trium et virum bonum quoddam diferat, et a'iz alīts propriæ virtutes sint, in uka laxen persona eas copulāri summa sát laus. Ac primum qui'em instəntia illa quotidiana et sollicitado omolum Ec c'esiarum, quam inter suas angores Paulus, com molis gento.a doctor, annemerat; zelus et ardor, quo, cum sean falizaretur quispiam, urebatur; amor in suos, quos £licies appellauat, gaudlinm enn lese procederent, quos eosiem gaudium et corớta:n gnam vorabat; dolor cum a recta veritatis el úķi via oberrabant; severitas et acrimonia in reprehen den-io, unde epistoke ejus graves et severæ; per s-entiones denique quas complures commemoral; ea, inquam, erga unicam suam Ecclesiam in Theo phane fuisse non obscuris indiciis intelligantur. Instantia enim et assiduitas subministrɔndi dīviņi verbi, cogendique ad synaxim populi sui, apparel ex proœmio hom. De centurione (bomil. XLV), ubi bonis operibus diabolum moras et impedimenta objicere ait, quod oblata judiciali controversia, quo tempore sermo habendus esset, jam prope ejus ademisset opportunitatem: de quo se sollicitam fuisse ostendit, atque rem expedisse, ne verbo di vino deesset. Et eadem homilia sub finem excusat, qnod aliquid in explicando superiore texta præter miserit, eo quod mentis attentio rerum ecclesiasti carum sollicitudine sibi impediretur: et homilia De sancto Pancratio (homil. Lv11), ubi quamvis ex itinere fessus esset ac fractus, ne tamen sermoni deesset, infirmitati corporis vim se facere velle eamque nutquam tantum valere, ut opera charitatis impediat, oportere. Præclara sunt etiam ad id osten dendum illa quæ dicit hom. De Passione (homil. xxvn). Cum enim esset populus nocturnis vigiliis et officiis defatigatus, ne molestas et gravis addendo tɔm longo sermone videretur, his se verbis excusat Verum ignoscite mihi, quia vestro satiari profecta non possum, el quo plus lucri faciatis, studium mentis infendite. Nɛc postremum illud sit pastoralis sollici tudinis argumentum, quod cum infirmus esset cor pore el senex, non tamen ab officio concion…ndi desisteret. Et si igitur, inquit, in hom. De sanctis imaginibus, corporis imbecillitas non permit'ut, quantum satis est, sermonis officio defungi, modica tamen dicere non pigebit; ne si omnino sileamus, mæstitia afficiamus eos qui convenerunt. Et homilia in tertium Matutinum (homil. xxx), ita se morbo laborasse significat, ut coactus sit laborem dicendi intermittere, ad quem tamen rediens sic ait: At vero mentis nostræ torrens humoris expers et exsicca tus præterito sane tempore diu conticuit, laboranti corpori morem gerens, nunc vero evangelicarum consi derationum fonte irrigatus, earum explicationem effundere properat. Sed nihil magis hoc studium docendi populi et charitatem in eum declarat, quam proœmiam homiliæ in dæmoniacum habentem legio nem (bomil. 1x). Sic enim incipit: Cohibet mihi linquam adversa corporis valetudo, sed eamdem solrit desiderium perfectionis Ecclesiæ; dolores silere co guzi, amor szedet ul lequer; et miki quidem morbi consolatio est rob scum con'erve sermones. Talis est sincera charitis; quæ extrinsecus accidunt, conlem mil; id vero quot emitur in xens, delectatur. Verum quando ad saz etstem obsequi desiderio non licet, et cena kptar. In bomnia. De parabila derem mil liam takuterem l. 1. Bertam seuio ætatern innuit, dicens: la sene et ego restrum in rebus d viais progressun conjicis, chari auditores, quod me ad lab.res corporis minus apizm e.sque delreclan tem prɛap um enimi restri stud um excitat ad do cendum. Jim vero zeiam et ardorem animi, ne scandalizarentur, et errores circa veram fidei Evan geliique doctrinam haurirent, ostendit homilia De muliere curza (homil. x11), ubi ſucis inertibus et consumentibus apam labores, deinde earum adventu congressuque fugientibus comparat improbos bomi nes et seditiosos in Ecclesia. Tales sun!, inquit, comedones rap'oresque in Ecclesia; discessionem no stram observant: inte impetu facio damna ecclesia sticis rebus important; al vero linguæ nostræ aciem perlimescentes, coacta factiosorum wanu per insidias nos op‡ugnare conantur; modo in aula Coiṛkæ con cilium facientes, modo in Precursoris oratorio con stituentes improbum conciliabulum, et ex baptisterio insidiarum receptaculum facientes. Cujus rei causa? Ut expellatur Isaac et Ismael introducatur. Sed illi quidem fugiunt, ut videtis, cum custodias animadver tunt, et imbecilliores ex oribus avertenles, aures ad ser monem aspidis instar occludunt. Nos vero, o cleri mei cœlus,eorum impetum declinantes, elc. Exscripsi totum hunc locum, quia continet illustria exen:pla tum zeli de quo diximus, ne averterentur a recta via oves, tum ejus in objurgando scrimoniæ, tum etiam insi diarum et persecutionis, quæ initio proposuinus. Quid enim est conari, ut expellatur Isaac et Ismael introducatur, nisi bonum et legitimum episcopum et pastorem de sua Ecclesia extrudere, et perve sum illegitimumque intrudere? quid ex hoc nisi pietas et z-lus boni pastoris colligitur, unde odium sibi apud impios ac facinorosos conflabat? Omnes enim, inquit Apostolus, qui volunt pie vivere, perse cutionem patientur. Et in alio exemplari legitur, Ut Jacob expellatur et. Esau introducatur; quod idem significat, electum scilicet a Deo pastorem et repro bum exclusum. Ex hujus itidem homiliæ fine co gnoscitur zelus in vitiis reprehendendis, cum acriter invehitur contra perjuros. Quousque tandem, inquit, ad contentiones, et rixas, et perjuria incumbemus? Me quidem horror et tremor inradit considerantem quam crebra in tribunalibus juramenta fiant, etc. Idem habetur ex hom. xxm: Aliqui, inquit, objur gationibus puncti hortationes fugiunt, quasi frenetici medicos; et ex hom. XLV, De divite interrogante Dominum, idem colligitur zelus et vis in objurgan dis improbis. Cum enim eos vulturibus et scarabæis similes fecisset, qui aversantur sanæ doctrinæ odo res, sicuti columbis ac turturibus bonos qui bono odore gaudent et vires sumant, ita subjungit: QuoT

non modo Græcis, numerosam placuisse orationem videam, quod ea nescio quo majore impetu et vi numeris contorta quasi telum amento contorqueatur, numeris etiam alligavi periodos; cæterum a nomi nibus verbisque ecclesiasticis, et quæ jam Latii jure non a veteribus comitiis, sed ab Ecclesia Ro mana donata sunt, non abhorrerem; quanquam est etiam quando illa circumscribam ut hoc posse me facere, non censere tamen oportere perpetuo, existimarer. Etenim circumscriptio ut interdum non commoda solum, sed etiam necessaria videtnr; sic iterata sæpius, et dignitatem amittit et satieta tem parit: puerile mihi visum, quod baptizare dicunt, et baptismum uno ore Latini cum Græcis, sacro fonte lustrare, et lustralis aqua anxie semper pertinaciterque dicere; quod de similibus multis, spiritualis, senxibilis, passiones, et aliis id genus dictum hoc uno exemplo intelligatur. Demum cum tria illa præstare debeat bonus interpres, religio nem, fdem, indolem: religionem in verbis, fidem in sententiis, indolem in dignitate, majestate affe ctuque dicendi; primam, quatenus cum sermione Latino et Christiano conveniret, exhibuisse me fa teor; secundam religiosissime sancteque servasse; tertiam etiam assequi pro ingenio meo studuisse; et omnino omne punctum ferre, et illud interpretis officium facere pro virili parte esse conatum; non ut ipse disertus apparerem, ut S. Hieronymus lo quitur epist. 133, sed eum, qui lecturus sit, intelli gere ut facerem, quomodo ipse intellexit qui scripsit. Notis suis præmissa, quas ex voluminis calce revocatas textui subjerimus. Tametsi, defunctus satis officio interpretis videri poteram, salisque magnum capere fructum operæ meæ, si Theophanem Cerameum ex Græco in Latinum sermonem fideliter perspicueque converterem; tamen cum ab ipso operis suscepti principio animus inclinarit, ut de meo etiam notas sive explanationes ad interpretatio nem adjungerem, nunquam mihi imperare potui, ut interpretis munere, el nomine contentus essem. Quod animi studium mei, ut rectum mihi