DUCE MICHAELIS DUCE NEPOTIS JOANNE PALEOLOGO, ANNO CHRISTI 1341, AD ANNUM 1462. 1 CAPUT PRIMUM. Generationum ab Adamo ad Christi Nativitatem brevis enarratio. Annorum elapsorum a Christo ad Constantini initia enumeratio. Constantino ad Justinianum, a Justiniano ad Constantinum et Irenen. Ab his ad Alexium Commenum. Brevis deinceps Impp. Constantinopolitanorum enumeratio ad urbem a Latinis captam. Αριθμοὶ ἐτῶν ἀπὸ τοῦ πρώτου ἀνθρώπου ἕως τῆς Λ Numeri qnnorum a primo komine ad ætatem ἡμετέρας γενεάς. Ἀπὸ 'Αδάμ τοῦ πρώτου ἀνθρώπου έως Νῶς, ἐφ' δν ὁ κατακλυσμὸς γέγονε, γενεαὶ δέκα γεγόνασι πρώτη ἡ καὶ παρὰ Θεοῦ, τοῦ ᾿Αδάμ. Μετὰ δὲ σ' ἔτη δευτέρα ἡ τοῦ Σηθ παρὰ τοῦ ᾿Αδάμ. Μετὰ δὲ τὸν Σήθ σε' ἔτη τρίτη ἡ τοῦ Ἐνὼς ἐκ τοῦ Σήθ. Μετὰ δὲ τὸν Ἐνὼς ριζ' ἔτη τετάρτη ἡ τοῦ Καῖνὰν ἐκ τοῦ Ενώς. Μετὰ δὲ τὸν Καϊνὰν ρο' ἔτη πέμπτη ἡ τοῦ Μαλελεὴλ ἐκ τοῦ Καϊνάν. Μετὰ δὲ τὸν Μαλε λιήλ ρξε' ἔτη έκτη ἡ τοῦ Ἰάρεδ ἐκ τοῦ Μαλελεήλ. Μετὰ δὲ τὸν Ἰάρεδ ρξβ' ἔτη εβδόμη ἡ τοῦ Ἐνώχ ἐκ τοῦ Ἰάρεδ. Μετὰ δὲ τὸν Ενώχ ρξε' ἔτη ὀγδόη ἡ τοῦ Μαθουσάλα ἐκ τοῦ Ενώχ. Μετὰ δὲ τὸν Μαθουσάλα ἑκατὸν καὶ ἑξήκοντα ἑπτὰ ἔτη ἐννάτη τοῦ Λάμεχ ἐκ τοῦ Μαθουσάλα. Μετὰ δὲ Λάμεχ ἑκατὸν καὶ ὀγδοήκοντα ὀκτὼ ἔτη δεκάτη ἡ τοῦ Νῶε. Νῶς δὲ ἦν ἐτῶν ἑξακοσίων, καὶ ὁ κατακλυσμὸς τοῦ ὕδατος ἐγένετο ἐπὶ τῆς γῆς. Ωστε ἀριθμεῖσθαι ἀπὸ Ἀδὰμ ἕως τοῦ κατακλυσμοῦ ἔτη βσμβ'. Ομοίως καὶ ἀπὸ τοῦ κατακλυσμοῦ ἕως ᾽Αβραὰμ γενεαὶ δέκα, ἔτη χίλια ἑκατὸν εἴκοσι ἕν. ᾿Αβραὰμ δὲ ἦν ἐτῶν ἑβδο μηκονταπέντε ὅτε μετώκησε εἰς γῆν Χαναὰν ἐκ τῆς Μεσοποταμίας, κἀκεῖ διατρίψας ἔτη είκοσι πέντε ἔτεχε τὸν Ἰσαάκ· ἔτεκε δὲ Ἰσαὰκ παῖδας δύο, nosiram. Ab Adamo primo homine usque ad Noachum, cujus ævo diluvium accidit, decem exacta sunt generationes. Prima cum Adam a Deo creatus est. Post annos 250 secunda cum Sethus nascitur Adamo. Post Sethum ann. 205 tertia, tunc Enos Setho natus est. Post Enos ann. 197 quarta, quaudo Cainanus nascitur Enos. Post Cainanum ann. 170 quinta, nascitur Maleleel flius Cainani. Post Maleleelem annos 165 sexta, Jaredus nascitur Maleleelo. Post Jaredum ann. 162 septima, Enochus nascitur Jaredo. Post Enochum ann. 165 octava, Mathusala nascitur Enoeho. Post 2 Mathusalam ann. 167 nona, Lamechus nascitur Mathisalæ. Post Lamachum ann. 188 decima, tuncque natus est Noe. Noachus autem natus erat annos sexcentos cum aquarum diluvium terram obruit. Ab Adamo ilaque ad diluvium anni numerantur supra bis mille ducenti quadraginta duo. diluvio pariter ad Abrahamum generationes decem transierunt, et anni supra mille centum viginti et unus. Abraham porro annum septuagesimum quintum exegerat, cum Mosopotamia relicta discessit in Chananæorum regionem, ibique annos viginti quinque commoratus geIsmaelis Bullialdi notæ. (1)Initio hujus operis propositum auctoris fuit, annorum a mundi ortu et creatione exactorum synopsim ob oculos ponere juxta Ecclesia Orientalis calculum; quæ ab initio mundi ad annum primum æræ Christianæ vulgaris annos integros 5508, a Septembri antecedente Kal. Januar anni primi numerat. Nullus vero eorum, qui in Chronologia parumper versati sunt, nescit Græcos annum suum ab illo termino Kal. Septemb, ordiri: ita ut Christus anno 5509, sive autumno, sive ineunto hieme OsOTÓXO; eum genuisse dicatur, natus sit. Norunt etiam omnes, Septuaginta, ita appellatos ac creditos, veteris Testamenti interpretes, plures annos a mundi exordio ad Abrahamnum in versione sua computavisse, quam in textu Hebraico reperiantur. Qua ratione id contigerit assequi arduum. Textus equidem Hebraicus ab Adamo ad diluvium annos exactos solummodo exhibet 1655, cum interim Lxx interpretes numerant 2242. In hujus enim capitis verbis, ἀπὸ τοῦ ᾿Αδάμ ἕως τοῦ κατακλυσμοῦ ἔτη βαμβα rectus est: etsi e generationum explicatarum numeris colligantur 2249. diluvio ad Abrahamum texC-tus Hebraicus numerat annos 292, at interpretes numerant annos 1178, hic noster 1121. De hac computandi dissensione non est dicendi nunc locus; nee propositum est nobis disquirere et scrutari num textus Hebraicus, quo illi usi sunt, ab eo, qui omnibus probatus circumfertur, variaverit. Num etiam aliqua ratione ducti illi viri, qui gentilium, Ægyptiorum præcipue ac Græcorum oculis ac judicio sacram historiam subjiciebant, annos aliquot ab orbe condito ad diluvium, et inde ad Abrahamum intercalarint, importunas gentium ob idololatriam cæcutientium objectiones declinaturi.

DUCE MICHAELIS DUCE NEPOTIS JOANNE PALEOLOGO, ANNO CHRISTI 1341, AD ANNUM 1462. 1 CAPUT PRIMUM. Generationum ab Adamo ad Christi Nativitatem brevis enarratio. Annorum elapsorum a Christo ad Constantini initia enumeratio. Constantino ad Justinianum, a Justiniano ad Constantinum et Irenen. Ab his ad Alexium Commenum. Brevis deinceps Impp. Constantinopolitanorum enumeratio ad urbem a Latinis captam. Αριθμοὶ ἐτῶν ἀπὸ τοῦ πρώτου ἀνθρώπου ἕως τῆς Λ Numeri qnnorum a primo komine ad ætatem ἡμετέρας γενεάς. Ἀπὸ 'Αδάμ τοῦ πρώτου ἀνθρώπου έως Νῶς, ἐφ' δν ὁ κατακλυσμὸς γέγονε, γενεαὶ δέκα γεγόνασι πρώτη ἡ καὶ παρὰ Θεοῦ, τοῦ ᾿Αδάμ. Μετὰ δὲ σ' ἔτη δευτέρα ἡ τοῦ Σηθ παρὰ τοῦ ᾿Αδάμ. Μετὰ δὲ τὸν Σήθ σε' ἔτη τρίτη ἡ τοῦ Ἐνὼς ἐκ τοῦ Σήθ. Μετὰ δὲ τὸν Ἐνὼς ριζ' ἔτη τετάρτη ἡ τοῦ Καῖνὰν ἐκ τοῦ Ενώς. Μετὰ δὲ τὸν Καϊνὰν ρο' ἔτη πέμπτη ἡ τοῦ Μαλελεὴλ ἐκ τοῦ Καϊνάν. Μετὰ δὲ τὸν Μαλε λιήλ ρξε' ἔτη έκτη ἡ τοῦ Ἰάρεδ ἐκ τοῦ Μαλελεήλ. Μετὰ δὲ τὸν Ἰάρεδ ρξβ' ἔτη εβδόμη ἡ τοῦ Ἐνώχ ἐκ τοῦ Ἰάρεδ. Μετὰ δὲ τὸν Ενώχ ρξε' ἔτη ὀγδόη ἡ τοῦ Μαθουσάλα ἐκ τοῦ Ενώχ. Μετὰ δὲ τὸν Μαθουσάλα ἑκατὸν καὶ ἑξήκοντα ἑπτὰ ἔτη ἐννάτη τοῦ Λάμεχ ἐκ τοῦ Μαθουσάλα. Μετὰ δὲ Λάμεχ ἑκατὸν καὶ ὀγδοήκοντα ὀκτὼ ἔτη δεκάτη ἡ τοῦ Νῶε. Νῶς δὲ ἦν ἐτῶν ἑξακοσίων, καὶ ὁ κατακλυσμὸς τοῦ ὕδατος ἐγένετο ἐπὶ τῆς γῆς. Ωστε ἀριθμεῖσθαι ἀπὸ Ἀδὰμ ἕως τοῦ κατακλυσμοῦ ἔτη βσμβ'. Ομοίως καὶ ἀπὸ τοῦ κατακλυσμοῦ ἕως ᾽Αβραὰμ γενεαὶ δέκα, ἔτη χίλια ἑκατὸν εἴκοσι ἕν. ᾿Αβραὰμ δὲ ἦν ἐτῶν ἑβδο μηκονταπέντε ὅτε μετώκησε εἰς γῆν Χαναὰν ἐκ τῆς Μεσοποταμίας, κἀκεῖ διατρίψας ἔτη είκοσι πέντε ἔτεχε τὸν Ἰσαάκ· ἔτεκε δὲ Ἰσαὰκ παῖδας δύο, nosiram. Ab Adamo primo homine usque ad Noachum, cujus ævo diluvium accidit, decem exacta sunt generationes. Prima cum Adam a Deo creatus est. Post annos 250 secunda cum Sethus nascitur Adamo. Post Sethum ann. 205 tertia, tunc Enos Setho natus est. Post Enos ann. 197 quarta, quaudo Cainanus nascitur Enos. Post Cainanum ann. 170 quinta, nascitur Maleleel flius Cainani. Post Maleleelem annos 165 sexta, Jaredus nascitur Maleleelo. Post Jaredum ann. 162 septima, Enochus nascitur Jaredo. Post Enochum ann. 165 octava, Mathusala nascitur Enoeho. Post 2 Mathusalam ann. 167 nona, Lamechus nascitur Mathisalæ. Post Lamachum ann. 188 decima, tuncque natus est Noe. Noachus autem natus erat annos sexcentos cum aquarum diluvium terram obruit. Ab Adamo ilaque ad diluvium anni numerantur supra bis mille ducenti quadraginta duo. diluvio pariter ad Abrahamum generationes decem transierunt, et anni supra mille centum viginti et unus. Abraham porro annum septuagesimum quintum exegerat, cum Mosopotamia relicta discessit in Chananæorum regionem, ibique annos viginti quinque commoratus geIsmaelis Bullialdi notæ. (1)Initio hujus operis propositum auctoris fuit, annorum a mundi ortu et creatione exactorum synopsim ob oculos ponere juxta Ecclesia Orientalis calculum; quæ ab initio mundi ad annum primum æræ Christianæ vulgaris annos integros 5508, a Septembri antecedente Kal. Januar anni primi numerat. Nullus vero eorum, qui in Chronologia parumper versati sunt, nescit Græcos annum suum ab illo termino Kal. Septemb, ordiri: ita ut Christus anno 5509, sive autumno, sive ineunto hieme OsOTÓXO; eum genuisse dicatur, natus sit. Norunt etiam omnes, Septuaginta, ita appellatos ac creditos, veteris Testamenti interpretes, plures annos a mundi exordio ad Abrahamnum in versione sua computavisse, quam in textu Hebraico reperiantur. Qua ratione id contigerit assequi arduum. Textus equidem Hebraicus ab Adamo ad diluvium annos exactos solummodo exhibet 1655, cum interim Lxx interpretes numerant 2242. In hujus enim capitis verbis, ἀπὸ τοῦ ᾿Αδάμ ἕως τοῦ κατακλυσμοῦ ἔτη βαμβα rectus est: etsi e generationum explicatarum numeris colligantur 2249. diluvio ad Abrahamum texC-tus Hebraicus numerat annos 292, at interpretes numerant annos 1178, hic noster 1121. De hac computandi dissensione non est dicendi nunc locus; nee propositum est nobis disquirere et scrutari num textus Hebraicus, quo illi usi sunt, ab eo, qui omnibus probatus circumfertur, variaverit. Num etiam aliqua ratione ducti illi viri, qui gentilium, Ægyptiorum præcipue ac Græcorum oculis ac judicio sacram historiam subjiciebant, annos aliquot ab orbe condito ad diluvium, et inde ad Abrahamum intercalarint, importunas gentium ob idololatriam cæcutientium objectiones declinaturi.

DUCE Ήσαν καὶ Ἰακώβ. Γενόμενος δὲ Ἰακώβ χρόνων ἑκατὸν καὶ τριάκοντα κατῆλθεν εἰς Αἴγυπτον ἅμα τοῖς δώδεκα υἱοῖς αὐτοῦ, καὶ τοῖς ἐκγόνοις αὐτοῦ τὴν ἀριθμὸν ἑβδομήκοντα πέντε. Παρῴκησε δὲ Αβραὰμ σὺν τῷ σπέρματι εἰ; γῆν Χαναὰν ἔτη τε τρακόσια τριακοντατρία, καὶ πληθυνθὲν εἰς δωδεκάφυλον ελογίσθη. Καὶ πλῆθος εἰς ἑξακισχιλίας χιλιάδας εψηφίσθη ἐκ τῶν δώδεκα υἱῶν τοῦ Ἰακώβ· ὧν τὰ ὀνόματα ταῦτα· Ρουβίμ, Συμεών, Λευί, Ιούδας, Ἰσάχαρ, Ζαβουλών, Νεφθαλιμ, Γάδ, Ασήρ, Δὲν, Ἰωσὴφ καὶ Βενιαμίν. Καὶ τοῦ μὲν Λευὶ ἀπόγονοι Μωϋσῆς καὶ ᾿Ααρών· καὶ ὁ μὲν τὸ ἱερατεύειν προ ξατο, ὁ δὲ Μωϋσῆς πρὸς τὸ ἄρχειν μεθίστατο· ὃς ἐν τῷ ὀγδοηκοστῷ ἔτει τῆς ζωῆς αὐτοῦ πατεῖ τὴν Ερυθρὰν θάλασσαν, καὶ ἐξάγει τὸν λαὸν ἐξ Αἰγύ πτου. Οὗτος ὁ Μωσης ήκμασεν ἐν τοῖς χαιρεῖς Ινάχου, πρώτου βασιλεύσαντος· οὕτως ἀρχαιότεροι Ἑλλήνων Ἰουδαῖοι. Διατρίψαντες δὲ ἐν τῇ ἐρήμῳ έτη τεσσαράκοντα, καὶ ὑπὸ Ἰησοῦ τοῦ Ναυῆ ἀρχό μενοι ἔτη είκοσιπέντε, καὶ ὑπὸ τῶν κριτῶν ἔτη τετρακόσια πεντηκοντατέσσαρα μέχρι τῆς βασιλεία; Σκου, πρώτου παρ' αὐτοῖς καταστάντος βασιλέως· ἐφ᾽ ᾧ ἐν τῷ πρώτῳ ἔτει τῆς βασιλείας αὐτοῦ ὁ μέσ γας τίκτεται Δαβίδ. Ὥστε συναθροίζεσθαι ἀπὸ Αβραάμ ἕως Δαβίδ γενεαὶ δεκατέσσαρες, Έτη χίλια καὶ εἴκοσι τέσσαρα. Καὶ ἀπὸ Δαβὶδ ἕως τῆς μετοι· κεσίας Βαβυλώνος γενεαὶ δεκατέσσαρες, ἔτη ἐξα κόσια ἐννέα, καὶ ἀπὸ τῆς μετοικεσίας Βαβυλῶνο; ἕως τοῦ Χριστοῦ γενεαὶ δεκατέσσαρες, ἔτη πεντα nuit Isaac. Duos vero flios genuit Isaac, Esau nimirum et Jacobum. In Ægyptum deinde profectus est. Jacobus, cum-annos centum et triginta exegisset, illucque cum duodecim suis filiis nepotibusque renit, qui septuaginta quinque erant. Incoluit Abrahamus cum posteris suis terram Chanaan per spatium anorum quadringentorum triginta trium. Illiusque posteri'numero aucti in duodecim tribus digesti et distributi sunt: et multitudo posteroruin duodecim filiorum Jacobi ad sex millia chiliadum numerata est. Horum autem sunt nomina: Ruben, Simeon, Levi, Juda, Issachar, Zabulon, Nephthalim, Gad, Aser, Dan, Joseph et Benjamin. Moses et Aaron genus a Levi ducunt, hic quidem sacerdotio primus functus est, Moses vero reipublicæ administrationem capessivit, atque anno ætatis suæ octogesimo Erythraum mare transivit, eduxitque populum Ægypto. Ilic Moses floruit temporibus Inachi, qui primus regnavit [apul Græcos.] Quare Judaei sunt Græcis antiquio res. Transactis deinde per deserta annis quadraginta, Josua filio Nave annis 25 paruerunt; resque Israelitarum publica, per viros ab ipsis Judices appellatos, administrata est auuis quadringentis quinquaginta quatuor, usque ad Saulis unctionem, qui primus apud eam gentem rex constitutus est, cujus imperii anno primo magnus nascitur David. Adeo ut ab Abrahamo ad Davidem quatuordecim generationes colligantur, et anni mille viginti quatuor. Atque a Davi le ad transportatosB abylonem Judæos totidem generationes 14, et anni sexcenti novem. trans- κόσια τέσσαρα. Ομοῦ κατὰ τὰς τῶν χρόνων ἀκολου portatione usque ad Christi nativitatem quatuordecim pariter numerantur generationes, anni etiam quingenti quaterni. Simul vero temporum seriem, et intervalla ad calculum revocantes, colligimus a primo Il est sex milliones. θίας συμψηφίσαντες εὕρομεν ἀπὸ τοῦ πρώτου Αδάμ ἕως τοῦ Χριστοῦ ἔτη πεντακισχίλια πεντακόσια. ᾿Απὸ δὲ τῆς ἐνσάρκου οικονομίας Έως τοῦ μεγάλου Κωνσταντίνου ἔτη τιη. ᾿Απὸ δὲ Ismaelis Bullialdi notæ. Οὗτος ὁ Μωσης. Αι Eusebii Chronicon initium annorum Inachi alligat anno ætatis Abrahami 161, eo ipso quo natus est Jacob seu Israel. Mosem vero natum prodit anno ab Abrahami nativitate 435, ita ut annis totis 274 posterior sit Inachi initio Mosis mativilas. Εύρομεν ἀπὸ τοῦ πρώτου Αδάμ. In enumerandis annis ab orbe condito ad Incarnationem hallucinatus est hujus historiæ auctor, vel, qui illum transcripsit, lapsus est. Ab anno namque primo æræ mundi ad annum primum Christi Ecclesia Græca numeral annos 5508, et tali intervallo Epocharum utitur in sequentibus hic scriptor; legendum itague hoc loco ἔτη εφη', 5508. ᾿Απὸ δὲ τῆς ἐνσάρκου οικονομίας. Myste rium adorandum Incarnationis Filii Dei Græci Theologi et scriptores appellant Ενσαρκον οἰκονομίαν. "Εως τοῦ μεγάλου Κωνστ. Post Christi apocham mentionem facit Constantini, qui ob redditam Christiane Ecclesiæ pacem et tranquillitatem clarus, Deo ac hominibus acceptus, Græco etiam homini religiose cultus est. Hujus enim imperatoris matrisque lelenæ Ecclesia Orientalis memoriam die 21 Mii celebrat. Εt Constantinopolitani impe ratores, referente Codino Curopalata lib. De officiis palatii Constantinopolit. in templum SS. Apostole rum die illa se conferebant. Κατὰ τὴν τοῦ μεγάλου Κωνσταντίνου ἀπέρχεται εἰς τὸν ναὸν τῶν ἁγίων ᾿Αποστόλων, ἔνθα καὶ ἡ ἁγία τούτου σορὸς κεῖται. Die quo magni Constantini memoria celebratur, confert se imperator in templum SS. Apostolorum, in quo illius sanctus loculus situs est. Grecornm insuper universitati chara Constantini memoria est, qui, translata imperii Romani sede ab Italis ad Græ cos, nomini suo novam, quam condidit Romam, consecravit. Byzantii appellatione omissa urbemi immensum in modum auctam atque ornatam Constantinopolim appellavit. Justinianus etiam de S. Sophiæ magnificentissimo ac elegantissimo, quod exstruxit, templo jure commendatur. Anno porro secundo regui sui Justinianus S. Sophiam restitutam ac ædificatam consecravit. Georgius Cedrenus: Τῷ ια' ἔτει γέγονε τὰ ἐγκαίνια τῆς μεγάλης Εκκλη σίας, καὶ ἐξῆλθεν ἡ λιτὴ ἀπὸ τῆς ῾Αγίας Αναστά σεως μετὰ τοῦ πατριάρχου καὶ βασιλέως σὺν τῷ λαῷ. Ἀπὸ δὲ τῆς ἡμέρας τῆς καύσεως αὐτῆς μέχρι τῶν εγκαινίων ἔτη εʹ, μήνες ια', καὶ ἡμέραι ι', παρῆλο μον· ἐν γὰρ τῷ ση' ἔτει ἀπὸ κτίσεως κόσμου ν δικτ. ιε' τῆς κγ' τοῦ Φεβρουαρίου μηνός, ὥρᾳ πρώτη τῆς ἡμέρας τὴν τὴ μεγάλης Εκκλησίας ἀνοικοδομήν ἤρξατο ποιεῖν ὁ Ἰουστινιανός. Anno Justiniani 11 Magne Ecclesiæ encænia, seu consecratio, celebrata sunt. Litanias et preces recitantes patriarcha et imperator, comitante populo, a Suncta Anastasia lemplo egressi processerunt. die porro, quo flammis peruit, ad encania anti 5, menses 11, uies decem transierunt. Anno enim ab vrbe condito 6008, Indict. 15, Februarii die 23, hora diei prima, Just nianus instaurationem magnie Ecclesiæ auspicatus est, la

DUCE Ήσαν καὶ Ἰακώβ. Γενόμενος δὲ Ἰακώβ χρόνων ἑκατὸν καὶ τριάκοντα κατῆλθεν εἰς Αἴγυπτον ἅμα τοῖς δώδεκα υἱοῖς αὐτοῦ, καὶ τοῖς ἐκγόνοις αὐτοῦ τὴν ἀριθμὸν ἑβδομήκοντα πέντε. Παρῴκησε δὲ Αβραὰμ σὺν τῷ σπέρματι εἰ; γῆν Χαναὰν ἔτη τε τρακόσια τριακοντατρία, καὶ πληθυνθὲν εἰς δωδεκάφυλον ελογίσθη. Καὶ πλῆθος εἰς ἑξακισχιλίας χιλιάδας εψηφίσθη ἐκ τῶν δώδεκα υἱῶν τοῦ Ἰακώβ· ὧν τὰ ὀνόματα ταῦτα· Ρουβίμ, Συμεών, Λευί, Ιούδας, Ἰσάχαρ, Ζαβουλών, Νεφθαλιμ, Γάδ, Ασήρ, Δὲν, Ἰωσὴφ καὶ Βενιαμίν. Καὶ τοῦ μὲν Λευὶ ἀπόγονοι Μωϋσῆς καὶ ᾿Ααρών· καὶ ὁ μὲν τὸ ἱερατεύειν προ ξατο, ὁ δὲ Μωϋσῆς πρὸς τὸ ἄρχειν μεθίστατο· ὃς ἐν τῷ ὀγδοηκοστῷ ἔτει τῆς ζωῆς αὐτοῦ πατεῖ τὴν Ερυθρὰν θάλασσαν, καὶ ἐξάγει τὸν λαὸν ἐξ Αἰγύ πτου. Οὗτος ὁ Μωσης ήκμασεν ἐν τοῖς χαιρεῖς Ινάχου, πρώτου βασιλεύσαντος· οὕτως ἀρχαιότεροι Ἑλλήνων Ἰουδαῖοι. Διατρίψαντες δὲ ἐν τῇ ἐρήμῳ έτη τεσσαράκοντα, καὶ ὑπὸ Ἰησοῦ τοῦ Ναυῆ ἀρχό μενοι ἔτη είκοσιπέντε, καὶ ὑπὸ τῶν κριτῶν ἔτη τετρακόσια πεντηκοντατέσσαρα μέχρι τῆς βασιλεία; Σκου, πρώτου παρ' αὐτοῖς καταστάντος βασιλέως· ἐφ᾽ ᾧ ἐν τῷ πρώτῳ ἔτει τῆς βασιλείας αὐτοῦ ὁ μέσ γας τίκτεται Δαβίδ. Ὥστε συναθροίζεσθαι ἀπὸ Αβραάμ ἕως Δαβίδ γενεαὶ δεκατέσσαρες, Έτη χίλια καὶ εἴκοσι τέσσαρα. Καὶ ἀπὸ Δαβὶδ ἕως τῆς μετοι· κεσίας Βαβυλώνος γενεαὶ δεκατέσσαρες, ἔτη ἐξα κόσια ἐννέα, καὶ ἀπὸ τῆς μετοικεσίας Βαβυλῶνο; ἕως τοῦ Χριστοῦ γενεαὶ δεκατέσσαρες, ἔτη πεντα nuit Isaac. Duos vero flios genuit Isaac, Esau nimirum et Jacobum. In Ægyptum deinde profectus est. Jacobus, cum-annos centum et triginta exegisset, illucque cum duodecim suis filiis nepotibusque renit, qui septuaginta quinque erant. Incoluit Abrahamus cum posteris suis terram Chanaan per spatium anorum quadringentorum triginta trium. Illiusque posteri'numero aucti in duodecim tribus digesti et distributi sunt: et multitudo posteroruin duodecim filiorum Jacobi ad sex millia chiliadum numerata est. Horum autem sunt nomina: Ruben, Simeon, Levi, Juda, Issachar, Zabulon, Nephthalim, Gad, Aser, Dan, Joseph et Benjamin. Moses et Aaron genus a Levi ducunt, hic quidem sacerdotio primus functus est, Moses vero reipublicæ administrationem capessivit, atque anno ætatis suæ octogesimo Erythraum mare transivit, eduxitque populum Ægypto. Ilic Moses floruit temporibus Inachi, qui primus regnavit [apul Græcos.] Quare Judaei sunt Græcis antiquio res. Transactis deinde per deserta annis quadraginta, Josua filio Nave annis 25 paruerunt; resque Israelitarum publica, per viros ab ipsis Judices appellatos, administrata est auuis quadringentis quinquaginta quatuor, usque ad Saulis unctionem, qui primus apud eam gentem rex constitutus est, cujus imperii anno primo magnus nascitur David. Adeo ut ab Abrahamo ad Davidem quatuordecim generationes colligantur, et anni mille viginti quatuor. Atque a Davi le ad transportatosB abylonem Judæos totidem generationes 14, et anni sexcenti novem. trans- κόσια τέσσαρα. Ομοῦ κατὰ τὰς τῶν χρόνων ἀκολου portatione usque ad Christi nativitatem quatuordecim pariter numerantur generationes, anni etiam quingenti quaterni. Simul vero temporum seriem, et intervalla ad calculum revocantes, colligimus a primo Il est sex milliones. θίας συμψηφίσαντες εὕρομεν ἀπὸ τοῦ πρώτου Αδάμ ἕως τοῦ Χριστοῦ ἔτη πεντακισχίλια πεντακόσια. ᾿Απὸ δὲ τῆς ἐνσάρκου οικονομίας Έως τοῦ μεγάλου Κωνσταντίνου ἔτη τιη. ᾿Απὸ δὲ Ismaelis Bullialdi notæ. Οὗτος ὁ Μωσης. Αι Eusebii Chronicon initium annorum Inachi alligat anno ætatis Abrahami 161, eo ipso quo natus est Jacob seu Israel. Mosem vero natum prodit anno ab Abrahami nativitate 435, ita ut annis totis 274 posterior sit Inachi initio Mosis mativilas. Εύρομεν ἀπὸ τοῦ πρώτου Αδάμ. In enumerandis annis ab orbe condito ad Incarnationem hallucinatus est hujus historiæ auctor, vel, qui illum transcripsit, lapsus est. Ab anno namque primo æræ mundi ad annum primum Christi Ecclesia Græca numeral annos 5508, et tali intervallo Epocharum utitur in sequentibus hic scriptor; legendum itague hoc loco ἔτη εφη', 5508. ᾿Απὸ δὲ τῆς ἐνσάρκου οικονομίας. Myste rium adorandum Incarnationis Filii Dei Græci Theologi et scriptores appellant Ενσαρκον οἰκονομίαν. "Εως τοῦ μεγάλου Κωνστ. Post Christi apocham mentionem facit Constantini, qui ob redditam Christiane Ecclesiæ pacem et tranquillitatem clarus, Deo ac hominibus acceptus, Græco etiam homini religiose cultus est. Hujus enim imperatoris matrisque lelenæ Ecclesia Orientalis memoriam die 21 Mii celebrat. Εt Constantinopolitani impe ratores, referente Codino Curopalata lib. De officiis palatii Constantinopolit. in templum SS. Apostole rum die illa se conferebant. Κατὰ τὴν τοῦ μεγάλου Κωνσταντίνου ἀπέρχεται εἰς τὸν ναὸν τῶν ἁγίων ᾿Αποστόλων, ἔνθα καὶ ἡ ἁγία τούτου σορὸς κεῖται. Die quo magni Constantini memoria celebratur, confert se imperator in templum SS. Apostolorum, in quo illius sanctus loculus situs est. Grecornm insuper universitati chara Constantini memoria est, qui, translata imperii Romani sede ab Italis ad Græ cos, nomini suo novam, quam condidit Romam, consecravit. Byzantii appellatione omissa urbemi immensum in modum auctam atque ornatam Constantinopolim appellavit. Justinianus etiam de S. Sophiæ magnificentissimo ac elegantissimo, quod exstruxit, templo jure commendatur. Anno porro secundo regui sui Justinianus S. Sophiam restitutam ac ædificatam consecravit. Georgius Cedrenus: Τῷ ια' ἔτει γέγονε τὰ ἐγκαίνια τῆς μεγάλης Εκκλη σίας, καὶ ἐξῆλθεν ἡ λιτὴ ἀπὸ τῆς ῾Αγίας Αναστά σεως μετὰ τοῦ πατριάρχου καὶ βασιλέως σὺν τῷ λαῷ. Ἀπὸ δὲ τῆς ἡμέρας τῆς καύσεως αὐτῆς μέχρι τῶν εγκαινίων ἔτη εʹ, μήνες ια', καὶ ἡμέραι ι', παρῆλο μον· ἐν γὰρ τῷ ση' ἔτει ἀπὸ κτίσεως κόσμου ν δικτ. ιε' τῆς κγ' τοῦ Φεβρουαρίου μηνός, ὥρᾳ πρώτη τῆς ἡμέρας τὴν τὴ μεγάλης Εκκλησίας ἀνοικοδομήν ἤρξατο ποιεῖν ὁ Ἰουστινιανός. Anno Justiniani 11 Magne Ecclesiæ encænia, seu consecratio, celebrata sunt. Litanias et preces recitantes patriarcha et imperator, comitante populo, a Suncta Anastasia lemplo egressi processerunt. die porro, quo flammis peruit, ad encania anti 5, menses 11, uies decem transierunt. Anno enim ab vrbe condito 6008, Indict. 15, Februarii die 23, hora diei prima, Just nianus instaurationem magnie Ecclesiæ auspicatus est, la

τοῦ στεφθῆναι τυφλωθεὶς παρὰ Μιχαὴλ τοῦ Πα- riam suscepisset, a Michaele Paleologo excæcatur, λαιολόγου, καὶ ἐξωσθεὶς τῆς βασιλείας ἐν τῷ γ' αυτ τοῦ ἔτε:. Εξώσθησαν καὶ οἱ Λατίνοι ἐκ τῆς το λεως καὶ εἰσῆλθε βασιλεύων ἐκ τῆς Ἀνατολῆς Μιχαὴλ ὁ Παλαιολόγος. Μέχρι τῆς βασιλείας τούτου ἡ μικρά Ασία, Παφλαγονία, Μυσία, ἡ καὶ Βιθυ νία, Φρυγία μεγάλη, Φρυγία Καππαπιανή, Καρία, καὶ μέρος Κιλικίας ὑπὸ Ῥωμαίους τελῶν ἦν. Οἱ δὲ Τοῦρκοι εγκάτοικοι Λυκαονίας δντες τὰ ἐπέκεινα ἦρχον, ἤτοι Λυκαονίαν, Καππαδοκίαν, Γαλατίαν, Παμφυλίαν, Αρμενίαν, Ελενόποντον, Πισιδίαν, Λυκίαν, Κοίλην Συρίαν, καὶ ἕτερα. Εβασίλευσε δὲ καὶ Μιχαὴλ ἔτη κδ'. Μετὰ δὲ τὸν Μιχαὴλ ὁ υἱὸς αὐτοῦ ᾿Ανδρόνικος ὁ Παλαιολόγος ἔτη μγ'. Εν τῷ... ἔτει τῆς βασιλείας αὐτοῦ ἑάλω μητρόπολις τῆς ᾿Ασίας Εφεσος, καὶ ἡ ἐπαρχία Καρίας παρὰ τοῦ Μανταχία· καὶ ἡ Λυδία παρὰ τοῦ ᾿Ατὴν ἄχρι Σμύρνης· καὶ ἡ Μαγνησία μέχρι Περγάμου, καὶ πάσης Μαγεδῶν ἐπαρχίας παρὰ τοῦ Σαρχάν• et anno tertio quam imperare cœperat regno pellitar. Latini quoque urbe excedere coguntur, eamque ingressus est Michael Palmrologus ", ab Orientis partibus, assumpto imperatorio nonine, profectus. Ad hunc usque imperatorem Romano imperio subdite fuerunt, tributumque solverunt hæ provinciæ: Asia minor, Paphlagonia, Mysia, quæ et Bithynia, Phrygia magna, Phrygia Capatiana, Caria, atque etiam pars Cilicia: Turci vero, qui Lycaoniam jam occuparant, provinciis quoque ulterioribus remotioribusque imperabant; Lycaoniæ 4 scilicet, Cappadociæ, Galatiæ, Pamphylia, Armeniæ, Helenopoulo, Pisidia, Lycie. Syriæ cavæ, et aliis. Imperium tenuit Michael annos 24.Michaelem secutus est filius ejus Andronicus "Pa1 leologus qui regnavit annis 43. Hujus imperii anno... Asiæ metropolis Ephesus, et Caria provincia in potestatem Mantachia devenerunt, Lydiamque Smyrnam usque subegit Atin. Magnesiam Pergamum usque, Ismaelis Bullialdi notæ. Int, sub finem. et lib. v. Georgius Phranzes. lib. 1, capp. 3 et 5. Michael Palaeologus ex gente antiqua et nobilissima oriundus erat, quam, ut ez aliis Petrus Bizarus refert, lib. 1 De bello Veneto: Er Italia adeoque Viterbo ipso Hetruriæ civitate hand sane ignobili (quæ olim Vejusa nuncupata. tanquam trium urbium septa vel mœnia in se compleciens), originem traxisse nonnullis places. Εξώσθησαν καὶ οἱ Λατίνοι τῆς πόλεως. In margine ascriptum ἐν ἔτει σύξη Ιουλίου κε'. seandi anno 6768, [Christi 1960. Julii 25. Referri debet hæc temporis nota ad annum 1 imperii Michaelis Palæologi. Quippe urbs a Græcis recuperata fuit anno Christi 1262, mundi jnxta Græcos anno 6770, Nam collectis annis Theodori Lascaris, Joannis Vataciæ, Theodori, et Joannis annis tribus, fit summa aunorum 58, qui cum additi fuerint annis 1204, exhibebunt annum 1262, quo Joannes oni imperialis corona nunquam imposita fuit, a Paleologo Michaele excæcatus et imperio pulsus est, et Latini urbe exacti sunt. Libro etiam iv, Gregoras de urbe recuperata per Cesarem Strategopulum verba faciens notat, Δύο ἑξῆς ἡνύετο ἔτη ἀφ' οὗ τῶν τε βασιλικῶν θρόνων εγκρατής ὁ Μιχαήλ tyɛyóvet. Quo igitur anno urbs capta est, jam duos in imperio annos integros Michael exegerat: unde constat ipsum clypeo insidentem imperatorem proclamatuas esse anno 1960. Phranzes, cap. 4, lib. 1 dynastiam Francorum annos 59, mens. 3., djes 4, CPoli durasse ait. Georg. Logotheta in Chron. CPolitano sub finem ait urbem a Latinis p caplam anno 6712, et eam tenuisse annis 58, recuperatanı auno 6769, indict. 4, in quo sibi non constat; nam mensis Julii 25 captam ait CPolim a Græcis. Post annos 58, qui additi cum fuerint annis 6712, dabunt annos 6770, et indictionem 5, transcriptoribus fortasse hic error imputandus est, non logotheta. Μετὰ δὲ τὸν Μιχαὴλ ὁ υἱὸς αὐτοῦ ᾿Ανδρό νικος. Sub Michaele Palæologorum primo cope rant Turci provincias Asiaticas, quæ imperatoribus CPolitanis adhuc parebant, vexare ac perpetuis Latrociniis vastare. Gregoras, lib. v, et lib. vi, c. 1; statum provinciarum Asiæ talem fuisse narrat. Κατέσχον ὁ μὲν Καρμανός Αλισούριος τὰ πλείω τῆς μεσογείου Φρυγίας, καὶ ἔτι τὰ μέχρι Φιλαδελφίας, καὶ τῶν ἔγγιστα πάντων ἀπὸ τῆς περὶ Mal ανδρον ποταμὸν ᾿Αντιοχείας, τὰ δὲ ἐκεῖθεν μέχρι Σμύρνης καὶ τῶν ἐντὸς παραλίων τῆς Ἰωνίας ετε ρος όνομα Σαργάνης· τὰ γὰρ περὶ Μαγνησίαν καὶ Πριήνην καὶ Εφεσον φθάσας ὑφείλετο σατράπης Έτερος ὄνομα Σισάν. Τὰ δὲ ἀπὸ Αἰολίδος ἄχρι Μυσίας τῆς πρὸς τῷ Ἑλλησπόντῳ ὅ τε Καλάμης λεγόμε νος, καὶ ὁ παῖς αὐτοῦ Καρασῆς· τὰ δὲ περὶ τὸν Ολυμπον καὶ ὅσα τῆς Βιθυνίας ἑξῆς ἕτερος ὄνομα Ατμᾶν. Τὰ δὲ ἀπὸ τοῦ ποταμοῦ Σαγγαρίου μέχρι Παφλαγονίας μεμερισμένως εἰς τοὺς Ἀμουρίου διέβησαν παῖδας. Caramanus itaque Alisurius maximan Phrygiæ mediterrancæ partem occupaverat, et Philadelphiam atque Antiochiam ad Maandrum usque omnia ditioni suæ subjecerat. Quæ vero regiones ab illis locis ad Smyrnam et loniæ maritima pertingunt, alius Sarchanes appellatus illis dominabatur. Sasan etiam, qui vocabatur, satrapa Magnesiam Prienen et Ephesum, (Romæis) eripuerat. Calames ejusque filius Carasis ab Eolide usque ad Mysiam Hellesponto adjacentem regnabat. Bithyniam et quæ Olympo monti circumjecta sunt alius nomine Aiman obtinebat. Sangario tandem fluvio Paphlagoniam usque Amurii flii inter se regionem partiti erant. Qui nostro Carmian appellatur Gregoræ est Caramanus Alisurius. Sarchanem et Carasim uterque habet; pro Othmane Gregoras legit Alman. Sasanem Noster, nt et Amurii Homuris filios nescit. Gregoras Mantachiam ignorat, etiamque Alinen. Laonicus Chalcocondylus lib. : De reb. Turc., non longe ab initio, lib. etiam u hos duces fuisse Aladinis Selzuccii, qui sedem imperii Iconii habuerat, ministros asserit. Quique Laonico est Ædines nostro vocatur Atin, et qui illi Mendesius nobis est Mantachias. Phranzes, lib. 1, cap. 26. hos duces enumerat ut Gregoras, eaddemque ditiones attribuit. Leunclavius in Pandectis historia Turcica, num. 13, dures istos aliter enumerat, ita ut in tanta varietate auctorum nomina illa, ducumque numerus in incerto aliquatenus maneant, Asiæ statu interim misero imperiique va - statione pro compertis habitis. Cantacuz. 1. 11, c. 29, Alinis sive Atinis filios ait fuisse Χετήρ καὶ 'Αμούρ, id est, Cheterem et Homurium. Carasem vero Phrygie regulum tradit lib. 111, c. 82. Καὶ πάσης Μαγεδῶν ἐπαρχίας. Valde proseu 18 Anno a creatione mundi 6768, Julii die 25, Christi 1260, coepit Michael. 10'Andronicus 1983.

ζόμενος γέρων έτη ιγ'. Μετὰ δὲ τὸν ᾿Ανδρόνικον nuit annis... Michaeli successit Andronicus " senior " dictus, annisque 13 imperio præfuit. Andronicuin sequitur filius ejus Joannes * Palæològus, qui cum juvenis esset sub tutela domini Joannis Cantacuzoni regebatur. Anno imperii hujus... Turci Hellespontu:n primo transfretarunt". Ex Asia quidem Iomur filius Atinis Turcorum dux movit, qui Smyrnam, Ephesum, et loca vicina tenebat. Orchanes vero filius memorati Othmani Prusa profectus est. Superato itaque freto, prædonum more totam Chersonesum populati sunt. Thraciæque loca maritima secure, nulloque, qui incurrentes reprimeret, obvio facto usque Didymotœchum, etiamque versus imperii sedem Constantinopolim Selymbriam usque incursionibus infestarunt, tanquam Thraciam universam subacturi. Imperante quoque Joanne pradicto eoque adhuc juvene, Chium insulam Genuenses occupaἸωάννης ὁ Παλαιολόγος ὁ υἱὸς αὐτοῦ νέος ὢν, καὶ παιδαγωγούμενος παρὰ κυρίου Ιωάννου τοῦ Καντακουζηνού. Εν τῷ αὐτοῦ ἔτει... ήρξαντο οἱ Τοῦρκοι περᾶν τὸν Ἑλλήσποντον, ἐκ μὲν τῆς Ασίας Ομοῦρ ἔγγονος Ατὴν ἀρχηγὸς Τούρκων δεσπόζων Σμύρναν, Ἔφεσον, καὶ τὰ πέριξ, ἐκ δὲ Προύσης Ορχάν ἔκγονος τοῦ ῥηθέντος Οθμάν. Περῶντες γοῦν λῃστρικῷ τρόπῳ, ἐπόρθουν Χερρό νησον πᾶσαν, καὶ παράλιον Θρᾴκης μὴ ἔχοντες τὸν ἀνθιστάμενον, ἢ ἀνταίροντα, ἀφύβως ἄχρι Διδυμο τοίχου καὶ πρὸς τὴν βασιλεύουσαν ἄχρι Ση λυμβρίας κατέτρεχον, ὡς τὴν πᾶσαν Θρᾴκην ὑπὸ χεῖρα ποιήσοντες. Ἐν τῇ βασιλείᾳ γοῦν τοῦ ῥηθέντος Ἰωάννου ἔτι μείρακος ὄντος εάλω Χίος νῆσος παρὰ τῶν Γενουϊτῶν, καὶ αἱ λοιπαὶ Κυκλάδαι νῆσοι ἐκ τῶν Ναυάρας ἀφικομένων Φράγκων Ismaelis Bullialdi notæ. Μετὰ δὲ τὸν Ἀνδρόνικον Ιωάννης ὁ Πα Maildros. Andronicus junior filium suum), quem ex Anna, Nostro Alemanna, Cantacuzeno e Sabaudia, aliis Pannonia, susceperat, imperii hæredem reliquit. Joannes Andronico nascitur post avi Andronici obitum anno mundi 6840, Christi 1332, Junii die 18, ut adnotavit Gregoras lib.», cap. 3. obiit autem Andronicus junior anno mundi 6849, Christi 1341, Ha ut impubes admodum esset Joannes, annum agens cum imperium adeptus est nonum: quot etiam fuisse tradit Cantacuzenus, lib. II, cap. 2. Quamobrem pater moriens rebus imperii administrandis tutorem testamento dedit hunc Joannem Cantacuzenum magnum domesticum, historiæ jam sæpius allegatæ auctorem, virum equidem Gregoræ et Nostro laudatum: Phranzæ affectati regni suspectum, et quod voluerit ad liberos suos imperium transferre insimulatum. Legendus Phranzes, lib. 1, cap. 13, 14 et 15. Illum Cantacuzenum tanti fecit Andronicus junior, ut testamento suo, quod anno Christi 1330 gravi morbo decumbens condidit, præteritis in illo Andronico avo adhuc superstite Rondumque monacho, matre etiam sua Xena, tutorem eum posthumo tilio suo daret, si ex Anna uxore sua tunc prægnante nasceretur. Nec etiam omittenda sunt, quæ a Codino Curopalate de Andronici erga Joannem Cantacuzenum benevolentia et amore referuntur lib. De offic. palat. Constantinoροίι. Εποίησε τὸν μέγαν δομέστικον Καντακουζηνὸν Ιωάννην, ὃς ἐγεγόνει καὶ βασιλεὺς, ὑποστάσιον τῷ πανυπερσεβάστῳ. Magnum domesticum Joannem Cantacuzenum, qui postea imperavit, æqualem summo panhypersebasto reddidit. Paucisque lineis interjectis, post Andronici senioris obitum ab hoc juniore Cantacuzenum auctum esse narrat: 'Yлepé - χοντα πάντων ἐποίησε, τῶν μὲν τοῦ πάππου καὶ βασιλέως ἀνεψιών, ἑαυτοῦ δὲ θείων, τῶν ἑτέρων τε πάντων τοῦ πανυπερσεβάστου, βεστιαρίου· ἦν οὖν οὗτος ἐνταῦθα ὁ μέγα; δηλαδὴ δομέστικος μετὰ τὸν Katsapyn. Supra cæteros eum extulit, avi sui impeTutoris nepotibus, suisque avunculis, cæterisque omnibus summo panhypersebasto et vestiario dignitatis erdine anteposuit, hacque sanctione secundus erat a Cesare magnus domesticus. (1*) Ἐν τῷ αὐτοῦ ἔτει... ἤρξαντο οἱ Τοῦρκοι. Hec Turcorum in Europam irruptio prima est sub auspiciis Oguzionum sive Othmanidum regnante Orchane sive Urchane: antea enim in Europam transierant Turci, a Catelanis bellum Andronico seniori et Michaeli ejus F. inferentibus evocati, ut lib. vin Hist. Rom. narrat Gregoras, et post eum Laonicus, lib. 1. Transierunt etiam Turci paulo post annum 1300 eodem Laonico teste, lib. 1. Hujus quoque Turcorum in Europam expeditionis meminit idem loco citato, verum jam defuncto Orchane, et Suleimane ejus filio regnante. Nostro tamen consentit Turcorum narratio a Leunclavio adducta lib. v Hist. Musulmanicæ; et Phranzes, lib. 1, capp. 15 et 27, quibus potior fides habenda est. Adnotatur autem ille transitus, quoniam Turci tunc primum sedes in Europa fixerunt, occupata Callipoli anno juxta Annales Turcicos 758, Christi 1357, Matthæus Villanius Hist. Florent. lib. vi, c. 29, transitum Turcorum accidisse ait anno Αχρι Διδυμοτοίχου. Dilymotœchus oppi -dum Thraciæ, quod lebrus alluit. Nicetas Choniates duobus locis illius meminit: Kal paydalas Spoxñs θεόθεν ἀφορισθείσης ἐν τοῖς ἀνόπιν τοῦ Διδυμοτοίχου μέρεσιν ὁ τῷ φρουρίω παραρέων Εύρος διευρυνθείς SET, etc. Imbre subito ac impetu cadente in tocis supra Didymotichum sitis, qui oppidum alluit llebrus, undas dilatavit. Turcis Dimotuc. Αχρι Σηλυμβρίας. Stephanus, Σηλυμβρία πόλις Θράκης. Κέκληται δὲ ἀπὸ Σήλυος, Βρία γὰρ κατὰ Θρᾷκας ἡ πόλις. Selymbria Thraciæ urbs: nomen a Se'ye trahit; Bria enim Thracibus urbs dicitur. Ἐκ τῶν Ναυαρας αφικομένων Φράγγων. Franci ex Navarra sunt ii, quos alibi Catelanos appeliat, qui Hispaniam Tarraconensem habitant. Illa Genuensium expeditio ab Augustino Nebiensi, Uberto Folieta, et Petro Bizaro facta adnotatur anno Christi 1316, quo Simone Vignosio duce Genuenses, Chium, Smyrnam et Phocæam utramque dominio suo adjecerunt. Idem testatur Joannes Villanius, list. Florent., lib. XII, cap. 463, l'anno 1346. el simile feciono all'isola del Silo in Arcipelago di Romania e quella presono, e sonne signori e tolsolla a Greci, ove nasce la Mastica la quale e di grande frutto e rendita. Non video autem quare Navarros hoc loco adducat, nisi quia illis temporibus Petrus IV Arragoniæ rex Philippi III Navarræ regis filiam Mariam anno 1334 uxorem duxerat. 18 Andronicus 1328. “Junior, ó véos. Hic Joannes coronatus est Novemb. xix an. 6850 "Transitus Turcorum Othmaneorum in Europam ann. Hegira 758, Christi annis 1556 1 1357. Crepit annns Hegira 758 anno 1356, Decemb. die xxv, Dominica, Cyclo solis xxi, litteris C. B., Joannis l'aLeologi anuo xvi.

