti videre est Exod. 4; xxxv, 35; xxxix, 3; Levitici xiv, 4 et 6. Tum præterea Job xxv, 6; Isa. 1, 13; xiv, 11; XLI, 14; Thren. iv, 5; Jonæ!v, 7; Nahum -11, 3,

GLOSSARIUM ANNÆUM. et alibi. Sed omittere non possum locum eximium ex Psal. xx1, 7, ubi juxta Vulgatam nostram: Ego vermis et non homo, opprobrium hominum et abjectio plebis. Loquitur co psalmo Christus, et prophetice prænuntiat minutissimas quasque partes ac peristases passionis suæ, quas in narratione rei gestæ attenta comparatione recognoscere multo est jucundissimum. lis porro quæ descripsimus verbis singulariter designatur illud opprobrium quod Christus gravissimum pertulit, quando conscissus flagris, et præterquam toto corpore cruentatus, etiam coronatus spinis, productus ad Judæos a Pilato est; ita deformatus, ut vix pro homine agnosci posset, nisi, ut pictorum rudium ævo simplici conatus imperfecti juvabantur inscriptione addita, quæ doceret esse hominem id quod illi simulare cogitarant, ita Pilatus verbo admonuisset esse illum hominem: Exivit Jesus portans spineam coronam el purpureum vestimentum; et dixit eis (Judæis Pilatus): Ecce Homo (Joan. xix, 5). At hæc loci alterius. Satis sit hinc legisse obiter in rem præsentem, illic in vermis nomine alludi acute ac prorsus eleganter ad purpureum vestimentum quo tunc opertus ad ludibrium Christus fuit. Quanquam in Hebræo my alia etiam insignis allusio est ad 'crucifixionem imminentem ex paronomasia vocis quæ sonat de ligno suspendere ac crucifigere. Hactenus habemus purpurei coloris notionem in blatta; mihi vero id non sufficit, qui existimem etiam genus serici textus ac bombycinæ materia: Blattii verbo designari: ita ut Blattia non quivis panni purpurei, sed serici sint. Primum, observo sæpe ista conjungi mentioue apud scriptores. Ælius Lampridius in Heliogabalo: Paraverat funes blatta et serico el cocco intortos, quibus, si necesse esset, laqueo vitam finiret. Quibus in verbis merito quærat aliquis: quæ materia blatta sit a serico et cocco distincta? ac fortasse non male suspicetur prius et expositive accipiendum, hoc sensu: Paraverat funes blalla, hoc est, serico et cocco, sive filis sericis coccinei coloris intortos, etc. Flavius Vopiscus in Aureliano: Cum ab eo uxor sua peteret ut unico pallio blatteo serico uleretur, ille respondit: Absit ut auro fila pensentur; libra enim auri tunc libra serici ſuit. Hæc ille in quibus notari cupio; cum dicitur libra serici, non sericum quemcunqne pannum, sed simul blatteum, hoc est purpureum intelligi: uti et cum fila dicuntur auro pensari, fila bombycina cocco tincta cogitanda sunt, adeo hæc usu et pretio conjuncta vices sibi invicem ad mutuam significationem præstant. Itaque et paulo ante cum dixit Vopiscus iden: Vestem holosericam neque ipse in vestiario suo habuit; neque alteri utendam dedit, non quamcunque forte, sed purpuream significavit, ut tanto cohærentius sequatur quod statim infert de negato uxori pallio blatteo, ex holoserico purpureo videlicet. Sed pergamus exempla dare conJunetæ mentionis coloris et texti. In Codice Theo. dos.. leg. 18, tit. de Murilegulis qui est 20 libri x; Quoniam trecentas pene libras blattæ serica clandestina fucatione, etc. In Codice Justiniani sericoblatta uno vocabulo legitur. Et alibi sæpe similia videre est; nam hic jam æquo longiores sumus. Ilinc factum ut sola mentione coloris purpurei, usu tacito sericæ materiæ species indicaretur. Narrat ecce de Nerone Suetonius: Aureo eum reti piscutum et funibus purpura coccoque nexis. Quis hic aliud intelligit quam ſunes sericis filis purpureis intortos? Quos eamdem rem memorans blatleos apprime in rem nostram dixit Eutropius, uni voci significationem serici textus et coccinei fuci subjiciens. Quid Græci? (Recentiores hos dico Byzantinarum tractatores rerum) quam multa hujus consuetudinis exempla suppeditant? Nicetas unus sit satis. Aliorum testimonia occurrent ultro legentibus. Is ubi in Alexio Commeno Juniore, libro ¡u, in plerisque codicibus habet ἄνευ τῶν βλατο tlwv, alia lectio, (quæ utcunque putetur marginalis adnotatio, veteris certe grammatici est; et ut in re tali, de notione vocis usitata suo tempore, auctoritatem habet) alia, inquam, lectio habet mλhy τῶν σηρικῶν νημάτων. Alibi Nicelas βλαττία πολλὰ Xpusa. In quæ verba paraphrasis docti grammatici sic label: σηρικά διαπλεχθέντα χρυσῷ. Alia omitto. Hæc enim abunde sunt ut recte videatur in universum statuisse Salmasius Notis ad Hist. Aug. script. pag. 391, recentiores Græcos plattlov non pro blatta vel purpura sola, sed pro nemate serico blatteo usurpasse. In quo puto Græcos rationem habuisse aliquam originis filorum sericorum quæ a verme, hoc est blatta (nam Blatta interdum commune nomen vermis est) producitur, vulgo bombyce dicto. Unde filum ipsum ac tela ex eo texta bombyx dicitur. Quin etiam nomen ipsum vulgatissimum serici, non a Seribus populis aut patria eorum, quod vulgo putant, si Hesychio quidem credimus, ducitur, sed a sere verme sive blatta. Ita enim fesychius: Σήρ σκώληξ ὁ τὴν μετ τάξαν ἐργαζόμενος, hoc est, Ser vermis sericum vellus efficiens. Quare serica vestis peculiari ratione fatta, blattea vel blattia dicitur. Praterea illud admonuerim: cum duplex scriptura sit nominis plattlov; altera geminato t, altera ea simplici littera quæ hactenus diximus tantum convenire tŷ) Blattių), quomodo scribit et Anna nostra et Cedrenus in Tiberio III, ubi memorat otoλὰς σωληνατὰς ἀπὸ βλαττίου. Ex quibus fortasse tum Nicetæ loca tum Codini quæ platlov scribunt cum hw, corrigenda.sunt. Quod vero ratio sententiæ alicubi exigit ut ßhartlov volumen sit, ortum videri potest ex eo quod pauni ejusmodi serici antequam in partes secti assutique in vestes essent, in volumina complicabantur Bhattia vulgo vocitata. Postremo illud monere non omittam non esse contra rem ac sententiam nostram stabilitam bic a nobis locum illum Codini, cap. 4, n. 20, ubi mentio est λευκοῦ βλαττίου. Ut enim omittam

