circa auroræ tempus, ¿phy olov dik toútwy a- & Incensis, 1. v Juris GR: Celsissimam sacrorum τοῖς, καὶ ὑποτιθέμενος μὴ πανηγυρικῶς ἀλλ' ἀγω νιστικῶς τῶν ἐφεξῆς τριῶν ἡμερῶν τὸ στάδιον ἀναδέξασθαι. Γρηγορήσωμεν τοίνυν καὶ ἐφεξῆς, καὶ τοῖς ἀγρυπνοῦσιν 331 Ἰουδαίοις συναγρυπνήσαιμεν, etc. Feria quarta iterum incensa cereosque spargit, iva ó λαὸς τὰς χεῖρας πάλιν ἐπὶ τὸ τῆς νηστεία; ούριο. δρομήση πέλαγος, καὶ τὴν νύκτα τῶν ἁγίων παθῶν τοῦ Χριστοῦ λαμπάσι καταπυρσεύση. Sancto die Paschæ persolutis matutinis precibus populum onnem ad sanctum osculum supra descriptum excipit, ac simul minuta æra, tpixiyala ob trium imperatorum simul regnantium effigiem iis impressam vocata, dividit: Κατὰ πατέρα φιλόστοργον νῦν πρώτως ιδόντα παῖδας ἀμύμονα:, ἀπὸ μακρᾶς καὶ κινδυνώδους ἀποδημίας ἀβλαβῶς ἐνδημήσαντας, ἐν φιλήματι ἁγίῳ περιχαρώς κατασπάζεται, καὶ ἀνο!- ξα; τοὺς θησαυροὺς τῆς εὐλογίας αὐτοῦ δεξιοῦται αὐτοὺς νομίσμασιν ὀλίγοις μὲν κατὰ τὸ φαινόμενον, πολλοῖς δὲ κατὰ τὸ νοούμενον. Hæc ex Balsamone Meditato de incensis quæ a patriarcha dari sotent, etc. Juris GR. 1. vii, Quibus, si conjectura placeat, fubens addiderim aulicos proceres ad regiam napáστaσtv officiaque ecclesiastica iis diebus et iisdem horis ad palatium convenientes, nec dato thure vel osculo a patriarcha exceptos, eo jam accenso vespertinis in precibus honorari, ne vel pretii vel benedictionis sperata parte videantur excidisse. GOAR.] Ibid. Recentiores Græci adulatoriæ artis non imperiti suo imperatori ferme omnia etiam episcopalia et sacerdotalia munia tribuerunt, inter cætera ingressum ad altare et jus sacram mensam thure va porandi, condito etiam canone a Trullano synedrio, ct est canon 69: Nulli omnium liceat, qui quidem sit in laicorum numero, intra sacrum ultare ingredi, ab eo tamen nequaquam prohibita potestate et auctoritate imperatoris, quando quidem voluerit Creatori dona offerre ex antiquissima traditione. Ubi Balsamon: De imperatoribus dixerunt quidam verbis canonis insistentes, quod tune non prohibebuntur intra templi adyta ingredi quando sunt Deo munera oblaturi, non autem si solius adorationis gratia ipsum ingredi voluerint. Sed mihi non ita videtur. Orthodoxi enim imperatores, qui per S. Trinitatis invocationem patriarchas provehunt et sunt Christi Domini, sine ullo impedimento, quando voluerint, ad sacrum altare accedunt et suffiunt et cum cera characterem imprimunt, sicut et antistites. Sed etiam populum ad`eum instituendum docent; quod solis illius regionis antistitibus concessum est. Palpum ergo egregie obtrudit Balsamon imperatori; et habebat facti sui causas, quia ambiebat patriarchatum Cpolitarum, cujus obtinendi non apparebat melior ra· tio quam ut per assentationes sese in summa gratia apud imperatorem poneret. Sed vulpes, tametsi vafra, ab atris æque vafris vulpibus delusa est. Cujus ob desitas annuas rogas et pecuniarias largitiones audi, quæso, lamentationem ex epistola de imperatorum circumspectionem et patriarcharum am - plitudinem inter alia reddebant olim angustiorem etiam annuæ rogæ ac bajorum largitiones. Quippe sedebant annis singulis cujusque temporis patriarchæ ac imperatores, et per hæc subditos ad benevolentiam invitabant. Norit hoc patrum conscriptorum amplissimus ordo, ac fortassis etiam nonnulli qui hac ætate nostra vivunt. Non enim ante tempora Euclidis prodita sunt gerris, nec somniantium vetularum ſabellæ sunt, sed usque ad imperium domini Constantini Duca duravit augustus ille mos tam in ipsius Dei quam imperatorum regia; et omnino bonum hoc ad nos quoque propagatum 332 fuit, a majoribus ad nepolès, a generatione ad generationem transiens. Sin, quod equidem non arbitror, hoc eliam oblivionis gurges absorbuit, et gratiosa isthæc aqua Castaliæ providentiam superioris nemoriæ principum non pradicat, saltem membrana librorum historicorum et ordinationum aulicarum monumenta Stentoris in morem hæc proclamabunt. Tu quoque, qui cujusvis eruditi scripti acutissimus es intèrpres, etiam in hac non levis momenti quæstione compluribus eris superior, ac me senem dicendo juvabis. Quin etiam imperatoris domini Constantini Monomachi edicta sacratissima, quibus ordinata sunt officia præfecti judiciorum et nomophylacis, et quæ statuunt eos debere singulos in annos, præter alia, consequi ratione rogæ quemlibet auritalem ac talem quantitatem una cum consuetis b:1jis, non in cœlo sunt nec trans mare, uti dicere quis debeat, quisnam hæc afferet mihi? Sed sunt in manu tua et in corde tuo et inore tuo. Atque omnino rei veritatem ex his mentis acumine colliges. Cum autem imperatores et patriarchæ magnificentiam, ceu dictum est, sua'n demonstrent per baja et rogas, sane par erat ut patriarchæ, qui priscam hactenus consuetudinem conservant et aureos clericis nummos admelíuntur, etiam ipsis baja darent, quemadmodum indicatum est. GRETS. Ibid. [Sugillantur hic a quibusdam recentiores Græci tanquam adulatoriæ artis non imperiti, qui imperatori ferme oninia etiam episcopalia et sacerdotalia munia tribuerunt, inter cætera ingressum ad altare et jus sacram mensam thure vaporandi, adderent etiam et conciones ad populum habendi. Itane vero Theodosio principi alii ex Occidente vel Oriente pontifices adulabantur, qui ante severiorem Ambrosii correptionem ipsi præcessoribusque a‹ sanctum tribunal ingressum permiserant? itane Valentem religionis hostem palpavit Basilius, ubi lubens eum ἐντὸς τοῦ πετάσματος, ait Nazianzenus, excepit? Nugantur certe qui recentioribus Græcis appingunt quod concilium Trullanum Can. 69 xatá τινα ἀρχαιοτάτην παράδοσιν testatur usitatum, ut cum voluerit Creatori munus offerre intra sacrum altare in, grediatur. Chosroes Persarum rex infidelis licet, tamen Sergii martyris beneficio se suscepisse arbitratus crucem auream in templi ejus altari dedicavit. Qui ejus jussu deferebat, ait Simocatta, I. v,

stabilem et fixum locum habet inter dies mensis. λης Κυριακῆς τοῦ Πάσχα καὶ τῆς ἑβδομάδος τῆς tò ὡς τὸ τέμενος ὁ ἀποσταλεὶς ἀφικνεῖται, τά τε δῶρα xal Διακαινησίμου. Εt in ipso capite singulas dies seu ferias paschalis illius hebdomadis enumerans. secundam feriam vocal τὴν δευτέραν τῆς Διακαινη - σίμου, tertiam τὴν τρίτην τῆς Διακαινησίμου, et ita deinceps usque ad Sabbatum τῆς Διακαινησίμου. Idem ex aliis Græcorum libris ritualibus liquet, Pollux in Chronico suo; Τρίτον νόμον έγραψεν. ἀπράκτους εἶναι τὰς δύο τῆς πασχαλίας ἑβδομάδα;. tà; μίαν μὲν πρὸ, μίαν δὲ μετά. Illa auton μία μετά est hebdomas τῆς Διακαινησίμου. Male ergo Calvinianus scholiastes Junius in notis interpretatur £68oµáda diaxatvralpov hebdomadem έβδομάδα διακαινησίμου rogationum. Male etiam rationem nominis reddens ait eam dici διακενίσιμον, exinanitioni dicatam, τὰ τοῦ βασιλέως ἅμα τοῖς γράμμασι ἐν τῇ ἱερᾷ περιέθετο τραπέζῃ. Num potius mendacii convincendus erat Balsamon in eumdem canonem nobis «pponens: Περὶ δέ γε τῶν Λατίνων μανθάνω ὅτι οὐ μόνον λαϊκοὶ ἄνδρες ἀλλὰ καὶ γυναῖκες εἰς τὸ ἅγιον βῆμα εἰσέρχονται, καὶ κάθηνται ἱσταμένων πολλάκις καὶ τῶν ἱερουργούντων. Thus quidem laici Latini non vaporant in altari: at cum lectorum choro datis etiam lectorun insignibus, de quibus c. 17, Græci suum imperatorem aggregaverint, nullo irreligionis crimine accusandi, si, quod egit Salomon Paralip. 6, ut converteret faciem et benediceret universæ multitudini Israel, Christiamus princeps Christiano populo bene precari audeat. quia per illud tempus exinaniunt sua corpora et Non arroganter Itaque vel temere pontificum usurpala potestate cera characterem imprimit imperator Græcus (quis enim, qui Græcarum litterarum sit clémentis imbutus, τριχηρίῳ σφραγίζειν ita interpretatur?) sed trifurco sive tricipiti cereo, Trinitatis, a qua benedictionis scaturiunt rivi, symbolo, ex dilectionis affectu, ecclesiasticæ dignitatis consor❤ tio, et si velis, potestatis concess one, benedictionem, quam parentes filiis, impertiuntur populo. Cæterum ficet vulgatus Balsamonis textus non exhibeat 'unde, quod insuper objicitur, desumatur, quin etiam imperatores populum ad 333 eum instituendum do cent, quod solis illius regionis antistitibus concesrum est, communis tamen Ecclesiæ sensus illis ab hoc charitatis officio, quod etiam pueris per ecclesias in laudem sanctorum declamantibus conceditur,' noluit interdictum. P. 77. [Thesaurum ßestiaplou voce nonnunquam intelligendum præsens locus ostendit, nec non c. 7 hujns operis. Ibid. [Karà dupedy. Romanus Argyrus octoginta libras auri, ait Cedrenus, ex ærario imperatorio quotannis pendi jussit. Aliæ viginti forsan deinceps additæ. macerant, oraluri Deum pro commoditate anni. Primum non scribendum διακεν!σιμος seul διακαιwhatμos, ut habent exemplaria Alexandri, rituales vhotµoç, libri Græcorum et codex bibliothecæ Augustanæ ms., quo continentur evangelia diebus sacris prælegi solita, quorum initium τῇ τρίτῃ τῆς Διακαινη σίμου. Quocirca hebdomas τῆς Διακαινησίμου dicitur quasi septimana renovationis, toŭ diaxxtV{- quoũ, cum Christo resurgente omnia renovata ſet instaurata fuerint. Secundo tantum abest ut hæc hebdomas ab exinanitione jejunantinmque inedia nomen invenerit, ut tota illa hebdomade jejunium solvere moris fuerit. Testis Balsamon in can. 69 apost. Qui cum percensuisset dies quibus jejunandum est, excipit quartos dies et parascevas sen ferias sextas, qua sunt ἀπὸ τῆς ἀποκρέου seu ɑrózpew, ante carnisprivium, 334 et quæ sunt æpèd της τυροφάγου, et hebdomadem τῆς Διακαινησί pov. In iis enim solvimus, inquit Balsamon, quia jejunant Armenii propter Ninivitas. In eo qui est ante carnisprivium, et in eo qui est ante Tugogayov, hæretici Tetraditæ magnum jejunium observant, hebdomas autem τῆς Διακαινησίμου tanquam ipse magnus dominicus (Pascha) dies reputatur. Idem docet Anastasius episcopus Cæsarea Palæstinæ tract, de Artziburio, ubi inter hebdomadas a jejunio plane exceptas ponil thy £6doµáða tñ; 4:aἑβδομάδα καινησίμου. Eamdem hebdomadem inter exceplas numerat Nicolaus patriarcha Cpolitanus in versibus ad Anastasium montis Sinai antistitem. Ibid. Alrpaç. Auri libram Budæus de asse, 1. v, non minus aureis solatis centum æstimat, Lexicon juridicum septuaginta duobus, Paulus Diaconus decem: ubi namque Theophanes Exatòy voµlopara, ipse decem libras numerat. Blastares octo pretiuin ejus censet c. 7, του Τ' στοιχείου: Η παρ' ἡμῶν νομιζομένη λίτρα νομίσματα έχει οκτώ. GoAR.] P. 77. Hebdomas 8:axaivñoipo; est tota hebdomas paschalis, quæ festum Paschæ proxime sequiuir et quà Resurrectio Domini solemni cæremonia celebratur. Id ostendo primum) testimonio Maximi Margunii episcopi Græci, qui consultus quidnam hoc vocabulo significetur, respondit his verbis: Σημαίνεται παρ' ἡμῖν διὰ τούτου τοῦ ὀνόματος ὅλη ἡ πρώτη εβδομὰς τῆς ἀναστασίμου τοῦ Σωτή pɔę huwv koptñ;. Vide Catalog. biliothecæ August. ab Hoeschelio editum. Secundo idem probo ex Typice S. Sabe, ubi capiti 46 hujusmodi titulus præfigitur: Elona To Tú ȧyla; xal pɣáΕίδησις τοῦ τύπου τῆς ἁγίας καὶ μεγά Rogationės triduanæ ante ascensionem Domini Græcis ignotæ sunt; nec ulla babent stata jejunia inter Pascha et Pentecosten. Nŋotelz yap où γέγραπται, οὐδὲ γονυκλισία, inquit Nicolaus patriarcha de tempore inter Pascha et Pentecosten. Vide Typicum Sabæ, c. 51. Consentit cum his nostris Glossarium Græco-Barbarum, nisi quod scribi jubet διακαινίσιμος. Sed Rituales libri scri pturam nostram plerunque præferunt. Dominica hanc hebdomadem subsequens, que nobis est Dominica in albis, Graecis est καινὴ ἢ νέα Kup:axh, nuva Dominica, in quɔm exstat oratio S. Gregorii Nazianzeni, et est oratio $3; ejusden men-

tiv fit in canone 66 Trullano, Vocatur etiam Kupizxh ▲ subjectus, eum iterato velut lugubri Quadragesimæ τοῦ ἀντιπάσχα, quasi Dominica Pascha opposita scu respondens, et Κυριακή τοῦ Θωμᾶ seu ψηλάφησις τοῦ ἁγίου ἐνδόξου ἀποστόλου Θωμά, quod eo die legatur Evangelium de Thoma apostolo, manum suam in fixuram clavorum, Christi mandato, immittente. GRETS. Ibid. [Τῆς Ἐκκλησίας ἀρχόντων. li sunt præcipui Magnæ Ecclesiæ officiales ac in dignitate constituti, quos etiam vulgo τοῦ πατριάρχου σύγκλητον patriarcha senatum dicunt. Ibid. [Εὐλογεῖ. Orationem a patriarcha pronuntiari solitam reperies in Euchologicis nostris: Οσάκις ἔλθῃ ὁ πατριάρχης εἰς τὸν βασιλέα, ἐξαιρέτως δὲ τῇ Πέμπτῃ τῆς Διακαινησίμου. Ibid. [Εὐχὴν ἐπειπών. Oratio secundo a patriarcha fundenda eodem Euchologii loco reperitur ad calcem operis. Goar.} Ibid. De festo Pentecostes vide quæ scripsimus 1. 1 De festis c. 28. Olim in festo Pentecostes processio instituebatur ad templum S. Mocii martyris, cui ipse etiam imperator intererat. Sed postea abrogata est ob causam quam memorant Græci historici, et in his Glycas de Leone philosopho imperatore. Quare non mirum si Codinus die Pentecostes ejus nullam mentionem facit, quandoquidem jam pridem abrogata fuerat. [Proeleusin seu processionem imperatoris die Pentecostes ad S. Sophiam admodum festive, quin et ridicule describit Luitprandus in sua ad Nicephorum Phocam legatione. Sed Luitprandus fortassis sinistro suo affectui in Græcos, a quibus in hac secunda sua legatione non bene babitus fuerat, ninium indulsit. Longe aliter Codinus cum in hoc libro, tum in Originibus “politanis, 335 ubi isla: Ἐν ταῖς ἑορταῖς καὶ τοῖς ἐπινικίοις καὶ παρόντων πρέσβεων ἐνεδύοντο χλαμύδας ποικίλας, ἀπὸ χρυσοῦ καὶ πορφύρας, ἢ άλλως πως πολυτελεῖς, ἐν δὲ ταῖς κοιναῖς συνόδοις ξηραμπελίνας τῷ χρώματι, ἃς ἐκάλουν 'Ατραβατικάς ἀπὸ τοῦ χρώματος (τὸ γὰρ μέλαν ἄτρον καλοῦσιν), ἢ ὅτι μετὰ τραβείων ταύταις ειώθασι χρῆσθαι· τραβεῖαι δὲ λέγονται αἱ πολυτελεῖς χλαμύδες. tempore amligere parat ecclesia. Commune igitur cum aliis templum imperator ipse frequentat, ut pœnitentiæ cum aliis consors communes etiam aliis precum fructus referre mereatur. P. 78. [Γίνεται μὲν τράπεζα. Nondum enim advenit luctus bora, nec dominica festivitas jejunii molestiæ potest admisceri. Ibid. [Ἐν δὲ τῇ τοῦ ἑσπερινοῦ ὥρᾳ. Qua σημαί νει ταχύτερον διὰ τὴν τῆς γονυκλισίας ἀκολου θέαν, Fit signum solito citius propter (morosum) geniculationis oficium. Ibid. [Τὰς τοῦ μεγάλου Βασιλείου. labes illas orationes earumque legendarum ritum, nec nou et totius hujus officii expositionem ex ipso Ba· silio et Matthæo Blastare in Euchologicis nostris; reliquum officium in Pentecostario reperies. GOAR.] Ibia. Diaconicum non est conclave diaconorum, in quo illi congregati tractarint negotia muneris sui, sed est locus ubi ministri sacras vestes divina officia peragenda induunt, Germanice die Sacrisley, sacrarium. GRETS. Ibid. [A ponipa luxuque cum abhorreat præsentis officii Pentecostes humilitas,elevatiora subsellin, πρό κυψιν, thronum, sedem honoratam respuit imperator, et ad dextrum altaris latus, quo διακονι κὸν, diaconis data est sedes, humili corporis gestu in altari a sacerdote pronuntiatas Basilii vespertinas preces audit. De diaconico plura te doceat eruditus Allatius de recentiorum Græcorum templis opusculo: in Eucbologio quoque nonnihil de co delibavimus. Goar.] Ibid. De festo Exaktationis s. crucis etiam ex more Græcorum fuse scripsi tom. 1 De S. Cruce 1. 1, c. 65 et 66, et 1.1 De festis c. 33. Vide etiam Alamannum Scotin, I. De situ Terre Sancte; ubi de nundinis boc festo Hierosolymis celebrari sulitis mira leges. Grøts. Ibid. [ 'Αναβάθρα. Elevandæ in altum cruci ad ejus exaltationem ctiam corporeo gestu orulis demonstrandam præparatur in medio trieliwio tabu. latum ἀναβάθρα, de qua redibit serino. Ibid. [Τὴν τοῦ σταυροῦ ποιεῖ ύψωσιν. Quorίτα peragatur, præcipit Menæun 14 Septembris: 'Αλλάσσει ὁ ἱερεὺς πᾶσαν τὴν ἱερατικήν 336 στολήν, καὶ εἰσέρχεται μετὰ θυμιατοῦ ἐν τῇ ἁγίᾳ τραπέζῃ, καὶ Ibid. [Ἐν τῇ τοῦ ἁγίου Πνεύματος ἑορτῇ. Luclus et contritionis potius quam alacritatis spiritualis argumentum est apud Græcos festum Pentecostes, maxime post meridiem, qua secundo, μι aiunt, vespertinæ decantantur preces. Tunc fre-θυμιῶν τὸν τίμιον σταυρὸν σταυροειδῶς αἵρει αὐτὸν quentes audiri gemitus, et ex peccatoruin recordatione non adeo pectus pugnis quam cœlum tundi suspiriis consuevit, ut si quid luxus in mores invexit paschalis solemnitas vel ejus decursu dissolutionis nonnihil secum attulit bominum in vitia prona libertas, totum id corriget dolor spiritus sponte assumptus, et contractas sortes panitentia abstergant lamenta. Eo fue sanctum de colis spiritum cum lacrymis advocant, ex profundiore humilitate preces ingeminant, ac genuum inferiomibus, quibus jau desu.tus crat populus sibi μετὰ δίσκου ἐπὶ τῆς κεφαλῆς, καὶ προπορευομένων δύο λαμπάδων φέρει αὐτὸν μέχρι τῶν βασιλικῶν πυλῶν τοῦ ναοῦ, κἀκεῖσε ἵσταται. Καὶ πληρουμέν νης τῆς δοξολογίας καὶ τοῦ τρισαγίου λέγει ὁ ἱε ρεὺς μεγαλοφώνως· «Σοφία, ὀρθοί. ο Καὶ ἀρχό μεθα τοῦ τροπαρίου, «Σῶσον, Κύριε, τὸν λαόν σου, καὶ εὐλόγησον την κληρονομίαν σου, νίκας τοῖς βασιλεῦσι κατὰ βαρβάρων δωρούμενος, καὶ τὸ τὸν φυλάττων διὰ τοῦ σταυροῦ σου πολίτευμα, ο Καὶ οὕτως εἰσοδεύει μετὰ τοῦ τιμίου σταυροῦ. Καίόντος η τρεπισμένου τετραποδίου τίθεται ὁ τίμιος σταυ

Ibid. [Κατὰ τὰς τῶν μηνῶν ἑκάστων ἀρε χας. Geminam aquam benedictam prælicant Græci, majorem et minorem, μεγάλον καὶ μικρὸν ἁγιασμόν. Illa pervigilio, nec non ipso Theophaniorum die in missa confcitur, hæc 337 mensis cutjusque principio. Illa Christi nomine, hæc Deiparæ benedicitur. Illa penitentibus prohibita, comedentibus vel abominandis quibusque expiandis nec non damonibus terrendis consecrata; hæc privatis aliis usibus communibusque rebus sanctificandis dicata. Utriusque benedicenda ritum et officium exhibet Græcorum Euchologium. Goar.] Ibid. Pro quinto Januarii legendum est sexto: eo enim die febat iste ἁγιασμός. Nec hujus enienda - tionis alium do auctorem præter ipsum Codinum, qui c. 8, ubi de festo Epiphaniæ agit, hagiasmum istum ipso die festo Epiphaniæ peragi diserte scribit; ut taccam libros rituales Græcorum, GRETS. Ibid. [ Ἐν τῇ ἕκτῃ. Codices alii ἐν τῇ πέμπτῃ. Nec hi vel illi aberrant: fit enim aqua benedicta tum pervigilii Theophaniorum vespere, Januarii die 5. tum in Theophaniorum missa, die 6; de quo disseruimus in Euchologicis. πρὸς ἐπάνω, καὶ θυμιᾷ σταυροειδώς ὁ ἱερεύς. Εἶθ' ποιότητα μὲν παραδηλῶν τῶν βρωμάτων, οὐχὶ δὲ οὕτως βαλὼν μετανοίας (reverentias, inclinationes) καὶ τῆς ὥρας. τρεῖς, κἂν ὁποία ἐστὶν ἡμέρα, καὶ λαβὼν ἐπὶ χεῖρας τὸν τίμιον σταυρὸν γυμνῶν μετὰ βασιλικῶν κλάδων, ἵσταται ἔμπροσθεν τοῦ τετραποδίου, βλέτων κατὰ ἀνατολάς. Καὶ λέγει εἰς ἐπήκοον πάντων· • Ελέησον ἡμᾶς, ὁ Θεός, κατὰ τὸ μέγα ἔλεός σου. Δεόμεθά σου, ἐπάκουσον ἡμῶν καὶ ἐλέησον.» Καὶ ἀρχόμεθα τῆς πρώτης ἑκατοντάδος, τοῦ Κύριε ἐλέη σου. Σφραγίζοντος δὲ τοῦ ἱερέως ἐν ταῖς ἐνάρξεσι μετὰ τοῦ τιμίου σταυροῦ τρίς. Εἶτα κλίνει τήν κεφαλὴν, ὅσον σπιθαμὴν ἀπέχειν τῆς γῆς, καὶ κατὰ μικρὴν ἀνίσταται μέχρι συμπληρώσεως τῆς ἐκα-/ τοντάδος. Ηνίκα δὲ φθάσῃ εἰς τὸ ἐνενηκοστὸν ἑβδο μον Κύριε ἐλέησον, ὑψοῖ τὴν φωνὴν ὁ ἐκκλησιάρχης, καὶ αἰσθόμενος ὁ ἱερεὺς τέλος λαμβάνειν τὴν ἑκαι τοντάδα σφραγίζει πάλιν τρίς. Εἶτα στραφεὶς πρὸς τὸ νότιον μέρος λέγει·. Ἔτι δεόμεθα ὑπὲρ τῶν εὐσεβεστάτων καὶ θεοφυλάκτων βασιλέων ἡμῶν, κράτους, νίκης, διαμονῆς εἰρήνης, ὑγείας, σωτηρίας αὐτῶν, καὶ τοῦ Κύριον τὸν Θεὸν ἡμῶν ἐπιπλέον συνεργῆσαι, καὶ κατευοδῶσαι αὐτοὺς ἐν πᾶσι, καὶ ὑποτάξει ὑπὸ τοὺς πόδας αὐτῶν πάντα ἐχθρὸν καὶ πολέμιον.» Καὶ ἀρχόμεθα τῆς δευτέρας ἑκατοντά δος, καὶ ποιεῖ ὁ ἱερεὺς τὴν δευτέραν ὕψωσιν, ὡς προγέγραπται. Είθ' οὕτω στραφεὶς ἐπὶ δυσμάς λέγει· «Ετι δεόμεθα ὑπὲρ ἀφέσεως τῶν ἁμαρτιῶν τοῦ δούλου τοῦ Θεοῦ, τοῦ πατρὸς ἡμῶν, τοῦ δεῖνος, ήγουν τοῦ προεστῶτος, καὶ πάσης τῆς ἐν Χριστῷ ἡμῶν ἀδελφότητος.. Καὶ ἀρχόμεθα τῆς τρίτης ἑκατοντάδος. Πληρουμένης δὲ αὐτῆς στρέφεται ὁ ἱερεὺς ἐπὶ τὸ βόρειον μέρος, καὶ λέγει· «Ετι δεόμεθα ὑπὲρ πάσης ψυχῆς Χριστιανῶν, ὑγείας καὶ σωτηρίας καὶ ἀφέσεως τῶν ἁμαρτιῶν αὐτῶν. Καὶ γίνεται ἡ τετάρτη ὕψωσις. Καὶ αὖθις στρέφεται κατὰ ἀνατολάς, καὶ λέγει· ο Έτι δεόμεθα ὑπὲρ πάντων τῶν διακονούντων και διακονησάντων ἐν τῇ ἁγίᾳ μονῇ ταύτῃ ὑγείας, σωτηρίας καὶ ἀφέσεως τῶν ἁμαρτιῶν αὐτῶν, εἴπωμεν.» Καὶ ἀρχόμεθα πέμπτης εκατοντάδος. Μετὰ δὲ τὴν πέμπτην ύψωσιν ψάλλομεν τὸ κοντάκιον·. Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ σταυρῷ.» Εἶθ' οὕτω· ι Τὸν σταυρόν σου προσκυ νοῦμεν, Δέσποτα, ο τρίς. Ψαλλόντων δὲ τῶν ἀδελφῶν ἀποτίθησιν ὁ ἱερεὺς τὸ τίμιον ξύλον ἐν τῷ τετραπαιδίῳ, καὶ ἄρχονται προσκυνεῖν ὅ τε ἱερεὺς καὶ ὁ προεστώς, βάλλοντες μετανοίας τρεῖς κατενώπιον τοῦ τιμίου σταυροῦ. Εἶτα ἀσπάζονται αὐτὸν, καὶ μετὰ τὸ ἀσπάσασθαι βάλλουσι μίαν μετάνοιαν, εἶδ' οὕτως εἰς τοὺς χορούς, δεξιὰ καὶ ἀριστερά. Εἶτα εἰσέρχονται οἱ ἀδελφοὶ δύο δύο κατὰ τάξιν, καὶ προςκυνοῦσι καὶ ἀσπάζονται ὁμοίως. Ψάλλομεν δὲ στιχηρὰ ἰδιόμελα, ἕως οὗ προσκυνήσωσιν οἱ ἀδελ φοί, «Δεῦτε πιστοί,» καὶ τὰ ἑξῆς. Καὶ μετὰ τὸ προσκυνῆσαι πάντας λέγει ὁ ἱερεὺς, Σοφία, καὶ ἀπόλυσις. Ιστέον ὅτι ᾗ ἂν ἡμέρᾳ τύχῃ ἡ σεβάσμιος αὕτη ἑορτή, εἴτε Κυριακῇ εἴτε Σαββάτῳ, τυρὸν ἢ ὡὸν ἢ ἰχθὺν οὐκ ἐσθίομεν, εἰ μὴ μόνον ἔλαιον καὶ ενον. Ὅρα ὅτι ταύτην τοῦ σταυροῦ τὴν νηστείαν περιεκτικὴν ἔχει, καθώς τινες παραδιδόασι, τὴν Ibid. [Η ἀκολουθία τοῦ ἁγιασμοῦ prolixior est quam quæ hic attexator. Post preces hoc pacto sanctificatur ex Euchologio: Λαβὼν τὸν τίμιον σταυρὸν ὁ ἱερεὺς εὐλογεῖ τὰ ὕδατα ἐκ τρίτου, κατά γων καὶ ἀνάγων αὐτὸν ὄρθιον. Εἶτα ἀσπάζεται ὁ ἱερεὺς τὸν τίμιον σταυρόν, ὡσαύτως καὶ πᾶς ὁ λαός. Εἶθ' οὕτως ραντίζει πάντα τὸν λαὸν καὶ τὴν μονὴν μετὰ τοῦ ἁγιασμοῦ. Λal Euchologium, benigne lector, permitte te remitti. Goar ] Ivid. Οἰνοχεῖον hic aliter accipiendum puto quam supra c. 7 p. 62, v. 8, ubi de Panagia sermo erat. Junius nimis fabriliter interpretatur σκεύος instrumentum et κωθώνιον poculum et nocheum vinariam capedem. Quam venustum vero illud? Cum participat imperator consecrationem ex poculo. Libenter tamen scirem quo animo hæc de S. Cruce et alia plurima in hoc libro legisset vel vertisset Junius, tumn adeo a Calvinianis institutis abhorreant? GRETS. Ibid. [Οινοχεῖον. Εμis germanam significautiam habes superius positam. Ρ. 79. [Πάντων αὖθις βοώντων τὸ πολυχρόνιον. Vix beneficium conferas Græcis quin tibi confestim ex animo rependant benedictionem. Hinc usitata voces ille: Καὶ τοῦ χρόνου, etiam anno sequenti idem mihi beneficium conferas. Ο Θεός να σοῦ τὸ πληρώσῃ, idem tibi rependat Deus. Ὁ Θεὸς τοῦ συγχωρήσῃ, in mercedem remittat tibi Deus tua peccala. Τοῦ χρόνου καὶ τοῦ ἄλλου χρόνο», post primum annum idem mihi conferas, cle. et secundum GOAR.