DUCE runt ", caeterasque Cycladas insulas Franci ex Na-Ka! Πελοπόννησος πάσα πλην Λακεδαιμόνων· καὶ varra profecti. Universa insuper Peloponnesus, præ- Μονεμβασίας, καὶ αἱ κατ' Ιωνίαν Φώκαιαι παρὰ τῶν ter Lacedæmonem et Monembasiam, et quæ in lo- Γενουϊτών. nia sitæ sunt. Phocææ ab iisdem Genuensibus suæ.ditioni adjectæ sunt. 5 CAPUT I. Orchanis Osmanida mors: Morales ejus F. imperium adeptus Lazaro Despota Service bellum infert, & juvene Servio occiditur; past cujus cædem prælium Turci ineunt, Servios cædunt, et magna clade afficiunt. Lazarus vivus el multi Serviorum proceres capiuntur et in Moratis tentoriis interficiuntur. Veziris Ildrim Bajaziti imperium defertur natu minori filiorum Moratis. Fratrem natu majorem fraude oppressum excæcal Bajazites. Eodem anno labente nobis supra memoratus Orchanes Turcorum princeps obiit, relicto flio Morate ditionum atque principatus hærede, qui Thracia urbibus potitus imperii limites producit, obsessamnque Adrianopolim occupat, atque universam, excepta Thessalonica, Thessaliam; velut ergo Romanorum provincils omnibus perdomitis et subactis, in Triballos movit, et quamplurima ipsorum oppida pagosque funditus delevit, incolasque captivos in objectam Europæ Asiam per fretum Chersonesi abductos trajecit. Quibus cum attendisset Serviæ Crales [id est rex] Lazarus Stephani Cralæ F., conseripto ex omnibus ditionibus suis exercitu, cum tyranno acie decertat, eoque prælio utriusque exercitus plurimi ceciderunt. Admissum deinde novun quoddam, præterque id quod dici aut cogitari potest callide susceptum facinus. Vir quidam Servius e primaria ¿ Ἐν δὲ τῷ αὐτῷ ἔτει ετεθνήκει καὶ ὁ προῤῥηθείς 'Ορχάν ὁ ἀρχηγὸς τῶν Τούρκων, καταλιπών τὴν ἡγεμονίαν αὐτοῦ τῷ υἱῷ αὐτοῦ Μουράτ, ὃς ἐγε κρατέστερος τῶν Θρακικῶν πόλεων γενόμενος, του λιορκήσας τὴν ᾿Αδριανούπολιν ἔσχε καὶ θετ. ταλίαν πᾶσαν πλὴν Θεσσαλονίκης· ὡς οὖν σχεδόν πᾶσαν τὴν 'Ρωμαίων γῆν ὑπὸ χεῖρα κατέχων, καὶ ἐς Τριβαλλοὺς ἀφίκετο, καὶ πολλὰ τῶν αὐτῶν το λίχνια, καὶ κώμας ἀφανίσας, καὶ τοὺς οἰκήτορας αἰχμαλώτους ποιῶν, ἐς τὴν περαίαν διὰ τοῦ ἐν Χεῤῥονήσῳ πορθμοῦ ἀπέπεμπε· ὁρῶν οὖν ταῦτα ὁ τότε την Σερβίαν κραλεύων Λάζαρος, υιός Στεφά νου τοῦ Κράλη Σερβίας συναγηοχὼς πᾶσαν τὴν ὑπ' αὐτοῦ δύναμιν συμπλέκεται τῷ τυράννῳ, καὶ ἐξ ἀμφοῖν τῶν δυνάμεων πίπτουσι πλεῖστοι· εἶτα για νεταί τι καινὸν καὶ ὑπὲρ λόγον τεχνούργημα. Αντρ τις τῶν ἐνδόξων Σέρβος νέος ἀνδρεῖος, καὶ Ismaelis Bullialdi notæ. Rex Navarræ seu Vasconiæ his fœderibus nuptiali-C Græcorum sententiam, bujus Nostri narrationi bus urbes aliquot Arragonio concesserat: vicissimque Arragonius illi; propterea Navarri seu Vascones Arragonensibus juncti atque Catelanis in Orientem profecti sunt. Tunc etiam Vascones in illis expeditionibus Catelanis ultro magis se adjunxerunt; quod in regni successione Maria sorori suæ Joannæ prælata esset, si Philippo_patri mascula proles deesset. Genealog. Dom. Francice clarissimorum virorum fratrum Sammarthanorum lib. XXII; Mariana, lib. xvi, cap. 4, Hist. Hispanic. Ἐν δὲ τῷ αὐτῷ ἔτει ετεθνήκει ὁ προῤῥη Aelc Opxdr. Due sunt de anno obitus Orchanis opiniones alii e vita migrasse volunt anno Hegira 759, id est, Christi 1358; nam cœpit annus 759, anno 1357, Decemb. 14, feria 5, et ita Calvisius sentit. Leunclavius sub finem lib. Iv aliam sequitur, quæ mortuum Orchanem asserit anno 760, qui coepit anno 1358, Decembris die 3, feria 2. Annales Turcici adnotant post captam Callipolim Suleimanem inter venandum equo lapsum bumi tam graviter afflictum fuisse, ut statim exspiraret, et duo. bus mensibus ante patrem obiisse. Quæ narratio non consentit illis quæ infra cap. 10 Ducas noster narrat, deletum scilicet exercitum Turcorum a Matthæo Cantacuzeno, et Suleimanem occisum, antequam imperio cessisset Joannes Cantacuzenus, id est, ante annum 1355. Την Αδριανούπολιν ἔσχε. Εx Leunclavii Hist. Musul. lib. v, Adrianopolis occupata est anno Hegira 763, Christi 1362. At annales referunt ad annum 761, id est Christi 1360, quem annum Calvisius retinuit. Συλλαμβάνεται οὖν ὁ Λάζαρος. Laonicus lib. 1, sub finem, hanc Serviorum infelicem expeditionen clademque acceptam narrat' secundum * Christi anno 1340. paucis mutatis prope similem: Lazarumque Fleazarum appellat; Moraten peremptum inter præliandum tradit; at Phrauzes a Lazaro necatum fuisse scribit. Nomen illius, qui Moratem occidit, Miloes traditur a Laonico: Milos Cobilitzius appellatur a Leunclavio: Milos Cobilik Lazari despote genera Mauro Orbino. Lazarus ille, ut hic Orbinus in Slavorum historia 'scribit, partem imperii defuncli Stephani Cralis seu imperatoris occupavit, alii alias: cum Vroscus Stephani F. ignavia ac desidia tempus transigeret. Hic Lazarus primus fuit Serviz despota e familia Privazia sive Pribazia. Pugna porro illa commissa est in campo Cossovo anno Hegiræ 791, Christi 1389; non vero anno 1390, ut vult Leunclavius in Pandectis Turcicis, cap. 54. Annus enim 791 cœpit anno Christi 1398, Decemb. 30, fer. 4, cyclo solis 25. litt. E, D. Propter occisum vero ex insidiis Moratem, morem ac censuetadinem inde manasse ait Leuncl. ut nullus legatus Sultanum accedat, nisi a duobus capigis brachia complectentibus ducatur. Ex parte verum esse concedatur honoris nihilominus gratia, id etiam nunc fieri constat: et anno 1647, vezir-azemum seu primum vezirum palatio suo egredientem, rursumque illud ingredientem vidi, duorum famalorum inanibus brachia complectentium sublevatum. Eodemque modo genitzerorum agam seu præfe ctum qui eumdem vezirum conveniebat, duorum famulorum manibus sublevatum incedere aspexi. Hic lector monendus est falli Leunclavium, lib. vt Hist. Musulm., quando mense Junio Ramazan celebratum esse ait anno Hegiræ 791; Neomenia enim hujus mensis Ramazan jejunii Turcorum eo anno incidit in Augusti diem 24 anni 1389 æræ Christi.

τολμηρὸς ὡς οὐδεὶς ἄλλος τῶν τότε, καθὼς ἀπε- nobilitate, juvenis fortis, et audax, si quis alius com δείχθη, ἀποσπασθεὶς ἐκ τῆς φάλαγγος τῶν Χρι στιανῶν, εἰς μέσον τῆς παρατάξεως τῶν Τούρκων ὡς αὐτόμολος πίπτει. Καὶ δῆτα ἁρπάσαντες ο Τούρκοι τοῦτον, αὐτὸς δὲ τὸν ἡγεμόνα όνομαστὶ καλῶν, καὶ, Βούλομαι τοῦτον ἐδεῖν, καὶ λόγους τινὰς ὑποψιθυρίσαι ὡς ἐγκρατής γενέσθαι τουτουί τοῦ πολέμου, ένεκα γὰρ τούτου αυτόμολος εληλύ θεῖν, εἰπὼν, τὸν ἡγεμόνα δεικνύουσι. Ο Μουράτ δὲ διὰ τῆς χειρὸς δειγματίσας τοῦτον ὡς πρὸς αὐτὸν ἐλθεῖν, ὁ νέος ὁρμήσας καὶ πλησίον ἐλθὼν, ξιφιδίῳ κατὰ καρδίας καιρίαν δίδωσι τὴν πληγὴν, καὶ αὐτὸς παρὰ τῶν πελεκυφόρων καὶ ὑπασπιστῶν τοῦ Μουράτ μεληδόν κατατέμνεται. Τότε οἱ Τοῦρκοι τὸ παρ' ἐλπίδα καινὸν θεασάμενοι, καὶ οἷον κακὸν αυθωρὸν ἐπ' ὄψιν ἐπιπεσόν μὴ ἐνεγκάμενοι, βου Τὴν εὐσύνοπτον βουλεύονται μάλα και σοφιστικήν ἐν μέσῳ τῆς παρατάξεως σκηνὴν πεπηγότες, εἴσω τὸν ἡμιθανή Μουράτ τεθείκασι· αὐτοὶ δὲ ὡς οὐδένα τοὺς πολλοὺς κινδύνους ἀπώσαντες, εἴσω τῶν παρατάξεων ὡς κύνες λυττῶντες ἐχώρησαν. Οἱ δὲ Σέρβοι ἀγνοοῦντες τὴν εἰς αὐτοὺς γενηθεῖσαν παρὰ τοῦ καλοῦ νέου ἐκείνου ευστοχίαν, καὶ τὴν εἰς τοὺς Τούρκους τοῦ ἡγεμόνος ζημίαν, ἀλλὰ μᾶλλον ἀπεγνωκότες, ὡς ὁ καλὸς ἐκεῖνος στρατηγὸς ἄτερ κέρδους τοῦ προσδοκωμένου ἀπώλετο, δειλοκαρδίως κἀκεῖνοι πρὸς τοὺς Τούρκους ἀντεῖχον, ἕως οὗ τέλος Ο πόλεμος είληφε. Συλλαμβάνεται οὖν ὁ Λάζαρος καὶ σὺν αὐτῷ τῶν μεγιστάνων οἱ πλεῖστοι, οὓς ἀπαγαγόντες ἐν τῇ σκηνῇ ᾗ ἔκειτο ο Μουράτ ἤδη τα λοίσθια πνέων, σὺν τῷ Λαζάρῳ πάντας τοὺς ὑπ' αὐτὸν ἄρδην κατέσφαξαν, καὶ σὺν αὐτοῖς καὶ Μουράτ άμφω τέλος ἐδέξαντο. Το δεξιόν κέρας μήπω τῶν πραττομένων αἰσθόμενόν τι, ἀλλ᾽ οὔτε νὰ ἀριστερὸν, ἐν δὲ τῇ οὐραγίᾳ ταῦτα ἐπράχθησαν. Ην δὲ ὁ ἔξαρχος του δεξιού κέρατος Σαβούτζιος δ πρῶτος τῶν υἱῶν Μουράτ, τοῦ δὲ ἀριστεροῦ ὁ δεύ τερος ὁ καὶ Βαγιαζήτ, δεινὸς, καὶ δραστήριος ὡς οὐδεὶς τῶν ἄλλων, ὃν καὶ μετακαλέσαντες οἱ τῆς βουλῆς ἐξοχώτατοι τοῦ Μουράτ, οὓς καὶ βεζήριδας κατὰ τὴν αὐτῶν γλώτταν καλοῦσιν, ἀνακαλύπτουσι τὰ γινόμενα, καὶ τὸ πτῶμα τὸ πατρικὸν ἐμφανί ζουσι. 'Ο δὲ, οὐδὲ σχῆμα οιμωγῆς ἢ κλαυθμοῦ ἐν ταῖς παρειαῖς ἀναφανέν, μετακαλεῖται Σαβούτζιον τὸν ἀδελφὸν, ὡς δῆθεν ἐκ τοῦ πατρὸς ἵνα σκέψωνται το βαθύτερον. Αγνοοῦντος δὲ Σαβουτζίου τὸ δράμα ἑκὼν ἔρχεται ὡς πρὸς τὸν πατέρα, καὶ ἄκων συλλαμβάνεται παρὰ τοῦ ἀδελφοῦ, καὶ τοὺς ὀφθαλμοὺς ἐξορύττεται. Καὶ ἀρχηγὸς τῶν Τούρκων ὁ Παγιαζήτ ἀναδείκνυται, ἀνὴρ δεινὸς καὶ περὶ τὰ πολεμικά έργα γρήγορος Χριστιανομάχος ὡς οὐδεὶς τῶν κατ' αὐτὸν, ἐν τῇ τῶν ᾿Αράβων θρησκεία μας ς ætaneorum tunc fuit, talisque exitu approbatus, a Christianorum acie in medios Turcorum ordines velut transfuga procurrit, statimque a Turcis comprehenditur. Ipse vero Turcorum principem nonine compellans dicebat cupere se eum videre, et verba quædam in aurem ipsi facere, ut hoc bello superior evaderet: Hujus enim causa, inquit, transfuga huc transivi: ducem itaque suum illi ostendunt. Moratesque manu significat, ut ad se accederet: cum ergo prope accessisset juvenis, sica lethale vulnus præcordiis tyranni infligit, ipseque ab hastatis Moratis satellitibus, custodibus que membratim concisus est. Tunc Turci novem casum præter spem contuiti, tamque acerba cladis, cujus ipsi spectatores fuerant, impatientes, consilium prudens atque callidum ineunt in media acie tentorio erecto intus semimortuum Moraten deponunt, ac veluti nullum subiissent periculum, multis interim devitatis, intra ordines ut canes rabidi se receperunt. Servii vero, quæ a forti ac generoso juvene ilta tam solerter et feliciter, proque salute sua gesta erant, non solum non co gnoverunt, quamque Turci cladem amisso duce acceperant; sed animo insuper fracti ac despondentes, ut eximius itle belli dux sperato fructu delusus periit et ipsi ignave ac timide Turcis restiterunt, tantisper dum talem exitum prælium haberet. Comprehenditur Lazarus, et cum eo procerum atque belli ducum quamplurimi, qui in tentorium, in quo Morales jacebat animam jam agens, adduct trucidantur, idem mortis genus ac Morates experti. Horum vero quæ gerebantur nondum quidquam senserant, qui in lævo dextrojae aciei cornu slabant: in postrema quippe acie pugnatum erat. Dextrum ducebat cornu Sabuc us major natus filiorum Moratis: levo preeerat alter eorum Bajazites, vir acer, et præ cæteris promptus quein accersiverunt, qui vezirides eorum lingua vocantur, præcipui Moralis consiliarii, eique exponunt quæ acciderant, casumque patris. Lacrymis itaque compressis omnique luctus specie, Sabucium fratrem tanquam jussu patris cum eo de rebus gravioribus acturus ad se vocat. Sabucius itaque veluti patri obtemperans sponte accedit fraudis ac doli ignarus, invitusque a fratre comprehenditur et excæcatur. Turcorum deinde princeps renuntiatur Bajarites, vir acris ingenii, inque rebus bellicis sedulus atque impiger, præ cæteris sui ævi hominibus Christianorum hostis, superstitionis Arabum observator studiosissimus: et Mohamedis impiis præceptis adhærens ea accuratissime observabat. Noctes insonines ducebat consilia struens, dolosque nectens adversus Christi rationabiles oves. Ismaelis Bullialdi notæ. Αγνοοῦντος δὲ Σαβουτζίου. Conveniunt inter se historici de Bajazitis ad imperium evectione. Ducas excæcatum fuisse prodit Sabucium; Laonicus et Phrauzes strangulatum asserunt. Leunclavius lib. v eodem mortis genere perisse scribit, et Bajazitem Gilderum, nostro litrin, quod nomen falmen interpretantur, natu majorem; fratremque Hlius Jacupem Zelebim natu minorem fuisse. Laonicus Suleimanem fuisse natu majorein. Bajazitem vero minorem tradit. Phranzes illum Musulmanum, Turci Jacupem, Laonicus et Græci Suleiinanem appellant, quem Ducas Sabucium nominat.

τολμηρὸς ὡς οὐδεὶς ἄλλος τῶν τότε, καθὼς ἀπε- nobilitate, juvenis fortis, et audax, si quis alius com δείχθη, ἀποσπασθεὶς ἐκ τῆς φάλαγγος τῶν Χρι στιανῶν, εἰς μέσον τῆς παρατάξεως τῶν Τούρκων ὡς αὐτόμολος πίπτει. Καὶ δῆτα ἁρπάσαντες ο Τούρκοι τοῦτον, αὐτὸς δὲ τὸν ἡγεμόνα όνομαστὶ καλῶν, καὶ, Βούλομαι τοῦτον ἐδεῖν, καὶ λόγους τινὰς ὑποψιθυρίσαι ὡς ἐγκρατής γενέσθαι τουτουί τοῦ πολέμου, ένεκα γὰρ τούτου αυτόμολος εληλύ θεῖν, εἰπὼν, τὸν ἡγεμόνα δεικνύουσι. Ο Μουράτ δὲ διὰ τῆς χειρὸς δειγματίσας τοῦτον ὡς πρὸς αὐτὸν ἐλθεῖν, ὁ νέος ὁρμήσας καὶ πλησίον ἐλθὼν, ξιφιδίῳ κατὰ καρδίας καιρίαν δίδωσι τὴν πληγὴν, καὶ αὐτὸς παρὰ τῶν πελεκυφόρων καὶ ὑπασπιστῶν τοῦ Μουράτ μεληδόν κατατέμνεται. Τότε οἱ Τοῦρκοι τὸ παρ' ἐλπίδα καινὸν θεασάμενοι, καὶ οἷον κακὸν αυθωρὸν ἐπ' ὄψιν ἐπιπεσόν μὴ ἐνεγκάμενοι, βου Τὴν εὐσύνοπτον βουλεύονται μάλα και σοφιστικήν ἐν μέσῳ τῆς παρατάξεως σκηνὴν πεπηγότες, εἴσω τὸν ἡμιθανή Μουράτ τεθείκασι· αὐτοὶ δὲ ὡς οὐδένα τοὺς πολλοὺς κινδύνους ἀπώσαντες, εἴσω τῶν παρατάξεων ὡς κύνες λυττῶντες ἐχώρησαν. Οἱ δὲ Σέρβοι ἀγνοοῦντες τὴν εἰς αὐτοὺς γενηθεῖσαν παρὰ τοῦ καλοῦ νέου ἐκείνου ευστοχίαν, καὶ τὴν εἰς τοὺς Τούρκους τοῦ ἡγεμόνος ζημίαν, ἀλλὰ μᾶλλον ἀπεγνωκότες, ὡς ὁ καλὸς ἐκεῖνος στρατηγὸς ἄτερ κέρδους τοῦ προσδοκωμένου ἀπώλετο, δειλοκαρδίως κἀκεῖνοι πρὸς τοὺς Τούρκους ἀντεῖχον, ἕως οὗ τέλος Ο πόλεμος είληφε. Συλλαμβάνεται οὖν ὁ Λάζαρος καὶ σὺν αὐτῷ τῶν μεγιστάνων οἱ πλεῖστοι, οὓς ἀπαγαγόντες ἐν τῇ σκηνῇ ᾗ ἔκειτο ο Μουράτ ἤδη τα λοίσθια πνέων, σὺν τῷ Λαζάρῳ πάντας τοὺς ὑπ' αὐτὸν ἄρδην κατέσφαξαν, καὶ σὺν αὐτοῖς καὶ Μουράτ άμφω τέλος ἐδέξαντο. Το δεξιόν κέρας μήπω τῶν πραττομένων αἰσθόμενόν τι, ἀλλ᾽ οὔτε νὰ ἀριστερὸν, ἐν δὲ τῇ οὐραγίᾳ ταῦτα ἐπράχθησαν. Ην δὲ ὁ ἔξαρχος του δεξιού κέρατος Σαβούτζιος δ πρῶτος τῶν υἱῶν Μουράτ, τοῦ δὲ ἀριστεροῦ ὁ δεύ τερος ὁ καὶ Βαγιαζήτ, δεινὸς, καὶ δραστήριος ὡς οὐδεὶς τῶν ἄλλων, ὃν καὶ μετακαλέσαντες οἱ τῆς βουλῆς ἐξοχώτατοι τοῦ Μουράτ, οὓς καὶ βεζήριδας κατὰ τὴν αὐτῶν γλώτταν καλοῦσιν, ἀνακαλύπτουσι τὰ γινόμενα, καὶ τὸ πτῶμα τὸ πατρικὸν ἐμφανί ζουσι. 'Ο δὲ, οὐδὲ σχῆμα οιμωγῆς ἢ κλαυθμοῦ ἐν ταῖς παρειαῖς ἀναφανέν, μετακαλεῖται Σαβούτζιον τὸν ἀδελφὸν, ὡς δῆθεν ἐκ τοῦ πατρὸς ἵνα σκέψωνται το βαθύτερον. Αγνοοῦντος δὲ Σαβουτζίου τὸ δράμα ἑκὼν ἔρχεται ὡς πρὸς τὸν πατέρα, καὶ ἄκων συλλαμβάνεται παρὰ τοῦ ἀδελφοῦ, καὶ τοὺς ὀφθαλμοὺς ἐξορύττεται. Καὶ ἀρχηγὸς τῶν Τούρκων ὁ Παγιαζήτ ἀναδείκνυται, ἀνὴρ δεινὸς καὶ περὶ τὰ πολεμικά έργα γρήγορος Χριστιανομάχος ὡς οὐδεὶς τῶν κατ' αὐτὸν, ἐν τῇ τῶν ᾿Αράβων θρησκεία μας ς ætaneorum tunc fuit, talisque exitu approbatus, a Christianorum acie in medios Turcorum ordines velut transfuga procurrit, statimque a Turcis comprehenditur. Ipse vero Turcorum principem nonine compellans dicebat cupere se eum videre, et verba quædam in aurem ipsi facere, ut hoc bello superior evaderet: Hujus enim causa, inquit, transfuga huc transivi: ducem itaque suum illi ostendunt. Moratesque manu significat, ut ad se accederet: cum ergo prope accessisset juvenis, sica lethale vulnus præcordiis tyranni infligit, ipseque ab hastatis Moratis satellitibus, custodibus que membratim concisus est. Tunc Turci novem casum præter spem contuiti, tamque acerba cladis, cujus ipsi spectatores fuerant, impatientes, consilium prudens atque callidum ineunt in media acie tentorio erecto intus semimortuum Moraten deponunt, ac veluti nullum subiissent periculum, multis interim devitatis, intra ordines ut canes rabidi se receperunt. Servii vero, quæ a forti ac generoso juvene ilta tam solerter et feliciter, proque salute sua gesta erant, non solum non co gnoverunt, quamque Turci cladem amisso duce acceperant; sed animo insuper fracti ac despondentes, ut eximius itle belli dux sperato fructu delusus periit et ipsi ignave ac timide Turcis restiterunt, tantisper dum talem exitum prælium haberet. Comprehenditur Lazarus, et cum eo procerum atque belli ducum quamplurimi, qui in tentorium, in quo Morales jacebat animam jam agens, adduct trucidantur, idem mortis genus ac Morates experti. Horum vero quæ gerebantur nondum quidquam senserant, qui in lævo dextrojae aciei cornu slabant: in postrema quippe acie pugnatum erat. Dextrum ducebat cornu Sabuc us major natus filiorum Moratis: levo preeerat alter eorum Bajazites, vir acer, et præ cæteris promptus quein accersiverunt, qui vezirides eorum lingua vocantur, præcipui Moralis consiliarii, eique exponunt quæ acciderant, casumque patris. Lacrymis itaque compressis omnique luctus specie, Sabucium fratrem tanquam jussu patris cum eo de rebus gravioribus acturus ad se vocat. Sabucius itaque veluti patri obtemperans sponte accedit fraudis ac doli ignarus, invitusque a fratre comprehenditur et excæcatur. Turcorum deinde princeps renuntiatur Bajarites, vir acris ingenii, inque rebus bellicis sedulus atque impiger, præ cæteris sui ævi hominibus Christianorum hostis, superstitionis Arabum observator studiosissimus: et Mohamedis impiis præceptis adhærens ea accuratissime observabat. Noctes insonines ducebat consilia struens, dolosque nectens adversus Christi rationabiles oves. Ismaelis Bullialdi notæ. Αγνοοῦντος δὲ Σαβουτζίου. Conveniunt inter se historici de Bajazitis ad imperium evectione. Ducas excæcatum fuisse prodit Sabucium; Laonicus et Phrauzes strangulatum asserunt. Leunclavius lib. v eodem mortis genere perisse scribit, et Bajazitem Gilderum, nostro litrin, quod nomen falmen interpretantur, natu majorem; fratremque Hlius Jacupem Zelebim natu minorem fuisse. Laonicus Suleimanem fuisse natu majorein. Bajazitem vero minorem tradit. Phranzes illum Musulmanum, Turci Jacupem, Laonicus et Græci Suleiinanem appellant, quem Ducas Sabucium nominat.

DUCE θητὴς τοῦ Μωάμεδ θερμοτάτης, φυλάττων τὰς ἀθέσμους αὐτοῦ ἐννολὰς ἄχρι καὶ τῆς ὑστάτης στιγμῆς· ἄγρυπνος καὶ διανυκτερεύων ἔν τε βουλαῖς καὶ μηχανουργίαις κατὰ τῶν Χριστοῦ λογικών προσ βάτων. CAPUT IV. Baiaziles Serviis tributa imperat, Stephanum Lazari F. sibi militare jubet, ejusque sororem Mariam uxorem durit. Carmianum Phrygiæ regulum spoliat. Ioniam invadit. Sarchanem deditione accipit, et Asiæ regulos in ordinem cogit. Philadelphiam occupat et Callipoleos arcem instaurat. μὲν Σέρβους μετὰ τὴν πτῶσιν Λαζάρου καὶ τοῦ Μουράτ, ὡς ὁ λόγος φθάσας ἐδήλωσεν, ὑποτελεῖς καὶ ὑποφόρους πεποίηκεν, ὁμήρους τε καὶ συνθή και λαβών, ὡς ὁ τοῦ Λαζάρου ἐκείνου υἱὸς Στέφα νος, ἂν καὶ Κράλην ἡ Σερβία μετὰ τὴν συμφορὰν ἐκείνην κεχειροτόνηκεν, εἴη σὺν τῇ στρατείᾳ αὐτοῦ ὅποι διάγει ὁ Παγιαζήτ, κἀκεῖνος συνεκστρατεύε σθαι· καὶ τὴν ἀδελφὴν αὐτοῦ Μαρίαν τὴν τοῦ Λαζάρου θυγατέρα εἰς γάμον ἐκδώσειν αὐτῷ παρθέ νον οὖσαν καὶ τρυφεράν· καὶ ἀργύρου τάλαντα ἱκανὰ ἐκ τῶν μετάλλων Σερβίας Καὶ οὕτω μὲν Σέρβοι τοῖς Τούρκοις ὑπόσπονδοι γεγονότες, ὁ Παγιαζήτ πᾶσαν τὴν ἱππικὴν τῶν Θρακικῶν, καὶ Θετταλικών δυνάμεων συναγηοχώς, ἐπὶ τὴν περαίαν τὴν πρὸς ἕω τὴν πορείαν ποιεῖ, καὶ διαβὰς τὸν πορθμὸν τὸν ἐν μέσῳ Καλλιουπόλεως, καὶ Λαμψά κου μετά πολλοῦ συμμαχικού Τούρκων τε καὶ Ῥωμαίων τῶν ὑπὸ χεῖρα, ἐπὶ τὸ Κοτύαιον ανατρέχει μητρόπολιν τῆς Φρυγίας, καὶ τήν τε πό λιν εἷλε, καὶ τὸν Καρμιὰν τὸν ἀρχηγὸν τῆς Φρυγίας. Γενόμενος δὲ ἐν τοῖς πράγμασι τῆς Φρυγίας ὁ Παγιαζήτ Καρμιάνον ἐν τῇ Προύσῃ ἐξέπεμψεν. 'Ο δὲ ἀποδράσας εἰς Πέρσας ἐξέφυγεν. Ὁ δὲ Πα γιαζήτ τὴν Φρυγίαν διαβὰς καὶ ἀπὸ Λαοδικείας εἰς Εφεσον κατελθὼν ἐγκρατής τῆς Ἰωνίας ἐγένετο. Καὶ τὸν Ἰεσαὶ ἔκγονον τοῦ Ατὴν ἀρχηγὸν ὄντα τῆς Ἰωνίας κατασχών, ἐν τῇ κατὰ Βιθυνίαν Νικαίᾳ ἐξώρισεν, κἀκεῖ τὸ λοιπὸν τῆς ζωῆς αὐτοῦ Hic adepto principatu, post Moralis et Lazari cæ- Α. Οὗτος τὴν ἡγεμονίαν ἀναδυσάμενος πρώτον dem a nobis expositam, Servios primum tributa pendere coegit, obsidibusque acceptis has conditiones tulit, Lazari illius filius Stephanus post cladem Serviis illatam Crales ab eis constitutus, quocunque cum exercitu moveret Bajazites sub ejus signis militaret, Maria Lazari Olia virgo tenera adhuc et florens Stephani soror Bajaziti nuberet, plurimaque argenti talenta ex 7 Serviæ fodinis metallicis ei solverentur. His legibus data atque obstricta Turcis Serviorum fide, collecto universo Thracico atque Thessalico equitatu, proficiscitur Bajazites versus orientem in provincias ultra mare sitas, trajectoque freto quod Callipolim et Lampsacum interjacet, cum ingentibus Turcorum atque Romæorum, quos devicerat, copiis Colyaum Plry.” giae metropolim tendit, urbeque et Carmiano Phrygiæ principe potitur. Rebus deinde illic constitutis Carmianus a Bajazite Prusam dimittitur, nec multo post ad Persas confugit. Totam postea Phrygian itineribus emensus Bajazites, a Laodicea Ephesum delatus tola Ionia potitur, et Jesum flium Atenis loniæ principem, eique tunc imperantem Nicæam Bithyniæ ablegatum ibi subsistere jussit: el reliquum deinceps vitæ tempus Jesæus illic transegit. Hinc superato Mæandro flumine, trajectisque universis copiis, Cariam totam et Lyciam sine aliquo tumultu bellico oceupat, istarum provinciarum principe Eliez ad Persas aufugiente: exercitum in Lydiam inde reducit, perque Tmolum altissimum διεβίβασεν. Τὰς δὲ δυνάμεις πάσας διαβιβάσας τὴν montem Sardeis Lydiæ metropolim venit. Magnesiam deinde ad Sipylum sitam tendenti occurrit Μαίανδρον καὶ Καρίαν πᾶσαν καὶ Λυκίαν ἀψοφητί λαβών, καὶ ὁ τούτων ἀρχηγὸς Ἐλιὲς πρὸς Ismaelis Bullialdi notæ. De Bajazitis expeditione in Asia Minoris regulos Turcos adeundi Laonicus lib. ii, Leuncl. lib. vi, et Phranzes lib. 1 cap. 29. De Lazari despotae filia Maria Stephani 30rore, quam Bajazites uxorem duxit, non convenit cum Leunclavio Noster: ille enim lib. v Histor. Musulm. Bajazitem Bulcoglii principis Christiani filiam uxorem duxisse refert; et cap. 54, Pandect. Hist. Turc. in Genealogia Bulcorum accuratius explicat quenam illa fuerit, Stephani nempe Serviorum despotae filiam, non sororem facit, et loco historie citato adnotavit Marlam illam Serviam Bajazitem vinum bibere primam docuisse, cum Osmanide abstemii hactenus fuissent. Cum Nostro faciunt Laouicus, lib. ut, qui Eleazari, qui Lazarus est, filiam fuisse scribit, et a Temyre caplam, non sine Bajazitis indignatione sunnia, illi pocula ministrasse. Maurus quoque Orbinus in historia de regno Slavorum illam fuisse Lazari filiam seribit, ejusque nomen Milievam fuisse prodit: eamque Bajaziti in matrimonium collocatam a matre sua Mılıza Lazari vidua, ut benevolum ac pacatum cum sibi pararet. Εκ τῶν μετάλλων Σερβίας. Illarum 2rgenti fodinarum neminit Bonfiuius D. 3. lib. 8: Mehemetes superiorem prius Mysiam ingressus, fodinas argenti quæ despolis erant, occupare militar. Novum montem Trepciam et Prifren ejus oppil», argenti metallorumque feracissima, obsidet et exungnat. Maurus etiam Orbinus in Slavorum regno, Monte nero ove il Turco ha richissime minere d'ore e d'argento. Εν μέσῳ Καλλιουπόλεως καὶ Λαμψά κου. Callipolis urbs ad Hellespontum in Europ sita, a Callia Atheniense olim condita: cum a Turcis Suleimane bassa duce Callipolis seu Calliopolis capta fuit, et tantæ jacturæ nuntius Constantinepolim perlatus, eo vesaniæ ceci Græci devenerant, ut dicerent, Amphoram vini a Turcis ereplam, nec de illa arce recuperanda cogitarent. Lampsacum in Asia est, et Lapsaco hodie a Græcis vocatur. 'Επὶ τὸ Κοτυαῖον. Majuris Phrygiae urbs, quam Turci Cutahige appellant. Καὶ ἀπὸ Λαοδικείας. Laodicea urbs Phrygie Capaiana, Diospolis antea appellata. Τον Μαίανδρον. Turcis Madre appellatiu.

DUCE θητὴς τοῦ Μωάμεδ θερμοτάτης, φυλάττων τὰς ἀθέσμους αὐτοῦ ἐννολὰς ἄχρι καὶ τῆς ὑστάτης στιγμῆς· ἄγρυπνος καὶ διανυκτερεύων ἔν τε βουλαῖς καὶ μηχανουργίαις κατὰ τῶν Χριστοῦ λογικών προσ βάτων. CAPUT IV. Baiaziles Serviis tributa imperat, Stephanum Lazari F. sibi militare jubet, ejusque sororem Mariam uxorem durit. Carmianum Phrygiæ regulum spoliat. Ioniam invadit. Sarchanem deditione accipit, et Asiæ regulos in ordinem cogit. Philadelphiam occupat et Callipoleos arcem instaurat. μὲν Σέρβους μετὰ τὴν πτῶσιν Λαζάρου καὶ τοῦ Μουράτ, ὡς ὁ λόγος φθάσας ἐδήλωσεν, ὑποτελεῖς καὶ ὑποφόρους πεποίηκεν, ὁμήρους τε καὶ συνθή και λαβών, ὡς ὁ τοῦ Λαζάρου ἐκείνου υἱὸς Στέφα νος, ἂν καὶ Κράλην ἡ Σερβία μετὰ τὴν συμφορὰν ἐκείνην κεχειροτόνηκεν, εἴη σὺν τῇ στρατείᾳ αὐτοῦ ὅποι διάγει ὁ Παγιαζήτ, κἀκεῖνος συνεκστρατεύε σθαι· καὶ τὴν ἀδελφὴν αὐτοῦ Μαρίαν τὴν τοῦ Λαζάρου θυγατέρα εἰς γάμον ἐκδώσειν αὐτῷ παρθέ νον οὖσαν καὶ τρυφεράν· καὶ ἀργύρου τάλαντα ἱκανὰ ἐκ τῶν μετάλλων Σερβίας Καὶ οὕτω μὲν Σέρβοι τοῖς Τούρκοις ὑπόσπονδοι γεγονότες, ὁ Παγιαζήτ πᾶσαν τὴν ἱππικὴν τῶν Θρακικῶν, καὶ Θετταλικών δυνάμεων συναγηοχώς, ἐπὶ τὴν περαίαν τὴν πρὸς ἕω τὴν πορείαν ποιεῖ, καὶ διαβὰς τὸν πορθμὸν τὸν ἐν μέσῳ Καλλιουπόλεως, καὶ Λαμψά κου μετά πολλοῦ συμμαχικού Τούρκων τε καὶ Ῥωμαίων τῶν ὑπὸ χεῖρα, ἐπὶ τὸ Κοτύαιον ανατρέχει μητρόπολιν τῆς Φρυγίας, καὶ τήν τε πό λιν εἷλε, καὶ τὸν Καρμιὰν τὸν ἀρχηγὸν τῆς Φρυγίας. Γενόμενος δὲ ἐν τοῖς πράγμασι τῆς Φρυγίας ὁ Παγιαζήτ Καρμιάνον ἐν τῇ Προύσῃ ἐξέπεμψεν. 'Ο δὲ ἀποδράσας εἰς Πέρσας ἐξέφυγεν. Ὁ δὲ Πα γιαζήτ τὴν Φρυγίαν διαβὰς καὶ ἀπὸ Λαοδικείας εἰς Εφεσον κατελθὼν ἐγκρατής τῆς Ἰωνίας ἐγένετο. Καὶ τὸν Ἰεσαὶ ἔκγονον τοῦ Ατὴν ἀρχηγὸν ὄντα τῆς Ἰωνίας κατασχών, ἐν τῇ κατὰ Βιθυνίαν Νικαίᾳ ἐξώρισεν, κἀκεῖ τὸ λοιπὸν τῆς ζωῆς αὐτοῦ Hic adepto principatu, post Moralis et Lazari cæ- Α. Οὗτος τὴν ἡγεμονίαν ἀναδυσάμενος πρώτον dem a nobis expositam, Servios primum tributa pendere coegit, obsidibusque acceptis has conditiones tulit, Lazari illius filius Stephanus post cladem Serviis illatam Crales ab eis constitutus, quocunque cum exercitu moveret Bajazites sub ejus signis militaret, Maria Lazari Olia virgo tenera adhuc et florens Stephani soror Bajaziti nuberet, plurimaque argenti talenta ex 7 Serviæ fodinis metallicis ei solverentur. His legibus data atque obstricta Turcis Serviorum fide, collecto universo Thracico atque Thessalico equitatu, proficiscitur Bajazites versus orientem in provincias ultra mare sitas, trajectoque freto quod Callipolim et Lampsacum interjacet, cum ingentibus Turcorum atque Romæorum, quos devicerat, copiis Colyaum Plry.” giae metropolim tendit, urbeque et Carmiano Phrygiæ principe potitur. Rebus deinde illic constitutis Carmianus a Bajazite Prusam dimittitur, nec multo post ad Persas confugit. Totam postea Phrygian itineribus emensus Bajazites, a Laodicea Ephesum delatus tola Ionia potitur, et Jesum flium Atenis loniæ principem, eique tunc imperantem Nicæam Bithyniæ ablegatum ibi subsistere jussit: el reliquum deinceps vitæ tempus Jesæus illic transegit. Hinc superato Mæandro flumine, trajectisque universis copiis, Cariam totam et Lyciam sine aliquo tumultu bellico oceupat, istarum provinciarum principe Eliez ad Persas aufugiente: exercitum in Lydiam inde reducit, perque Tmolum altissimum διεβίβασεν. Τὰς δὲ δυνάμεις πάσας διαβιβάσας τὴν montem Sardeis Lydiæ metropolim venit. Magnesiam deinde ad Sipylum sitam tendenti occurrit Μαίανδρον καὶ Καρίαν πᾶσαν καὶ Λυκίαν ἀψοφητί λαβών, καὶ ὁ τούτων ἀρχηγὸς Ἐλιὲς πρὸς Ismaelis Bullialdi notæ. De Bajazitis expeditione in Asia Minoris regulos Turcos adeundi Laonicus lib. ii, Leuncl. lib. vi, et Phranzes lib. 1 cap. 29. De Lazari despotae filia Maria Stephani 30rore, quam Bajazites uxorem duxit, non convenit cum Leunclavio Noster: ille enim lib. v Histor. Musulm. Bajazitem Bulcoglii principis Christiani filiam uxorem duxisse refert; et cap. 54, Pandect. Hist. Turc. in Genealogia Bulcorum accuratius explicat quenam illa fuerit, Stephani nempe Serviorum despotae filiam, non sororem facit, et loco historie citato adnotavit Marlam illam Serviam Bajazitem vinum bibere primam docuisse, cum Osmanide abstemii hactenus fuissent. Cum Nostro faciunt Laouicus, lib. ut, qui Eleazari, qui Lazarus est, filiam fuisse scribit, et a Temyre caplam, non sine Bajazitis indignatione sunnia, illi pocula ministrasse. Maurus quoque Orbinus in historia de regno Slavorum illam fuisse Lazari filiam seribit, ejusque nomen Milievam fuisse prodit: eamque Bajaziti in matrimonium collocatam a matre sua Mılıza Lazari vidua, ut benevolum ac pacatum cum sibi pararet. Εκ τῶν μετάλλων Σερβίας. Illarum 2rgenti fodinarum neminit Bonfiuius D. 3. lib. 8: Mehemetes superiorem prius Mysiam ingressus, fodinas argenti quæ despolis erant, occupare militar. Novum montem Trepciam et Prifren ejus oppil», argenti metallorumque feracissima, obsidet et exungnat. Maurus etiam Orbinus in Slavorum regno, Monte nero ove il Turco ha richissime minere d'ore e d'argento. Εν μέσῳ Καλλιουπόλεως καὶ Λαμψά κου. Callipolis urbs ad Hellespontum in Europ sita, a Callia Atheniense olim condita: cum a Turcis Suleimane bassa duce Callipolis seu Calliopolis capta fuit, et tantæ jacturæ nuntius Constantinepolim perlatus, eo vesaniæ ceci Græci devenerant, ut dicerent, Amphoram vini a Turcis ereplam, nec de illa arce recuperanda cogitarent. Lampsacum in Asia est, et Lapsaco hodie a Græcis vocatur. 'Επὶ τὸ Κοτυαῖον. Majuris Phrygiae urbs, quam Turci Cutahige appellant. Καὶ ἀπὸ Λαοδικείας. Laodicea urbs Phrygie Capaiana, Diospolis antea appellata. Τον Μαίανδρον. Turcis Madre appellatiu.