GLOSSARIUM ANN.EUM. etiam candorem purpuræ tribui, Horat. Sat. vi, lib. 11: Rubro ubi cocco Tincta super lectos canderet veslis eburnos; sane ferrum igne concepto, quod candens dicitur, purpureum fulgorem habet. Ut non pertendam meo jure quamvis eminentiam splendentis in suo genere coloris purpuram interdum appellari. Unde purpureæ nives dictæ reperiuntur. Elud modo dico eo ipso quod Godinus significare volens logothetæ pi. leum ex serico albo splendenti esse, vocavit illud λEUκὸν βλαττίεν, satis indicasse βλαττίον solum, sericum esse purpureum, quæ opinio nostra est æqui lectoris arbitrio subjecta. Blázor. Lib. viit, pag. 227: Kal órósol toy voἡ ἀδα βίον είλοντο (βλάχους τούτου: ἡ κοινὴ καλεῖν olôz ôíáhezzoç). Et tamen Blachi populorum nomen est Mœsiam superiorem incoleutium, qui hodie Valachi vocantur, olim fortasse ex Scythis nomadibus et hamaxobiis vagis in iis denique sedibus conquiescentes: unde invaluerit ut proprium antea seciæ atque instituti nomen genti postmodum adhæ· serit. Neque enim nunquam studia in generis appellationem transeunt in similibus. Occurrunt Anne Corsi sive Corsicæ insule cultores qui quoniam epportunitate littorum et marium illecti priaticam olim studiose factitabant, inde vulgari vocabulo piratas cor. saires dicimus: uti et latrones brigands vocamus quod Brigantes olim Magne Britanniæ populi latrociniorum infamia flagrarent: ut omittam Chald.corum nomen sæpins olim astrologiæ studium quam locım patriæ designasse. Cui geminum est quod sacrarum Litterarum interpretes adnotant in illis verbis Proverb. xxxi, 25: Sindonem fecit et vendidit et 'cingulum tradidit Chananæo, Chananæum dici mercatorem. Sed nullus sit finis si curem congerere cuneta ejus loci exempla. Unum addam de quo fuerit operæ pretium monuisse. Joannes Siunamus, cujus Historiarum libros rerum narrationem indidem ubi Annæ nostræ Alexias desinit auspicantes La - tina versione deproperamus brevi prodituros, libro secundo meminit deprædationis Mysorum quæ inter Cilicum et Antiochiæ Syriæ fines exerceretur. Unde autem tali loco Mysi? Nempe Mysos viles personas et mancipia intelligit, significatque magnum numerum rusticorum et vilium capitum captos et servituti fuisse addictos. Id adeo inde ortum suspicari fas est quod Mysorum gens despicabilis et servituti nata olim proverbio locum dederat Eoxaτος Μυσών, cum alicujus infina vilitas exaggeranda cum hyperbole esset.'Cicero pro Flacco, sect. 65: Quid porro in Græco sermone tam tritum atque celebratum est quum si quis despicatui ducitur ut Mysorum ultimus esse dicatur, etc.? Igitur ut Mysi mancipia dicti, nt bello capti dura et inclementi servitute habiti Sclavi sive Slavi vocitati, sic, Blachi, cum gentis vagæ proprium esset nomen, appellative postea designaverit instabilis et desultoriæ vita Barbaros, ελόντας τὸν νομάδα βίον, erratics of nusquam habentis domicilium vitæ sectarios. Βραχιόνιον. Τῶν Βλαχερνῶν lib. n. Est opinor murus sive ambitus exterior, suburbio Constantinopolitano Blachernæ dicto circumdatus. Bpɛɛla. Catalogi vasorum sacrorum et possessio num Ecclesiæ lib. vi, pag. 157; sumptum ex usa veteri Ecclesiæ Latinæ. Etenim Optatus libro 1, lestatur: chartam in qua conscripta essent bona ecclesiastica brevem proprie vocalain. nein Βρύσις. Lib. xv, non longe ab initio καὶ στρατοπεδεύει κατὰ τὴν βρύσιν τοῦ Καρυκέως καλουμένην. Non est dubium quin βρύσις sit fuus. ld του cis ipsum etymon clamat. Est enim a ßpów scaturio. Præter eas auctoritates quas recitat Meursius alieno, ni fallor, loco, nempe in verbo Spisiov, quod alterius originis et significatus est. Puto autem designari peculiariter verbo ßpúsɛwę locum ipsum scaturiginis ex quo protinus hauritur: ad differentiam πηγῶν καὶ κρηνῶν illarum quæ operibus in urbes inducebantur, cujusmodi eral † Evveúxpovvo; Athenis. Sed borum fontium origines oportebat altiori esse situ, unde per pronum quo erat opus deduci possent. At Spustę videtur dici fons bumie lior, qualem optabat Juvenalis (sat. m), villico culti horti, puteum nempe brevem, hoc est, nou altum, nec resle movendum, verum unde manu sola cum situla demissa haurire liceat. Quanquam ſoa ßpúðɛt non excludit Codinus, cap. 7, De Officiis, num. 16, pag. 91, edit. Reg. ubi sic habet: Κατὰ μὲν τὸ παλαιὸν ἐκτὸς τῆς πόλεως ἀκολουθών τῷ βασιλεῖ (ὁ Πικέρνης) έφερε κωθώνιον μετὰ ἁλύ. σεως· ὡς ἂν εἰ ἐν χρείᾳ γένοιτο πιεῖν αὐτὸν ἀπὸ βρύσου (1Ι. βρύσης, forte βρύσεως, ή ποταμοῦ) τοῦτο (melius forte legas τούτῳ καὶ πίῃ. Ib ẵλvoi non tam ad commodius ferendum suspen• sum e catenula pocillum, quam ad hauriendi usum accommodatam mentionem habet. Non nego tamen my el ßpúðly sive ßpúσry esse synonyma. Nam quem locum Βασιλακίου βρύσην Curopalates conti nuator Cedreni vocitatum ait, ubi effo-si Botaniatæ Augusti jussu Basilacio sunt oculi, Anna nostra diligentius totam Historiam Basilaciani belli ac cladis referens πηγὴν Βασιλακίου dictum air. Non, quemadmodum vir doctus in novis ad Codinum Notis nuper docuit, pag. 95, edit. Rgiæ, quod ab effossis Basilacii oculis sanguinis fontes eru issent, in quo nihil excæcato Basilacio proprium fuit; ut omittam, quo tunc modo excæcationes istæ fiebant admotione laminæ candentis, videri citra inissionem sanguinis perpetrari solitas; sed quod contigerit excæcari Basilacium prope fontem ex hoc deinde casu cognominatum. Videsis Annam sub medium libri 1 Corrigenda hinc{obiter prava lectio, et ex ea nata non recta interpretatio loci Curopa - latæ in Botaniate, pag. 866 editionis Regiæ: Kal ἔκτοτε ὁ τόπος ὠνόμασται βρύσις τοῦ Βασιλαxlov. Quæ sic reddit interpres: Et ex eo tempore locus ille appellatus est fremitus Basilacii. Legere