CAPUT X. Observationes et explicationes in c. 15, de festis extra palatium. Ibid. [Primum Septembris diem merito recenset, a Septembri siquidem annum auspicatur Orientalis Ecclesia. Gregorius cognomento Figulus Tauromitanus archiepiscopus indictionis sive anni principio, id est Kalendis Septembris, orationem habet qua renovati praesenti die anni rationem profert: Ρωμαίοις πάλαι μὲν ὁ Ἰανουάριος ἦν τοῦ ἔτους ἀρχή· ἀφ' οὗ δὲ ὁ Αύγουστος Καίσαρ τὸν ᾿Αντώνιον ἐτροπώτατο κατὰ τὸν 338 Σεπτέμβριον μήνα, περι φανῆ ποιῆσαι τὴν νίκην βουλόμενος μεταμείβει τὸ Ρωμαϊκὸν ἔθος καὶ χαρίζεται τῷ μηνὶ τὰ πρεσβεῖα καθάπερ πρωτόλεια. Eadem luce indictionem muLandi consuetudo: Η μὲν οὖν, scribit idem Gregorius, παροῦσα ἡμέρα κατὰ μὲν τὸ ἱστορικῶς καὶ γενόμενον καὶ τελούμενον ἀρχὴ τῆς χρονικῆς ὑπάρ χει ἀνακυκλήσεως, ίνδικτα λεγομένη τῇ Ῥωμαίων φωνῇ· οὕτω γὰρ ἐκεῖνοι τὸν ὁρισμὸν ὀνομάζουσιν. Tum λέως συλλιτανεύοντος τῷ λαῷ. In eolen: "Ηλθεν ὁ επίσκοπος Μηνᾶς μετὰ τῶν ἁγίων λειψάνων καθήμενος ἐν ὀχήματι χρυσῷ βασιλικῷ διαλίθῳ. Et infra: Γεγόνασι τὰ ἐγκαίνια τῆς ἁγίας Εἰρήνης πέραν ἐν Συχαῖς (nunc Galata), καὶ ἐξῆλθον τὰ ἅγια λείψανα ἐκ τῆς μεγάλης εκκλησίας μετὰ τῶν δύο πατριαρ χῶν Μηνᾶ τοῦ Κωνσταντινουπόλεως καὶ ᾿Απολλιναρίου τοῦ ᾿Αλεξανδρείας, καὶ ἐκάθισαν ἀμφότερο: ἐν τῷ βασιλικῷ σχήματι, κατέχοντες ἐν τοῖς γόνα τιν αὐτῶν τὰ ἅγια λείψανα. Theophanes idem: Τῷ Δεκεμβρίῳ μηνὶ γέγονεν ἐγκαίνια τῆς μεγάλης έκκλησίας τὸ δεύτερον, ἡ δὲ παννυχὶς τῶν αὐτῶν ἐγκαινίων γέγονεν εἰς τὴν ἅγιον Πλάτωνα. Καὶ ἐξῆλθεν ὁ πατριάρχης τῆς ΚΠ μετὰ τῆς λιτής, συμπαρόντος καὶ τοῦ βασιλέως, καθεζόμενος ἐν τῷ σχήματι καὶ φέρων ἀποστολικὴν σχῆμα καὶ κρατῶν τὸ ἅγιον Εὐαγγέλιον. Sacras imagines in processionibus ab antiquo delatas sileo. Προέρχεσθαι μετὰ σταυρικών σημείων καὶ σεπτῶν ἐκτύπων Χριστοῦ ἐν πανηγύρεσιν εἴθισται καὶ πομπαῖς, ait Nicetas in Murzuphlo. `um antiqua Hebræorum religione in tubarum expiationis et scenopegiorum festis hoc mense celebratis laudata, subdit: Videte, quæso, quanta hæc, quæ exigua videtur, celebritas mysteria continet; nique non sine divino consilio mensis ilte September a Latinis sit dictus, non modo quia septimus est, sed ctiam quia σε ό;, hoc est religiosus ac veneratione dignus est. Illud vero præterea considerandum, multorum celebritates sanctorum in eumdem illum diem, qui initium ac coronidem anni comprehendit, incurrere, qui nobis ad hanc vitam cum virtute traducen dam adjutores esse solent. Omnium primo memoriam illius in synagoga Christi Domini lectionis repetimus; tum sacrosanctam Dei Matris imaginem veneramur: sed et Jesu Nave et septem incruentoru'n in Epheso martyrum et sanctarum quadraginta virginum, et Callista, Evodis atque Hermogenis non minus fide quam natura germanorum anniversarium agimus diem. Præter quos Stylites ille Symeon velut clarissima fax ei celebritati prælucet ab his omnibus quædam in hoc anni principium redundat; unde et insolitam in eo Græcorum imperator ostentat religionem. Ibid. [Μετὰ λιτανείας. Suilus λιτανεία λιτή, παράκλησις vulgo παρακάλεσις supplicatio inter ambulandum et procedendum facia, περίπατος μιαcessio. Primus processiones, ad quas tum patriarcha tum imperator convenirent, depingit Theophanes in Marciano: Ἐν ταῖς λιταῖς τοῦ Κάμπου πεζὸς ἐξῄει πολλὰ τοῖς δεομένοις εὖ ποιῶν. Ὅθεν τοῦτον ὁρῶν ὁ πατριάρχης Ανατόλιος καὶ αὐτὸς οὐκ ἔτι φορείῳ φερόμενος κατὰ τὸ ἔθος ἐλιτάνευεν, ἀλλὰ πεζός. ldem: Ὁ δὲ Αίλουρος συναγαγὼν ἀτάκτους 'Αλεξανδρεῖς ἐνδημοῦντας ἐν τῷ Βυζαντία, ἐκ τοῦ παλατίου λιτανεύων ἦλθεν εἰς τὴν ἐκκλησίαν, Εποχούμενος ὄνῳ. In Justiniano: Γέγονε τὰ πρότερα Εγκαίνια της μεγάλης εκκλησίας, καὶ ἐξῆλθεν ἡ λιτὴ ἀπὸ τῆς ἁγίας Αναστασίας, καθημένου Μηνα του πατριάρχου ἐν τῷ αὐτοῦ ὀχήματι καὶ τοῦ βασι Ibid. [Το πορφυροῦν κιόνιον. De qua Nicepho rus Callistus vi, 32: Τον σεβάσμιον καὶ θεῖον σταυ ρὸν ἐπὶ πορφυρῷ Ρωμαίῳ ἀνίστα κίον; ἐν τῷ Φι λαδελφίῳ ούτωσί πως ειρημένῳ. De eadem Origines CP: Τὸν δὲ εἰς Φιλαδέλφιον ὄντα σταυρὸν ἀνέστησεν ὁ ἅγιος Κωνσταντῖνος ἐπὶ κίονος κεχρυσωμένου, διὰ λίθων καὶ ὑέλων, κατὰ τὸν σταυρὸν ἤτοι τύπον δν εἶδεν ἐν τῷ οὐρανῷ, καὶ τοῦ κίονος ἐκείνου τοῦ πορφυ ροῦ, καὶ ἐποίησε στήλας τῶν υἱῶν αὐτοῦ, quod ibi e via redeuntes 339 sese data salute fuerint amplexati, unde et Φιλαδελφίου nomen loco factum est, ad sinistram fori partem, ex iisdem CP Originibus: Οτι τὸ καλούμενον Φιλαδέλφιον οἱ υἱοί εἰσι τοῦ μετ γάλου Κωνσταντίνου. GOAR P. 30. [Εφ' οὗ ὁ σταυρὸς ἱσταται. Suidas v. Σταυρός: Ἐπὶ τὸ βόρειον τοῦ φόρου μέρος ἵστατο, ὡς εἶδεν αὐτὸν Κωνσταντίνος, χρυσέμπλαστος, ἐν τοῖς ἀκρωτηριακοίς στρογγύλοις μήλοις, ἔνθα και αὐτὸς καὶ οἱ υἱοὶ αὐτοῦ καθεωρῶντο χρυσέμβατοι, hoc est statuis deauratis donati. Ibid. [΄Ο πάλαι φόρος. Simocatta, I. 1: Περίλαμπρος δ᾽ οὗτος χώρος τῆς πόλεως. Alias vulgo πωλητήριον, ubi res quævis venum exponuntur. Ihid. ['Απέρχεται ὁ βασιλεύς. Sive oraturus ad ecclesiam sive συλλιτανεύων procederet imperator, utrobique προέλευσιν habebat, eamque ipse huperatoriis insignibus, comitantibus aulicis propriis cuique officio vestibus ornatis, populo gratulante et obviam procedente agebat. Imperatorem Nicephorum describit Luitprandus in legatione ἐν προςλεύσει al magnam Ecclesiam profectum, imperatricem Irenen Cedrenus: Τῇ δευτέρᾳ τοῦ ἁγίου Πάσχα ἀπελθοῦσα ἡ βασίλισσα ἐπὶ τῇ κατὰ τύπον γενομένη προελεύσει εἰς τοὺς ἁγίους Αποστόλους - δείλης δὲ προῆλθε ἐν ἐχήματι χρυσῷ ἐποχουμένη τέσσαρσιν ἵπποις, κρατουμένη ὑπὸ πατρικίων, δίψασα ὑπατείαν ἐν τῇ μέσῃ πολλήν. Leo Grammaticus, vel quivis alius, in Leone Armenio: Κα:

προελθὼν ἐν τῇ Χριστοῦ γεννήσει ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ reddo: Sub quartam ejusdem diei (ninirum primi 01εἰσῆλθεν ἐν τῷ θυσιαστηρίῳ. Φθασάσης δὲ καὶ τῆς ἑορτῆς τῶν Φώτων προῆλθεν ὁμοίως, καὶ εἰσελθὼν οὐ προσεκύνησεν. Cedrenus in Leone Sapiente: Συνήθους δὲ προελεύσεως γενομένης κατὰ ἡμέραν τῆς Πεντηκοστῆς ἐν τῷ ναῷ. Εustathius tandem ad 11. 1: Πομπή, θρίαμβος, ὃν προέλευσιν ἡ κοινή γλῶσσα καλεῖ. Δεν idem sit προέλευσις quod πρόxevao;, de quo Cedrenus în Justino 11: A01; New; in xpóxevзоу, non existimo: Пpoélevaty enim non reperies nisi pietatis vel ob accepta benelicia tripudiantis vel ad depellenda mala deprecantis gratia susceptam, пpóxevσov vero nonnunquam ad solam pompam et fastum, imo quandoque ad luxum. Leo Grammaticus in Leone Sapiente: Atwv πρύκενσον ἐποίησεν εἰς τὰ Δαμιανοῦ. Συνόντος δὲ Ζαούτζα καὶ παραδυναστεύοντος καὶ τῆς θυγατρὸς αὐτοῦ Ζωῆς ἅμα τῷ βασιλεῖ, Θεοφανώ δὲ ἡ γαμετὴ αὐτοῦ οὐ παρῆν ἐκεῖσε, ἀλλ᾽ ἐν Βλαχέρναις aútoū où ἐν τῇ ἁγίᾳ σορῷ προσεκαρτέρει ευχομένη. Sequitur: Δέξαντος οὖν τοῦ βασιλέως μεῖναι ἐκεῖσε. Certe in solita ecclesiæ processione non fuisset moratus, nec secum pellicem duxisset, aut interim ejus uxor in oratione diutius perseveraret. Fasti Siculi: mo!nσεν Λέων πρόκεσσον (lege πρόκενσον cum aliis) μηva;. Processio ecclesiastico ritu peragenda, tantum spatium non requirit. De processu principum el magistratuum cum dignitatem insignibus Pancirollus in notitiam Orientis c. 22. Guar. ] P. 79. Tomo III de S. Cruce, 1. 1, c. 26, descripsi nummum, in cujus altera parte visitur Joannes Palæologus imperator Cpolitanus ad columnam crucigeram venerabundus et supplicabundus, sine dubio ex hoc more Kalendarum Septembrium. Vide 1. c. De S. Gruce. De columna porphyretica consule quæ scripsimus tom. I, De S. Cruce. I. 11, c. 45, ex Nicephoro et Codino in Originibus Cpolitanis. Superest hoc itidem ævo hæc columna porphyretica. Exstat ex regione diversorii, inquit Dousa in suo Cpolitano Itinerario, vel potius in Encomio Meletii cujusdam patriarchæ Græcanici, vel in satyra, qua Jesuitas insectatur, in quo Cæsa. reos oralores hospitari mos est, columna Constantini purpurea, in cujus summitate spondylus adificatus est, in qua ejusmodi inscriptio apparet: 340 Τὸ θεῖον ἔργον ἐνθάδε φθαρὲν χρόνῳ, Νεοί Μανουὴλ εὐσεβὴς αὐτοκράτωρ. Est bic Emmanuel antepenultimus ex imperatoribus Cpolitanis: nam post hunc secutus est Joannes, qui concilio Florentino interfuit, post istum Constantinus, sub quo Cpolis in Turcicam servitutem venit. Hujus porphyreticæ columnæ meminit etiam, eodem ferme quo Dousa modo, Salomon Swigerus, prædicans Noricus, 1. sui Hodeporici Quid acciderit, quando Andronicus senior imperator Cp. cum clero et populo Kalendis Septembris ad columnam porphyreticam supplicabat, docet nos Gregoras ad calcem libri vii, cujus verba Septembris) horam, sacris imaginibus veteri more una cum imperatore patriarcha et episcopis ad porphyreticam columnam congregatis, cui sacra crux insistit, cum sacri hymni canerentur, porcus alio cunde elapsus subito in medium psallentium chorum insiliit, multo cæno inquinatus, et varie huc atque illuc vagatus vix tandem excessit. Id prudentioribus confusionem quamdam Christi Ecclesiæ et factionem significare visum. Qualis confusio et factio paulo post secuta es!, capta ab Andronico Juniore Cpoli. GRETS. Ρ. 80. [ Εκεῖσε τελουμένην ἀκολουθίαν. Parten ejus habes in Euchologio nostro fol. 810 et in Me - næo 1 Septembris ejus memoriam celebrante his verbis: Ἡ δὲ τοῦ ἐμπρησμοῦ μνήμη διὰ τὸ συμβῆναι διὰ τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν γενέσθαι ἐμπρησμόν μέγιστον ἐν Κωνσταντινουπόλει ἐπὶ Λέοντος μεγά του βασιλέως καὶ πυρποληθῆναι τὸ πλεῖστον μέρος τῆς πόλεως ἐπὶ ἡμέρας ἑπτά. Cedrenus de illo incendio in Leone memorato. GOAR.] Ibid. Celebrant Græci hoc festum cum Latinis 8 Septembris. In monasterio Libis sepultus. est Andronicus senior, olim imperator, sed biennium ante vitæ finem monachus. Cadaver ejus in Libis monasterium est perlatum, quod mater ejus domina Theodora renovarat, inquit Gregoras extremo 1. 1x suæ Historiæ. Eadem ferme Cantacuzenus, 1, 40. Observa Junium mala fide povhy vertere ædem, cum sit monasterium: errat interpres, hoc est Junfus, qui ædem reddit, inquit ipsemet Meursius. GRETS. Ibid. [Monasterium a Theodora Michaelis Palæologi uxore reparatum, ubi sibi sepulcrum instauravit filius Andronicus, et inſerias novem diebus (numero mortuis dicato) persolvi mandavit. Gregoras, ad l. 1x calcem: Τὸ ἐκείνου νεκρὸν εἰς τὴν μονὴν τοῦ Λιβὸς ἐπικεκλημένην ἀπήνεγκαν, ἣν ἡ μήτηρ αὐτοῦ Θεοδώρα ἀνεκαίνισεν. Ενθα δὴ καὶ τὰ πένθος, κατ' ἔθος, ἐπὶ ἐννέα ἡμέρας τετέλεσται. Constantiuo Libe fuerat prius exstructum Leone Sapiente imperante. Grammaticus Leo: Alwv ¿ βασιλεὺς παρὰ Κωνσταντίνου τοῦ Λιβὸς ἐν τῇ μονῇ τῇ αὐτοῦ τῇ οὔσῃ ἐν τῷ Μερδοσαγάρῃ τοῦ ποιῆΟ σαι τὰ ἐγκαίνια καὶ ἀριστῆσαι προσεκλήθη. GoAR.] Ibid. S. Demetrii martyris, cui cognomentum Myroblyta, festum celebrant Græci 26 Octobris. Hoc ergo die imperator ad monasterium in honorem S. Demetrii a Palæologis ædificatum sese conferebat. GRETS. 341 Ibid. [Morǹr tŵr Пalaiolórwr. Palæologis nomen sortitum monasterium opes, proventus, edificia, ornamenta quævis, ab eis primum imperii sedem occupantibus debuit accepisse. GOAR ] Ibid. Natalem S. Chrysostomi obeunt Græci 13 Novembris. Ibid. Verti, in præsentatione. Sic enim res intelligitur. Celebratur a Latinis pariter et Græcis 21 Novembris. Monasterii tñ; Пaptáléxtov memi-

mit Gregoras 1. vii, et Pachymeres, 1. v. Erat mo- ▲ decursu invitarentur, sufficientes et juste parti masterium sanctissimæ virginis Mariæ, quam Græci neplбlentov, hoc est spectabilem seu admirandam, vocant. In hoc festum partim exstant, partim adhuc in bibliothecis latent multæ Græcorum homiliæ. Grets. Ibid. [De hoe monasterio Cedrenus in Romano Argyro: 'Αναιρεθεὶς ὁ Ρωμανός βασιλεύς, θάπτεται ἐν τῇ παρ' αὐτοῦ νεουργηθείσῃ τῆς Περιβλέπτου μονῇ. Scripserat superius: 'Ο δὲ βασιλεὺς 'Ρωμανὸς τὸν οἶκον τοῦ Τριακονταφύλλου ἐξωνησάμενος εἰς μοναστήριον μετεσκεύασεν ἐπ' ὀνόματι τῆς δεν σποίνης ἡμῶν Θεοτόκου. Quibus sumptibus et qua magnificentia exstructum Cedrenus prosequitur: ubi situm fuerit, docet Gregoras, ví, 18; a Nicephoro Botaniate reparatum Zonaras refert ad ejus Vitæ calcem. Goar.] Ibid. Festum S. Basilii celebrant Græci Kalendis Januarii, hoc est ipso circumcisionis die. Ibid. Festum Occursus seu Purificationis nobiseum celebrant Græci 2 Februarii. Blachernense templum suburbanum erat ad littus maris, conditum a Pulcheria imperatrice. Opus enim ejus est, inquit Nicephorus, XIV, 2, sacrum Dei Genitricis templum, quod Blachernæ dicitur, dignum illa ipsa Verbi Matre, quod inhabitaret domicilium. Cujus divinum tumulum et sepulcrales fascias inventus cum veneratione maxima ibi reposuit. (Cedrenum in Marciano confert Goar.) Magna religione templum id Byzantini colunt, inquit idem Nicephorus, xvIII, 38: dicitur namque et creditur vesles Maria virginis G et partem quamdam admirundæ illius aonæ capitisque etiam amiculum in aurea urna ibi asservari. De veste d. Virginis reperta vide eumdem Nicephor. xv, 24. GRETS. Ibid. [Meypi tŵr 'rinlar. De palatii Blachernensis parte,cui nomen Yena, dictum superius. P. 81. [Devua esse palatii locum quo imperator Evet, manifestat cap. 5, idemque declarat nota ad p. 29. GOAR.] Ibid. Festum S. Georgii martyris celebrant Græci 23 die Aprilis. Manganensis monasterii neminit Cantacuzenus, 1. 1, c. 50 et 59, et l. iv, c. 16 el 42 et 45, in quo aliquandiu Cantacuzenus, deposito imperio, vitam monasticam egit. Ejusdem aliquoties mentio fit in Historia Nicephori Gregoræ. In hac processione ad Mangana die S. Georgii - Constantino Ducæ imperatori insidiæ structæ sunt, quas tamen ipse feliciter evasit, ut scribit Joannes Curopalata. Monasterium Manganense exstruxit Monomachus imperator, testibus Cedreno et Curopalata; ubi etiam sepultus est. Grets. Ibid. [Cedrenus de Manganis loco: "Epyov Basıλείου τοῦ βασιλέως καὶ ὁ λεγόμενος οἶκος τὰ Μάγε γανα καὶ ὁ ἕτερος ὁ νέος καλούμενος. Quas, ut subδ dit, eo proposito crexit, ne publicos reditus in usus privatos verteret. Eam ob rem reditus eis ex agriculturæ proventibus constituit 342 idoneos, unde imperatorio convivio pro se et iis qui toto anni sumptus suppeditarent. Procul itaque erat a custodiendis bellicis instrumentis, ut Xylander et alii sunt opinati; nec κουράτωρ τῶν Μαγγάνων, quem cum aliis in Isaacii Comneno Zonaras et Curopalates įpemorat, alius erat quam qui domus hujusce et redituum ejus curam haberet. Turrim sive propugnaculum ponit extra urbem in Manganoruin planitie Cantacuzeuus, 111, 72, eamque adeo munitam c. 80 et 87 affirmat ut urbem CP. vel tueri vel oppugnare posset. Monasterium illic loci construxit Monomachus Constantinus, legiturque apud Cedrenum κείμενος ἐν τῇ παρ' αὐτοῦ νεουργηθείση μονῇ τῶν Μαγγάνων, subditurque: Καὶ ὁ μὲν βασιλεὺς ἀποθανὼν ἐν τοῖς Μαγγάνοις ταφῆς ἔτυχε τῆς tuzoúanç. Goar.] P. 81. Festum Constantini et Helenæ impp. cele. brant Græci 21 die Maii,Grets. Ibid. [Constantinum non sanctum modo sed et Isanóstolov Græci prædicant ob propagatam et defensam ejus studio fidem. Templum SS. Apostolis in utraque Roma ædificasse cunctæ loquuntur historiæ, et in eorumdem limine capsam porphyreticam Romanam eidem in sepulcrum concessam. GoAR.] Ibid. Natalem diem S. Joannis Baptistæ obeunt Græci nobiscum 24 die Junii. Monasterii cui Petra nomen, meminit Cantacuz. 111, 55. Grets. Ibid. [Petra nomen monasterio. Mový □poaayopulp, scribit Cantacuzenus, III, 35. ρευομένη Πέτρα, Edes illa sacra Basilii Macedonis opus est, de 700 Cedrenus: Καὶ τοὺς δύο τοῦ Βαπτιστοῦ σηκοὺς ἄν τε τῇ Στροβιλῳ καὶ Μακεδονιαναῖς, τοῦ μὲν ἀνῳχοδόμησε τὸ πλεῖστον, τὸ δὲ ἐκ βάθρων ἀνήγειρεν. Ρεtram vero ad monasterium, cui nomen imponit, sitam otpoɓidov figuram referre vident qui etiam hodie CP. oculis circumlustrant. Goar.] Ibid. Apud Græcos tricesimus dies Junii ompibus simul apostolis dicatus est. GRETS. Ibid. [De Apostolorum festo solemnius CP. celebrato bac Theophanes: Φῆστος συγκλητικός Ρώ μης ἀποσταλείς πρὸς 'Αναστάσιον διά τινας χρείας πολιτικὰς τὰς μνήμας τῶν ἁγίων ἀποστόλων Πέτρου καὶ Παύλου πανηγυρικώτερον ἐπιτελεῖσθα: ᾐτήσατο. Ο καὶ κρατεῖ μέχρι καὶ νῦν. GoAR.] Ibid. Festum Transfigurationis agunt Græci 6 Augusti. In monasterio Pantocratoris sepultus est Manuel Comnenus imperator, ut scribit Nicetas ad calcem libri vu De rebus Emmanuelis. Grets. Ibid. [Irenem Andronici senioris uxorem in hoc monasterio sepultain narrat Gregoras ví, 16; regnantibus in Oriente Francis, τὰ τῶν Λατίνων βασί λεια ἡ τοῦ παντοκράτορος ὑπῆρχε μονή, scribit idem iv, 4; regiam sepulturam dederat prius Manueli Comneno, ut auctor est Nicetas in ejus Vita. Basilio Macedone primo constructum et annuo censu fuisse donatum auctor est Cedrenus: 'Avýγειρε δὲ (ναὸν Βασίλειος) καὶ ἐκ καινῆς ἐν ταῖς βασιλείοις αὐλαῖς εἰς ὄνομα τοῦ Δεσπότου Σωτήρος Χριστοῦ. Et infra: Καὶ ἄλλους δὲ πολλοὺς θείους ναούς

ἐντὸς τοῦ παλατίου ἐδομήσατο εἰς ὄνομα τοῦ Σωτῆρος mano aut diem 15 Augusti illud de secunda AssumΧριστοῦ. GoaR.] ptione esse assumendum non a Beda, sed a mala quapiam manu. Nec consuetudo Germanorum tricesimum assumptæ Virginis celebrantium quidquam hanc persuasionem juvat: non enim id faciunt quasi tricesimo demum die rediviva in cœlos exaltata fuerit, sed totis illis triginta diebus assumptio in cœlum statim a morte facta decantatur. Græci non agunt 344 hune tricesimum, ut patet ex Typico S. Sabæ, ex Menæo in Augusto et Septembri. Est devotio Germanica, et exstat in plerisque Missalibus et Breviariis, in Eystettensi, Ratisponensi, Salisburgensi, Frisingensi, Curiensi; multisque locis, summo mane per triginta illos dies canitur officium de B. Virgine, Gaudeamus omnes elc., frequenti populo accurrente. Et hic Ingolstadii quotidie per triginta dies ex congregationis Academica fundatione litaniæ et aliæ cantiones canuntur in templo D. Virginis, idemque fit in Mauriciana parochia. Et quamvis, ut aliqui objiciunt, a Græcis etiam schismaticis ortum haberet, quod tamen secus est, non ideo improbanda esset hæc consuetudo; nam et a schismaticis bonum aliquod institutum proficisci potest. Est ergo a Germanis bic mos, qui defunctis tricesimum agere solent; et alicubi si quis honestior mortuus est, non tantum parentant illi tertio septimo et tricesimo die, sed quotidie habitu lugubri ad missam et ad vesperas eunt, et offerunt ad altare quidem pecuniam, ad cenotaphium vero (auf der baar) vinum, panes, etc. Germani ergo venerationi divæ Virginis addictissimi etiam per tot dies parentare voluerunt divæ Virgini, non lugubriter ut mortuæ, sed hilariter ut in coelos assumptæ: hinc non audiuntur funebria cantica, sed omnia ad lætitiam comparata. Ibid. Die 15 Augusti agunt Latini cum Græcis assumptionem D. Virginis. Græci, ut apparet ex Menæis et Menologiis, vocant hoc festum xoluŋowy τῆς ὑπεραγίας δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου. Εt hoc titulo exstant Patrum orationes in boc festum, ut B. Damasceni 343 et Andreæ Cretensis. Mortuam ergo volunt 15 die Augasti; adduntque eodem die resurrevisse et animo simul et corpore in cœlum assumptam esse. Quare post supradictum de Dormitione titulum subjungunt Menæa: Τῷ αὐτῷ μηνὶ πεντεxziószáry † ozбaouia petástasis the pе δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου καὶ ἀειπαρθένου Μαρίας. Eodem ergo die et obiit et ad cœlos, reducta in corpus anima, abiit sanctissima Deipara. Quod etiam □ Latina Ecclesia sentire videtur, quæ die 15 Augusti Assumptionem B. Virginis solemni cæremonia celebrat, tametsi de Dormitione, utrum eodem die an aliquo præcedente acciderit, nihil tradit. Latini quiJam martyrologi, nt Ado et Usuardus, Dormitionem, non Assumptionem indigitant; cujus causa acriter in illos insurgit Baronius anno Redemptoris 48, eosque provocat ad antiquissima Romani Martyrologii vestigia, ubi non Dormitio sed Assumptio legatur. Veniam det magnus Annalium conditor, si quid dixero pro supradictis martyrologis. Ronianum Martyrologium omnium aliorum vetustissimum, sæpe a Baronio desideratum sed nuspiam repertum, nuper demum studio Heriberti Rosweydi nostri publicatum et Paulo V pontifici maximo inscriptum, hoe, inquam, Martyrologium 15 die Augusti hanc inscriptionem præfert: S. Mariæ Dormitio. Si ergo martyrologi illi primævum hoc Romanæ Ecclesiæ Martyrologium secuti sunt, quid peccarunt? Nec mirum, quia forsan illis Assumptio Deiparæ cum corpore et anima ta: liquida non fuit quam nobis est hodie, quia veritas paulatim magis atque magis eruitur et elucidatur, ita´ut quod prioribus sæculis olscuriusculum habebatur, id posteris temporibus clara in luce reponatur. Accedit quod Rabanus et Notkerus in suis Martyrologiis appellatione hodie Latinis consueta utantur: apud utrumque enim lçges Assumptio B. Mariæ genitricis Dei, ut et apud Bedam. Quare, ut in semitam revertamur, beatissi- ■ mam Virginem eodem die mortuam, sepultam et a mortuis excitatam cuin Græcorum Menæis credimus, licet Damascenus resuscitationem tertio demum ab obitu die statuat in oratione de Assumptione B. Mariæ. Tametsi probabilius isti quam alii apud Bedam, qui Assumptionem Deiparæ ad 1x Kalendas Octobres, hoc est ad 24 dien Septembris, referunt, ita ut inter mortem ejus 15 Augusti, quæ fuit prima Assumptio, nempe secundum animam, int reesserint quadraginta dies usque dum anima cum corpore rarsus conglutinata resurrexit cœlosque peti it. Verum hæc omni verisimilitudine carent, et adversantur tam Latiuæ quam Græcæ Ecclesiæ; recteque notat Baronius in Mar:yrologio Ro1º. 81. Decollationi S. Joannis Baptistæ sacer est dies 29 Augusti tam apud Græcos quam apud Latinos. In hoc festum variæ exstant Gracorum Pa· trum homiliæ. Non pauciores forte adhuc in bibliothecis cum tineis blattisque bellum gerunt. P. 82. Secundo die Julii agunt Græci anniversa - riam memoriam depositæ in templo Blachernensi restis Deiparæ virginis sub Leone et Verina impp. Vide Menæum dicto die Julii. At 31 die Augusti agunt iidem Græci anniversariam memoriam deposite zone Deiparæ virginis in templo Chalcopratiorum. Vide Menæum dicto die Augusti et Nicephor. xiv, 49. Sed de quo festo accipiendum quod Codinus scribit? Videtur de priore, quandoquidem depositionem venerande vestis nominat; et imperator ad Blachernas hoc festo ibat, ubi vestis illa reposita. Cur ergo Codinus id non recensuit suo loco, hoc est in Julio? Causam dicat qui notam habet: ego mihi ignotam fateor. Nisi forte legendum hie τῆς τιμίας ζώνης. Sed tunc obstat templum Blachernium, ad quod hoc die imperator cum suis palatinis itabat: at zona Deiparæ asservabatur in templo in Chalcopratiis condito, ut testatur Menæum. CRETS.