esse, eique adeo obsequendum videretur, suaserunt. Primum ipsa mss. codicum conditio notas postulare aliquas visa est. Quæ cum plerisque veterum monumentorum editoribus negotium semper exhibuerit, tum mihi haud minimum facessivit; qui exemplaria nactus sum non usque qunque emendata, nec integra, sed deformata multis passim in loci, nec verbis solum, sed etiam sensibus luxata, ac mutilata; quæ cum essent a me duorum, triumve, nonnunquam quatuor exemplorum adhibita consultatione, et ope sanala, perpurgata mendis, et in nitorem, integritatemque restituta suam, earum cas tigationum lectionumque variarum reddendam a me rationem in notis, meumque ap'riendum judicium existimari; ut non solum qua fide et diligentia has homilias legendas proponerem omnibus compertum esset, sed etiam suum cuique relinquerem, veluri datis labellis, de iis arbitrium. Nec vero ancipitum locorum modo, quæ Scripturæ variantes parerent, sed et meæ interpretationis afferendam non raro rationem putari, cum eam Gracanica vocis ambiguitas, vel obscuritas, dubiam faceret, adeoque ejus enucleandam vim et originem, ut quare hac potius, quam alia Latina voce sententiaque reddiderim, planum esset. Atque hæ causæ mihi fortasse cum cæteris interpretibus fuere communes, cur in notis hæc agerem. Illæ vero intrinsecus petitæ, quod in his sermonibus multa sunt perspersa ab omnigenum doctrinarum penu deprompta condimenta; allu siones, allitterationes, schemata alia, adagia, fabulæ, historiæ, numerorum mysticæ rationes, quæ et si mohutotopaç viros minime forsan laterent, cum tamen omnibus, quos etiam lectores hujus operis essem habi turus, nola esse non crederem, ne ea lector non degustata præteriret, vel non intellecta parvipenderet, his adnotationibus providendum duxi, ex quibus retrusarum rerum intellectus posset hauriri. Multæ præteren insunt explicationes vel Evangeliorum, quæ hic episcopus idem, et ecclesiastes de veteri more pro concione explanabat, vel aliorum locorum utriusque Testamenti, quæ ad rem suam inducit, sive in Græco textu LXX interpretum, ipsorumque evangelisturum vim et venustatem obtinentes suam, sive etiam ex se singulares, et admirabiles, eoque fortasse duriusculæ et minus cuiquam probabiles, quas meis hisce notis, seu commenta tionibus excutiendo, et expediendo emollire, et aliorum Patrum et interpretum, seu veterum seu recentiorum. si qui essent dµ¿órçoi, consensu firmare, æquum censui; ne gratis quidpiam, ac temere dictum ab hoc au clore crederetur, vel ambiguum adhuc in legentium animis non insideret. Dicta vero superiorum Patrum, utriusque præsertim Gregorii, Nazianzeni, Nyssenique et sancti Maximi martyris, quibus familiarius utitur, et nonunquam quidem longiore orationis tractu Theophanes refert, sæpius vero breviter, cl vel expresso auctoris nomine, vel suppresso, vel eleganti antonomasia circumscripto significat, ea ubi exstarent designatis ipsis locis indicare necessum habui, et ubi res postularet etiam transcribere in notas, ut et certa testantis fides, et quibus verbis ab utroque ea essent prolata constaret. Quod si quæ ex his locis insignem aliquam doctrinam, quæstionemque theologicam continerent non tam in nostro Theophane, quam in ipsis ſontibus, a quibus essent hausta, obscuritatem, difficultatemquc ex se crearent, in iis etiam copiosius, subtiliusque disce plandis distineri consilium fuit, atque ita utrique auctori lumen afferre ac de eadem fidelia dúo tolyov; àdel perv. Quod eo impensius feci, et elaboravi, si quæ doctrina ad fidei dogmata attineret; quorum sane cum hic Cerameus sil et egregius doctor, el acerrimus propugnator, eorum certe, quæ in Ecclesia, vel suo vel su perioribus sæculis sancita, ac definita jam fuerant; ne vero iis de quibus inter_Græcos, Latinosque diu mul tumque disceptatum fuit; et tandem in concilio Florentino post aliquot, quam Theophanes scripseri', sæcula decretum, ac definitum, ne iis, inquam, dissentire Græcus hic scriptor quod alicubi uno alterove verbo no