GLOSSARIUM ANNEUM enim maluit βρύξις quam βρύσις, contra codicum Gidem; parum, ut suspicari pronum est, habens compertum, quid id vocis esset. Buxárn. Lib. x1, ante medium, al. Buxton buceina. Sie prxavŋ machina, tputávŋ trutina. г. Γενούσιος. Lib. x1, Γενούσιος στόλος classis Genuensis. гńлɛda. Lib. xv, post medium. Hanc vocem enarrat Eustathius ad find. 6, his verbis: l'ýnadov μέντοι, τὸ ἐν πόλει προκείμενον οἰκίας, οἷον κηπίο 8:09. Hoc est vedov vocatur fundus aut terræ puræ spatium intra urbem contiguum adibus, cujusmodi est horius. Ilvoa. Præter usitatissimam omnibus vocabuli hujus notionem, aliam ei valde, ni fallor, singularem Anna nostra subjicit, dum sic lib. xut, sub medium pag. 594, scribit: Exomoù; iv diapóμοις ἐξέπεμπε τόποις, περιαθρεῖν τὰ περὶ τὸν Βαϊ μοῦντον, καὶ γλώτταν αὐτῷ ἐκεῖθεν κομίσαι. In lis satis apparet yhustav dici certum et exploratum de hoste nuntium. Locínio est vel origine Gallica, vel sacris expeditionibus e Græcia in Galliam a Gallis reportata; certe hodieque vel maxime vigens. Sie enim vulgo dicimus: Prendre langue des ennemis. Usurpatur item alibi ab Anna yzottŋg nomen pro terræ: tractu mari prætento aut potius in mare incurrente. Allegoria nostratibus quoque non insueta, qui ejusmodi promontoria vocant langues de terre. Locus est lib. XII, post med.: Kat' aútǹy thy γλώσσαν σκοπές κατέλιπον. Nisi γλῶσσα fretumnaut trajectum hic potius sonat. Fórutoç. Lib. xt, pag. 311. Nomen turris Ni. caensis. A. Atalalid. Edictum, admonitio, cri public, lib. VIII, post med, Alanpárnσiç. Possessio, lib. x, in pacis instrumento Baimundum inter et Alexium. Aovxátor. Lib. XIII, ducatus, le duché. E. ‘Eapıròç naipóç. La campagne, omne tempus quo bellum geri sub dio potest, a vere ad autamnom. Lib. 1x, initio. 'Erzópnra. Dicuntur lapides ad structuram peregre advecti, non indidem ubi ædificatur sumpti, lib. m. Portus Constantinopoli Bucoleon appellatus, dicitur ornatus jam olim fuisse de' byxo ρήγων και μαρμάρων. Lib. x1 paulo ante fineu, arx ad Laodiceam exstructa dicitur di Lyxophyou, nimirum ex materia longe navibus importata. Sic enim foci sententia exigit quam qui attendet intelliget arcem in hostili solo et in sabulo trepide structam non nisi aliunde illata ædificari materia potuisse. ‘Eðrinór. Tò ¿Ovexv. Militia auxiliarium gentium, lib. 1v. Aliquando dubitabam, an non eccle1222 siastice vox ea ibi usurparetur pro infidelibus qui multi militabant sub Alexio: Turci saltem. Iterum repetitur lib. vI. 'Exɛioɛ. Peculiari notione usurpatur ab Anna pro ènéxɛtva, ultra, ad designanda loca trans limiten. Sic eadem alili, ἐκεῖσε τοῦ Δανούσεως δέοντα, de quodam fluvio ultra Danubium. Et initio lib. xv, Exaios de Asia dicitur; quippe ultra fretum sita. Scribebat videlicet Anna Constantinopoli cis flellespontim. "Eμлɛpi6wç. Lib. v extremo, Anna hoc adverbium impendit explicando charactere Itali Sopliste cui στρυφνότητα καὶ τὸ ἐμπερίβολον tribuit. Hoc quid sit explicare non bujus operæ fuerat verba duntaxat nova exponere aggressæ: nisi Lexica vulgaria parum hic feliciter susceptam provinciam gererent (llenr. Stephan. tom. 1 Thes. co'. 696; Constantinus verb. ἐμπερίβολος) Aiunt enim λέγον pspibolov orationem esse ornatam et elegantem, nec exacte, nisi fallor, nec satis ad mentem ejus unde hauserunt Budæi to mάvo, qui plane subulis ter et crudite vocis hujus notionem: edisserit, pag. 467 Commentariorum suorum, edit. Paris. anni 1548; concluditque perspectis omnibus thy ἐμπερίβολον λόγον αμφοτί τῷ καθαρῷ puro sermoni modoque: a quo maltum non abhorret Annie Ho❤ stræ sententia: quæ Itali orationem tectam, sollie citam, cautionibus præmonitam, indeque minime puram ac simplicem fuisse doce'. Nam elegantiam quidem adeo ei nullam tribuit, ut pass m barha-. rismis et stribiliginibus lutulentam fluxisse prehendat. rc- 'EƐioórns, pag. 250. Judex, prætor, inspector præsens et compositor rerum in provinciam cmin potestate missus. Vide Suidam et Notas Post, in Cedrenum, ad pag. 591. 'Eεıñлáčɛσðaɩ. Lib. iv, post medium: omissis egnites equis subito pedites in hostem vadere. Εξκουδιταί. recto singulari, εξ ουδιτής. Sic plane legendum lib. 1v, circa medium, ubi codex noster ἐξουσιτῶν, sine dubio allo, pro ἑξκουβιτῶν, habet. Porro ἐξκουβιτης idem quod εξκουδίτωρ, quod vocabulum cum et Meursius et Carolus Annibal Fabrotus in suis Glossariis diligenter enarraverint, verbum non addam. 'Exovoáros. Nomen navis. Lib. x, post medium: Απέστειλε τὸν καλούμενον δεύτερον κόμητα μετὰ τοῦ ἰδίου κατέργου, ἐξκουσάτου παρὰ τοῖς ναυτικοῖς καλουμένου. Comnes hic secundus fortasse is aut ei similis fuerit quem contramiralem nostri dicunt; cujns navis a prætoria secunda Excusuta vocari solita esset a nauticis. 'EĘovoiaσrç. Lib. x1, post med., princeps, toparcha, dynasta. Εξουσιοκράτωρ. Lib. xii, sub med.: Τὸν ἐξε ουσιοκράτορα 'Ρωμίσκην τὸ δεξιὸν ἐπέχοντα κέ pas. Militaris id magistratus nomen. Εξώπολον. Forte melius εξώπυλον, lib. v, pag. 180, exterior ambitus murorum.

GLOSSARIUM ANNEUM. 'Extonbrior. Antiquæ institutionis vox; sed in qua nonnihil Anna nostra xalvotoμeť. Id quo intelligatur, quam necessario, tam breviter repetendum est, quod notionis huic verbo subjecerint veteres. Eustathius ad Odyss. n: Exioxuvlov † Ερμηνεία παρὰ τοῖς παλαιοίς αὕτη· ἐπισκύνιον ὑπὲρ ἐφρὺν ἐποφρύδιον. Idem alibi nempe ad Hliad. ρ: Επισκύνιον δέ ἐστι, κατὰ τοὺς παλαιούς εἰπεῖν, ἐπιδερμον ὅ ἐπιχαλᾶται τοῖς τῶν λεόντων ὀφθαλμοῖς καὶ καλύπτει αὐτοὺς προνοίᾳ φύσεως, οὐ xal τοσοῦτον διὰ θυμὸν ὅτε σκύζεται τὸ θηρίον, ὅ ἐστιν ὀργίζεται, ὅσον ἵνα, μὴ βλέπων τὰ ἐπιῤῥιπτόμενα Behn, Bethalvtat. Ex his, adjuncto scholiaste Nicandri qui ἐπισκύνιον esse ait τὸ ἐπάνω τῶν ὀφθαλμῶν μέρος, ἤτοι δέρμα, satis constat hoc vocabulo significari pellem imminentem oculis, et eos superne protegentem, quæ in leonibus laxior est, et demitti solet cum ira feruntur, providentia quadam naturæ id agentis, ne conspectu telorum generosus impetus ejus bestiæ retardetur, quæ inde audax et fortis irruit, quod cæca rabie præceps fertur; pellibus superciliorum eo sese inferius demittentibus, quo ira majori effervescit irritata bellua. Quare illud ex naturæ peritia, ad furoris emphasiın vehementissimi ab Homero de leone dictum est Iliad. p: Πᾶν δέ τ' ἐπισκύνιον κάτω Έλκεται ὅστε καλύπτον. Ilinc Cæsarissa nostra imaginem mutuata est elegantis allegoriæ, transferens &moxúviov ad significandum capitis tegmen usitatum professoribus vitæ monasticæ, quod ipsa cuculium alibi vocat. Id solet ad specimen modestiæ longe infra oculos demitti et vultum atque os inumbrare; tristitiamque illam venerabilem et religiosam inducere, quæ etiam, non ira sola, verbo σκύζειν et σκυδμαίνειν unde est črioxúviov, designatur, si bonis grammaticis credimus qui non improbabiliter autumant inde esse met grammatismo quodlam τὸ σκυθρωπὸν καὶ σκυθρωπάζειν. Alibi ctiam Anna eadem coronam imperialem superne clausam et concavam, ac videlicet frontem ipsam usque ad supercilia tegentem, translatione non minus apta, moxtow appellat lib. IX. 