Ibid. [Miratur nec immerito Gretscrus, cur, cum memoria depositæ in templo Blachernensi vestis Deiparae virginis sub Leone et Verina impp. 2 Julii celebretur, Augusti vero die 31 Graci anniversar'um depositæ zonæ ejusdem Deiparæ in templo Chalcopratiorum peragant, imperator celebrata Joannis Prodromi decollatione ad Blachernas adoratum ire scribatur, festo depositæ vestis quod Julii * præteriit peragendo. Vel si aliud retro dice tain decollationem occurreret, aliud a deposila zona in Chalcopratiis colenda nusquamn suimo deberet obversari. Causam dicat, 345 ait Gretserus, qui notam habet. Profert eat, non inerudite, me quidem judice, editis operibus jamn clas ¡us noster Franciscus Combefis notis in Encomium in depositionem zonæ virginis Deiparæ propediem lucem aspecturum. Mentio fit, ait, de Blachernarum templo, in quo etiam erat portio quædam illius zouæ, simul cum vestibus, ut Nicephorus, xvi, 38, t statur. Subdit: Poluit, tametsi erat ea die præcipuus conventus in Chalcoprateis, etiam in Blachernis esse, ubi nec sacra zona deessel, conjun - cta illi vesti sacræ, conjunctamque proinde habens religionem ac laudem. In Encomii illius, quod exulgat et elucubrat, proœmio allatæ sententiæ reperio argumentum his verbis: Ὥστε μὴ τῆς ζώνης μόνον, ἀλλὰ καὶ τῆς τιμίας ἐσθῆτος τῶν ἐπαίνων συνεφάψασ΄αι (χρή)· καὶ γὰρ ἄλλως οὐδ᾽ ὁσίως ἀπ' ἀλλήλων ταῦτα τῇ μνήμῃ διελεῖν, ἀλλ᾿ ὥσπερ ἀμφοῖν ἅμα χρῆσθαι πρὸς τὴν ἐν σαρκὶ ζωὴν ἡ πανάμωμος πιο στεύεται, οὕτω δεῖν καὶ ἡμᾶς οὐκ ἰδίᾳ, κοινῇ δὲ τὸν πρέποντα τούτοις αἶνον ἐξυφάνασθαι. Alias congruas rationes ibidem deducit encomiastes. GOAR.] Prima verba capitis hæc sunt τῇ Κυριακῇ τῆς ὀρ θοδοξίας. Causam appellationis hujus ita breviter, et summa sequens vestigia, narrat Philotheus patriarcha Cpolitanus in homilia prima Quadragesima Doninica recitata: Τῇ Κυριακῇ ταύτῃ καὶ πρώτῃ τῶν νηστειῶν ἡ τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία ἑορ τάζειν παρέλαβε τὴν ὀρθοδοξίαν ήτοι τὴν ἀναστήλω σιν τῶν σεπτῶν καὶ ἁγίων εἰκόνων, γενομένην παρά Μιχαὴλ βασιλέως καὶ Θεοδώρας τῆς τούτου μητρὸς τῆς μακαρίας βασιλίδος καὶ τοῦ ἁγίου Μεθοδίου πατριάρχου Κωσταντινουπόλεως. Γέγονε δ' οὕτως. Λέοντος τοῦ Ἰσαύρου κατὰ παραχώρησιν Θεοῦ τὰ σκήπτρα τῆς βασιλείας κρατήσαντος ἡ τῆς εἰκονο - μαχίας ήρξατο καὶ ἐπαρρησιάσατο αἵρεσις. Ἐκείνου δὲ τὸ ζῇν κακῶς ἀποῤῥήξαντος ὁ ἐκείνου υἱὸς Κωνσταντῖνος ὁ Κοπρώνυμος τῆς ἀρχῆς καὶ τῆς αἱρέσεως διάδοχος γίνεται. 345 Κακείνου δὲ αἰσχρότερον τελευτήσαντος ὁ ἐκ τῆς Χαζάρας υἱὸς ἐκείνου εἰς τὴν βασιλείαν καθίσταται. Ἐπεὶ δὲ καὶ οὗτος τὸ ζῆν εξεμέτρησεν, Εἰρήνη καὶ Κωνσταντίνος τῆς ἀρχῆς κληρονόμοι γίνονται. Οὗτοι δὲ ὑπὸ Ταρασίῳ τῷ ἁγιωτάτῳ πατριάρχῃ καθοδηγούμενοι τὴν ἑβδόμην σύνο οδον συγκροτούσι, καὶ ἡ Ἐκκλησία τὰς ἁγίας εἰκόνας ἀπολαμβάνει καὶ τὸν ἑαυτῆς περιτίθεται κόσμον. Τούτων δὲ τῶν τῇδε ἀποχωρησάντων, ὁ ἀπὸ γενικού Νικηφόρος εἰς τὴν βασιλείαν ἀνάγεται, εἶτα Σταυ ράκιος ὁ υἱὸς, μεθ' δν Μιχαὴλ ὁ Ραγκαβὲ τὰς ἁγίας εἰκόνας σεβόμενοι. Τὸν δὲ Ῥαγκαδὲ Μιχαὴλ ὁ θηριώδης Λέων ὁ ᾿Αρμένιος διαδέχεται, καὶ τὴν δευ τέραν οὗτος εικονομαχίαν διεγείρει, καὶ πάλιν ἄκοσμος ἡ τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησία γνωρίζεται. Τοῦτον διαδέχεται ὁ ἐκ τοῦ ᾿Αμορίου Μιχαὴλ, τὸν δὲ πάλιν Θεόφιλος ὁ υἱὸς, ἐπὶ τῇ κατὰ τῶν εἰκόνων μανία καὶ οὗτος τοὺς ἄλλους ὑπερβάλλων. Τελευτήσαντος δὲ καὶ τοῦ Θεοφίλου πικρῶς καὶ βιαίως, ἡ ἐκείνου σύζυγος ἡ μακαρία βασιλίς Θεοδώρα καὶ ὁ ταύτης εὐσεβέστατος υἱὸς Μιχαὴλ τῆς ἀρχῆς καὶ τῆς βασ:- λείας κληρονόμοι γίνονται, καὶ θύραν παῤῥησίας τοῖς ὀρθοδόξοις ἀνοίγουσιν· ὅθεν καὶ ἀνελθέντες τότε ἅπαντες οἱ τῆς ὀρθοδοξίας λογάδες από τε προ χιερέων ἱερέων καὶ μονοτρόπων περιφανῶν τὴν ὀρθοδοξίαν ἐκήρυξαν. Καὶ ἡ τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησία τὴν ἑαυτῆς εὐπρέπειαν ἡμφιάσατο, ταύτην τὴν ἡμέραν ἑορτάζοντες σήμερον. Hæc Philotheus. Instituebatur Fascias sepulcrales B. Virginis reposuit Pulch:eria imperatrix in templo Blachernio, teste Nicephoro, lib. xıv, c. 2. Fasciis infantiæ, quibus Christus infans involutus est, honoravit et ornavit templum τῶν Οδηγῶν, ut eodem loco ilem Nicephorus scribit. Baronius tom. Ianno Christi primo n. 8 dicit in honorem fasciarum, quibus infans Christus involutus est, «lien festum apud Gracos institutum esse 31 Augusti. Casaubonus, Baronii conductitius calumniator, dicit in Ritualibus Græcorum libris nihil haberi de festo fasciis dicato, sed tantum zonæ. Ut id ita sit, diem tamen hune fasciis quoque sacru.n fuisse ea die in memoriam orthodoxiæ restitutæ procestestantur duo auctores Græci, Germanus et Euthy - mius, qui in Græcia vixerunt et orationibus encomiasticis, quæ exstant apud Lippomannum et Surium, festum hoc illustrarunt. Occinit criminator non esse credendum Euthymio et Germano. Et nos Genevensi ex lustro vociferanti Casaubono credemus! Cur ergo in Ritualibus libris nulla mentio? Opinor, quia sacræ fasciæ festi sacræ zonæ tantum appendix erant. P. 82. Dominica orthodoxiæ est prima Dominica Quadragesimæ, ut manifestum est cum ex aliis Græcorum ritualibus libris, tam ex Typico S. Sabr c. 42, cujus titulus est Διάταξις της πρώτης Κυριακῆς τῶν ἁγίων νηστειῶν ἤτοι τῆς ὀρθοδοξίας. sio non sine crucibus et imaginibus. Typicum Sabæ, c. 42: Λιτανεύομεν κοινῶς μετὰ τῶν ἁγίων τοῦ σταυροῦ ξύλων καὶ τῶν σεπτῶν εἰκόνων. Leg - batur eodem die decretum concilii secundi Nicæni de imaginibus reparandis, retinendis et honorandis, Απερχόμεθα, inquit Typicum, ἐν τόπῳ ὡρισμένα ὅπου δεῖ ἀναγινώσκειν τὸ συνοδικόν. Ex his planum esse arbitror quain vere scripse. rit Calvinianus scholiastes Curopalatæ, Dominicam Orthodoxiæ aut junctam aut certe proxima fuisse Pentecosta. Qui juncta vel proxima, si fuit prima Dominica Quadragesimæ? Et ut maxime juneta aut proxima fuisset Pentecostæ, non debebat tamen conjici in 21 diem Maii, tum quia nulla Dominica

stabilem et fixum locum habet inter dies mensis, tác. Si S. Sophie apostolorum Blachernarumque tum quia Pentecoste est festum mobile dependens a Paschate. Non ergo semper cadere potest Dominica Orthodoxiæ in 21 diem Maii, cum ipsa Pentecoste hunc diem vel antecedere vel subsequi possit. GRETS. Ibid. [Ex Typico Sabæ brevem tibi 'Opłošožía; ita dictæ bistoriam descripsit Gretserus: ornatiorem aliam et copiosam magis tibi jamjam edel nuper memoratus Combefis ex mss Regiis, cui titulus Διήγησις διαλαμβάνουσα περὶ τῶν ἁγίων καὶ σεπτῶν εἰκόνων, καὶ ὅπως καὶ δι᾿ ἣν αἰτίαν παρίλαβε τὴν Ὀρθοδοξίαν ετησίως τελεῖν τῇ πρώτῃ Κυριακῇ τῶν ἁγίων νηστειῶν ἡ ἁγία Θεοῦ Ἐκκλησία. Vide Leonem Grammaticum, Cedrenum, Zonaram et alios in Michaele et Theodora. Ibid. [Το συνοδικόν. Præfala Ορθοδοξίας Dominica elatis in sublime crucibus et venerandis imaginibus ad statutum locum processionem ecclesia- ·sticam babet Orientalis Ecclesia. Ibidem Patrum antiquorum hæreses 347 olim seriptis, doctrina, voce, laboribus insectantium habita solemni ritu memoria, recensitis etiam hæresibus ipsis ac perverso cujusque dogmate publicato, cunctis tér áváðɛpa inclamant, et hæreticorum omnium nothen exsecrantur: ita dicitur to uvodixòv tās ȧyla; xzl olxovμevixñ £бóµns auvódou àvayivwax. Videndum Triodium quo integrum reperitur. Ibid. ["Iorara. Vide imperatorem Ecclesiæ decreta venerantem. Goar.] P. 82. Pridie Palnarum agitur a Græcis anniversaria memoria resuscitati Lazari: ejus in bonorem templuni exstruxit Leo Philosophus imperator teste Zonara, et in eo sacrum ejus corpus ex Cypro translatum condidit. GRETS. Ibid. [Aixaíov. Beatos omnes in varias classes distribuunt Græci. Et certe nonnullis, ut Barnaba, Luca, Stephano, apostolorum collegio connumeratis, aliis etiam lsaros:ółwy nomiue honoratis, subjungunt ispoµáptupaç pontifices simul et martyres; mos pápτupas (intellige tous nudos ac simplices) μάρτυρας λιτούς martyres; dµodoyr,tás confessores nonnulla tormenta vel exsilium pro Christi nomine passos; ὁσιομάρτυρας monachos simul et martyres; ὁσίους, monachos; dixaíovę justos, quos confessores vulgo dicimus; παρθένους virgines; παρθενομάρτυρας virgines simul ac martyres; yuvatxoμáprupas fcminas martyres, etc. Ibid. [Ea órópа‹‹ avτov μovýr. Cujus fundalorem Leonem Sapientem refert alius Leo Grammaticus in ejus Vila: Εκτισεν ὁ Λεων εἰς τοὺς λεγομένους Τόπους τὸν ἅγιον Λάζαρον, κατασκευάσα; μονὴν ἀνδρείαν ευνούχων, ἔνθα καὶ τοῦ ἁγίου Λαζάρου σῶμα καὶ Μαρίας τῆς Μαγδαληνής ανακο μίσας ἀπέθετο, ποιήσας τὰ ἐγκαίνια καὶ τῆς αὐτῆς ἐκκλησίας. Ασχολουμένου δὲ τοῦ στόλου εἰς τὰ κτίσματα τῶν τοιούτων ἐκκλησιῶν παρελήφθη ἐν Σικελίᾳ τὸ Ταυρομένιον ὑπὸ τῶν ᾿Αφρων. dempseris ecclesias, alias bic recensitas, ad quas ex devotione statutis diebus pergit imperator, monachis `assignatas ac imperatorum magnificentia exstructas, sicut et e catholicis tres enumeratas, observabis. Ibid. ladrior. Regium vexillum imperatore absente obliquum, præsente rectum tenetur. Ibid. ["Ακτειν λαμπάδα ἐπὶ τοῦ διβελλίου. Quid illud ritus, cereum vel lampadem in vexillo accenderc? num recte harioler, amice lector, judex esto. In aneis figuris huic operi sparsim appositis (describunt ille Grecorum imperatorem Joannem ultimum ad Florentinam synodum iter habentem) ad latus imperatoris sedentis in triremi vexillum, superius a me dɩ6¿Àλtov nominatum c. 5 nota ad p. 39, animadverto, ex cujus medio conto laternam sive phanale prorumpens non aliud quam ignem imperatoribus prælatum includere mihimet persuadeo. Num modo ἅπτειν τὴν λαμπάδι επάνω του §ɩ6ɛÀÀlov meam admittat conjecturam, approba; vel tu quidpiam aliud loco magis congruum edissere. GOAR ] Ibid. Ridiculum est quod Junius suspicatur, ŵpalas mudas dictas quasi horarias, quod in primo illo templòrum aditu sit commodissima sciaterum et horologiorum sedes. Credam, ubi Junius demonstraverit etiam in templo Hierosolymitano portain Speciosam dictam esse quasi korariam, quod sciaterum et horologiorum sedes essel. GRETS. Ibid. [Vestibulum monasticarum ecclesiarum subeuntibns occurrunt ὡραῖαι πύλαι, nonnunquam βασιλικαί nuncupat. Vestibulum illud πρόναος 348 auctori dicitur, qui vulgo vápôn§, esique ecclesia portis adjuncta porticus exterior semper aperta et in ecclesiam advenientes primum excipiens, qualem observare te precor Parisiis ad valvas ten plorum S. Germani nomine structorum, ad S. Victoris et ad S. Genovefa. Пpóvzov hunc prætergressis occurrunt dictæ majores portæ, úpalai, speciosa, vel ob pictas v pová sacras imagines, vel quod speciosam Salomonii templi referant, vel denique verius quod ad eas monachi minores horas primam, tertiam, sextam, nonam et matutinarıın partem huic modulo praeviam 1ῆς εὐσπλαγχνίας την πύλην ἄνοιξον ἡμῖν, Θεοτόκε, etc. conciant. GoAR.] CAPUT XI. Observationes et explicationes in c. 16, quod est de fossalo. Ρ. 83. [Τέντα σκηνή, κόρτη, κατοῦνα, tentorium. Ibid. ['Eɛurlwoai rà šavrov. Regium domesticique vexillum in aciem latum et e conflictu ad castra relatum 11, 7, narrat Cantacuzenus. Goar.] P. 83. loepte Junius, quando fossatum oportet pedem figere, imo quando oportet fossatum migiare vel alio proficisci. Nam et est hic iter facere, ut paulo post apertissime apparet, ubi dicit Codinus neminem reševat, hoc est iter inire, Ivid. [Τάς για ομένας ἐν τοῖς μοναστηρίοις ἑορ- μικ-quam magnus domesticus unicuique dammu-

IN LIBRUM DE OFFICIIS (P. lo suum locum ass'gnarit. Eumdem errorem errat Junius mox. Ibid. Κατουνοτόπιον, castra, locus tentoriorum. Και τοῦναι tentoria. Κατουνεύειν castra ponere, tentoria fgere, vel etiam absolute στρατοπεδεύειν. Junius hic in Arabem versus catunas ex Arabia advocat, consuela sibi in his rebus, nisi fallor, felicitate. GRETS. 1bid. [Κατευνοτόπιον quod άπληκτον et proprie φοσσάτον. "Απληκτα, quasi τῆς πληγῆς ἔξω, sunt castra sive castrorum metationes, et quod quidam applicationes: castra enim applicare et figere dicimus. Quia vero vallo fossaque castra circumdata, hinc unus τῶν ἀπλήκτων καὶ τοῦ φοσσάτου sensus. Castra deinde fossa munita σκηνάς, κατούνας, τέντας teutoria excipiunt, ac propterea κατουνοτόπιον, ad tentoria ponenda planities apla valloque munita, idem quod ἄπληκτα vel φοσσάτον. Nicetas Isaacii Angeli, l. 1: Μέσον τοῦ κάμπου ἐποίει τὰ αὐτοῦ κατουνοτίπια, μήτε φύλακας ἔχων ἀκριβεῖς Η βίγλας, μήτε μην βάλλων χάρακα. lufra: καὶ πρὸς τὴν τοῦ Καίσαρος κατοῦναν ἦλθον. Inferius iterum: Ηρπάγησαν παρὰ τῶν βαρβάρων αἱ κατοῦναι πᾶσαι. Unus Leonis locus ex his plura, imo fere cuncta, cun - nedit declaratque, Tacticorum const. 11, 1: Δεῖ οὖν τὰ ἄπληκτα ἤτοι τὰ φοσσάτα (κυρίως γὰρ φυσσάτον τὸ ἄπληκτον τοῦ ὅλου στρατοῦ καλεῖται ἀσφαλῶς σε ποι εἶν, καὶ εἰ μὲν ἐνδέχεται, εἰς ἀραιοτέρους τόπους κατα σκηνοῦν τὰ στρατιωτικά, εἰ δὲ οὐ κατὰ πάντα, μὴ Ρ. 85. [1οῦ φοσσάτου ἀδνουμιαζομένου. Lustrato recensiloque exercitu. Theophanes in Justi. nialo: Τοὺς στρατιώτας ὁ Γερμανὸς ἠρίθμει, καὶ τῶν γραμμάτων τὰ βιβλία, ἐν οἷς τῶν στρατιωτῶν τὰ ὀνόματα ἐνεγέγραπτο, ἀναλεξάμενος. Nicelat Isaacii Angeli l. 111: Συλλογαὶ οὖν καὶ ἀπογραφα! τῶν Ῥωμαϊκῶν ἐγίνοντο στρατευμάτων, οὐκ ἀχρεῖν δὲ καὶ τὸ μισθοφορικών συνελέγετο Ibid. ['Ο μέγας δομέστικος ἐν ᾧ τόπῳ ὁ βασιλεύς. llinc ei regii peue honores delati. Jua:mi Asucho magno domestico sub Joanne Comneno casu obviam sibi facto cuncti proceres et ex regia stirpe honoratissimi viri eum deferebant cultum ut ex equis descenderent et exhiberent reverentiam. Nicetas: Πάσαν υπερανέβη παραδυνάστευσιν μέγας τιμηθεὶς δομέστικος, ὡς καὶ πολλοὺς τῶν ἐριτίμων κατὰ γένος βασίλειον ἀποβαίνειν τοῦ ἵππου καὶ τούτῳ ἀπονέμειν προσκύνησιν, κατὰ συγκυρίαν ὑπαντιάζοντας. illi velut imperatori satellites 23. signati. Manuelis 1. 1: 'Ο μέγας δομέστικος τους ἰδίους μεταπέμπεται δορυφόρους, οὓς ἐπὶ καιρῷ μάχης είχε χρησίμους ἑαυτῷ καὶ ὁπλίται; ἀγαθοῖ; ἐκέχρητο. Potestatem domestici quam amplam et imperatoriæ proximam ipse domesticus Cantacuzenus, 1. ut fuse describit. GoAR.] Ibid. De cursu et spoliis jam alibi egimus. GRETS. Ibid. [Adyw. Nomine, in partem, ejus ratione, etc., respondet plurimam antiquo Ενεκα. Phrasis a reIbid. Κεφαλάδες et κεφαλάδα: sunt ad verbum nostri capitanei. Grets. Ibid. [Κεφαλάδας hodierni vocant capilaneos; de qua voce docte Rigaltius v. κεφαλή, quæ iden quod alia corruptior κεφαλάδας. ἀμελῶς ἀλλὰ σφιγκτῶς καὶ ὀχυρῶς ἀπληκεύειν. η centioribus frequenter usitata, mutato pro locutioΚατούνας porro quasi καντούνας sire καντούνια nis corruptela in cu. Sic διὰ λόγου μου cmare (quæ γωνίας, angulos, tum Portio tum vulgari plebi mei vel nomine meo, διὰ λόγου σου propter te, etc. sonant) puto dictas, quod ipsæ καντουνωταί cas- dicunt. Theophanes: Λόγου τῆς μεγάλης ἐκκλη- (raque καντουνωτά, in quadrum nimirum et angu- σίας in magna ecclesia partem. Goan. ] los æquales dispositæ, vel iterum quod ubique in castris ex tentoriorum a se invicem dissitorum or- ´dine apparerent anguli. Unde forsan viarum 349 compita Gallis cantons, vel certe ab his (quot enim et quanta ab iis ultimis imperil sæculis mutati sunt Græci) illorum κατοῦναι: et rursum ex vernaculo cantouner, quod est insessum locum tenere et eo se ut munitiore tueri, τὸ κατουνοποιεῖν in Grecian detulerunt Franci. Consule Leonem l. c. u. 17. Ρ. 84. [Τόπον seriem et ordinem intellige. Ibid. [Πρὸ τοῦ πεζεῦσαι τὸ φοσσάτον. Hoc fuit Τοῦ μέντοι μισθοφορικοῦ τῆς στρατιᾶς τὸν μισθὸν Leonis mandatum in Tact. const. 9 n. 61 et 2: Μή ποτε ἐγκρύπτωνται εἰς ὄλεθρόν τινα. Et infra: Καὶ ταῦτα προερευναν δεῖ διά τε ψιλῶν στρατιωτών καὶ ὀλίγων καβαλλαρίων, ἅμα δὲ καὶ ἀποσοβεῖν τοὺς κεκρυμμένους εχθρούς, εἶθ' οὕτω παρέρχεσθαι τὴν παράταξιν. GoAR. P. 84. Codex Lautherianus et alter Boicus: Δειπνήσατε καὶ τραγήσατε τὰ ἄλογα. GRETS. Ibid. [Solos equites de nocte posuerunt in excubiis postremni Græci. Leo Tacl. const. n. 53: Επ' τῆς πεζικῆς ἐδοιπορίας εἰς μὲν ἐπιπέδους τύπους δίον σε καὶ ἔπισθεν αὐτῶν καὶ ἔμπροσθεν καταλλυρίους καθιστᾷν εἰς βίγλας, καὶ ἐξωτέρω τῆς βί γίας μηδένα τῶν πεζῶν φαίνεσθαι. GosR.] Ibid. ['Ρογατόρων. Habuerunt Græci, quorum morem imitantur Turcæ, milites alios τιμάρηδες, alios λογάτορας. Primis in stipendium perpetuum assignabantur agri, qui vulgo τιμάρια, velut labo ris τιμάς compensationes. Cantacuzenus, 1, 33: αὐξήσας παρέσχον καὶ γῆς ἑκάστῳ πλέθρα χρυσίων δέκα. Secundis ῥέγας pecuniæ numeratæ, de quibus alibi. Rogas 350 semel in anno, vere nimirum, in proceres et in milites divisas scribit Balsamon Meditato de incensis, etc. Concinne describit Luitprandus in Legatione, et ab antiquo ita distri bulas confirmat Simocatta, 111, 4: Επιγινομένου δ' ἦρος καὶ προσηνῆ καὶ ἐπίχαριν όψιν παρεχομένου τῇ γῇ, ἢ κατὰ τὸ εἰωθὸς τοῦ χρυσοῦ διανομὴ τῷ μαχίμῳ ὑπὸ τοῦ αὐτοκράτορος ἐξεπέμπετο. Hieme tamen stipendia eisdem soluta monet idem auctor, 1. 11: Χειμώνος γὰρ ἤδη που ἐνεδήμει καιρός, καὶ ἡ ἐγκύκλιος τῶν χρημάτων ἐπίδοσις τῷ 'Ρωμαϊκῷ ἐχεῖτο συντάγματι. Gesn.]