Πέρσας φυγάς ᾤχετο. Λαβὼν δὲ τὰς δυνάμεις πά- Cheder filius Sarchanis Lydiæ Æolidumque civiσας ἐπισθορμῶν ἐν τῇ Λυδίᾳ παραγίνεται, τὴν πορείαν ἀπὸ τοῦ Τμώλου τοῦ μεγίστου όρους τῆς Λυδίας ἐς Σάρδεις μητρόπολιν τῆς Λυδίας κατελθών. Καὶ πρὸς Μαγνησίαν τὴν ἐν Σιπύλῳ τὴν πορείαν ποιούμενος, ἐξῆλθεν εἰς συνάντησιν αὐτοῦ Ἀχητήρ ὁ ἀρχηγὸς Λυδίας, καὶ τῶν Αἰολίδων πόλεων, ὁ ἔκγονος τοῦ Σαρχάν, καὶ παρέδωκεν ἑαυτόν. Αὐτὸς δὲ μεταδούς μερικῆς τιμῆς, ἐπεὶ γαμβρὸ; ἐπ' ἀδελφῇ ἦν ὁ Χχηδὴρ, πέμπει τοῦτον πρὸς Προῦσαν. Ὡς ἐν ὀλίγῳ δὲ καὶ φαρμάκῳ τοῦτον ἀπέκτεινεν. Ὁ δὲ Παγιαζήτ τὴν πρὸς Φιλαδέλφειαν ἁπά γουσαν εἶχεν ἐδόν· καὶ γὰρ αὕτη ὡς ὑπερέχουσα τῷ μεγέθει, καὶ πολύανδρος οὖσα ἐπεκράτει ἔγγιστά που τοῖς ρ' ἔτεσι, καὶ ἡ ὑφήλιος πᾶσα ἦν υποχείριος παρὰ τῶν Τούρκων· ἡ δὲ πόλις αὕτη δίκην ἀστέρος ἐν συννεφώδει μεσουρανήματι φαίνουσα ἦν. Που λιορκήσας δὲ ταύτην. · καὶ μὴ δυνάμενοι διὰ τὴν ἔνδειαν τῶν τροφῶν παρεδόθησαν. Λαβὼν δὲ τὰς δυνάμεις πάσας τῆς Εω προκαταστήσας ἐν ταῖς ἐπαρχίαις ἀρχηγούς καὶ ἡγεμόνας, οὓς αὐτὸς ἐβούλετο, πρὸς τὰ ἑσπέρια χωρεῖ. Καὶ δὴ τὸν πορθμόν διαβὰς, tatum princeps, eique se dedidit. Hunc Chederem Bajaziles quem impertito honore cohonestaverat collocata ei in matrimonium sorore sua, Prusam mittit, moxque veneno sustulit. Morit inde Baazites, et Philadelphiam proficiscitur, (cum enim totus Oriens ab annis fere centum Turcorum imperio premeretur, hæc urbs amplissima, hominumque frequentia celeberrima interim hactenus steterat, neque dum istorum tyrannidi cervicem submiserat, ipsaque, instar stellæ inter nubes in cœli vertice micantis, splendebat), et obsessam urbem ad dedi. tionem compellit deficiente cives commeatu. Con- »titutis deinde pro libitu provinciarum rectoribus et præfectis, ad occidentales regiones cum omnibus copiis tendit: jamque fretum transvectus arcem ad fauces Callipoleos, a Catalanis ipsisque Turcis jam diu dirutam penitusque excisam, a fundamentis novam excitavit, portumque seu stationem unde triremes excurrere, in quem deinde tuto se recipere possent, construxit, eique turriin amplissimam imminentem ad arcendos hostiles incursus imposuit. ἐπεὶ τὸ τῆς Καλλιουπόλεως φρούριον πρὸ πολλοῦ καιροῦ παρά τε τῶν Κατελάνων παρ' αὐτῶν Τούρτ χων διεφθαρμένον καὶ ἐς παντελῆ ἀφανισμὸν ἦν, αὐτὸς ἐκ βάθρων ἄλλο καινὸν ᾠκοδόμηκε, καὶ ὁρ μητήριον ἕνεκα τριήρων φυλακήν, καὶ πύργον ὑπερμεγέθη πρὸς ἀντιπαράταξιν ὑπερεστηκότα τοῦ λιμένος ᾠκοδόμησεν. CAPUT V.. Initia discordiæ inter Joan. Cantacuzenum et imperatricem Annam ejusque aulæ proceres. Cantacuzenus urbe discessit, dolo eum aggrediuntur adversarii; ab amicis monetur, qui adeo ab Alexio Apocauco in carcerem conjiciuntur; Apocaucum interficiunt, et propter ea omnes ſere necantur. Michuel Ducas auctoris avus paternus. Ὁ δὲ βασιλεὺς Ἰωάννης ὑπερβάς την μει ρακιώδη, καὶ νεανικήν, μεθ᾿ ἡλικίωσιν καὶ τὴν ἀνδρῴαν μεθ᾽ ὅσης ναρκότητος πρὸς τὴν πρεσβύτιτὴν ἡτοιμάζετο τῷ τότε καιρῷ· καὶ γὰρ νέος ὤν, καὶ παιδαγωγῷ χρώμενος κυρίῳ Ἰωάννῃ τῷ προβῥηθέντι Καντακουζηνῷ, ἀνδρὶ συνετῷ καὶ περὶ τὰ. πολεμικά μαχιμωτάτῳ, καὶ τῶν εὐγενῶν, ὡς εἴποι τις, ἄνθος εὔοσμον. Τοιοῦτον γὰρ ὄντα, καὶ ὁ προ βεβασιλευκώς ᾿Ανδρόνικος κατὰ πάντα ὡς ἀδελφὸν 8 Dum hæc geruntur imperator Joannes exacta juvenili ætate virilique consumpta, socordia ac desidiæ totus immersus senescebat. Hunc adhuc juniorem rexerat nobis memoratus dominus Joannes Cantacuzenus, vir prudens reique militaris peritissimus ac strenuus, nobilium, ut ita dicam, fus suavissimi odoris; talem equidem Andronicus imperator decessor Joannis, in omnibus non aliter quam fratrem habuit, ejusque fidei imperium ac Glium Ismaelis Bullialdi notæ. Ὁ δὲ Παγιαζήτ τὴν πρὸς Φιλαδελφίαν. Laonicus lib.11, refert imperatorem Manuelem per caduceatorem jussisse Philadelphiæ cives, ut se Bajaziti dederent ac permitterent: quibus parere, reDuentes Bajazites obsidione cinxit, urbeque potitus est. Libro etiam vi Historiæ Musulm, narrat Leunclavius Bajazitem anno hegiræ 792, Christi 1390), Philadelphiam subegisse; quæ per multos annos steterat, postquam cæteras Asiæ urbes in ditionem Suain Turci redegissent. Philadelphia Lydiæ urbs est, Sardium metropolitæ olim subdita. 'Ο δὲ βασιλεὺς Ἰωάννης. Quæ ab Orchane ejusque filio Morate gesta sunt dum Christianorum aut vicinorum Turcorumn se rebus immiscent, breviter enarravit hujus historiæ auctor. Bajazitis deinde initia usque ad Joannis obitum leviter hactenus perstrinxit: ad eorum deinde narrationem regreditur, quæ in aula Constantinopolitana, et in imperio Græcorum, quibus Joannes regnavit temporibus, acciderunt. Rerum ac eventuum præcipuorum seriem exponit, et infortunia narral, quibus labantis illius imperii Constantinopolitani reliquiæ, sub Andronico et Joanne tanquam procellonsis turbinibus circumactæ ac jactata, tandem perierunt. Quarum ampliorem notitiam qui habere cupit, Cantacuzeni historiam et Gregoræ adeat. Jam diximus Cantacuzenum illum ob generis splendorem, eximias insignesque virtutes, quibus doini militiæque claruit, a Gregora et Nostro laudatum, accusatum vero a Phranze affectatæ tyrannidis, et in Joannem perfidiæ. His de objectis sibi criminibus passim in historia, quam scripsit, purgat se Cantacuzenus, omnemque suspicionem a se, quantum potest, amolitur. Quicquid sit, coronam imperialen sibi et uxori bis imponi voluit. Matthæum liberorum suorum primogenitum despotam designavit, calceosque purpureos induere jussit; Manuelem natu minorem Sparta despotam proclamavit: ita ut viam ad imperium sibi suisque usurpandum ac retinendum, sternere voluisse videatur. Ut vero inceptum omitteret, vires, quibus instructus erat, infirmas ac fluxæ, rerum imperii perturbatio, quæ attrite m pejus quotidie ruebant, atque imminentia a Turas pericula suaserunt.

Πέρσας φυγάς ᾤχετο. Λαβὼν δὲ τὰς δυνάμεις πά- Cheder filius Sarchanis Lydiæ Æolidumque civiσας ἐπισθορμῶν ἐν τῇ Λυδίᾳ παραγίνεται, τὴν πορείαν ἀπὸ τοῦ Τμώλου τοῦ μεγίστου όρους τῆς Λυδίας ἐς Σάρδεις μητρόπολιν τῆς Λυδίας κατελθών. Καὶ πρὸς Μαγνησίαν τὴν ἐν Σιπύλῳ τὴν πορείαν ποιούμενος, ἐξῆλθεν εἰς συνάντησιν αὐτοῦ Ἀχητήρ ὁ ἀρχηγὸς Λυδίας, καὶ τῶν Αἰολίδων πόλεων, ὁ ἔκγονος τοῦ Σαρχάν, καὶ παρέδωκεν ἑαυτόν. Αὐτὸς δὲ μεταδούς μερικῆς τιμῆς, ἐπεὶ γαμβρὸ; ἐπ' ἀδελφῇ ἦν ὁ Χχηδὴρ, πέμπει τοῦτον πρὸς Προῦσαν. Ὡς ἐν ὀλίγῳ δὲ καὶ φαρμάκῳ τοῦτον ἀπέκτεινεν. Ὁ δὲ Παγιαζήτ τὴν πρὸς Φιλαδέλφειαν ἁπά γουσαν εἶχεν ἐδόν· καὶ γὰρ αὕτη ὡς ὑπερέχουσα τῷ μεγέθει, καὶ πολύανδρος οὖσα ἐπεκράτει ἔγγιστά που τοῖς ρ' ἔτεσι, καὶ ἡ ὑφήλιος πᾶσα ἦν υποχείριος παρὰ τῶν Τούρκων· ἡ δὲ πόλις αὕτη δίκην ἀστέρος ἐν συννεφώδει μεσουρανήματι φαίνουσα ἦν. Που λιορκήσας δὲ ταύτην. · καὶ μὴ δυνάμενοι διὰ τὴν ἔνδειαν τῶν τροφῶν παρεδόθησαν. Λαβὼν δὲ τὰς δυνάμεις πάσας τῆς Εω προκαταστήσας ἐν ταῖς ἐπαρχίαις ἀρχηγούς καὶ ἡγεμόνας, οὓς αὐτὸς ἐβούλετο, πρὸς τὰ ἑσπέρια χωρεῖ. Καὶ δὴ τὸν πορθμόν διαβὰς, tatum princeps, eique se dedidit. Hunc Chederem Bajaziles quem impertito honore cohonestaverat collocata ei in matrimonium sorore sua, Prusam mittit, moxque veneno sustulit. Morit inde Baazites, et Philadelphiam proficiscitur, (cum enim totus Oriens ab annis fere centum Turcorum imperio premeretur, hæc urbs amplissima, hominumque frequentia celeberrima interim hactenus steterat, neque dum istorum tyrannidi cervicem submiserat, ipsaque, instar stellæ inter nubes in cœli vertice micantis, splendebat), et obsessam urbem ad dedi. tionem compellit deficiente cives commeatu. Con- »titutis deinde pro libitu provinciarum rectoribus et præfectis, ad occidentales regiones cum omnibus copiis tendit: jamque fretum transvectus arcem ad fauces Callipoleos, a Catalanis ipsisque Turcis jam diu dirutam penitusque excisam, a fundamentis novam excitavit, portumque seu stationem unde triremes excurrere, in quem deinde tuto se recipere possent, construxit, eique turriin amplissimam imminentem ad arcendos hostiles incursus imposuit. ἐπεὶ τὸ τῆς Καλλιουπόλεως φρούριον πρὸ πολλοῦ καιροῦ παρά τε τῶν Κατελάνων παρ' αὐτῶν Τούρτ χων διεφθαρμένον καὶ ἐς παντελῆ ἀφανισμὸν ἦν, αὐτὸς ἐκ βάθρων ἄλλο καινὸν ᾠκοδόμηκε, καὶ ὁρ μητήριον ἕνεκα τριήρων φυλακήν, καὶ πύργον ὑπερμεγέθη πρὸς ἀντιπαράταξιν ὑπερεστηκότα τοῦ λιμένος ᾠκοδόμησεν. CAPUT V.. Initia discordiæ inter Joan. Cantacuzenum et imperatricem Annam ejusque aulæ proceres. Cantacuzenus urbe discessit, dolo eum aggrediuntur adversarii; ab amicis monetur, qui adeo ab Alexio Apocauco in carcerem conjiciuntur; Apocaucum interficiunt, et propter ea omnes ſere necantur. Michuel Ducas auctoris avus paternus. Ὁ δὲ βασιλεὺς Ἰωάννης ὑπερβάς την μει ρακιώδη, καὶ νεανικήν, μεθ᾿ ἡλικίωσιν καὶ τὴν ἀνδρῴαν μεθ᾽ ὅσης ναρκότητος πρὸς τὴν πρεσβύτιτὴν ἡτοιμάζετο τῷ τότε καιρῷ· καὶ γὰρ νέος ὤν, καὶ παιδαγωγῷ χρώμενος κυρίῳ Ἰωάννῃ τῷ προβῥηθέντι Καντακουζηνῷ, ἀνδρὶ συνετῷ καὶ περὶ τὰ. πολεμικά μαχιμωτάτῳ, καὶ τῶν εὐγενῶν, ὡς εἴποι τις, ἄνθος εὔοσμον. Τοιοῦτον γὰρ ὄντα, καὶ ὁ προ βεβασιλευκώς ᾿Ανδρόνικος κατὰ πάντα ὡς ἀδελφὸν 8 Dum hæc geruntur imperator Joannes exacta juvenili ætate virilique consumpta, socordia ac desidiæ totus immersus senescebat. Hunc adhuc juniorem rexerat nobis memoratus dominus Joannes Cantacuzenus, vir prudens reique militaris peritissimus ac strenuus, nobilium, ut ita dicam, fus suavissimi odoris; talem equidem Andronicus imperator decessor Joannis, in omnibus non aliter quam fratrem habuit, ejusque fidei imperium ac Glium Ismaelis Bullialdi notæ. Ὁ δὲ Παγιαζήτ τὴν πρὸς Φιλαδελφίαν. Laonicus lib.11, refert imperatorem Manuelem per caduceatorem jussisse Philadelphiæ cives, ut se Bajaziti dederent ac permitterent: quibus parere, reDuentes Bajazites obsidione cinxit, urbeque potitus est. Libro etiam vi Historiæ Musulm, narrat Leunclavius Bajazitem anno hegiræ 792, Christi 1390), Philadelphiam subegisse; quæ per multos annos steterat, postquam cæteras Asiæ urbes in ditionem Suain Turci redegissent. Philadelphia Lydiæ urbs est, Sardium metropolitæ olim subdita. 'Ο δὲ βασιλεὺς Ἰωάννης. Quæ ab Orchane ejusque filio Morate gesta sunt dum Christianorum aut vicinorum Turcorumn se rebus immiscent, breviter enarravit hujus historiæ auctor. Bajazitis deinde initia usque ad Joannis obitum leviter hactenus perstrinxit: ad eorum deinde narrationem regreditur, quæ in aula Constantinopolitana, et in imperio Græcorum, quibus Joannes regnavit temporibus, acciderunt. Rerum ac eventuum præcipuorum seriem exponit, et infortunia narral, quibus labantis illius imperii Constantinopolitani reliquiæ, sub Andronico et Joanne tanquam procellonsis turbinibus circumactæ ac jactata, tandem perierunt. Quarum ampliorem notitiam qui habere cupit, Cantacuzeni historiam et Gregoræ adeat. Jam diximus Cantacuzenum illum ob generis splendorem, eximias insignesque virtutes, quibus doini militiæque claruit, a Gregora et Nostro laudatum, accusatum vero a Phranze affectatæ tyrannidis, et in Joannem perfidiæ. His de objectis sibi criminibus passim in historia, quam scripsit, purgat se Cantacuzenus, omnemque suspicionem a se, quantum potest, amolitur. Quicquid sit, coronam imperialen sibi et uxori bis imponi voluit. Matthæum liberorum suorum primogenitum despotam designavit, calceosque purpureos induere jussit; Manuelem natu minorem Sparta despotam proclamavit: ita ut viam ad imperium sibi suisque usurpandum ac retinendum, sternere voluisse videatur. Ut vero inceptum omitteret, vires, quibus instructus erat, infirmas ac fluxæ, rerum imperii perturbatio, quæ attrite m pejus quotidie ruebant, atque imminentia a Turas pericula suaserunt.

Til DUCE moriens commisit. Sed Romæorum improspera et ▲ kycim, zai sty faràcia, sin výỷ zaidi zɛkoutův iniqua fortuna odium ei invidiamque coleris: maxime etenim invidere solent homines illis, que virtus ad aliora erebit: quapropter cum hansen imperatorem adhuc adolescentem generum sibi hahere Cantacuzenus vellet, nuptum data illi Belena filia sua, cæteri senatorii ordinis viri invidia exagitatı matrem imperatoris adeunt, uxoremque ei es Germania petendam pro consuetudine jandia csurpata dicunt, nullatenus vero ex subditis, ut a Germanis (aiunt) auxilia, et suppetias, si tempus ita exegerit, consequi possimus. His cum annuisset domina Anna, quæ Germana quoque fuit, et cui admodum cordi erat eodem sanguine imperatoris ac fui perperam connubiali fadere intingere, segligitur respuiturque Cantacuzenus, qui tutela ac administrationis onere excusso Constantinopoli egressus in Macedoniam secessit. Hinc opportunam occasionem nacti, qui invidia in illum ardebant, erimen majestatis in illum confingunt, totumque commentum pro re comperta ad imperatricem imperatorisque matrem referunt, dantque consilium ut res accurate exploretur. Jubeat, inquiunt, Majestas tua domesticum omnes turmas Macedonicas confestim cogere, Byzantiumque deducere. Horum elenim alterutrum animo versabant, aut ad jussa imperatoris præsto futurum, captivumque quem optant habituros; aut, si obsequi renuerit, accusationem criminis manifesti illi intentatures, aliumque, qui rerum administrationem capessat, suffecturos. At interea Cantacuzeni consanguinei, et affines scriptis 9 clam litteris machinationem fraudemque illi aperiunt, monenique, si volet luce frui, tenebrasque effugere, contumacia usus mandata τις ἀνέθετε. Ἀλλ᾽ ἡ τῶν 'Ρωμαίων οὐκ ἀγαθὴ τύχη μέσος επέσπειρε, καὶ φθόνον ἀπέτεχε. Καὶ γάρ φθονοῦσι μάλλον τοῖς μᾶλλον ἐπ' ἀρετῇ προϊον σ.ν, ὅθεν καὶ κατὰ τὸν τότε καιρὸν νέως ὧν ἔτι ὁ βασιλεὺς Ἰωάννης, ἐβούλετο ὁ Καντακουζηνός και δεστὴς αὐτοῦ γενέσθαι ἐπὶ θυγατρί Ελένη. Οι δε λοιποὶ τῆς συγκλήτου φθονοῦντες προς την μητέρα του βασιλέως ἐξ ᾿Αλαμανῶν καὶ Γερμανών, ὡς ἐκ συνήθεις μακροῦ, τῷ βασιλεῖ τῶν Ρωμαίων ἀγαγέσθαι νύμφην ἔφασκον, οὐχὶ δὲ ἐκ τοῦ ὑπ χώρο, ὅπως ἀγωγὴν καὶ βοήθειαν ἐν καιρῷ δεομέν νῳ παρὰ τοῦ γένους ἐκείνου σχοίημεν. Συγκατ νενούσης οὖν εἰς τοῦτο καὶ τῆς δεσποίνης Αννης ὡς ὅτι καὶ ἐξ 'Διαμανῶν ἦν καὶ προθύμως είχε πάλιν ἐκ τῶν αὐτῶν αἱμάτων πορφύραν βάψει τῷ βασιλεῖ καὶ παιδί, παρορᾶται Καντακουζηνός καὶ αὐτὸς τῆς ἐπιτροπῆς τὸν φόρτον ἀποφορτίζει ται, ἔξεισι τῆς Κωνσταντίνου, καὶ πρὸς Μακεδο νίαν μεθίσταται. Καὶ οἱ τὴν φθόνον τρέφοντες εν ρον εὐκαιρίαν, καὶ καθοσίωσιν κατ' αὐτοῦ πλάτ τουσι, καὶ τῇ βασιλίσση και μητρὶ τοῦ βασιλέως τὸ πλάσμα ὡς πράγμα βέβαιον ἀπαγγέλλουσι, καὶ δοκίμιον τοῦ πράγματος τῇ δεσποίνη συμβουλεύον ται, Γενηθήτω, λέγοντες, πρόσταγμα παρὰ τῆς σῆς βασιλείας πρὸς τὸν δομέστικον ὥστε λαβεῖν τὰς τῶν Μακεδόνων Πλας καὶ ἐλθεῖν ταχὺ πρὸς τὸ Βυζάντιον. Ἐκεῖνοι μὲν γὰρ ἐνενόουν, εἰ μὲν ἀπα τήσει πρὸς τὸ θέσπισμα, τὸν θηρώμενον ἔξουσ ὡς ἀνδράποδον· εἰ δ᾽ ἀποκρούσει τὸ προσταχθέν, εὔδηλον τὴν κατηγορίαν καταγγέλλουσι, καὶ ἄλλον ἐν τοῖς πράγμασιν χειροτονήσουσι Έφεδρον. Οἱ τοῦ Καντακουζηνού προσγενείς τε καὶ φίλοι το δραμα λαθραίως διὰ γραφής δηλοῦσι, και, Εἰ μὲν Ismaelis Bullialdi notæ. Ηβούλετο ὁ Καντακουζηνός κηδεστής αὐτ του γενέσθαι. Fbranzes lib. r,c. 12, tradit Andronicum morti vicinum mandatis supremis præcepisse, ut filius suus ac hæres Joannės filiam Cantacuzeni uxorem duceret, quam ob causam potiori jure affinitatem illam contractam Cantacuzenus copiebat. Verum senatorii ordinis huic adversata est sententia, in quam Annam adducere baud difficile fuit. Rerum quippe summa ex testamiento Andronici jam potiebatur Cantacuzenus, quod Annæ imperatrici Joannis matri grave ac molestum erat. Contracto deinde matrimonio illo, pluribus nitobatur munimentis tutor socerque imperatoris factus. Hoc loco lectorem monebimus historicum nostrum in euarrandis rebus, quæ sub imperatore Joanne gesta sunt,donec Cantacuzenus monachus et anachoreta fieret,ab hoc non multum dissentire: ex quo non parum auctoritatis ac commendationis ei accedere debet, cum Cantacuzenus diligens ac judicio præstans historicus sit. Paucis indicabimus illa quæ diversa apud Catacuzenum occurrunt, qui res illas singulas amplius et exquisite magis explicatas complexus est. Lib. us, cap. 3, Cantacuzenus queritur se a patriarcha et Apocaucho statim post excessum Andronici petitum esse. Cumque in Triballos seu Servios, qui fines imperii populabantur, moturus esset, urbe excedit, prius vero quam abeat, imperatricem adit ei valedicturus. Duin inter se colloquuntur, Cantacuzenum Anna hortatur, ut aute Jiscessum filiam suam imperatori Joanni despondeat, quod ut faceret, adduci tunc non potuit, et sponsalia illa post reditum suum distulit. Oply & Βυζαντίου ἐξελθεῖν γενόμενος ἐν βασιλείοις αὐθή ὡς συνταξάμενος τῇ βασιλίδι, την θυγατέρα καλο ούσης βασιλεῖ τῷ νέῳ Ἰωάννῃ τὸν μέγαν δομές κον κατεγγυάν, ἀνεβάλλετο εἰς τὴν ἐπάνοδον ἐκεῖ νος τὴν ἐκ τῆς Εσπέρας. Antequam vero Byzanti discederet, in palatium iterum abiit imperatrici isledicturus: quæ cum hortata ipsum fuisset, ut Jo anni imperatori adolescenti filiam suam desponderel, id facere post reditum suum ex Occidente distulit. Dissentit ergo a Cantacuzeno Ducas noster, qui eum ambiisse generum sibi imperatorem adsciscere narrat: euinque repulsæ impatientem, invidiaque procerum se peti animadvertentem Constan tinopolim deseruisse. ᾿Αννης ὡς ὅτι καὶ ἐξ Ἀλαμανῶν ἦν. Doras eam ex alemania fuisse dicit; quod fortasse Sa baudiæ comites imperio subditos esse sciverit: vel quod eadem regione ortam, ac imperatricem es ducum Brunsvicensium prosapia Annam Andronici senioris uxorem, crediderit. Verum Cantacuzenus ipsa ex Sabaudiæ comitibus ortam asserit. Qued confirmat Lambertus Vander-Burchius in Sabau. dorum ducum principumque bistoria gentilitia, sed illam vocat Joannam: sic itaque ille: Joanne uxor Andronici Palæologi imperatoris Byzantini, Amedei IV Sabaudiæ comitis VIII, et Joanne Brabantuna filia. Gregoras, lib. vns, c. penult. appe Tatam fuisse Annam, mutato nomine, tradit.

77% βούλει τὸν ἥλιον ὁρᾷν, καὶ σκότους ἀπέχεσθαι, τὰ imperatoria detrectet, quibus obsequentem manent πρωτεία τῇ παρακοῇ νέμε, γεγράφασιν· εἰ δ' ὑπή προς γένῃ. Έξεις πρὸ θανάτου τὴν σκότωσιν Καὶ ταῦτα μαθὼν ὁ Καντακουζηνός, καὶ τοῦ θεσ πίσματος καταφρονήσας προφανώς αντέστη. Οι δ τῆς πόλεως ἄλλον ἀντ' αὐτοῦ ψηφίζουσιν ἔπαρ χον, 'Αλέξιον τὸν ᾿Απόκαυκον, ἄνδρα ἀγενῆ τε καὶ Ανανδρον, πλὴν ποικίλον ἐν πανουργίᾳ καὶ δεινὸν ἐν σκαιότητι, ὃν καὶ μέγαν Δοῦκαν ἡ βασιλὶς ὠφφικίω-- σεν. Οὗτος μαθὼν τοὺς τὸν Καντακουζηνόν ἀπαγγείλαντας τὰ γενόμενα, καὶ συλλαβὼν ἅπαν τας προσγενεῖς τε καὶ φίλους, ἐν τῷ φρουρίῳ τοῦ μεγάλου παλατίου ἀπέκλεισε, τὸν ἀριθμὸν ὑπὲρ διακοσίους ἄνδρας, ἡμιθέους, ήρωας, καὶ Πελοπί δων, καὶ Αἰακίδων ἀπογόνους. Τούτους ἔχων ένδον ὡς στρουθία εἰς πάγην, καὶ φοβηθεὶς μή ποτε νεωτερίσαντες ἀντέχωσι τοῦ φρουρίου, καὶ γένωνται οι δεσμίοι ἐγκρατεῖς δι' ἐπισκέψεως τῶν συγγενών f ante mortem tenebræ. Hæc ubi intellexit Cantacuzenus jussis imperatoris spretis pafain rebelfat: tuncque qui in urbe erant in locum ejus alium præfectum constituent Alexium Apocaucum, virum timidum et ignavının, vafrum tamen et astutum, sceleruinque peritum artificem,, quem etiam magni ducis officio et dignitate imperatrix auxit. Iste, cum rescivisset eos qui Cantacuzeno insidiarum machinationem et seriem patefecerant, comprehensos omnes ejus consanguineos et amicos supra ducentos viros, heroas et semones, Pelopidarum et acidarum almepotes, in carcere magni palatii conclusit. Tanquam passeres itaque intra retia præpeditos dum' retinet, veretur ne quando novi aliquid moliti custodibus superiores evadant, et vincti palatium occupent, consanguineorum et amicorum studio et opera adjuti. Potior namque civium pars, cum seIsmaelis Bullialdi notæ. Πρὸ θανάτου τὴν σκότωσιν. Excæcationem ut vitet monent: vero simile enim est ipsum excæcandum fuisse, si tunc captus fuisset, ut imperio ineptus redderetur; ipseque Cantacuzenus lib. IV, sub finem genero suo Joanni gratias agit, quod Matthæum Cantacuzenum filium non excæcaverit: hic enim imperium affectabat, et regnante patre Cantacuzeno despota designatus fuerat. Theophy lactus Simocatta, Hist. Mauriciana, lib. iv, cap. 6, de excæcalo Hormisda Persarum rege a subditis suis verba faciendo hisce exponit: Νύκτα κατ' αὐτοῦ τὸ λοιπὸν διὰ παντὸς ἐψηφίζοντο. Νocle perpetua cum damnerunt, ne ut Cabades olim aufugeret, et contumelias sibi illatas ulcisceretur. κατακλεῖσαι τοὺς δεσμώτας ἄνωθεν καλωδίοις καθιεἰς, ὥστε νυκτὸς μὲν τοῖς εἰκίσκοις χρῆσθαι, ἡμέρας δὲ πρὸς μετρίαν ἄνεσιν τῷ ὑπολελειμμένῳ μεταξύ χωρίῳ. Garcerem novum in Constantini Magni pa latio exstruere cogitavit: in quo domus ampla de Justiniani nomine appellata stabat. cujus tecla temporis lapsu diruta erant: aditibus omnibus præclusis, intra illius parietes tuguriola plurima a se invicem separata ex utraque parle ædificare volebat, in qua per superius ostium carcerati funibus demitterentur, in hisque totam noctem agerent: per diem vero in area levande ægritudinis causa deambulare iis liceret. Quomodo vero interemptus fuerit Apocauchus sequenti capite 88 narrat eodem fera modo, quo Ducas noster. Alia vero Constantinopoli gesta sunt, quæ recenset Cantacuzenus, ex quo Apocauchus præfecturam urbis inivit, ad ipsius cædem per incarceratos illos patratam. Statin name que præfectus urbi creatus Apocauchus, aliquos Cantacuzeni amicos interfecit, aliquos in vincula conjecit; quo territi alii ad hunc aufugiunt, et hortantur ne longiores moras mectat: imperatorisque nomen et insignia quanto ocius sumat: quorum monitis,tandem paruit; et ornamenta imperatoria induit. Quæ cum ad Annam et senatuin Constantinopolitanum allata essent, iis placuit Joannem imp. Palæologum coronari. Apocauchus porro auctoritate sibi concessa per superbiam ac proterviam abutendo, Cantacuzeni matrem diris ac inbumanis modis in carcere vexat; quæ febri tandem correpta, medicorum ope, alimentisque opportu nis immanitate sævissima ei negatis, anno 6850 (Christi 1542], Januarii die 5 diem obiit. His peractis ad Serviæ seu Triballorum Cralem Stephanum Cantacuzenus abit, et junctis cum eo fœderibus auxilia sibi parat. Ubi dum moratur, Atinis sen Aidinis F. Amur sive Homur superato Hellesponti freto Didymotoschum advolat, ei opem latufus, qui a Cantacuzena humane ac magnifice excipitur et per longum tempus frustra exspectato Cantacuzeno in Asiam revertitur. Unde ab illo evocatus opem fert, et auxiliares copias ei adducit. Cum vero Smyrna a Latinis capta fuisset, eain oppugnaturus Amurius abit, frustraque tentat. Imperatrix ad Orchanem auxilia rogatum iegatos mittit et fœdus cum eo init: quod Cantacuzenus, Orchaue in partes suas tracto, interrumpit; siterumque Amurium ut sibi opem ferat accersit. Apocauchi deinde consilium de exstruendo carcere Secutum est, et cædes illius ab incarceratis patrata. Οἱ δὲ τῆς πόλεως ἄλλον ἀντ᾽ αὐτοῦ. Ιη Cantaruzenum, dum Constantinopoli abest rei pubileæ causa, invidia et odio accensi patriarcha et Apocauchus conjurant, et ut hostem_proscribunt, bicque præfectus urbi creatus est. Cantacuzenus lib. ii, cap. 22: Απόκαυχον δὲ τὸν παρακοιμώμε τον ἄρχοντα Βυζαντίου ἀποδείξαντες, ἐκέλευεν τὸν πόλεμον κινεῖν ὅθεν ἂν αὐτῷ δοκοίη βέλτιον. Αροcauchum vero accubitorem Byzantii præfectum crearunt, jusseruntquè in quascunque partes, prout ipsi e re publica visum erit, bellum movere. Quiswam ſueit isto Apucauchus, et unde ortus, discimus a Cantacuzeno lib. ut: Οὗτος γὰρ δὴ ο παρακοιμώ-' μενος ἐκ Βιθυνίας ὁρμώμενος καὶ ἄσημος ἐκ φαν λῶν φύς, τὰ πρῶτα μὲν ὑπεγραμμάτευσε πολλοῖς τῶν τὰ δημόσια χρήματα εισπραττόντων ὀλίγου ἕνεκα μισθού, et. Hic accubitor [Apocauchius ex Bithynia profectus, inglorius, parentibusque vilibus et obscuris natus, primum quidem operam suam D. mercede tenui vectigalium redemptoribus ad scriptum faciendum locavit. Vocaur etiam a Nostro αγενής καὶ άνανδρος. Fortuna tamen usus secunda ad præcipuaš palatii dignitates provectus est, ita ut magnus lux creatus sit. Οὗτος μαθὼν τοὺς τὸν Καντακουζηνών. Noster historicus semel in carcerem compactos Cantacuzeni amicos indicat: sed hic historiæ suæ libro tertio capp. 86, 87 et 88, sæpius incarceralos fuisse queritur. His vero duobus postremis capitibus de constructione istorum ergastulorum loquitur, et de mere Apocaucho illata, cap. 87, sic arrul: Δεσμωτήριον δὲ ἐν τοῖς βασιλείοις Κωνσταν τίνου τοῦ Μεγάλου καινὸν ποιεῖν διενοεῖτο. Οἴκου γὰρ ὄντος ἐκεῖ μεγάλου Ἰουστινιανείου προσαγορευο μένου, τὴν στεγὴν ὑπὸ τοῦ χρόνου διεφθαρμένου, πᾶσαν εἴσοδον ἀναφράξας, οἰκίσκους ἔνδον ἐκείνου πλείστους διελεῖν ἐφ' ἑκατέρῳ μέρει, καὶ τούτοις

DUCE natus, tum plebs Cantacuzenum suspiciebat, quem (καὶ φίλων καὶ γὰρ τὸ πλεῖστον τῆς πόλεως μέρο; magnificentissimum et in omnes maxime beneficum experti erant: hac de causa ejusmodi consilium improbum init: omnes inter se versari familiariterque colloqui intra carceris sepla interdiu permittere, per noctem vero separatos binos singulos vel etiam ternos in quibusdam domunculis custodia securioris causa concludere. Jamque consilium peragebatur, asseresque et ligna apparabantur, et fabri advocati erant, cum illud, qui sub custodia tenebantur, senserunt, inque sui certam ac manifestam perniciem parari cognoverunt: illamque per noctem singulorum separationem, strangulationem aut in profundum mare demersionem prænuntiare, hosque sermones dum inter se agitant, animo despondent. Interim Apocaucus fabris ostensurus modum et ordinem, quem teneant in cameris illis exstruendis, nullo comitante equite, sed uno servo, eoque, ut mos ipsi erat, pedibus sequente venit, intraque januam carceris ingreditur; quein mox conspectum, ut communem omnium pestem, vitæque singulorum insidiantem, unus eorum inter præcipuos ex genere Raoul apprehensa vice gladii tabula obvia, quæ ad limen statuendum dedolata erat, invadit, ejusque caput percutit, et Apocaucus ab equo, velut alius Satan de cœlo, cadit. At Apocauci servus cum Raoul colluctatur, et ambo tanquam in certamine singulari stant: dumque simul confligunt, incarceratorum alius arrepta de fabri manibus securi, 10 buni jacentis caput abscindit, c illudque palo infixum in propugnaculi quadam parte depangit. Tantum facinus non parum attonitos reddidit Byzantinos, imperatricem ipsam, totumque exercitum; omnes itaque concursu ad palatium promiscue facto ingrediuntur, non tamen citra pugnam cædemque, sed multa vì facta sibi via: omnesque trucidarunt, præter sex, qui in subterraneo templi novi monasterii specu delitescentes salvi evaserunt; plurimos etiam in medio templo mactaverunt, nec adytorum, aut altaris majestas et reverentia, ut parceretur ulli, quidquam valuere. Inter eos equidem, qui tanto periculo erepti sunt, fuit avus meus paternus MICHAEL DUCAS: ipsi porro monachorum illius monasterii mantis seu cappis induti Constantinopoli aufugerunt, et in oppositam continentem Asiam transvecti, in regiones orientales alius in Bithyniam, alius alio discesserunt, avusque meus Asiam petiit, adivitque Jesæum filium Atenis, et ei, sibi quæ acciderant, narrat. Eruditus equidem erat, ὅσον τῆς γερουσίας, ὅσον τὸ συρφετόν ἐσέβετο τὴν Καντακουζηνὸν ὡς μεγαλοδωρότατον, καὶ εἰς ἅπαντας εὐεργετικώτατον), βουλεύεται βουλὴν πονηράν τὴν μὲν ἡμέραν ἔχειν· ἀλλήλοις τὸν ὅμιλον, καὶ συνδιάγειν ἐντὸς τοῦ φρουρίου τοὺς ἅπαντας, τὴν δὲ νύκτα κατὰ μέρος σὺν δύο, καὶ σὺν τρεῖς ἀσφα λίζεσθαι ἐν οἰκίσκοις τισί. Τὸ δὲ βουληθὲν εἰς ἔρ γον ἤγετο, καὶ δὴ σανίδες, καὶ ξύλα, καὶ τέκτονες παρεσκευάζοντο. ὡς δὲ τὸ πραττόμενον οι φρον ρούμενοι ἔγνωσαν, εἶπον ἐν αὐτοῖς, Οὐκ ἄλλο τοῦτο πλὴν προφανής ἡμέτερος Όλεθρος. Η γὰρ ἀπ' ἀλλή λων διάστασις τὴν νυκτώδη πνιγμονήν, ἢ τὴν ἐν βυθῷ τῆς θαλάσσης καταπόντωσιν προμαντεύεται. Ταῦτ' ἔφασκον, καὶ εἰς ἀθυμίαν ἐνέπεσον. Ὁ ἐ Απόκαυκος ἐλθὼν τοῦ μεθοδεῦσαι τὰς σκηνάς, πῶς δεῖ πῆξαι τοῖς ἀρχιτέκτοσιν, μόνος ἔφιππος οὐκ ἄλλου τινὸς συνιππεύοντας πλὴν ἑνὸς δούλων, καὶ τούτου πεζοποροῦντος ὡς ἔθος· ἐντὸς δὲ τῆς θύρας τοῦ φρουρίου γενόμενος, καὶ τοῦτον οἱ ἐκεῖ κατεχό μενοι ὡς φθορέα κοινὸν, καὶ ψυχάρπαγα θεασάμενοι, μίαν τῶν παρατυχόντων [παρατυχουσῶν] σανίδων φλιᾶς ἔνεκα λεπτυνθεῖσαν, λαβὼν εἰς τῶν προϋ χόντων ἐκ γένους Ραούλ ἀντὶ ξίφους παίει κατά κεφαλῆς τὸν ᾿Απόκαυκον. Ο δὲ κατὰ γῆς ἀπὸ τοῦ ἵππου ὡς ἀπ᾿ οὐρανοῦ ἄλλος Σατὰν πίπτει. Ὁ δὲ δοῦλος πλέκεται τῷ Ραούλ καὶ ἄμφω μονομα χοῦντε; εἱστήκεσαν. Τούτων δὲ ἀσχολουμένων ἐπὶ τῇ πάλῃ, ἕτερος τῶν ἐγκλείστων πέλεκυν παρὰ τῶν τοῦ τέκτονος χειρῶν ἁρπάσας τὸν χαμαὶ πεσόντα καρατομεῖ, καὶ τὴν κεφαλὴν ἐν ἑνὶ μέρει τῶν προμαχώνων ξύλω πεπερονημένην προσπήγνυα. Τοῦτο οὐκ ἐς μικρὰν ἀθυμίαν ἐνέβαλε τους Βυζαν τίου, σύναμα τῇ κρατούσῃ, καὶ παντὶ τῷ στρατό ἀλλὰ φύρδην ἅπαντες συνδραμόντες ἐντὸς τοῦ πα λατίου εἰσῆλθον οὐκ ἀκόπως οὐδ᾽ ἀναιμακτί, ἀλλὰ μετὰ πολλῆς τῆς βίας, καὶ πάντας κατέσφαξαν πλὴν ἐξ σωθέντων ἐν τῷ ὑπογείῳ τοῦ ναοῦ τοῦ νέου· καὶ γὰρ τοὺς πλείονας ἐν μέσῳ τοῦ ναοῦ, τούτου κατέθυσαν, οὐκ αἰδοῖ, ή φειδοί χρησάμενο. τῶν ἀδύτων ἕνεκα καὶ τοῦ θυσιαστηρίου, ἐξ ὧν εἷς ὁ πατρὸς πατὴρ καὶ ἐμὸς πάππος ἐτύγχανε ΜΙΧΑΗΛ ΔΟΥΚΑΣ· οἳ καὶ ἄμφια ἐνδυθέντες με ναχῶν τῶν ἐκ τῆς μονῆς ἐξῄεσαν τῆς Κωνσταντ νου, καὶ τὴν περαίαν διαβάντες εἰς τὰ μέρη τῆς ἕω διεσπάρησαν, οἱ μὲν εἰς Βιθυνίαν, ἕτερος ἀλλαχού ὁ δ' ἐμὸς πάππος εἰς Ασίαν, καὶ δὴ ἐντυχών τῷ Ἐσὲ τῷ υἱῷ τοῦ Ἀτήν, καὶ τὰ κατ' αὐτὸν δια ποιήσας, καὶ γὰρ ὑπῆρχε παιδείας μεστός, και Ismaelis Bullialdi notæ. Εκ γένους 'Ραούλ. Unde genus duxerit Raulus ille non mihi constat; cujusdam ejusdem nominis mentionem facit Gregoras, lib. vi, ducbus in locis, qui a Muzalone relictain Theodorant, Michaelis imperatoris ex ejus sorore Eulogia neptem, uxorem duxit: Γυνὴ δὲ πρότερον τοῦ Μουζάλωνος του πρωτ τοβεστιαρίου ὕστερον καὶ τοῦ Ραούλ πρωτοβεστια ρίου καὶ αὐτοῦ γενομένου. Εt infra refert ConstanTinum Porphyrogenitum Rauli filiam uxorem duxisse; Phranzes, lib. 111, c. 23 et 25, Georgii Rauli viri nobilitate generis eximii meminit, qui num ex cadem gente ortus fuerit non mihi constat. ἂν εἰς ὁ πατρὸς πατήρ. Ex hoc loco discimus Historiæ hujus auctorem ex Ducarum antiqua gente originem paternam duxisse: ex qua imperatores aliquot orti sunt, Constantinus Ducas, Michael, Alexins Murzuphlus dictus, et quartus Joannes Vatacia cognominatus: si tamen hic es eadem gente ortus sit; quem Didymotecho oriaudum ex Georgio logotheta didicimus.