'Exoxox. Lib. xiv. Videtur esse domus aut palatium episcopale Tripolitanum in quo velut in loco sacro, deposita imperatoris pecunia est a legaLiejus. Z. Ζατρίκιον. Accipio ultro et comprobo conjecturam Meursii Catplxtov ludum esse latrunculorum, vulgo schaccorum, opinantiş. Satis id suadent quæ ex Achmete et anonymo de arte Persica testimonia recitat. Nec abludit Anna: cujus narratio exigit, ut hic Indus ejusmodi fúerit qui a sedentibus, alque adieo recumbentibus, posset exerceri: quandoquidem patrem suum ait, tædium noctis insomnis accitis collusoribus, ita ut erat, decumbentem adhuc, ante lucem, isto remissionis genere fefellisse, quod nemo non videt apte quadrare in schaccorum ludum). Unum miror, excipere Meursium, minus sibi quam vellet in hoc favere Theocriti scholiasten, quasi is potius Carpixlov nomen ad calculorum ludum referat. En scholiastis hujus locum integrum, quem oppido mutilum Meursius descripsit. Sic ille annotat adfillum versum idyllii v: Καὶ τὸν ἀπὸ γραμμᾶς κινεί λίθον. ἡ δὲ λέξις μεταφορικῶς ἀπὸ τῶν παιζόντων τὸ κοινοảnh λέκτως λεγόμενον ζατρίκιον. Ἐκεῖνοι γὰρ ὅταν πολλὰ ποιήσαντες οὐ δύνανται ἑτέρως νικῆσαι τὸν ὅμοιον παίκτορα, κινοῦσι καὶ τὸν ἀπὸ γραμμῆς λίθον, τὸν oûtw ßacidéa xadoúµɛvov. Hæc ibi. Quæ Latine red. dam equidem, ut etiam qui artis ludendi quam Græcæ linguæ consultiores sunt, suæ schaccomachiæ artilicium in zatricio agnoscant: Cum dicit poeta: Et a linea lapidem movet, dictionem transfert a consue tudine ludentium eum ludum quem vulgo zatricium dicunt. Illi enim postquam omnibus tentatis haud se aliter reportare victoriam de collusore posse sentiunt, movent ad extremum a prima linea lapillum, nempe illum qui rex appellatur. Sic ille. Quæ verba schaccotechniæ periti sese agnoscere responderunt, submoturosque facile calcularios, si vindicare illa tentent, una exceptione: fuisse olin scrupeos el e japillis schaccos, cum hodie frequentius eburnei tornentur aut buxei. Sed hæc isti viderint. Illud nostræ лpaɣpatɛía; est disquirere cujus sit originis vox Catplx:ov, Græcæ an barbaræ. Sunt qui magnopere contendant verbum esse Persicum; etenim hodieque latrunculorum ludum Persis xatrang, vel xatreng appellari. Plinianus contra exercitator, pag. 1130, Carpixtov dictionem esse contendit mere Græcam, et in Persidem profectam e Græcia. Quis enim, inquit, nescit hujus ludi inventionem Græcis deberi? a Græcis igitur ad Persas res ipsa cum nomine transiit. Ilæc ille: in quibus astipulantem nequaquam habet Annam nostram, prout videre licet, pag. 360, ubi mentione Carpixiou facta, hæc mos subjungit: Παιδιὰ δὲ τοῦτο ἐκ τῆς τῶν Ασ συρίων τρυφῆς ἐξευρημένων, καὶ εἰς ἡμᾶς ἐκεῖθεν nu865. Tamen constanter Græci grammatici, quorum ratio non immerito habendi videatur, 57τρεῖον, sive ζατρείον, a quo ζατρίκιον extensum est υποκοριστικῇ ἐπενθέσει, Græcæ origini vocabalum vindicant. Sonat autem Tatpɛľov pistrinum, ergastulum, servorum carcerem, ant tormentum). Auctor Etymologici ζητεῖον τὸ τῶν δούλων δεσ· μωτήριον, ήγουν τὸν μύλωνα, quod nos elictum addit quasi δήτρειον, ἀπὸ τοῦ δέω quod est ligo, et τρέω τοῦ φοβοῦμαι. Nam puæ caput ἐν ζατρείῳ vinculorum incommodum erat, quibus ad cippnin alligabantur infelices, et per longas illic moras tabescere sinebantur. Unde etiam ipse ille cippus proprie petov dictus, si Moscopulo credimus, repεiov ζητεῖον ζητρεῖον κοινῶς ὁ κοῦστος. Εστι δὲ εἶδος κολαστηρίου ᾧ οἱ daŭdoi ¿deoµoūvto. Aut idem, aut similis res fait ille co:lex, de quo Propertius, fib. IV, eleg. vII,

GLOSSARIUM ANNÆUM. H. "Hoç. Multis locis, non clavus, sed cuspis ac ferrum lanceæ, quæ Christi Domini latus fodit. Ημιλοχῖται. Lib. x, sub finem: ᾿Αλλὰ τὸ μέσ σον ἔχειν τῶν ἡμιλοχιτῶν. Nova et hæc vox. Videntur fpidoxical quasi Triarii fuisse: qui pugnantībus aliis subsiderent, servantes se ad incerta belli, ut fusis, si forte, fractisque suis, integri prælium sumant. Non sunt puri 2oitat insidiatores. Sed eorum simile habent quippiam, idcirco sào• χίτο Kabalá tot. Lib. x, sub finem: 0³× [się μόνον, ἀλλὰ καὶ ὁπλῖται, ut Anna ipsa illic exponit: significans milites gravis armatura xx6x))aplwv nomine censeri, tametsi pedites sint: quod a glossatoribus Græco-Barbaris non animadversum, ideo notatu dignum vi-ieri potest. Kálɛroç. Lib. x, sub medium: "Orw; TO'S μὲν καθέτους τούτους ἄνδρας ἀβλαβεῖς διατηρήσεις. Káleto; hic est projectus in periculum aut perniciem certam. Elegans id quidem, sed non vulgo usitatum; ideoque hic notandum. Puto Annam habuisse in animo ἀμνὸν κάθετον, de quo Harpocration verbo κάθετος, quod exponit ὁ καθέμενος εἰς τὸ πέλαγος ἀμνός· qui nimirum porriciebatur in medio fluctus periturus. Kajuros. Vulgo fornax. Sed Anna pro pyra usurpat lib. xr, illo versu Codicis immundi vincula sentit anus, et Juvenalis, Sat. If, dum ait: Residens in codice pellex. Verum Suidas distinctius explicat genus horum vinculorum, dum innuit stringi solitus miserorum pedes paratis intra cippi crassitiem angustis loculis: Ποδοκάπη, inquit, ποδῶν κάκωσις ὁ λεγόμενος x.uomo. Nec abludit Latino-Græcus glossator, apud quem ita legitur: Cuspus, &údivov σavôáliov. Idem astruunt Glossa Basilicorum dum κουσπάτορας φυσ λακιστάς esse docent. Κούσπους γὰρ (addunt ) §uhonddaç xahoūst. Refernnt etiam, Salmasius loco jam laudato, et Carolus Annibal Fabrotus in Glossario Cedreni, locum huc pertinentem ex Lexico inedito bibliotheca Regie Ζατρίκιον ὁ κοῦσπος τὸ τῶν δούλων κολαστήριον, ubi jacet illa ipsa vos integra cujus originem disquirimus; quam inde verisimile fit ludo latrunculorum non nisi metaphorice aptatam, cum proprium antea usum haberet in siguificando pœnali servorum codice. Quis autem divinet unde hoc sic invaluerit, ut supplicii vocabulum ad remissionem transferretur? quam multa similiter instituta cernimus quorum aliam nemo cansam queat reddere nisi arbitrium talia primum inceptantium? Cogitabam aliquando, an non, quoniam qui vincti attinebantur in ergastulis ac custodiis, tædii causa fallendi soliti essent indulgere forte ludo isti, quo, quam