P. 85. Junius, hic ut alibi semper, ἄρματα putat priuos principes Christianos in ecclesia non esse currus, cum sint arma a Latino vocabulo desumpta. Ibid. Τί γενέσθαι. Videtur addendum δεῖ. GRETS. CAPUT XU. Observationes et explicationes in c. 17, de coronatione imperatoris. Ρ. 86. [Περὶ στεφηφορίας βασιλέως. Imperatores reuuntiati, qui vel subditorum electione vel sanguinis jure vel vi tyrannide arrepta ad regendum imperium promoti.: coronati deinde, qui insignibus imperii, corona, sceptro, chlamyde, ornati et unctione delibuti. De tradendis insignibus hisce, tacita qualibet alia promotione, totus est praesens typus. Ibid. [Κατὰ τὴν πρὸ τῆς ἡμέρας ἐκείνης ἑσπέραν. Imperii successores, vel ad illud populi militumve electione obtinendum vocatos, palatium ‹eu propriam sedem possidere certum: ascitos ad imperium a principe seniore illud station incolere datum. Vespere igitur coronationi prævio ad illud se conferunt, ut comite, imo duce seniore aul ecclesiam postera luce pergant. Vide Michaelem Theophili F. apud Leonem Grammaticum quidpiam hujusmodi jam suo tempore observantem: '04 82 Σαββάτου τῆς Πεντηκοστῆς ἐμήνυσε Φωτίῳ τῷ πατριάρχῃ ὁ βασιλεὺς διὰ Ρανδακίου πρωτούςστιαρίου τὴν ἀναγόρευσιν τῆς βασιλείας ποιῆσαι Βασιλείου. Καὶ τῇ ἐπαύριον ἐξῆλθον δύο σελλία. Οι δὲ λαοὶ ἐταράχθησαν πῶς ἑνὸς βασιλέως ὄντος δύο σελλία ἐξῆλθον. Observa rursus ab adulatoribus et perduellibus promotum ad invadenda sceptra primum hujus nominis Andronicum primo pie potestatis insignibus tumultuario arreptis ornari, Ti o' ὑστεραίᾳ ἐπὶ τῆς μεγάλης Εκκλησίας, ac inferius, Τὰ ἱερὰ ἐσαφίκετο μέλαθρα στεφθησόμενος, ac postremo ad ipsam Magnam Ecclesiam sive ad sacra penetralia coronandum tendere, ritum jam receptum ita referente Niceta in Alexio 11. Ibid. [Συναθροίζονται. Non curiosius circumspiciendæ, quin potius coronationis approbandæ fine ex cunctis ordinibus præcipui simul conveniunt. Tiberius apud Simocattan Mauricium denuntiaturus imperatorem: Τὸν τῆς ἱεραρχικής προεστῶτα καθέδρας συγκαλεσάμενος, τόν τε τῶν ἱερῶν ἀξιωμάτων συναθροισάμενος σύλλογον, τους τε δορυφόρους καὶ φύλακας καὶ πάντας τοὺς ἐς βα σιλέως τιμὴν συντεταγμένους, ναὶ μὴν καὶ τοὺ; ἐπισημοτέρους τοῦ δήμου. Joannes etiam nominis istius secundus apud Nicetam έκκλησιάζει τὸ συγκ γενὲς καὶ φίλιον καὶ ὁπόσον ἐν ὑπεροχαῖς τε καὶ ἀξιώμασιν ἦν, υt flio Manueli natu minori, rejecto priore, moriturus imperium relinquat. GOAR.] Ibid. 'Αξιώματα ἔχειν vel ἐν ἀξιώματι εἶναι vel esse αξιωματικόν solis despota Casari et sebastocratori competit. 351 Ibid. Τo φοσσάτον non pro castris, sed pro ipsis militibus accipitur. GRETS. Ibid. [Εἰς τὴν ἁγίαν Σοφίαν. Imperii corona: suscepisse apud me est indubium. At quamvis de Marciano, qui Anatolii patriarchæ ope declaratus est imperator a Pulcheria, nonnulla sit suspicio, quem Theophanes θείᾳ ψήφῳ αὐτοκράτορα ἀναδειχθέντα scribit, en lamen ut Leo junior senioris nepos patrem Zenonem propria manu diademate ormat, ἐν τῷ καθίσματι τοῦ Ἱπποδρομίου, ait idem Theophanes. Anastasius ibidem coronatus. Justinus in palatio, Justinianus il.idem. Mauricius quoque præsente quidem patriarcha senatuque imperator salutatus est, verum in palatii tribunali, ad Tiberii jamjam morituri lectum, in quem locum ipse φοράδην ἐξεκομίσθη scribit Simocatta, 1, 1. Copronymus denique in novemdecim accubitorum tribunali regia corona fuit rediu ilus, ut ex Theophane inferius referemus. Phocas omnium primus περιβάλλεται τὸν βασίλειον στέφανον ἐν τῷ νεώ τοῦ προφήτου καὶ Βαπτιστοῦ Ἰωάννου, quo forsan tyrannidem pietate coloraret et loco sacro sacrilegium legeret, Heraclius deinde ἐν τῷ εὐκτηρίῳ τοῦ ἁγίου Στεφάνου ἐν τῷ παλατίω ἐστέφθη, iu ecclesia reliqui. Goss.]. * Ibid. Nota professionen fidei, et jurament::r, quo se obligabat tam imperator quam futurus imperator. GRETS. Ibid. [Fidei, quam mente teneret, publicum testimonium in Ecclesiæ conventu primus inter imperatores dedit Anastasius. Historiam refert hoc pacto Theophanes: Βασιλεύσας ὁ ᾿Αναστάσιος ἔγε γραφον ἀπῃτήθη ὁμολογίαν πρὸς Εὐτημίου παι τριάρχου, πρὸς τὸ μὴ σαλεῦσαί τι τῆς Ἐκκλησίας καὶ πίστεως. Βιαζομένη; δὲ αὐτὸν τῆς βασιλίδος Αριάδνης καὶ τῆς συγκλήτου, ἔλαβεν αὐτοῦ τὸ ἰδιόχειρον, ὡς ἀποδέχεται εἰς ὅρον πίστεως τὰ δόγματα τῆς ἐν Χαλκηδόνι συνόδου. Καὶ οὕτω στεφθεὶς ὑπ' αὐτοῦ ᾿Αριάδνην ἄγεται εἰς γάμον. Scriptan sponsionem illam penes se custodiebat patriarcha: Tỷ γὰρ δευτέρῳ ἔτει αὐτοῦ, ait Cedrenus, μετά βίας τὴν ὁμολογίαν αὐτοῦ παρὰ Εὐθυμίου ἔλαβε. Parein fidei professionem emisit Phocas, eodem Theophane teste: Πάντων ἐν τῷ Ἑβδόμῳ (loco CP septem lapidibus dissito) αφικομένων Κυριακὸς ὁ πατριάρ χης ἀπῄτησε τὸν τύραννον ὁμολογίαν περὶ τῆς ὀρθοδόξου πίστεως καὶ τοῦ ἀτάραχον φυλάξαι τὴν Ἐκκλησίαν. Tertium exhibuisse Leonen Isaurum reperio apud scriptorem eumdem. Λέων οὖν εἰση) - θεν εἰς τὸ παλάτιον, καὶ παραλαβών πάντα, ποιήσας προέλευσιν, εἰσῆλθεν ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ, καὶ ἀνελθὼν εἰς τὸν ἄμβωνα εστέφθη ὑπὸ Νικηφόρου τοῦ τηνικαῦτα πατριάρχου όντος, πρότερον ποιήσας ἰδιόχειρον μετὰ τῶν σὺν αὐτῷ μηδέποτε κατὰ τῆς Εκκλησίας γενέσθαι ἢ σαλεῦσαί τι τῶν καλῶς εἰς αὐτὴν ὁρισθέντων ὑπὸ τῶν ἁγίων Πατέρων ἱερῶν δογμάτων. Hac se cautela, dato nempe juramento fideique testimonio, adversus imperatores pravi sensus suspicione notatos munierunt primitos patriarchæ, unde sensim invaluit mos ut ortho.li quoque fidem erga Deum et in populum clere..-

tiam interposito sacramento devinsire non abnue & νάλιον τῶν δεκαεννέα ἀκουβίτων, καὶ προεβάλετο ο νωβελίσσιμον Εὐδόκιμον τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ· τὸν γάρ. Ανθιμον ζῶν ὁ πατὴρ προεβάλετο. Καὶ προῆλθεν ὁ βασιλεὺς σὺν τοῖς δύο Καίσαρσι καὶ νωβελισ σίμοις καὶ τῷ νέῳ Κωνσταντίνῳ εἰς τὴν μεγάλην Ἐκκλησίαν. Καὶ ὑπαλλάξας τὴν ἐνδυτήν, ὡς ἔθος ἐστὶν τοῖς βασιλεῦσιν, ἀνῆλθεν ἐν τῷ ἄμβωνι συν τῷ υἱῷ αὐτοῦ καὶ τῷ πατριάρχῃ, καὶ εἰσελθὼν πᾶς ὁ λαὸς ἀπέθεντο τὰ ἔγγραφα αὐτῶν ἐν τῇ ἁγίᾳ τραπέζῃ. Ὁ δὲ βασιλεὺς διελάλησεν οὕτω; Ιδού, άδελφοί, τὴν αἴτησιν ὑμῶν πληρῶ, καὶ δωροῦμαι ὑμῖν τὸν υἱόν μου εἰς βασιλέα· ἰδοὺ ἐκ τῆς Ἐκκλησίας καὶ τῆς χειρὸς τοῦ Χριστοῦ αὐτὸν παραλαμβάνετε. Οἱ δὲ μεγάλῃ τῇ φωνῇ ἐβόησαν, λέγοντες· Αντιφών νησον, Υἱὲ τοῦ Θεοῦ, ὅτι ἐκ τῆς χειρός σου παραλαμβάνομεν τὸν κῦριν Κωνσταντίνον βασιλέα, καὶ φυλάττειν αὐτὸν καὶ ὑπεραποθνήσκειν αὐτοῦ. Juramentum hujusmodi Manuelis Comneni imperatoris declarati signum brevius describit Nicetas: Εφεξής δὲ τῶν θείων προτεθέντων λογίων ἐπ' αὐτῶν ἐμπεδοῦνται τῷ Μανουὴλ τὰ τῆς εὐνοίας καὶ πίστεως πρὸς παντός. Juramenti formule partem recenset in Alexio ll: Καὶ εἴ τι δὲ ἴδω ἢ νοήσω ἢ ἀκοῇ παραλήψομαι εἰς ἀτιμίαν ὑμῶν καὶ λύμην τοῦ ὑμε τέρου φερόμενον στέμματος, καὶ ὑμῖν τὴν περὶ τούτου διδοὺς ἐσοίμην εἴδησιν, καὶ αὐτὸς δὲ, ὡς ἐξόν μοι, τοῦτο κωλύω. Violatam sacramenti religionem CP. exprobrat Andronici, 1. ut: Oι φρικώ δεσιν δρκοῖς τὴν ἐς αὐτὸν ἐνεπέδωσαν πίστιν καὶ rett. De Michaele Rangabe post Isaurum quarto imperatore scribit Zonaras: Ὑπὸ τοῦ πατριάρχου Νικηφόρου τεταινίωτο βασιλικῷ διαδήματι, ἀπαι τηθεὶς παρ' αὐτοῦ ἔγγραφον ἐπαγγελίαν τοῦ μή τι παρακινῆσαι τῶν τῆς Ἐκκλησίας θεσμῶν μηδ' απ μασι χρανθήναι Χριστιανῶν. Leo Armenius, Στε φθεὶς ὑπὸ Νικηφόρου πατριάρχου ἐβεβαίωσεν αὐτὸν ἐγγράφως περὶ τῆς ἑαυτοῦ ὀρθοδοξίας. Deo nepotique fidem servaturum, diris interpositis, promisisse Andronicum testis est Nicetas in Alexio Manuelis F. Præstitit idem tertius Andronicus junior dictus, ex Gregor, iv, 15: Εἶτα αὐτὸς μὲν Ανδρόνικος όμνυσι τῷ πατρὶ πρῶτον μὲν σέβειν τὴν τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησίαν ὀρθῶς καὶ τὰ ταύτης προ νόμια περιέπειν καθ᾽ ἅπαντα τρόπον, καὶ 352 ἀλώβητα συντηρεῖν. Reciprocum fidei erga regiam majestatem a clero senatu et populo postremi imperatores exegerunt. Subdit eodem loco Gregotas: Καὶ ἐπὶ τούτοις ἅπαν τὸ Ῥωμαίων ὤμνυε γένος τῷ νέῳ βασιλεῖ ᾿Ανδρονίκῳ τὰ εἰθισμένα τοῖς βασιλεῦσιν. "Ο γε μήν πατριάρχης καὶ πᾶν τὸ τῆς Εκκλησίας άθροισμα γράμμασι τοὺς ἑαυτῶν ἐγχαράξαντες ὅρκους τοῖς ἱεροῖς ἐντεθείκασι κώδιξιν, ἀνεπιβούλευτον αὐτῷ διατηρήσειν τὴν βασιλείαν ὁμολογοῦντες αὐτοί τε καὶ οἱ ἐφεξῆς τὰ τῆς Ἐκκλησ σίας διαδεχόμενοι. Antiquum morem a Græcis re ceptum, ut imperatore e vivis sublato cuncti provinciarum præfecti magistratu censerentur exauctorali, donec publicis habitis comitiis imperii εὔνοιαν, ἀλόγῳ δὲ θυμῷ καὶ παραλογωτέρω νοί φε successori fidelitatis sacramentum dicerent, deinde quos ille delegisset provincias reciperent, narrat Cantacuzenus, 1, 2: pluraque subjungit ad consuetudinem jurisjurandi a subditis imperatori praestandi spectantia. Ad horrendum penitus frequenterque confirmatum, quod in pellente Leone Copronymi, Gilios ejus in fidem suam recipiens, populus emisit, calamum verto. Κινηθέντες οἱ τῶν θεμάτων ἄρχοντες, ait Theophanes, εἰσῆλθον πάντες σὺν τῷ πλήθει τοῦ λαοῦ αἰτούμενοι τὸν υἱὸν αὐτοῦ εἰς βασιλέα. Ο δὲ, ὡς ἔθος βασιλεῦσιν, ἀντεδήλου αὐτοῖς ὅτι Ο υἱός μου ὁ μονογενής μου ἐστὶν, φοβοῦμαι τοῦτο ποιῆσαι, μή πως συμβῇ μοι τὸ ἀνθρώπινον, καὶ νηπίου αὐτοῦ ὄντος θάνα τώσητε αὐτὸν καὶ ἄλλον προβάλησθε. Οἱ δὲ μεθ' ἔρχων πληροφορεῖν αὐτὸν μὴ βασιλευθῆναι ἐκτὸς τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ, εἰ καὶ (lego μή) θανεῖν αὐτῷ (g) αὐτὸν) θελήσῃ ὁ Θεός. Τοῦτο δὲ ἀπὸ τῆς κυριακῆς τῶν Βαΐων ἕως τῆς μεγάλης Πέμπτης τοῦ λαοῦ ἐνοχλεῖτο. Καὶ ἐν τῷ Ἱπποδρομίῳ σωρευόμενοι καὶ αἰτούμενοι, τῇ ἁγία Παρασκευῇ ἐκέλευσεν ὀμόσαι αὐτούς. Καὶ ὤμοσε πᾶς ὁ λαὸς εἰς τὰ τίμια καὶ ζωοποιὰ ξύλα, οἵ τε τῶν θεμάτων καὶ τῆς συγκλήτου καὶ τῶν ἔσω ταγμάτων καὶ τῶν πολιτῶν πάντων καὶ ἐργαστηριακῶν, τοῦ μὴ δέξασθαι βασι λέα ἐκτὸς Λέοντος καὶ Κωνσταντίνου καὶ τοῦ σπέρματος αὐτοῦ. Καὶ ἐποίησαν ἔγγραφα, καθώς ωμου σαν, ιδιόχειρα αὐτῶν. Καὶ τῇ ἐπαύριον, ἥτις ἦν τὸ ἅγιον Σάββατον, ἐξῆλθεν ὁ βασιλεὺς εἰς τὸ τριβουρόμενοι οὐδέν τι τῶν κακῶν ἐνέλιπον 8 μὴ εἰς 'Αν δρόνικον εἰργάσαντο. His, si lubet, adde Gregorz scripta vili, 7 et Cantacuzeni locum citatum. Porro tam fidei professionem quam sponsionem adjunctam in supremi logothetæ manibus emissam fuisse doceor a Niceta Manuelis 1. 111, referente Joannem 353 Puzenum ex eo imperatorem irreverentius egisse, quod Theodoro Styppiotæ caniclei contulisset officium, ac eo præsente juramentum pro imperio consequendo de more nuncupasset. Verba ejus sunt: Οὐκοῦν κατὰ καρδίας ἑτέραν ἀνταίαν πληγὴν εἰληφὼς ὁ δηλωθεὶς λογοθέτης ἐν τοῦ τῷ Στυπειώτῃ δοθῆναι δοχεῖον ἐρυθροδάνου διάλιθον χρύσεον, καὶ τοῖς ὅρκοις τοῦτον ἐπιστατῆσαι κατά τὸν ἐν Βλαχέρναις μέγαν νεών, οι τὴν τοῦ κράτους διαδοχὴν ἐνεπέδουν ᾿Αλεξίῳ καὶ τῇ θυγατρὶ τοῦ βασιλέως Μαρία, & τῷ λογοθετικῷ δήπουθεν ὀφφικίῳ ἦσαν ἁρμόδια. Γ. 36. ['Ο δεῖνα. Verbis istis cinnabari pictis ejusdem coloris tres cruces præmittebantur, de quibus Theophanes in Isauro Leone: Επιλαθές μενος τὸ ἰδιόχειρον δ ἐποίησε, καὶ τὸν σταυρὸν ὄν ἔπηξε, καὶ οἱ σὺν αὐτῷ. Εt infra: καταπατήσας τὴν ἑαυτοῦ συνείδησιν, καὶ ἀθετήσας τὸν σταυρὸν καὶ τὴν ἐπιγραφὴν ἣν ἐποίησεν. ldem: Λέων πα ρεσκεύασεν ἄλλους πῆξαι σταυρούς κατὰ τὴν ἀλή θειαν. Iterum: Αὐτὸς εὐλαβηθείς πῆξαι σταυρὸν διὰ τὸ πρότερον καθυπογράψαι ἐν τῷ βασιλεύειν αὐτόν. At non hujus modo jurisjurandi, sed et eu-

GRETSERI ET GOARI NOTA. justis, crux appicta fuit indicium et confirmatio. hic etiam verbum προτάσσων male redditum. Leo Grammaticus in Michaele Theophili F: Γενομένης δὲ τῆς προελεύσεως εἰς τὰ χαλκοπράτεια τοῦ εὐαγγελισμοῦ, καὶ τῆς εἰσόδου γενομένης, καὶ τοῦ Εὐαγγελίου τελεσθέντος, ἀνῆλθεν ὅ τε πατριάρ χης Φώτιος καὶ ὁ βασιλεὺς σὺν τῷ Καίσαρι καὶ Βασιλείῳ παρακοιμωμένῳ ἐν τοῖς κατηχουμένοις (porticibus circumquaque in ecclesiam prospectanlibus), τοῦ πατριάρχου ἐπὶ χεῖρας ἔχοντος τὸ τίμιον σῶμα καὶ αἷμα τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ· καὶ βάψαντες ὅ τε βασιλεὺς καὶ ὁ Βασίλειος τοὺς τιμίους ὑπέγραψαν σταυρούς, ὅρκῳ βεβαιοῦντες τὸν Καίσαρα ἀφέσως συνεξελθεῖν μετ᾿ αὐτῶν ἐν τῷ ταξιδίῳ. Qui juramentum cruce firmatum violabat, tetra σταυροπάτου inurebatur nola, de qua nos quædam in Cedrenum. In σταυροπάτας, hujusmodi fœderum videlicet et jurisjurandi interposita cruce violatores, divinum Numen provocaturos se putabant injuriam passi, cum tabulis cruce Armatis ac irritam pacem promittentibus, de conto suspensis, in fœdifragos ducto exercitu procedebant. Andronieus junior, scriptore Cantacuzeno 11, 3, hocce facturum perfido Mœsorun principi minatur: 'Edv δὲ μὴ ἀποδιδῷ τὸ πόλισμα, τὸν σταυρὸν, ὃν πρότε ρον πέπομφε πρὸς αὐτὸν, ἐπὶ τῆς σημαίας ἀναθεὶς ἐλεύσεται ἐπ' αὐτόν. Εt infra: Σοῦ δὲ οὐδὲν ἐπιεικὲς ἀποκρινομένου, τῇ τοῦ σταυροῦ δυνάμει θαῤῥῶν, δν αὐτὸς ἐγγυητὴν ἐμοὶ παρέσχου τοῦ μηδέποτε πα ρασπονδῆσαι, βαδιοῦμαι ἐπὶ σέ. Hoc idem Saraceni prios egerant Justiniano Rhinotmeto ſidem violatam esprobrantes: Και μαρτυρούμενοι καὶ τὸν Θεὸν ἐκδικητὴν τούτων προκαλούμενοι, τὸν τῆς εἰρήνης ἔγγραφον χάρτην ἐπὶ φλαμουλίου κρεμάσαντες καὶ προάγοντες κατὰ τῶν Ρωμαίων ὥρμησαν. Ita Cedrenus. Priora sic vertit Junius: Quodsi filius est ipsi, siquidem attribuit paler. Perperam. Legendum ex cod. Rav. et Lauth. ἐνδίδωσιν· si pater concedat, si permittat. GRETS. Ibid. [Gregoras, ιν, 15: Ἐπέτρεψε δ' αὐτῷ (᾿Ανδρονίκῳ) ὁ πατὴρ καὶ δι' ἐρυθρῶν ὑπογράφειν γραμμάτων προστάγματα, οὐ μέντοι μῆνα καὶ ἴνα δικτων, ἀλλὰ, Ανδρόνικος Χριστοῦ χάριτι βασιλεὺς Ρωμαίων. GoAR.] P. 87. Junius inscite promitto me abstenturum ab invidia. Iuno a cædibus, quia legendum φόνων, non φθόνων. Qualis promissio ab iniperatore, si promittat se velle abstinere ab invidia, cum vix ha beat cui ipse invideat, ipse communi omnium invidia erpositus? Nec recte vertit ἀκρωτηριασμούς, concussiones: mutilationes debebas, Juni. Quia enim Græci imperatores ad cædes et mutilationes valde prompti erant, ut ex tota historia Byzantina liquet, jure ab illis, quos corona exspectabat, exigebatur ut hac in re modum tenerent et nihil præter fas agerent. Ibid. Εἰς τὰς τόσας. Quid hoc sibi velit, fateor me non assequi; nam quod Junias vertit, ad tautas N, id mihi non satisfacit. Græts. lbid. [Quid hoc sibi velit, fateor me non assequi, scribit Gretserus. Nil mirum: corruptus enim et vul garis est loquendi modus, quo quotum mensis diem adnotant Græci. Er vulgari grammatica percipio eos dies mensis numeraturos non adjectivis numeralibus sed substantivis uti: non enim dicunt secundo, decimo, vicesimo die, verum ad duos, ad decem, ad viginti dies mensis. Simul etiam præpositionis elç accusativo junctæ, quam iv dativo, frequentior est apud eos usus. Vides itaque εἰς τὰς τόσας τοῦ μηνός, ad verbum ad tot mensis dies, scribi vice tali die mensis. Subjungitur ἐν ἡμέρᾳ· tu supple τῆς ἑβδομάδος πρώτῃ, δευτέρα, τρίτῃ. Ibid. Οικεία χειρὶ προέταξα. Οὕτω μὲν ὁ στε φόμενος (sic enim habet alter codex Boicus et Lauberianus) τῆς ἑαυτοῦ προτάσσων ὁμολογίας γράφει. Junius: Propria manu prafnivi. Sic inscribit qui coronatus est, præfiniens confessionem suam. Inepte: quid enim vult sibi hoc prafinivi et prafniens? Verte: Hac propria manu præscripsi, seu confessioni fidei meæ præmisi. Ad hunc modum is qui coronatus (vel potius coronandus) est, propriam suam confessionem praescriptione et præ- l. ut et i continere συνοδικὰς ἀποφάσεις, lioc est, notatione nominis et dignitatis suæ insignit. Hæc enim prescribebant: Ο δεῖνα ἐν Χριστῷ τῷ Θεῷ πιστὸς βασιλεὺς καὶ αὐτοκράτωρ οἰκεία χειρὶ προέταξα. Εt huic προταγῇ respondet ὑποταγή, subscri plio, de qua Curopal., p. 87: Ὁ δὲ προτάσσων τοῦτο αὐτὸ πάλιν καὶ μετὰ τὴν τῆς πίστεως ἔκθεσιν ὑποτάσεων 354 γράφει, ἤγουν τὸ ὁ δεῖνα ἐν Χρισ στῷ τῷ Θεῷ πιστός βασιλεὺς καὶ αὐτοκράτωρ 'Ρωμαίων, ἢ βασιλεύς Ρωμαίων, οἰκείᾳ χειρὶ ὑπου τάξας. Εrgo et προτάσσειν et ὑποτάσσειν est prascribere et subscribere; in quorum notione pervidenda et explicanda plane cæcutivit Junius. Grets. Ρ. 86. "Αν δὲ υἱὸς αὐτῷ ᾖ, εἰ μὲν ἐκδίδωσιν ὁ πατὴρ, γράφει καὶ αὐτὸς, προτάσσων οὕτως. Οmitto PATROL. GR. CLVII. Ibid. Συνόδῳ. Non. unius provincia collectos episcopos omnes, vel ex provinciis omnibus patriarchæ subjectis præsules aliquot, de moribus vel Ecclesiae ade disquisituros, σύνοδον hic vocari existimes, sed vel clerum CP., vel cum eo præsules qui forte CP. versantur. Vide Juris GR. ἀρχιερατικὰς διατάξεις, pontifcias constitutiones privatiin a patriarchis editas, cui privati tantum paucique episcopi consilium dedisse nemorantur. Hinc ἐνδημοῦσα ἱερὰ σύνοδος, peregrinans et incerla synodus, et τῆς ἐνδημούσης τηνικαῦτα συναθροισθείσης συνόδου συνέδριον, occurrentis et ad urbem (forte fortuito) synodi concilium, ejusdem operis p. 271. GOAR.] P. 88. Thomaites. Magnum sacri palatii triclinium, ut a Zonara in imperio Irenes nominatur, quod sub eadem imperatrice conflagrayit; unaque cremata esse feruntur eo in loco commentaria 355 quædam in sacras litteras S. Joannis Chrysostomi ut scribit Zonaras. GRETS.

1bid. [Augustior et amplior patriarchii aula Ow- iepist. ex iis quæ nuper in lucem prodierunt. μαΐτης est. Cedrenus in Irene: Ο τρίκλινος τοῦ πα τριαρχείου ὁ λεγόμενος Θωμαΐτης. Magnum S. 50phiæ atrium respicit. Memorat illud Augusteoni adjunctum Nicetas in Alexio Manuelis F. GoAR.] Ibid. Augusteonem. In Originibus Cp. et in Suila v. Augusteo hæc de Augusteone leguntur: Quinta die mensis Octobris præfecti regionum urbis in Augusteone, videlicet foro dulciario, choreas ducebant in honorem sui imperatoris. Istum igitur locum vulgus Augusteonem nominat, in quo etiam magni Constantini et mairis ejus columna positæ sunt. Ideo et locum Augusteonem nominavit, qui antea Gustium, hoc est forum cupedinarium, dicebatur. De Augusteone multa Nicetas Choniates in Alexio Manuelis Comneni tilio. GRETS. Ibid. Suidae interpres, non ille vulgatus sed ignotus, a Gretsero relatus, cæce penitus et ignare τὸν Αὐγουστεῶνα εἰ τὸ Αὐγουστείον confundit. De secundo scripsit Suidas, de primo noster auctor. Αὐγουστεῖον ludi sunt in honorem Augusti Romæ celebrati, Latinis Augustalia: ita scribit vulgatus interpres; idemque refert Deinpsterus in Romanis Antiquitatibus. Αὐγουστών locus est CP., S. ni. mirum Sophia atrium sub Thomaite. En τοῖς προς αυλίοις τοῦ τῆς μεγάλης εκκλησίας ναοῦ, ἤγουν ἐν ᾧ εἴρητα: Αὐγουστεῶνι, jamjam explicabit auctor ipse. Unde et τὴν τοῦ Αὐγουστεῶνος αὐλαίαν vocat Nicetas in Alexio secundo. Adverte repertum quoque CP Αύγουστίωνα, columnam nimirum æream, cui Justiniani statuam superpositam narrat Cedrenus in ejus Vita: Επληρώθη δὲ καὶ ὁ χαλκοῦς κίων ὁ μέγας, ὁ Αὐ γουστίων. Εt inferius: Οὗτος δέ ἐστιν ὁ κίων ὁ λεγόμενος Αὐγουστίων. Quæ de Augusteone gustu et foro cupedinario in Græco Suidæ textu non exstantibus refert citatus interpres apud Gretserum, somniantium cibi sunt, insulsi, insipidi, vani. Est ettriclinium τοῦ Αὐγουστέως, de quo Theophanes in Copronymo: Εστέφθη ἐν τῷ τρικλίνῳ τοῦ Αὐ γουστέως ἡ βασίλισσα Ειρήνη. Idemque est quod dicitur χρυσοῦν τρικλίνιον, a Justiniano Il exstructum; de quo alibi. Goar.] Ibid. Epicombia. Junius ait επικόμβια fuisse missilia, sic dicta quod cssenι κόμβοι ἐπάνω απο τῶν, quod nodi supra ea essent, quibus erant nummi propterea circumdati, ne jactu populum, in quem mittebantur, offenderent. Sed sine dubio melius scivit Curopalata quid essent επικόμοια, quam Junius. lla ergo ille: Τμήματα ἐκ πανίων κόπτοντες, particulas ex pannis resecantes, et in qualibet particula penni tria aurea numismata et totidem argentea et tres obolos colligantes, projiciunt in multitudinem. Ρίπτουσι δὲ τοιούτους ἀποδέσμους projiciunt vero 4ujusmodi fasciculos et, ut sic dicam, ligaturas; Latine missilia dici possunt. Et hi fasciculi vocantur επικόμβια a modo quo colligantur, seu quod κόμβοις, hoc est nodis, constringantur. De iisdem ἐπικομβίοις, p. 97, de verbo επικομδύω, num Græcum sit an barbarum, disputat. Photius in 2 De iisdem επικομβίοις eadem fere Joannes Cantacuzenus, 1. 1 De bellis inter Andronicos avum et nepotem; nisi quod ea spargi dicit, postquam imperator jam inuncus et inaugurates ex templo egreditur. Rursus de iisdem 356 ἐπικομβίοις eodem coronationis die spargi solitis hæc eodem libro Cantacuzenus: Ὑπὸ δὲ τὴν αὐτὴν ἡμέραν ἐν τοῖς βασιλείοις τοῦ δήμου συνηθροισμένου παντὸς παρὰ τοῦ αὐτοῦ συγκλητικοῦ τῶν προτέρων ἴσοι ἢ καὶ πλείονες ῥίπτονται ἀπόδεσμοι. Curopalata p. 98, in posterum diem id rejicit; quo die id etiam fieri solitum Cantacuzenus scribit 1. 1, c. 41. Similia fere Curopalata noster, c. 17. De hoc more accipiendus quoque est Pachymeres 1. 1x suæ Historiæ, ubi scribens de coronatione Michaelis Palmologi flii Andronici senioris, ῥιπτοῦνται, inquit, σε συνήθεις ἀπόδεσμοι. Ει frustra est bene de Gre cis meritus interpres, qui fasciculos odoratorum florum spargi solitos conjicit. GRETS. 16. [Hæc ἐπικόμβ:α, regia donaria corona suscepiz gratia sparsa, reperies apud antiquas ὑπατείας voce significata. Dicto suggerit argumentum Cedrenus in Justiniano: Βασιλεύει ἐτῶν με, καὶ μονοκρατήσας δέδωκεν ὑπατείαν ὅσην οὐδεὶς βασιλέων δέδωκε. Theophanes in Tiberio, έβριψεν ὑπατείαν πολλήν. In Copronymo: Προῆλθον βασιλεῖς ῥίπτοντες ὑπατείαν τριμίσεια καὶ σιμίσεια καὶ νομίσματα καινούργια ἕως τῆς μεγάλης εκκλησίας. Simo alla, vill, 10, de Phoca in Hebdomo recens coronato: Τῇ δ' ὑστεραίᾳ ἐπιβατήρια τῶν σκήπτρων τοῖς στρατεύμασι δῶρα παρείχετο. Leo Grammaticus vel alius quivis in Armenio Leone: Μιχαὴλ ὁ βασιλεὺς τῷ πρώτῳ ἔτει τῆς βασιλείας αὐτοῦ ἔστεψεν τὸν υἱὸν αὐτοῦ Θεοφύλακτον, εἰς τάς τε ἐορτὰς προελθούσης καὶ τῆς γυναικὸς αὐτοῦ Προκοπίας μετὰ δόξης πολυ λῆς, καὶ παρασταθείσης ἔμπροσθεν τοῦ θυσιαστηρίου, καὶ ἰδούσης στέψιμον τοῦ υἱοῦ αὐτῆς, καὶ ποιησάτης χαραν μεγάλην, καὶ διανειμάσης χρήματα πολλά· αὕτη γὰρ ἦν διατιθοῦσα πάντα τὰ τῆς βασιλείας. consularibus congiariis muneribus donativis hæc imperatorum υπατείας nomen retinuisse indubium est. Quanto fastu, acclamationibus, munificentia, donativis κοινωνὸν τῶν ἑαυτοῦ θεσαυρῶν τὸ ὑπήκοον ποιήσας Mauricius inierit, verbis pompam æquantibus recenset Simocatta, 1, 12. Ibid. [Ἐπὶ σκουταρίου καθεσθείς. Sedentes in clypeo per castra circumferre recens proclamatos imperatores consueverunt antiqui Romani. Zonaras in Justiniano: Υπάτιον ἐπὶ ἀσπίδος μετάρ στον ἄραντες ἀναγορεύουσι βασιλέα. Theophanes in Mauricio: Τον Γερμανὸν ἄκοντα στρατηγὸν ἀνηγόρευσαν ἐπὶ ἀσπίδος ὑψώσαντες. Ibidem: Τὰ πλήθη συναθροισθέντα προβάλλονται εξαρχον Φωκᾶν τὸν κένταρχον, καὶ ἐπὶ ἀσπίδα τοῦτον ὑψώσαντες εὐφήμησαν ἔξαρχον. Eadem pene verba scribit Simocalla, vult, 7. Εκατόνταρχον tamen correctius vocal quem Theophanes κένταρχον. Gregoras 111, Ανηγορεύετο δ' ὕστερον παρ' ἑκόντων τῶν ὑπηκόων