DUCE natus, tum plebs Cantacuzenum suspiciebat, quem (καὶ φίλων καὶ γὰρ τὸ πλεῖστον τῆς πόλεως μέρο; magnificentissimum et in omnes maxime beneficum experti erant: hac de causa ejusmodi consilium improbum init: omnes inter se versari familiariterque colloqui intra carceris sepla interdiu permittere, per noctem vero separatos binos singulos vel etiam ternos in quibusdam domunculis custodia securioris causa concludere. Jamque consilium peragebatur, asseresque et ligna apparabantur, et fabri advocati erant, cum illud, qui sub custodia tenebantur, senserunt, inque sui certam ac manifestam perniciem parari cognoverunt: illamque per noctem singulorum separationem, strangulationem aut in profundum mare demersionem prænuntiare, hosque sermones dum inter se agitant, animo despondent. Interim Apocaucus fabris ostensurus modum et ordinem, quem teneant in cameris illis exstruendis, nullo comitante equite, sed uno servo, eoque, ut mos ipsi erat, pedibus sequente venit, intraque januam carceris ingreditur; quein mox conspectum, ut communem omnium pestem, vitæque singulorum insidiantem, unus eorum inter præcipuos ex genere Raoul apprehensa vice gladii tabula obvia, quæ ad limen statuendum dedolata erat, invadit, ejusque caput percutit, et Apocaucus ab equo, velut alius Satan de cœlo, cadit. At Apocauci servus cum Raoul colluctatur, et ambo tanquam in certamine singulari stant: dumque simul confligunt, incarceratorum alius arrepta de fabri manibus securi, 10 buni jacentis caput abscindit, c illudque palo infixum in propugnaculi quadam parte depangit. Tantum facinus non parum attonitos reddidit Byzantinos, imperatricem ipsam, totumque exercitum; omnes itaque concursu ad palatium promiscue facto ingrediuntur, non tamen citra pugnam cædemque, sed multa vì facta sibi via: omnesque trucidarunt, præter sex, qui in subterraneo templi novi monasterii specu delitescentes salvi evaserunt; plurimos etiam in medio templo mactaverunt, nec adytorum, aut altaris majestas et reverentia, ut parceretur ulli, quidquam valuere. Inter eos equidem, qui tanto periculo erepti sunt, fuit avus meus paternus MICHAEL DUCAS: ipsi porro monachorum illius monasterii mantis seu cappis induti Constantinopoli aufugerunt, et in oppositam continentem Asiam transvecti, in regiones orientales alius in Bithyniam, alius alio discesserunt, avusque meus Asiam petiit, adivitque Jesæum filium Atenis, et ei, sibi quæ acciderant, narrat. Eruditus equidem erat, ὅσον τῆς γερουσίας, ὅσον τὸ συρφετόν ἐσέβετο τὴν Καντακουζηνὸν ὡς μεγαλοδωρότατον, καὶ εἰς ἅπαντας εὐεργετικώτατον), βουλεύεται βουλὴν πονηράν τὴν μὲν ἡμέραν ἔχειν· ἀλλήλοις τὸν ὅμιλον, καὶ συνδιάγειν ἐντὸς τοῦ φρουρίου τοὺς ἅπαντας, τὴν δὲ νύκτα κατὰ μέρος σὺν δύο, καὶ σὺν τρεῖς ἀσφα λίζεσθαι ἐν οἰκίσκοις τισί. Τὸ δὲ βουληθὲν εἰς ἔρ γον ἤγετο, καὶ δὴ σανίδες, καὶ ξύλα, καὶ τέκτονες παρεσκευάζοντο. ὡς δὲ τὸ πραττόμενον οι φρον ρούμενοι ἔγνωσαν, εἶπον ἐν αὐτοῖς, Οὐκ ἄλλο τοῦτο πλὴν προφανής ἡμέτερος Όλεθρος. Η γὰρ ἀπ' ἀλλή λων διάστασις τὴν νυκτώδη πνιγμονήν, ἢ τὴν ἐν βυθῷ τῆς θαλάσσης καταπόντωσιν προμαντεύεται. Ταῦτ' ἔφασκον, καὶ εἰς ἀθυμίαν ἐνέπεσον. Ὁ ἐ Απόκαυκος ἐλθὼν τοῦ μεθοδεῦσαι τὰς σκηνάς, πῶς δεῖ πῆξαι τοῖς ἀρχιτέκτοσιν, μόνος ἔφιππος οὐκ ἄλλου τινὸς συνιππεύοντας πλὴν ἑνὸς δούλων, καὶ τούτου πεζοποροῦντος ὡς ἔθος· ἐντὸς δὲ τῆς θύρας τοῦ φρουρίου γενόμενος, καὶ τοῦτον οἱ ἐκεῖ κατεχό μενοι ὡς φθορέα κοινὸν, καὶ ψυχάρπαγα θεασάμενοι, μίαν τῶν παρατυχόντων [παρατυχουσῶν] σανίδων φλιᾶς ἔνεκα λεπτυνθεῖσαν, λαβὼν εἰς τῶν προϋ χόντων ἐκ γένους Ραούλ ἀντὶ ξίφους παίει κατά κεφαλῆς τὸν ᾿Απόκαυκον. Ο δὲ κατὰ γῆς ἀπὸ τοῦ ἵππου ὡς ἀπ᾿ οὐρανοῦ ἄλλος Σατὰν πίπτει. Ὁ δὲ δοῦλος πλέκεται τῷ Ραούλ καὶ ἄμφω μονομα χοῦντε; εἱστήκεσαν. Τούτων δὲ ἀσχολουμένων ἐπὶ τῇ πάλῃ, ἕτερος τῶν ἐγκλείστων πέλεκυν παρὰ τῶν τοῦ τέκτονος χειρῶν ἁρπάσας τὸν χαμαὶ πεσόντα καρατομεῖ, καὶ τὴν κεφαλὴν ἐν ἑνὶ μέρει τῶν προμαχώνων ξύλω πεπερονημένην προσπήγνυα. Τοῦτο οὐκ ἐς μικρὰν ἀθυμίαν ἐνέβαλε τους Βυζαν τίου, σύναμα τῇ κρατούσῃ, καὶ παντὶ τῷ στρατό ἀλλὰ φύρδην ἅπαντες συνδραμόντες ἐντὸς τοῦ πα λατίου εἰσῆλθον οὐκ ἀκόπως οὐδ᾽ ἀναιμακτί, ἀλλὰ μετὰ πολλῆς τῆς βίας, καὶ πάντας κατέσφαξαν πλὴν ἐξ σωθέντων ἐν τῷ ὑπογείῳ τοῦ ναοῦ τοῦ νέου· καὶ γὰρ τοὺς πλείονας ἐν μέσῳ τοῦ ναοῦ, τούτου κατέθυσαν, οὐκ αἰδοῖ, ή φειδοί χρησάμενο. τῶν ἀδύτων ἕνεκα καὶ τοῦ θυσιαστηρίου, ἐξ ὧν εἷς ὁ πατρὸς πατὴρ καὶ ἐμὸς πάππος ἐτύγχανε ΜΙΧΑΗΛ ΔΟΥΚΑΣ· οἳ καὶ ἄμφια ἐνδυθέντες με ναχῶν τῶν ἐκ τῆς μονῆς ἐξῄεσαν τῆς Κωνσταντ νου, καὶ τὴν περαίαν διαβάντες εἰς τὰ μέρη τῆς ἕω διεσπάρησαν, οἱ μὲν εἰς Βιθυνίαν, ἕτερος ἀλλαχού ὁ δ' ἐμὸς πάππος εἰς Ασίαν, καὶ δὴ ἐντυχών τῷ Ἐσὲ τῷ υἱῷ τοῦ Ἀτήν, καὶ τὰ κατ' αὐτὸν δια ποιήσας, καὶ γὰρ ὑπῆρχε παιδείας μεστός, και Ismaelis Bullialdi notæ. Εκ γένους 'Ραούλ. Unde genus duxerit Raulus ille non mihi constat; cujusdam ejusdem nominis mentionem facit Gregoras, lib. vi, ducbus in locis, qui a Muzalone relictain Theodorant, Michaelis imperatoris ex ejus sorore Eulogia neptem, uxorem duxit: Γυνὴ δὲ πρότερον τοῦ Μουζάλωνος του πρωτ τοβεστιαρίου ὕστερον καὶ τοῦ Ραούλ πρωτοβεστια ρίου καὶ αὐτοῦ γενομένου. Εt infra refert ConstanTinum Porphyrogenitum Rauli filiam uxorem duxisse; Phranzes, lib. 111, c. 23 et 25, Georgii Rauli viri nobilitate generis eximii meminit, qui num ex cadem gente ortus fuerit non mihi constat. ἂν εἰς ὁ πατρὸς πατήρ. Ex hoc loco discimus Historiæ hujus auctorem ex Ducarum antiqua gente originem paternam duxisse: ex qua imperatores aliquot orti sunt, Constantinus Ducas, Michael, Alexins Murzuphlus dictus, et quartus Joannes Vatacia cognominatus: si tamen hic es eadem gente ortus sit; quem Didymotecho oriaudum ex Georgio logotheta didicimus.

πάσης τῆς ἄλλης ἔξω σοφίας ἀνάπλεως, καὶ ἱατρι- et scientiarum liberaliumque artium peritissimus, κῆς τέχνης οὐκ ἄμοιρος, γένει το καταγόμενος τῶν ἀνέκαθεν Δουκῶν κἀκ τῆς αὐτῆς σειρᾶς χρυσόκο σμος κρίκος. Δεξιοῦται τοῦτον ὁ τύραννος, καὶ προνιεῖ, καὶ φιλοτιμεῖται τὸν ἄνδρα σιτηρεσίοις παν τοίοις καὶ εὐεργεσίαις ἀμείψας, καὶ τοῦτον ἐν Ἐφέσῳ καθίστησι, καὶ τὴν μετοικίαν ὡς πατρίδα ἐνηγκαλέσατο. Καὶ τὸν ἀλλογενῆ καὶ βάρβαρον ὡς θεόστεπτον ἐσεῖς καὶ ἐτίμα, εἰς νοῦν λαμβάνων τὰς ἀτασθαλίας τῶν Ῥωμαίων, καὶ προβλέπων ὡς ὅτι ἐν ὀλίγῳ πάντα τὰ τῆς Θράκης, καὶ μέχρι Δανούς σεως, ὑπὸ χεῖρας τῶν Τούρκων πεσοῦνται, καὶ αὐτ τοκράτορες φανήσονται ὡς ἐν ὀλίγῳ, καθὼς καὶ πρὸς ὀλίγον ἐν Φρυγία τε καὶ 'Ασίᾳ, καὶ τῶν ἐπέκεινα ἐγένοντο, θεοῦ παραχωροῦντος διὰ τὰς ἁμαρτίας τῶν τότε πολιτευομένων Ρωμαίων, καὶ ἡμετέρων ἀποπάππων. medicæ artis non ignarus, genus ducens ab antiquis. illis Ducis, inque prosapia ista veluti caten: 2:11.12 - lus aureus splendebat. Hune ergo honorifice excepit tyrannus, providitque ut cuncta necessaria coni - meatusque rerum omnium ei præberentur, benes fciisque cumulato Ephesum habitandam concessit: quæ sedes peregrine æque ac patria grate ipsi ac charæ fuerunt; barbarum vero et alienigena: non aliter quam divina providentia constitutum régen veneratione ac cultu prosecutus est, réputans Romæorum scelera, prævidensque brevi Thraciamu universam cæteṛasque ad Danubium pertinentes regiones Turcos invasuros, et subacturos: ut paula ante Phrygiam, Asiam ulterioresque provincias de1 bellarant, ita annuente Deo, et peccata Romanorum tunc viventium majcrumque nostrorum indicante. CAPUT VI. Cantacuzenas calceos purpureos induit, imperator salutatur et ad Serviæ Cralem fugit, et cum eo fœdus percutit Joannes itaque Cantacuzenus in superioribus sæpius dictus audita amicorum ac consanguineorum tam inique patrata cæde [vehementer perculsus est] conspectisque non paucis sanguine et affinitate μο ximis, tam sibi, quam occisis, qui pullati urbe relicta ad euin transierunt, 11 ejulatibusque ac singultibus mistas querelas in cum jactarunt, se suosque propter illum quotidie trucilari, Romæo: umΟ γάρ Ἰωάννης ὁ Καντακουζηνός, ἂν καὶ φθά τας ὁ λόγος ἐδήλωσε, μαθὼν τὴν γεγονυίαν εἰς τοὺς αὐτοῦ συγγενεῖς τε καὶ φίλους ἄδικον σφαγήν, και τινες ἐκ τῆς πόλεως εἰς αὐτὸν ἀφικόμενοι οὐκ ὀλίγο: τὸν ἀριθμὸν, προςγενεῖς ὄντες αὐτοῦ καὶ τῶν φονευ θέντων καθ' αἷμα, καὶ ἐξ ἀγχιστείας πλείονες μελανειμονοῦντες παρέστησαν τῷ Καντακουζηνῷ κλαίοντες, καὶ ἀλοφυρόμενοι, καὶ καταβοῶντες αὐτ τοῦ, ὡς "Ενεκά σου θανατούμεθα ὅλην τὴν ἡμέραν, que foreın cædibus convulsum radicitus languesceκαὶ τοὺς ἡμετέρους ἀπεβαλλόμεθα, καὶ τὸ ἄνθος τῶν Ρωμαίων κατεμαράνθη, καὶ ἔλωλεν· ἡ βασιλεία ἐν χερσὶ γυναικείαις κερκίδος δίκην παρακλώ θευσα καὶ παρατρακτοῦσε τὴν αλουργίδα, ἡ ἀρχὴ ἐν ὑπομαζίῳ βρέφει, μόλις τὸν νοῦν καὶ τὴν γλῶττὴν ἐν παιγνίοις καὶ ψελλίσματι ἐνεργεῖν δυνα μένω. Η δυναστεία ἐν ἀγοραίοις καὶ μηδαμινοίς ἀνδράσι. Πείσθητι τῶν ῥημάτων ἡμῶν, καὶ ἀν τιλαβοῦ τὴν ἡγεμονίαν, καὶ περίζωσε την ρομα φαίαν σου ἐπὶ τὸν μηρόν σου, καὶ ἔντεινε, καὶ κατευοδοῦ, καὶ βασίλευς ἕνεκεν ἀληθείας, καὶ πραότητος, καὶ δικαισούνης. Τότε ο Καντακο ζηνός ἀναλογισάμενος τὰς ἐπαναστάσεις τῆς re, imperii sceptrum ſeminæ manibus tractari, in iisque transformatum in radium textorium, colo fusoque ad litis, texendis purpuris inservire, dignitatem imperialem infanti adhuc lactenti innixam, qui crepundia vix dignoscat et lingua balbutiente eorum nomina vix proloquatur, magistratus forensis torbæ homines vilesque obtinere. Crede, inquiunt, verbis nostris, imperiique fasces sume, accinge gladium super femur tuum, intende, procede el regna prope ter veritatem, mansuetudinem et justitiam. Cantaeuzenus, animo tum revolvens ab imperatrice et scnatu invidia exagitatis adversum se præter rationem excitatas lurbas, insiliisque se petitum, RoIsmaelis Bullialdi notæ. eumque imperatorem appellavit. Nicetas Choniates in Annalibus duobus locis: primo cum Alexius Comicms Joannem filium suum successorem designat, Ερυθροῦ τέ οἱ πεδίλου μετεδεδώκει καὶ βασιλέα έδε δώκει ἀναγορεύεσθαι. Crepidas purpureus ei concessil, imperatoremque appellavit: et tomo de Theo. doro Lascari, Τὸ ἐρυθρὸν πέδιλον ὑποδύεται, καὶ βασιλεύς Ρωμαίων ὑφ᾽ ὅλων τῶν ἑῴων ἀναγορεύ έτα: Calceos purpureos induit, et Romanorum imperator ab Orientalibus omnibus proclamatur. Gregoras etiam libro tertio de Palæologorum generis splendore disserens, et de contracta affinitate ab Alexio Angelo imperatore cum Palæologo Alexio, cui Irenem primogenitain filian despondit, eamque imperio destinavit: ὓς ἐπειδὴ γονῆς ἄρρενος αὐτὸς οὐκ ηὐμείρει ταύτην ἐρυθροῖς ὑποδεδέσθαι κρηπίς: προσετετάχει· ἵνα εἴη αυτή τε, καὶ ὁ ταύτῃ συζευ χρησόμενος τῆς βασιλείας διάδοχος. Qui Alexiuy Quæ hoc capite Duras enarrat, videntur po- ter Basilmo) purpureos calcios, et intuere pracipit. lius ante Apocauci mortem, quam postea accidisse: anno nempe 6850 (Christi 1542), quo tempores Joannes imper.utor Paleologus annos 40 natus era cui ætati impuberi conveniunt verba illa pyh ανυπομαζίῳ, etc.; post mortem enim Apocauci non longo tempore CPolim ingressus est Joan. Cantacuzenus anno 6855 [Christi 1547], quo tempore Pal:rologus annos fire 15. natus erat, nec amplius lactens balbutiensque appellari poterat. Τότε ὁ Καντακουζηνός. Mortatu suorum amicorum imperatoria ornamenta induit Cautacăzenus, crepidas sericas coccinei seu purpurei coloris, quae insignia fuerunt ab impp. Costantinopolitanis usurpata. Zonaras tom. i, de Basilino quodam remige imperatoriæ triremis Michaelis Theodore filii mentionem faciendo, Εδίδου αὐτῷ τὰ φοινικόχροα πέδιλα, καὶ προσέταττεν ὑποδήσασθαι καὶ βασιλέα ἀνεῖπε. Dedit ei (id est Michael imperaPATROL.GR CLVII.

πάσης τῆς ἄλλης ἔξω σοφίας ἀνάπλεως, καὶ ἱατρι- et scientiarum liberaliumque artium peritissimus, κῆς τέχνης οὐκ ἄμοιρος, γένει το καταγόμενος τῶν ἀνέκαθεν Δουκῶν κἀκ τῆς αὐτῆς σειρᾶς χρυσόκο σμος κρίκος. Δεξιοῦται τοῦτον ὁ τύραννος, καὶ προνιεῖ, καὶ φιλοτιμεῖται τὸν ἄνδρα σιτηρεσίοις παν τοίοις καὶ εὐεργεσίαις ἀμείψας, καὶ τοῦτον ἐν Ἐφέσῳ καθίστησι, καὶ τὴν μετοικίαν ὡς πατρίδα ἐνηγκαλέσατο. Καὶ τὸν ἀλλογενῆ καὶ βάρβαρον ὡς θεόστεπτον ἐσεῖς καὶ ἐτίμα, εἰς νοῦν λαμβάνων τὰς ἀτασθαλίας τῶν Ῥωμαίων, καὶ προβλέπων ὡς ὅτι ἐν ὀλίγῳ πάντα τὰ τῆς Θράκης, καὶ μέχρι Δανούς σεως, ὑπὸ χεῖρας τῶν Τούρκων πεσοῦνται, καὶ αὐτ τοκράτορες φανήσονται ὡς ἐν ὀλίγῳ, καθὼς καὶ πρὸς ὀλίγον ἐν Φρυγία τε καὶ 'Ασίᾳ, καὶ τῶν ἐπέκεινα ἐγένοντο, θεοῦ παραχωροῦντος διὰ τὰς ἁμαρτίας τῶν τότε πολιτευομένων Ρωμαίων, καὶ ἡμετέρων ἀποπάππων. medicæ artis non ignarus, genus ducens ab antiquis. illis Ducis, inque prosapia ista veluti caten: 2:11.12 - lus aureus splendebat. Hune ergo honorifice excepit tyrannus, providitque ut cuncta necessaria coni - meatusque rerum omnium ei præberentur, benes fciisque cumulato Ephesum habitandam concessit: quæ sedes peregrine æque ac patria grate ipsi ac charæ fuerunt; barbarum vero et alienigena: non aliter quam divina providentia constitutum régen veneratione ac cultu prosecutus est, réputans Romæorum scelera, prævidensque brevi Thraciamu universam cæteṛasque ad Danubium pertinentes regiones Turcos invasuros, et subacturos: ut paula ante Phrygiam, Asiam ulterioresque provincias de1 bellarant, ita annuente Deo, et peccata Romanorum tunc viventium majcrumque nostrorum indicante. CAPUT VI. Cantacuzenas calceos purpureos induit, imperator salutatur et ad Serviæ Cralem fugit, et cum eo fœdus percutit Joannes itaque Cantacuzenus in superioribus sæpius dictus audita amicorum ac consanguineorum tam inique patrata cæde [vehementer perculsus est] conspectisque non paucis sanguine et affinitate μο ximis, tam sibi, quam occisis, qui pullati urbe relicta ad euin transierunt, 11 ejulatibusque ac singultibus mistas querelas in cum jactarunt, se suosque propter illum quotidie trucilari, Romæo: umΟ γάρ Ἰωάννης ὁ Καντακουζηνός, ἂν καὶ φθά τας ὁ λόγος ἐδήλωσε, μαθὼν τὴν γεγονυίαν εἰς τοὺς αὐτοῦ συγγενεῖς τε καὶ φίλους ἄδικον σφαγήν, και τινες ἐκ τῆς πόλεως εἰς αὐτὸν ἀφικόμενοι οὐκ ὀλίγο: τὸν ἀριθμὸν, προςγενεῖς ὄντες αὐτοῦ καὶ τῶν φονευ θέντων καθ' αἷμα, καὶ ἐξ ἀγχιστείας πλείονες μελανειμονοῦντες παρέστησαν τῷ Καντακουζηνῷ κλαίοντες, καὶ ἀλοφυρόμενοι, καὶ καταβοῶντες αὐτ τοῦ, ὡς "Ενεκά σου θανατούμεθα ὅλην τὴν ἡμέραν, que foreın cædibus convulsum radicitus languesceκαὶ τοὺς ἡμετέρους ἀπεβαλλόμεθα, καὶ τὸ ἄνθος τῶν Ρωμαίων κατεμαράνθη, καὶ ἔλωλεν· ἡ βασιλεία ἐν χερσὶ γυναικείαις κερκίδος δίκην παρακλώ θευσα καὶ παρατρακτοῦσε τὴν αλουργίδα, ἡ ἀρχὴ ἐν ὑπομαζίῳ βρέφει, μόλις τὸν νοῦν καὶ τὴν γλῶττὴν ἐν παιγνίοις καὶ ψελλίσματι ἐνεργεῖν δυνα μένω. Η δυναστεία ἐν ἀγοραίοις καὶ μηδαμινοίς ἀνδράσι. Πείσθητι τῶν ῥημάτων ἡμῶν, καὶ ἀν τιλαβοῦ τὴν ἡγεμονίαν, καὶ περίζωσε την ρομα φαίαν σου ἐπὶ τὸν μηρόν σου, καὶ ἔντεινε, καὶ κατευοδοῦ, καὶ βασίλευς ἕνεκεν ἀληθείας, καὶ πραότητος, καὶ δικαισούνης. Τότε ο Καντακο ζηνός ἀναλογισάμενος τὰς ἐπαναστάσεις τῆς re, imperii sceptrum ſeminæ manibus tractari, in iisque transformatum in radium textorium, colo fusoque ad litis, texendis purpuris inservire, dignitatem imperialem infanti adhuc lactenti innixam, qui crepundia vix dignoscat et lingua balbutiente eorum nomina vix proloquatur, magistratus forensis torbæ homines vilesque obtinere. Crede, inquiunt, verbis nostris, imperiique fasces sume, accinge gladium super femur tuum, intende, procede el regna prope ter veritatem, mansuetudinem et justitiam. Cantaeuzenus, animo tum revolvens ab imperatrice et scnatu invidia exagitatis adversum se præter rationem excitatas lurbas, insiliisque se petitum, RoIsmaelis Bullialdi notæ. eumque imperatorem appellavit. Nicetas Choniates in Annalibus duobus locis: primo cum Alexius Comicms Joannem filium suum successorem designat, Ερυθροῦ τέ οἱ πεδίλου μετεδεδώκει καὶ βασιλέα έδε δώκει ἀναγορεύεσθαι. Crepidas purpureus ei concessil, imperatoremque appellavit: et tomo de Theo. doro Lascari, Τὸ ἐρυθρὸν πέδιλον ὑποδύεται, καὶ βασιλεύς Ρωμαίων ὑφ᾽ ὅλων τῶν ἑῴων ἀναγορεύ έτα: Calceos purpureos induit, et Romanorum imperator ab Orientalibus omnibus proclamatur. Gregoras etiam libro tertio de Palæologorum generis splendore disserens, et de contracta affinitate ab Alexio Angelo imperatore cum Palæologo Alexio, cui Irenem primogenitain filian despondit, eamque imperio destinavit: ὓς ἐπειδὴ γονῆς ἄρρενος αὐτὸς οὐκ ηὐμείρει ταύτην ἐρυθροῖς ὑποδεδέσθαι κρηπίς: προσετετάχει· ἵνα εἴη αυτή τε, καὶ ὁ ταύτῃ συζευ χρησόμενος τῆς βασιλείας διάδοχος. Qui Alexiuy Quæ hoc capite Duras enarrat, videntur po- ter Basilmo) purpureos calcios, et intuere pracipit. lius ante Apocauci mortem, quam postea accidisse: anno nempe 6850 (Christi 1542), quo tempores Joannes imper.utor Paleologus annos 40 natus era cui ætati impuberi conveniunt verba illa pyh ανυπομαζίῳ, etc.; post mortem enim Apocauci non longo tempore CPolim ingressus est Joan. Cantacuzenus anno 6855 [Christi 1547], quo tempore Pal:rologus annos fire 15. natus erat, nec amplius lactens balbutiensque appellari poterat. Τότε ὁ Καντακουζηνός. Mortatu suorum amicorum imperatoria ornamenta induit Cautacăzenus, crepidas sericas coccinei seu purpurei coloris, quae insignia fuerunt ab impp. Costantinopolitanis usurpata. Zonaras tom. i, de Basilino quodam remige imperatoriæ triremis Michaelis Theodore filii mentionem faciendo, Εδίδου αὐτῷ τὰ φοινικόχροα πέδιλα, καὶ προσέταττεν ὑποδήσασθαι καὶ βασιλέα ἀνεῖπε. Dedit ei (id est Michael imperaPATROL.GR CLVII.

πάσης τῆς ἄλλης ἔξω σοφίας ἀνάπλεως, καὶ ἱατρι- et scientiarum liberaliumque artium peritissimus, κῆς τέχνης οὐκ ἄμοιρος, γένει το καταγόμενος τῶν ἀνέκαθεν Δουκῶν κἀκ τῆς αὐτῆς σειρᾶς χρυσόκο σμος κρίκος. Δεξιοῦται τοῦτον ὁ τύραννος, καὶ προνιεῖ, καὶ φιλοτιμεῖται τὸν ἄνδρα σιτηρεσίοις παν τοίοις καὶ εὐεργεσίαις ἀμείψας, καὶ τοῦτον ἐν Ἐφέσῳ καθίστησι, καὶ τὴν μετοικίαν ὡς πατρίδα ἐνηγκαλέσατο. Καὶ τὸν ἀλλογενῆ καὶ βάρβαρον ὡς θεόστεπτον ἐσεῖς καὶ ἐτίμα, εἰς νοῦν λαμβάνων τὰς ἀτασθαλίας τῶν Ῥωμαίων, καὶ προβλέπων ὡς ὅτι ἐν ὀλίγῳ πάντα τὰ τῆς Θράκης, καὶ μέχρι Δανούς σεως, ὑπὸ χεῖρας τῶν Τούρκων πεσοῦνται, καὶ αὐτ τοκράτορες φανήσονται ὡς ἐν ὀλίγῳ, καθὼς καὶ πρὸς ὀλίγον ἐν Φρυγία τε καὶ 'Ασίᾳ, καὶ τῶν ἐπέκεινα ἐγένοντο, θεοῦ παραχωροῦντος διὰ τὰς ἁμαρτίας τῶν τότε πολιτευομένων Ρωμαίων, καὶ ἡμετέρων ἀποπάππων. medicæ artis non ignarus, genus ducens ab antiquis. illis Ducis, inque prosapia ista veluti caten: 2:11.12 - lus aureus splendebat. Hune ergo honorifice excepit tyrannus, providitque ut cuncta necessaria coni - meatusque rerum omnium ei præberentur, benes fciisque cumulato Ephesum habitandam concessit: quæ sedes peregrine æque ac patria grate ipsi ac charæ fuerunt; barbarum vero et alienigena: non aliter quam divina providentia constitutum régen veneratione ac cultu prosecutus est, réputans Romæorum scelera, prævidensque brevi Thraciamu universam cæteṛasque ad Danubium pertinentes regiones Turcos invasuros, et subacturos: ut paula ante Phrygiam, Asiam ulterioresque provincias de1 bellarant, ita annuente Deo, et peccata Romanorum tunc viventium majcrumque nostrorum indicante. CAPUT VI. Cantacuzenas calceos purpureos induit, imperator salutatur et ad Serviæ Cralem fugit, et cum eo fœdus percutit Joannes itaque Cantacuzenus in superioribus sæpius dictus audita amicorum ac consanguineorum tam inique patrata cæde [vehementer perculsus est] conspectisque non paucis sanguine et affinitate μο ximis, tam sibi, quam occisis, qui pullati urbe relicta ad euin transierunt, 11 ejulatibusque ac singultibus mistas querelas in cum jactarunt, se suosque propter illum quotidie trucilari, Romæo: umΟ γάρ Ἰωάννης ὁ Καντακουζηνός, ἂν καὶ φθά τας ὁ λόγος ἐδήλωσε, μαθὼν τὴν γεγονυίαν εἰς τοὺς αὐτοῦ συγγενεῖς τε καὶ φίλους ἄδικον σφαγήν, και τινες ἐκ τῆς πόλεως εἰς αὐτὸν ἀφικόμενοι οὐκ ὀλίγο: τὸν ἀριθμὸν, προςγενεῖς ὄντες αὐτοῦ καὶ τῶν φονευ θέντων καθ' αἷμα, καὶ ἐξ ἀγχιστείας πλείονες μελανειμονοῦντες παρέστησαν τῷ Καντακουζηνῷ κλαίοντες, καὶ ἀλοφυρόμενοι, καὶ καταβοῶντες αὐτ τοῦ, ὡς "Ενεκά σου θανατούμεθα ὅλην τὴν ἡμέραν, que foreın cædibus convulsum radicitus languesceκαὶ τοὺς ἡμετέρους ἀπεβαλλόμεθα, καὶ τὸ ἄνθος τῶν Ρωμαίων κατεμαράνθη, καὶ ἔλωλεν· ἡ βασιλεία ἐν χερσὶ γυναικείαις κερκίδος δίκην παρακλώ θευσα καὶ παρατρακτοῦσε τὴν αλουργίδα, ἡ ἀρχὴ ἐν ὑπομαζίῳ βρέφει, μόλις τὸν νοῦν καὶ τὴν γλῶττὴν ἐν παιγνίοις καὶ ψελλίσματι ἐνεργεῖν δυνα μένω. Η δυναστεία ἐν ἀγοραίοις καὶ μηδαμινοίς ἀνδράσι. Πείσθητι τῶν ῥημάτων ἡμῶν, καὶ ἀν τιλαβοῦ τὴν ἡγεμονίαν, καὶ περίζωσε την ρομα φαίαν σου ἐπὶ τὸν μηρόν σου, καὶ ἔντεινε, καὶ κατευοδοῦ, καὶ βασίλευς ἕνεκεν ἀληθείας, καὶ πραότητος, καὶ δικαισούνης. Τότε ο Καντακο ζηνός ἀναλογισάμενος τὰς ἐπαναστάσεις τῆς re, imperii sceptrum ſeminæ manibus tractari, in iisque transformatum in radium textorium, colo fusoque ad litis, texendis purpuris inservire, dignitatem imperialem infanti adhuc lactenti innixam, qui crepundia vix dignoscat et lingua balbutiente eorum nomina vix proloquatur, magistratus forensis torbæ homines vilesque obtinere. Crede, inquiunt, verbis nostris, imperiique fasces sume, accinge gladium super femur tuum, intende, procede el regna prope ter veritatem, mansuetudinem et justitiam. Cantaeuzenus, animo tum revolvens ab imperatrice et scnatu invidia exagitatis adversum se præter rationem excitatas lurbas, insiliisque se petitum, RoIsmaelis Bullialdi notæ. eumque imperatorem appellavit. Nicetas Choniates in Annalibus duobus locis: primo cum Alexius Comicms Joannem filium suum successorem designat, Ερυθροῦ τέ οἱ πεδίλου μετεδεδώκει καὶ βασιλέα έδε δώκει ἀναγορεύεσθαι. Crepidas purpureus ei concessil, imperatoremque appellavit: et tomo de Theo. doro Lascari, Τὸ ἐρυθρὸν πέδιλον ὑποδύεται, καὶ βασιλεύς Ρωμαίων ὑφ᾽ ὅλων τῶν ἑῴων ἀναγορεύ έτα: Calceos purpureos induit, et Romanorum imperator ab Orientalibus omnibus proclamatur. Gregoras etiam libro tertio de Palæologorum generis splendore disserens, et de contracta affinitate ab Alexio Angelo imperatore cum Palæologo Alexio, cui Irenem primogenitain filian despondit, eamque imperio destinavit: ὓς ἐπειδὴ γονῆς ἄρρενος αὐτὸς οὐκ ηὐμείρει ταύτην ἐρυθροῖς ὑποδεδέσθαι κρηπίς: προσετετάχει· ἵνα εἴη αυτή τε, καὶ ὁ ταύτῃ συζευ χρησόμενος τῆς βασιλείας διάδοχος. Qui Alexiuy Quæ hoc capite Duras enarrat, videntur po- ter Basilmo) purpureos calcios, et intuere pracipit. lius ante Apocauci mortem, quam postea accidisse: anno nempe 6850 (Christi 1542), quo tempores Joannes imper.utor Paleologus annos 40 natus era cui ætati impuberi conveniunt verba illa pyh ανυπομαζίῳ, etc.; post mortem enim Apocauci non longo tempore CPolim ingressus est Joan. Cantacuzenus anno 6855 [Christi 1547], quo tempore Pal:rologus annos fire 15. natus erat, nec amplius lactens balbutiensque appellari poterat. Τότε ὁ Καντακουζηνός. Mortatu suorum amicorum imperatoria ornamenta induit Cautacăzenus, crepidas sericas coccinei seu purpurei coloris, quae insignia fuerunt ab impp. Costantinopolitanis usurpata. Zonaras tom. i, de Basilino quodam remige imperatoriæ triremis Michaelis Theodore filii mentionem faciendo, Εδίδου αὐτῷ τὰ φοινικόχροα πέδιλα, καὶ προσέταττεν ὑποδήσασθαι καὶ βασιλέα ἀνεῖπε. Dedit ei (id est Michael imperaPATROL.GR CLVII.

πάσης τῆς ἄλλης ἔξω σοφίας ἀνάπλεως, καὶ ἱατρι- et scientiarum liberaliumque artium peritissimus, κῆς τέχνης οὐκ ἄμοιρος, γένει το καταγόμενος τῶν ἀνέκαθεν Δουκῶν κἀκ τῆς αὐτῆς σειρᾶς χρυσόκο σμος κρίκος. Δεξιοῦται τοῦτον ὁ τύραννος, καὶ προνιεῖ, καὶ φιλοτιμεῖται τὸν ἄνδρα σιτηρεσίοις παν τοίοις καὶ εὐεργεσίαις ἀμείψας, καὶ τοῦτον ἐν Ἐφέσῳ καθίστησι, καὶ τὴν μετοικίαν ὡς πατρίδα ἐνηγκαλέσατο. Καὶ τὸν ἀλλογενῆ καὶ βάρβαρον ὡς θεόστεπτον ἐσεῖς καὶ ἐτίμα, εἰς νοῦν λαμβάνων τὰς ἀτασθαλίας τῶν Ῥωμαίων, καὶ προβλέπων ὡς ὅτι ἐν ὀλίγῳ πάντα τὰ τῆς Θράκης, καὶ μέχρι Δανούς σεως, ὑπὸ χεῖρας τῶν Τούρκων πεσοῦνται, καὶ αὐτ τοκράτορες φανήσονται ὡς ἐν ὀλίγῳ, καθὼς καὶ πρὸς ὀλίγον ἐν Φρυγία τε καὶ 'Ασίᾳ, καὶ τῶν ἐπέκεινα ἐγένοντο, θεοῦ παραχωροῦντος διὰ τὰς ἁμαρτίας τῶν τότε πολιτευομένων Ρωμαίων, καὶ ἡμετέρων ἀποπάππων. medicæ artis non ignarus, genus ducens ab antiquis. illis Ducis, inque prosapia ista veluti caten: 2:11.12 - lus aureus splendebat. Hune ergo honorifice excepit tyrannus, providitque ut cuncta necessaria coni - meatusque rerum omnium ei præberentur, benes fciisque cumulato Ephesum habitandam concessit: quæ sedes peregrine æque ac patria grate ipsi ac charæ fuerunt; barbarum vero et alienigena: non aliter quam divina providentia constitutum régen veneratione ac cultu prosecutus est, réputans Romæorum scelera, prævidensque brevi Thraciamu universam cæteṛasque ad Danubium pertinentes regiones Turcos invasuros, et subacturos: ut paula ante Phrygiam, Asiam ulterioresque provincias de1 bellarant, ita annuente Deo, et peccata Romanorum tunc viventium majcrumque nostrorum indicante. CAPUT VI. Cantacuzenas calceos purpureos induit, imperator salutatur et ad Serviæ Cralem fugit, et cum eo fœdus percutit Joannes itaque Cantacuzenus in superioribus sæpius dictus audita amicorum ac consanguineorum tam inique patrata cæde [vehementer perculsus est] conspectisque non paucis sanguine et affinitate μο ximis, tam sibi, quam occisis, qui pullati urbe relicta ad euin transierunt, 11 ejulatibusque ac singultibus mistas querelas in cum jactarunt, se suosque propter illum quotidie trucilari, Romæo: umΟ γάρ Ἰωάννης ὁ Καντακουζηνός, ἂν καὶ φθά τας ὁ λόγος ἐδήλωσε, μαθὼν τὴν γεγονυίαν εἰς τοὺς αὐτοῦ συγγενεῖς τε καὶ φίλους ἄδικον σφαγήν, και τινες ἐκ τῆς πόλεως εἰς αὐτὸν ἀφικόμενοι οὐκ ὀλίγο: τὸν ἀριθμὸν, προςγενεῖς ὄντες αὐτοῦ καὶ τῶν φονευ θέντων καθ' αἷμα, καὶ ἐξ ἀγχιστείας πλείονες μελανειμονοῦντες παρέστησαν τῷ Καντακουζηνῷ κλαίοντες, καὶ ἀλοφυρόμενοι, καὶ καταβοῶντες αὐτ τοῦ, ὡς "Ενεκά σου θανατούμεθα ὅλην τὴν ἡμέραν, que foreın cædibus convulsum radicitus languesceκαὶ τοὺς ἡμετέρους ἀπεβαλλόμεθα, καὶ τὸ ἄνθος τῶν Ρωμαίων κατεμαράνθη, καὶ ἔλωλεν· ἡ βασιλεία ἐν χερσὶ γυναικείαις κερκίδος δίκην παρακλώ θευσα καὶ παρατρακτοῦσε τὴν αλουργίδα, ἡ ἀρχὴ ἐν ὑπομαζίῳ βρέφει, μόλις τὸν νοῦν καὶ τὴν γλῶττὴν ἐν παιγνίοις καὶ ψελλίσματι ἐνεργεῖν δυνα μένω. Η δυναστεία ἐν ἀγοραίοις καὶ μηδαμινοίς ἀνδράσι. Πείσθητι τῶν ῥημάτων ἡμῶν, καὶ ἀν τιλαβοῦ τὴν ἡγεμονίαν, καὶ περίζωσε την ρομα φαίαν σου ἐπὶ τὸν μηρόν σου, καὶ ἔντεινε, καὶ κατευοδοῦ, καὶ βασίλευς ἕνεκεν ἀληθείας, καὶ πραότητος, καὶ δικαισούνης. Τότε ο Καντακο ζηνός ἀναλογισάμενος τὰς ἐπαναστάσεις τῆς re, imperii sceptrum ſeminæ manibus tractari, in iisque transformatum in radium textorium, colo fusoque ad litis, texendis purpuris inservire, dignitatem imperialem infanti adhuc lactenti innixam, qui crepundia vix dignoscat et lingua balbutiente eorum nomina vix proloquatur, magistratus forensis torbæ homines vilesque obtinere. Crede, inquiunt, verbis nostris, imperiique fasces sume, accinge gladium super femur tuum, intende, procede el regna prope ter veritatem, mansuetudinem et justitiam. Cantaeuzenus, animo tum revolvens ab imperatrice et scnatu invidia exagitatis adversum se præter rationem excitatas lurbas, insiliisque se petitum, RoIsmaelis Bullialdi notæ. eumque imperatorem appellavit. Nicetas Choniates in Annalibus duobus locis: primo cum Alexius Comicms Joannem filium suum successorem designat, Ερυθροῦ τέ οἱ πεδίλου μετεδεδώκει καὶ βασιλέα έδε δώκει ἀναγορεύεσθαι. Crepidas purpureus ei concessil, imperatoremque appellavit: et tomo de Theo. doro Lascari, Τὸ ἐρυθρὸν πέδιλον ὑποδύεται, καὶ βασιλεύς Ρωμαίων ὑφ᾽ ὅλων τῶν ἑῴων ἀναγορεύ έτα: Calceos purpureos induit, et Romanorum imperator ab Orientalibus omnibus proclamatur. Gregoras etiam libro tertio de Palæologorum generis splendore disserens, et de contracta affinitate ab Alexio Angelo imperatore cum Palæologo Alexio, cui Irenem primogenitain filian despondit, eamque imperio destinavit: ὓς ἐπειδὴ γονῆς ἄρρενος αὐτὸς οὐκ ηὐμείρει ταύτην ἐρυθροῖς ὑποδεδέσθαι κρηπίς: προσετετάχει· ἵνα εἴη αυτή τε, καὶ ὁ ταύτῃ συζευ χρησόμενος τῆς βασιλείας διάδοχος. Qui Alexiuy Quæ hoc capite Duras enarrat, videntur po- ter Basilmo) purpureos calcios, et intuere pracipit. lius ante Apocauci mortem, quam postea accidisse: anno nempe 6850 (Christi 1542), quo tempores Joannes imper.utor Paleologus annos 40 natus era cui ætati impuberi conveniunt verba illa pyh ανυπομαζίῳ, etc.; post mortem enim Apocauci non longo tempore CPolim ingressus est Joan. Cantacuzenus anno 6855 [Christi 1547], quo tempore Pal:rologus annos fire 15. natus erat, nec amplius lactens balbutiensque appellari poterat. Τότε ὁ Καντακουζηνός. Mortatu suorum amicorum imperatoria ornamenta induit Cautacăzenus, crepidas sericas coccinei seu purpurei coloris, quae insignia fuerunt ab impp. Costantinopolitanis usurpata. Zonaras tom. i, de Basilino quodam remige imperatoriæ triremis Michaelis Theodore filii mentionem faciendo, Εδίδου αὐτῷ τὰ φοινικόχροα πέδιλα, καὶ προσέταττεν ὑποδήσασθαι καὶ βασιλέα ἀνεῖπε. Dedit ei (id est Michael imperaPATROL.GR CLVII.

καὶ πλήρης ἡδονῆς γεγονώς, συνέθετο τοῦ δοῦναι ἡ malum imperatorem et agnitum, vehemens animi dolor invasit; tuncque perculsi metu ac terroré omnes, conventus et colloquia agitando disserere intér se vicini de incerto imminentium exitu, in quamve partem fortuna anceps Romæis tot calamitatibus aflictis inclinaret. αὐτῷ βοήθειαν καὶ ἀρωγὴν πρὸς ἀντιπαράταξιν τῶν Ρωμαίων, δ καὶ πεποίηκεν. Οἱ δὲ τῆς πόλεως με θέντες τὴν ἀποστασίαν Καντακουζηνοῦ, καὶ τὰ παράσημα τῆς βασιλείας ἐνδυθέντα, καὶ παρὰ πᾶσιν ὡς βασιλέα αναγορευόμενον τοῖς ἐν τοῖς Θρακῴοις μέρεσιν οἰκοῦσιν ἄχρις αὐτῆς Σηλυμβρίας, κατωδυνῶντο τὴν ψυχήν. Καὶ πλήρεις δειλίας καὶ φόβου γενόμενοι συνείχοντο κοινολογοῦντες ὁ καθεὶς πρὸς τὸν γείτονα τί ἄρα ἔσταὶ τὸ ἀποβησόμενον, τί δὲ ἡ πρὸς τὰ κακὰ ξέπουσα τύχη τοῖς Ῥωμαίοις ἔκλωσεν. CAPUT VII. Homur Atinis filius trajecto Hellesponto in Europam venit, Callipolim appellit, et Didymotochum, ubi Cantacuzeni uxor substiterat, proficiscitur. Turci Thraciam vastant. Smyrna ab equitibus militiæ Ilierosolymitana capta. Eam frustra recuperare tentat Homur, et in oppugnatione occumbiť. Τῶν τοῦ ᾿Ατὴν Τούρκου υἱός εἷς Ὁμούρ ἐποιομαζόμενος, ἀρχηγὸς τῶν ἐν τῇ Σμύρνη πολιχνίων; καὶ αὐτῆς Σμύρνης κατά διαδοχήν λαβόντος [λαβύν] τὴν ἡγεμονίαν παρὰ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ τὴν τολμηρὸς ὤν, καὶ θρασυκάρδιος· ἐντυχὼν καὶ λιμένας αἴους ἐγκολπίζεται ἡ Ἰωνία, καὶ δρυμώνας πολυξύ τους καὶ πρὸς κατασκευάς φορτικῶν νεῶν καὶ μα κρῶν τριήρων ἐπιτηδείους, κατεσκεύασεν αὐτάρπως πρὸς 3; ήβούλετο ληστρικας διήρεις τε καὶ τριήρεις. Καὶ ἐπεμβαίνων αὐτὰς, ἀπόρθει τὰς περικύκλῳ πόλεις καὶ νήσους Μιτυλήνην σὺν πάσῃ· νήσῳ Λέσβῳ, Χίον, Σάμον, Ναξίαν καὶ πάσας τὰς περικύκλῳ νήσους. Μαθὼν δὲ τὴν διχοστασίαν τῶν Ῥωμαίων, καὶ ὅπως Ἰωάννης ὁ Καντακουζηνὸς ἀνὴρ εὐγενής τε καὶ τῶν πάλαι ἡρώων ἀπόγονος, ἀνα δρεῖος, μαχιμώτατός τε περὶ τὰ πολεμικά, καὶ συνετὸς ἐν ἅπασιν ἀγαθοῖς ἔθεσι, βουλήν βουλεύεται πονηράν. Στόλον γὰρ εὐπρεπίσας τὸν ἀριθμὸν ὑπὲρ τὰ τεσσαράκοντα λέφη, καὶ ἐξελθὼν τοῦ λιμένος πρὸς Καλλιού πολιν ἀφίκετο αὐτοκάλεστος· κἀκεῖθεν ἐξελθὼν διὰ ξηρᾶς ἄχρις Διδυμοτοίχου ἀφίκετο. Έτυχε γὰρ ἐκεῖσε διάγουσα ἡ γυνὴ τοῦ Καντακουζηνοῦ πανοικί. Απερχομένου γὰρ αὐτοῦ ἐν Σερβία συναγαγών πάντα τὰ ἐν τῷ οἴκῳ χρυσά τε καὶ ἀρ γυρᾶ καὶ πᾶσαν άλλην περιουσίαν, καὶ παλιάς τε καὶ γυναῖκα, ἐκ τῆς ᾿Αδριανοῦ εἰς Διδυμότοιχον ἤγαγε, καὶ πᾶσαν ἄλλην τὴν τυχοῦσαν ἐπιμέλειαν τοῦ πολιχνίου παρασκευάσας τότε πρὸς τὸν Κράλην ἀφίκετο. Ο δὲ Ομούρ μὴ εὑρὼν τὸν ποθούμενον ἐδεινοπάθει καὶ ἐδυσχέραινε· ἐπεθύμει γὰρ τοῦ ἰδεῖν αὐτὸν, καὶ ὁμιλῆσαι καὶ ὅρκους διδόναι, και λαβεῖν παρ' αὐτοῦ, τοῦ εἶναι ἐφ' ὅρου ζωῆς αὐτῶν ἀδελφοὺς καὶ συλλήπτορας. Η δὲ Καντακουζηνή δεξιωσαμένη τοῦτον, καὶ φιλοφρόνως ἀποδεξαμένη συμπάσῃ δαψιλεῖ ζωοτροφίᾳ, καὶ ἐν ἅπασιν ἀγα θοῖς, διήρκεσε μήνας τρεῖς ἐκδεχόμενος τὸν Καντακουζηνὸν, ἔχων μεθ' ἑαυτοῦ· ἕως πεντακοσίους Τούρκους ἱππεῖς, καὶ ἑτέρους τόσους πεζοὺς ἐκ τῶν αὐτοῦ τριήρων· οἱ δὲ λοιποὶ τοῦ στόλου συναθροι σθέντες, καὶ εἰς τὰ τῶν ὑπερεχόντων πλοίων ἐμε βάντες τὴν παράλιον πᾶσαν ἐλεηλάτουν ἐξ αὐτῆς Atinis Turcorum principis filiorum unus, Homur dictus, Smyrne oppidorumque tractus illius princeps, quam ditionem a patre Atine jure hereditario obtinuerat, audax ipse et generosus: quosque Ioniæ littora in sinus curvata portus efficiunt occupabat, sylvasque arboribus densissimnas aptis adl αbricandum naves actuarias longasque triremes; ‹x quibus materias abunde coegit ad predatorias Diremes triremesque pro libitu construendas; quas cum conscendisset, urbes et insulas in ambitu circumjacentes vastavit, et depopulatus est Mitylenen cum tota insula Lesbo, Chium, Samum, Naxum cætérasque alias vicinas insulas. Cum vero nuntius ad ipsum perlatus esset de Romæorum discordia civili, innotuissentque ipsi Joannis Cantacuzeni nobilitas genusque ab heroibus olim deductum, beljica etiam virtus reique militaris peritia, quæ morum probitati ac prudentiæ conjunctæ erant, consilium improbum inivit. Instructam enim classem quadraginta navium portu deduxit, et Callipolim nullo sollicitante appulit, exscensione demum facta terrestri itinere Didymotochum inde pervenit, ubi Can lacuzeni uxor cum tota familia substiterat; 13 in Serviam enim discedeus Can'acuzeuus universam supellectilem auream atque argenteam c:elerasque opes convasatas, liberos simul et uxorem Adrianopoli deduxerat, et Dilymotochum transportarat; securitati insuper oppidi hujus ab ipso prorisum cum ad Cralem se contulit. At Homur cum illum, quem tantopere cupiebat, non invenisset, milesto id tulit; magna siquidem videndi eum cupiditate tenebatur, et alloqui mutuoque jurejurando fœdus ferire, societatemque fraternam et amicitiam firmare, cujus præter mortem non esset alius terminus. Ilu… mane ac comiter exceptum Cantacuzena opipare es lautissime omni rerum ciborumque copia domi cum quingentis equitibus Turcis, totidemque peditibus qui triremibus recti erant, per trimnest: tempus coinmórantem, et tantisper dum Cantacuzenus rediret exspectantem habuit. Cæteri interim classiarii simul collecti majoribus navigiis conscensis oram mariIsmaelis Bullialdi notæ. Divolopotamum Thraciæ urbem fato concessit. Successit illi Uroscus unicus filius, qui imperium ignavia amisit, avique diras et imprecationes, in filium ejusque posteros jactatas, expertus est. Supra notavimus Lazarum Vulci filium Urosco partem imperii paterni ademisse. Maurus Orbius in Hist. de regno Slavorum. Vide etiam ad caput 30, infra.