solam habebant reliquam vinctis pedibus manuum promovendis calculis libertatem usurparent, inde fieret ut nomen loci ubi ludus latrunculorum frequentaretur, ludo ipsi adhæresceret præsertim cum facile potuerit cippus intra quem inferne crura fugitivorum aut alio nomine ɲ'œnas luentium servorum constricta premebantur, superiori sui parte coæquatus esset in superficiem committendis latrunculis plagularum descriptione parata u: unde simul ζατρίκιον esset et κοῦσπο;. Nisi forte alii verisimilius autumant pedes impedientis cippi vocabulum ludo latrunculorum per transJationein accommodatum, quod quæ in eo velut in scena quadam quasi personæ repræsentantur rex, regina, equites, etc., mandris et vitreo latrone clusœ exhibentur, ut Martialis loquitur, Epigr. LxxI, lib. vu, hunc ipsum innuens ludum. Etenim in prima structione aciei quæ ludi principio fit, proceres, tanquam alligati ad cippuin servi, in extrema linea ponuntur, suo quilibet affixus discolori quadro: a tergo quidemn clausus extremo Zatricii margine, quasi muro carceris, a facie vero impeditus longo oppanso versu latrunculorum velut custodum militum, hodie pedites vocant: qui sic producta linea prætenduntur, ut majorum calculorum commovere sese queat nullus, quoad peditum obstantium contextus alicujus submotione perrumpatur. Mandras igitur hic poeta vocat plagulas quibus schacchi majøres insident affixi. Latrones autem minoris molis scachos, vulgo piétons, dicit: quos vitreos dum appellat, ex ca tum materia frequentius factos inanit. Sed hæc curiosius exsequi vix est tanti. PATROL. GR. CXXXI. Karın.lɛtor. Lib. x1, sub finem: 'And tñc tou κανικλείου ἀξίας μέγαν δρουγγάριον τοῦ στόλου □poxɛipioάµsvo;. poxia. Vide Meursium et glossarium Cedreni. Κάπαναι. Nam pro καπάνοις rescribendun ρυζο καπαναΐς. Est autem καπάνη Thessalica dialecto idem quod àñŋý, vehiculum aut rheda. Eustathius ad Iliad. X', pag. 799 edit. Frobeniane, ubi enumeravit quædam vocabula quibus adventitia Littera præligitur ut χλιαρόν, πήγανον, σμίλαξ. σμύραινα - quae citra epenthesim dicuntur λιαρόν, ἤγανον, μίλας, μύραινα, huic generi accenset και Tývņy nostram, sic statim subjungens Kai to καπάνη ἀπήνη, ὅ ἐστιν ἀπήνη. Τετταλοὶ γὰρ ὡς ἐν τοῖς τοῦ ᾿Αθηναίου φέρεται, τὰς ἀπήνας καπή να; ἔλεγον, ὅθεν καὶ καπανικά παρ' αὐτοῖς τὰ αμαξιαία. Ως δηλοί, φησίν, Αριστοφάνης ἐν τῷ Λυδῶν δείπνα καὶ Τετταλῶν, ὧν τὰ Τετταλικά πολύ καπανικώτερα. Il:ec ille qua: abunde sunt ad notionen declarandam τῆς καπάνης • a qua tamen videtur recedere Pollux, lib. 1, cap. 10, ubi nomenclaturam variarum currus partium reldens virgam currus mediam xamávny proprie diclam asserit: 'Η δὲ μέση ῥάβδο; καπάνη. Kaotɛllior. Quasi diceres Castellulum, munitiunculam videlicet exigui ambitus, lib. x1. Karádvoç. Lib. vi, post medium: All à τῆς βοηθείας ἐντεῦθεν κατὰ τὸν νοῦν τοῦ αὐτοκρά. τορο; εἰς κατάλυσιν τοῦ Ἀπελχατημ περιίστατα.

GLOSOARIUM ANNEUM. Κατάλυσις ibi positum videtur ἀντὶ τοῦ, ἀπόλυo, liberatio. Κατεπάνω, 94. Κατεπάνω τῶν ἀξιωμάτων verto: Præpositus dignitatibus. Puto esse ab έnávw præposito xatá. Bis reperitur in epistola Alexii ad Henricum libro tertio. Quod Meursius hanc vocem exponens Redemptorem vectigalium vertit, generis nomen speciei tribuit. Videntur enim´ol xaténavoi, vel ut nelius scribitur hoc loco, o xatɛrávw, dicti fuisse præpositi cuilibet rei, ut hic dignitati bus, les surintendants. Itaque censeo hanc vocem Græcæ originis et analogiæ plane diversam ab alia mere barbara sequioris Græciæ usu trita xamé. τανος, aut καπέτανις, vel etiam καπετάνιο; capiTaine de qua glossographi sat multa. Kárɛpror. Triremis. Vide glossaria Meursii et Fabroti ad Nicetam, lib. x, post medium: 'Añἔστειλε τὸν καλούμενον δεύτερον κόμητα μετὰ τοῦ ἰδίου κατέργου. Kavxtor. Caucium, lib. I, in epistola Alesii ad Henricum jure opinor meo in interpretatione retinui sonum ipsum vocis barbaræ ejusdemque πολυσήμου. Nam et hydriam et calicem et nummum sonat. Ex quibus notionibus secunda maxime in hunc locum quadrat; nec vana fortasse suspicio sit, si quis calicem sacrum ad usum sacrificii ex gemma solida sardonyche factum hic intelligat. Vide Meursium. Kéλλa. Lib, xv, Cella monachi. Kanpixol. Clerici, episcoporum asseclæ, lib. xii, in Instrumento pacis: Ο Θεοφιλέστατοι ἐπίσκοποι Αμάλφης Μαύρος, καὶ ὁ τοῦ Ταρέντου Ρενάρδος, καὶ οἱ σὺν αὐτῷ κληρικοί. Kóµntɛç. Tritior hæc vox est usu posterioris Græciæ quam ut de illa notandum hic sit quidquam distinctius, præsertim cum in ea copiosus sit Meurslus, quem consulas licet. Addo tantum præter notissimam istam notionem dignitatis, aliquando simplicius usurpari hanc vocem ut antiquæ voci Latinæ comes respondeat, et asseclam aut viæ socium sonet. Lib. xiv, sub medium de principibus Gallis ad imperatorem cum magno comitatu adeuntibus: Οπόσους ἂν ἕκαστος τῶν κομήτων ἐβούλετο συμπαραλαμβάνων εἰσῄει. Ibi tamen ambigua oratio est et si vox xophtwv referatur ad Ex10=0;, ut recte potest, nihil innovabitur in ejus significatu, sed tantum si referatur ad όπόσους. Kojiroúpa. Lib. xr. Militia propria cujusque comitis. Conjunctis enim ad oppugnationem urbis Nicææ Latinorum omnibus copiis, comitum sive principum unusquisque, in loco certo cuique assignate proprias sub signis peculiaribus habebat copias. Has castrorum et exercitus universi partes, quarum unaquæque sub proprii comitis præfectura eral, κομιτούρας Auna vocal. Κονοσταῦλος. Prater annotata a Meursio, Κονοσταῦλο; πomen est dignitatis non ut hodie singularis et unicæ in toto regno, sed quæ multiplicationem admitteret: adeo ut multi simul Conostabli esse possent, uti bodie mareschalli, quos vocant. Id indicat Anna, lib. x111, sub medium, dum Baimundum fa'sis adversus quosdam suorum delationibus perturbatum, anxie deliberasse ait: Tivaç ἀντ᾿ αὐτῶν Κονοσταύλους ποιήσειε. Képtira. Muri ambitus. La courtine, lib. x1, ubi dle obsidione Nicæensi τῶν μεταξύ κορτινῶν, non autem, ut Meursius citat ex Hoeschelianis excerptis, lib. vin. Κουκούλιον. Τegumentum capitis monachorum proprium, lib. xv. Kovla. Arx imposita civitati. Lib. x1, sub finem: Τὴν μέντοι ἀκρόπολιν ὅπερ κοῦλα νῦν ἡ συνήθεια καλεῖν εἴωθεν, ἔτι Κέλτοι κατείχον. Libro