gunt, amor suadet ut loquar; et mihi quidem morbi consolatio est vobiscum conferre sermones. Talis est sincera charitas; quæ extrinsecus accidunt, contem nit; id vero quod amatur in'uens, delectatur. Verum quando ad satietatem obsequi desiderio non licet, et cætera legantur. In homilia De parabola derem mil lium talentorum (homil. 11) affectam senio ætatem innuit, dicens: Ita sane et ego restrum in rebus divinis progressum conjicio, chari auditores, quod me ad labores corporis minus aptum eosque detreclan tem promp:um animi vestri studium excitat ad do cendum. Jam vero zelum et ardorem animi, ne scandalizarentur, et errores circa veram fidei Evan geliique doctrinam haurirent, ostendit homilia De muliere curva (homil. x), ubi fucis inertibus et consumentibus apum labores, deinde earum adventu congressuque fugientibus comparat improbos homi nes et seditiosos in Ecclesia. Tales sunt, inquit, comedones raptoresque in Ecclesia; discessionem no stram observant: inde impetu facto damna ecclesia sticis rebus important; at vero linguæ nostræ aciem pertimescentes, coacta factiosorum manu per insidias nos oppugnare conantur; modo in aula Caiphæ con cilium facientes, modo in Præcursoris oratorio con stituentes improbum conciliabulum, et ex baptisterio insidiarum receptaculum facientes. Cujus rei causa? Ut expellatur Isaac et Ismael introducatur. Sed illi quidem fugiunt, ut videtis, cum custodias animadver tunt, et imbecilliores ex ovibus avertentes, aures ad ser monem aspidis instar occludunt. Nos vero, o cleri mei cœtus, eorum impetum declinantes, etc. Exscripsi totum hunc locum, quia continet illustria exempla tum zeli de quo diximus, ne averterentur a recta via oves, tum ejus in objurgando acrimoniæ, tum etiam insi diarum et persecutionis, quæ initio proposuinius. Quid enim est conari, ut expellatur Isaac et Ismael introducatur, nisi bonum et legitimum episcopum et pastorem de sua Ecclesia extrudere, et perves sum illegitimumque intrudere? quid ex hoc nisi pietas et zelus boni pastoris colligitur, unde odium sibi apud impios ac facinorosos conflabat? Omnes enim, inquit Apostolus, qui volunt pie vivere, perse cutionem patientur. Et in alio exemplari legitur, Ut Jacob expellatur et Esau introducatur; quod idem significat, electum scilicet a Deo pastorem et repro bun exclusum. Ex hujus itidem homiliæ fine co guoscitur zelus in vitiis reprehendendis, cum acriter invehitur contra perjuros. Quousque tandem, inquit, ad contentiones, et rixas, el perjuria incumbemus? Me quidem horror el tremor invadit consideran em quam crebra in tribunalibus juramenta fiant, etc. Idem habetur ex hom. xx: Aliqui, inquit, objur gationibus puncti hortationes fugiunt, quasi frenetici medicos; et ex hom. xLv, De divite interrogante Dominum, idem colligitur zelus et vis in objurgan dis improbis. Cum enim eos vulturibus et scarabæis similes fecisset, qui aversantur sanæ doctrinæ odv res, sicuti columbis ac turturibus bonos qui bono odore gaudent et vires sumont, ita subjungit: Quot fiticum et virum bonum quoddamn differat, et aliæ alius propriæ virtutes sint, in una tamen persona eas copulari summa sit laus. Ac primum quidem instantia illa quotidiana et sollicitudo omnium Ec clesiarum, quam inter suos angores Paulus, com munis gentium doctor, annumerat; zelus et ardor, quo, cum scandalizaretur quispiam, urebatur; amor in suos, quos filiolos appellabat; gaudium cum bene procederent, quos eosdem gaudium et coronam suam vocabat; dolor cum a recta veritatis et fidei via oberrabant; severitas et acrimonia in reprehen dendo, unde epistolæ ejus graves' et severæ; per secutiones denique quas complures commemorat; ea, inquam, erga unicam suam Ecclesiam in Theo phane fuisse non obscuris indiciis intelliguntur. Instantia enim et assiduitas subministrandi divini verbi, cogendique ad synaxim populi sui, apparet ex proœmio hom. De centurione (homil. XLV), ubi bonis operibus diabolum moras et impedimenta objicere ait, quod oblata judiciali controversia, quo