ἁπάντων, καθεσθεὶς ἐπ᾿ ἀσπίδος κατὰ τὸ ἐν τούτοις τρίγγιον γενέσθαι προσέταξεν, ἔνθα ἀλλήλοις ἔμελ ἐπικρατοῦν ἔθος. Lib. iv, s. 1: Ἐπὶ τῆς ἀσπίδος ἐνταῦθα περὶ τὴν Μαγνησίαν καθίσαντες Μιχαὴλ τὸν Παλαιολόγον ἀναγορεύουσι βασιλέα οἱ δόξῃ καὶ γίνει προύχοντες. Corippum de Justino Minore 11, 137 confert Grelserus. GOAR.] Porro hæc quæ in seqq. continentur, videtur Codinus ex Cantacuzeno descripsisse: eadem enim prope verbatim scribit Cantacuzenus, Posterior autem Cantacuzeno Codinus fuit, cum Cantacuzeni aliquoties mentionem faciat, non ut coætanei, sed ut tempore prioris; notatque Pontanus noster in notis ad c. 41, 1.1 Historiæ Cantacuzeni Codinum vixisse sub Manuele Andronici junioris nepote, qui antepenultimus imperator ex Cpolitanis fuit, Turcis 357 postea imperium invadentibus atque occupantibus. Quidquid sit, clarum est, Codinum non diu ante Сpolitanum exitium risisse. GRETS. Ibid.] Οἱ ἐν ἀξιώμασιν ὑπερέχοντες. Confirmavit id jam relatus Gregoras. Addit Simeon Thessalonicensis: 'Ανυψοῦσιν αὐτὸν ἐπὶ στρατιωτικῆς ἀστ είδος ἐνώπιον τοῦ λαοῦ· δ καὶ στρατηγίαν δηλοῖ καὶ βασιλείαν. Καὶ ὑπὸ ἀξιωματικών αἴρεται ὡς ἀρχὴ αὐτῶν καὶ κορυφὴ, καὶ ὑπὸ στρατιωτῶν καὶ τοῦ δήμου προσκυνεῖται ὡς δεσπότης αὐτῶν γεγονώς. GOAR. λον ὁμιλεῖν. Infra: Πρῶτος οὖν ὁ βασιλεὺς Ρωμα νὸς τὴν εἰρημένην ἀποβάθραν καταλαβὼν τὸν Συν μεὼν ἐξεδέχετο. Rursus: Τρίτην δὲ μετὰ τὸν γάμον ἐστίασιν ἐν τῇ τῶν Πηγῶν ἀποβάθρα ποιήσας ὁ βασιλεύς, παρ' αὐτῇ τῇ ἀποβάθρᾳ τοῦ βασιλικού δρόμωνος ἱσταμένου, συνεστιάθη τῷ Πέτρῳ. In simili tabulato Manuel hujus nominis ultimus Turcarum principem convivio excepit apud Phranzæ interpretem Pontanum. GOAR.] P. 89. Επευφημίσαντος δὲ τοῦ λαοῦ καὶ φεσσάτου. Faustis acclamationibus felicibusque votis receus promotum principem prosecutos milites et populum nullus ignorat: occurrunt tamen hæc loca adeo frequentatæ consuetudini manifestius attestantia. Leonis Grammatici de Leone Armenio: Εποίησεν αὐτοὺς εὐφημῆσαι Λέοντα καὶ Κωνσταντίνον, βουλόμενος ζῆσαι ἔτη πολλά. Εjusdem in Michaele Theophili F.: Θέλω Βασίλειον ὑπὸ πάντων εύφημεῖσθαι ὡς βασιλέα. Anna Comnenæ de patre imperatore renuntiato loquentis: Νῦν βασιλεὺς ἀναγορεύεται· τοὺς ὁπλοφόρους ὁρᾶτε, τῆς εὐφημίας ἀκούετε. Εt infra: Τὴν εὐφημίαν λαμπρὰν ἀκού οντες, et alia quæ subdit. Zonaræ de Joame Alexi filio: Στέλλει πρὸς τὴν ἐκκλησίαν τεθνάναι λέγων τὸν αὐτοκράτορα καὶ ζητῶν αὐτὸς εὐφημισθῆναι ὡς αὐτοκράτωρ. Nicetæ de Manuele Joannis F. scribentis: Εκαστος τῶν μεγιστάνων μετὰ τῆς οἰκείας τάξεως διακριδὸν ἐφιστάμενος καὶ διατρανῶν τὴν εὐφημίαν τῷ νέῳ ἄνακτι. Εjusdem denique in Alexio Nanuelis F.: "Αμέλει καὶ τῆς εὐφημίας κατάρχον- | ται, καὶ οὕτωσὶ διατιθέασι τὴν ἀνάῤῥησιν, ᾿Αλεξίου καὶ ᾿Ανδρονίκου μεγάλων βασιλέων καὶ αὐτοκρατό ρων Ρωμαίων τῶν Κομνηνῶν πολλὰ τὰ ἔτη. Πλατέσι καὶ ἀνεῳγόσιν άδοντες στόμασι, καὶ μικροῦ διαῤῥηγνύμενοι ταῖς φωναῖς. Ibid. [Σάκκον. Superius exposuimus, c. 3 ad p. 13. Ibid. ['Αναβάθρα. Tabulatum ejusmodi excelsius ἀποβάθραν appellasse Cedrenum miror. Loca suntin Romano Lecapeno. Ο Ρωμανός κατεσκεύασεν ἐν τῇ θαλάσσῃ ὀχυρωτάτην ἀπόβασιν, ὥστε τὴν βασιλικὴν τριήρη διεκπλέουσαν ἐν αὐτῇ προσορμίζεσθαι, περιφράξας αὐτὴν πάντοθεν διατειχίσματι. Μέσον δὲ Ibid. Ἐπὶ τὸν ἄμβωνα, in suggestum. "Αμβων ab ἀναβαίνω, quod est ascendo, nomen traxisse putatur, tametsi Walafridus Strabo de rebus ecclesiast. c. 6, ambonem ab ambiendo derivat, quod intrantem ambiat et cingat. Ambonem porro magnæ Ecclesiæ magnum fuisse oportet, quippe qui, ut hic refertur, uno et eodem tempore patriarcham et ministros imperatoresque ceperit, et in quo ritus inaugurationis coronationisque peragi potuerit. Propterea nullus animo aliquid nostris suggestis simile concipiat potius concipiat quam Germani vocant die Porkirchen, id est templi partes editas, quales columnis suffullæ aut parietibus alios vel in adytorum vestibulo in altum exstructæ hominibus recipiendis in templis visuntur. 358 Habebat autem ambon duos ascensus, ut p. 91, ex Codino discimus. Nec Onuphrius in libello quo obscuras quasdam voces ecclesiasticas explicat, v. Ambo, oblitus est monere de duplici ascensu in ambonem. In quibusdam ecclesiis duo graduum ordines cernuntur, unus a sinistris, quo fit ascensus versus orientem, alter a dextris occidentem spectans, quo fil descensus. Grets. Ibid. [De ambone quædam in Euchologicis, plura doctissimus Allatius de Græcorum templis. Qua mole vel figura fuerit exstructus S. Sophiæ, anonyma descriptio in Regiis inss. edisserit; quam pretiosa materia et qualibus expensis perfectus, Ori· gines CP. paucis comprehendunt: Εποίησεν ὁ Ἰουστινιανὸς τὸν ἄμβωνα καὶ τὴν σωλέαν χρυσά, σαρδόνυχας καὶ σαπφείρους λίθους διὰ μαργάρων καὶ χρυσίου χυμευτοῦ. Εt inferius: Εἰς τὸν ἄμβωνα καὶ τὸν σωλέαν ἐγένετο Εξοδος χρόνου πάκτου τῆς Αἰγύπτου κεντηνάρια τριακόσια εξήκοντα πέντε, καθὼς ἐτυπώθησαν παρὰ τοῦ μεγάλου Κωνσταντίνου. Ut νος πάντον non pactum modo, sed et tributum ex pacto solvendum atque pensum omne 'significet, notis in Cedrenum posterioribus demonstravimus. Ρ. 90. [Τὰς ἐπὶ χρίσεις βασιλέων συντεθειμέ νας εὐχάς. Orationes illas ex mss. patriarcbicis Euchologiis Bessarionis et alterius Patris Græci, concilii Florentini assessoris, erutas ad commune Euchologium adjecimus, et hoc anno publico dedimus. Ibid. [Χρίει. Coronatos sæpius, unctos nunquam legimus antiquos Græcorum imperatores. Carolum nomine gestisque magnum a Leone Romano pontifice primum refert unctum Cedrenus, e suis Græcis

nullum. Ο Λέων τὸν Κάρουλον άμειβόμενος ἔστε- δρομίου, loco ab ecclesia vel patriarcha longe alieψεν αὐτὸν εἰς βασιλέα Ρωμαίων ἐν τῷ ναῷ τοῦ ἁγίου ἀποστόλου Πέτρου, χρίσας ἐλαίῳ ἀπὸ τῆς κει φαλῆς ἕως ποδῶν, καὶ περιβαλών βασιλικὴν ἐσθῆτα καὶ στέφος. Sed nec ipse Euchologii textus, aliis minutim recensitis, unctionem præcipit, solis his verbis orat. 1, χρίσαι καταξίωσον τῷ ἐλαίῳ τῆς ἀγαλλιάσεως, eam connotare contentum. Forsan quia ritus a Latinis mutuatus et ob pietatem usurpatus, silentio tamen fuit in Euchologicis tectus. Solus hic noster auctor, ac ante sæcula quatuor Siineon Thessalonicensis, apertius unctionem memoravere. Hujus sunt verba. Τῷ μὲν μύρῳ σφραγί ζων αὐτὸν τῇ σημειώσει καὶ χρίσει τοῦ ὄντος παντάνακτος καὶ κατὰ μίμησιν αὐτοῦ αὐτὸν καθίστησιν ἐπὶ γῆς. Ibid. [Σταυροειδώς. Thessalonicensis: Μετὰ τὴν πρώτην εὐχὴν τῇ κεφαλῇ αὐτοῦ σταυροειδώς εκχέει τὸ μύρον, δεικνὺς ὡς ὁ Χριστὸς αὐτὸν ἔχρισε. Ibid. ["Αγιος. lulem: Τὸ ἅγιος ἀνακράζει, δεικνύς ὅτι ἐκ τοῦ ἁγίου καθαγιάζεται, καὶ καθιεροῦσθαι βασιλεὺς τῶν ἡγιασμένων ἐστὶν ἀπὸ Χριστοῦ. Ibid. [Εἰ καί τινες λέγουσι. Merito asserunt, Codine. Nam et imperialem coronam, ut patriarcha votis coronando redderetur felicior, in altari video repositam apud Leonem Grammaticum in Michaele Theophili, cujus textum reddo hic purioreın. Kat δεδωχὼς ὁ βασιλεὺς Φωτίῳ πατριάρχῃ τὸ στέμμα, ἄρας ἐκ τῆς αὐτοῦ κεφαλῆς, ὡς εἰσαγαγεῖν ἐν τῇ ἁγίᾳ τραπέζῃ, ὡς ἐποίησεν εὐχὴν ἐπ' αὐτῷ, καὶ οἱ πραιπόσιτοι ἐνέγκαντες τὸ διβιτίσιον καὶ τζαγγία ἐνέδυσαν Βασίλειον, ὅστις βαλὼν τὴν χλαμύδα ἔπεσεν εἰς τοὺς πόδας τοῦ βασιλέως. Καὶ ἐξῆλθεν ὁ πατρι ἀρχῆς, καὶ ἦρεν ἀπὸ τῆς κεφαλῆς τοῦ βασιλέως, καὶ ἐπέδωκεν αὐτὸ τῷ βασιλεῖ. Καὶ τῶν σκήπτρων πε σόντων, ὡς ἔθος, ἔστεψεν ὁ Μιχαὴλ τὸν Βασίλειον· καὶ εὐφήμησαν πάντες· ο Μιχαὴλ καὶ Βασιλείῳ πολλὰ τὰ ἔτη. no. Anastasium successorem coronat Euphemius accepto fidei syngrapho: Στέφει αὐτὸν, inquit Znaras. Εστέφθη δε, explicat Theophanes, πέμπτη τῇ μεγάλῃ τοῦ Πάσχα ἐν τῷ καθίσματι τοῦ Ἱππο δρομίου. Justino, exacto pene imperio, Joannes poutifex Romanus Cpolim profectus coronam imponit, ex Anastasio. Justinus idem, ex Zonara, μεταπέμπεται τοὺς ἐν τέλει καὶ βασιλέα τὸν ἀδελφιδούν Ἰουστινιανὸν ἀναδείκνυσιν, αὐτὸς τῇ κεφαλῇ αὐτοῦ περιθεὶς τὸ διάδημα. Hujus etiam nepos aller Justinus ἐστέθη ὑπὸ Ἰωάννου πατριάρχου, ait Cedrenus: cui gener Tiberius, Theophane teste, εστέφθη ὑπὸ τοῦ Εὐτυχίου πατριάρχου. Qui sequitur Tiberii gener Mauricius coram patriarcha senatuque jussu soceri designatus imperator τῆς τῶν κοινῶν, verba sunt Zonars, διοικήσεως είχετο στεφθεὶς ὑπὸ τοῦ πατριάρχου Ιωάννου. Phocas, in S. Joannis zde in Hebdomo coronatus, nonnisi a Cyriaco patriarcha illuc occurrente ac fidei professionem exquirente regni coronam videtur adeptus. Heraclius sublato tyranno Phora εἰς τὰ βασίλεια εστέφθη ὑπὸ Σεργίου πατριάρχου, ἐν τῷ εὐκτηρίῳ τοῦ ᾿Αγίου Στεφάνου, ἐν τῷ παλατίῳ, scribit Theophanes. He raclius filios duos, Heraclium et Constantinum, άμφω τὼ παῖδε τῷ βασιλικῷ διαδήματι τετα:νίωκε, ut ait Zonaras: solus vero Constantinus successit. Constans, avo patre et patruo mortuis, in regnum assumptus, de quo tacent historici, nonnisi a patriarcha potuit regia donari tænia. Filius ConstanLinus cognomento Pogonatus τῷ τῆς βασιλείας κεκόσμητο διαδήματι στεφθεὶς παρὰ τοῦ πατρός. De Justiniani Rhinotmeti coronatione nullus apud historicos sermo: ipse tamen, scribit idem Zonaras, Θεοδώραν καὶ τὸ παιδίον τῷ τῆς βασιλείας ἀξιώσας ὀνόματι ἄμφω ἔστεψε. Qui, sublato Justiniano et Philippico, tyrannidem arripuit, Artemius Anastasius τῇ κυριακῇ τῆς Πεντηκοστῆς, συναχθέντος τοῦ λαοῦ ἐν τῇ μεγάλῃ ἐκκλησίᾳ, ἐστέφθη ὑπὸ Ἰωάννου πατριάρχου, με testatur Cedrenus. Theodosio successore, de cujus consecratione nulla memoria, ad clericalem vitam relegato, Leo Isaurus nonnisi patriarchæ manu diadema potuit accipere. De filio Copronymo hæc Theophanes: Τῇ ἡμέρᾳ τοῦ Πά σχα ἐστέφθη Κωνσταντίνος ὑπὸ Λέοντος τοῦ πατρὸς ἐν τῷ τριβουναλίῳ τῶν δεκαεννέα ἀκουδίτων, τοῦ μακαρίου Γερμανοῦ τοῦ πατριάρχου τὰς πρὸς συν ήθειαν εὐχὰς ποιοῦντος. Copronymus pariter Blium Leonem, eodem Theophane scriptore, ceu imperatorem diademate ornavit, verum Anastasii falei patriarchæ et ejusdem hæreseos consortis opera: Έστεψεν Κωνσταντῖνος ὁ δυσσεβὴς Λέοντα τὸν ἑαυ τοῦ υἱὸν εἰς βασιλέα δι' ᾿Αναστασίου τοῦ ψευδωνύμου πατριάρχου καὶ σύμφρονος αὐτοῦ. Qui deinde sceptrum invasit Nicephorus, προῆλθεν ἐν τῇ ἐκε κλησίᾳ, ait Cedrenus, ἐπὶ τὸ στεφθῆναι, Ταρασίου ἔτι τὸν θρόνον κατέχοντος, qui ob coronam tyrannΟ impositam diris exsecrationibus, ut Theophanes testatur, a populo fuit impetitus. 360 Narrat 359 Ibid. [Αὐτός τε καὶ ὁ πατριάρχης. Nunc ope ab utroque collata, nonnunquam a seniore iuperatore collegam asciscente, a solo patriarcha nonnɑnquan) regium stemma coronati capiti imponebatur. Patriarchain porro vel episcopos alios promovendis imperatoribus vel manum adhibuisse vel ora in preces reserasse ante Marcianum non legimus. Casta illius uxor Pulcheria μεταστέλο λεται (omnium prima) τὸν πατριάρχην καὶ τὴν σύγκλητον, καὶ ἀναγορεύει Μαρκιανὸν βασιλέα. Εx quo Marcianus iste primus omnium ecclesiæ suffragio promotus, θείᾳ ψήφῳ αὐτοκράτωρ ἀναδειχθείς, asseritur a Theophane. Exin, ait idem, Λέων έβασί λευσεν Θράξ τῷ γένει, τριβούνος τὴν ἀξίαν, στε φθεὶς ὑπὸ ᾿Ανατολίου τοῦ πατριάρχου. Infra: Λέων τὸν Λέοντα τὸν Ζήνωνος υἱὸν καὶ ᾿Αριάδνης τῆς ἰδίας θυγατρός, τὸν ἑαυτοῦ ἔγγονα, στέψας βασιλέα ἀνηγόρευσεν. Λέοντα τὸν Ζήνωνος υἱὸν καὶ ᾿Αριάδνης, νήπιον ὅτι ὄντα, βασιλέα προχειροτονήσας ὁ Λέων μηνὶ Ἰανουαρίῳ, καὶ Φεβρουαρίῳ μηνὶ ἔστεψε Ζήνωνα τὸν ἴδιον πατέρα ἐν τῷ καθίσματι τοῦ ἱππο-

402" idem Michaelem Curopolatam Nicephori generum ἐν μα καὶ διάδημα, ὡς ἔφασκεν, αὐτόνομος ὢν καὶ μηδενὶ εὐθύνας ὀφείλων διδόναι, καὶ διὰ τοῦτο ἔχειν ἐξουσίαν βασιλέα στέφειν. Hæc logotheta. Cantacuzenus de se narrat, rit, 27, absente patriarcha Thessalonice, ubi sumnebat inperatoris insignia, τὸν βασιλικόν πίλον, πρὸ τῆς ἀχράντου καὶ Θεομήτορος τῆς εἰκόνος κείμενον ἐπ' ἐδάφους, αυτοχειρία λα βόντα αὐτὸν ἐπιθεῖναι τῇ κεφαλῇ. Goan.] P. 91. Junius eliam σωλείαν et συλέαν adducit, nescio num ex mss. codicibus; et interpretatur soleum. Rectius soleam, cum rectus sit ὁ σωλέας, primæ declinationis, sive a sole hoc nomen derivatum sit (erat enim locus qui dicebatur soleas ad orientem solem, contiguus ßhμart seu tabernaculo, ut liquet ex Curopalata c. 17, p. 94: Μόνος τῷ ἄμβωνι τῆς μεγάλης ἐκκλησίας ὑπὸ Νικηφόρου πατριάρχου στεφθῆναι. Michael imperator factus τῷ πρώτῳ ἔτει τῆς βασιλείας αὐτοῦ ἔστεψεν τὸν υἱὸν αὐτοῦ Θεοφύλακτον, ait qui putatur Leo Grammaticus in Regiis mss. Qui deinde in aliis certus est, de Armenio Leone scribit: Λέων ὁ ᾿Αρμένιος ὁ παραβάτης ἐβασίλευσεν ἔτη ἑπτά, μῆνας πέντε στε φθεὶς ὑπὸ Νικηφόρου πατριάρχου. Michael Balbus occiso Leone πρὸς τὸν μέγαν τῆς Αγίας Σοφίας ναὸν προελήλυθεν, inquit Cedrenus, χειρὶ τοῦ πα τριάρχου στεφθῆναι βουλόμενος. Ην δὲ αὐτῷ παῖς ἐξ Εὐφροσύνης, testatur Grammaticus, ὀνόματι Θεόφιλος, δν καὶ ἔστεψεν ἐν τῇ μεγάλῃ ἐκκλησία. Michael filius (cujus mano fuerit ipse coronatus historia non produnt) Basilium accubitorem adeo δὲ ὁ βασιλεὺς διερχόμενος τὸν σωλέαν εὑρίσκει τὴν solemni ritu coronavit in S. Sophiæ ambone, ut mirus æque ac insuetus videatur: de illo nonnihil superiore nota. Leonem F. data corona non evexit ad imperium Basilius: Τῇ δὲ ἡμέρᾳ τῆς Πεντηκοστῆς στέφει Λέων ὁ βασιλεὺς τὸν υἱὸν αὐτοῦ Κωνσταντίνον δι' Εὐθυμίου πατριάρχου. Coronam Alexandri cum nepote Constantino solo anno regnantis taent historiæ. Romanus Lecapenus Constantini bujus socer τῷ τῆς βασιλείας στέφεται διαδήματι παρὰ Κωνσταντίνου βασιλέως καὶ Νικολάου πατριάρχου. Christophorus Romani F. στέφεται παρὰ Κωνσταν τίνου βασιλέως. Κomarus iterum Έστεψεν τοὺς υἱοὺς αὐτοῦ ἐν τῇ τοῦ Θεοῦ μεγάλῃ ἐκκλησίᾳ, Στέφανόν τε καὶ Κωνσταντίνον. Romano filio Constantinus Leonis Sapientis F. περιτίθησι διάδημα, scriptore Gedreno, τελέσαντος δὴ τὰς εὐχὰς Θεοφυλάκτου τοῦ πατριάρχου. Romanus στέφει τὸν υἱὸν αὐτοῦ Βασί λειον βασιλέα διὰ χειρῶν Πολυεύκτου τοῦ πατριάρχου. Hic Polyeuclus Nicephorum invadentem ty-- rannidem στέφει ἐν τῷ ἄμβωνι τῆς μεγάλης εκκλησίας. Hucusque æqua labori cura de imperatoribus vel patriarchis in unum conjuncta, vel separatim, opera posita, aliorum principum capita coronis impositis ornantibus. Cæteros recensendi animum ipsi historici, ob coronationes nonnullorum sequentiam, Joannis Zemiscis, Constantini Porphyrogeniti, Romani Argyri, utriusque Michaelis Paphlagonis et Calaphatæ, etc., ab ipsis silentio prætermissas, ademerunt. Ρ. 90. [Άξιος. Quia prius ἅγιος denuntiatus. Ibid. [Μόνος ὁ πατριάρχης. Adeo solus imperatores coronat patriarcha, ut ab episcopo λιτῷ εἰ simplici nollent illi coronam accipere. Videbis quidem Manuelem Comnenum ejus Vitæ l. 1, θῦσαι τὰ ἀναγορευτήρια Θεῷ καὶ ἐπιβατήρια. At quia sceptrum patriarcha defuncto obligerat, σκέπτετα:, ait Nicetas, περὶ τοῦ ταινιώσοντος αὐτὸν ἐπὶ νεώ Κυρίου τῷ αὐτοκρατορικῷ στεφανώματι. Vide quæ difusius de suscepta corona adjunguntur. Detulit hoc obsequium Theodora Comneno Bulgariæ arcbiepiscopus, verum ceu patriarchain se gerens et nulli patriarcha inferiorem se jactans: 'Ο δὲ Βουλγαρία; ἀρχιεπίσκοπος τὸ βασιλικόν περιτίθησι σχη πατριάρχην 361 ἱστάμενον εἰς τὰ ἅγια θυρία. Cantacuzenus: Αὐτὸς δὴ μόνος εἰσερχόμενος τὸν σωλέαν τὸν πατριάρχην ἐπὶ ταῖς ἱεραῖς κιγκλίσιν ἑστηκότα εὑρίσκει), sive quis σωλέαν a solo seu pavimento potius deducere velit, nomine τοῦ σωλέου a solo ad totum illum locum, quem nos in nostris templis chorum vocamus, translato, quod mihi minus fit probabile. Erat autem locus iste ut et å ἄμβων, cæteris templi partibus longe ornatiur. Quare in Originibus Cpolitanis refertur σωλέαν a Justiniano conditum, cum casu trullæ seu fornicis comminutus esset, non potuisse a Justino successore Justiniani in pristinum splendorem et nitorem restitui. Τὸν δὲ ἄμβωνα καὶ τὸν σωλέαν μὴ δυνάμε νος ποιῆσαι καθὼς ἦσαν πρότερον, ἐποίησεν, ὡς ὁρᾶται νῦν, ἀργυρένδυτον. Meursio soleas est solium seu thronus. Sed aliquid aliud fuisse satis aperte indicat Curopalata: nam διέρχεσθαι et εἰσέρχεσθαι εἰς τὸν σωλέαν, qua phrasi utitur Cantacuzenus, aliud quiddamı innuunt quam thronum seu solium. GRETS. Ibid. [Σωλέας gradus vel locus excelsior, quasi solium dictus, ad sacras βήματος fores ponitur, ex quo Christus pro Christiana communione in populum distribuitur. Fores βήματος sacra sunt, ut sacrorum donorum, Evangelii ac ipsius Christi sul sacramento transitu consecrata; βασιλικαί nonnunquam dicuutur quod Christo regi ἀπὸ τοῦ Ο ἁγίου βήματος e sacro tribunali εἰς τὸν σωλέαν ad aliud solium delato viam concedant. regione est ambo, ad quem gradibus tum ex orientis tum ex occidentis parte datur ascensus `duplex: hic ἁγίας θύρας, alius ὡραίας πύλας, speciosas portas, retro ambonen positas ac inter vestibulum et ναόν ipsum positas, respicit. De spec osis portis superius. De his cunctis eruditissimus Allatius lucuJentas dissertationes edidit: nos pro captu quæ-- dam in Euchologicis tradidimus. Ibid. [Στεφθῆναι καὶ αὐτήν. Gregoras, vii, 8: Βασιλικοῖς παρασήμοις οι Ρωμαίων θεσμοὶ τὰς βασιλίδας ᾑρηνται κοσμεῖν. Ibid. [Βάϊον. Nec ramum nec palmam refert hie dictio ßáčov, sed sceptrum, non lave quidem et