eodem arx Antiochena xoūla vocatur. Kúzelor. Pollux, lib. vi, cap. 16, commune hoc vocabulum poculis omnibus, sed poetiona agnoscit: Τὸ γὰρ δέπας καὶ κύπελλον ποιητικά. Videtur tamen Anna id usurpare pro certo quɔdam genere ac forma poculi, dum lib. xv, sub fine a sic scribit: "Υδωρ ἐδίδου διὰ τοῦ κυπέλλου, οὐ δι' ἐκπώματός τινος πίνειν, ἵνα μή γένοιτό οἱ πολλάκις δυσκόλως περὶ τὴν κατάποσιν, φλεγμαινούσης τῆς ὑπερῴης καὶ αὐτῆς δὴ τῆς γλώσσης, etc. Sententiam divinavi et expressi ut potui, quod idem usuvenit in tota fere ista descriptione morbi et mortis Alexii, uli codex innumerabilibus passim lacunis hiat, et quæ continue refert incorrectissima exhibet. Kupoç. Honorificæ compellationis formula, mie nutum ex xúpio; ut apud Latinos domnus ex domino. Lib. xu, imperator et ejus filius quasi proprie et appellatione privatis non conveniente, κupos dicitur; unde forte nostrum Sire; xüp: etiam iterum et tertio idem Augustus compellatur. Non tamen semper summæ servata potestati fuit hæc vox, sed promiscue personis honoratis attribui prius solebat. Sanctus Maximus in dissertatione cum Pyrrho sic eum secum loquentem facit: Tỉ σοι κακὸν ἐποιήσαμεν, κῦρι ἄββα Μάξιμε; Videndum etiam an now religiosæ appellationi cœlitum eadem vox servial, ut κῦρος Γεώργιος ab Anna memoratus, sit divus Georgius, ut nos loquimur. A. Λίζιος. "Ανθρωπος λίζιος, homme lige, υποχείριος čoūkos, jurejurando quod vocant fidelitatis alicui velut principi obstrictus, et beneficiario jure obnoxius cliens. Vide Meursium et Glossarium ad Nicecetam. Quibus addi plurima possunt ex lectione scriptorum citimæ vetustatis, passim cuivis obvia. Aorribapdía. Si quis hoc nomen vulgari hodie notione accipiat pro subalpina Italia, quam olim Romani citeriorem Galliam vocabant', næ is in Annæ Historia plurimum falletur; in ea enim sæpius Calabria aut Campania isto nomine designatur. Puta libro primo ubi de initiis Roberti Calabriæ ducis cui a socero tributam fuisse urbem dicit in Λογγιβαρδίᾳ sitam φρούριον vocatsn. Est autem arx civitas sic dicta non longe a Capua, de qua in Notis ad eum locum dicetur aliquid. Qua

GLOSSARIUM ANNÆUM. occasione porro inter Græcos Byzantinos invaluerit hæc consuetudo sic Italiam appellandi, docet erudite vir æque religiosus ac doctus, quem honoris causa. nomino, R. P. Goar, posterioribus Notis ad Cedrenum, ad pag. 577, quem magnopere censeo consulas. Admonere id hoc loco interfuit, ne quis miretur cum viderit me Aoyytбapdiay interdum Italiam, alias Calabriam interpretari; quin etiam aliquando Longobardiam Lavine posui notione eadem qua id nomen Græci sumunt. Λογχαγία. Lib. x, sub finem: παρεγγιῶμα! σοι μήτε πρὸς οὐραγίαν μήτε πρὸς λογχαγίαν ἴστασθαι pálayyoç. Snadet Thrasoni Alexius nimio plus quam vellet bostium inventuro, ut non in prima non in postrenía acie pugnare appetat, sed in media: ut tectus undique numero suorum tutus esse possit. Ospariav pro acie postrema legi apud Xenophontem in &бios, hoyxaɣlay nusquam. Nova vox videtur. Ideo codex alter Roxaylav habet: quæ vox huc non quadrat. Quæritur euim ἀντίθετον τῆς οὐραγίας, quod esse λοχαγία nequit. Recte ergo λογχηγία, avtizapázalıç frons exercitus, ubi hastati cuspides protendunt. Non dissimulo tamen λoxáywv mentionem quæ tertio quartove mox versu sequitur probabilem facere lectionem λοχαγίας. M'. Mariazātuı. Fuit qui suspicaretur nescio quid de torquatis Gallis. Memini legere me apud Polybium paviáxŋy torquem. Sed nunc non erat his locus, nec cuiquam potest esse dubium quin µavixx&tai apud Annam, lib. vi, pag. 210, sint reliquiæ copiarum Maniácis, famosi quondam in Italia Græcorum ducis, ut docet Anna ipsa, lib. 1, pag. 11. Curopalates in Diogene: Aůrápavdos hè ti povoμάχῳ καὶ κατήγωνισμένου οἱ σὺν αὐτῷ (forte συν αὐτῷ) περαιωθέντες τῷ βασιλεῖ δουλωθέντες μανιακαταί τε ἐπωνομάσθησαν, καὶ τῇ Ῥωμαίων πολλή forte (πόλει) ένα πέμειναν. Marovinu. Lib. xv, candelabrum ante imperatorem præferri solitum a manubrio forte sic dietuin ex Latino verbo manus. Vide Meursium et alios glossographos. Mapxecơn. Dubitó an hoc sit personæ proprium nomen, an vero dignitatis illius hodie notissimæ, quan marchionatum dicimus: ita ut Tancredus ab Anna marchio vocetur. Scriptores expeditionum sacrarum constanter hunc Tancredum vocant Marchisi filium: et fortasse Patris nomen filio adjunxit hic Anna, more illo veteri quo Socrates Sophronisci et Thucydides Olori dici solet. Μιχαηλάτος. Οι Ρωμανάτος certas nummorum species designant imaginibus certorum imperatorum nempe Michaelis aut Romani Diogenis impressas. Ad Michaelem quod attinet, lib. xut, sub finem t mentio Mizanλito yaparns, boc est, pecuniæ impressæ effigie Michaelis Ducæ Augusti. Sic enim paulo post loquitur Baimundus: 'Opellw haµávaly κατ' ἐτησίαν δόσιν ἀπὸ τῶν βασιλικῶν θησαυρών τάλαντα διακόσια τοῦ προβεβασιλευκότος κύρου Μιχαὴλ ποιότητά τε καὶ χαραγὴν ἀποφέροντα. Ubi norandum quod ποιότης οι χαραγή distinguuntur. l'alvi et le coin et in Romanalo moió:ŋto; solius fit mentio, non item typi: forte affectasse Baimundum solvi sibi tali moneta pensionem annuam quod iste imperator Michael Ducas affinis ipsius fuisset ut libro i traditur. Porro ποιότης et χαραγή diversæ considerationis erant; nam imperator quilibet arbitrio suo certum gradum et modum puritatis metalli præscribebat. Hæc erat xolótns, quam eamdem esse sub alio charagmate nihil vetat. Monoç. Lib. vi, videtur esse angustus terræ tractus aquas dividens instar crepidinis, substructione et aggere firmata moles, cujusmodi objici stagnis ac fluminibus solent. Gallice, præterquam quod Latinam molis vocem retinemus interdum in his appellandis, digues frequentius vocamus. Habet autem υποκοριστικὴν formam verbum μολίσκος ut e Latino moles ab Anna vel ab ejus ævi Græcis formatum videatur. [Vide Du Cangium ad Annæ p. 153.] Μουλσούμανοι vel potius Μουσουλμανοι. Lib. ιν: Ομολογῶν ἅμα ἐκ πολλοῦ τὴν ἀναμεταξὺ τῶν Μουλσουμάνων καὶ τῶν Ῥωμαίων εἰρήνην ἐπικοBiv ɛásasẞat. Musulmanni Muhammedanæ superstitionis cultores primi vocati sunt, quod canz Mohammedes dogma suum armata et violenta grassatione propagaret, eos omnes interficiens qui suscipere illud nollent, qui