tempore sermo habendus esset, jam prope ejus ademisset opportunitatem: de quo se sollicitum fuisse ostendit, atque rem expedisse, ne verbo di vino deesset. Et eadem homilia sub finem excusat, quod aliquid in explicando superiore textu præter miserit, eo quod mentis attentio rerum ecclesiasti carum sollicitudine sibi impediretur: et homilia De sancto Pancratio (homil. LV11), ubi quamvis ex itinere fessus esset ac fractus, ne tamen sermoni deesset, infirmitati corporis vim se facere velle eamque nuuquam tantum valere, ut opera charitatis impediat, oportere. Præclara sunt etiam ad id osten dendum illa quæ dicit hom. De Passione (homil. xxvII). Cum enim esset populus nocturnis vigiliis et officiis defatigatus, ne molestus et gravis addendo tai longo sermone videretur, his se verbis excusat Verum ignoscite mihi, quia vestro satiari profectu non possum, et quo plus lucri faciatis, studium mentis intendite. Núc postremum illud sit pastoralis sollici tudinis argumentum, quod cum infirmus esset cor-. pore et senex, non tamen ab officio concionandi desisteret. Et si igitur, inquit, in hom. De sanctis imaginibus, corporis imbecillitas non permittat, quantum satis est, sermonis officio defungi, modica tamen dicere non pigebit; ne si omnino sileamus, mæstitia afficiamus eos qui convenerunt. Et homilia in tertium Matutinum (homil. xxx), ita se morbo laborasse significat, ut coactus sit laborem dicendi intermittere, ad quem tamen rediens sic ait: At vero mentis nostræ torrens humoris expers et exsicca tus præterito sane tempore diu conticuit, laboranti corpori morem gerens, nunc vero evangelicarum consi derationum fonte irrigatus, earum explicationem effundere properat. Sed nihil magis hoc studium docendi populi et charitatem in eum declarat, quam procmiam homiliæ in dæmoniacum habentem legio nem (homil. 1×). Sic enim incipit: Cohibet mihi linguam adversa corporis valetudo, sed eamdem solvit aesiderium perfectionis Ecclesiæ; dolores silere co

non modo Græcis, numerosam placuisse orationem videam, quod ea nescio quo majore impetu et vi numeris contorta quasi telum amento contorqueatur, numeris etiam alligavi periodos; cæterum a nomi nibus verbisque ecclesiasticis, et quæ jam Latii jure non a veteribus comitiis, sed ab Ecclesia Ro mana donata sunt, non abhorrerem; quanquam est etiam quando illa circumscribam ut hoc posse me facere, non censere tamen oportere perpetuo, existimarer. Etenim circumscriptio ut interdum non commoda solum, sed etiam necessaria viðetnr; sic iterata sæpius, et dignitatem amittit et satieta tem parit: puerile mihi visum, quod baptizare dicunt, et baptismum uno ore Latini cum Græcis, sacro fonte lustrare, el lustralis aqua auxie semper pertinaciterque dicere; qnod de similibus multis, spiritualis, sensibilis, passiones, et aliis id genus dictum hoc uno exemplo intelligatur. Demum cum tria illa præstare debeat bonus interpres, religio nem, fidem, indolem: religionem in verbis, fidem in sententiis, indolem in dignitate, majestate affe ctuque dicendi; primam, quatenus cum sermone Latino et Christiano conveniret, exhibuisse me fa teor; secundam religiosissime sancteque servasse; tertiam etiam assequi pro ingenio meo studuisse; et omnino omne punctum ferre, et illud interpretis officium facere pro virili parte esse conatum; non ut ipse disertus apparerem, ut S. Hieronymus lo quitur epist. 133, sed eum, qui lecturus sit, intelli gere ut facerem, quomodo ipse intellexit qui scripsit. Notis suis præmissa, quas ex voluminis calce revocatas textui subjerimus. Tamelsi, defunctus satis officio interpretis videri poteram, satisque magnum capere fructum operæ meæ, si Theophanem Cerameum ex Græco in Latinum sermonem fideliter perspicueque converterem; tamen cum ab ipso operis suscepti principio animus inclinarit, ut de meo etiam notas sive explanationes ad interpretatio nem adjungerem. nunquam mihi imperare potui, ut interpretis munere, et nomine contentus essem. Quod animi studium mei, ut