καὶ πλήρης ἡδονῆς γεγονώς, συνέθετο τοῦ δοῦναι ἡ malum imperatorem et agnitum, vehemens animi dolor invasit; tuncque perculsi metu ac terroré omnes, conventus et colloquia agitando disserere intér se vicini de incerto imminentium exitu, in quamve partem fortuna anceps Romæis tot calamitatibus aflictis inclinaret. αὐτῷ βοήθειαν καὶ ἀρωγὴν πρὸς ἀντιπαράταξιν τῶν Ρωμαίων, δ καὶ πεποίηκεν. Οἱ δὲ τῆς πόλεως με θέντες τὴν ἀποστασίαν Καντακουζηνοῦ, καὶ τὰ παράσημα τῆς βασιλείας ἐνδυθέντα, καὶ παρὰ πᾶσιν ὡς βασιλέα αναγορευόμενον τοῖς ἐν τοῖς Θρακῴοις μέρεσιν οἰκοῦσιν ἄχρις αὐτῆς Σηλυμβρίας, κατωδυνῶντο τὴν ψυχήν. Καὶ πλήρεις δειλίας καὶ φόβου γενόμενοι συνείχοντο κοινολογοῦντες ὁ καθεὶς πρὸς τὸν γείτονα τί ἄρα ἔσταὶ τὸ ἀποβησόμενον, τί δὲ ἡ πρὸς τὰ κακὰ ξέπουσα τύχη τοῖς Ῥωμαίοις ἔκλωσεν. CAPUT VII. Homur Atinis filius trajecto Hellesponto in Europam venit, Callipolim appellit, et Didymotochum, ubi Cantacuzeni uxor substiterat, proficiscitur. Turci Thraciam vastant. Smyrna ab equitibus militiæ Ilierosolymitana capta. Eam frustra recuperare tentat Homur, et in oppugnatione occumbiť. Τῶν τοῦ ᾿Ατὴν Τούρκου υἱός εἷς Ὁμούρ ἐποιομαζόμενος, ἀρχηγὸς τῶν ἐν τῇ Σμύρνη πολιχνίων; καὶ αὐτῆς Σμύρνης κατά διαδοχήν λαβόντος [λαβύν] τὴν ἡγεμονίαν παρὰ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ τὴν τολμηρὸς ὤν, καὶ θρασυκάρδιος· ἐντυχὼν καὶ λιμένας αἴους ἐγκολπίζεται ἡ Ἰωνία, καὶ δρυμώνας πολυξύ τους καὶ πρὸς κατασκευάς φορτικῶν νεῶν καὶ μα κρῶν τριήρων ἐπιτηδείους, κατεσκεύασεν αὐτάρπως πρὸς 3; ήβούλετο ληστρικας διήρεις τε καὶ τριήρεις. Καὶ ἐπεμβαίνων αὐτὰς, ἀπόρθει τὰς περικύκλῳ πόλεις καὶ νήσους Μιτυλήνην σὺν πάσῃ· νήσῳ Λέσβῳ, Χίον, Σάμον, Ναξίαν καὶ πάσας τὰς περικύκλῳ νήσους. Μαθὼν δὲ τὴν διχοστασίαν τῶν Ῥωμαίων, καὶ ὅπως Ἰωάννης ὁ Καντακουζηνὸς ἀνὴρ εὐγενής τε καὶ τῶν πάλαι ἡρώων ἀπόγονος, ἀνα δρεῖος, μαχιμώτατός τε περὶ τὰ πολεμικά, καὶ συνετὸς ἐν ἅπασιν ἀγαθοῖς ἔθεσι, βουλήν βουλεύεται πονηράν. Στόλον γὰρ εὐπρεπίσας τὸν ἀριθμὸν ὑπὲρ τὰ τεσσαράκοντα λέφη, καὶ ἐξελθὼν τοῦ λιμένος πρὸς Καλλιού πολιν ἀφίκετο αὐτοκάλεστος· κἀκεῖθεν ἐξελθὼν διὰ ξηρᾶς ἄχρις Διδυμοτοίχου ἀφίκετο. Έτυχε γὰρ ἐκεῖσε διάγουσα ἡ γυνὴ τοῦ Καντακουζηνοῦ πανοικί. Απερχομένου γὰρ αὐτοῦ ἐν Σερβία συναγαγών πάντα τὰ ἐν τῷ οἴκῳ χρυσά τε καὶ ἀρ γυρᾶ καὶ πᾶσαν άλλην περιουσίαν, καὶ παλιάς τε καὶ γυναῖκα, ἐκ τῆς ᾿Αδριανοῦ εἰς Διδυμότοιχον ἤγαγε, καὶ πᾶσαν ἄλλην τὴν τυχοῦσαν ἐπιμέλειαν τοῦ πολιχνίου παρασκευάσας τότε πρὸς τὸν Κράλην ἀφίκετο. Ο δὲ Ομούρ μὴ εὑρὼν τὸν ποθούμενον ἐδεινοπάθει καὶ ἐδυσχέραινε· ἐπεθύμει γὰρ τοῦ ἰδεῖν αὐτὸν, καὶ ὁμιλῆσαι καὶ ὅρκους διδόναι, και λαβεῖν παρ' αὐτοῦ, τοῦ εἶναι ἐφ' ὅρου ζωῆς αὐτῶν ἀδελφοὺς καὶ συλλήπτορας. Η δὲ Καντακουζηνή δεξιωσαμένη τοῦτον, καὶ φιλοφρόνως ἀποδεξαμένη συμπάσῃ δαψιλεῖ ζωοτροφίᾳ, καὶ ἐν ἅπασιν ἀγα θοῖς, διήρκεσε μήνας τρεῖς ἐκδεχόμενος τὸν Καντακουζηνὸν, ἔχων μεθ' ἑαυτοῦ· ἕως πεντακοσίους Τούρκους ἱππεῖς, καὶ ἑτέρους τόσους πεζοὺς ἐκ τῶν αὐτοῦ τριήρων· οἱ δὲ λοιποὶ τοῦ στόλου συναθροι σθέντες, καὶ εἰς τὰ τῶν ὑπερεχόντων πλοίων ἐμε βάντες τὴν παράλιον πᾶσαν ἐλεηλάτουν ἐξ αὐτῆς Atinis Turcorum principis filiorum unus, Homur dictus, Smyrne oppidorumque tractus illius princeps, quam ditionem a patre Atine jure hereditario obtinuerat, audax ipse et generosus: quosque Ioniæ littora in sinus curvata portus efficiunt occupabat, sylvasque arboribus densissimnas aptis adl αbricandum naves actuarias longasque triremes; ‹x quibus materias abunde coegit ad predatorias Diremes triremesque pro libitu construendas; quas cum conscendisset, urbes et insulas in ambitu circumjacentes vastavit, et depopulatus est Mitylenen cum tota insula Lesbo, Chium, Samum, Naxum cætérasque alias vicinas insulas. Cum vero nuntius ad ipsum perlatus esset de Romæorum discordia civili, innotuissentque ipsi Joannis Cantacuzeni nobilitas genusque ab heroibus olim deductum, beljica etiam virtus reique militaris peritia, quæ morum probitati ac prudentiæ conjunctæ erant, consilium improbum inivit. Instructam enim classem quadraginta navium portu deduxit, et Callipolim nullo sollicitante appulit, exscensione demum facta terrestri itinere Didymotochum inde pervenit, ubi Can lacuzeni uxor cum tota familia substiterat; 13 in Serviam enim discedeus Can'acuzeuus universam supellectilem auream atque argenteam c:elerasque opes convasatas, liberos simul et uxorem Adrianopoli deduxerat, et Dilymotochum transportarat; securitati insuper oppidi hujus ab ipso prorisum cum ad Cralem se contulit. At Homur cum illum, quem tantopere cupiebat, non invenisset, milesto id tulit; magna siquidem videndi eum cupiditate tenebatur, et alloqui mutuoque jurejurando fœdus ferire, societatemque fraternam et amicitiam firmare, cujus præter mortem non esset alius terminus. Ilu… mane ac comiter exceptum Cantacuzena opipare es lautissime omni rerum ciborumque copia domi cum quingentis equitibus Turcis, totidemque peditibus qui triremibus recti erant, per trimnest: tempus coinmórantem, et tantisper dum Cantacuzenus rediret exspectantem habuit. Cæteri interim classiarii simul collecti majoribus navigiis conscensis oram mariIsmaelis Bullialdi notæ. Divolopotamum Thraciæ urbem fato concessit. Successit illi Uroscus unicus filius, qui imperium ignavia amisit, avique diras et imprecationes, in filium ejusque posteros jactatas, expertus est. Supra notavimus Lazarum Vulci filium Urosco partem imperii paterni ademisse. Maurus Orbius in Hist. de regno Slavorum. Vide etiam ad caput 30, infra.

καὶ πλήρης ἡδονῆς γεγονώς, συνέθετο τοῦ δοῦναι ἡ malum imperatorem et agnitum, vehemens animi dolor invasit; tuncque perculsi metu ac terroré omnes, conventus et colloquia agitando disserere intér se vicini de incerto imminentium exitu, in quamve partem fortuna anceps Romæis tot calamitatibus aflictis inclinaret. αὐτῷ βοήθειαν καὶ ἀρωγὴν πρὸς ἀντιπαράταξιν τῶν Ρωμαίων, δ καὶ πεποίηκεν. Οἱ δὲ τῆς πόλεως με θέντες τὴν ἀποστασίαν Καντακουζηνοῦ, καὶ τὰ παράσημα τῆς βασιλείας ἐνδυθέντα, καὶ παρὰ πᾶσιν ὡς βασιλέα αναγορευόμενον τοῖς ἐν τοῖς Θρακῴοις μέρεσιν οἰκοῦσιν ἄχρις αὐτῆς Σηλυμβρίας, κατωδυνῶντο τὴν ψυχήν. Καὶ πλήρεις δειλίας καὶ φόβου γενόμενοι συνείχοντο κοινολογοῦντες ὁ καθεὶς πρὸς τὸν γείτονα τί ἄρα ἔσταὶ τὸ ἀποβησόμενον, τί δὲ ἡ πρὸς τὰ κακὰ ξέπουσα τύχη τοῖς Ῥωμαίοις ἔκλωσεν. CAPUT VII. Homur Atinis filius trajecto Hellesponto in Europam venit, Callipolim appellit, et Didymotochum, ubi Cantacuzeni uxor substiterat, proficiscitur. Turci Thraciam vastant. Smyrna ab equitibus militiæ Ilierosolymitana capta. Eam frustra recuperare tentat Homur, et in oppugnatione occumbiť. Τῶν τοῦ ᾿Ατὴν Τούρκου υἱός εἷς Ὁμούρ ἐποιομαζόμενος, ἀρχηγὸς τῶν ἐν τῇ Σμύρνη πολιχνίων; καὶ αὐτῆς Σμύρνης κατά διαδοχήν λαβόντος [λαβύν] τὴν ἡγεμονίαν παρὰ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ τὴν τολμηρὸς ὤν, καὶ θρασυκάρδιος· ἐντυχὼν καὶ λιμένας αἴους ἐγκολπίζεται ἡ Ἰωνία, καὶ δρυμώνας πολυξύ τους καὶ πρὸς κατασκευάς φορτικῶν νεῶν καὶ μα κρῶν τριήρων ἐπιτηδείους, κατεσκεύασεν αὐτάρπως πρὸς 3; ήβούλετο ληστρικας διήρεις τε καὶ τριήρεις. Καὶ ἐπεμβαίνων αὐτὰς, ἀπόρθει τὰς περικύκλῳ πόλεις καὶ νήσους Μιτυλήνην σὺν πάσῃ· νήσῳ Λέσβῳ, Χίον, Σάμον, Ναξίαν καὶ πάσας τὰς περικύκλῳ νήσους. Μαθὼν δὲ τὴν διχοστασίαν τῶν Ῥωμαίων, καὶ ὅπως Ἰωάννης ὁ Καντακουζηνὸς ἀνὴρ εὐγενής τε καὶ τῶν πάλαι ἡρώων ἀπόγονος, ἀνα δρεῖος, μαχιμώτατός τε περὶ τὰ πολεμικά, καὶ συνετὸς ἐν ἅπασιν ἀγαθοῖς ἔθεσι, βουλήν βουλεύεται πονηράν. Στόλον γὰρ εὐπρεπίσας τὸν ἀριθμὸν ὑπὲρ τὰ τεσσαράκοντα λέφη, καὶ ἐξελθὼν τοῦ λιμένος πρὸς Καλλιού πολιν ἀφίκετο αὐτοκάλεστος· κἀκεῖθεν ἐξελθὼν διὰ ξηρᾶς ἄχρις Διδυμοτοίχου ἀφίκετο. Έτυχε γὰρ ἐκεῖσε διάγουσα ἡ γυνὴ τοῦ Καντακουζηνοῦ πανοικί. Απερχομένου γὰρ αὐτοῦ ἐν Σερβία συναγαγών πάντα τὰ ἐν τῷ οἴκῳ χρυσά τε καὶ ἀρ γυρᾶ καὶ πᾶσαν άλλην περιουσίαν, καὶ παλιάς τε καὶ γυναῖκα, ἐκ τῆς ᾿Αδριανοῦ εἰς Διδυμότοιχον ἤγαγε, καὶ πᾶσαν ἄλλην τὴν τυχοῦσαν ἐπιμέλειαν τοῦ πολιχνίου παρασκευάσας τότε πρὸς τὸν Κράλην ἀφίκετο. Ο δὲ Ομούρ μὴ εὑρὼν τὸν ποθούμενον ἐδεινοπάθει καὶ ἐδυσχέραινε· ἐπεθύμει γὰρ τοῦ ἰδεῖν αὐτὸν, καὶ ὁμιλῆσαι καὶ ὅρκους διδόναι, και λαβεῖν παρ' αὐτοῦ, τοῦ εἶναι ἐφ' ὅρου ζωῆς αὐτῶν ἀδελφοὺς καὶ συλλήπτορας. Η δὲ Καντακουζηνή δεξιωσαμένη τοῦτον, καὶ φιλοφρόνως ἀποδεξαμένη συμπάσῃ δαψιλεῖ ζωοτροφίᾳ, καὶ ἐν ἅπασιν ἀγα θοῖς, διήρκεσε μήνας τρεῖς ἐκδεχόμενος τὸν Καντακουζηνὸν, ἔχων μεθ' ἑαυτοῦ· ἕως πεντακοσίους Τούρκους ἱππεῖς, καὶ ἑτέρους τόσους πεζοὺς ἐκ τῶν αὐτοῦ τριήρων· οἱ δὲ λοιποὶ τοῦ στόλου συναθροι σθέντες, καὶ εἰς τὰ τῶν ὑπερεχόντων πλοίων ἐμε βάντες τὴν παράλιον πᾶσαν ἐλεηλάτουν ἐξ αὐτῆς Atinis Turcorum principis filiorum unus, Homur dictus, Smyrne oppidorumque tractus illius princeps, quam ditionem a patre Atine jure hereditario obtinuerat, audax ipse et generosus: quosque Ioniæ littora in sinus curvata portus efficiunt occupabat, sylvasque arboribus densissimnas aptis adl αbricandum naves actuarias longasque triremes; ‹x quibus materias abunde coegit ad predatorias Diremes triremesque pro libitu construendas; quas cum conscendisset, urbes et insulas in ambitu circumjacentes vastavit, et depopulatus est Mitylenen cum tota insula Lesbo, Chium, Samum, Naxum cætérasque alias vicinas insulas. Cum vero nuntius ad ipsum perlatus esset de Romæorum discordia civili, innotuissentque ipsi Joannis Cantacuzeni nobilitas genusque ab heroibus olim deductum, beljica etiam virtus reique militaris peritia, quæ morum probitati ac prudentiæ conjunctæ erant, consilium improbum inivit. Instructam enim classem quadraginta navium portu deduxit, et Callipolim nullo sollicitante appulit, exscensione demum facta terrestri itinere Didymotochum inde pervenit, ubi Can lacuzeni uxor cum tota familia substiterat; 13 in Serviam enim discedeus Can'acuzeuus universam supellectilem auream atque argenteam c:elerasque opes convasatas, liberos simul et uxorem Adrianopoli deduxerat, et Dilymotochum transportarat; securitati insuper oppidi hujus ab ipso prorisum cum ad Cralem se contulit. At Homur cum illum, quem tantopere cupiebat, non invenisset, milesto id tulit; magna siquidem videndi eum cupiditate tenebatur, et alloqui mutuoque jurejurando fœdus ferire, societatemque fraternam et amicitiam firmare, cujus præter mortem non esset alius terminus. Ilu… mane ac comiter exceptum Cantacuzena opipare es lautissime omni rerum ciborumque copia domi cum quingentis equitibus Turcis, totidemque peditibus qui triremibus recti erant, per trimnest: tempus coinmórantem, et tantisper dum Cantacuzenus rediret exspectantem habuit. Cæteri interim classiarii simul collecti majoribus navigiis conscensis oram mariIsmaelis Bullialdi notæ. Divolopotamum Thraciæ urbem fato concessit. Successit illi Uroscus unicus filius, qui imperium ignavia amisit, avique diras et imprecationes, in filium ejusque posteros jactatas, expertus est. Supra notavimus Lazarum Vulci filium Urosco partem imperii paterni ademisse. Maurus Orbius in Hist. de regno Slavorum. Vide etiam ad caput 30, infra.

DUCE timam universam a Callipoli Selymbriam usque Καλλιουπόλεως ἄχρι Σηλυμβρίας, ὡς δῆθεν συμμα deprædari, tanquam Cantacuzeno opem jam ferrent. Id autem specie tantum agebatur, dum serio Thraciæ situm, lecorum aditus exitusque explorabant et speculabantur; ipse vero terre-tri itinere cum suis Rhedæstum usque obvia diripiens et vastans excurrit, et inde Didymotochum rediit. Cantacuzeni vero reditum cuni nimis serum fore intellexisset, velletque ad sua reverti (aulierat enim ordinis militaris Hierosolymitani Rhodios fratres classe iustructa ad Sa yrnæ portum applicuisse, jam:que arcem in ipso ædificare cœpisse nomine sancti Petri dedicatam, in quam fugitivi captivi tuto se recipere possent) ad pacem iucundam, amicitiamque contrahendam optime dispositus discessit, et Cantacuzena dona quamplurima largita hospitem dimisit. Abiit itaque, captivos multos secum abducens, basque primitias erroris sui perceperunt Romæi Thraciam ceterasque Occidentis partes incolentes. Nam Bithyni, et Phryges, cæterarumque Orientis præfecturarum incolæ a Turcis in servitutem annis præteritis redacti erant. Smyrnam tandem revectus Homur oppidulum à fratribus militibus jam perfectum absolutumque cernit, crebrosque et frequentes in co viros bellicosos et apprime industriós, nihilque constructioni ejus deesse. Acerbo itaque animi dolore correptus, jugiter secum agitare aut oppidum occupandi, aut vitam perdendi consilium. Oppugnatione deinde coepta non cessavit machinas bellicas experiri, novasque comminisci: noctu ac interdiu ad 14 pugnaui velitationibus lacessere, et cuniculis actis cæterisque molitionibus adhibitis muros perfodere, et evertere; tandemque, velut alter Bacchus, frequentibus oppugnationibus et præliis in oppidi fossam penetravit, scalisque moenibus adimotis, tanquam canis rabidus, primos murum subire ausus est, solique sibi victoria tropaidin erigere. rum divina providentia, quæ omnia quo vult agit et transfert, ferocem animum istius et vehementem impetum intuita, de illo ita decrevit. Cum admedios scalæ gradus jam pervenisset, galeamque ab oculis parum rejecisset, ut, quantum esset propugnaculi pinna inferior, cerneret, sagittarius e superiore propugnacula eum vulnerat adacto inter media supercilia telo. Percussus Homur ex alto præceps in χῶν [συμμαχοῦντες] τῷ Καντακουζηνῷ, τῇ δὲ ἀλη θείᾳ Ιχνηλατών [Ιχνηλατούντες] της Θράκης γίν αὐτὸς δὲ διὰ ξηρᾶς σὺν τοῖ; αὐτοῦ κατέδραμεν ἄχρι Ρεδα:στοῦ, καὶ κουρεύσας, καὶ ἀπολέσας ἐστράφη εἰς Διδυμότοιχον. Ἰδὼν οὖν τὴν ἄφιξιν τοῦ Καντακουζηνού βραδείαν οὖσαν, καὶ βουληθείς ὀπισθόρμητος γενέσθαι (ἤκουσε γὰρ ὅτι οἱ τῆς Ῥέ δου φρέριοι στόλον κατασκευάσαντες ἀφίκοντο ἐν τῷ λιμένι τῆς Σμύρνης, καὶ ἤρξαντο οἰκοδομείν φρούριον ἐν αὐτῷ, ὡς ἐπ' ὀνόματι τοῦ ἁγίου Πέτ τρου, ἕνεκα σωτηρίας τῶν φυγάδων αἰχμαλώτων), τὰ πρὸς εἰρήνην καὶ φιλίαν καλῶς διατεθεὶς αὐτός, ἡ δὲ Καντακουζηνὴ σὺν δώροις ὅτι πλείστοις φιλοξενήσασα ἀπέπεμψεν, ἐλθὼν μετ' αἰχμαλωσίας ἱκανῆς, ἀπαρχῆς οὔσης τοῦ καρποῦ τῆς ἁμαρτίας τῶν Ῥωμαίων τῶν κατοικούντων ἐν Θράκῃ, καὶ ἐν πᾶσιν τοῖς κατὰ δύσιν μέρεσιν. Οἱ γὰρ Βιθυνοί, καὶ Φρύγες, καὶ οἱ ἐν πάσαις τῆς ἑψας οἰκοῦντες ἐπαρχίαις, προλαβών γὰρ ὁ χρόνος κατέφθειρεν, οἱ καὶ ὑπὸ τῶν Τούρκων κατεφθάρησαν· ἐλθὼν δὲ δ Ὁμούρ ἐν τῇ Σμύρνῃ, καὶ ἰδὼν τὸ πολίχνιον ἤδη ὑπὸ τῶν φρερίων πεπληρωμένον, μεστὸν ἀνθρώπων πολεμικῶν καὶ εὐμηχάνων, πλήρες κατειργασμένον καὶ μηδεμιᾶς ἄλλης δεούσης οἰκοδομής, ὠδυνήθη τὴν ψυχὴν, καὶ ἐπιμόνως καθ᾿ ἑαυτὸν ἐβουλεύσατο, ἢ τὸ φρούριον κατασχεῖν, ἢ τὴν ψυχὴν ἀποβάλο λεσθαι. 'Αρξάμενος δὲ μάχεσθαι καὶ ἀντιμάχεσθαι, καὶ πολεμικάς μηχανὰς ἐξετάζειν καὶ ἐφευρίσκειν, οὐ διέλιπε νύκτα καὶ ἡμέραν διεγείρων πολέμους διά τε ἀκροβολισμῶν καὶ γαιορυγμάτων, καὶ το χορυγμάτων καὶ πασῶν ἄλλων κατασκευών. Ήδη δὲ ἐν τοῖς τοιούτοις ἀγωνίσματι καὶ παλαίσμασιν ὥσπερ τις άλλος Λυαῖος ἀντιμαχόμενος εδυνήθη εἰς τόπον, ὡς καὶ τὴν τάφρον τοῦ πολιχνίου έστε περάσαι σὺν τοῖς αὐτοῦ, καὶ κλίμακας ἐν τοῖς τείν χεσι θεῖναι, καὶ ὡς λυσσητὴρ κύων, ὥρμησεν αὐτό; πρῶτος ἀναβῆναι, καὶ τὸ τροπαίον αὐτὸς μόνος λαβεῖν. Ἡ δὲ ἄνω Πρόνοια, ἡ τὰ πάντα καλῶς ἄγουσα καὶ μεταφέρουσα, ὁρῶσα τὸ θηριόγνωμον αὐτοῦ καὶ δρακόντιον ὅρμημα, μεσάζοντος ἤδη της ἀναβάσεως τῶν βαθμίδων τῆς κλίμακος, καὶ ἐνα πετάσας μικρὸν τὴν περικεφαλαίαν ἀπὸ τῆς ὄψεως τοῦ ἰδεῖν τί τὸ ἐλλεῖπον ἀπὸ τοῦ προμαχώνας, και βέλος ἀφίεται τζαγρόβελος κατ' αὐτοῦ, καὶ περονά Ismaelis Bullialdi notæ. eΠκουσε γὰρ ὅτι τῆς Ῥόδου φρέριοι. Jacnbus Bosius qui historian religionis et militiae S. Joannis Hierosolymitani Italice scripsit, Smyrnam a fœderatis captam ait anno Christi 1344, sed de castro ædificato Bullam mentionem facit Recto equidem convenit hæc temporis nota cum illis quæ a Cantacuzeno narrantur; nain belli civilis hujus initio flomur Didymnotochum venit. Bosio consentit Cantacuz, lib. III. cap. 68, eta Rhodiis equilibus aliisque belli fædere consociatis captam Smyrnam tradit. Τριήρεις γὰρ τέτταρες, καὶ εἴκοσι Λατινικαὶ ἔκ τε Ροδίων καί τινων ἑτέρων παρεσκευασμέναι ἐπέπλευσαν τῇ Σμύρνῃ, καὶ τὸ πρὸς τῷ λιμένι φρού ριον εἷλον, καὶ ναῦς ενέπρησαν οὐκ ὀλίγας Περσι κάς. Αμοὺς δὲ παρὼν καὶ ἀμυνόμενος οὐκ ἴσχυε περιγενέσθαι τῆς Λατινικῆς δυνάμεως. Triremes 24 Latina Rhodiorum equitum, aliorumque Smyrna n bene instructæ appulsæ sunt, et ab iis castrum portui impositum occupatur, navesque plurimæ Persica incenduntur. Quo cum accessisset Homur, èt pro viribus Latinos oppugnaret, ipsos nusquam superare potuit. Manifeste sibi adversantur Ducas noster et Cantacuzenus: nam si, quæ Cantacuzenus narrant, vera sunt, post Smyrnam scilicet a Latinis occupatam Homurem cam expugnare fruftra tentavisse, Cantacuzeno deinde suppetias latura fretum Hellespontiacum denuo trajecisse: non potuit in oppugnanda Smyrna, ut noster narral, occubuisse. Qui porro Frerii Rhodi appellantur, sunt religiosi ac milites Ordinis S. Joaunis Hierosolymitaui, qui hodie vulgo equites Melitenses appellantur.

DUCE timam universam a Callipoli Selymbriam usque Καλλιουπόλεως ἄχρι Σηλυμβρίας, ὡς δῆθεν συμμα deprædari, tanquam Cantacuzeno opem jam ferrent. Id autem specie tantum agebatur, dum serio Thraciæ situm, lecorum aditus exitusque explorabant et speculabantur; ipse vero terre-tri itinere cum suis Rhedæstum usque obvia diripiens et vastans excurrit, et inde Didymotochum rediit. Cantacuzeni vero reditum cuni nimis serum fore intellexisset, velletque ad sua reverti (aulierat enim ordinis militaris Hierosolymitani Rhodios fratres classe iustructa ad Sa yrnæ portum applicuisse, jam:que arcem in ipso ædificare cœpisse nomine sancti Petri dedicatam, in quam fugitivi captivi tuto se recipere possent) ad pacem iucundam, amicitiamque contrahendam optime dispositus discessit, et Cantacuzena dona quamplurima largita hospitem dimisit. Abiit itaque, captivos multos secum abducens, basque primitias erroris sui perceperunt Romæi Thraciam ceterasque Occidentis partes incolentes. Nam Bithyni, et Phryges, cæterarumque Orientis præfecturarum incolæ a Turcis in servitutem annis præteritis redacti erant. Smyrnam tandem revectus Homur oppidulum à fratribus militibus jam perfectum absolutumque cernit, crebrosque et frequentes in co viros bellicosos et apprime industriós, nihilque constructioni ejus deesse. Acerbo itaque animi dolore correptus, jugiter secum agitare aut oppidum occupandi, aut vitam perdendi consilium. Oppugnatione deinde coepta non cessavit machinas bellicas experiri, novasque comminisci: noctu ac interdiu ad 14 pugnaui velitationibus lacessere, et cuniculis actis cæterisque molitionibus adhibitis muros perfodere, et evertere; tandemque, velut alter Bacchus, frequentibus oppugnationibus et præliis in oppidi fossam penetravit, scalisque moenibus adimotis, tanquam canis rabidus, primos murum subire ausus est, solique sibi victoria tropaidin erigere. rum divina providentia, quæ omnia quo vult agit et transfert, ferocem animum istius et vehementem impetum intuita, de illo ita decrevit. Cum admedios scalæ gradus jam pervenisset, galeamque ab oculis parum rejecisset, ut, quantum esset propugnaculi pinna inferior, cerneret, sagittarius e superiore propugnacula eum vulnerat adacto inter media supercilia telo. Percussus Homur ex alto præceps in χῶν [συμμαχοῦντες] τῷ Καντακουζηνῷ, τῇ δὲ ἀλη θείᾳ Ιχνηλατών [Ιχνηλατούντες] της Θράκης γίν αὐτὸς δὲ διὰ ξηρᾶς σὺν τοῖ; αὐτοῦ κατέδραμεν ἄχρι Ρεδα:στοῦ, καὶ κουρεύσας, καὶ ἀπολέσας ἐστράφη εἰς Διδυμότοιχον. Ἰδὼν οὖν τὴν ἄφιξιν τοῦ Καντακουζηνού βραδείαν οὖσαν, καὶ βουληθείς ὀπισθόρμητος γενέσθαι (ἤκουσε γὰρ ὅτι οἱ τῆς Ῥέ δου φρέριοι στόλον κατασκευάσαντες ἀφίκοντο ἐν τῷ λιμένι τῆς Σμύρνης, καὶ ἤρξαντο οἰκοδομείν φρούριον ἐν αὐτῷ, ὡς ἐπ' ὀνόματι τοῦ ἁγίου Πέτ τρου, ἕνεκα σωτηρίας τῶν φυγάδων αἰχμαλώτων), τὰ πρὸς εἰρήνην καὶ φιλίαν καλῶς διατεθεὶς αὐτός, ἡ δὲ Καντακουζηνὴ σὺν δώροις ὅτι πλείστοις φιλοξενήσασα ἀπέπεμψεν, ἐλθὼν μετ' αἰχμαλωσίας ἱκανῆς, ἀπαρχῆς οὔσης τοῦ καρποῦ τῆς ἁμαρτίας τῶν Ῥωμαίων τῶν κατοικούντων ἐν Θράκῃ, καὶ ἐν πᾶσιν τοῖς κατὰ δύσιν μέρεσιν. Οἱ γὰρ Βιθυνοί, καὶ Φρύγες, καὶ οἱ ἐν πάσαις τῆς ἑψας οἰκοῦντες ἐπαρχίαις, προλαβών γὰρ ὁ χρόνος κατέφθειρεν, οἱ καὶ ὑπὸ τῶν Τούρκων κατεφθάρησαν· ἐλθὼν δὲ δ Ὁμούρ ἐν τῇ Σμύρνῃ, καὶ ἰδὼν τὸ πολίχνιον ἤδη ὑπὸ τῶν φρερίων πεπληρωμένον, μεστὸν ἀνθρώπων πολεμικῶν καὶ εὐμηχάνων, πλήρες κατειργασμένον καὶ μηδεμιᾶς ἄλλης δεούσης οἰκοδομής, ὠδυνήθη τὴν ψυχὴν, καὶ ἐπιμόνως καθ᾿ ἑαυτὸν ἐβουλεύσατο, ἢ τὸ φρούριον κατασχεῖν, ἢ τὴν ψυχὴν ἀποβάλο λεσθαι. 'Αρξάμενος δὲ μάχεσθαι καὶ ἀντιμάχεσθαι, καὶ πολεμικάς μηχανὰς ἐξετάζειν καὶ ἐφευρίσκειν, οὐ διέλιπε νύκτα καὶ ἡμέραν διεγείρων πολέμους διά τε ἀκροβολισμῶν καὶ γαιορυγμάτων, καὶ το χορυγμάτων καὶ πασῶν ἄλλων κατασκευών. Ήδη δὲ ἐν τοῖς τοιούτοις ἀγωνίσματι καὶ παλαίσμασιν ὥσπερ τις άλλος Λυαῖος ἀντιμαχόμενος εδυνήθη εἰς τόπον, ὡς καὶ τὴν τάφρον τοῦ πολιχνίου έστε περάσαι σὺν τοῖς αὐτοῦ, καὶ κλίμακας ἐν τοῖς τείν χεσι θεῖναι, καὶ ὡς λυσσητὴρ κύων, ὥρμησεν αὐτό; πρῶτος ἀναβῆναι, καὶ τὸ τροπαίον αὐτὸς μόνος λαβεῖν. Ἡ δὲ ἄνω Πρόνοια, ἡ τὰ πάντα καλῶς ἄγουσα καὶ μεταφέρουσα, ὁρῶσα τὸ θηριόγνωμον αὐτοῦ καὶ δρακόντιον ὅρμημα, μεσάζοντος ἤδη της ἀναβάσεως τῶν βαθμίδων τῆς κλίμακος, καὶ ἐνα πετάσας μικρὸν τὴν περικεφαλαίαν ἀπὸ τῆς ὄψεως τοῦ ἰδεῖν τί τὸ ἐλλεῖπον ἀπὸ τοῦ προμαχώνας, και βέλος ἀφίεται τζαγρόβελος κατ' αὐτοῦ, καὶ περονά Ismaelis Bullialdi notæ. eΠκουσε γὰρ ὅτι τῆς Ῥόδου φρέριοι. Jacnbus Bosius qui historian religionis et militiae S. Joannis Hierosolymitani Italice scripsit, Smyrnam a fœderatis captam ait anno Christi 1344, sed de castro ædificato Bullam mentionem facit Recto equidem convenit hæc temporis nota cum illis quæ a Cantacuzeno narrantur; nain belli civilis hujus initio flomur Didymnotochum venit. Bosio consentit Cantacuz, lib. III. cap. 68, eta Rhodiis equilibus aliisque belli fædere consociatis captam Smyrnam tradit. Τριήρεις γὰρ τέτταρες, καὶ εἴκοσι Λατινικαὶ ἔκ τε Ροδίων καί τινων ἑτέρων παρεσκευασμέναι ἐπέπλευσαν τῇ Σμύρνῃ, καὶ τὸ πρὸς τῷ λιμένι φρού ριον εἷλον, καὶ ναῦς ενέπρησαν οὐκ ὀλίγας Περσι κάς. Αμοὺς δὲ παρὼν καὶ ἀμυνόμενος οὐκ ἴσχυε περιγενέσθαι τῆς Λατινικῆς δυνάμεως. Triremes 24 Latina Rhodiorum equitum, aliorumque Smyrna n bene instructæ appulsæ sunt, et ab iis castrum portui impositum occupatur, navesque plurimæ Persica incenduntur. Quo cum accessisset Homur, èt pro viribus Latinos oppugnaret, ipsos nusquam superare potuit. Manifeste sibi adversantur Ducas noster et Cantacuzenus: nam si, quæ Cantacuzenus narrant, vera sunt, post Smyrnam scilicet a Latinis occupatam Homurem cam expugnare fruftra tentavisse, Cantacuzeno deinde suppetias latura fretum Hellespontiacum denuo trajecisse: non potuit in oppugnanda Smyrna, ut noster narral, occubuisse. Qui porro Frerii Rhodi appellantur, sunt religiosi ac milites Ordinis S. Joaunis Hierosolymitaui, qui hodie vulgo equites Melitenses appellantur.

DUCE timam universam a Callipoli Selymbriam usque Καλλιουπόλεως ἄχρι Σηλυμβρίας, ὡς δῆθεν συμμα deprædari, tanquam Cantacuzeno opem jam ferrent. Id autem specie tantum agebatur, dum serio Thraciæ situm, lecorum aditus exitusque explorabant et speculabantur; ipse vero terre-tri itinere cum suis Rhedæstum usque obvia diripiens et vastans excurrit, et inde Didymotochum rediit. Cantacuzeni vero reditum cuni nimis serum fore intellexisset, velletque ad sua reverti (aulierat enim ordinis militaris Hierosolymitani Rhodios fratres classe iustructa ad Sa yrnæ portum applicuisse, jam:que arcem in ipso ædificare cœpisse nomine sancti Petri dedicatam, in quam fugitivi captivi tuto se recipere possent) ad pacem iucundam, amicitiamque contrahendam optime dispositus discessit, et Cantacuzena dona quamplurima largita hospitem dimisit. Abiit itaque, captivos multos secum abducens, basque primitias erroris sui perceperunt Romæi Thraciam ceterasque Occidentis partes incolentes. Nam Bithyni, et Phryges, cæterarumque Orientis præfecturarum incolæ a Turcis in servitutem annis præteritis redacti erant. Smyrnam tandem revectus Homur oppidulum à fratribus militibus jam perfectum absolutumque cernit, crebrosque et frequentes in co viros bellicosos et apprime industriós, nihilque constructioni ejus deesse. Acerbo itaque animi dolore correptus, jugiter secum agitare aut oppidum occupandi, aut vitam perdendi consilium. Oppugnatione deinde coepta non cessavit machinas bellicas experiri, novasque comminisci: noctu ac interdiu ad 14 pugnaui velitationibus lacessere, et cuniculis actis cæterisque molitionibus adhibitis muros perfodere, et evertere; tandemque, velut alter Bacchus, frequentibus oppugnationibus et præliis in oppidi fossam penetravit, scalisque moenibus adimotis, tanquam canis rabidus, primos murum subire ausus est, solique sibi victoria tropaidin erigere. rum divina providentia, quæ omnia quo vult agit et transfert, ferocem animum istius et vehementem impetum intuita, de illo ita decrevit. Cum admedios scalæ gradus jam pervenisset, galeamque ab oculis parum rejecisset, ut, quantum esset propugnaculi pinna inferior, cerneret, sagittarius e superiore propugnacula eum vulnerat adacto inter media supercilia telo. Percussus Homur ex alto præceps in χῶν [συμμαχοῦντες] τῷ Καντακουζηνῷ, τῇ δὲ ἀλη θείᾳ Ιχνηλατών [Ιχνηλατούντες] της Θράκης γίν αὐτὸς δὲ διὰ ξηρᾶς σὺν τοῖ; αὐτοῦ κατέδραμεν ἄχρι Ρεδα:στοῦ, καὶ κουρεύσας, καὶ ἀπολέσας ἐστράφη εἰς Διδυμότοιχον. Ἰδὼν οὖν τὴν ἄφιξιν τοῦ Καντακουζηνού βραδείαν οὖσαν, καὶ βουληθείς ὀπισθόρμητος γενέσθαι (ἤκουσε γὰρ ὅτι οἱ τῆς Ῥέ δου φρέριοι στόλον κατασκευάσαντες ἀφίκοντο ἐν τῷ λιμένι τῆς Σμύρνης, καὶ ἤρξαντο οἰκοδομείν φρούριον ἐν αὐτῷ, ὡς ἐπ' ὀνόματι τοῦ ἁγίου Πέτ τρου, ἕνεκα σωτηρίας τῶν φυγάδων αἰχμαλώτων), τὰ πρὸς εἰρήνην καὶ φιλίαν καλῶς διατεθεὶς αὐτός, ἡ δὲ Καντακουζηνὴ σὺν δώροις ὅτι πλείστοις φιλοξενήσασα ἀπέπεμψεν, ἐλθὼν μετ' αἰχμαλωσίας ἱκανῆς, ἀπαρχῆς οὔσης τοῦ καρποῦ τῆς ἁμαρτίας τῶν Ῥωμαίων τῶν κατοικούντων ἐν Θράκῃ, καὶ ἐν πᾶσιν τοῖς κατὰ δύσιν μέρεσιν. Οἱ γὰρ Βιθυνοί, καὶ Φρύγες, καὶ οἱ ἐν πάσαις τῆς ἑψας οἰκοῦντες ἐπαρχίαις, προλαβών γὰρ ὁ χρόνος κατέφθειρεν, οἱ καὶ ὑπὸ τῶν Τούρκων κατεφθάρησαν· ἐλθὼν δὲ δ Ὁμούρ ἐν τῇ Σμύρνῃ, καὶ ἰδὼν τὸ πολίχνιον ἤδη ὑπὸ τῶν φρερίων πεπληρωμένον, μεστὸν ἀνθρώπων πολεμικῶν καὶ εὐμηχάνων, πλήρες κατειργασμένον καὶ μηδεμιᾶς ἄλλης δεούσης οἰκοδομής, ὠδυνήθη τὴν ψυχὴν, καὶ ἐπιμόνως καθ᾿ ἑαυτὸν ἐβουλεύσατο, ἢ τὸ φρούριον κατασχεῖν, ἢ τὴν ψυχὴν ἀποβάλο λεσθαι. 'Αρξάμενος δὲ μάχεσθαι καὶ ἀντιμάχεσθαι, καὶ πολεμικάς μηχανὰς ἐξετάζειν καὶ ἐφευρίσκειν, οὐ διέλιπε νύκτα καὶ ἡμέραν διεγείρων πολέμους διά τε ἀκροβολισμῶν καὶ γαιορυγμάτων, καὶ το χορυγμάτων καὶ πασῶν ἄλλων κατασκευών. Ήδη δὲ ἐν τοῖς τοιούτοις ἀγωνίσματι καὶ παλαίσμασιν ὥσπερ τις άλλος Λυαῖος ἀντιμαχόμενος εδυνήθη εἰς τόπον, ὡς καὶ τὴν τάφρον τοῦ πολιχνίου έστε περάσαι σὺν τοῖς αὐτοῦ, καὶ κλίμακας ἐν τοῖς τείν χεσι θεῖναι, καὶ ὡς λυσσητὴρ κύων, ὥρμησεν αὐτό; πρῶτος ἀναβῆναι, καὶ τὸ τροπαίον αὐτὸς μόνος λαβεῖν. Ἡ δὲ ἄνω Πρόνοια, ἡ τὰ πάντα καλῶς ἄγουσα καὶ μεταφέρουσα, ὁρῶσα τὸ θηριόγνωμον αὐτοῦ καὶ δρακόντιον ὅρμημα, μεσάζοντος ἤδη της ἀναβάσεως τῶν βαθμίδων τῆς κλίμακος, καὶ ἐνα πετάσας μικρὸν τὴν περικεφαλαίαν ἀπὸ τῆς ὄψεως τοῦ ἰδεῖν τί τὸ ἐλλεῖπον ἀπὸ τοῦ προμαχώνας, και βέλος ἀφίεται τζαγρόβελος κατ' αὐτοῦ, καὶ περονά Ismaelis Bullialdi notæ. eΠκουσε γὰρ ὅτι τῆς Ῥόδου φρέριοι. Jacnbus Bosius qui historian religionis et militiae S. Joannis Hierosolymitani Italice scripsit, Smyrnam a fœderatis captam ait anno Christi 1344, sed de castro ædificato Bullam mentionem facit Recto equidem convenit hæc temporis nota cum illis quæ a Cantacuzeno narrantur; nain belli civilis hujus initio flomur Didymnotochum venit. Bosio consentit Cantacuz, lib. III. cap. 68, eta Rhodiis equilibus aliisque belli fædere consociatis captam Smyrnam tradit. Τριήρεις γὰρ τέτταρες, καὶ εἴκοσι Λατινικαὶ ἔκ τε Ροδίων καί τινων ἑτέρων παρεσκευασμέναι ἐπέπλευσαν τῇ Σμύρνῃ, καὶ τὸ πρὸς τῷ λιμένι φρού ριον εἷλον, καὶ ναῦς ενέπρησαν οὐκ ὀλίγας Περσι κάς. Αμοὺς δὲ παρὼν καὶ ἀμυνόμενος οὐκ ἴσχυε περιγενέσθαι τῆς Λατινικῆς δυνάμεως. Triremes 24 Latina Rhodiorum equitum, aliorumque Smyrna n bene instructæ appulsæ sunt, et ab iis castrum portui impositum occupatur, navesque plurimæ Persica incenduntur. Quo cum accessisset Homur, èt pro viribus Latinos oppugnaret, ipsos nusquam superare potuit. Manifeste sibi adversantur Ducas noster et Cantacuzenus: nam si, quæ Cantacuzenus narrant, vera sunt, post Smyrnam scilicet a Latinis occupatam Homurem cam expugnare fruftra tentavisse, Cantacuzeno deinde suppetias latura fretum Hellespontiacum denuo trajecisse: non potuit in oppugnanda Smyrna, ut noster narral, occubuisse. Qui porro Frerii Rhodi appellantur, sunt religiosi ac milites Ordinis S. Joaunis Hierosolymitaui, qui hodie vulgo equites Melitenses appellantur.