suspiciebant pon, has est servati et salvi facti, quippe a morte liberati, dicebantur. Ex hac origine invaluit id nomen að Turcos et Saracenos Muhammedis cultores desiguandos; quia tamen ea non gentis appellatio, sed Opŋoxslaç est, Musulmanni non dicuntur nisi qui circumcisi sunt, si mares sint, si autem femine nisi professionem Muhammedismi solemni formula fecerint. Transferunt autem significatum primum salutis corporeæ et præservationis a morte ad salutem quam a Muhammede miseri sperant; ut Musulmənni sint quibus Muhammedani paradisi felicitas certo promissa est. N. Načıpaioɩ. Lib. xv, post medium: 'Er! to ẞxσιλικοῦ τοίνυν τῇ μετ᾿ αὐτὴν καθῆστο θρόνου. Πολλοὶ δὲ τηνικαῦτα παρῆσαν τῆς τῶ συγκλήτου και τῆς ἱερᾶς συνόδου, καὶ τῶν Ναζιραίων αὐτῶν ὁπόσου λόγου μετεῖχον λογάδες. Religiosa vite pro. fessores Graecis Christianis dicit sunt N₂č:pzio: translato a Nazaræis veteribus nomine. S. Nilus cujus epistolas nondum editas describebam nuper ex optimo codice bibliotheca Medicaæ, epistola 145: Οὗτοι πάντες κἄν τε κληρικοὶ καν τε βιωτικοί, καν τε Ναζιραῖοι καὶ ἀποτεταγμένοι ὑπάρχωσι, etc. Novдionara. Lib. II, post medium in Epistola Alexii ad Henricum, nummi, Nw6ɛlicos. Lib. xin, sub medium; titulus die gnitatis in aula vel potius republica Byzantine Gre

GLOSSARIUM ANN ÆUM. ciæ, ex Latino nobilissimi verbo in Græcum sonum inflexus. E. Ev.lonlariat. Lib. xi, sub inedium: Пlãoáv te ἄτροπον διὰ τῶν καλουμένων ξυλοκλασιῶν (αὖθις τοῖς Κελτοῖς ἀπετάφρευσεν. Διὰ instrumento servit; ut velit semitas Eudoxhaslate clusas. Alterum duorum ergo est ξυλοκλασία: vel aggestio temeraria cæsæ silvæ, (Tacitus concædes diceret) vel cancellatim objectæ crates: utrumque aptum ad sextentiam loci. 'O ènì rpanéľnç. Lib. xiii, pag. 377 et 578. Officii nomen aut ministerii, ut apparet, in familia imperatoris. Videtur autem non pure humanum aut politicum fuisse id munus, sed religiosum; quippe quo fungeretur monachus ad hymnodiam nocturnam statis horis excubans. Forte hujus erat bene precari super mensam cibis positis, et postmodum cœna peracta præire solemne carmen gratiarum actionis. Videndus Curopalates. Οἰηματίας. Lib. xi. Suidas οιηματίας, ἐπηρμέ vos. Superbus, præfidens, sui opinione tumidus et præ se alios spernens. Ορυκτίδες χελώναι. Lib. xiii, ante medium, testudines aut plutei tegendis iis qui muros suffodiunt, aut subterraneos meatus terra molienda egerendaque excavant. Ilɛluɣoliµŋr. Pag. 106. Quasi diceres: Portus in medio mari. Peculiaris hæc quædam industria erat classes armatas multarum navium per vasta maria ductantium, ut locis importuosis portum quemdam ad usum pugnæ aut exscensionis in aliquem locum improvisæ facerent. Id Leo, Tact. Const. 20, citatus a Meursio vaUTIXOU STÓhou σrpaTrynpa vocal. Ubi et rem ipsam fuse describit. Nos ejus verba cum Annæ nostræ verbis diligenter conferemus in Notis et accurate Deo dante quidquid id est declarabimus. Ovétwreç. Lib. xiv, pag. 370. Non utique hi sunt Vetones quos veteres geographi in Hispania collocant. De quibus erudite more suo inulta col· ligit Andreas Resendius; manifeste siquidem hoc nomine Anna Italici generis gentem notat, in quo an non μνημονικόν ejus σφάλμα agnoscendum sit haud temere definierim. Libro superiori in descriptione Adriatici sinus Everwvuy verbo videtur designasse Venetos. Quoniam vero nunquam Veneti, quod Auna meminerit, contra imperatorem Alexium classes armarunt, videtur hoc loco Oustw. vwv verbo Italos, aut etiam Occidentales et Latinos omnes universim intellexisse, nisi pressius hæsit in Pisanis, Genuensibus, et Calabris, quorum navales in patrem suum expeditiones descripsit. Verum de his agemus plenius in notis. Πελεγρίνος ν Ι Περεγρίνος. Peregrinationem religiosam suscipiens ad Christi sepulcrum. Пyxéprns. Pincerna. Vide Meursium et Curopalatem. Πάτροκλος πρόφασις. Sepe Anna, præsertim lib. m et lib. x, isto loquendi modo exprimit plausibilem prætextom. Proverbialis locutio ex Homero Iliad. t': Πραιτώριον. Lib. xm: 'Αντικρὺ τῆς δουκικῆς καθέδρας ὅπερ Πραιτώριον προσωνόμαστο. Пern Provincia. Sic proprie dicta pars Galliæ, comitatus celebris cujus comes ab Anna vocatur Κόμης Πρεβέντης, pag. 289. Ipodduara zu medov, lib. v, ultra medium, que excussos equis Gallos a statu et incessu impediant: quid sint quæro, calcariane? an alia equestris armaturæ pars illis temporibus usitata; an aliquid hodiernæ quoque consuetudinis? Ως έφατο κλαίουσ', ἐπὶ δὲ στενάχοντο γυναίκες Πάτροκλον πρόφασιν, αφῶν δ' αὐτῶν κήδε' ἑκάστη. Ad quem locum sic adnotat Eustathius: To de Πάτροκλον πρόφασιν καὶ εἰς παροιμίαν ὕστερον ἔπεσε, δι᾿ ἣν ἔχει ευρυθμον συντομίαν καὶ πιθανότητα· καὶ λέγεται ἐπὶ τῶν προσποιουμένων μὲν ποιεῖν τι διὰ τήνδε τινὰ αἰτίαν, τῷ ὄντι δὲ ἄλλως τοῦτο ποιούντων. Vide præterea notas Hoeschelii et glossarium Meursii. Пpdowzor. Præter notionem vulgatam artis vocabulum est in civilibus conventionibus usum habens, ut in pacificationis Instrumento Alexium inter et Baimundum transacto videre est, lib. xm. Пollaxóc. Lib. xv, oppositum дovax plurifariuin solitario. Пópën. Porta. Vile Meursium. P. Ρεβεννικόν. Lib. ν. δεβεννικόν περικόψας. Videtur peбevvixò esse quod Gallice dicimus ravelin, barrière aut quid simile. Ρητός. Lil. x, circa medium ῥητοὶ γὰρ ἦσαν. Autos notione barbara pro rarus positum? An a Græcæ originis proprietate non discessum? certe ratio sententiæ exigit ut isthic pŋtok pauci dicantar. Est ea Græca vox a dicendi verbo. 'Parol ergo forte, quos facile quis dicendo et numerando percensuerit; quippe non multos, sed certo nec eo magno comprehensos numero. 'Pura. Lib. 1, post medium: 'Póya tŵy doł£vτων είκοσι άξιωμάτων. Stipendium dignitatibus debitum ¿Ętwpatixby dictum. Vide Meursiom. 'Poppaña. Lib. 1. Gladii quidam circa imperatorem gestari a certis ejus stipatoribus soliti, ut olim a lictoribus fasces et secures ante consules. Ρωμανάτον. Lib. us, pag. 94: Εἰργασμένου ἀργυρίου καὶ Ῥωμανάτου παλαιᾶς ποιότητος. Verisimile arbitror indicari hoc verbo certum monetæ genus cusum jussu, aut impressum effigie Romani Diogenis Augusti. Vide superius verbo M:- χαηλάτος. Σ. Eatara. Lib. xv, post medium, pag. 489, Satanas, Diabolus.