IN LIBRUM DE OFFICIS EP. · 40% pturus βαλὼν τὴν χλαμύδα ἔπεσεν εἰς τοὺς πόδας τοῦ βασιλέως, ut refert Leo Grammaticus. Goss.] omni ex parte æquale, sed nodis globisque produ- Michaelis manu jamjam imperii coronam suscectioribus interstinctum, rotundum, quasi torno factum, in cujus suprema parte nodus est major sive flosculus gemmis circumquaque per fila ger. minantibus emicans. Rotundum esse, non ad palmaris rami modum latum, demonstrat voς κυκλόθεν hic posita, qua gemmas per gyrum allizas ostentare declaratur. Reliqua, ni fuerim prior deceptus, in effigie Helenes Manuelis conjugis, in imperatorio prius, nunc regio S. Dionysii operum ms. in regia ejusdem nominis abbatia reperiendo, visus comprobabit. Abid. [Ὑπὸ εὐνούχων. præposito ipso, id est ab eunuchorum principe, deducendam jubet typus Euchologicus. Εισάγεται ἡ βασίλισσα παρὰ τοῦ πραιποσίτου. Simocatta, IV, 45: Εὐνοῦχος εἰς τὴν βασιλικὴν δορυφορίαν συντεταγμένος κορυφαιό σατος, ὃν πραιπόσιτον είθιστο Ῥωμαίους ἀποκα λεῖν. Ρ. 92. [Σωλέαν prius, σωλείον hic scribit: alii συλείαν, σολέαν, etc. Ibid. Εἰ δὲ συμβῇ. Si contigerit imperatorem antea esse coronatum, coronatur imperatrix proprio marito et imperatore; eodem modo tunc quando illa in uxorem ducta nuptiarum solemnia celebrat. At si eo quo diximus pacto eveniat, tunc, postquam imperator novus suam conjugeia et imperatricem coronavit, illa vero, ut dictum est, honorem et reverentiam habuit, ascendunt simul in anabathram seu tabulatum, rursusque consident in suo throno. Et hæc interpretatio confirmatur ex 1. 1 Joannis Cantacuzeni, in quo hɔnc imperatoris inaugurandi et imperatricis coronandz cæremoniam iisdem ferme verbis quibus Curopalala describit; ait enim: Εἰ δὲ συμβῇ προεστεμ μένον εἶναι τὸν βασιλέα ἐπὶ τῆς τῶν γάμων τελετῆς, ὁ βασιλεὺς τὴν ἰδίαν ὡσαύτως στέφει γυναῖκα, αὖθις δὲ ἀμφότεροι ἐπὶ τὴν ἀναβάθραν, etc. Nec illud omittendum, ubi Curopolata habet σάκκον, ibi apud Cantacuzenum legi πορφύραν, ut c. 17, ἐνδύεται επάνω τοῦ σάκκου, Cantacuzenus: Περιβάλλεται μανδύαν χρυσοῦν ἐπὶ τὸ διάδημα καὶ τὴν πορφύραν. GRETS. Ibid. [Επιτίθησι τῇ κεφαλῇ. Haud patriarcha, verum imperator, imperatricem coronat. Justinus 1, Λουπικίαν έστεψεν Αὐγοῦσταν. Justinus 11 είχε γυναῖκα Σοφίαν ονόματι, ἥντινα ἔστεψεν Αὐγοῦσταν. Tiberius έστεψεν 'Αναστασίαν. Phocas Λεοντίαν τὴν ἑαυτοῦ γυναῖκα ἔστεψεν Αὐγοῦσταν. lla Theoplanes. Non inficior imperatricibus patriarchas imposuisse coronam, ita monitus a Theophane: Εστέφθη ἡ Ἐπιφάνεια 362 ή θυγάτηρ Ηρακλείου ὑπὸ εὐφημίαν αὐτῶν, πᾶσαν ἡδονὴν κολακείας παρέ Σεργίου πατριάρχου | Αὐγούστα. Ο Ηράκλειος ἔγημεν Μαρτίναν καὶ ἀνηγόρευσεν αὐτὴν Αὐγοῦσταν, στεφθεῖσαν ὑπὸ Σεργίου πατριάρχου Auguste porro non usqquequaque coronam in ecclesia suscipiebant conjugum vel patriarcharum opera, εστέφθη siquidem Προκοπία Αὐγοῦστα ἐν τῷ τρικλίνῳ τοῦ Αὐγου στέως. Ibidem Maria Leonis Isauri conjux pari honore insignitur, ex Theophane, a quo hæc cuncta. Caeterum Zenobia Basilisci uxor prima στο φθεῖσα Αὐγούστα apud Cedrenum occurrit in Zenone. Angustæ nomine conjugem honestasse Domitianum principem, senatum eumdem honorem Adriani conjugi detulisse, apud Georgium Syncellum lego. Ρ. 93. [Ψάλλουσιν ᾄσματά τινα. Theophylacto Michaelis Curopalatis filio coronato corain parentibus οι δήμοι, scribit Leo nuper relatus vel alius quivis, Εμέλισαν ποιήματα καθ᾽ ἕκαστον ἦχον πρὸς χοντα. Goan.] Ibid. Metaxa. Suidas: Σηρική ή μέταξά ἐστιν, ἐξ ἧς ειώθεισαν τὴν ἐσθῆτα ἐργάζεσθαι, ἣν πάλαι μὲν Ελληνες Μηδικήν εκάλουν, τὸ δὲ νῦν σηρικὴν ὀνομάζουσι. Hinc metaxaricus negotiator metaxæ. Scribit Nicephorus, xvi, 52, netaxam demnum sub Justiniano imperatore Cpolim allatam esse. luc adde εξίμιτον vel ζάμιτον, sammel. Etiam Latini usurparunt. In Chronico Sclavorum 363 c. 5: Regina donavit duci samittos plurimos, ita ut omnes milites suos vestiret samittis. Vide Glossarium Græco-Barbarum. Tyrius, x111, 27: Exameto coopertum altissimo. GRETS. Ρ. 95. [΄ Ο λόγος ζητεῖται. Audebo dubius, si non Ibid. [Οὐχ ὅμοιον τῷ τοῦ βασιλέως. Imo certus, rationem proferre. Forte ut quondam prinadversa pene forma compactum. Nuli enim globosuin et tectum, sed planum et apertum, ac latius nonnihil superne imperatricis stenima in regio ms. Sandionysiaci depictum est, eoque memorata Helene, coloribus delineata, velut Cybele turrila corona redimitur. Τυμπάνιον, reor, a forma quau refert, vocat Nicetas Alexii tertii l. 1: Προεκάθητο λαμπρῶς διεσκευασμένη, λίθοις τε καὶ μαργάροις διαφανέσι τὸ τυμπάνιον ἀναδέουσα, καὶ τὸν τράχηλον ὁρμίσκος πολυτίμοις διαλαμβάνοντα. Ρ. 92. | Ομολογοῦσα διὰ τῆς προσκυνήσεως. Ita Mauricius a Tiberio coram patriarcha et senatu coronatus confestim ad pedes ejus procidit et cos exosculatur, apud Simocattam. Basilius quoque cipibus triumphum agentibus (quod erga Heraclium factitatum narrat Theophanes populus βαστάζων κλάδους ἐλαιῶν καὶ λαμπάδας, εὐφημῶν ἐξήρχετο εἰς ὑπάντησιν, ita demum sericis illis panniculis elatis in sublime morem antiquum novus iste referre videretur. Nec abs re dici potest cantorum domesticorum et lectorum choros visis in atrio militibus per cohortes divisis sua signa præferentibus (Exaστὸς γὰρ τῶν μεγιστάνων μετὰ τῆς οἰκείας τάξεως διακριδὸν ἐφιστάμενος, ut alibi ex Niceta iu Joanne retulimus), ipsos quoque tres memoratas hastas, pro ternis protopsaltarum domesticorum et lectorum turnis, ex utraque τῶν κρατῶν acie, ut ad singulas velut ad proprium siguum se singuli reciperent, vel

certe ad solam ostentationem, promere voluisse. Sensus est: imperator tenet tunc (nimirum in illa Candidum vero rubrumque colores Ecclesiam velut ad se spectantes sibi vindicasse diximus in superioribus. GOAR.] Ibid. Codex Lauth. pro σrµvoū Õµvov. Recte: Cum hymnus inchoatur, videlicet a cantoribus, qui decantari solet in magno ingressu, hoc est in supplicatione seu solemni processione, in qua, lecto jam Evangelio, circumfertur per templum materia tuturi sacrificii, ducto initio a prothesi, ad altare in quo sac‹ificium immolabatur. De qua processione legatur Cabasila in Exposit. Missæ, c. 34. GRETS. Ibid. [Duplex ɛloodɔg introitus in liturgia, parvus el magnus. Primus inducendo ad altare Evangeliorum, ante lectionem eorum, libro, secundus deportandis ad idem altare sacris donis, pane nimirum et vino, destinatus est; fitque ea missæ parte, quæ Dobis Evangelio lecto dicitur offertorium. Ibid. [ Yurov. Hymnus ille Cherubicus est, offertorium rursus Latinis vocandum, quod dum oblatæ deferuntur ad altare, cantetur, de quo Allatius, Arcudius, liturgia Chrysostomi et Euchologium. Ibid. [Πρόθεσιν. Altare Græcorum ἅγιον βήμα vulgo dictum, a reliquo templo separant xɩyxàldɛç, cancelli, vel etiam solida tabulata, prout in ecclesiis nostris alia septa sacrorum virorum chorum a populo dividunt augustiora septa. In transverso illo tabulato tres portæ sunt, media major, aliæ a lateribns minores. Mediam &yız Qúptz dicunt Græci, dylag múlaç, dyias Oúpas, etc. lateribus dexteram, nbi διακονικόν est, νότιον μέρος, sinistram βόρειον μέρος, nec non πρόθεσιν rocant. Πρόθεσις demum mensa est ubi sacra dona in missa consecranda pozdevtal, primo proponuntur, et ante missæ principium a sacerdote et diacono præparata ad offertorium usque reponuntur. Hinc ei quoque mρOθέσεως nomen. Ibid. [Tà āɣra. Intellige dupa, panem et vinum. Ibid. [Mavbúaç regium pallium est, et si mavis chlamys; nisi quod chlamys brevior, et humero dextro fibula vel nodo necteretur, mandyas longior, ad pectus collique radicem anteriorem. Totus Phrygionis opera ramis circulisque aureis, in quibus aquila bicipites eodem auro extuberantes, depictus est. Ibid. [Tor otavpor. Virgam nimirum auream, in cujus summitate crux aurea gemmis ornata, vulgo d:- xavlxtov; de quo superius. Ibid. [Náponxa, ferulam, virgam leviorem, quam memorat Simeon Thessalonicensis c. 6 nota 44 relatus. GOAR.] 364 Ρ. 95. Τάξιν ἐκκλησιαστικὴν, ἣν καλοῦσι rov de zote. Ordinem ecclesiasticum, quem ipsius rocant. Perperam, sed correxit Junius errorem ex alio codice. Legendum enim toū demotátov, ut habet Joannes Cantacuzenus in sua Historia, l. 1 de bellis inter Andronicum avum et nepotem, ubi ritum inaugurandi imperatoris describit. Cod. BaVJP. ČEGROTÁTOU, recte, si unicum sigma demas. processione) locum deputati. Numeratur autem of ficium deputati a Curopalata inter officia magnæ Ecclesiæ in catalogo officialium ejusdem aulæ, c. 1. GRETS. Ibid. [Simul atque summum imperium quivis atcipiebat imperator, ait Zosimus, amictus ei sacerdotalis a pontificibus offerebatur, et continuc pontificis maximi titulum usurpabat; tantaque erat inter imperatoriam et pontificiam dignitatem connexio, ut sine hac illa consistere nequiret, ac in eum subditi conspirare impellerentur audacius, quem patria religione consecratum non contemplarentur; quem vero illa sublatum suspicerent, tanta simul auctoritate pollentem venerabantur, ut eo quosvis magistratus assererent inferiores, et ex ejus nutu voluntateque res publicæ, privatæ, belli, pacis, externæ, domestica, cunctæ penderent; quæ causa fuit ut inter Christianos imperatores primi, Constantinus, Constantius, Valentinianus, Valens et alii ad Gratianum usque, pontificis maximi titulum stolamque non fuerint aversati. Hinc illud Ambrosii de Christianis principibus etiam intra- Christianæ religionis terminos ambitione motis dictum: Vulgo dici quod imperatores sacerdotium magis optaverint quam imperium sacerdotes. Ubi tamen aucta religio umbratiles etiam superstitionis titulos elimina· vit e palatio, ac sincera mentis dejectio falsas aut vanas repudiavit appellationes, inter ultimos Ecclesiæ ministros locum reperire ac eorum munus quodpiam in Ecclesia obire fuit ¡His in pretio; unde ortum puto ut antiquas chlamydes posteriores imperii successores in mandyas, lectorum pallia, converterent; deputatorum in Ecclesia gererent officium, et viam in solemni sacrorum donorum ad altare deportatione clericis et sacerdotibus sternerent; ac demum Ecclesia religiosam hujusmodi demissionem compensatura, thus nonnunquam in altaribus accendendi, trisulco cereo-benedictionem subditis impertiendi sacrosque sermones ad proceres et populum habendi contulerit eam potestatem, quam ab injustæ vel sacrilega usurpationis crimine reor vindicatam nota in hujusce auctoris nostri caput 14, ad p. 76. Quam si quis condemnandam pervicacius expetat, reos simul agat necesse est Christianissimos reges in primores canonicos a pluribus ecclesiasticis collegiis allectos, eosdemque ac supremos alios sæculi principes, qui munium· aliquid ecclesiasticorum præsumant ac in privilegiorum partem rei deputent. GOAR.] Ρ. 94. Προηγείται τῆς εἰσόδου πάσης. Præcedit per ingressum totum. Inscite. Potius præcedit totam supplicationem, primus est in processione. Cantacuzenus ἡγεῖται. Ibid. Forsan pro άλλα legendum έπιπλα. Sic - enin Cantacuzenus Επιπλά τε καὶ σκεύη τῶν ἱερῶν καὶ αὐτὰ ἁγιώτατα επιφερόμενοι. GRETS Ibid. [Exsún déte ålla. In liturgiæ ingressu majore, sacro precedendi ritu, lectores, subdiaconi, dia-

fuerit excerpta, quod sacras res attigerit ac precibus liturgicis semper adfuerit præsens. Ritus quo distribuitur exhibetur in Euchologicis. Goar.] Ibid. [Catechumena. Scribitur etiam xatnxovμevɛɩz, locus in quo catechumeni rei divinæ operam dabant. Amplum ac spatiosum fuisse oportet. GRETS. coni et sacerdotes ordine progrediuntur: pontifex sanctificationem accepit, quod ex ejus mole oblata si celebret, nusquam. Sed redeuntes in sacris valvis excipit. Lectores et illis permisti deputati et subdiaconi cereos accensos præferunt vel flabella, diaconi thuribula, penultimus tamen pontificis paltinm 365 decenter complicatum, postremus, qui prior dignitate, panem sacrum disco superpositum ac velatum capiti superimpositum, gestant. Primus sacerdotum calicem vino misluni, alii sacram lanceam, sacram spongiam, stellam, calices vacuos vel pro populi sacris participantis necessitate plenos deferunt. Hæcque sunt saera vasa, quæ hic tenere leguntur. Tractat abunde de istis Enchologium ac Simeonis Thessalonicencis opere de templo et missa nuper a nobis edito. Ibid. Пapiɛ106rtaç. [A prothesi, de qua supra, al ecclesiæ portam exteriorem, et ab ea ad medias xacrasque altaris fores procedant. Ibid. [Τὸν πατριάρχην ιστάμενον. Dona sacra missamque secum celebrantes, sacerdotes videlicet et ministros, exceptarián. Ibid. [Οὐδὲ πρωτοψάλτην. Recensetur tamen inter ecclesiasticos officiales c. 1. Ρ. 96. [Ὥσπερ καὶ οἱ ἱερεῖς. Hoc est, ambas species panis et vini separatim accipit, sacerdotum more, relictà plebe panem vino intinctum, sacerdotis manu, in cochleari 2a65; vocato, in communionem sumente. Goar. ] Jb d. [Nusquam pro catechumenorum mansionibus hic sumenda, sed pro locis verbo Dei officiisque ecclesiasticis audiendis ad templorum inuros exstructis. Tales hodie videinus vel ad templorum naves, ut vocant, superne ac introrsum, vel foris prominentes porticus, in sublime erectas, 366 ex quibus in omne templi subjectum spatium prospectus habetur. Inde viros uxoribus cohabitantes depelli jubet canon 93 Trullanus: 'Ex tŵv ¿v tuiç σεβασμίοις οίκοις κατηχουμένων ἐξωθεῖσθαι προσ táσcoµev. Ne vero cum interprete Latino vel aliis loca catechumenis addięta intelligas, abunde docet in cumdem canonem Scholiasta Balsamon. Ac si sensus allati vəlidius expetas argumentum, accipe. Catechumenis sacris mysteriis astare quondam nelas: en autem ut ἐκ τῶν κατηχουμένων ex his sublimioribus in ecclesiam prospectantibus ambulacris vel ædibus quædam cum aliis mulier, sacris a Basilio factis, ut Amphilochius in ejus Vita auctor est, aderat, et diaconum Basilio ministranteɩn muthis oculorum nutibus ad lasciviam provocaba!. Non erat itaque catechumenis sed fidelibus, maxime mulieribus, assignatus in ecclesia locus, quo, ut in mulierum capitibus propter angelos vela poni jubet Apostolus, ita propter eas lem inde prospe. ctantes vela deinceps suspendi præcepit Basilius: Βηλά τε παραχρῆμα ἐκέλευσε κρεμασθῆναι ἐν τοῖς κατηχουμένοις. An alia fuerint κατηχούμενεία, - techumenorum ab his de quibus sermo propriæ diversæque sedes, quidam inquirunt. Non abnuo, llæc quæ adhuc in templo S. Sophiæ supersunt, fidelibus, cum sacris interessent, fuisse communia contendo; similiaque nonnullis in ecclesiis mulieribus etiam hodie preces in ecclesia facturis Græcia concedit. Ibid. De antidoro jam supra ad p. 48. Eleganter describitur a Simeone Thessalonicensi in libello de templo. Posthac sacris a prothesi ablatis, diacono quidem disco super caput, sacerdotibus autem manibus calices tenentibus, ipse gratiis actis et manibus loti, egreditur, quodque vocatur ¿vridwpov ρον in populum distribuit. Quoniam enim episcopus Christum, ut docuimus, exprimit, ipsum et sacrifi. cavit et participavit et sacratis viris impertivit. Sanclificationem autem participare opus est populum, quanta quidem a precibus et tremendo sacrificio intellec:uali modo fidelibus communicata est. Et quoniam per vestes quasdam, ut quæ corpus contexerint, sanctificationem accipere oportet, per àvtíðwpɔv id fit. Est autem sanctificatus panis in prothesi repositus, ex quo medium exsectum ad sacrificium offertur. Hic postea ut lanceola signatus, et divinis ▷ conjugum appellatio est désolva. De Monomacbi verbis super se factis, loco donorum tremendorum, videlicet iis qui non communicarunt, dispertitur. Quod episcopus ubi fecit et populo bene precatus est finem missæ imponit. Grets. Ibid. ['Ατίδωρον panis benedictus, ἀντὶ τῶν ἁγίων Ewpw communionis vice in ecclesia sumptus, de quo Balsamon in can. 2 Antiochenum: 'Erevońon, ὡς ἔοικεν, ἡ τοῦ ἀντιδώρου διάδοσις ὥστε πᾶσαν ἀνάγκην ἔχειν καὶ αὐτοὺς τοὺς μὴ δυναμένους μεταλαβεῖν τῶν ἁγίων καὶ ζωοποιῶν μυστηρίων προσο καρτερεῖν μέχρι τέλους τῆς θείας ιεροτελεστίας καὶ ἐκ χειρὸς ἱερατικῆς λαμβάνειν αὐτὸ εἰς ἁγιασμόν. En cur dylaoµz vocet auctor, quod nimirum sumentibus sanctificationem operetur, quia prius P. 97. [Seσñolvnç. Imperatorum et despotarum pellice ad summum honoris gradum ab amante provecta scribit Zonaras: 'Erst!µnto & † yuvh σεβαστή, αὐτῇ πρώτῃ τῆς πρώην βασιλίσσης ἀπονεμηθείσης καὶ ἀξίας καὶ κλήσεω;, καὶ ὠνομάζετο δέσποινα. Δεσποίνης iterum insignia a Joannis pellice, more reclamante, usurpata suggillat logotheta: Ερώτων δὲ θήλεων ἡττᾶτο, μάλιστα δὲ τῆς ἐξ Ιταλίας Μαρκεσίνης, ὡς καὶ πέδιλα ὑποδεδέχθαι κοκκοβαφῆ καὶ ἐφεστρίδας καὶ χαλινὰ, ἕπεσθαί τε πλείονας ἢ τῇ δεσποίνῃ. Consule Nicetam Manuelis Comneni, 1. 1. Ibid. ['Απέρχονται εἰς τὸ παλάτιον. Ducto nim mirum triumpho, nulliusque pompa prætermisso apparatu, qualem describit citatus Simocatta, VIII,

ΓΙΟ 10, Nicetas in Man. Comn. f. ut et v, triumphalis τῆς βασιλίδος ἀδελφοὶ Ἰωάννης καὶ Μανουὴλ καὶ δ ingressus et processus conjugi Leontiæ a Phoca delatos honores describit cilatus Simocatta: Ὑπῆν δὲ τῷ τυράννῳ γύναιον, Λεοντία ὄνομα αὐτῷ· ταύτῃ στέφανον βασίλειον περιτίθησιν. Ἐπεὶ δὲ καὶ πομπαῖς είθισται τοῖς αὐτοκράτορσι τὰς ὁμοζύγους ἀναγορεύειν, ἐπιφανῶς τιμήσας τὸ ἔθος ὁ τύραννος τὴν Λεοντίαν βασίλισσαν ἠξίου θριαμβεύειν. Irenes Leo nis viduæ triumphum splendidissimum commendat Cedrenus in filii Constantini Vita. Ibid. [Πάντες πεζή. Cantacuzenum tamen impe ratorem recenter coronatum equites omnes secuti sunt, l. nr. 27: Μετὰ δὲ τὴν εὐφημίαν ἔφιππος γενόμενος ὁ βασιλεὺς, καὶ τῶν ἄλλων πάντων ἐπομένων ἐφ᾽ ἵπποῖς, ὅσοι ἦσαν. GoaR ] Ibid. Pro αχαιώματα lego χαιώματα, εἰ τούδια seu το δία omnino retinenda sunt, nec mutanda in τουρία. Inepte Junius parvos. tubos seu tubulos interpretatur. Ilem circa χαιώματα iterum arabi221. P. 98. Image S.Georgii in palatio erat circa sa2rellum virginis Nicopo, ut ex supra dictis constat, c. 11, et hoc libro c. 6. GRETS. Ibid. [Cantacuzenus Thessalonicæ, ut modo relatum est, cum suis πρὸς τὸν ναὸν τοῦ μεγαλομάρτυρος ἐγένετο Γεωργίου τοῦ Παλαιοκαστρίτου προσαγορευομένου, καὶ τὴν προσκύνησιν ἀπεδίδου, ut felicibus 367 ejus auspiciis coronam sumpsisse videretur. Subditur, quod bíc. tacuit Codinus, imperatorem officia dignitatesque coronationis ritu peracle contulisse: Καί τισι τοῖς ἐκ τῆς Λατινικής στρατιᾶς τὴν καβαλαρίων παρείχε τιμὴν, πάντα ἐπ' αὐτοῖς τὰ εἰθισμένα πράττων. Idem præstitit accepla corona Joannes Andronici lilius: Ἐν τῇ ἑορτῇ δὲ καὶ τῶν τῆς συγκλήτου πλὴν ὀλίγων ἀξιωμάτων πάντες έτυχον, ὡς ἂν ἕκαστος παρὰ βασιλίδος καὶ πατριάρχου καὶ τῆς βουλῆς ἄξιος εκρίθη. Subjungit dignitates quæ cuique collata: at illæ nilil ad rem. Ita l. ejusdem c. 36. Ibid. [Κεχυμένα. Non fusilia, sed absque numero sparsa el coacervatim effusa. τοῦ βασιλέως ἀνεψιὸς ὁ ᾿Αγγελος Ιωάννης. GeAR.] P. 99. Omnino legendum ἐν τῇ εὐωχήσει, non ἐν τῇ εὐλογήσει, quia εὐλόγησις nihil penitus ad rem facit, at multum εὐχησις. Dicit enim imperatorem inter epulandum ferre coronam suam, si prius coronatus fuerit, et sedere in loco eminentiore, hoo est in anabathra seu tabulato editiore, prout die coronationis sedere consuevit. Junius prorsus flagitiose: Sciendum ferre imperatorem coronam suam in benedictione, si proposita est; sic autem sedere in anabathra, ut ante dictum est, in coronatione. Perperam plane. GRETS. Ibid. [Ρομφαίαι. Hæc circa imperatorem ad hos noris insigne etiam in acie delatæ. Vidit eas Alexins in adverso Bryennii exercitu erectas, mox eversis et capto imperatoris equo quem comitabantur, præconis voce tyrannum et hostem interiisse proclamat. Annal., l. x: Ορᾷ ὁ πατὴρ τὸν ἱπποκό μον τοῦ Βρυεννίου ἵππον ἐπισυρόμενον τῇ τε ἀλουρ γῷ ἐφεστρίδι κεκοσμημένον καὶ κατάχρυσα τὰ φάλαρα ἔχοντα, καὶ δὴ καὶ τοὺς κατέχοντας τὰς ἐξ ἔθους τοῖς βασιλεῦσι παραπεμπομένας ῥομφαίας ἐκεῖθεν αὐτῷ παραθέοντας. Εt infra: Καταβάλλει μὲν τὸν ἱπποκόμον, συναφαιρεῖται δὲ καὶ τὰς ῥομφαίας, καὶ λάθρα ὑπέξεισι τοῦ στρατεύματος. Ἐν τῷ ἀκινδύνῳ δὲ καταστὰς τόν τε χρυσοφάλαρον ἐκεῖνον ἵππον ἐξέπεμψε καὶ τὰς παρ' ἑκάτερα τοῦ βασιλικοῦ σώματος στρεφομένας ρομφαίας. GOAR.] Ibid. [ Αρχοντόπουλα. Procerum filios seu jutenes proceres, et cum Cantacuzeno ἐπ' εὐγενείᾳ λαμπρυνομένους νέους hic interpretor, prout Cedre. mus κομητόπουλα juvenes comites scripsit in Con stantini Romani Lecapeni genero. Αρχοντοπούλους cohortem ita dictam in Alexii exercitu fuisse docet Anna Glia, I. vi. Αt hi ἀρχοντόπουλοι nonine, non forsan ἀρχοντόπουλα sanguinis nobilitate. Έχει λεξάμενος λογάδας καὶ αὐτοὺς τοὺς ἀρχοντοπούλους λεγομένους. Εt infra: Πίπτουσι τῶν ἀρχοντοπούλον ὡσεὶ τριακόσιοι. Ibid. [ Ἐκ γένους τις τοῦ βασιλέως. CantacuzeRus mensæ suæ ministros fecit esse uxoris fratres !!!, c. 27: Εκεῖθεν δὲ εἰς τὰ βασίλεια ἐπανελθὼν ἅμα βασιλίδι τῇ γαμετῇ λαμπρῶς εἰστιᾶτο, πάντων παρισταμένων κατὰ τὰ νενομισμένα βασιλεῦσιν. Υπηρετοῦντο δὲ αὐτοῖς πρὸς τὴν ἑστίασιν οι τε Porro imperatores in sua inauguratione etiam alios, si occasio offerretur, dignitatibus honestabant novisque titulis condecorabant: nam cnm Joannes Andronici Junioris filius coronaretur, omnes ferme proceres, ut quemque imperatrix, patriarcha et concilium esse dignum judicarat, dignitates adepti sunt, Et Isacius quidem Asanes panhypersebastus declaratus est, Apocaucus magnus dux, Chumnus magnus stratopedarcha. 368 Andronicus Paleologus Apocauci gener eliam ipse magnus stratopedarcha designatur,Gabalas protosebastus, et ita alii omnes, eorum suffragiis, de quibus supra diximus. Patriarcha quia gradum permutare non poterat, habitu se augustio rem fecit, et in subscriptionibus colore caeruleo est usus; flammeumque seu legmen capitis, qued antea patriarchas, si de mɔnachis non essent, album ſerre mos crat, ipse auro illustravit, Servatoris nostri et illibatæ ejus genitricis Deiparæ ac Joannis Baptistæ depictis in eo iconibus. Cantacuzenus, 111, 36. Ita ad ambitionem tegendam argumenta pietatis imagines assumi debuerunt. Ambitiosior adhuc Bulgaria archiepiscopus, qui teste Georgio Logotheta in Chronico τὸ βασιλικόν περιτίθησι σχῆμα καὶ διάδημα, ὡς ἔφασκεν αὐτόνο μος ὢν καὶ μηδενὶ εὐθύνας ὀφείλων διδόναι, καὶ διὰ τοῦτο ἔχειν ἐξουσίαν βασιλέα στέφειν. Vide Novel lam 131 Justiniani imperatoris. Cum Joannes Cantacuzenus Didymotichi imperator initiaretur, ipsemet primo vestem imperatoriam

induit, deinde în conspectu omnium peaes crepidis ▲ diem suæ vocationis tanquam speculum suis obtutipurpureis exornal; quarum dexteram ei sanguine proximi, sinistram ex conductitiis Latinis nobilitate et splendore generis primi inducunt. Imperialem autem tiaram ante immaculatæ Virginis Dei Matris imaginem humi positam manu sua tollens ipse capiti suò imponit. Cantacuz. 111, 27. Ubi observa morem ponendi bumi coronam, ut insinuetur humilitas, et ante imaginem B. Virginis, ut ostendatur imporatoris in sanctos pietas. Herum coronatus est idem Cantacuzenus Adrianopoli, prout ipsemet his verbis exponit, 111, 92: Jam vero placuit etiam imperatorum more coronari, quandoquidem et patriarcha Hierosolymorum el episcopi complures coram adessent. Cumque mandasset artificibus ul coronam et aliis ut alia ad eam celebritatem cæremoniamque accommodata conficerent, paratis omnibus a Lazaro patriarcha Hierosolymitano, mense Maio, quando Constantini Magni et Helenæ matris ejus, apostolis comparandorum, memoria colitur, corona induitur. Coronat autem et ipse, ut mos tenebat, Irenen conjugem suam; omniaque solitis ritibus, quam maxime fieri potuit, peracta sunt. Nam et argentea alque aurea numismata spargebantur, convivia poculorumque invitationes ad dies plurimos frequentabantur. Tertio demum coronatus est Cpoli in Blachernis Deiparæ virginis templo, prout ipse fuse exponit iv, 4. Ad finem hujus capitis de coronatione imperatoris accipe ex Petro Damiano 1. 1, ep. 17, hunc morem in coronatione observari consuetum, quem a Codino omissum mirarer, nisi scirem ei non fuisse propositum omnia in litteras referre. Ita ergo Damianus: Apud Græcos hæc teneri consuetudo perhibetur, ut cum imperator quís in dignitate creatur, mox ut imperialibus fuerit infulis redimitus, coronæ simul ac sceptri gloria decoratus, cum denique procerum vallatur obsequiis, cum excipitur modulantibus psallentium choris, quidam sibi præsto fit obvius, qui videlicet una manu vasculum plenum mortuorum 369 ossibus ac pulveribus offerat, in alia vero stuppam lini subtiliter pexam ac pilis pensilibus molliter demolitam, cui protinús ignis adhibetur, et repente in ictu oculi flamma subito vorante consumitur, ut in altero debeat considerare quod est, in altero valeat videre quod habet, in cineribus siquidem se cinerem recognoscit; instuppa jam colligit in die judicii quam subito mundus ardebit; quatenus, dum se simul ac sua tam vana, tam floccipendenda considerat, de imperialis culminis ascenso fastigio nullatenus insolescat; et dum possessor alque possessio subjacere communi omnium casni non ambigitur, jam quasi de singulari dignitatis apice, qui ad summa provectus est, non infletur. Pulchrum ergo mundanæ conditionis ordinem homo consideret, et dum suis usibus omnia cernit attribui, non sibi sed suo referal gratias conditori; lenocinantem mundi gloriam sub judicii sui calcibus de primat, virorem carnis aridum jam pulverem credat, bus anteponat, districtum ultimæ discussionis judicium contremiscat, quatenus, dum nunc Creatoris sui legibus subditur, qui inter creaturas, quæ lerrenæ sunt, videtur insignis, in cœlesti quoque gloria veraciter sit sublimis. Et huc tendebat quoque acacia, quam imperator altera manu ferre solebat, de qua jam sæpius dictum. Est autem akacia ad verburn innocentia, et Acacius Innocentius, ut suo loco notavimus. GRETS. CAPUT XIII. Observationes et explicationes in c. 18 et 19, de coronatione despoliæ, sebastocratoris et Cæsaris. P. 100. [Tà olxsia. Dignoscuntur c. 4 hujus operis. GOAR.] Ibid. Aɩbolɛa zédɩła, duplicis coloris calcea - menta. Vel hinc apparet vocabulum dɩboléa spectare ad duplicem colorem. (Hæc c. 3. GOAR.) Ex voce πέδιλα natum est πεδούλιον, et Latinis quoque pedulis. Interpres Juvenalis Sat. 1: Pedules novos in braccis, quos pedornes dicunt. Grets. Ibid. ['Yrófnyor. Froprie qui ad aliquod munus electus est et deputatus, nondum tamen impositum habet vel a superiore commissum. Sic electus ad episcopatum, nondum tamen ordinatus, pos est. Euchologium: Προσφέρεται ὁ ὑποψήφιος (ita legit) ὑπὸ τῶν κληρικῶν αὐτοῦ, ut consecretur. Ibid. ['Aơxálsvai róda. Vide dicta in nota ad p. 92. Ibid. [Kajápaç jixpàç révσapaç. Despotæ corona solus circulus est frontein ambiens, quem gemini hemicycli superne in crucem acti exornant. Radix unius in fronte est et in occipite, supra utranique aurem alterius: ita quatuor fornices exsurgunt: xaµápa enim hemicycli pars est media. Imperii Francorum successor delphinus coronam gestat duobus istiusmodi hemicyclis in crucem transversis insignem et καμάρας μικρὰς τέσσαρας Exousav. Consule Marcum Vulsonium in Scientia heroica. 370 Ibid. [Expoσber μóror. Hemicycli nimiruin partem mediam circulo in fronte prominentem. GOAR.] Ibid. Stemmatogyrium, a stemmate scilicet et gyris, quibus constabat. Junius gyralam coronam vocat. GRETS. Ibid. [Coronariæ cujusvis machinæ circulus planus solet esse hasis, quæ xúxhoç vel yūpo; nuncupanda. Circulus ille eodem opere conflatus, parque conspiciendo in imperatoris præclariori stemmate, ozeµµatoyúpiov est, quasi nudus, solo semifornice adjuncto, stemmatis circulus: széµµz vero præcipuum est imperatoris insigne. Infera ejus ora στɛμpatoyuply vallatur. Parte fronti superposita germinant semicirculi duo, in ima quam in supera parte, qua declinant ad latus, conjunctiores. Σ:eμpatoyúpiov æque ac prominentes semicirculi ex metallo fabrilique opere videntur confecti; velanique pileum, at non supra aures, vel spatio quo dissident ab invicem, ubi pileus, sicut et ipsi cum