ται τὸ ἐπισκήνιον διά μέσου τῶν ἐφρύων, καὶ caput cadit, vitamque hoc violento exitu anivil. lo πίπτει κύμβαχος ἄνωθεν κάτω, καὶ οὕτω βιαίως fossam lapsum milites Turci magno numero accurἀπέρρηξε την ψυχήν. Αρπάσαντες δ' αὐτὸν οἱ rentes mortuum in oppidum Smyrnæ vertici monστρατιώται ἔνδον πεσόντος [πεσόντα της τάφρου tis impoșitum raptim efferunt: quod castrum veleπολλῶν πεσόντων Τούρκων, ἔφερον αὐτὸν νεκρὸν ris eversæque Smyrnæ arx quondam fuerat, non ἐν τῷ πολιχνίῳ τῆς Σμύρνης τὸ κείμενον ἐν multos ante annos a Joanne Duca Romanorum imτῇ κορυφῇ τοῦ ὄρους, ὅπερ φρούριον ἐτύγχανε peratore iterum ædificata, quam Atin Turcorum ἀκρόπολίς ποτε τῆς παλαιᾶς καὶ διεφθαρμένης princeps Homuris pater Audronico seniore impeΣμύρνης, ἀνακαινίσας αὐτὸ προλαβὼν ὀλίγοι; rante a Romanis postea recepit et obtinuit. ἔτεσιν Ἰωάννης ὁ Δούκας βασιλεὺς τῶν Ῥωμαίων· ὁ ᾿Ατὴν δὲ ἀρχηγὸς Τούρκων, δὲ καὶ πατὴρ τοῦ Ομούρ παρὰ τῶν Ῥωμαίων ἐν ταῖς ἡμέραις ᾿Ανδρονίκου του γέροντος ἔλαβε καὶ κατεῖχε· τοιοῦτον ἤδη τὸ τέλος ὁ Ὁμούρ ἔσχεν. CAPUT VIII. Cantacuzenus in Thraciam redit. Anna imperatric quxilia ab Orchane petit et impetrat. Tarci imperii provincias populantur et captivos abducunt. Ο δὲ Καντακουζηνός συνθήκας ποιήσας μετά 13 τοῦ Κράλη καὶ φιλίαν ἄσπονδον [Εκσπονδον], μεσο λαβούντων κάστρων, καὶ πόλεων καὶ ἐπαρχιῶν τῆς δυστυχούς βασιλείας τῶν Ῥωμαίων, καὶ ἀντὶ Ρω μαίους δεσπότας κληροδοθέντες [κληριδοθέντων] εἰς ἡγεμόνας βαρβάρους, Τριβαλούς τε, καὶ Σέρβους• ἤρξατο δὲ κατατρέχειν καὶ αὐτὸς, καὶ λεηλατείν, καὶ φθείρειν πάσας τας πόλεις τῆς Θράκης ἄχρις αὐτῆς Σηλυμβρίας. Οἱ δὲ τῆς πόλεως ἐννοήσαντες τὸ γεγονὸς παρὰ τοῦ Ὁμουρ τὴν πέρυσι χειμῶνα, καὶ σκοποῦντες ὅτι τοῦτον ὁ Καντακουζηνός μετεπέμψατο, καὶ αὐτὸς ἦν αἴτιος τῆς ἐνδημίας τοῦ Ὁμούρ, οὐκ εἰδότες ὅτι αὐτόκλητος ἐλήλυθε, ἢ ὅτι κλώθουσα ἀντιστρόφως τὰ νήματα κακὴ τύχὴ τῶν Ρωμαίων προϋξένησεν αὐτὸν τοῦ ἐλθεῖν καὶ κατα πατῆσαι χώματα εὐθαλῆ Ρωμαίων γῆς, βουλὴν βουλεύονται πονηρὰν, καὶ κατὰ τῆς κεφαλῆς αὐτῶν ὀργὴν καὶ μῆνιν θεήλατον· προξενοῦσι τῇ δεσποίνῃ Αννῃ τῇ μητρὶ τοῦ βασιλέως Ιωάννου ἔτι μείρακος τοῦ στεῖλαι πρέσβεις εἰς τὸν ἡγεμόνα τῆς Βιθυνίας καὶ Φρυγίας, ἔτι δὲ καὶ Παφλαγονίας, τὸν ἂν ὁ λόγος φθάσας ἐδήλωσε, τὸν Ὀρχαν, τοῦ αἰτῆσαι ἀρωγὴν καὶ βοήθειαν, ὡς ἵνα καταπολεμήσῃ τῷ Καντακουζηνῷ ἀποστάτῃ ἔντι τῆς βασιλείας· συν θεμένη δοῦναι αὐτῷ ποσότητα χρυσίου πολλοῦ, καὶ οὓς ἀνδραποδίζουσιν οἱ Τοῦρκοι Ρωμαίους υπη κόους τοῦ Καντακουζηνοῦ, ἔχωσι ἄδειαν πωλεῖν καὶ πιπράσκειν ἔνθα βούλονται· καὶ τοὺς μὴ θέλοντας πωλῆσαι τοὺς αὐτοῦ αἰχμαλώτους, ἀνεμποδίστως περᾷν αὐτοὺς ἀπὸ Σκοταρίου, καὶ ἄγειν καὶ φέρειν αὐτοὺς ἔνθα βούλονται. Ταῦτα ἐνωτισθεὶς ὁ Ορχάν, καὶ ἡδέως ἀκούσας, ἐδίψα γὰρ τὴν τοιαύτην πρὸ πολλοῦ γεῦσιν, καὶ θαρσαλέως πηδήσας, καὶ μετὰ πολλῆς ἡδονῆς τὸ μετὰ χαρᾶς προσειπών πέμπει τους πρέσβεις ἀγαλλομένους καὶ χαίροντας, οὐκ εἰδότες οι άθλιοι τίνα μετακαλοῦνται εἰς βοήθειαν, At Cantacuzenus cum Crale icto fœdere initaque amicitia, cum præteriisset interjecta castra, urbes provinciasque infortunati Romani imperii, quæ dominos alios Romæis pulsis soriitæ erant, præſeclosque barbaros Triballos et Servios, excurrere Se Iymbriam usque, cunctas Thracia urbes vastare prædamque agere coepit. At illi qui urbis moenibus se continebant, quæ ab llomure auui superioris hieme gesta erant, reputant, et Cantacuzenuín accersivisse istum considerant, auctoremque ei fuisse suscepte profectionis; latebat tamen eos sponte sua lomurem advenisse, aut malam Romæorum fortunam versa vice seriem malorum ducentem occasionem ipsi præbuisse accedendi et peragrandi colles amœnos Romanæ regionis. Consilium ergo perniciosum (Deo iis irato, minimeque 15 propitio) capiunt, apu dominam Annam Joannis imperatoris etiamnum adolescentis matrem agunt, ei que suadent ut ad Bi thynia, Phrygia et Paphlagoniæ principem Or chanem, nobis in superioribus memoratum, legatos mittat, qui auxilia et suppetias ab illo petant, quibus Cantacuzenuin rebellem opprimat; magnam itaque vim auri daturam se pollicetur Anna, conceditque Turcis, ut libere ac secure vendantet distrahant, ubicunque libitum fuerit, quoscunque Romanos captivos ceperint Cantacuzeni partibus adhæ. rentes: iis etiam, qui mancipia vendere nollent, dat liberam trajiciendi deducendique Scutarium facul. tatem, eaque abducendi quocunque vellent. Ilæc a legatis proposita avido lætoque animo excipit Or chanes, qui antea impotenti atque ardenti libidine talia expetebat: multaque confidentia exsultans, ingenti voluptate completus comiter et benevole 1. - gatos amplectitur, eosque allocutus hilares et gandio perfusos dimittil. Nesciebant certe miseri quem advocarent ad opem sibi ferendam, qualemque le - Ismaelis Ballialdi nola. Εν τῷ πολιχνίῳ τῆς Σμύρνης. Anno 1647 vidimus adhuc castrum illud in montis vertice locatam, cujus mœnia integra ferme sunt. Veruin ominia ædificia, prat r templum, quod in meschitam Turci transformarunt, diruta sunt. Exstat etiam in eo cisterna amplissima, cujus laquearia ac forniΟι ces multis columnis fulciuntur. Castrum i'lud qu dratum oblongum est, vicinum illi mbis antique regioni, in qua Acropolis, cujus adhuc monium pars cernitur, sita erat. Castruin inferius ad litos maris et portos ingressum situm est, nuncque integrum videtur.

ται τὸ ἐπισκήνιον διά μέσου τῶν ἐφρύων, καὶ caput cadit, vitamque hoc violento exitu anivil. lo πίπτει κύμβαχος ἄνωθεν κάτω, καὶ οὕτω βιαίως fossam lapsum milites Turci magno numero accurἀπέρρηξε την ψυχήν. Αρπάσαντες δ' αὐτὸν οἱ rentes mortuum in oppidum Smyrnæ vertici monστρατιώται ἔνδον πεσόντος [πεσόντα της τάφρου tis impoșitum raptim efferunt: quod castrum veleπολλῶν πεσόντων Τούρκων, ἔφερον αὐτὸν νεκρὸν ris eversæque Smyrnæ arx quondam fuerat, non ἐν τῷ πολιχνίῳ τῆς Σμύρνης τὸ κείμενον ἐν multos ante annos a Joanne Duca Romanorum imτῇ κορυφῇ τοῦ ὄρους, ὅπερ φρούριον ἐτύγχανε peratore iterum ædificata, quam Atin Turcorum ἀκρόπολίς ποτε τῆς παλαιᾶς καὶ διεφθαρμένης princeps Homuris pater Audronico seniore impeΣμύρνης, ἀνακαινίσας αὐτὸ προλαβὼν ὀλίγοι; rante a Romanis postea recepit et obtinuit. ἔτεσιν Ἰωάννης ὁ Δούκας βασιλεὺς τῶν Ῥωμαίων· ὁ ᾿Ατὴν δὲ ἀρχηγὸς Τούρκων, δὲ καὶ πατὴρ τοῦ Ομούρ παρὰ τῶν Ῥωμαίων ἐν ταῖς ἡμέραις ᾿Ανδρονίκου του γέροντος ἔλαβε καὶ κατεῖχε· τοιοῦτον ἤδη τὸ τέλος ὁ Ὁμούρ ἔσχεν. CAPUT VIII. Cantacuzenus in Thraciam redit. Anna imperatric quxilia ab Orchane petit et impetrat. Tarci imperii provincias populantur et captivos abducunt. Ο δὲ Καντακουζηνός συνθήκας ποιήσας μετά 13 τοῦ Κράλη καὶ φιλίαν ἄσπονδον [Εκσπονδον], μεσο λαβούντων κάστρων, καὶ πόλεων καὶ ἐπαρχιῶν τῆς δυστυχούς βασιλείας τῶν Ῥωμαίων, καὶ ἀντὶ Ρω μαίους δεσπότας κληροδοθέντες [κληριδοθέντων] εἰς ἡγεμόνας βαρβάρους, Τριβαλούς τε, καὶ Σέρβους• ἤρξατο δὲ κατατρέχειν καὶ αὐτὸς, καὶ λεηλατείν, καὶ φθείρειν πάσας τας πόλεις τῆς Θράκης ἄχρις αὐτῆς Σηλυμβρίας. Οἱ δὲ τῆς πόλεως ἐννοήσαντες τὸ γεγονὸς παρὰ τοῦ Ὁμουρ τὴν πέρυσι χειμῶνα, καὶ σκοποῦντες ὅτι τοῦτον ὁ Καντακουζηνός μετεπέμψατο, καὶ αὐτὸς ἦν αἴτιος τῆς ἐνδημίας τοῦ Ὁμούρ, οὐκ εἰδότες ὅτι αὐτόκλητος ἐλήλυθε, ἢ ὅτι κλώθουσα ἀντιστρόφως τὰ νήματα κακὴ τύχὴ τῶν Ρωμαίων προϋξένησεν αὐτὸν τοῦ ἐλθεῖν καὶ κατα πατῆσαι χώματα εὐθαλῆ Ρωμαίων γῆς, βουλὴν βουλεύονται πονηρὰν, καὶ κατὰ τῆς κεφαλῆς αὐτῶν ὀργὴν καὶ μῆνιν θεήλατον· προξενοῦσι τῇ δεσποίνῃ Αννῃ τῇ μητρὶ τοῦ βασιλέως Ιωάννου ἔτι μείρακος τοῦ στεῖλαι πρέσβεις εἰς τὸν ἡγεμόνα τῆς Βιθυνίας καὶ Φρυγίας, ἔτι δὲ καὶ Παφλαγονίας, τὸν ἂν ὁ λόγος φθάσας ἐδήλωσε, τὸν Ὀρχαν, τοῦ αἰτῆσαι ἀρωγὴν καὶ βοήθειαν, ὡς ἵνα καταπολεμήσῃ τῷ Καντακουζηνῷ ἀποστάτῃ ἔντι τῆς βασιλείας· συν θεμένη δοῦναι αὐτῷ ποσότητα χρυσίου πολλοῦ, καὶ οὓς ἀνδραποδίζουσιν οἱ Τοῦρκοι Ρωμαίους υπη κόους τοῦ Καντακουζηνοῦ, ἔχωσι ἄδειαν πωλεῖν καὶ πιπράσκειν ἔνθα βούλονται· καὶ τοὺς μὴ θέλοντας πωλῆσαι τοὺς αὐτοῦ αἰχμαλώτους, ἀνεμποδίστως περᾷν αὐτοὺς ἀπὸ Σκοταρίου, καὶ ἄγειν καὶ φέρειν αὐτοὺς ἔνθα βούλονται. Ταῦτα ἐνωτισθεὶς ὁ Ορχάν, καὶ ἡδέως ἀκούσας, ἐδίψα γὰρ τὴν τοιαύτην πρὸ πολλοῦ γεῦσιν, καὶ θαρσαλέως πηδήσας, καὶ μετὰ πολλῆς ἡδονῆς τὸ μετὰ χαρᾶς προσειπών πέμπει τους πρέσβεις ἀγαλλομένους καὶ χαίροντας, οὐκ εἰδότες οι άθλιοι τίνα μετακαλοῦνται εἰς βοήθειαν, At Cantacuzenus cum Crale icto fœdere initaque amicitia, cum præteriisset interjecta castra, urbes provinciasque infortunati Romani imperii, quæ dominos alios Romæis pulsis soriitæ erant, præſeclosque barbaros Triballos et Servios, excurrere Se Iymbriam usque, cunctas Thracia urbes vastare prædamque agere coepit. At illi qui urbis moenibus se continebant, quæ ab llomure auui superioris hieme gesta erant, reputant, et Cantacuzenuín accersivisse istum considerant, auctoremque ei fuisse suscepte profectionis; latebat tamen eos sponte sua lomurem advenisse, aut malam Romæorum fortunam versa vice seriem malorum ducentem occasionem ipsi præbuisse accedendi et peragrandi colles amœnos Romanæ regionis. Consilium ergo perniciosum (Deo iis irato, minimeque 15 propitio) capiunt, apu dominam Annam Joannis imperatoris etiamnum adolescentis matrem agunt, ei que suadent ut ad Bi thynia, Phrygia et Paphlagoniæ principem Or chanem, nobis in superioribus memoratum, legatos mittat, qui auxilia et suppetias ab illo petant, quibus Cantacuzenuin rebellem opprimat; magnam itaque vim auri daturam se pollicetur Anna, conceditque Turcis, ut libere ac secure vendantet distrahant, ubicunque libitum fuerit, quoscunque Romanos captivos ceperint Cantacuzeni partibus adhæ. rentes: iis etiam, qui mancipia vendere nollent, dat liberam trajiciendi deducendique Scutarium facul. tatem, eaque abducendi quocunque vellent. Ilæc a legatis proposita avido lætoque animo excipit Or chanes, qui antea impotenti atque ardenti libidine talia expetebat: multaque confidentia exsultans, ingenti voluptate completus comiter et benevole 1. - gatos amplectitur, eosque allocutus hilares et gandio perfusos dimittil. Nesciebant certe miseri quem advocarent ad opem sibi ferendam, qualemque le - Ismaelis Ballialdi nola. Εν τῷ πολιχνίῳ τῆς Σμύρνης. Anno 1647 vidimus adhuc castrum illud in montis vertice locatam, cujus mœnia integra ferme sunt. Veruin ominia ædificia, prat r templum, quod in meschitam Turci transformarunt, diruta sunt. Exstat etiam in eo cisterna amplissima, cujus laquearia ac forniΟι ces multis columnis fulciuntur. Castrum i'lud qu dratum oblongum est, vicinum illi mbis antique regioni, in qua Acropolis, cujus adhuc monium pars cernitur, sita erat. Castruin inferius ad litos maris et portos ingressum situm est, nuncque integrum videtur.

bam intererent ad levandum emplastro morbum, καὶ ποίαν βοτάνην ἐκθλίβουσιν, ἵνα ποιήσωσι ἔμ- " quem sceleribus suis'contraxerant. Misit itaque Orchanes militum decem millia, qui trajecto freto intra urbis mœnia a civibus gaudio exsultantibus accipiuntur, perque vias urbis et muros ambulant, eosque lustrant; benigne ab imperatrice habiti cæterisque Romæis urbe excedunt, et adversus Cantacuzenum proficiscuntur. Ex altera vero parte Cantacuzenus præsidiis impositis castṛa arcesque firmal, commeatumque et cætera necessaria invehit, progrediturque cum Romæorum sibi adhærentium copiis Serviorumque exercitu, prælioque semel atque iterum commisso nullum damnum a Turcis passus est; erat quippe vir bellicosissimus, robustus et artis bellicæ præ cæteris sui temporis hominibus peritus. Quotquot igitur praelio ceperunt, Turcos peremerunt, Romæos vero vestiJus spoliatos domum nudos remiserunt. At Turci omissa pugna ad pagos diripiendos discurrunt. Janque longa agmina mancipiorum catenis vinctorum trahebant, abducebantque Constantinopolim viros, mulieres, lactentes infantes, adolescentes, sacerdotes et monachos velut oves, et tanquan Scythias aut Abasgos per vias vendendi gratia agebant; quodque acerbius erat, nisi redemptor statim accederet, spectantibus Romæis Romæi a Barbaris, proh inhumanum scelus! flagris cædebantur. Isque malus percutientis erat animus, ut nempe miseratione motus quispiam eos redimeret: qui vero redempti non sunt, eos trans fretum Prusam 16 statim avexerunt, inque alias regiones mediterraneas inter Turcos vænum miserunt. Omnium erat miserabilis aspectus, ubique luctus, lamenta et lacryinæ intuentibus Romæis, neque ullus Græcus aut Barlarus miserebatur. πλαστρον εἰς τὴν νόσον ἣν ἡ ἁμαρτία αὐτοῖς προει ξένησε· στείλας οὖν Τούρκους τὸν ἀριθμὸν χιλιάδας δέκα ή Ορχάν, καὶ τὴν πορθμὸν διαβάντας τῆς πό λεως δέχονται τούτους μετὰ χαρᾶς οἱ πολίται, καὶ τὰ τῆς πόλεως τείχη, καὶ τὰς ἔνδον ἀγυιάς κατα πατήσαντες, καὶ φιλοξενηθέντες παρὰ τῆς δεσποί νης καὶ τῶν Ῥωμαίων, ἐξίασι κατὰ τοῦ Καντακουζηνοῦ. ῾Ο δὲ Καντακουζηνός, ἀσφαλτώσας τὰ φρούρια καὶ ζωοτροφίας καὶ τὰ πρὸς τὴν χρείαν ἅπαντα καλῶς ἐπιμελησάμενος, ἔξεισι καὶ αὐτὸς μετὰ τῶν σὺν αὐτῷ Ῥωμαϊκῶν καὶ Σερβικῶν στρατευμάτων, και συμπλακεὶς καὶ πρώτην καὶ δευτέραν εἰσβολήν, οὐκ εἶχον οἱ Τοῦρκοι κερδᾶναί τι τῶν αὐτοῦ. "Ην γὰρ ὁ ἀνὴρ περὶ τὰ πάντα πολεμικώτατος, ἀλκὴν ἔχων καὶ τέχνην τῶν πολέμων ὡς οὐδεὶς τῶν ἄλλων τοῦ τότε καιροῦ. "Οσοι μὲν τῶν Τούρκων ήνδραποδίζοντο, μαχαίρας αὐτοὺς παρανάλωμα ἐποίησαν· ὅσοι δὲ τῶν Ῥωμαίων μάτ τον τοῖς ἐνδύματι αὐτοὺς ἀφελόντες, γυμνούς ἀφίεσαν οἴκαδε πορεύεσθαι. Οἱ δὲ Τοῦρκοι τὸ πολεμεῖν ἀφέντες τὸ σκυλεύειν τὰς κώμας κατέτρεχον, καὶ δὴ ὁρμαθοὺς ἀναριθμήτους ἐξ ἁλύσεων ἀνθρώ πους συμπλέξαντες εἰς τὴν Κωνσταντίνου ἄνδρας τε καὶ γυναῖκας, θηλάζοντα νήπια καὶ ἐφήβους νέους, ἱερεῖς καὶ μοναχοὺς ἅπαντας φύρδην, ὡς πρός βατα ἐν τῇ λεωφόρῳ, ὡς Σκύθας ἡ ᾿Αβασγούς ἀπεμπολοῦντες ἐκόμιζον. Καὶ τὸ δεινότερον ὅτι εἰ ἔτυχε μὴ παραχρῆμα οὐχ ευρίσκετο ἀγοράζων, ἐν ταῖς ὄψεσι τῶν 'Ρωμαίων δεινῶς οἱ Ρωμαῖοι παρὰ τῶν βαρβάρων, ὦ τῆς ἀσπλαγχνίας! ἐμαστίζοντο. Οὐκ ἄλλο τὸ πανουργευόμενον, ἢ ὅτι καμφθέντες αὐτοὺς ἐξωνήσουσι· τοὺς δὲ μὴ ἐξωνουμένους παι ρευθὺς τὸν πορθμόν διαβιβάσαντες ἐν τῇ Προύσῃ, καὶ ἀνωτέρω τούτους ἀπέπεμπον ἐν τοῖς Τούρκοις πιπραθησομένους. Καὶ ἦν ἰδεῖν θέαμα ἐλεεινὸν, πανταχοῦ κλαυθμοί, πανταχοῦ ὀδυρμοί, πανταχού δάκρυα ἐν ὄψεσι τῶν Ρωμαίων, καὶ ὁ ἐλεῶν οὐκ ἦν οὔθ᾽ Ἕλλην οὔτε Βάρβαρος. CAPUT IX Cantacuzemus Orchani filiam suam uxorem dare pollicitus, cum a fœdere cum Anna icto avertit, et auxilia ab eo obtinet. Nuptiæ celebraniur. Cantacuzenus Constantinopolion proficiscitur, civesque ut se dedant frustra hortatur,in urbem amicorum ope intrat. Civium Constantinopoleos adversus alios Romæ os nefarie admissum tam indignum facinus, cum animo versaret Cantacuzenus, nec id ferre posset Τότε Καντακουζηνός, εἰς νοῦν λαβὼν τὸ γεγονός, καὶ μὴ φέρων τὴν ἄτοπον πρᾶξιν ἦν ἀθέσμως μετέ χειρίσαντο οἱ τῆς πόλεως πρὸς τοὺς ἔξω Ῥωμαίους, Ismaelis Bullialdi notæ. Ασφαλτώσας τὰ φρούρια. Metaphora a re navali ducta: ut egim naves firmiores sint, nec facile aquam admittant, pice et sebo iunguntur. Quod etiam ad navigationis celeritatem confert. Usus est autem loc verlo ἀσφαλτοῦν, bitumine inducere, quod pro πιττούν «tian, id est impicare, usurpatur. Sed fortasse voluit scribere ἀσφαλίσας. Abusgi, de quibus hoc capite loquitur, populi sunt olim beri dicti ad Euxinum pontuin pertinentes. Cantacuzenus harum turpium et Christiano nomine indignarum conditionum non meminit, quibus cum Orchane fœdus et societatem belli Anpą contraxit. Hoc capite de nuptiis Orchanis et Cantacuzeni filiæ Theodoræ agitur. In eo notanda est varietas el dissensio inter nostrum auctorem et Cantacuzęnum; hic quippe asserit, lib. 111, cap. 92, Orchanem filiæ suæ nuptias ambiisse; quas cum in aliud tempus rejiceret Cantacuzenus, imo proco respondere differret, ab Homure eam affinitatem utilem sibi fore suasus filiam suam Orchani despondet. Cantacuzeno soli in sua causa credendum non est, et verisimilius videtur quod dicit Noster, Cantacuzenum filiæ nuptias Orchani proposuisse, ut fœdus, quod cum eo jungere cupiebat, arctiori vinculo stringeret, et Orchanem a priori cum Anna pacto aver-

bam intererent ad levandum emplastro morbum, καὶ ποίαν βοτάνην ἐκθλίβουσιν, ἵνα ποιήσωσι ἔμ- " quem sceleribus suis'contraxerant. Misit itaque Orchanes militum decem millia, qui trajecto freto intra urbis mœnia a civibus gaudio exsultantibus accipiuntur, perque vias urbis et muros ambulant, eosque lustrant; benigne ab imperatrice habiti cæterisque Romæis urbe excedunt, et adversus Cantacuzenum proficiscuntur. Ex altera vero parte Cantacuzenus præsidiis impositis castṛa arcesque firmal, commeatumque et cætera necessaria invehit, progrediturque cum Romæorum sibi adhærentium copiis Serviorumque exercitu, prælioque semel atque iterum commisso nullum damnum a Turcis passus est; erat quippe vir bellicosissimus, robustus et artis bellicæ præ cæteris sui temporis hominibus peritus. Quotquot igitur praelio ceperunt, Turcos peremerunt, Romæos vero vestiJus spoliatos domum nudos remiserunt. At Turci omissa pugna ad pagos diripiendos discurrunt. Janque longa agmina mancipiorum catenis vinctorum trahebant, abducebantque Constantinopolim viros, mulieres, lactentes infantes, adolescentes, sacerdotes et monachos velut oves, et tanquan Scythias aut Abasgos per vias vendendi gratia agebant; quodque acerbius erat, nisi redemptor statim accederet, spectantibus Romæis Romæi a Barbaris, proh inhumanum scelus! flagris cædebantur. Isque malus percutientis erat animus, ut nempe miseratione motus quispiam eos redimeret: qui vero redempti non sunt, eos trans fretum Prusam 16 statim avexerunt, inque alias regiones mediterraneas inter Turcos vænum miserunt. Omnium erat miserabilis aspectus, ubique luctus, lamenta et lacryinæ intuentibus Romæis, neque ullus Græcus aut Barlarus miserebatur. πλαστρον εἰς τὴν νόσον ἣν ἡ ἁμαρτία αὐτοῖς προει ξένησε· στείλας οὖν Τούρκους τὸν ἀριθμὸν χιλιάδας δέκα ή Ορχάν, καὶ τὴν πορθμὸν διαβάντας τῆς πό λεως δέχονται τούτους μετὰ χαρᾶς οἱ πολίται, καὶ τὰ τῆς πόλεως τείχη, καὶ τὰς ἔνδον ἀγυιάς κατα πατήσαντες, καὶ φιλοξενηθέντες παρὰ τῆς δεσποί νης καὶ τῶν Ῥωμαίων, ἐξίασι κατὰ τοῦ Καντακουζηνοῦ. ῾Ο δὲ Καντακουζηνός, ἀσφαλτώσας τὰ φρούρια καὶ ζωοτροφίας καὶ τὰ πρὸς τὴν χρείαν ἅπαντα καλῶς ἐπιμελησάμενος, ἔξεισι καὶ αὐτὸς μετὰ τῶν σὺν αὐτῷ Ῥωμαϊκῶν καὶ Σερβικῶν στρατευμάτων, και συμπλακεὶς καὶ πρώτην καὶ δευτέραν εἰσβολήν, οὐκ εἶχον οἱ Τοῦρκοι κερδᾶναί τι τῶν αὐτοῦ. "Ην γὰρ ὁ ἀνὴρ περὶ τὰ πάντα πολεμικώτατος, ἀλκὴν ἔχων καὶ τέχνην τῶν πολέμων ὡς οὐδεὶς τῶν ἄλλων τοῦ τότε καιροῦ. "Οσοι μὲν τῶν Τούρκων ήνδραποδίζοντο, μαχαίρας αὐτοὺς παρανάλωμα ἐποίησαν· ὅσοι δὲ τῶν Ῥωμαίων μάτ τον τοῖς ἐνδύματι αὐτοὺς ἀφελόντες, γυμνούς ἀφίεσαν οἴκαδε πορεύεσθαι. Οἱ δὲ Τοῦρκοι τὸ πολεμεῖν ἀφέντες τὸ σκυλεύειν τὰς κώμας κατέτρεχον, καὶ δὴ ὁρμαθοὺς ἀναριθμήτους ἐξ ἁλύσεων ἀνθρώ πους συμπλέξαντες εἰς τὴν Κωνσταντίνου ἄνδρας τε καὶ γυναῖκας, θηλάζοντα νήπια καὶ ἐφήβους νέους, ἱερεῖς καὶ μοναχοὺς ἅπαντας φύρδην, ὡς πρός βατα ἐν τῇ λεωφόρῳ, ὡς Σκύθας ἡ ᾿Αβασγούς ἀπεμπολοῦντες ἐκόμιζον. Καὶ τὸ δεινότερον ὅτι εἰ ἔτυχε μὴ παραχρῆμα οὐχ ευρίσκετο ἀγοράζων, ἐν ταῖς ὄψεσι τῶν 'Ρωμαίων δεινῶς οἱ Ρωμαῖοι παρὰ τῶν βαρβάρων, ὦ τῆς ἀσπλαγχνίας! ἐμαστίζοντο. Οὐκ ἄλλο τὸ πανουργευόμενον, ἢ ὅτι καμφθέντες αὐτοὺς ἐξωνήσουσι· τοὺς δὲ μὴ ἐξωνουμένους παι ρευθὺς τὸν πορθμόν διαβιβάσαντες ἐν τῇ Προύσῃ, καὶ ἀνωτέρω τούτους ἀπέπεμπον ἐν τοῖς Τούρκοις πιπραθησομένους. Καὶ ἦν ἰδεῖν θέαμα ἐλεεινὸν, πανταχοῦ κλαυθμοί, πανταχοῦ ὀδυρμοί, πανταχού δάκρυα ἐν ὄψεσι τῶν Ρωμαίων, καὶ ὁ ἐλεῶν οὐκ ἦν οὔθ᾽ Ἕλλην οὔτε Βάρβαρος. CAPUT IX Cantacuzemus Orchani filiam suam uxorem dare pollicitus, cum a fœdere cum Anna icto avertit, et auxilia ab eo obtinet. Nuptiæ celebraniur. Cantacuzenus Constantinopolion proficiscitur, civesque ut se dedant frustra hortatur,in urbem amicorum ope intrat. Civium Constantinopoleos adversus alios Romæ os nefarie admissum tam indignum facinus, cum animo versaret Cantacuzenus, nec id ferre posset Τότε Καντακουζηνός, εἰς νοῦν λαβὼν τὸ γεγονός, καὶ μὴ φέρων τὴν ἄτοπον πρᾶξιν ἦν ἀθέσμως μετέ χειρίσαντο οἱ τῆς πόλεως πρὸς τοὺς ἔξω Ῥωμαίους, Ismaelis Bullialdi notæ. Ασφαλτώσας τὰ φρούρια. Metaphora a re navali ducta: ut egim naves firmiores sint, nec facile aquam admittant, pice et sebo iunguntur. Quod etiam ad navigationis celeritatem confert. Usus est autem loc verlo ἀσφαλτοῦν, bitumine inducere, quod pro πιττούν «tian, id est impicare, usurpatur. Sed fortasse voluit scribere ἀσφαλίσας. Abusgi, de quibus hoc capite loquitur, populi sunt olim beri dicti ad Euxinum pontuin pertinentes. Cantacuzenus harum turpium et Christiano nomine indignarum conditionum non meminit, quibus cum Orchane fœdus et societatem belli Anpą contraxit. Hoc capite de nuptiis Orchanis et Cantacuzeni filiæ Theodoræ agitur. In eo notanda est varietas el dissensio inter nostrum auctorem et Cantacuzęnum; hic quippe asserit, lib. 111, cap. 92, Orchanem filiæ suæ nuptias ambiisse; quas cum in aliud tempus rejiceret Cantacuzenus, imo proco respondere differret, ab Homure eam affinitatem utilem sibi fore suasus filiam suam Orchani despondet. Cantacuzeno soli in sua causa credendum non est, et verisimilius videtur quod dicit Noster, Cantacuzenum filiæ nuptias Orchani proposuisse, ut fœdus, quod cum eo jungere cupiebat, arctiori vinculo stringeret, et Orchanem a priori cum Anna pacto aver-

βουλὴν βουλεύεται πονηράν, Θεού σκληρύνοντος, perniciosum consilium, Deo, ut videtur, cor ejus indurante, eligit quo Romæi funditus perirent. Legatis ad Orchanem missis auxilium ab eo poscit, ut a Romæis injuriam passus, et imperii Andronici defuncti imperatoris administratione, cujus ipse Lilfor erat, invidia pulsus: suos etiam consanguineos o cisos queritur, seque fugere coactum. Si itaque open ferre velit, adjutoremque se præbere, pollicetar ei nuptum filiam se daturum, multosque dotis nomine thesauros, habiturumque eum pro filio, inque omnibus ei obtemperaturum. Tunc Orchanes cum legatos de connubialibus pactis disseren - tes præter spem audivisset, ingentesque auri pollícitationes, non secus ac bos ore hiante per æstatis ardentem æstum e lacu frigidissimæ ɔquæ pleno bat. riens, quamvis largissimo potu sitim non restinguit: bæc auribus insinuata promissa secundum innatam Barbaris libidinem atque aviditater amplectitur. Gens enim ista cæteras nationes intemperantia atque inexplebilis luxuriæ furore vincit, qui eo crumpit, ut non selum juxta naturæ leges, sed etiam contra fas, et ordine præpostero cum feminis, et maribus, atque brutis audacia effreni stupra exerceat. Præcipue vero impudens et inhumana gens si Græcan ant Italam, aliamve peregrinam mulierem captivam aut transfugam possideat, ut Venerem aliquam aut Semelen amplectitur, suas vero concives feminas ut ursum aut hyænam aversatur. Prædictus itaque princeps Orchanes cum de conjugio puellæ, quæ præstanti fornia lac venusta erat, deque dotis amplitudine verba percepisset, nissisque a Cantacuzeno donis antenuptialibus captus esset, facile petitionibus legatorum annuit, eosque honorifice habitos dimisit, et jurejurando interposito generum Cantacuzeni deinceps 17 gessit, et add suppetias, ut filium, patri ferendas apparaturum se pollicitus cst: hac solum addita conditione, ut futuram uxorem sine mora ante vernum tempus accersal: hæc enim sponsalia scelesta mense Januario anni illius celebrata sunt. Ilis actis missa sunt militum Turcorum quinque millia bellicosorum et manu promptorum, qui Romæorum totidem pestes erant, ut etiam quivis eos cum canibus dentes exasperautibus, aut Charontilus rite comparaverit. Hos Cantacuzenus pro more solito comiter atque humane sirscipit, dona quamplurima largitur, promissisque ipsos onerat. Apparat deinde adversus Byzantium expeditionem, agmen Turcorum post se trahens, aliosque totişlem vel ctiam plures Servios et Romæos, quicunque Thraciam tunc habitabant, Jamque cu' dote et pompa splendida multaque magnificentia ad Orchanem filia transmissa, ad bellum se ipse accingebat, et a Selynbria Constantinopolim οἶμαι, τὴν καρδίαν αὐτοῦ, διὰ τὸ καταποντισθῆναι ἄρδην τους Ρωμαίους. Καὶ στείλας πρέσβεις εἰς τὸν Ὀρχαν αἰτεῖ παρ' αὐτοῦ βοήθειαν, ὡς ἀδικούς μενος ὑπὸ τῶν Ρωμαίων, καὶ ὡς ἐπίτροπος ὢν τῆς βασιλείας τοῦ ἀποιχομένου βασιλέως Ανδρονί κου· καὶ οἱ Ρωμαῖοι φθονήσαντες ἐξέωσαν αὐτὸν τῆς ἐπιτροπῆς, καὶ κατέσφαξαν τοὺς αὐτοῦ συγ γενεῖς, κἀκεῖνον φυγάδα πεποίηκαν. Εἰ οὖν ἀντιλάβοι τε αὐτὸν, καὶ χείρα βοηθείας ορέξη, έχει δοῦναι αὐτῷ τὴν θυγατέρα αὐτοῦ εἰς γυναῖκα μετά καὶ πολλῶν θησαυρῶν χάριν προικός, καὶ ἔχειν αὐτὸν ὡς υἱὸν, καὶ ὑπακούειν αὐτῷ εἰς πάντα τὰ θελήματα αὐτοῦ. Τότε ὁ Ὀρχὰν ἀκούσας τοὺς πρέσβεις παρ' ἐλπίδα γαμικῶν συναλλαγμάτων φθεγγομένους φωνάς, καὶ θησαυρῶν ἀπείρων ἀγ- " γελίας, κεχηνώς οὕτωσὶ ὡς βοῦς διψῶν ἐν καύσονι θέρους ἐν λάκῳ πλήρες πλήρει] ὕδατος ψυχροτάτου πίνων μὴ κορεννύμενος τῶν ναμάτων, οὕτω καὶ οὗτος ἐνωτισθεί; ὑπὸ τῆς βαρβαρικῆς ἀκολασίας. Καὶ γὰρ ἀκράτητον τὸ ἔθνος αὐτὸ καὶ οἰστρομανὲς ὡς οὐδὲ ἐν τῶν πασῶν [πάντων] γενῶν ἀκόλαστον ὑπὲρ πάσας φυλάς, καὶ ἀκόρεστον ἀσωτίαις. Τοσούτον γὰρ πυροῦται, ὅτι καὶ κατὰ φύσιν καὶ παρὰ φύσιν ἐν θηλείαις, ἐν ἄῤῥεσιν, ἐν ἀλόγοις ζώοις αδιῶς καὶ ἀκρατῶς μιγνύμενον οὐ παύεται· καὶ ταῦτα τὰ ἀναιδὲς καὶ ἀπάνθρωπον ἔθνο; εἰ Ελληνίδα, ἡ Ἰταλήν, ἢ ἄλλην τινὰ ἑτερογενή προσλά Επται, ἢ αἰχμάλωτον ἢ αὐτόμολον, ὡς Αφροδίτην τινὰ ἢ Σεμέλην ἀσπάζονται, τὴν ὁμογενῆ δὲ καὶ αυτόγλωττου ὡς ἄρχτον ἡ ὕπιναν βδελύττοντες. Ακούσας τοίνυν ὁ ῥηθεὶς ἀρχηγὸς Ορχὰν τὴν πρὸς γάμον τῆς κόρης συνάφειαν, ἦν γὰρ ὡραία τῷ είλει, καὶ τὴν ὄψιν οὐκ ἄχαρις, καὶ τὸν τῆς προικός ὄγκου, καὶ τὰ σταλθέντα παρὰ τοῦ Καντακουζηνού προγαμιαία δωρήματα, συνένευσεν εὐκόλως· καὶ φιλοτιμήσας τοὺς πρέσβεις ἀπέπεμψεν ὅρκους τοὺς καὶ λαβὼν, ὡς ἀπὸ τοῦ γε εἰς τὸ ἑξῆς ἔσται γαμ δρος του Καντακουζηνοῦ, καὶ εἰς πᾶσαν ἀρωγήν καὶ βοήθειαν ὡς υἱὸς πρὸς πατέρα αόκνως έτοι μασθήσεται· μόνον την μελλονύμφην σὺν τῇ φερν συντόμως πρὸ τοῦ ἔπρος εἰ μεταπέμψει. Ετυχε γὰρ αὕτη ἡ μιαρὰ μνηστεία ἐν Ἰανουαρίῳ μηνί γενέσθαι τοῦ τότε χρόνου· καὶ σὺν τούτοις ἐστάλθησαν ὡς πέντε χιλιάδες Τούρκοι τῷ Καντακουζηνῷ ἄνδρες μαχιμώτατοι, καὶ ἐξεῖς εἰς θυμὸν, καὶ τῶν Ῥωμαίων φθαρεῖς, ὡς εἰκάσει τις αὐτοὺς εἰ; κύνας καρχαρόδοντας, ἢ Χάροντας. Αποδεξάμενος οὖν αὐτοὺς ὁ Καντακουζηνός, κατὰ τὴν συνήθη φι λοφροσύνην μετὰ δώρων ὅτι πλείστων, ὑποσχέσεων καταχωρέτας αὐτοὺς, ἡτοιμάζετο τὴν πρὸς τὸν Βυ ζάντιον παρασκευήν, ἔχων μεθ' ἑαυτοῦ τὸ στίφος τῶν Τούρκων, καὶ ἑτέρους τόπους, ἢ καὶ πλείονας ' Ismaelis:llialdi notae. teret; alliciendus erat princeps ille: nec gratiori aul suaviori esca eum in partes suas trahere poteral Cantacuzenus, quam nuptiarum spe ac ingenris dotis promissis. Phranzes, cap. 15, lib, r, has inter imperatores discordias ad tempor Amera Moratis falso transfert. Quòd hoc loco notandum fuit

βουλὴν βουλεύεται πονηράν, Θεού σκληρύνοντος, perniciosum consilium, Deo, ut videtur, cor ejus indurante, eligit quo Romæi funditus perirent. Legatis ad Orchanem missis auxilium ab eo poscit, ut a Romæis injuriam passus, et imperii Andronici defuncti imperatoris administratione, cujus ipse Lilfor erat, invidia pulsus: suos etiam consanguineos o cisos queritur, seque fugere coactum. Si itaque open ferre velit, adjutoremque se præbere, pollicetar ei nuptum filiam se daturum, multosque dotis nomine thesauros, habiturumque eum pro filio, inque omnibus ei obtemperaturum. Tunc Orchanes cum legatos de connubialibus pactis disseren - tes præter spem audivisset, ingentesque auri pollícitationes, non secus ac bos ore hiante per æstatis ardentem æstum e lacu frigidissimæ ɔquæ pleno bat. riens, quamvis largissimo potu sitim non restinguit: bæc auribus insinuata promissa secundum innatam Barbaris libidinem atque aviditater amplectitur. Gens enim ista cæteras nationes intemperantia atque inexplebilis luxuriæ furore vincit, qui eo crumpit, ut non selum juxta naturæ leges, sed etiam contra fas, et ordine præpostero cum feminis, et maribus, atque brutis audacia effreni stupra exerceat. Præcipue vero impudens et inhumana gens si Græcan ant Italam, aliamve peregrinam mulierem captivam aut transfugam possideat, ut Venerem aliquam aut Semelen amplectitur, suas vero concives feminas ut ursum aut hyænam aversatur. Prædictus itaque princeps Orchanes cum de conjugio puellæ, quæ præstanti fornia lac venusta erat, deque dotis amplitudine verba percepisset, nissisque a Cantacuzeno donis antenuptialibus captus esset, facile petitionibus legatorum annuit, eosque honorifice habitos dimisit, et jurejurando interposito generum Cantacuzeni deinceps 17 gessit, et add suppetias, ut filium, patri ferendas apparaturum se pollicitus cst: hac solum addita conditione, ut futuram uxorem sine mora ante vernum tempus accersal: hæc enim sponsalia scelesta mense Januario anni illius celebrata sunt. Ilis actis missa sunt militum Turcorum quinque millia bellicosorum et manu promptorum, qui Romæorum totidem pestes erant, ut etiam quivis eos cum canibus dentes exasperautibus, aut Charontilus rite comparaverit. Hos Cantacuzenus pro more solito comiter atque humane sirscipit, dona quamplurima largitur, promissisque ipsos onerat. Apparat deinde adversus Byzantium expeditionem, agmen Turcorum post se trahens, aliosque totişlem vel ctiam plures Servios et Romæos, quicunque Thraciam tunc habitabant, Jamque cu' dote et pompa splendida multaque magnificentia ad Orchanem filia transmissa, ad bellum se ipse accingebat, et a Selynbria Constantinopolim οἶμαι, τὴν καρδίαν αὐτοῦ, διὰ τὸ καταποντισθῆναι ἄρδην τους Ρωμαίους. Καὶ στείλας πρέσβεις εἰς τὸν Ὀρχαν αἰτεῖ παρ' αὐτοῦ βοήθειαν, ὡς ἀδικούς μενος ὑπὸ τῶν Ρωμαίων, καὶ ὡς ἐπίτροπος ὢν τῆς βασιλείας τοῦ ἀποιχομένου βασιλέως Ανδρονί κου· καὶ οἱ Ρωμαῖοι φθονήσαντες ἐξέωσαν αὐτὸν τῆς ἐπιτροπῆς, καὶ κατέσφαξαν τοὺς αὐτοῦ συγ γενεῖς, κἀκεῖνον φυγάδα πεποίηκαν. Εἰ οὖν ἀντιλάβοι τε αὐτὸν, καὶ χείρα βοηθείας ορέξη, έχει δοῦναι αὐτῷ τὴν θυγατέρα αὐτοῦ εἰς γυναῖκα μετά καὶ πολλῶν θησαυρῶν χάριν προικός, καὶ ἔχειν αὐτὸν ὡς υἱὸν, καὶ ὑπακούειν αὐτῷ εἰς πάντα τὰ θελήματα αὐτοῦ. Τότε ὁ Ὀρχὰν ἀκούσας τοὺς πρέσβεις παρ' ἐλπίδα γαμικῶν συναλλαγμάτων φθεγγομένους φωνάς, καὶ θησαυρῶν ἀπείρων ἀγ- " γελίας, κεχηνώς οὕτωσὶ ὡς βοῦς διψῶν ἐν καύσονι θέρους ἐν λάκῳ πλήρες πλήρει] ὕδατος ψυχροτάτου πίνων μὴ κορεννύμενος τῶν ναμάτων, οὕτω καὶ οὗτος ἐνωτισθεί; ὑπὸ τῆς βαρβαρικῆς ἀκολασίας. Καὶ γὰρ ἀκράτητον τὸ ἔθνος αὐτὸ καὶ οἰστρομανὲς ὡς οὐδὲ ἐν τῶν πασῶν [πάντων] γενῶν ἀκόλαστον ὑπὲρ πάσας φυλάς, καὶ ἀκόρεστον ἀσωτίαις. Τοσούτον γὰρ πυροῦται, ὅτι καὶ κατὰ φύσιν καὶ παρὰ φύσιν ἐν θηλείαις, ἐν ἄῤῥεσιν, ἐν ἀλόγοις ζώοις αδιῶς καὶ ἀκρατῶς μιγνύμενον οὐ παύεται· καὶ ταῦτα τὰ ἀναιδὲς καὶ ἀπάνθρωπον ἔθνο; εἰ Ελληνίδα, ἡ Ἰταλήν, ἢ ἄλλην τινὰ ἑτερογενή προσλά Επται, ἢ αἰχμάλωτον ἢ αὐτόμολον, ὡς Αφροδίτην τινὰ ἢ Σεμέλην ἀσπάζονται, τὴν ὁμογενῆ δὲ καὶ αυτόγλωττου ὡς ἄρχτον ἡ ὕπιναν βδελύττοντες. Ακούσας τοίνυν ὁ ῥηθεὶς ἀρχηγὸς Ορχὰν τὴν πρὸς γάμον τῆς κόρης συνάφειαν, ἦν γὰρ ὡραία τῷ είλει, καὶ τὴν ὄψιν οὐκ ἄχαρις, καὶ τὸν τῆς προικός ὄγκου, καὶ τὰ σταλθέντα παρὰ τοῦ Καντακουζηνού προγαμιαία δωρήματα, συνένευσεν εὐκόλως· καὶ φιλοτιμήσας τοὺς πρέσβεις ἀπέπεμψεν ὅρκους τοὺς καὶ λαβὼν, ὡς ἀπὸ τοῦ γε εἰς τὸ ἑξῆς ἔσται γαμ δρος του Καντακουζηνοῦ, καὶ εἰς πᾶσαν ἀρωγήν καὶ βοήθειαν ὡς υἱὸς πρὸς πατέρα αόκνως έτοι μασθήσεται· μόνον την μελλονύμφην σὺν τῇ φερν συντόμως πρὸ τοῦ ἔπρος εἰ μεταπέμψει. Ετυχε γὰρ αὕτη ἡ μιαρὰ μνηστεία ἐν Ἰανουαρίῳ μηνί γενέσθαι τοῦ τότε χρόνου· καὶ σὺν τούτοις ἐστάλθησαν ὡς πέντε χιλιάδες Τούρκοι τῷ Καντακουζηνῷ ἄνδρες μαχιμώτατοι, καὶ ἐξεῖς εἰς θυμὸν, καὶ τῶν Ῥωμαίων φθαρεῖς, ὡς εἰκάσει τις αὐτοὺς εἰ; κύνας καρχαρόδοντας, ἢ Χάροντας. Αποδεξάμενος οὖν αὐτοὺς ὁ Καντακουζηνός, κατὰ τὴν συνήθη φι λοφροσύνην μετὰ δώρων ὅτι πλείστων, ὑποσχέσεων καταχωρέτας αὐτοὺς, ἡτοιμάζετο τὴν πρὸς τὸν Βυ ζάντιον παρασκευήν, ἔχων μεθ' ἑαυτοῦ τὸ στίφος τῶν Τούρκων, καὶ ἑτέρους τόπους, ἢ καὶ πλείονας ' Ismaelis:llialdi notae. teret; alliciendus erat princeps ille: nec gratiori aul suaviori esca eum in partes suas trahere poteral Cantacuzenus, quam nuptiarum spe ac ingenris dotis promissis. Phranzes, cap. 15, lib, r, has inter imperatores discordias ad tempor Amera Moratis falso transfert. Quòd hoc loco notandum fuit