GLOSSARIUM ANN.EUM Zéxpera. Etsi vox Latina est, tamen novam et veteribus haud notam accepit a Græcis recentioribus notionem. Significat enim, ni fallor, tabularia, sive quæ archivia vulgo dicimus; scrinia et loculos chartis authenticis tuto custodiendis paratos. Tum etiam consessus lectorum hominum quibus cognitio de rebus eo attinentibus demandata est. Ita usurpatur, si recte autumo, lib. m, pag. 84. Zeptérrioç. Lib. XIII, sergent; vox Gallica e Latino serviens, ut quidam volunt, cum ali a Cæsarianis deducant. Σέρμωνες. Navigii genus, lib. 111, infra medium; forte a cɛlpw traho, quod remulco trahantur, Zidovs. Lib. vi, pag. 170, nuntius vel legatus Sultanis. Vox Turcica hodieque usitata. Sic enim δημοσιακῶν ὀφλημάτων: item συμπάθειαι τῶν λε γομένων συνηθειών. Συμφωνείν. Peculiari notione Gdelitatem alicui profteri et ejus ἄνθρωπον λίζιον feri. In scripto Concordiæ Baimundi sub finem, lib. xır. Σφαιρίζειν. Lib. ix, post medium: Εἰ δὲ σφαιρίζον τα τοῦτον εἶδέ τις. Quis dubitet hic σφαιρίζειν esse pila ludere? Pergit: El dè inna¿óµevov,, el dè innaνίας ποιούμενον. Ergo distincta exercitationes σφαιρίζειν εἰ ἱππάζειν. Atqui paulo post sic habet Anna: Σφαιρίζοντι γάρ ποτε τῷ αὐτοκράτορι κατὰ τὸ ἐν μεγάλῳ παλατίῳ ἱππηλάσιον (quid ἱππηλάσιον ad pie lam?). Pergit: 'Ανήρ τις βάρβαρος ἐξ ᾿Αρμενίων καὶ Τούρκων φὺς, ξίφος ἔσωθεν τῶν ἀμφίων φέρων, ἐπὰν τὸν αὐτοκράτορα τῶν συσφαιριζόντων ἀνασειpassim legati vocantur quos Turcorum imperator ad ράσαντα τὸν χαλινὸν ἀπολειφθέντα ἐθεάσατο, ἐφ᾽ ᾧ alios principes mittit. Elyra. Certæ figuræ ductu calami designatæ in chartis conventionum, ab iis hominibus, qui cum scribere nescirent ejusmodi signa loco subscription nis ponebant. Sic usurpatur hæc vox lib. xm, pag. 416. Exdlar. Lib. VI. Certa loca urbis Constantinopolitana. Vide Meursium. Zovlzarinior. Pag. 95 et alibi. Hæc vox apud Annam duo significat, locum sive palatium et au lam sultanis summi Turcorum principis, et dignitatem illam ipsam. Patet ex multis locis quæ lector in ipsa lectione facile notabit. Σrovdɛpros. Lib. xv, post medium, eleganter novala vox ad significandum gnavum et strenuum. Erpatnyiç certam qualitatem aut jus urbis denotat cui tale adjunctum apponitur, ut patet e lib. XIII extremo. Similiter Expatnyátor. De castro videlicet dictum jus aliquod præsidii aut privilegium innuit, forte quale urbium earum in Gallia et Belgio quæ Castellaniæ vocantur. Erpatorɛdápxns. Videtur peculiaris quædam alignitas; lib. xit, de aspiele: Στρατοπεδάρχην τετιμηκώς; item paulo superius: Σρατοπεδάρχην αὐτὸν ἠξιώκει πάσης Ανατολῆς, etc. Evrnbeat. Lib. 11, in Bulla Aurea genus vectigalis sic dictum. Guillelmus Tyrius, lib. m: Ita ut e conspectu Constantinopolitanæ civitatis, procuratores suos haberet qui consuetudines a trans - euntibus exigerent. Vide Novellam Justiniani cLxit, ubi Περί κουφισμών συνηθείας. Sunt alic- ■bi hodieque in Gallia quædam portoria quæ consuetudines vocantur. Evprádɛtai. Lib. m, et lib. ix, manifeste sunt remissiones poenae quas Gallice grâces dicimus, quando convicti criminis supplicium plena potestate principis condonatur. Venia, remissio, sive remissa ut loquitur auctor commentarii in Paulum Ambrosio tributi ad Rom. vi, 14. Significat eadem vox apud Annam non raro tributorum condonationes aut relaxationes debitorum, ouμráðsta πνευστιῶντα τὸν ἵππον αναψύξαι, etc. En equestris lusus pilæ. Quinam is vero est? Video simulacra belli armis decursa apaipopaxias veteribus dictas. Nam ex Polluce, lib. 1: Kal Ti önla σφαίραι· ἀφ' ὧν καὶ τὸ σφαιρομαχεῖν καὶ σφαιρομα xta. Non videtur ergo esse posse dubium quin opatpisi sit interdum apud Annam, equum domitare atque in orbem agere, aut equestre ludicrum decurrere. Σχιδευμός. Lib. III, in Culla aurea: Σχιδευμούς καὶ ἀποσχιδευμούς autumo scissiones et rescissiones rerum judicatarum', vel contractarum, postquam solemnibus juris formulis firmatæ sunt: quam potestatem summi principatus propriam imperator illic matri communicat. Ewa loris. Videtur, lib. xXIV, esse fides illa quam solemnem imperatori aut regi jurejurando interposito profitentur qui eorum jari se subjiciunt et eorum homines fiunt. T. Τέμπη. Τέμπης singulari numero vallis ab Anna dicitur, singulariter, ut videtur. Aliis enim fere plurali voce và Téµmŋ dicuntur. Locus est lib. xui, post medium:͵ ὅθεν οἱ Κελτοὶ εἰς τὴν Τέμπην ἐμπεσόντες. Τίλια. Lib. xi: Σὺν οἷς καὶ τρία τίλια. Cerla castra aut loca sic dicta. Toroτnonins. Lib. 1, post medium, aliter usurpatur quam ut vulgo solet pro vicario partes alicujus ac locum subeunte. Ibi enim manifeste sonat præfectum urbi alicui munitæ. Τυρεία. Lib. ix, pag. 251: 'Αγνοῶν τὴν τοῦ αὐτ τοκράτορος κατ' αὐτοῦ κατασκευασθεῖσαν τυρείαν. Tupela astuta et vafra machinatio. Eustathius ad Hliad. ε': Τὸ δὲ τυρεύειν καὶ ἡ τυρεία μοναχῶς ἐπὶ φαυλότητος τίθεται. Tupoyároç. Pag. 51: Hebdomas in ca Dominica desinens quam nos Quinquagesimam vocamus, ea hebdomas tupoçayos dicitur quod per eam vesci adhuc caseo liceret. Etenim abstinentiam solemnem verni jejunii Græci diebus undecim maturius quam nos inchoant. Sed in eo quibusdam gradibus ulun-