et viridem medius est. Nicetas γεράνεων scribit Isa. aci Augeli l 1: Ηρπάγησαν παρὰ τῶν βαρβάρων αἱ κατοῦναι πᾶσαι καὶ τὰ χρυσοῦτὴ ῥοῦχα τοῦ Καί· σαρος, τὰ μετὰ τῶν γερανέων χρωμάτων σεσημειωμένα. circulo inferiore, lapillis gemmisque coruscat. Pene modo dixit: at ille color ξεράνεος inter caeruleus me fugerat explicanda pilei forma rotunda, verum ad latera nonnihil latior, ob conspectum lapidem in ejus vertice insignem, adeo ut verticis decus omne quantumvis exiguum ab illo moderni Græci στέμμα denominent, quasi fuerit στέμματος ipsius στέμμα, Percipe ex istis logothetae verba: Τὰ μὴν ἐρυθρά πέδιλα ἀπεβάλετο καὶ τὴν περιμάργαρον πυραμίδα, εἰς ἦν καὶ λίθος ὑπερκάθηται κόκκινος, & βασιλικά σύμβολα. Cantacuzeni quoque, 1, 5: Εἰσιὼν τοῦ οἰκίσκου τὴν θύραν ἐκ μαρμάρων οὖσαν τὴν φλιὰν ἡρμοσμένην συμβέβηκε τὸν ἐπὶ τῆς κεφαλῆς λίθον τῷ μαρμάρῳ προσαῤῥαχθῆναι. Ρ. 104. [Τὰ γὰρ παλαιὰ ζητεῖται. Nec immerito; vix enim sub favillis exiguus ardebat primævi decoris igniculus, despotaque sebastocratori et utro-Β que Casari prælato, nonnisi nominis et insignium eral buic postremo dignitas. Insignia vero hæc ultimis temporibus a leo rara supererant ut vere apud Nicetam Isaacii Angeli, 1. 11 Conradus Cæsar exprobret, εἰς μόνον τὸ μὴ τοῖς πολλοῖς ὁμόχρωμον ὑπό δημα του ποδὸς τὸ τῶν Καισάρων παράσημον καταAřat. Vetustiora Cæsarum insignia legimus apud Theophanem: Τοὺς υἱοὺς αὐτοῦ Χριστοφόρον και Νικηφόρον προεβάλετο Καίσαρας, τοῦ πατριάρχου ποιήσαντος εὐχὴν, καὶ τοῦ βασιλέως ἐπιθέντος αύτ τοῖς τάς τε χλαίνας καὶ τὰ Καισαρίκια περικεφάλαια. Ωσαύτως καὶ Νικήταν τὸν ἔσχατον ἀδελφὸν αὐτῶν ποιήσας νωβελίσσιμον, ἐπέθηκεν αὐτῷ χλαίναν χρυσἦν καὶ τὸν στέφανον. Καὶ οὕτω προῆλθον ρίπτον τες βασιλεῖς ὑπατείαν, τριμείσια καὶ σιμείσια καὶ νομίσματα καινούργια, ἕως τῆς μεγάλης εκκλησίας. Nobilissimi, de quo locutus est Theophanes, antiquata jam erat Codini tempore memoria. Ad Cæsarem redeat sermo, quenɩ imperatori assedisse refert Theophanes. Βασιλίσκον τὸν Ἀρματίου υἱὸν προβάλλεται ὁ Ζήνων Καίσαρα· καὶ συνεκάθισεν αὐτῷ ἐν τῷ σήνσῳ, καὶ ἐτίμα τοὺς ἡνιόχους σὺν τῷ βασιλεῖ, eo quod in Circo perageretur ejus promotio, ἐν τῷ σήνσῳ, in sessione, alibi κάθισμα τοῦ Ἱπποδρομίου vocato, c. 17, nota ad p. 90. Bardam Cæsarem creatum nummos in populum sparsisse scribit Leo Grammaticus in Michaele Theophili: Προβάλλεται Μιχαὴλ Βάρδαν θεῖον αὐτοῦ Καίσαρα, δς ἐπὶ ἅρματος ἐποχηθεὶς ἔδωκεν ὑπατείαν τῇ μέσῃ. Scribitur idem συγκαθεσθεὶς τῷ βασιλεῖ, ac pertransiens a cæteris assurgentibus præcipuo honore cultus. Βάρδα δὲ τοῦ Καίσαρος ἐν τῇ προελεύσει διερχομένου μετά σκαραμαγγίου ὀξέως, εἰς τὸ ὡρολόγιον καθεξόμενος Δαμιανὸς οὐκ ἐπηγέρθη τιμῆσαι αὐτόν· τοῦτον ἰδὼν ὁ Καίσαρ ἐθυμώθη λίαν. GoAR.] Ibid. De Manuele et Joanne uxoris suæ fratribus ipsemet Cantacuzenus, 1, 5, ibidem de filiis suis idem. Manuel Asanes aliquoties etiam a Cantacuzeno appellatur despota. GRETS. 371 Ibid. [Διὰ λίθων ἠερανέων. Quia color ille Γεράνιος subviridis, de quo c. 3, Casaris est insigne, περιβάλου, dicebant illi Bardæ Casari apud Leoncm citatum, τὸν χρυσοπερσικόν σου χιτωνίσκον. Οξύν Ibid. [Εἰς τοὺς αὐτῶν οἴκους. Miror ad proprias domos, non aul ecclesiam, preces pro imposita dignitate, quo fausta reipublica felixque evaderet, suscepturos Cæsarem et sebastocratora deductos auctorem scripsisse. Tanta namque religione imposita sibi munia subibant aulici CP., ut illa nonnisi prævia episcopi vel patriarchæ benedictione auspicarentur. Iline Euchologicae orationes ἐπὶ προχειρίσει Καίσαρος, νωβελισσίμου, κουροπαλάτου, ac ἐπὶ προαγωγῇ ἀρχόντων ἤτοι πατρικίων, alia. Hinc iterum videas apud Cedrenum in Constantino Leonis F. patricii dignitate provectum quemdam confestin κατελθόντα, ὡς ἔθος, λαβεῖν εὐχήν. Sed et superiores magistratus aliis subditis nullam conferebant potestatem quin eam cruce facta committerent. Inde τοῦ σφραγίζω verbi novam percipies significantiam, qua tibi sæcularis magistratus cruce facta designatur institutio. Blastares τοῦ στοιχείου Κ c. 32: Τοὺς συνηγόρους φησὶν ἡ πς' νεαρὰ τοῦ βασιλέως Λέοντος τοὺς ἐν πολιτικοίς τεταγμένους δικαστηρίοις καὶ ὑπὸ πριμμικηρίοις ὄντας καὶ ὑπὸ κοσμικῶν ἀρχόν των σφραγιζομένους. Eadem quoque voce monaste rii præfecti denotat institutionem Germani patriarchæ decretum Juris GR., 1. 11, p. 234: Τοὺς ἡγουμένους δὲ οὓς ὁ μητροπολίτης προεχειρί σατο εἰς τὰ μοναστήρια, εξέσται σοι παραστείλαι, καὶ ἀνθετέρους σφραγίσαι, εἰ μή πως ἀρεστοί σοι δοκῶσιν οἱ προεσφραγισμένοι. Ηγουμένου σφραγίδα legis p. sqq. tum sparsim in eodem opere. Goar.] CAPUT XIV. Observationes et explicationes in c. 20, de electione patriarcha. Ibid. Titulus Juuii est περὶ χειροτονίας. Εst autem chirolonia vocabulum, ut et τὸ χειροτονείν et χειρο τονεῖσθαι, homonymum, significans interdum ipsam designationem, electionem et renuntiationem, aliquando consecrationem, ordinationem, initiationem et sacram inaugurationem. Quare videndum quem sensum hoc vel illo loco dictiones istæ ferant. Errat ergo Junius, cum ista verba Codini, c. 20, χειροτονεῖται δὲ ὁ πατριάρχης ὑπὸ τοῦ Ἡρακλείας, sic reddit: Designatur vero patriarcha a metropolitano Heraclea. Imo consecratur, ordinatur, et ut sic di camı, inauguratur; nam designatio seu electio patriarchæ Cpolitani non erat episcopi Heracleeusis. Aut si et hujus, nonnisi ut partis unius, quandoquidem ad patriarchæ electionem plures conveniebant, ut docet nos hic Codinus. Ab Heracleensi episcopo patriarcham consecrari consuevisse testis est etiam Zonaras in imperio Constantini filii Leonis fol. 156, qui Heracleensis cum iinperatorem offendisset, Polyeuctum patriarcham 372 consecravit episcopus Caesariensis. Ὃς παρὰ τοῦ Καισαρείας

in historia politica 1. 1 Turco-Græc. p. 15. Verum hæc benevolentia sultanorum in patriarchas non diu duravit. Nam sub isto ipso Mahomete patriarchæ novem exstiterunt, et præter Gennadiuın, qui sponte cessit, vix ullus fuit quem calumniatores de solio non dejecerint vel dejiciendum per Bassas Turcicos curarint, introducto etiam duorum millium florenorum bescesio, quod patriarcha recens eleetus pendebat, et annuo tributo totidem millium, cui charazio nomen erat. xexelpotóvnto. Obi male interpres Wolflus: Cœ- ▲ accepit, et patriarchicam ibi sedem collocavit, ut est sariensi episcopo electus. Non electus, sed consecratus est; jam antea enim fuerat electus, xal rpoexεiploon πατριάρχης Πολύευκτος μοναχός. Male etiam Crusius in historia patriarchica Malaxi, 1. u TurcoGraecis, p. 131: Εχειροτόνησεν αὐτὸν ὁ Ἡρακλείας Tapiάpyny. Declaravit ipsum Heracleensis patriarcham; imo consecravit, ordinavit, initiavit. Pulchre Zonaras ad can. 1 Apost.: Nov µèv xɛipotovía xaλεῖται ἡ τῆς καθιερώσεως τοῦ ἱερᾶσθαι λαχόντος τελεσιουργία τῶν εὐχῶν καὶ τοῦ ἁγίου Πνεύματος ἐπίκλησις ἀπὸ τοῦ τὸν ἀρχιερέα τείνειν τὴν χεῖρα εὐλογοῦντα τὸν χειροτονούμενον· πάλαι δὲ καὶ αὐτὴ ἡ ψῆφος χειροτονία ὠνόμαστο. Errat iterum Junius cum verba ista, kv 8è tỷ tỶ,C αὐτοῦ χειροτονίας καιρῷ ἔρχεται μὲν ὁ βασιλεὺς εἰς τὴν ἁγίαν Σοφίαν, more Calviniano detorquet in solam (veluti ministri alicujus) designationem, ita vertens: Quo autem eligendus est tempore. Minime vero, sed quo tempore ordinandus et consecrandus est patriarcha; seu tempore ordinationis et consecrationis appetente, venit imperator ad Sanctam Sophiam. GRETS. P. 102. Cantacuzenus, iv, 37. Divina S. Spiritus gratia invocata, tres in patriarcham eligunt, Philotheum Heracleæ; Macarium Philadelphiæ episcopos, et privatum adhuc Nicolaum Cabasilam; electorumque nomina imperatori scripta· mittunt, qui Philotheum maluit; et is non diu post, legitimis omnibus servatis, patriarcha consecratus ecclesiam aliquandiu administravit. Olim imperator arbitrátu suo, solus, sine episcoporum sufragiis, patriareham designabat; quod contra canones factum esse fatetur Cantarnzenus, iv, 37, ubi episcopis potèstatem facit ut more veteri tres nominent, ex quibus ipse postea eum qui magis arriserit cæteris præférat:{\ Postquam Græci a communione sedis apostolicæ sejuncti omnem potestatem, etiam ecclesiasticam, in suos imperatores transtulerunt, non defuerunt carte imperatores partibus sibi delasis, sed qua potestate patriarchas ponebant, eadem eosdem iterum deponebant. et si liberet, depositos reponebant. Omnia historicorum volumina plena sunt exemplis, præcipue Cedreni, Zouara, Glyeæ, Constantini Mamassæ, Nicephori Gregora, Cantacuzeni; Turcasque suns successores ipsis factis suis edocuerunt quomodo ipsi itidem cum patriarchis agere deberent. Certe Mahometes sultanus, qui Сpolim sub suum jugum misit, vix alio ritu Gennadium Scholarium creavit quam hic a Codino describatur: Nam suis manibus δεκανίκιον seu δικανίκιον, pastorale pedum, magni pretii dedit, baculum nempe argenteum inauratum, artificiose factum. Dedit et equum bonum et. certam aurcorum summam, his verbis (dditis quod faustum ac felix sit, esto patriarcha, et ulere nostra amicitia in quibus rebus voles, habens omnia jura privilegiaque, sicuti superiores ante te patriarchæ habuerunt. Habe quoque templum Sanctorum Apostolorum 373 domicilii loco. Ita id tunc Postea etiam usque ad hæc nostra tempora vix unquam pax schismaticis cum sebismatico patriarcha fuit. Semper suppullularunt æmulationes invidiæ et occultæ machinæ ad hujus vel illius exitium; ut mihi videatur non sine consilio divino edita esse in Turco-Græcia historia politica et ecclesiastica seu patriarchica rerum Cpolitanarum, ex qua perspicue elucet schismaticos non modo cum supremo catholicæ Ecclesiæ capite per charitatem conjunctos non esse, quod per se liquet, sed nec inter se, cum sub gravissima infidelium servitute mutuo sese miris cuniculis infestent, et modo hunc modo illum in patriarchalem thronum Turcarum ope sublevent. Valet nimirum hic illud: Qui pote, plus urget. Phranzes, Chronici, 111, 19, ferme accuratius morem declarandi patriarcham ab imperatore descri. bit quam Codinus. Grets. Ρ. 102. ['Ο βασιλεὺς ἀπὸ τούτων. Ad trium electorum tertium in patriarcham nominandum non ita coartata imperatoris libertas, quin omissis episcoporum suffragiis eum quem vellet, consuetudine permittente, designare potuerit. Blastares to K στοιχείου, c. 32: Τῶν γὰρ κανόνων τῶν τὰς ἐπισκό πων ψήφους τοῖς ἐπισκόποις τοῖς ἐπαρχίας ανατιθέν των, ἄρχοντι δὲ μηδενὶ τούτων ἐξεῖναι κοινωνεῖν κελευόντων, οἱ βασιλεῖς καὶ τῆς ψήφου τῶν ἐπισκό πων χωρὶς καὶ πατριάρχας καὶ ἐπισκόπους προβάλο λονται. Διὰ γοῦν τοῦτο, ὡς ἔοικε, ἐπὶ τῷ βασιλεῖ Μιχαὴλ τοῦ Δοῦκα ὁ μητροπολίτης ἐκεῖνος Σίδης τὰ τῆς βασιλείας ᾠκονόμει καὶ ὁ Νεοκαισαρείας τὰ τῆς πόλεως ἀνεγράψατο, καὶ ἐφ' ἡμῶν ὁ Κυζίκου Νίφων τήν τε ἀπογραφὴν καὶ τὰς τοῦ δημοσίου ἁπάσας ἐνέρ Ο γησε δουλείας. Sane operas episcoporum æque ac electionem imperatoris dispositioni subjectas adulante supra modum calamo scribit Blastares. De CP. patriarcharum electione et inauguratione docte præclareque illustrissimus episcopus Vabrensis eo præsule digno 'Αρχιερατικῷ. De trium electione facienda accuratiorem habet narrationem, p. 481 et sqq. ó Ibid. [Mhvupa nonnunquam vadimonium dictum, aliquando principis mandatum sive rescriptum, hic ejusdem codicillos, breve, nobis brevet TTÁXIOV proprie vel sua significat. Datis enim regiis diplomatibus collatas dignitates firmabant imperatores. Anna, Alexiados, 11: 'Edɛdte! yip µh TOU χρυσοβούλλου τάχιον ἢ προσήκῃ καταπεμφθέντος αὐτῷ, δ τὴν τοῦ Καίσαρος ἀξίαν τούτῳ ἐχαρίζετο, etc. Google_

$17 GRETSERI ET GƆARI NOT.E. Ρ. 105. [θρόνου περανέου. Henor et color qua- Α' δέδωκεν αὐτῷ δεκανίκιον (ita corruptius profertur) lis Cæsari patriarchæ tribuitur; ac eam forsan ob πολλοῦ ἄξιον, ἤτοι ῥάβδον ἀγρυρᾶν, περικεχρυσω rem ejus proclamationi se Cæsar subtrahit. Vide μένην, ὡραίαν, καὶ ἵππον ἀγαθὸν, καὶ μέρος χρυ dicenda ad v. 15 et sqq. alvwv ex Chronico Cp. Goar.] Ibid. [Ανίστανται ἀμφότεροι. Miluo nec non æquali honore se colunt imperator et patriarcha; dumque sibi invicem assurgunt, pari sese 374 excellere dignitate profitentur. Cantacuzenus, 1,5: Οὐκ ἔθος βασιλεῦσιν ἐξανίστασθαι ἰδιώταις. Ibid. ['Απὸ τῶν ἀξιωμάτων τις. Aliud in aula CP. dignitas, aliud officium. Dignitatem voco, qua obtenta solus honor acquiritur, officium, quod ministeriis in principis vel publici bonum impenditur. Quid præstitit imperio sebastocrator, panhypersebastus, Sebastus et tot alii, de quibus auctor sæpius οὐκ ἐνεργεῖται vel ἀνεπίγνωστον scripsit, nisi ut delatos honores admitterent, rogis acceptis corroderent ærarium, vani nominis appellatione gauderent? Hos proprie ἀξιώματα οι αξιωματικούς dictos reperies, alios pixálida; vel aprovaç. Zonaras in Basilio et Constantino: Παρεχωρήθησαν ἔχειν δ ἂν ἕκαστος ἐξ ἐκείνου τυραννούντος ειλήφει, εἴτε ἐν ἀξίαις ἦν εἴτε ἐν ἀρχαῖς εἴτε μέντοι ἐν κτή Gest. Annua stipendia sive pensiones viris in dignitate constitutis colligo e Comnenæ 1. 111, loco subobscuro, quo Germanorum imperatori ab Alexio promittuntur pacti jam inter eos acti ratione póyaɩ τῶν δοθέντων είκοσι ἀξιωμάτων, virorum viginti dignitatibus præcellentium stipendia. Ibid. [Τοῦ πατριάρχου δικανικίου. Nusquam sceptra, sed pastorales baculos sive peda gerunt occlesiæ pastores. Aixavixia vocent Græci, eo quod et ipsi justitiam in subditos exercent. Hateplecav beniguius vocaut hodierni. Doctius &pxiɛpatixhy ῥάβδον posuit Euchologium: Εἶτα δίδωσιν αὐτῷ ὁ ἀρχιερεὺς ἀρχιερατικὴν ράβδον, λέγων οὕτω πρὸς αὐτόν· Λάβε τὴν ῥάβδον, ἵνα ποιμαίνῃς τὸ ἔμπρο σθέν σου ποιμνίον τοῦ Χριστοῦ, καὶ τοῖς μὲν εὐπειθέσιν, ἔστω αὐτοῖς ὑπό σου βακτηρία και υποστη ριγμές, τοῖς δὲ ἀπειθοῦσιν καὶ εὐτραπήλοις χρῆσον αὐτῇ ράβδῳ ἐπιστυπτικῇ, ῥάβδῳ παιδεύσεως. Ibid. Molvxporillovor. Ex hac consuetudine, ut recens instituto patriarchæ ñо^uXpóvov occinatur, de Copronymo narrat Theophanes: 'Avñλ0ev Kwvσταντῖνος ἐν τῷ ἄμβωνι, κρατῶν Κωνσταντίνον μου ναχὸν ἐπίσκοπον γενόμενον τοῦ Συλαίου, καὶ ἐπευξάμενος ἔφη μεγάλῃ τῇ φωνῇ ο Κωνσταντίνῳ οἰκουμενικῷ πατριάρχῃ πολλὰ τὰ ἔτη. Ρ. 104. ['Απέρχεται ιππότης. Restitutio in thronum, æque ac primum instituto, Isaiæ patriarthæ parem honorem exhibuit junior Andronicus, teste Cantacuzeno, l. 1, c. ult.: Kal marpiágyn Ἠσαΐα δι' αὐτὸν ἐγκεκλεισμένῳ, ὅσον τε ὁ καιρὸς ἐδίδου εὐχαριστήσας, καὶ εἰς τὸ πατριαρχεῖον ἐφ' ἵπ που βασιλικώς κεκοσμημένου ἀγαγών, ἐπανῆκεν αὖθις εἰς τὰ βασίλεια. Gennadium patriarcham recenter consecratum Mohametus nomine secundus, primus Cpolis sibi subjectæ infidelis tyrannus, pataκαλεσάμενος ἔνδον τῶν βασιλείων αὐτοῦ ιδίαις χερσὶ P. 101. Junius hæc non vertit, sed penitus evertit. Sciendum est quod alii sacerdotes summi electionem facientes obsignant bis. Patriarcha designatur solum; quia ab imperatore facta designatio pro minore sigillo ducitur. Corrige. Sciendum est autem alios sacerdotes summos (hoc est episcopos, archiepiscopos, etc.), eligi per duplex sigillum; hoc est per duplicia suffragia seu vota obsignala, seu per duplex scrutinium. The pè mwen oppayida xaμὲν πρώτην σφραγίδα και lovoi pixpáv· Primum sigillum vocant minus. Primum sigillum, hoc est, ut jam plerique vocant, primum scrutinium, vocant minus. At vero patriarcham (Cpolitanum) per unum duntaxat sigillum, hoc est uno scrutinio, eligunt, eo quod mp¿627015 seu renuntiatio ab imperatore facta suppleat vicem 375 minoris sigilli. Quod ait Junius, primum illud sigillum seu scrutinium vocari nominationem vel præsentationem, secundum vero collationem sive collaturam, id minime dixisset, si ex jure didicisset quidnam jus nominandi, quid jus præsentandi et quid jus conferendi esset. Nec hoc omittendum, im Turco-Gracia την πρώτην καὶ δεύτερον σφραγίδα να cari τὸ πρῶτον καὶ δεύτερον μήνυμα, p. 108. GRETS. P. 104. [Electionem deputationemque ad officiom quodpiam, ut et germanam in illud institutionem, vocant ecclesiastici σφραγίδα, ceu crucis signo set fieri solltam vel firmatam. Illa πpúrŋ xal µixpå sypa - rls, hæc devrépa xalpeyákŋ. Quia vero non cruce signat imperator patriarcham, minor siquidem majori benedicitur, ejus electio virtute par est apúta appario:, nomen nihilominus non adipiscitur. GOAR.] P. 105. Eodem modo quo patriarcha Cpolitanus tresque cæteri patriarchæ, eligebatur archiepiscopus Achridis; quæ quia patria Justiniani imperatoris erat, ab eodem prima Justiniana vocata est, magnis aucta privilegiis, qua ecclesiasticis qua politicis; quam ad archiepiscopatum evexit, eique subjecit on nes provinciales episcopos dioeceseos, Daciæ et Mysiæ secundæ; Dardaniæ, Prævalitanæ et secundæ Macedoniæ. Gregoras, l. 11: Olim Justinianus imperator eam provinciam ex qua oriundus erat cum aliis multis rebus ornarat, tum primam Justinianam ap; ellaveras, atque etiam perpetua libertate donarat, co lamen excepto, ne ejus archiepiscopi Romanorum imperatores inungerent; quæ prærogativa legibus alüs est concessa, etc. Regia sedes eorum (Bulgarorum) deinceps urbs ea esse cœpit quam Justinianus imperator archiepiscopatus honore primæque, ut diximus, Justinianæ nomine ornavit. Post appellatione gentis illius vulgata locus ipse Bulgaria dictus est, et Bulgariæ metropolis prima Justiniana. Vide Novellam 11 διstiniani et ad eam scholia Cujacii, et Novellam 131. Alia Justiniana nomine secunda fuit in Cypro insula, patria Theodora uxoris, ut est apud Nicephorum xvii, 28, et xvi, 37, quanquam Procopius, I. v De

ædificiis Justiniani, affirmat Ulpianum, Dardaniæ a!ium esse non reor ab eo, de quo sermo, archimanoppidum, secundam Justinianam appellatum esse. drite. GOAR.] Tertia Justiniana non est Chalcedon, ut inepte vertit Junius, sed Carthago in Africa: neque enim Kapxṛdwv, ut in sua quoque editione habet Junius, est Chalcedon, sed Carthago; quæ Justiniana dieta, quod Justinianus imperator Carthaginem una cum Africa, pulsis Vandalis, Romano imperio restituerit. Vide Novellam 131. Alia Justiniana nova exstat in Notitia, not. 8, et alia notit. 28, ut notat Cujacius ad Nov. 11. Ibid. Formula hujus precationis inserta est 1. vi Juris GR., p. 441. Grets. Ibid. [Apxjaropita. Non amplius specum sed ovium caprarumve gregem Græci vocant µávôpav; quæ vox ad homines sociam ad invicem et pacatam vitam agentes translata aliam confestim producit, ápyɩpavdpleŋv nimirum, qui hujusmodi quietam, solitariam ac sociam vitam in montibus et specubus terræ agentibus ducem se præbet ac rectorem. Quo perspecto 376 non exigua oritur difficultas, quotorum vel qualium sit dux ac rector archimandrites, an plurium vel paucorum monacho - rum (hi enim sunt, qui testante Basilio ¿v Spor xal drai; tñs Yñs habitant), an unius abbas vel multorum monasteriorum sit gubernator supremus, velut is qui nobis provincialis dicitur aut generalis. Quam partem tenueris, nullum incurres deceptionis periculum unius enim quandoque superiorem, plurium etiam nonnunquam significat monasteriorum præsidem. Primi sensus allati argumentum est Eutychetis appellatio, quæ in concilio Chalcedonensi et apud Theophanem archimandritæ est, apud Theodorum presbyterum, de Incarn. Domini tou youυμÉνου· ὁ Εὐτυχὴς ὃς ἂν ἡγούμενος μοναστηρίου ενός, inquit. Idem est igitur ἀρχιμανδρίτης qui ἡγούμε voç, unius solius monasterii abbas, pater, superior ac rector. Secundo tamen sensui non deest multiplex probatio, prima, quod privati monasterii superior non patiatur ob humilem nimis statum se àpxiµavòpítnv vocari; secunda, quod cam tantum sustineant appellationem qui plura regunt jure supremo monasteria, vel qui saltem majori præsunt monasterio, cui plura subjiciantur peroxatz, velut antiquis nostris abbatiis minores prioratus: tertia, quod in textu quem elucubramus interposita inter ἀρχιμανδρίτας οι καθηγουμένους πρωτοσυγκέλλων dignitate ab invicem longissime differre commonstrantur, imo particula exaggerans ¿ààá res omnino diversas indicare declarat. Transit in auctoris nostri mentem illustrissimi præsulis Vabrensis opus vere pontificium eo loci τοῦ ἀρχιμανδρίτου καὶ τοῦ ἐξάρχου καὶ τοῦ ἡγουμένου πρόβλησιν dal spectandam, certe non ut unius, sed ut plurium, quorum ut una nou est appellatio, ita nec unum officium ſuisse temere putandum est. Cæterum quem Cantacuzenus, 1, 32 et 33 tbv toù ¿ylov &pov; πpwtov, sacri montis, ubi plura monasteria visuntur etad quatuor millia monachorum degunt, præfectum vocal, Ibid. Memorat hic Curopalata protosyncellos. Junius legit protosyngelos. Vox composita, inquit, ex πρῶτος εἰ σύγγελος, quod nonen est per syncopen dictum pro ovváyyeàoç, id est, ut kodie magis receplum est, cœnobita. Sed in eis cœnobiis archimandritæ sunt abbates seu patres, protosyngeli vero senes quique. Si protosyncellus idem est quod coenobita, tunc omnis monachus cum aliis in monasterio degens crit protosyncellus, quia omnis talis monachus est coenobita. At hoc inauditum est. Deinde si protosyncelli sunt senes quique in suo ordine, ad quid opus habent propria ordinatione et chirotonia, ut archimandritæ? Nam ut quis sit senex aut senior in suo ordine, id non largitur electio et consecratio, sed tempus et ætas. Quis igitur protosyncellus et simplex syncellus? Olim syncellus appellabatur is qui mortuo patriarchæ successurus erat. Testes Zonaras et Cedrenus in imperio Constantini Monomachi, quorum ille explicans quisnam apud Saracenos diceretur seriphus seu seriphes, ita scribit: Obro; d' kori nap' αὐτοῖς ὅπερ παρ' ἡμῖν πάλαι ἦν ὁ λεγόμενος σύγ κελλος. Ὡς γὰρ ὁ σύγκελλος τοῦ πατριάρχου θανόν τος εἰς τὸν ἐκείνου τόπον ἀντικαθίστατο, οὕτω καὶ ὁ σερίφης τοῦ Χαλιφά φθαρέντος τὸν τελευτήσαντα diadéxerat. Eadem Cedrenus. Ubi notanda vox RÍĥa!, qua significant olin quidem hac notione nomen hoc usitatum fuisse, postea desiisse. Sic Anastasius Germani patriarchæ syncellus fuit, Cedren. in imp. Leonis Iconomacbi p. 456. Syncellus item fuit Stephianus frater Leonis imperatoris, 377 Cedren. p. 594, in locum Photii substitutus. Syncellus quoque designatus Theophylactus Romani Lacapeni alius a Nicolao patriarcha, etsi ei non successit, sed Stephanus Amaseæ metropolita, Cedr. in imp. Rom. Lac. p. 624. De Joanne syncello lege Zonaram in imperio Theophili, ut et de Michael syncello Cedrenum. Idem Cedrenus mentionem facit protosyncelli in imperio Michaelis Stratiotici, satisque indicat eam de qua ibi loquitur dignitatem fuisse politicam, non ecclesiasticam, cum dicat penes illum fuisse reipublicæ administrand curam. Τῷ πρωτοσυγκέλλῳ Λέοντι, inquit, προσελθόντες τὰ κοινὰ διοικοῦντι τῷ τότε. Est autem syncellus quasi ejusdem cellæ consors, et protosyncellus primus inter cellæ consortes.Res tandem in diguitatis nomen abiit, ut qui nec ouyκαπνοι nec σύγκελλοι essent, tales tamen appellarentur. Sicut hodie multi habent eum titulum ut vocentur S. D. N. domestici, ita et syncelli patriarcharuni tandem evaserunt illi qui forte nunquam in patriarchio habitaverant. Huic postea dignitati agnatum est πρώτος, πρωτοσύγκελλος, ex solita nimirum ambitione qua simplică vocabula toù npwtov convestire solent. Invenerant olim Græci titulum nobilissimi. Res hic non stetit, ambitio provwб:- Motos esse voluit. Nec hic, quamvis in longo no-