rectum mihi esse, eique adeo obsequendum videretur, suaserunt. Primum ipsa “mss. codicum conditio notas postulare aliquas visa est. Quæ cum plerisque veterum monumentorum editoribus negotium semper exhibuerit, tum mihi haud minimum facessivit; qui exemplaria nactus sum non usque quoque emendata, nec integra, sed deformata multis passim in loci, nec verbis solum, sed etiam sensibus luzata, ac mutilata; quæ cum essent a me duorum, triumve, nonnunquam quatuor exemplorum adhibita consultatione, et ope sanata, perpurgata mendis, et in nitorem, integritatemque restituta suam, earum cas tigationum lectionumque variarum reddendam a me rationem in notis, meumque ap·riendum judicium existimavi; ut non solum qua fide et diligentia has homilias legendas proponerem omnibus compertum esset, sed etiam suum cuique relinquerem, velu:i datis tabellis, de iis arbitrium. Nec vero ancip tum locorum modo, quæ Scripturæ variantes parerent, sed et meæ interpretationis afferendam non raro rationem putari, cum eam Gracanica vocis ambiguilas, vel obscuritas, dubiam faceret, adeoque ejus enucleandam vim et originem, ut quare hac potius, quam alia Latina voce sententiaque reddiderim, planum esset. Atque hæ causæ mihi fortasse cum cæteris interpretibus fuere communes, cur in notis hæc agerem. Illæ vero intrinsecus petitæ, quod in his sermonibus multa sunt perspersa ab omnigenum doctrinarum penu deprompta condimenta; allu siones, allitterationes, schemata alia, adagia, fabulæ, historiæ, numerorum mystica rationes, quæ et si modułotopaç viros minime forsan laterent, cum tamen omnibus, quos etiam lectores hujus operis essem habi turus, nola esse non crederem, ne ea lector non degustata præteriret, vel non intellecta parvipenderet, his adnotationibus providendum duxi, ex quibus retrusarum rerum intellectus posset hauriri. Multæ præterea insunt explicationes vel Evangeliorum, quæ hic episcopus idem, et ecclesiastes de veteri more pro concione explanabat, vel aliorum locorum utriusque Testamenti, quæ ad rem suam inducit, sive in Græco textu LXX interpretum, ipsorumque evangelistarum vim et venustatem obtinentes suam, sive etiam ex se singulares, et admirabiles, eoque fortasse duriusculæ et minus cuiquam probabiles, quas meis hisce nolis, seu commenta tionibus excutiendo, et expediendo emollire, et aliorum Patrum et interpretum, seu veterum seu recentiorum, si qui essent öµ¿rço, consensu firmare, æquum censui; ne gratis quidpiam, ac temere dictum ab hoc au core crederetur, vel ambiguum adhuc in legentium animis non insideret. Dicta rero superiorum Patrum, uirinsque præsertim Gregorii, Nazianzeni, Nyssenique et sancti Maximi martyris, quibus familiarius utitur, el nonunquam quidem longiore orationis tractu Theophanes refert, sapius vero breviter, et vel expresso auctoris nomine, vel suppresso, vel eleganti antonomasia circumscripto significat, ea ubi exstarent designatis ipsis locis indicare necessum habui, et ubi res postularet etiam transcribere in notas, ut el certa testanțis fides, et quibus verbis ab utroque ea essent prolata constaret. Quod si quæ ex his locis insignem aliquam doctrinam, quæstionemque theologicam continerent non tam in nostro Theophane, quam in ipsis fontibus, a quibus essent hausta, obscuritatem, difficultatemquc ex se crearent, in iis etiam copiosius, subtiliusque disce plandis distineri consilium fuit, atque ita utrique auctori lumen afferre ac de eadem fidelia dúo tolxov; àdɛl Getv. Quod eo impensius feci, et eluboravi, si quæ doctrina ad fidei dogmata altineret; quorum sane cum hic Cerameus sit et egregius doctor, et acerrimus propugnator, eorum certe, quæ in Ecclesia, vel suo vel su perioribus saculis sancita, ac definita jam fuerant; ne vero iis de quibus inter_Græcos, Latinosque diu mul iumque disceptatum fuit; et tandem in concilio Florentino post aliquot, quam Theophanes scripseri', sæcula decretum, ac definitum, ne iis, inquam, dissentire Græcus hic scriptor quod alicubi uno alterove verbo non