DUCE πέμψας τὴν θυγατέρα αὐτοῦ τῷ Ορχάν τον πάσῃ τιμῇ καὶ περιφανείς καὶ δόξῃ καὶ πολλῇ τῇ λαμ πρότητι, αὐτὸς εἰς πόλεμον ἠσχολεῖτο, καὶ δῆτα ἀρξάμενος ἀπὸ Σηλυμβρίας ληΐζειν καὶ καίειν πάσας κώμας καὶ πόλεις ἄχρις αὐτῆς πόλεως, καὶ τοὺς δυστυχεῖς Ῥωμαίους οὓς μὲν Σέρβοι ᾐχμαλώτευον εἰς Σερβίαν ἀπέπεμπον· ε; δὲ Τοῦρκοι τὸν πορθμόν διαβιβάζοντες εἰς Προῦσαν καὶ τὰς λοιπάς πόλεις δορυαλώτους επόμπευον. Καὶ ἦν ἰδεῖν θέαμα ἐλεεινόν. Τίνες οἱ αἰχμαλωτίζοντες; 'Ρωμαίοι. Τίνες οι αἰχμαλωτιζόμενοι; 'Ρωμαίοι. Τίνες οι σπαθί ζοντες; Ῥωμαῖοι. Τίνες οἱ σπαθιζόμενοι; Ρωμαῖοι. Τίνων τὰ νεκρά σώματα; Ῥωμαίων. Τίνες οἱ νεκρώσαντες; Ῥωμαῖοι. Ο δεινῆς συμφοράς! Ἐλθόντος δὲ τοῦ Καντακουζηνοῦ σὺν αὐτῷ τῷ στρατῷ, ὅπερ εἰρήκαμεν, ἄχρι καὶ τῶν πυλῶν τῆς Κωνσταντίνου, πολλοὺς τῶν Ῥωμαίων φθείρα, καὶ δορυαλώτους πλείστους, καὶ πάντα τα πέριξ ἐν ἐρημίᾳ καὶ ἀφανισμῷ καταστήσεις, ἐζήτει τὴν πόλιν λέγων, ὡς Οὐκ ἀδικήσων τινά, ἢ ἀδικήσας ἐλήλυθα, ὦ ἄνδρες, ἀλλ' ὡς ἀδικηθεὶς καὶ ἀδι κούμενος. Ἐπίτροπός είμι τῆς βασιλείας 'Ρω· μαίων παρὰ τοῦ ἀποιχομένου βασιλέως Ανδρο νίκου. Ο νέος αὐτὸς καὶ διάδοχος τῆς βασι λείας ἐμός ἐστι βασιλεὺς, καὶ υἱὸς κατὰ θέσιν· οὕτως γάρ μοι ἀνέθηκεν ὁ πατὴρ αὐτοῦ ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Τι κακὸν ἔπραξα, εἰ βούλομαι λαβεῖν αὐτὸν γαμβρόν; Οὐκ οἴδατε ὅτι πατὴρ αὐτοῦ ὡς ἀδελφὸν γνήσιον καὶ ἑώρα, καὶ ἐπρόσεχε, καὶ ἐφίλει, καὶ τὴν βασιλείαν πολλάκις, ὡς ἐκεῖνον αὐτὸν, καὶ ἀνετίθη καὶ συνεμέ; ιζε ταύ την μετ' ἐμοῦ; Οὐκ εἰμὶ τῶν ἐνδόξων, τῶν δύο γενεστάτων, τῶν περιφανῶν; τῶν ἐν πλούτῳ καυχωμένων ὁ ὑπέροχος; τῶν ἐν στρατηγίαις δ ἀλκιμώτατος; Τι καταφρονεῖτε; καὶ ταῦτα γένος τῆς κάτω τύχης καὶ μιξοβάρβαρον τυγχά νοντες. Διά τοι τοῦτο ἦλθον, ὦ πολῖται, οὐκ ἀδικήσων τινὰ, ἀλλὰ μᾶλλον δικαιώσων. Καὶ τοὺς μὲν ἑπταικότας ἀφίημι τὰ παραπτώματα, τοὺς δὲ ἀδικηθέντας δικαιώσῳ ἐκ τῶν ἐμῶν θησαυρῶν, καὶ εἰρηναίαν κατάστασιν εἰσάξω ἐν τῇ τῶν Ρωμαίων πολιτεία. Εἰ δ᾽ οὖν τὸ πᾶν usque direptionibus atque incendiis vastare pages. Σέρβους, καὶ Ῥωμαίους ἴσους ή Θράκη τότε ἔχειν et urbes cœpit: infelicesque Romæi aut Serviorum Αδύνατο. Καὶ δὴ ἑτοιμάσας τὰ τῆς προικός, καὶ præda facti in Serviam dimissi sunt, aut a Turcis capti freto trajecto Prusam cæterasque urbes translati sunt, et in servitutem abducti; miserabilo spectaculum omnibus exhibitum; nam qui in servitutem redigebat, et qui vinciebatur, percussor et percussus Romæus erat uterque; 'quique occidebant et occidebantur, o acerba calamitas! Romai erant. Profectus Cantacuzenus, ut jam dixi, usque ad portas Constantinopolis plurimis Romæis occi:is aut captis, omnibus circumjacentibus locis desolatis et eversis urbem occupare quærebat, taliaque verba dicit: Non illaturus clicui injuriam, viri Bysantini, veni, neque hactenus. In:uli, qui antea contumeliam prius sum passus imperii tutor ab Andre. vico imperatore novissimo sum electus. Adolescens ipse imperii hæres, imperator meus est filiusque per· adoptionem; sic enim pater ejus coram Deo mihi man - davit. Quid peccavi si generum adsciscere illum vokui? an latet vos quod pater ejus tanquam fratrem genuinum me semper foverit, et dilexerit? et impevii curam, ut et illum ipsum, mihi commiserit, et mecum partitus fuerit? Nobilis certe sum, illustris et clarus, summusque inter eus qui se divites pradicant, eorumque qui arma bellumque tractant fortissimus. Quare vobis infimæ sortis hominībus, barbarorumque labe inquinatis despectus sum et spretus? Propter hoc accessi, o cives, non ut quemquam damno afficiam, sed potius ut ex aquo et bono suum G cuique tribuam, Tis profecto qui peccarerunt veniam concedo, eorumque, qui detrimentum aliquod 18 senserunt, propriis impensis damna resarciam, Romanam rempublicam constituam, eique pacem stabiliam. Quid si, ut Deus jubet, vindicarem scelera vestra? Aperite ergo mihi portas, Dominum Christum jura illiusque penitus intemeratam matrem, quod me nulli ho - slem, sed omnibus benevolum exhibebo. Byzantini ´vero nullum responsum, verba Cantacuzeni aspernati, dederunt: quin etiam ¡de plebis fæce homines ex propugnaculis verba contumeliosa in eum jactabant, ipsumque probris proscindebant, conjugem atque filiam ejus Helenam, quæ brevi tempore interjecto corum domina atque imperatrix constitu - enda erat, ui scortum convitiis onerabant. Tunc εκδικήσω; καὶ ἀνταποδώσω Θεοῦ. κελεύοντός intellexit Cantacuzenus admonendo, aut verbis castigando urbem recipere non posse: ad alias vero se convertit artes, belloque experitur, ac tandem ope amicorum et propinquorum, qui in urbe remanserant, ingreditur, ad quem conspiciendum omnes confluunt, faustis acclamationibus prosequuntur, imperatoremque salutant. μοι διὰ τὰς ἀνομίας ὑμῶν; 'Ανοίξατέ μοι πύλας, ὄμνυμι τὸν Δεσπότην Χριστὸν, καὶ τὴν πανυ πέραγνον αὐτοῦ μητέρα, οὐχ ὡς ἐχθρὸς, ἀλλ' ὡς φίλος φανήσομαι. Οἱ δὲ τῆς πόλεω; τὸ παράπαν ἀπόκρισιν μὴ δόντες ὡς ἔτυχεν, ἀλλὰ καταφρονοῦντες, καὶ ἀτίμους λόγους οἱ τοῦ δήμου χυδαῖοι ἐκ τῶν προμαχώνων κατέχεον. Αὐτὸν δὲ λοιδοροῦντες, καὶ τὴν αὐτοῦ σύζυγον, καὶ τὴν θυγατέρα Ἑλένην, ἣν ὡς ἐν ὀλίγῳ δέσποιναν καὶ Ismaelis Bullialdi notæ. Ελθόντος δὲ τοῦ Καντακουζηνοῦ. Adeundus ipse Cantacuz. lib. ut cap. 99, ubi de se molestius verba facit, quam Noster eum loquentem inducit. Hortatus est equidem Aunam, ut se ad pacis con ditiones adduci pateretur, neve pertinacia sibi ae liberis malum extremum arcesseret. Οἱ δὲ τῆς πόλεως. Videndus Cantacuz. lib. !!, cap. 96, ubi queritur se coutumeliis a Constantopoleos incolis saepius petitum fuisse.

DUCE πέμψας τὴν θυγατέρα αὐτοῦ τῷ Ορχάν τον πάσῃ τιμῇ καὶ περιφανείς καὶ δόξῃ καὶ πολλῇ τῇ λαμ πρότητι, αὐτὸς εἰς πόλεμον ἠσχολεῖτο, καὶ δῆτα ἀρξάμενος ἀπὸ Σηλυμβρίας ληΐζειν καὶ καίειν πάσας κώμας καὶ πόλεις ἄχρις αὐτῆς πόλεως, καὶ τοὺς δυστυχεῖς Ῥωμαίους οὓς μὲν Σέρβοι ᾐχμαλώτευον εἰς Σερβίαν ἀπέπεμπον· ε; δὲ Τοῦρκοι τὸν πορθμόν διαβιβάζοντες εἰς Προῦσαν καὶ τὰς λοιπάς πόλεις δορυαλώτους επόμπευον. Καὶ ἦν ἰδεῖν θέαμα ἐλεεινόν. Τίνες οἱ αἰχμαλωτίζοντες; 'Ρωμαίοι. Τίνες οι αἰχμαλωτιζόμενοι; 'Ρωμαίοι. Τίνες οι σπαθί ζοντες; Ῥωμαῖοι. Τίνες οἱ σπαθιζόμενοι; Ρωμαῖοι. Τίνων τὰ νεκρά σώματα; Ῥωμαίων. Τίνες οἱ νεκρώσαντες; Ῥωμαῖοι. Ο δεινῆς συμφοράς! Ἐλθόντος δὲ τοῦ Καντακουζηνοῦ σὺν αὐτῷ τῷ στρατῷ, ὅπερ εἰρήκαμεν, ἄχρι καὶ τῶν πυλῶν τῆς Κωνσταντίνου, πολλοὺς τῶν Ῥωμαίων φθείρα, καὶ δορυαλώτους πλείστους, καὶ πάντα τα πέριξ ἐν ἐρημίᾳ καὶ ἀφανισμῷ καταστήσεις, ἐζήτει τὴν πόλιν λέγων, ὡς Οὐκ ἀδικήσων τινά, ἢ ἀδικήσας ἐλήλυθα, ὦ ἄνδρες, ἀλλ' ὡς ἀδικηθεὶς καὶ ἀδι κούμενος. Ἐπίτροπός είμι τῆς βασιλείας 'Ρω· μαίων παρὰ τοῦ ἀποιχομένου βασιλέως Ανδρο νίκου. Ο νέος αὐτὸς καὶ διάδοχος τῆς βασι λείας ἐμός ἐστι βασιλεὺς, καὶ υἱὸς κατὰ θέσιν· οὕτως γάρ μοι ἀνέθηκεν ὁ πατὴρ αὐτοῦ ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Τι κακὸν ἔπραξα, εἰ βούλομαι λαβεῖν αὐτὸν γαμβρόν; Οὐκ οἴδατε ὅτι πατὴρ αὐτοῦ ὡς ἀδελφὸν γνήσιον καὶ ἑώρα, καὶ ἐπρόσεχε, καὶ ἐφίλει, καὶ τὴν βασιλείαν πολλάκις, ὡς ἐκεῖνον αὐτὸν, καὶ ἀνετίθη καὶ συνεμέ; ιζε ταύ την μετ' ἐμοῦ; Οὐκ εἰμὶ τῶν ἐνδόξων, τῶν δύο γενεστάτων, τῶν περιφανῶν; τῶν ἐν πλούτῳ καυχωμένων ὁ ὑπέροχος; τῶν ἐν στρατηγίαις δ ἀλκιμώτατος; Τι καταφρονεῖτε; καὶ ταῦτα γένος τῆς κάτω τύχης καὶ μιξοβάρβαρον τυγχά νοντες. Διά τοι τοῦτο ἦλθον, ὦ πολῖται, οὐκ ἀδικήσων τινὰ, ἀλλὰ μᾶλλον δικαιώσων. Καὶ τοὺς μὲν ἑπταικότας ἀφίημι τὰ παραπτώματα, τοὺς δὲ ἀδικηθέντας δικαιώσῳ ἐκ τῶν ἐμῶν θησαυρῶν, καὶ εἰρηναίαν κατάστασιν εἰσάξω ἐν τῇ τῶν Ρωμαίων πολιτεία. Εἰ δ᾽ οὖν τὸ πᾶν usque direptionibus atque incendiis vastare pages. Σέρβους, καὶ Ῥωμαίους ἴσους ή Θράκη τότε ἔχειν et urbes cœpit: infelicesque Romæi aut Serviorum Αδύνατο. Καὶ δὴ ἑτοιμάσας τὰ τῆς προικός, καὶ præda facti in Serviam dimissi sunt, aut a Turcis capti freto trajecto Prusam cæterasque urbes translati sunt, et in servitutem abducti; miserabilo spectaculum omnibus exhibitum; nam qui in servitutem redigebat, et qui vinciebatur, percussor et percussus Romæus erat uterque; 'quique occidebant et occidebantur, o acerba calamitas! Romai erant. Profectus Cantacuzenus, ut jam dixi, usque ad portas Constantinopolis plurimis Romæis occi:is aut captis, omnibus circumjacentibus locis desolatis et eversis urbem occupare quærebat, taliaque verba dicit: Non illaturus clicui injuriam, viri Bysantini, veni, neque hactenus. In:uli, qui antea contumeliam prius sum passus imperii tutor ab Andre. vico imperatore novissimo sum electus. Adolescens ipse imperii hæres, imperator meus est filiusque per· adoptionem; sic enim pater ejus coram Deo mihi man - davit. Quid peccavi si generum adsciscere illum vokui? an latet vos quod pater ejus tanquam fratrem genuinum me semper foverit, et dilexerit? et impevii curam, ut et illum ipsum, mihi commiserit, et mecum partitus fuerit? Nobilis certe sum, illustris et clarus, summusque inter eus qui se divites pradicant, eorumque qui arma bellumque tractant fortissimus. Quare vobis infimæ sortis hominībus, barbarorumque labe inquinatis despectus sum et spretus? Propter hoc accessi, o cives, non ut quemquam damno afficiam, sed potius ut ex aquo et bono suum G cuique tribuam, Tis profecto qui peccarerunt veniam concedo, eorumque, qui detrimentum aliquod 18 senserunt, propriis impensis damna resarciam, Romanam rempublicam constituam, eique pacem stabiliam. Quid si, ut Deus jubet, vindicarem scelera vestra? Aperite ergo mihi portas, Dominum Christum jura illiusque penitus intemeratam matrem, quod me nulli ho - slem, sed omnibus benevolum exhibebo. Byzantini ´vero nullum responsum, verba Cantacuzeni aspernati, dederunt: quin etiam ¡de plebis fæce homines ex propugnaculis verba contumeliosa in eum jactabant, ipsumque probris proscindebant, conjugem atque filiam ejus Helenam, quæ brevi tempore interjecto corum domina atque imperatrix constitu - enda erat, ui scortum convitiis onerabant. Tunc εκδικήσω; καὶ ἀνταποδώσω Θεοῦ. κελεύοντός intellexit Cantacuzenus admonendo, aut verbis castigando urbem recipere non posse: ad alias vero se convertit artes, belloque experitur, ac tandem ope amicorum et propinquorum, qui in urbe remanserant, ingreditur, ad quem conspiciendum omnes confluunt, faustis acclamationibus prosequuntur, imperatoremque salutant. μοι διὰ τὰς ἀνομίας ὑμῶν; 'Ανοίξατέ μοι πύλας, ὄμνυμι τὸν Δεσπότην Χριστὸν, καὶ τὴν πανυ πέραγνον αὐτοῦ μητέρα, οὐχ ὡς ἐχθρὸς, ἀλλ' ὡς φίλος φανήσομαι. Οἱ δὲ τῆς πόλεω; τὸ παράπαν ἀπόκρισιν μὴ δόντες ὡς ἔτυχεν, ἀλλὰ καταφρονοῦντες, καὶ ἀτίμους λόγους οἱ τοῦ δήμου χυδαῖοι ἐκ τῶν προμαχώνων κατέχεον. Αὐτὸν δὲ λοιδοροῦντες, καὶ τὴν αὐτοῦ σύζυγον, καὶ τὴν θυγατέρα Ἑλένην, ἣν ὡς ἐν ὀλίγῳ δέσποιναν καὶ Ismaelis Bullialdi notæ. Ελθόντος δὲ τοῦ Καντακουζηνοῦ. Adeundus ipse Cantacuz. lib. ut cap. 99, ubi de se molestius verba facit, quam Noster eum loquentem inducit. Hortatus est equidem Aunam, ut se ad pacis con ditiones adduci pateretur, neve pertinacia sibi ae liberis malum extremum arcesseret. Οἱ δὲ τῆς πόλεως. Videndus Cantacuz. lib. !!, cap. 96, ubi queritur se coutumeliis a Constantopoleos incolis saepius petitum fuisse.

DUCE πέμψας τὴν θυγατέρα αὐτοῦ τῷ Ορχάν τον πάσῃ τιμῇ καὶ περιφανείς καὶ δόξῃ καὶ πολλῇ τῇ λαμ πρότητι, αὐτὸς εἰς πόλεμον ἠσχολεῖτο, καὶ δῆτα ἀρξάμενος ἀπὸ Σηλυμβρίας ληΐζειν καὶ καίειν πάσας κώμας καὶ πόλεις ἄχρις αὐτῆς πόλεως, καὶ τοὺς δυστυχεῖς Ῥωμαίους οὓς μὲν Σέρβοι ᾐχμαλώτευον εἰς Σερβίαν ἀπέπεμπον· ε; δὲ Τοῦρκοι τὸν πορθμόν διαβιβάζοντες εἰς Προῦσαν καὶ τὰς λοιπάς πόλεις δορυαλώτους επόμπευον. Καὶ ἦν ἰδεῖν θέαμα ἐλεεινόν. Τίνες οἱ αἰχμαλωτίζοντες; 'Ρωμαίοι. Τίνες οι αἰχμαλωτιζόμενοι; 'Ρωμαίοι. Τίνες οι σπαθί ζοντες; Ῥωμαῖοι. Τίνες οἱ σπαθιζόμενοι; Ρωμαῖοι. Τίνων τὰ νεκρά σώματα; Ῥωμαίων. Τίνες οἱ νεκρώσαντες; Ῥωμαῖοι. Ο δεινῆς συμφοράς! Ἐλθόντος δὲ τοῦ Καντακουζηνοῦ σὺν αὐτῷ τῷ στρατῷ, ὅπερ εἰρήκαμεν, ἄχρι καὶ τῶν πυλῶν τῆς Κωνσταντίνου, πολλοὺς τῶν Ῥωμαίων φθείρα, καὶ δορυαλώτους πλείστους, καὶ πάντα τα πέριξ ἐν ἐρημίᾳ καὶ ἀφανισμῷ καταστήσεις, ἐζήτει τὴν πόλιν λέγων, ὡς Οὐκ ἀδικήσων τινά, ἢ ἀδικήσας ἐλήλυθα, ὦ ἄνδρες, ἀλλ' ὡς ἀδικηθεὶς καὶ ἀδι κούμενος. Ἐπίτροπός είμι τῆς βασιλείας 'Ρω· μαίων παρὰ τοῦ ἀποιχομένου βασιλέως Ανδρο νίκου. Ο νέος αὐτὸς καὶ διάδοχος τῆς βασι λείας ἐμός ἐστι βασιλεὺς, καὶ υἱὸς κατὰ θέσιν· οὕτως γάρ μοι ἀνέθηκεν ὁ πατὴρ αὐτοῦ ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Τι κακὸν ἔπραξα, εἰ βούλομαι λαβεῖν αὐτὸν γαμβρόν; Οὐκ οἴδατε ὅτι πατὴρ αὐτοῦ ὡς ἀδελφὸν γνήσιον καὶ ἑώρα, καὶ ἐπρόσεχε, καὶ ἐφίλει, καὶ τὴν βασιλείαν πολλάκις, ὡς ἐκεῖνον αὐτὸν, καὶ ἀνετίθη καὶ συνεμέ; ιζε ταύ την μετ' ἐμοῦ; Οὐκ εἰμὶ τῶν ἐνδόξων, τῶν δύο γενεστάτων, τῶν περιφανῶν; τῶν ἐν πλούτῳ καυχωμένων ὁ ὑπέροχος; τῶν ἐν στρατηγίαις δ ἀλκιμώτατος; Τι καταφρονεῖτε; καὶ ταῦτα γένος τῆς κάτω τύχης καὶ μιξοβάρβαρον τυγχά νοντες. Διά τοι τοῦτο ἦλθον, ὦ πολῖται, οὐκ ἀδικήσων τινὰ, ἀλλὰ μᾶλλον δικαιώσων. Καὶ τοὺς μὲν ἑπταικότας ἀφίημι τὰ παραπτώματα, τοὺς δὲ ἀδικηθέντας δικαιώσῳ ἐκ τῶν ἐμῶν θησαυρῶν, καὶ εἰρηναίαν κατάστασιν εἰσάξω ἐν τῇ τῶν Ρωμαίων πολιτεία. Εἰ δ᾽ οὖν τὸ πᾶν usque direptionibus atque incendiis vastare pages. Σέρβους, καὶ Ῥωμαίους ἴσους ή Θράκη τότε ἔχειν et urbes cœpit: infelicesque Romæi aut Serviorum Αδύνατο. Καὶ δὴ ἑτοιμάσας τὰ τῆς προικός, καὶ præda facti in Serviam dimissi sunt, aut a Turcis capti freto trajecto Prusam cæterasque urbes translati sunt, et in servitutem abducti; miserabilo spectaculum omnibus exhibitum; nam qui in servitutem redigebat, et qui vinciebatur, percussor et percussus Romæus erat uterque; 'quique occidebant et occidebantur, o acerba calamitas! Romai erant. Profectus Cantacuzenus, ut jam dixi, usque ad portas Constantinopolis plurimis Romæis occi:is aut captis, omnibus circumjacentibus locis desolatis et eversis urbem occupare quærebat, taliaque verba dicit: Non illaturus clicui injuriam, viri Bysantini, veni, neque hactenus. In:uli, qui antea contumeliam prius sum passus imperii tutor ab Andre. vico imperatore novissimo sum electus. Adolescens ipse imperii hæres, imperator meus est filiusque per· adoptionem; sic enim pater ejus coram Deo mihi man - davit. Quid peccavi si generum adsciscere illum vokui? an latet vos quod pater ejus tanquam fratrem genuinum me semper foverit, et dilexerit? et impevii curam, ut et illum ipsum, mihi commiserit, et mecum partitus fuerit? Nobilis certe sum, illustris et clarus, summusque inter eus qui se divites pradicant, eorumque qui arma bellumque tractant fortissimus. Quare vobis infimæ sortis hominībus, barbarorumque labe inquinatis despectus sum et spretus? Propter hoc accessi, o cives, non ut quemquam damno afficiam, sed potius ut ex aquo et bono suum G cuique tribuam, Tis profecto qui peccarerunt veniam concedo, eorumque, qui detrimentum aliquod 18 senserunt, propriis impensis damna resarciam, Romanam rempublicam constituam, eique pacem stabiliam. Quid si, ut Deus jubet, vindicarem scelera vestra? Aperite ergo mihi portas, Dominum Christum jura illiusque penitus intemeratam matrem, quod me nulli ho - slem, sed omnibus benevolum exhibebo. Byzantini ´vero nullum responsum, verba Cantacuzeni aspernati, dederunt: quin etiam ¡de plebis fæce homines ex propugnaculis verba contumeliosa in eum jactabant, ipsumque probris proscindebant, conjugem atque filiam ejus Helenam, quæ brevi tempore interjecto corum domina atque imperatrix constitu - enda erat, ui scortum convitiis onerabant. Tunc εκδικήσω; καὶ ἀνταποδώσω Θεοῦ. κελεύοντός intellexit Cantacuzenus admonendo, aut verbis castigando urbem recipere non posse: ad alias vero se convertit artes, belloque experitur, ac tandem ope amicorum et propinquorum, qui in urbe remanserant, ingreditur, ad quem conspiciendum omnes confluunt, faustis acclamationibus prosequuntur, imperatoremque salutant. μοι διὰ τὰς ἀνομίας ὑμῶν; 'Ανοίξατέ μοι πύλας, ὄμνυμι τὸν Δεσπότην Χριστὸν, καὶ τὴν πανυ πέραγνον αὐτοῦ μητέρα, οὐχ ὡς ἐχθρὸς, ἀλλ' ὡς φίλος φανήσομαι. Οἱ δὲ τῆς πόλεω; τὸ παράπαν ἀπόκρισιν μὴ δόντες ὡς ἔτυχεν, ἀλλὰ καταφρονοῦντες, καὶ ἀτίμους λόγους οἱ τοῦ δήμου χυδαῖοι ἐκ τῶν προμαχώνων κατέχεον. Αὐτὸν δὲ λοιδοροῦντες, καὶ τὴν αὐτοῦ σύζυγον, καὶ τὴν θυγατέρα Ἑλένην, ἣν ὡς ἐν ὀλίγῳ δέσποιναν καὶ Ismaelis Bullialdi notæ. Ελθόντος δὲ τοῦ Καντακουζηνοῦ. Adeundus ipse Cantacuz. lib. ut cap. 99, ubi de se molestius verba facit, quam Noster eum loquentem inducit. Hortatus est equidem Aunam, ut se ad pacis con ditiones adduci pateretur, neve pertinacia sibi ae liberis malum extremum arcesseret. Οἱ δὲ τῆς πόλεως. Videndus Cantacuz. lib. !!, cap. 96, ubi queritur se coutumeliis a Constantopoleos incolis saepius petitum fuisse.

κυρίαν αὐτῶν 5 χρόνος ἔμελλε χειροτονῆσαι, αὐτοὶ ὡς μαχλάδα διὰ γλώττης κατέσυρον. Τότε ο Καν σακουζηνὸς ὁμῶν ὅτι διὰ δημηγοριών καὶ νουθετικῶν λόγων οὐκ ἦν τὸ παράταν χειρώσασθαι, τὴν ἄλλην ἔφερε· καὶ δὴ διὰ πολεμικῶν, καὶ διὰ τῶν ἐντὸς εὑρισκομένων οἰκείων αὐτῷ, εἴσεισιν ἐν τῇ πάλες καὶ πάντες συνέρξεων ἐπὶ τῇ θέᾳ αὐτοῦ εὐφημοῦντες, καὶ ὡς βασιλέα δοξάζοντας. CAPUT X Cantacuzenus intra palatium accipitur. Annam, quæ animo intrepito vultuque imperterrito sedebat, adit, et veneratur. placatum sibi reddit, tumultum componit, plebemque demulut. Celebratio nuptiarum Joannis Palacologi et Contac sence Helence. Coronatur Cantacuzenus. Turci Chersonesum vastanies duce Suleimane Orchanis filio a Maithao despola Cantacuzeno clade magna afficiuntur. Ἡ δὲ βασιλὺς ᾿Αννα ἔνδον τοῦ παλατίου ἐγκλεισθεῖσα σὺν τῷ υἱῷ αὐτῆς καὶ ὀλίγοις στρατιώταις, οὐκ ἐνεδίδον, ἀλλὰ κατεβόα, και, Ἠδίκημαι, λέο γουσα οὐκ ἐπαύετο. Οἱ δὲ τοῦ Καντακουζηνοῦ ἐβούλοντο μὲν εἰσπηδῆσαι, καὶ ἐντὸς ἐλθεῖν, καὶ ἀτάκτως τὰ ἄνω χαμαί, καὶ τὰ κάτω εἰς τὸν ἀέμα λικμῆσαι, ἀλλ' ὁ Καντακουζηνός ἐκώλυε· οἱ δὲ στρατιῶτα: ἀναμιμνήσκοντες τὰς ἀδολεσχίας, καὶ τῶν βαναύσων ὕβρεις, ἂς κατέχειν ἐπὶ πρόσωπον αὐτοῦ, ἡγανάκτουν κατ' αὐτοῦ. Αὐτὸς δὲ διὰ λόγων πιθανῶν ἐπράῦνε τὸν ὄχλον. Τότε οἱ τοῦ παλατίου Κόντες ὅτι κινδυνεύουσι τοῦ θανεῖν, παρέδοσαν ἑαυτούς. Καὶ εἰσελθὼν ἐν τῷ παλατίῳ ἀπῆλθεν έως τῶν ἐνδοτάτων οἰκίσκων, εἶχε τὴν δέσποιναν σὺν τῷ υἱῷ αὐτῆς καθεζομένην, μή φροντισάσης το καθόλου μηδὲ παρασαλευθείσης τὸ οἰονοῦν τῆς μήνίκος ἧς ἐπεφέρετο κατὰ τοῦ Καντακουζηνοῦ· ἀλλ' ἐκάθητο ἀτρεμοῦσα, καὶ μὴ φοβηθεῖσα τὸ καθόλου. Ο δὲ Καντακουζηνός ἀνακεκαλυμμένῃ τῇ κοι ρυφή προσεγγίσας κατεφίλει τὴν χεῖρα τοῦ νέου· εἶτα ὡς ἔθος προσκυνήσας καὶ τὴν μητέρα καὶ δέσποιναν τοῦ νέου, εὐφήμησεν αὐτοὺς ὡς βασιλεῖς τῶν Ῥωμαίων. Τότε ἅπαν τὸ στράτευμα ἰδὲν τὴν ἄκραν αὐτοῦ ἀγαθότητα, καὶ τὴν εἰς τοὺς ἐχθροὺς ἀνεξικακίαν, εὐφήμησε καὶ ἐδόξασε. Τοὺς δὲ Τούρ κως φιλοξενήσας ὡς ἔπρεπε σὺν δώροις πλείστοις ἀπέπεμψε, χάριτας ὁμολογῶν τῷ ἡγεμόνι καὶ γαμο Ερῷ αὐτοῦ τῷ Ορχάν· τοὺς δὲ πολίτας φιλοτησίαις, καὶ γέρα πλεῖστα δωρήσας. Καὶ δεσποίνῃ [τὴν δέσποιναν] θεραπεύσας ἐν ἡδύσμασι λόγων, καὶ προβλεπτικαῖς πράξεσιν ἔπεισε [ἐποίησε] ταύτην και ταπειθῆ, τοῦ λαβεῖν εἰς νύμφην τὴν αὐτοῦ θυγατέρα Ἑλένην εἰς τὸν αὐτῆς υἱὸν Ἰωάννην τὸν Παλαιολό γον, καὶ υἱὸν τοῦ βασιλέως ᾿Ανδρονίκου τοῦ Παλαιολόγου, τὸν ἂν προφθάσας ὁ λόγος ἐδήλωσε. Ετοιμάζονται τοίνυν γάμοι καὶ ὁ ναὸς τῆς At imperatrix Anna, quæ intra palatium clausam se continebat cum filio paucisque militibus, nequaquam cedere, sibi vim atque injuriam fieri vociferari: interim Cantacuzeni milites urbem invadere, in eamque perrumpere tentant, omnia sus deque subversuri, quorum impetum ipse repressit. Cuuque ei in memoriam revocarent probra et contumelias in eum jactatás, sordidorumque hominum prepudiosa verba, ipsi indignabantur, quos tumultuantes sermonis suavitate ac dulcedine sedavit. Tunc ergo cum illi, qui intra palatium clausi erant, se in mortis discrimen adductos cernerent, sese de dunt. Ingressus palatium Cantacuzenus in interiora cubicula penetrat, invenitque imperatricem cum filio suo sedentem, ira, qua in Cantacuzenum erat accensa, nullatenus commotam aut tristiorem factam: quieta enim atque intrepida sedebat. At Canfacuzenus nudato capite accedens imperatoris adolescentis manum deosculatur: deinde, ut aios erat, matrem ejus et dominam 19 salutat, eosque ut Romanorum imperatores congruis verbis compellat. Cernens itaque universus exercitus animum ejus summe generosum, ergaque inimicos moderatum æquumque, illum laudibus ac præconiis extulit. Ipse vero cum Turcos, ut decebat, multis donis cumulassel, dimittit, gratiasque Orchani principi genero suo agit. Cives epulis demeretur, multisque largitionibus ac congiariis, imperatricem vero blandis sermonibus ita demulcet, et providendo omnibus, prudenterque se gerendo eam tandempersuasit, ut sibi nurum deligeret filiam ipsius Helenam, et nuptui collocaret Joanni imperatori filio, quem ex Andronico Palæologo supradicto pepere· rat. Nuptiæ itaque apparantur, et benedictæ dominæ nostræ Deiparæ templum in Blachernis adornatur, cum sacrorum celebratione coronationis soIsmaelis Bullialdi notæ. Είσεισιν ἐν τῇ πόλει. Cantacuz. lib. cap. 99. Cpolim occupavit Fèbruarii 8, anno 6855 (Christi 1547) indict. xv. Consentit omnino Cantacuzenus his que narrantur a Duca: adeundus est a cap. 93, lib. m, ad cap. 10, lib. IV. ῾Ο δὲ Καντακουζηνὸς ἀνακεκαλυμμένῃ τῇ κορυφῇ. Gestus est venerantis, salutantis, et oficium exhibentis. Colinus Curopalates De ofic. palat. Constantinop., ubi de Protovestiarii officio ɔgit, ipsum nudato capite ad imperatorem accedere notat, ut e veste ejus floccos, vel quidvis sordium, si casus ita tulerit, auferat: ita ut apud Græcos caput nudum habere venerationis causa in usu fuerit. Verba Codini talia sunt; "Εχει δὲ καὶ τοῦτο ἴδιον καὶ ἐξαίρετον, καὶ ἐάν τι ζονφίδιον ἴδη', ἢ πηλόν, ἢ ἄλλο τι περὶ τοῦ ἱματίου τοῦ βασιλέως, τὸ σκιάδιον, ἢ ὡς τὸ κάλυμμα τῆς κεφαλῆς αὐτοῦ ἐκβάλλων, τὴν χεῖρα ἐκτείνας επαίρει ἡ καθαίρει τοῦτο ἀνερωτής τως. Hoc etiam ei soli Protovestiario] officium pe culiare obeundum, ut si togæ imperatoris floccum, Intum aliasve sordes adhærere viderit, umbelta seų capitis tegmine deposito manum extendą! non vocatus, el detergat. 'Ετοιμάζονται τοίνυν γάμοι. Cantacuz. lil. Diy, cap. 1, ait in Blachernis, et templo sanctissime Virginis nuptiarum solemnia peracta esse, quoniam anno superiore 6854 [Christ 1516] terræmotu S. Sophie templum quassatum fuerat, et vestibulį pars conciderat; cubæ etiam seu tholi pars rimis dehiscebat: quas ruinas Joanies imperator instauravit. Νuptiae porro celebrate sunt Maii die 21, quo memoria Constantini Magui, ejusque matris Helena ab Ecclesia Orientali peragitur.

κυρίαν αὐτῶν 5 χρόνος ἔμελλε χειροτονῆσαι, αὐτοὶ ὡς μαχλάδα διὰ γλώττης κατέσυρον. Τότε ο Καν σακουζηνὸς ὁμῶν ὅτι διὰ δημηγοριών καὶ νουθετικῶν λόγων οὐκ ἦν τὸ παράταν χειρώσασθαι, τὴν ἄλλην ἔφερε· καὶ δὴ διὰ πολεμικῶν, καὶ διὰ τῶν ἐντὸς εὑρισκομένων οἰκείων αὐτῷ, εἴσεισιν ἐν τῇ πάλες καὶ πάντες συνέρξεων ἐπὶ τῇ θέᾳ αὐτοῦ εὐφημοῦντες, καὶ ὡς βασιλέα δοξάζοντας. CAPUT X Cantacuzenus intra palatium accipitur. Annam, quæ animo intrepito vultuque imperterrito sedebat, adit, et veneratur. placatum sibi reddit, tumultum componit, plebemque demulut. Celebratio nuptiarum Joannis Palacologi et Contac sence Helence. Coronatur Cantacuzenus. Turci Chersonesum vastanies duce Suleimane Orchanis filio a Maithao despola Cantacuzeno clade magna afficiuntur. Ἡ δὲ βασιλὺς ᾿Αννα ἔνδον τοῦ παλατίου ἐγκλεισθεῖσα σὺν τῷ υἱῷ αὐτῆς καὶ ὀλίγοις στρατιώταις, οὐκ ἐνεδίδον, ἀλλὰ κατεβόα, και, Ἠδίκημαι, λέο γουσα οὐκ ἐπαύετο. Οἱ δὲ τοῦ Καντακουζηνοῦ ἐβούλοντο μὲν εἰσπηδῆσαι, καὶ ἐντὸς ἐλθεῖν, καὶ ἀτάκτως τὰ ἄνω χαμαί, καὶ τὰ κάτω εἰς τὸν ἀέμα λικμῆσαι, ἀλλ' ὁ Καντακουζηνός ἐκώλυε· οἱ δὲ στρατιῶτα: ἀναμιμνήσκοντες τὰς ἀδολεσχίας, καὶ τῶν βαναύσων ὕβρεις, ἂς κατέχειν ἐπὶ πρόσωπον αὐτοῦ, ἡγανάκτουν κατ' αὐτοῦ. Αὐτὸς δὲ διὰ λόγων πιθανῶν ἐπράῦνε τὸν ὄχλον. Τότε οἱ τοῦ παλατίου Κόντες ὅτι κινδυνεύουσι τοῦ θανεῖν, παρέδοσαν ἑαυτούς. Καὶ εἰσελθὼν ἐν τῷ παλατίῳ ἀπῆλθεν έως τῶν ἐνδοτάτων οἰκίσκων, εἶχε τὴν δέσποιναν σὺν τῷ υἱῷ αὐτῆς καθεζομένην, μή φροντισάσης το καθόλου μηδὲ παρασαλευθείσης τὸ οἰονοῦν τῆς μήνίκος ἧς ἐπεφέρετο κατὰ τοῦ Καντακουζηνοῦ· ἀλλ' ἐκάθητο ἀτρεμοῦσα, καὶ μὴ φοβηθεῖσα τὸ καθόλου. Ο δὲ Καντακουζηνός ἀνακεκαλυμμένῃ τῇ κοι ρυφή προσεγγίσας κατεφίλει τὴν χεῖρα τοῦ νέου· εἶτα ὡς ἔθος προσκυνήσας καὶ τὴν μητέρα καὶ δέσποιναν τοῦ νέου, εὐφήμησεν αὐτοὺς ὡς βασιλεῖς τῶν Ῥωμαίων. Τότε ἅπαν τὸ στράτευμα ἰδὲν τὴν ἄκραν αὐτοῦ ἀγαθότητα, καὶ τὴν εἰς τοὺς ἐχθροὺς ἀνεξικακίαν, εὐφήμησε καὶ ἐδόξασε. Τοὺς δὲ Τούρ κως φιλοξενήσας ὡς ἔπρεπε σὺν δώροις πλείστοις ἀπέπεμψε, χάριτας ὁμολογῶν τῷ ἡγεμόνι καὶ γαμο Ερῷ αὐτοῦ τῷ Ορχάν· τοὺς δὲ πολίτας φιλοτησίαις, καὶ γέρα πλεῖστα δωρήσας. Καὶ δεσποίνῃ [τὴν δέσποιναν] θεραπεύσας ἐν ἡδύσμασι λόγων, καὶ προβλεπτικαῖς πράξεσιν ἔπεισε [ἐποίησε] ταύτην και ταπειθῆ, τοῦ λαβεῖν εἰς νύμφην τὴν αὐτοῦ θυγατέρα Ἑλένην εἰς τὸν αὐτῆς υἱὸν Ἰωάννην τὸν Παλαιολό γον, καὶ υἱὸν τοῦ βασιλέως ᾿Ανδρονίκου τοῦ Παλαιολόγου, τὸν ἂν προφθάσας ὁ λόγος ἐδήλωσε. Ετοιμάζονται τοίνυν γάμοι καὶ ὁ ναὸς τῆς At imperatrix Anna, quæ intra palatium clausam se continebat cum filio paucisque militibus, nequaquam cedere, sibi vim atque injuriam fieri vociferari: interim Cantacuzeni milites urbem invadere, in eamque perrumpere tentant, omnia sus deque subversuri, quorum impetum ipse repressit. Cuuque ei in memoriam revocarent probra et contumelias in eum jactatás, sordidorumque hominum prepudiosa verba, ipsi indignabantur, quos tumultuantes sermonis suavitate ac dulcedine sedavit. Tunc ergo cum illi, qui intra palatium clausi erant, se in mortis discrimen adductos cernerent, sese de dunt. Ingressus palatium Cantacuzenus in interiora cubicula penetrat, invenitque imperatricem cum filio suo sedentem, ira, qua in Cantacuzenum erat accensa, nullatenus commotam aut tristiorem factam: quieta enim atque intrepida sedebat. At Canfacuzenus nudato capite accedens imperatoris adolescentis manum deosculatur: deinde, ut aios erat, matrem ejus et dominam 19 salutat, eosque ut Romanorum imperatores congruis verbis compellat. Cernens itaque universus exercitus animum ejus summe generosum, ergaque inimicos moderatum æquumque, illum laudibus ac præconiis extulit. Ipse vero cum Turcos, ut decebat, multis donis cumulassel, dimittit, gratiasque Orchani principi genero suo agit. Cives epulis demeretur, multisque largitionibus ac congiariis, imperatricem vero blandis sermonibus ita demulcet, et providendo omnibus, prudenterque se gerendo eam tandempersuasit, ut sibi nurum deligeret filiam ipsius Helenam, et nuptui collocaret Joanni imperatori filio, quem ex Andronico Palæologo supradicto pepere· rat. Nuptiæ itaque apparantur, et benedictæ dominæ nostræ Deiparæ templum in Blachernis adornatur, cum sacrorum celebratione coronationis soIsmaelis Bullialdi notæ. Είσεισιν ἐν τῇ πόλει. Cantacuz. lib. cap. 99. Cpolim occupavit Fèbruarii 8, anno 6855 (Christi 1547) indict. xv. Consentit omnino Cantacuzenus his que narrantur a Duca: adeundus est a cap. 93, lib. m, ad cap. 10, lib. IV. ῾Ο δὲ Καντακουζηνὸς ἀνακεκαλυμμένῃ τῇ κορυφῇ. Gestus est venerantis, salutantis, et oficium exhibentis. Colinus Curopalates De ofic. palat. Constantinop., ubi de Protovestiarii officio ɔgit, ipsum nudato capite ad imperatorem accedere notat, ut e veste ejus floccos, vel quidvis sordium, si casus ita tulerit, auferat: ita ut apud Græcos caput nudum habere venerationis causa in usu fuerit. Verba Codini talia sunt; "Εχει δὲ καὶ τοῦτο ἴδιον καὶ ἐξαίρετον, καὶ ἐάν τι ζονφίδιον ἴδη', ἢ πηλόν, ἢ ἄλλο τι περὶ τοῦ ἱματίου τοῦ βασιλέως, τὸ σκιάδιον, ἢ ὡς τὸ κάλυμμα τῆς κεφαλῆς αὐτοῦ ἐκβάλλων, τὴν χεῖρα ἐκτείνας επαίρει ἡ καθαίρει τοῦτο ἀνερωτής τως. Hoc etiam ei soli Protovestiario] officium pe culiare obeundum, ut si togæ imperatoris floccum, Intum aliasve sordes adhærere viderit, umbelta seų capitis tegmine deposito manum extendą! non vocatus, el detergat. 'Ετοιμάζονται τοίνυν γάμοι. Cantacuz. lil. Diy, cap. 1, ait in Blachernis, et templo sanctissime Virginis nuptiarum solemnia peracta esse, quoniam anno superiore 6854 [Christ 1516] terræmotu S. Sophie templum quassatum fuerat, et vestibulį pars conciderat; cubæ etiam seu tholi pars rimis dehiscebat: quas ruinas Joanies imperator instauravit. Νuptiae porro celebrate sunt Maii die 21, quo memoria Constantini Magui, ejusque matris Helena ab Ecclesia Orientali peragitur.