Noxal wine, fuis: ut placet tibi ille in jure Græco - Roma- κελλον Κωνσταντινουπόλεως ἐπίσκοπον προεχειρί nol. ιν Νικήτας πρωτονωβελισσιμοϋπέρτατος? Quale monstrum tituli! erant Græcis póɛdpo:: titulus iste augendus fuit praescripto vocabulo πρώτου, πρωτοrpdedpoɩ: quod in Jure Græco Romano passin obvium est. Etsi (autem scriptura illa oúyγελος οι πρωτοσύγγελος apud nonnullos scriplores reperiatur, non dubito tamen vitiosam esse, germanamque illam σύγκελλος ει πρωτοσύγκελλος, quia clarum esta concella, hoc est ab eadem cella¸ men descendere. Hinc Wilhelmus Tyrius, xiv, 12, concellos nominat. Ennodius, 1. 1, epist. 5 ¡ vocat sellulanos et quod Græcum magis exprimit, concellaneos. Heraclius imperator, ut est in quadam ejus constitutione, quæ exstat 1. 11 juris Græco-Romani, numerum syncellorum ad duos redegit. Mirum vero Codinum syncelli seu syncellorum mentionėm nullam fecisse, dum catalogum officialium magnæ ecclesiæ texeret, nisi quis dicat syncellorum appellationem nou officii, sed dignitatis fuisse. σαντο. Εt sub Justino pariter seniore Ἰωάννου ἐπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως τελευτήσαντος Επιφάνιος πρεσβύτερος τῆς αὐτῆς ἐκκλησίας καὶ σύγ κελλος ἐχειροτονήθη. Majora semper incrementa more capiente, Stephanus Leonis Sapientis frater, quem Basilius pater clero CP. sociarat educandumque ac syncelli dignitate ornandum Photio dederat, ait Leo Grammaticus, eodem Photio secundo submoto confestim in ejus locum suffectus est patriarcha. Cedrenus vitæ Leonis initio: Пposéraɛɛv ¿ Λέων τοῦ θρόνου Φώτιον καταγαγεῖν, κατὰ πόδας δὲ Στέφανον σύγκελλον τὸν ἑαυτοῦ ἀδελφὸν ὁ βασιε τá pобäλetat. Et in eodem Leone: Χειροτονεῖται πατριάρχης ὁ σύγκελλος Ευθύμιος. Consuetudinem hanc quasi legem habitam narrat Cedrenus idem in Monomacho: 'Exelvou yap (ma:p₁άρχου) ἀποθανόντος, ὁ σύγκελλος εὐθὺς εἰς τὸν τούτου θρόνον ἐγκκαθίδρυται. Πάλαι dixerat nonnihil superius: Monomachi enim ætate consuetudo vel lex quæcunque de syncellis ad patriarchatum subvehendis exstincta erat et penitus abrogata. Eo tamen ac sequentibus temporibus non unus modo sed et plures syncelli; ac tandem inter eos primas tenens protosyncellus, cujus nomen deinde plures ambierunt. Verum integram syncellorum cohortem aliquando miratus, ac de iis cum Græcis ipsis collocutus, percepi ex ea quæ semper inter eos viguit dignitatum ambitione vel titulorum cupiditate profluxisse, ut qui patriarchatum expeterent vel syncellos in munere vellent æmulari, nomen primum - aucuparentur. Pristini vero temporis syncellus, patriarchæ licet successor designatus, quo desiderii successionis a se amoveret suspicionem, ubi patriarchæ consacrificabat, populum ad preces pro eo et ejus salute nec non ei vita longæva obtinenda fundendas hortabatur, quod cum facerent pariter per CP. ecclesias alii presbyteri, exin quasi syncelli nonien promeriti, ea se dignitate promovendos curarunt; ac ut viget et aliis præferri quærit honoris cupiditas qui magna iu ecclesia syncellus preces hujusmodi denuntiaret faciendas, protosyncellus, ut reliquis anteponendus ac dignior, est appelatus; ac ubi sacerdotes vel metropolitæ patriarchæ conce-· lebrantes id muneris fuerunt exsecuti, syncellorum quoque ac protosyncellorum honorem sibi arrogarunt. Audi Cedrenum in Romano Argyro: 'Etlunos dè spooltas spels. Plures itaque synσυγκέλλους μητροπολίτας τρεις. celli, adeo sublimis etiam honoris cupidinemoti ut in consessu a sacerdotibus in missa habendo metropolitis se præferri contenderent. Idem Cedrenus inferius: Εγένετο δὲ κατὰ τὴν ἡμέραν τῆς ἁγίας Πεντηκοστῆς ταραχὴ διὰ τὴν καθέδραν ἐν τῇ λειτουργία, μή καταδεξαμένων τῶν μητροπολιτῶν προκαθίσαι αὐτῶν τοὺς συγκέλλους ἐν τῷ συνθρόνῳ. Ipsi nihilo - minus metropolitæ aliquando syncelli, ut præmis. Cedrenus idem in Baɛilio et Constantino Romani FF.: 'Ο σύγκελλος Στέφανος καὶ τῆς Νικομηδείας mpóɛšpos. Pene præterieram non syn: ellorum modo, Ibid. [Qui primus omnium aúуxɛàào; ac ideo temporis ordine pwoσÚуxɛλlo legitur, fuit Anastasius ille presbyter, cui, referente Theophane, quam conceperat de fide perversam sententiam, publice pronuntiandam in ecclesiæ conventu dedit Nestorius: Ομιλίαν περὶ πίστεως ἐκδέδωκεν τῷ ἑαυτοῦ Guy. Hic autem cum sublato e vivis Nestorio patriarchæ dignitatem non exceperit, nihil aliud eo vivente adeptus quam ut esset convictus ejus particeps, domus cellæque consors, animæ rebus in du- c biis director, in arduis consiliarius, in secretis conseius, ac indivisus in prosperis et adversis socius. lloc primum primi qui legitur syncelli munus; hæc ut vera nominis expositio, ita pariter officii finis el cognitio sincerior. Evagrius de ipso syncello, η, 2: Τοῦ Νεστορίου διάπυρος εραστής, ὃς καὶ συν έκδημος οι γέγονεν πρὸς τὴν ἐπισκοπὴν ἀπαίροντι Socrates, vii, 32: Συνὴν αὐτῷ ᾿Αναστάσιος πρε οδύτερος, ἅμα αὐτῷ ἐκ τῆς ᾿Αντιοχείας σταλείς. 378 Τοῦτον διὰ τιμῆς εἶχε πολλῆς, καὶ ἐν τοῖς πράγμασι συμβούλῳ ἐχρῆτο. Presbytero deinceps hujusmodi in cibi cellæ secretorum, vitæ denique ownis societatem adscito, procedentibus annis factum est ut qui in ecclesiæ cœtu amicos, in. palatio quoque'notos allegerat, nullo, si quæ forent, ejus merita virtutesque ignorante, defuncto patriarcha in ejus locum successor eligeretur; quique nomine Syncelli vel dignitate penes patriarcham adhuc in vivis agentem, ceu ejus sincerior concellaneus, insignis vixerat, idem post lethum, ut in ecclesia thro-` num, ita xɛàλlov ipsum et secretius patriarchii penetrale occuparel. Videtur mos hujusmodi circa Leonis Isauri tempora invaluisse, de quo Cedrenus: Εὗρεν οὖν ἐν τούτῳ σύμμαχον ᾿Αναστάσιον σύγκελο λον τοῦ ἁγίου (Γερμανού) συνταξάμενος αὐτῷ τοῦ Opávou 8:áboxov yevéolat. Invaluisse dixi, non priθρόνου διάδοχον γενέσθαι. mo morem institutum: jam enim sub Anastasio seniore Τιμοθέου ἀποθανόντος, scribit Theophanes Ἰωάννην τὸν Καππαδόκην πρεσβύτερον καὶ σύγ

qui patriarchæ concellaneus ac ejus rvsuµatixó; ▲ possunt ad varia loca Codini în quibus mandyæ foret, sed et qui imperator præstaret idem officium, eo nomine 379 vocatum, quod maxime semper eam comitaretur, ac in palatio ad ejus cellam (xɛλllov enim etiam imperatoris secretius penetrale dictum superius) concellaneus σvyxellos, ac præ aliis dignus μέγας πρωτοσύγκελλος habitaret. Aderant ei (si Phranzæ interpreti fides habenda) sacerdotes sui (palatini nimirum) et spiritualis pater Gregorius magnus protosyngelus. De Joanne imperatore loquitur ad eoncilium Florentinum viam capessente. Scribit porro protosyngelus, prout alii Græce obyyɛhov ob eamden cum avyxelov pronuntiationem et ignoratam dvyxédkov propriæ vocis significantiam et originem. Ρ. 105. [Καθηγούμενοι. Quos ήγουμένους quoque dicimus: □ponyovµévous autem, qui hos in officio præcesserunt, et superiorum munere, quo se abdi-. carunt, sunt functi. Ibid. [Τὴν σφραγίδα. Πρόβλησιν, προχείρισιν promotionem intellige, quæ facto crucis signo compleretur. Requires in Euchologicis; et consules postremam superioris capitis notam. Goar. mentionem facit. Quod Junius mandyæ originem ex Persica lingua deducit, p. 336, id facit, opinor, ut Persicæ linguæ non ignarum sciamus. Longe ſacilius a Latino mantello aut Germanico Mantel deduxisset. Nec assentior Meursio, qui ita legit, tpχόμενοι μετὰ τῶν ἐχόντων μανδύον μὲ ποτα μov. Nam sensus esset: Episcopi veniunt 380 að venerationem imperatoris cum illis qui habent mandyum cum fluviis sive undulatum, cum ipsimet induti mandyis undulatis venfant ad cultum imperatori deferendum. Nec barbarico illo hellenismo µť pro petá Curopalatam usum esse verisimile fit, præsertim hoc solo et unico loco. Potius hoc nupero alicui Maꞌaxo competat, qui in patriarchica sua historiae Turcogræciæ inserta εχάρισε καππάστον ἐνδύμιον μὲ τὸν καμουχάν, καὶ μανδῆ μὲ τοὺς ποταμούς, καὶ ἄλογον ἄσπρον. GRETS.] Jid. Καὶ οἱ μὲν ἀρχιερεῖς εἰς προσκύνησιν τοῦ βασιλέως, ὡς εἴρηται, ερχόμενοι μετὰ τῶν ἐχόν των μανδύον αὐτῶν ποταμούς. Junius p. 212 editionis suæ, I, c. 20, n. 16: Summi autem sacerdotes ad salutandum imperatorem, ut diximus, venientes cum aliis mandyum suum habentibus. Perperam. Lege ex codice Lauther. perd twv ExóvτWV μανδύων αὐτῶν ποταμούς cum mandyis suis habentibus fluvios. Hoc est cum mandyis undulatis. In scripto Græcob. 1. 11 Turco-Gr. p. 108: Kal μανδῆ μὲ τοὺς ποταμούς. Μανδείον, inquit ille Græcus in Turcogr. p. 189, λέγουσιν 8 φέρει ἐπάνω ὁ πατριάρχης μετὰ ποταμῶν, διὰ τὸ διδακτικὸν ἐφείλειν. Dicitur ergo μανδύας, μανδεῖον, μανδή, et pavtlov, a quo in Turcogr. p. 189 numero multitudinis τὰ μαντία. Οἱ ἀρχιερεῖς βαστοῦν εἰς τὰ μαντία τους ποταμούς κοκκίνους καὶ ἄσπρους, Poudifices gestant in palliis fluvios (limbos) coccineos el albos. Germanice Mantel, a Latino mantelo. Est autem pavdúas forma similis ei vesti sacræ quam vulgo vocamus ein Rauchmantel; et qua ipse imperator Romanus adhuc in inauguratione insigniri et pingi solet quoque cum electoribus. Simeon magister officiorum in Pandecte Histor. Turcicæ, c. 199, di- ¤ŋthлov vocat; quod Græci rogati ab auctore Pandecte interpretabantur quávovov, quasi dicas supramantellum. Forte δικητήσιον παρὰ τὴν δι την derivatur, ut et δεκανίκιον, quod imperii et potestatis insigne sit. Eratque vestis hæc tam imperatoribus quam patriarchis aliisque pontificibus communis, ut ex Curopalata et Turco-Græcia constat; nec satis apte vertitur paludamentum, ut agnoscit etiam Leunclavius, cum vox hæc militarem vesten significet, pavdúa; autem etiam extra castra gestari.consueverit; nec ab imperatore tanturn, sed et ab Ecclesiæ præsulibus, quibus paludamentum apte nemo tribuerit. Et hæc accommodari 1bid. [Superius pontificum indumentum extra missarum solemnia est mandyas, pallio quam similis, ad fauces fibula nexus, sinibus et rugis amplissimus et omnino insignis Ad ejus latera circa ventrem affixæ sunt tæniolæ albi rubrique coloris ternæ, quíbus undequaque varfatur et adornatur. Tæniolæ illæ sunt notaµól, de quibus in præsenti, eamque gratiam et scientiam designant quam intellexít Christus ipse Dominus, dicens ‹ Dumina de ventre ejus Auent, etc. Ac propterea circa ventrem appictæ. Superius ad collum et angulos inferiores sunt πόματα, quatuor nimirum addhi panniculi quadri, de quibus singalis Symeon Thessal. episcopus: Τοῦτο δὲ καὶ ὁ ἀρχιερατικός διδάσκει μανδύας, ποταμούς μὲν ἔχων διὰ τὰ προειρημένα, πόματα δὲ εἰς τύπον παλαιᾶς τε καὶ καινῆς χάριτος, xal Ἡ ὑπεράνω κείνται τῶν ποταμῶν. GoaR.] CAPUT XV. Observationes et explicationes in c. 21. de lugu. bribus imperatoris gestaminibus. P. 106. Alius titulus habet περὶ βασιλέως ἀπεθα vóvtoç. Sed melior est inscriptio quam capiti huie præfiximus. Citat hoc Codini caput Casaubonus Exercit. 56 contra Baronium. Et, heu! quid laboris non exantlat, quid sudoris non profundit, quos lecythos suorum collectaneorum non effundit, ut doceat nos aliud esse λαμπροφορείν, aliud λευκοφορεῖν Seu λευχειμονεῖν, aliud colorem λαμπρόν, aliud colorem λευκόν, interdum tamen λαμπρὸν καὶ λευ xóv pro eodem accipi, proprie distingui. Apud Codinum, inquit, vestes albæ, luctus indices, vocaulur λευκαί; iisdem opponuntur λαμπραί, id est omnes nitidiores; puta candidæ a fullone recentes, quales fuerunt olim candidatorum, quas Plutarchus et alii Græci haµmpás vertunt, aut purpureæ, vėl alius cujusvis coloris, præsertim intensioris. Non enim sola candida dicuntur daµnpá,,sed quæcunque valde ■itent, cujusmodi erant cum primis illæ chlamydes veri luminis, de quibus ad Trebellium Pollionem diximus Quam abscondita nobis pandit operosus iste exer-

citator I quasi non omnia hæc ex ipso Codino satis portet, id intelligendum est extra easum quo ipse snperque persperta sint, præsertim adjunctis iis quæ c. 14 idem Codinus tradit. Ibid. Lucæ xx indutus est Christus ab Herode, irrisus causa, 381 todħra laµñpáv. Beza vertit splendidam, interpres noster albam. Approbat kec Casaubonus, quia λαμπρόν et λευκόν sape eodemn significaļu usurpantur. Illud critica ferula sic rastigat: Magis ex usu Latine loquentium dixissent candidam. Mirum Bezam hoc loco non fuisse memorem snæ candidæ, a fullone candentis, cujos - iterum oblitus est Jacobi c 1, dum isłñta thv Laµxpáv denuo splendidam vestem interpretatur. Bonam tamen operam, sed nintis seram navat nobis ascela iste, dom nos docet quid sit papyέl)tov, sed per negationem ait enim imperatorem citrina vestimenta assumere, sed sine limbis el pretiosis prælexturis hoc margellium significat, non margaritas. Andis, Juni, quid te olim Genevæ incolam doceat ejusdem scholæ quondam et urbis insessor Casaubonns? Mitte ergo tandem tuas margaritas. Vocavi operam seram respectu nostri, quia jam pridem ex Balsamone et aliis didicimus quid sint margellia. GRETS. .P. 106. | Teσơnpåxorta. Defunctorum recolen·lic memoriæ sacri sunt dies tertius, nonus, quadragesimus, et annuus a morte. Τοῖς τεθνεῶσιν ἀποτε àɛira!, inquit Nicephorus Calistas, tè tpita, tà ἔννατα καὶ τὰ τεσσαρακοστά. Rationes sabdit: tertio die faciei, qua dignoscitur homo, discrimen deperditur; nono corpus tabescit, solo corde adhuc incorrupto manente; quadragesimo tandem etiam cor cum reliqua corporís mole tabo corraptionique ex integro cedit. Aptius alii pizz apud Grecos resurrectionem Christi post triduanam sepulturam, tà Evvata novem angelorum choros, quibus mortuos aggregari precantur, tå tɛSezpaxos:ά luctum Israelitici populi in Moysis morte ad quadragesimum usque diem productum, quo defunctis lacrymas precesque parentare possumus, affirmant designare. Hujus mentis est Neophytus Rodius in sua Synopsi vernacula Clementem in Constit. Apost. 1. vIII, c. 49, seculus. GOAR. Ρ. 107. [Τῶν νενομισμένων ἐντάδων. De quibus superiore nota. Sacros in feriis agendis novem dies refert Blastares, toù otolyslov c. 8, adeo ut Alesius imperator edita Novella sanxerit nemini licere demortni parentes vel uxorem vel hæredes, vet fidejussores ante novem dierum luctui dicandorum præfinitum tempus accusare, causam in eos intentare vel in judicium trahere: Θεσπίζομεν μηδενί ἐξεῖναι τοῦ τελευτήσαντος τοὺς γονεῖς ἢ τὴν γυναῖκα ἢ τοὺς κληρονόμους ἢ τοὺς ἐγγυητὰς πρὸ τῆς τῶν ἐννέα ἡμερῶν προθεσμίας τοῦ πένθους αἰτιᾶσθαι ἢ παρενοχλεῖν ἢ εἰς δικαστήριον ἔλκειν. (OAR.] Ibid. Cæteruni, quod Codinus ad calcem capitis scribit, nefas esse ut quis vestes nigras in palatio PATROL. GR. CLVII. imperator luget: tunc enim omnes µɛdavelµ)- vovstv, ut paulo antea Codinus dicebat. GRETS. CAPUT XVI. Observationes et explicationes in c. 22 De futura sponsa el imperatrice. Ibid. {Nɛlebeir. Ex equo vel curru desilire et pedes incedere. GOAR.] Ibid. Ad fontem. Dnyh seu nyal, templum celeherrimum Cpoli extra mœnia, cujus summus amator, admirator et encomiastes 382 fuit Nicephorus Callistus, ut constat ex 1. xv Historiæ eccle. siasticæ, c. 25 et 26; qui de miraculis ad fontem oditis integrum se commentarium scripsisse dicit. Exstat Viennæ in Cæsarea bibliotheca fortassis unicum totius Europæ exemplar; cui nisi cito succurratur (vidi enim et percurri allatum Monachium et huc Ingolstadium), penitus a blattis tineisque corrodetur; et jam nunc aliquot locis ab aquis pessime acceptum est, ita ut multa legi nequeant, præsertim sab finem. Ad hoc templum divertit quoque Ïelena Cantacuzeni filia, nuptura Joanni Palæologo. Rem narrat ipse Cantacuzenus, iv, 1. GreTS. Ibid. Urbis CP situs triangularis est; ejusqua latera duo alluuntur mari, tertium continenti obtenditur. Ad eam itaque advenieus itinere terrestri imperatrix ad Pegem ecelesiam celeberrima or et regium simul palatium, qua continentem respicit urbs, desilit; sin mari appellat, circa Blachernas loco portus commodissimo, ubi aliud Blachernense dictum palatium, terram salutat. Ecclesize porro Úŋyñc nomen est a fonte non minus continuo miraculorum profluvio quam perennibus aquis ex - uberante. Ad salutares ejus aquas si a Marciano, qui postmoduan Romanum imperium obtinuit, des ferretur, lumen oculorum recuperaturum carcus per divinam visionem est monitus. Tulit eiç try Пnyńv Marcianus cæcum, cæcus visom ex aquis retulit. Inde, ait Menæum Græcorum, miraculorum tñc Oŋyñs origo et celeberrimum loco nomen factum: Ἐν τῷ τεμένει ἡ Πηγή ἐστιν ἀφθή. væv lapátwy, in templo ipso non adeo fons quam miraculorum ubertim decurrentium latex emergit, ait Cantacuzenus. Justinianns fonti templum superstruxit: Τὴν Θεοτόκον Πηγὴν Ἰουστινιανός Extɩoɛ, scribunt Origines CP.; exstať adhuc loens Christianis Turcisque venerandus, quodque superest templum nulla ruina fœdatum, antiquitate non modice venerandum, ob pretium omne superantes aquas, a plebe Xpusonnyñs, aurei fontis a‹- cepit appellationem. Goak.] P. 107. De templo Blachernarum suo loco diximus. Erat et ipsum extra urbem ad littus maris, de quo multa Nicephorus loco citato. Principio templa solummodo erant; successu temporis accesserunt splendidissima palatia. Quomodo excepta

fuerit ab Andronico juniore sponso Auna Sabauda, ἡ ἁπάντων ταῖς ἐρυθραῖς κρηπῖσι τους πόδας κατε leges apud Cantacuz., 1, 42. GRETS. Ρ. 108. [Περὶ τὴν ἀκρόπολιν. Ad urbis eum angulum qui Chrysopolim oppidum Asiaticum ex adverso respicit, ubi hodie principis Turcarum regia. Vulgus χέρας, cornu, vocat. Ibid. ['Αρχοντιαστῶν. Legendum omnino άρχοντισσῶν: ἀρχοντισστάς enim nec usus nec lexica nec anctoritas docet. Est autem ἀρχόντισσα domina, fe mina nobilis. Simon Portius ἀρχόντισσα, δέσποινα, δεσπότις, κυρία. Inter praecipuas hujusmodi άρχον τίσσας Cedrenus labet ζωστάς, quæ patriciorum cingulo et honoris insigni uterentur. Ibid. [Υποδοῦσιν αὐτὴν τὰ ἐρυθρά. Non minus capiti corona quam rubra calceamenta fuerunt pedibus imperatorum insignia. Logotheta de Joanne allicante se imperio: Καὶ τὰ μὲν ἐρυθρὰ πέδιλα ἀπε βάλετο καὶ τὴν περιμάργαρον πυραμίδα, εἰς ἣν καὶ λίθος ὑπερκάθηται κόκκινος, ἃ βασιλικά σύμβολα. regibus Albæ tum ad se deduxit, tum ad posteros imperatores Romanos calceorum hunc colorem transmisit Julius Caesar. Dio 1. xLI: Τῇ ὑποδέσει τῇ ὑψηλῇ καὶ ἐρυθροχρόῳ κατὰ τοὺς βασιλέας τοὺς ἐν Αλέῃ ποτὲ γενομένους, ὡς καὶ προσήκων σφισι διὰ τὸν Ιουλον ἐχρῆτο. Ammianus pedum teguina purpurea vocal, quæ a comite 383 largitionum servabantur. Hinc repetita toties in Græcorum historiis φοινικά πέδιλα, πέδιλον ἐρυθριν, κοκκοβαφὲς καὶ φοινικοβαφές, ερυθροβαφές πέδιλον, ἐρυθρὰ ὑποδή ματα. Ex pluribus unum aut alterum exemplumn deproms. Boloniales apud Anna Comnenam, exuens se imperio, at non ejus insignibus, μόνον ἔσομαι ψιλού τοῦ τῆς βασιλείας μετέχων ὀνόματος καὶ τῆς εὐφημίας καὶ τῶν ἐρυθρῶν πεδίλων. De Alexio scribit Gregoras, qui Gilie ερυθροῖς ὑποδεδέσθαι κρηπῖσι προστετάχει, ἵν' αὐτή τε καὶ ὁ ταύτῃ συζευχθησόμενος τῆς βασιλείας διάδοχος γένηται. Ut imperatrici nobiles feminæ rubra calceamenta induebant, sie nounisi proceres viri pedibus imperatoris illa consueverant immittere. Cantacuzenus qui fuerint designat, III, 27: Ο νέος δὲ βασιλεὺς πρότερον ἐσθῆτα βασιλικὴν ἐνδύς, ἔπειτα ὑπ' ὄψεσι ταῖς, κόσμει, τὸν ἕτερον μὲν ὑπὸ τῶν ἄγχιστα καθ' αἷμα προσηκόντων ὑποδούμενος, τὸν δὲ λοιπὸν ὑπὸ τῶν τὰ πρῶτα φερομένων επ' εὐγενείᾳ καὶ λαμπρότητα μισθοφόρων Λατίνων. Alla fuisse hac calceamenta Dio monstravit, vocans ea ὑπόθεσιν ὑψηλὴν. Ad genu. pertinuisse testatur Procopius, I. ut De Ædif. Just.: Υποδήματα μέχρι εἰς γόνυ φοινικοῦ χρώμα τος, ὃ δεῖ βασιλέα μόνον Ρωμαίων τε καὶ Περσών ὑποδεῖσθαι. Τζάγγας ideo vel τζάγγια barbaro nenine dicta existimo; de illis aetum superius. Ibid. 'Εν ἡμέρᾳ ῥητῇ. Finem his scriptis inι· ponit e Regiis mss. alterum, et vocem τέλος addit; ut quod sequitur alieni auctoris opus esse conjicianus. GoAR.] lbid. Assumentum illud, ιστέον δὲ καὶ τοῦτο, etc., vere assumentum esse ncque huc pertinere, clarius est quam ut multis ostendi debeat. Quia tamen Junius reperit in quodam exemplari sibi a Frehero subministrato, et quia alter Boicus codex eodem additamento cateris auctior est, relinquamus sane hoc loco, ne dum alium quærimus et assignamus, forte incommodiorem attribuamus. Illud certum esto, hic omnino tanquam peregrinum atque exoticum habitare. Codex tamen Boicus pro παρδόβαλλοι exhibet παρδεβάγιλοι. GRETS. 1bid [Παρδόβαλλοι. Alia lectio παρδαβέγιας, qui pardos curant: feras enim ad ostentationem vel delectationem principes enutriunt. Batovkov superius procuratoren, bajulum referre diximus: βaΤούλου vice nonnunquam βλάγνον apud Theophanem vel etiam βάγιλον lego. Regium hic habet παρδοβάγιλον; qua de causa pardorum curatorem expono. GOAR] Ibid. Turcarum suluno etiam hodie κρυοτήρια potui refrigerando in pretio esse, memini me legere alicubi in observationibus Bellonii. GRETS. Ibid. [Παρσινόχοι. Regium correcle παροινοyot, qui pincernis administrant, et aquas vel puriores vel salubriores aut certe nives aut glaciem vino refrigerando equis aliunde vehunt. GOAR.]