DUCE lemnis ritus peragitur, et acclamationes letitiæ pu- εὐλογημένης δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου ὁ ἐν Βλαχέρ blicæ signa exaudiuntur, qulbus Joanni Palæologo piissimo, imperatori Romanorum potentissimo, et Helenæ religiosissimæ Augustæ multos annos optabat populus. Simul vero Joannes Cantacuzenus imperatoris socer cum conjuge sua coronatur, et imperator proclamatur, et Matthæus filius ejus despota renuntiatur. In hoc celebri epulo cernere eral chorean imperatorum et imperatricum, dominorum et dominarum, quale fuisse olim traditur deorum duodecim convivium; imperator siquidem Joannes adolescentiæ flore vigebat, Helenaqueimperatrix annos tredecim nondum egressa erat; ex imperatore vero cum concepisset, filium ei peperit primogenitum, quem Andronicum nominarunt. At ille virilem ætatem adeptus sceleribus se polluere ccepit,juveniliterque agere, non arinis tractandis deditus, sed stupris et mochationibus, quæ multorum animos vellicabant, et e cordibus fumum arrem et nordicantem excitabant. At Cantacuzenus somno et quieti haud se 'permittebat; cumque Turci antea exploravissent et cognovissent Thracim claustra, eorumque aditus et exitus, fretum – assidue, alii Sesto Abydum, alii Lampsaco mineribus navigiis trajiciebant, et Chersonesum depopulabantur. Cantacuzenus equidem jugiter tuendis arcibus et castris in Service finibus sitis invigilabat: ναι; ἑτοιμάζεται· καὶ ἱεροτελεστίαι καὶ στέψεις ὁμοῦ γίνονται, καὶ φήμη εὐπαῤῥησίαστος· Ιωάννου τοῦ εὐσεβεστάτου βασιλέως, καὶ αὐτοκράτορος 'Ρωμαίων τοῦ Παλαιολόγου, καὶ Ελένης τῆς εύσε βεστάτης Αὐγούστης, πολλὰ τὰ ἔτη Ομοίως καὶ ὁ Καντακουζηνός Ἰωάννης και πενθερές τοῦ βασιλέως, καὶ αὐτὸς στεφθεὶ; σὺν τῇ συζύγων βασιλεὺς Ρωμαίων ἀνηγορεύετο, καὶ Ματθαῖος ὁ υἱὸς αὐτοῦ δεσπότης. Καὶ ἦν ἰδεῖν ἐν τῇ πανδαισία ἐκείνῃ ὁρμαθὸν βασιλέων καὶ βασιλίδων, δεσποτών καὶ δεσποινῶν, ὡς τὸ πάλα: δωδεκάθεον. Ην γὰρ ὁ βασιλεὺς ὁ Ἰωάννης τῇ ἡλικίᾳ μεσάζων Εφηβος· ἡ δὲ βασιλίς Ελένη τρισκαιδέκατον ἔτος ἄγουσα. Εγκυος δὲ γενομένη ἔτεκε τῷ βασιλεῖ υἱὸν πρωτό τοκον ἄμμενα, ὃν καὶ 'Ανδρόνικον ἐπωνόμασε. Αρ ξάμενος δὲ προσχωρεῖν εἰς τὸν τῆς ἀφηλικιότητας χρόνον, ἀτασθαλεῖν ἤρξατο καὶ νεωτερίζειν, οὐκ ἐν αἰχμαῖς καὶ δόρατι, ἀλλ' ἐν κοίταιτι καὶ ἀφελγείαις, καὶ ταῦτα δακνούσαις, καὶ καπνὸν δριμύ ἀποπεμπούσαις ἀπὸ καρδίας πολλῶν. 'Ο δὲ Καντακουζηνὸς οὐκ ἐδίδου ὕπνον τοῖς βλεφάροις, οὐδὲ τοῖς κροτάφοις νυσταγμόν· ἀλλ᾽ ὡς εἶδον καὶ ἔμαθον τὸν παρεληλυθότα χρόνον οἱ Τοῦρκοι τὰ τῆς Θράκης εἰσόδια καὶ ἐξόδια, οὐ διέλειπον περῶντες οἱ μὲν ἐκ Σηστοῦ πρὸς "Αβυδον οἱ δὲ ἐκ Λαμψάκου σὺν σκατίοις πάνυ σμικροῖς ἐλεηλάτουν Χερρόνησον. Ο Ismaelis Bullialdi notæ. Πολλὰ τὰ ἔτη. Ad multos annos. Slos usur- c patus in aula Constantinopolitana, in festis celebrioribus annos multos imperatoribus precari, ut apud Codinum Curopalatem videre est multis locis: et uno verbo diccbant, πολυχρονίζειν τὸν βασιλέα. Hicque mos adhuc durat in Ecclesia Constantinopolitana; ut sacram liturgiam celebranti patriarcha ex Ecclesiæ officialibus unus aliquoties, sed per intervalla acclanet, Εἰς πολλὰ ἔτη, δέσποτα. Quæ eliamn verba tanquam εὐχαριστικά a Græcis nuue pantur, cum gratiam officio vel muneri accepto verbis reponunt, dicunt enim, Εἰς πολλὰ ἔτη, multos annos precanics. usur- ῾Ομοίως καὶ ὁ Καντακουζηνός Ἰωάννης. Cap. 4. lib. iv, iterum se coronatum fuisse loc auno Mii 13 scripsit: voluisse etiam uxorem suam coronari. Adrianopoli jam coronatus fuerat; quare denuo sibi coronam imponi voluerit, hanc ipse rationem affert: Καίτοιγε αὐτὸς ἐν 'Αδριανουπόλει ὑπὸ Λαζάρου τοῦ τῶν Ἱεροσολύμων πατριάρχου () ἐστέφθη· καὶ ἀπέχρησεν ἂν ἡ τοῦ ἁγίου μύρου χρίσις ἐκείνη παρ' εὐφρονοῦσιν· ἵνα δὲ μηδεμία εἴη πρόφασις τοῖς ὑβρισταῖς ὡς ἄρα μὴ ἐν Βυζαντίω κατὰ τὸ ἀρχαῖον τῶν βασιλέων ἔθος έπτεπτο, καὶ τὸ δεύτερον αὖθις ἐτελεῖτο. Jam ipse Adrianopoli ab Hierosolymorum patriarcha Lazaro coronatus fuerat: illaque sancti chrismatis unctio apud benevolos sufficiebat. Ne vero occasio ulla calumniandi maledicis et sibi iniquis relinqueretur, quod ex more ab imperatoribus antiquitus servato Byzantii coronam non suscepisset, solemnis iterum incoronatio repetita el peracta est. Ilic ritus aliquatenus necessarius ad res in illo imperio auctoritate imperatoria gerendas habitus est. Quoniam equidem Constantinus, qui in Constantinopoleos expugnatione occubuit, coronatus non fuit, imperator a hostro censeri non videtur; Joannem enim Palæologum Manuelis F. Palæologinæ stirpis ultimum inIra appellat, et Constantinum illius fratrem despotam solummodo vocat, postquam mortuo Joanne ipse res imperii Constantinopoli administravit. Michael Palæologorum primus ut res imperii administraret, ejusque auctoritate et auspiciis gererentur, coronam suscepit: interim cum legitimus hæres non coronaretur, quod per artatem puerilem rebus gerendis ineptus esset, caque solemni cæremonia imperii non tantum insignia, sed et legitimam potestatem traditam esse videri po est; et ad tempus etiam concedi potuisse, siquidem patriarcha Arsenius, qui Michaelem coronavit, imperium ei continuum non concessit. Πλην (:it Gregoras lib. 1) οὐκ αὐτῷ με διενεκῇ τὴν αὐτοκρατορικὴν ἀρχὴν χαρίζεται, ἀλλ' ὡς τῶν πραγμάτων τέως αναγκα - ζόντων διοικεῖν αὐτὸς αὐτήν, μέχρις ἂν ἐς ἤδην 1 γνήσιος τῆς βασιλείας κληρονόμος ὁμοῦ καὶ διάδο χος φθάσῃ· τότε δὲ αὐτὸν ἑκόντα παραχωρεῖν ἐκείνῳ μόνῳ τῶν τε αὐτοκρατορικῶν θρόνων. καὶ πάνω των ἅμα βασιλικών συμβόλων. Verumtamen perpeίαum ipsi imperium non concessit, sed ut tantisper, rebus ita flagitantibus, imperium administraret, dum legitimus hæres adolescentiæ annos adeptus in imperio etiam succederet: tum solio imperatorio ac ornamentis illi soli sponte cederet. Ex Cantacuzeno idem constat, lib. III, cap. 56. Nam ut auctoritatem Joannis Palæologi Cantacuzeno opponerent Anna imperatrix senatusque Constantinopolitanus, illum coronari curarunt, ut ejus auspiciis ac auctorita· te legitima res geri possent. At ubi certa est in imperio successio, statim ac decessor obiit, hiæredi jus ac titulus, regiæque majestatis insignia cedunt: nec illa unctione aut coronatione opus kabet, ut regem agat, rerum summa potiatur, ejusque auspiciis ac nomine cuncta gerantur. Περῶντες οἱ μὲν ἐκ Σηστοῦ πρὸς ᾿Αβυδον. Ducas invertit situm locorum. Turci enim ex Asia in Europam trajicientes ἐξ ᾿Αβύδου προς Σηστόν vehebantur; Abydus enim Asiæ littori, Sestus Europæo adjacet.

DUCE Joannen deliciis immersum crapulæque deditum, τοῦ συμβασιλεύοντα Ἰωάννην ἐν σπατάλῃ καὶ μέθῃ acri dolore animi perstringitur, eique aliquando διάγοντα, ἐδυσχέραινε. Καὶ μιᾷ τῶν ἡμερῶν καταlibere apertisque verbis vitia exprobravit. At Joannes urbe excedit, et duabus triremibus Italiam petit. Solus itaque regendo imperio Cantacuzejus relictus, pro viribus hostium tam Turcorum, quam Serviorum invasionibus et insultibus resistit. Frequenter itaque Turci irrumpentes Chersone sum depradabantur. Exacto demum in Italia et Germania biennio, multaque pecunia specie collate epis erogata ad tuendam urbem, Joannes imperator revertitur, et ad Tenedum insulam appulit, quæ Lune colonis frequens erat, Romæisque parebat, sollicitus quomodo ab imperatore socero suo susciperetur. Per id tempus quidam nobilis p Genuensis, qui instructis duabus triremibus Genua solverat, ad Hellespontum ferebatur. Fractis ɩnim rebus Romanis ac penitus eversis, ipse Gnuæ portu solverat, ut aliquas arces Chersonesi occuparet, illarumque dominium usurparet, ut et alii Chium, aliique alia loca Genuenses et Veneti tenebant: dunque præteryehitur imperatori forte fit obvius; habitisque mutuis inter se colloquiis, suum ei consilium aperit imperator, quem etiain voluntati suae obsequentem nactus est, paratum. que ad auxilium sibi quovis modo ferendum, fidemque ab eo exegit, et jurejurando obstrinxit pro salute sua caput periculis eum objecturum, et urbe Cantacuzeni manibus erepta, si Deus ita annuat, Romanorum imperatorem se solum intra et extra mrbem ab eo constituendum esse. Hic appellabatur Franciscus Gateluzus, cui imperator vicissim pollicetur: Si modo res Deo volente felicem sortiatur exitum, et in recuperando imperio opera tua usus fuero, Mariam sororem meam tibi nuptum dabo. Cum utrisque conditiones et pollicitationes placuissent, ipsi. Hellespontum strenue navigant, et per noctem ante urbem accedunt juxta portam quæ dicitur Hodegetriæ, id est Ducis viæ. Austroque νειδίσας αὐτὸν ἀνακεκαλυμμένῳ προσώπῳ, ἐξῆλθε τῆς πόλεως σὺν δυσὶ τριήρεσι, καὶ εἰς Ἰταλίαν ἀφίκετο 'Ο δὲ βασιλεὺς Καντακουζηνός μόνος ἀπολειφθείς βασιλεὺς ὅσον ἡ δύναμις ἀντικαθίστατο τοῖς ὑπεναντίοις, πῆ μὲν Τούρκοις, πῆ δὲ Σέρβοι;. Συχνάκις οὖν οἱ Τοῦρκοι πηδῶντες ἐπόρθουν Χερ ῥόνησον. Ο δὲ βασιλεὺς Ἰωάννης διέτη χρόνον ἐν τῇ Ἰταλίᾳ καὶ Γερμανίᾳ διαβιβάσας, καὶ πολλοὺς ἐκ τῶν Ἰταλῶν καὶ Γερμανῶν θησαυροὺς ἐγκολπω σάμενος χάριν εὐεργεσίας, Ενεκα τῆς πόλεως παραφυλακὴν ἐστράφη, καὶ ἐν τῇ Τενέδῳ νήσῳ ἐλθών, ἦν γὰρ τότε οἰκουμένη, καὶ τῶν Ῥωμαίων ὑπῆρ χεν, ἐν φροντίδι δὲ ἦν, πῶς αὐτὸν ὁ πενθερός, και βασιλεὺς ὑποδέξεται. Τότε εἷς τῶν εὐγενῶν Γενους της σύν δύο τριήρεσι πλεύσας ἐκ Γενούας πρὸς Ελ λήσποντον, ἐπεὶ τὰ τῶν ῾Ρωμαίων τέθραυστο και εἰς παντελῆ ἀφανισμόν καθέστηκε τὰ πράγματα, ὥρμησε καὶ αὐτὸς ἐκ Γενούας τοῦ λαβεῖν μέρος το τῶν Χερρονήσου φρουρίων, τοῦ δεσπόζειν, ὡς ἔτι· ροι Χίον, καὶ ἄλλοι ἄλλους τόπους, Γενουῖται, καὶ Βενετοί· καὶ κατὰ πάροδον ἐντυχών τῷ βασιλεῖ καὶ λόγους συνάραντες, καὶ τὴν γνώμην ὁ βασιλεὺς ἀ καλύψας αὐτῷ εὗρε τὸν ἄνδρα καταπειθῆ, καὶ εἰς παντοίαν βοήθειαν ἕτοιμον· καὶ πιστώτας αὐτὸν ὅρκοις, ὥστε τὴν ψυχὴν αὐτοῦ θεῖναι ὑπὲρ αὐτοῦ, καὶ τὴν πόλιν ἐξᾶραι ἐκ χειρὸς τοῦ Καντακουζη νοῦ, Θεοῦ συνεργοῦντος, καὶ αὐτὸν μόνον βασιλέα Ρωμαίων καταστήσει ἐντὸς καὶ ἐκτὸς τῆς πόλεως, Φραντζῆσκος ἦν οὗτος ὁ Γατελούζος τὴν ἐπωνυμίαν. Ο δὲ βασιλεὺς. Εἰ τοῦτο Θεοῦ συνεργοῦντος τ8· νήσεται, καὶ ἔξω σε βοηθὶν ἐν τῇ ἐπαναλήψει τῆς ἐμῆς βασιλείας, γαμβρόν σε ποιήσομαι ἐπ' ἀδελφῇ τῇ ἐμῇ Μαρίᾳ. Στέρξαντες οὖν ἀμφότερ τὰς ὑποσχέσεις ἔτεμον τὸν Ἑλλήσποντον ὡς ἐχρῆν. Καὶ δὴ πλεύσαντες ἀντικρὺ πόλεως διὰ τῆς νυκτός, ἔφθασαν ἐν τῇ μικρᾷ πύλῃ, τῇ ἐπονομαζομένῃ τῆς *Οδηγητρίας καὶ ἀνέμου σφοδρού πνέοντας Ismaelis Bullialdi nolæ. Καὶ εἰς τα Γ'αν ἀπίκετο. Parachronismutin procul dubio hie admișit Ducas, qui Joannem PaLeologum in Italiam profectum esse tradit, antequam imperio Cantacuzenum deturbaret. Phranzes, ut jam notavimus, ei adversatur. Laonicus etiam, lib. 1, Joannis prefectionem post expulsum Cantacutz nu: contigisse memorat, rerum, apud Turcos summam obtinente Morate, qui patri_suo Orchani auno 1559 successit, quatuor post Cantacuzenum regno pulsum annis. Profectionem illam susceptam fuisse a Joanne Palæologo ab anno Christi 4367 ad 1371, ex Pauli Mauroceni patricii Veneti historia constat lib. xu: Percio Giovanni Paleologo imperatore non contento de soli officii de gli ambasciatori, per rappresentare il bisogno, si risolse venire egli medesimo in Italia. e nelle provincie Occidentali, sperando con la forza di sua presenza dal pontefice e dagl'altri principi ottenere quei aiuti, che fossero al suo pericoloso stato necessarii. Nel ritornare a Constantinopoli si condusse a Venetia, onde con ogni cortesia et honore recevuto, di vinti cinque mila ducati fù accomodato, et in oltre per le sue galɛe di quattro cento stara di biscotto, et il figliuolo che haveva seco con altro nobil dono presentato. Laonicus et Piranzes cum M uroceno non gentiunt in modo, quo Venetiis habitus est Joannes. Ille lib. 1, tradit a mercatoribns Venetis, qui pecunias ei crediderant, quo minus disce leret, nisi soluto are alieno, prohibitum fuisse. Ilic cap. 17, lib. 1, ManueJem Joannis filium pecuniam patri attulisse quo se alieno ære exsolveret. Αθρόν Τῆς Οδηγητρίας. Parva hæc porta llo.legetriæ, sen viæ monstratricis, ea forte est quam Græci Contoscalii vocant, quæ in murorum parte Bosphoro adjacente aperta est; de qua Leuncl. In Pandectis list. Turc num. 201: Gillius Condesca laun vocat, lib. 1. cap. 20 Topograph. Constantineleos. Cantacuz. lib. iv, cap. 59, de illo appulsu Joannis Paleologi ad Constantinopolim. μηδενὸς εἰδότος ἐπέπλευσε Βυζαντίῳ, καὶ ἐγένετο νυκτὸς ἔνδον τοῦ ἐν Ἑπτασκάλῳ νεωρίου. Confestin omnibus insciis Byzantium navigavit, nocte navale Heptascali ingressus est. Porta illa inter portas Psamatii et Catergolimenis sita est; et a Nostro vocatur Οδηγητρίας, a monasterio τῶν Οδηγών, in que beatissimæ Virginis Mariæ imago miraculis clara colebatur.

DUCE Joannen deliciis immersum crapulæque deditum, τοῦ συμβασιλεύοντα Ἰωάννην ἐν σπατάλῃ καὶ μέθῃ acri dolore animi perstringitur, eique aliquando διάγοντα, ἐδυσχέραινε. Καὶ μιᾷ τῶν ἡμερῶν καταlibere apertisque verbis vitia exprobravit. At Joannes urbe excedit, et duabus triremibus Italiam petit. Solus itaque regendo imperio Cantacuzejus relictus, pro viribus hostium tam Turcorum, quam Serviorum invasionibus et insultibus resistit. Frequenter itaque Turci irrumpentes Chersone sum depradabantur. Exacto demum in Italia et Germania biennio, multaque pecunia specie collate epis erogata ad tuendam urbem, Joannes imperator revertitur, et ad Tenedum insulam appulit, quæ Lune colonis frequens erat, Romæisque parebat, sollicitus quomodo ab imperatore socero suo susciperetur. Per id tempus quidam nobilis p Genuensis, qui instructis duabus triremibus Genua solverat, ad Hellespontum ferebatur. Fractis ɩnim rebus Romanis ac penitus eversis, ipse Gnuæ portu solverat, ut aliquas arces Chersonesi occuparet, illarumque dominium usurparet, ut et alii Chium, aliique alia loca Genuenses et Veneti tenebant: dunque præteryehitur imperatori forte fit obvius; habitisque mutuis inter se colloquiis, suum ei consilium aperit imperator, quem etiain voluntati suae obsequentem nactus est, paratum. que ad auxilium sibi quovis modo ferendum, fidemque ab eo exegit, et jurejurando obstrinxit pro salute sua caput periculis eum objecturum, et urbe Cantacuzeni manibus erepta, si Deus ita annuat, Romanorum imperatorem se solum intra et extra mrbem ab eo constituendum esse. Hic appellabatur Franciscus Gateluzus, cui imperator vicissim pollicetur: Si modo res Deo volente felicem sortiatur exitum, et in recuperando imperio opera tua usus fuero, Mariam sororem meam tibi nuptum dabo. Cum utrisque conditiones et pollicitationes placuissent, ipsi. Hellespontum strenue navigant, et per noctem ante urbem accedunt juxta portam quæ dicitur Hodegetriæ, id est Ducis viæ. Austroque νειδίσας αὐτὸν ἀνακεκαλυμμένῳ προσώπῳ, ἐξῆλθε τῆς πόλεως σὺν δυσὶ τριήρεσι, καὶ εἰς Ἰταλίαν ἀφίκετο 'Ο δὲ βασιλεὺς Καντακουζηνός μόνος ἀπολειφθείς βασιλεὺς ὅσον ἡ δύναμις ἀντικαθίστατο τοῖς ὑπεναντίοις, πῆ μὲν Τούρκοις, πῆ δὲ Σέρβοι;. Συχνάκις οὖν οἱ Τοῦρκοι πηδῶντες ἐπόρθουν Χερ ῥόνησον. Ο δὲ βασιλεὺς Ἰωάννης διέτη χρόνον ἐν τῇ Ἰταλίᾳ καὶ Γερμανίᾳ διαβιβάσας, καὶ πολλοὺς ἐκ τῶν Ἰταλῶν καὶ Γερμανῶν θησαυροὺς ἐγκολπω σάμενος χάριν εὐεργεσίας, Ενεκα τῆς πόλεως παραφυλακὴν ἐστράφη, καὶ ἐν τῇ Τενέδῳ νήσῳ ἐλθών, ἦν γὰρ τότε οἰκουμένη, καὶ τῶν Ῥωμαίων ὑπῆρ χεν, ἐν φροντίδι δὲ ἦν, πῶς αὐτὸν ὁ πενθερός, και βασιλεὺς ὑποδέξεται. Τότε εἷς τῶν εὐγενῶν Γενους της σύν δύο τριήρεσι πλεύσας ἐκ Γενούας πρὸς Ελ λήσποντον, ἐπεὶ τὰ τῶν ῾Ρωμαίων τέθραυστο και εἰς παντελῆ ἀφανισμόν καθέστηκε τὰ πράγματα, ὥρμησε καὶ αὐτὸς ἐκ Γενούας τοῦ λαβεῖν μέρος το τῶν Χερρονήσου φρουρίων, τοῦ δεσπόζειν, ὡς ἔτι· ροι Χίον, καὶ ἄλλοι ἄλλους τόπους, Γενουῖται, καὶ Βενετοί· καὶ κατὰ πάροδον ἐντυχών τῷ βασιλεῖ καὶ λόγους συνάραντες, καὶ τὴν γνώμην ὁ βασιλεὺς ἀ καλύψας αὐτῷ εὗρε τὸν ἄνδρα καταπειθῆ, καὶ εἰς παντοίαν βοήθειαν ἕτοιμον· καὶ πιστώτας αὐτὸν ὅρκοις, ὥστε τὴν ψυχὴν αὐτοῦ θεῖναι ὑπὲρ αὐτοῦ, καὶ τὴν πόλιν ἐξᾶραι ἐκ χειρὸς τοῦ Καντακουζη νοῦ, Θεοῦ συνεργοῦντος, καὶ αὐτὸν μόνον βασιλέα Ρωμαίων καταστήσει ἐντὸς καὶ ἐκτὸς τῆς πόλεως, Φραντζῆσκος ἦν οὗτος ὁ Γατελούζος τὴν ἐπωνυμίαν. Ο δὲ βασιλεὺς. Εἰ τοῦτο Θεοῦ συνεργοῦντος τ8· νήσεται, καὶ ἔξω σε βοηθὶν ἐν τῇ ἐπαναλήψει τῆς ἐμῆς βασιλείας, γαμβρόν σε ποιήσομαι ἐπ' ἀδελφῇ τῇ ἐμῇ Μαρίᾳ. Στέρξαντες οὖν ἀμφότερ τὰς ὑποσχέσεις ἔτεμον τὸν Ἑλλήσποντον ὡς ἐχρῆν. Καὶ δὴ πλεύσαντες ἀντικρὺ πόλεως διὰ τῆς νυκτός, ἔφθασαν ἐν τῇ μικρᾷ πύλῃ, τῇ ἐπονομαζομένῃ τῆς *Οδηγητρίας καὶ ἀνέμου σφοδρού πνέοντας Ismaelis Bullialdi nolæ. Καὶ εἰς τα Γ'αν ἀπίκετο. Parachronismutin procul dubio hie admișit Ducas, qui Joannem PaLeologum in Italiam profectum esse tradit, antequam imperio Cantacuzenum deturbaret. Phranzes, ut jam notavimus, ei adversatur. Laonicus etiam, lib. 1, Joannis prefectionem post expulsum Cantacutz nu: contigisse memorat, rerum, apud Turcos summam obtinente Morate, qui patri_suo Orchani auno 1559 successit, quatuor post Cantacuzenum regno pulsum annis. Profectionem illam susceptam fuisse a Joanne Palæologo ab anno Christi 4367 ad 1371, ex Pauli Mauroceni patricii Veneti historia constat lib. xu: Percio Giovanni Paleologo imperatore non contento de soli officii de gli ambasciatori, per rappresentare il bisogno, si risolse venire egli medesimo in Italia. e nelle provincie Occidentali, sperando con la forza di sua presenza dal pontefice e dagl'altri principi ottenere quei aiuti, che fossero al suo pericoloso stato necessarii. Nel ritornare a Constantinopoli si condusse a Venetia, onde con ogni cortesia et honore recevuto, di vinti cinque mila ducati fù accomodato, et in oltre per le sue galɛe di quattro cento stara di biscotto, et il figliuolo che haveva seco con altro nobil dono presentato. Laonicus et Piranzes cum M uroceno non gentiunt in modo, quo Venetiis habitus est Joannes. Ille lib. 1, tradit a mercatoribns Venetis, qui pecunias ei crediderant, quo minus disce leret, nisi soluto are alieno, prohibitum fuisse. Ilic cap. 17, lib. 1, ManueJem Joannis filium pecuniam patri attulisse quo se alieno ære exsolveret. Αθρόν Τῆς Οδηγητρίας. Parva hæc porta llo.legetriæ, sen viæ monstratricis, ea forte est quam Græci Contoscalii vocant, quæ in murorum parte Bosphoro adjacente aperta est; de qua Leuncl. In Pandectis list. Turc num. 201: Gillius Condesca laun vocat, lib. 1. cap. 20 Topograph. Constantineleos. Cantacuz. lib. iv, cap. 59, de illo appulsu Joannis Paleologi ad Constantinopolim. μηδενὸς εἰδότος ἐπέπλευσε Βυζαντίῳ, καὶ ἐγένετο νυκτὸς ἔνδον τοῦ ἐν Ἑπτασκάλῳ νεωρίου. Confestin omnibus insciis Byzantium navigavit, nocte navale Heptascali ingressus est. Porta illa inter portas Psamatii et Catergolimenis sita est; et a Nostro vocatur Οδηγητρίας, a monasterio τῶν Οδηγών, in que beatissimæ Virginis Mariæ imago miraculis clara colebatur.

νότου ὁ Φραντζῆσκος σοφίζεται πανουργίαν τινά. valido faute, Franciscus stratagema ejusmodi cumη Ἐν γὰρ ταῖς τριήρεσιν αὐτοῦ ἦσαν ἐλαιοδόχα ἀγγελα πολλά. Ην γὰρ ἔχων ἀπὸ Ἰταλίας μερικών φορτίον ἐλαίου, δ καὶ πέπρακε, καὶ τὰς λαίνας κενὰς ἔφερε. Κελεύσας οὖν τοὺς ἐρέτας σύνδυο τὴν μίαν βαστάζοντες ἐν τῷ τοίχῳ τῆς πόλεως συνέΟλαττον, καὶ ἦχος οὐκ ὀλίγος ἐξήρχετο, καὶ οὐ διέλείπον κρούοντες καὶ βοὴν ἀποτελοῦντες, ἕως οὗ φύλακες ἀκούοντες ἐπήδησαν ἔξυπνοι· ἐρωτήσαντες δὲ, τίς ὁ θροῦς, οἱ τῶν τριήρεων ἀπεκρίναντο, ὅτι Εμπορικὰ νῆα ἐσμεν, φέροντες ἔλαιον πολύ, τὰ μὲν ἐν τῇ Ποντικῇ θαλάσσῃ, τὰ δὲ ἐν αὐτῇ τῇ βασιλευ ούσῃ, καὶ παρεικήσαντες ἰδοὺ τὸ ἐν τῶν νηῶν συν ελλίδη. Γενέσθω οὖν ἀῤῥωγή τις ἐξ ὑμῶν πρὸς ἡμᾶς, καὶ πάντα τὸν καταλειφθέντα φόρτον ὡς ἀδελφοὶ διαμερισόμεθα, μόνον μὴ βλαβέντες τὰ σώ ματα. Ην γὰρ ἡ θάλασσα πρὸς τὸ ἀγριώτερον ὁρῶσα, καὶ κλυδωνικὸν σίελον ἀποπτύουσα. Τότε cl ἐντὸς τῆς θύρας ἀνοίξαντες, καὶ ἐξελθόντες ὡς εἴ κοσι τὸν ἀριθμὸν, οἱ παρακαθήμενοι ἔνοπλοι ἐκ τῶν κατέργων ὡς πεντακόσιοι εἰσήεσαν, καὶ τοὺς εὐρε θέντας ἐν τῷ πύργῳ φύλακας κατέσφαξαν, καὶ τὰς τριήρεις κενὸς ἀφέντες; εἰσῆλθον ἐντὸς τῆς πόλεως ὡς δισχίλιοι σὺν πάσῃ τῇ ὁπλοθήκῃ καὶ παρατάξει. Ὁ δὲ βασιλεὺς εἰσελθὼν, καὶ παρευθὺ στείλας τῶν οἰκείων αὐτοῦ ἐν τοῖς οἰκήμασι τῶν Παλαιολόγων, καὶ τῶν πατρικῶν αὐτοῦ φίλων, ἐσήμανε τὴν αὐτοῦ ἄφιξιν, καὶ πάντες ἔθεον· ἦν γὰρ νύξ. Ὁ δὲ Φραν τζῆσκος ἀνελθὼν εἰς ἕνα τῶν πύργων, καὶ ὀχυρώσας αὐτὸν σὺν ὑπασπισταῖς καὶ λοχαγοῖς, ἀνεβίβασε τὸν βασιλέα περιφράξας αὐτὸν Λατίνοις καὶ Ρωμαίοις ὁπλίταις. Ὁ δὲ αὐτὸς ἔτρεχε επάνω τοῦ τείχους σὺν πλείστοις δορυφόροις, βοῶν μεγαλοφώνως, Πολλὰ τὰ ἔτη τοῦ Παλαιολόγου βασιλέως Ιωάννου. "Ηρ. ξατο δὲ λυκαυγίζειν, καὶ ὁ δῆμος ἐνωτισθεὶς τὴν βοὴν ἔτρεχε εἰς τὸν Ιππόδρομον. Πρωτος δὲ γενομένης, καὶ οἱ τοῦ παλατίου, καὶ οἱ τοῦ δήμου πλεῖ στοι σωρηδόν συνεισήρχοντο. Ὁ δὲ βασιλεὺς Καν τακουζηνὸς ἐν συντόμῳ τῇ μονῇ τῆς Περιβλέπτου εἰσελθὼν χείρεται τὴν κόμην, καὶ ἀμφιέννυται τὰ μέλανα, καὶ τῷ βασιλεῖ καὶ γαμβρῷ μηνύει τὴν τοῦ παλατίου δι' αὐτὸν ἑτοιμασθεῖσαν εἴσοδον. Καὶ ὁ βασιλεὺς κατελθὼν ἀπὸ τοῦ ἐχυρώματος, τὴν πρὸς τὸ παλάτιον φέρουσαν ὧδευε σὺν πᾶσι τοῖς Ἰταλοῖς καὶ τῷ ἀρχηγῷ αὐτῶν τῷ Φραντζήσκῳ, καὶ παντὶ τῷ πλήθει τῆς πόλεως ὅσον τῶν εὐγενῶν, καὶ ὅσον τῶν τοῦ δήμου ἀκόλουθον. Τότε καὶ ἡ δέσποινα προϋπαντήσασα τῷ βασιλεῖ σὺν τῷ ᾿Ανδρονίκῳ βρεφυλλίῳ ὄντι, κατασπάζοντο ἀλλήλους, καὶ ἀγαλλό μενοι εἰσῆλθον εἰς τὸ παλάτιον. 'Ο δὲ βασιλεὺς Καντακουζηνός, ἀφεὶ; καὶ δόξαν, καὶ βασιλείαν, καὶ τρυφὴν τὴν κατὰ κόσμον, ἐζήτει παρὰ τοῦ βασι λέως λόγον ἐξελθεῖν τῆς πόλεως, καὶ ἐλθεῖν ἐν τῷ ἁγίῳ ὄρει, καὶ μονάσαι ἐν ἑνὶ τῶν μοναστηρίων· δ καὶ πεποίηκε, καὶ διαβιβάσας χρόνον ἱκανὸν καλώς ἐν εἰρήνῃ ἀνεπαύσατο. Τότε καὶ ὁ Ορχάν ἐγγὺς miniscitur. Ilabebat in triremibus 21 suis olearia vasa plurima. Ab Italia namque discedens trivemes oleo partiin oncraverat, quo postea distracto ac divendito amphoras vacuas fercbat; jussit ergo. remiges linos singulos amphoram unam gestare, et urbis muro allisam confringere, unde strepitus vehemens erumperet; i'aque quassamyli fuen non fecerunt, aut vociferandi, donec custodes audito fragore excitati surgerent, et cum interrogassent causam tanti fragoris ac strepitus, triremium vectores responderunt, Navibus actuariis mercatores vehimur, multum oleum nobiscum portantes, partine in mari Pontico distracturi, partim Constantinopoli, dumque navigamus, ccc navium nostŕarim una quássáta est: velitis ergo adjumento nobis esse, et vobiscum quasi frátribus residuas merces partiemur, nos saltem ill esos salvosque praestate, mare etenim exasperabatur, inque spumas fluctus assurgebant. Tunc qui intra portas custodes erant, eas aperiunt, et numero viginti extra prodeunt: at qui armati in insidiis stabant prope quingenti triremibus erumpentes ingrediuntur, et custodes turris, in quos inciderunt, trucidant; triremibus demum vacuis relictis prope bis mille armati et acie instructa procedentes urbem ingrediuntur, statimque imperator familiares aliquos in domos Palæologorum paternorumque amicòrum mittit, qui adventum suum eis nuntiarent; interim omnes, dum noctis tenebra sun discurrunt. Franciscus in turrium unam ascend 1, eique militum præsidium imponit, et in ca collucat imperatorem satellitibus atque hastatis qui eum protegérent cinctum, ipse vero cum magno militum agmine supra muros discurrit clamando intensa voce, Vivat multos annos imperator Joannes Palaeologus. Jamque lucescebat, cum populus audito clamore in hippodromum cucurrit, ortóque sole etiam ii qui in palatio erant, et plerique alii mrmatim confluxerunt. Joannes autem Cantacuzenus monasterium venerande [Virginis] ingressus cofestim comam tondet, pullamque vestem induit, ac imperatori genero suo significat palatii portas ipsi patere. De turre deinde descendit Joannes imperaior et viam, quæ in palatium ducit, capessit, comitantibus omnibus Italis, eorumque duce Francisco, populi ctiam multitudine tam patriciorum et illustrium, quam plebis. Tum etiam Augusta in occursum imperatoris processit cum filio Andronico adhuc infaptulo, mutuisque amplexibus se salutaut, et læti palatium ingrediuntur. Jamque Cantacuzenus abdicato imperio, dimissisque deliciis et muadana gloria, imperatorem rogat, ut urbe discedendi 22 copia sibi detur, possitque in sacrum montem secedere, ibique in aliquo monasterio vitam monasticam agere, quod vitæ institutugi etiam secuIsmael s Bullialdi notæ. Τάς Λαΐνας. Vox est idiomatis vulgaris Greci; figulus λαΐνας dicitur, vas fictile λαΐν:.

νότου ὁ Φραντζῆσκος σοφίζεται πανουργίαν τινά. valido faute, Franciscus stratagema ejusmodi cumη Ἐν γὰρ ταῖς τριήρεσιν αὐτοῦ ἦσαν ἐλαιοδόχα ἀγγελα πολλά. Ην γὰρ ἔχων ἀπὸ Ἰταλίας μερικών φορτίον ἐλαίου, δ καὶ πέπρακε, καὶ τὰς λαίνας κενὰς ἔφερε. Κελεύσας οὖν τοὺς ἐρέτας σύνδυο τὴν μίαν βαστάζοντες ἐν τῷ τοίχῳ τῆς πόλεως συνέΟλαττον, καὶ ἦχος οὐκ ὀλίγος ἐξήρχετο, καὶ οὐ διέλείπον κρούοντες καὶ βοὴν ἀποτελοῦντες, ἕως οὗ φύλακες ἀκούοντες ἐπήδησαν ἔξυπνοι· ἐρωτήσαντες δὲ, τίς ὁ θροῦς, οἱ τῶν τριήρεων ἀπεκρίναντο, ὅτι Εμπορικὰ νῆα ἐσμεν, φέροντες ἔλαιον πολύ, τὰ μὲν ἐν τῇ Ποντικῇ θαλάσσῃ, τὰ δὲ ἐν αὐτῇ τῇ βασιλευ ούσῃ, καὶ παρεικήσαντες ἰδοὺ τὸ ἐν τῶν νηῶν συν ελλίδη. Γενέσθω οὖν ἀῤῥωγή τις ἐξ ὑμῶν πρὸς ἡμᾶς, καὶ πάντα τὸν καταλειφθέντα φόρτον ὡς ἀδελφοὶ διαμερισόμεθα, μόνον μὴ βλαβέντες τὰ σώ ματα. Ην γὰρ ἡ θάλασσα πρὸς τὸ ἀγριώτερον ὁρῶσα, καὶ κλυδωνικὸν σίελον ἀποπτύουσα. Τότε cl ἐντὸς τῆς θύρας ἀνοίξαντες, καὶ ἐξελθόντες ὡς εἴ κοσι τὸν ἀριθμὸν, οἱ παρακαθήμενοι ἔνοπλοι ἐκ τῶν κατέργων ὡς πεντακόσιοι εἰσήεσαν, καὶ τοὺς εὐρε θέντας ἐν τῷ πύργῳ φύλακας κατέσφαξαν, καὶ τὰς τριήρεις κενὸς ἀφέντες; εἰσῆλθον ἐντὸς τῆς πόλεως ὡς δισχίλιοι σὺν πάσῃ τῇ ὁπλοθήκῃ καὶ παρατάξει. Ὁ δὲ βασιλεὺς εἰσελθὼν, καὶ παρευθὺ στείλας τῶν οἰκείων αὐτοῦ ἐν τοῖς οἰκήμασι τῶν Παλαιολόγων, καὶ τῶν πατρικῶν αὐτοῦ φίλων, ἐσήμανε τὴν αὐτοῦ ἄφιξιν, καὶ πάντες ἔθεον· ἦν γὰρ νύξ. Ὁ δὲ Φραν τζῆσκος ἀνελθὼν εἰς ἕνα τῶν πύργων, καὶ ὀχυρώσας αὐτὸν σὺν ὑπασπισταῖς καὶ λοχαγοῖς, ἀνεβίβασε τὸν βασιλέα περιφράξας αὐτὸν Λατίνοις καὶ Ρωμαίοις ὁπλίταις. Ὁ δὲ αὐτὸς ἔτρεχε επάνω τοῦ τείχους σὺν πλείστοις δορυφόροις, βοῶν μεγαλοφώνως, Πολλὰ τὰ ἔτη τοῦ Παλαιολόγου βασιλέως Ιωάννου. "Ηρ. ξατο δὲ λυκαυγίζειν, καὶ ὁ δῆμος ἐνωτισθεὶς τὴν βοὴν ἔτρεχε εἰς τὸν Ιππόδρομον. Πρωτος δὲ γενομένης, καὶ οἱ τοῦ παλατίου, καὶ οἱ τοῦ δήμου πλεῖ στοι σωρηδόν συνεισήρχοντο. Ὁ δὲ βασιλεὺς Καν τακουζηνὸς ἐν συντόμῳ τῇ μονῇ τῆς Περιβλέπτου εἰσελθὼν χείρεται τὴν κόμην, καὶ ἀμφιέννυται τὰ μέλανα, καὶ τῷ βασιλεῖ καὶ γαμβρῷ μηνύει τὴν τοῦ παλατίου δι' αὐτὸν ἑτοιμασθεῖσαν εἴσοδον. Καὶ ὁ βασιλεὺς κατελθὼν ἀπὸ τοῦ ἐχυρώματος, τὴν πρὸς τὸ παλάτιον φέρουσαν ὧδευε σὺν πᾶσι τοῖς Ἰταλοῖς καὶ τῷ ἀρχηγῷ αὐτῶν τῷ Φραντζήσκῳ, καὶ παντὶ τῷ πλήθει τῆς πόλεως ὅσον τῶν εὐγενῶν, καὶ ὅσον τῶν τοῦ δήμου ἀκόλουθον. Τότε καὶ ἡ δέσποινα προϋπαντήσασα τῷ βασιλεῖ σὺν τῷ ᾿Ανδρονίκῳ βρεφυλλίῳ ὄντι, κατασπάζοντο ἀλλήλους, καὶ ἀγαλλό μενοι εἰσῆλθον εἰς τὸ παλάτιον. 'Ο δὲ βασιλεὺς Καντακουζηνός, ἀφεὶ; καὶ δόξαν, καὶ βασιλείαν, καὶ τρυφὴν τὴν κατὰ κόσμον, ἐζήτει παρὰ τοῦ βασι λέως λόγον ἐξελθεῖν τῆς πόλεως, καὶ ἐλθεῖν ἐν τῷ ἁγίῳ ὄρει, καὶ μονάσαι ἐν ἑνὶ τῶν μοναστηρίων· δ καὶ πεποίηκε, καὶ διαβιβάσας χρόνον ἱκανὸν καλώς ἐν εἰρήνῃ ἀνεπαύσατο. Τότε καὶ ὁ Ορχάν ἐγγὺς miniscitur. Ilabebat in triremibus 21 suis olearia vasa plurima. Ab Italia namque discedens trivemes oleo partiin oncraverat, quo postea distracto ac divendito amphoras vacuas fercbat; jussit ergo. remiges linos singulos amphoram unam gestare, et urbis muro allisam confringere, unde strepitus vehemens erumperet; i'aque quassamyli fuen non fecerunt, aut vociferandi, donec custodes audito fragore excitati surgerent, et cum interrogassent causam tanti fragoris ac strepitus, triremium vectores responderunt, Navibus actuariis mercatores vehimur, multum oleum nobiscum portantes, partine in mari Pontico distracturi, partim Constantinopoli, dumque navigamus, ccc navium nostŕarim una quássáta est: velitis ergo adjumento nobis esse, et vobiscum quasi frátribus residuas merces partiemur, nos saltem ill esos salvosque praestate, mare etenim exasperabatur, inque spumas fluctus assurgebant. Tunc qui intra portas custodes erant, eas aperiunt, et numero viginti extra prodeunt: at qui armati in insidiis stabant prope quingenti triremibus erumpentes ingrediuntur, et custodes turris, in quos inciderunt, trucidant; triremibus demum vacuis relictis prope bis mille armati et acie instructa procedentes urbem ingrediuntur, statimque imperator familiares aliquos in domos Palæologorum paternorumque amicòrum mittit, qui adventum suum eis nuntiarent; interim omnes, dum noctis tenebra sun discurrunt. Franciscus in turrium unam ascend 1, eique militum præsidium imponit, et in ca collucat imperatorem satellitibus atque hastatis qui eum protegérent cinctum, ipse vero cum magno militum agmine supra muros discurrit clamando intensa voce, Vivat multos annos imperator Joannes Palaeologus. Jamque lucescebat, cum populus audito clamore in hippodromum cucurrit, ortóque sole etiam ii qui in palatio erant, et plerique alii mrmatim confluxerunt. Joannes autem Cantacuzenus monasterium venerande [Virginis] ingressus cofestim comam tondet, pullamque vestem induit, ac imperatori genero suo significat palatii portas ipsi patere. De turre deinde descendit Joannes imperaior et viam, quæ in palatium ducit, capessit, comitantibus omnibus Italis, eorumque duce Francisco, populi ctiam multitudine tam patriciorum et illustrium, quam plebis. Tum etiam Augusta in occursum imperatoris processit cum filio Andronico adhuc infaptulo, mutuisque amplexibus se salutaut, et læti palatium ingrediuntur. Jamque Cantacuzenus abdicato imperio, dimissisque deliciis et muadana gloria, imperatorem rogat, ut urbe discedendi 22 copia sibi detur, possitque in sacrum montem secedere, ibique in aliquo monasterio vitam monasticam agere, quod vitæ institutugi etiam secuIsmael s Bullialdi notæ. Τάς Λαΐνας. Vox est idiomatis vulgaris Greci; figulus λαΐνας dicitur, vas fictile λαΐν:.

νότου ὁ Φραντζῆσκος σοφίζεται πανουργίαν τινά. valido faute, Franciscus stratagema ejusmodi cumη Ἐν γὰρ ταῖς τριήρεσιν αὐτοῦ ἦσαν ἐλαιοδόχα ἀγγελα πολλά. Ην γὰρ ἔχων ἀπὸ Ἰταλίας μερικών φορτίον ἐλαίου, δ καὶ πέπρακε, καὶ τὰς λαίνας κενὰς ἔφερε. Κελεύσας οὖν τοὺς ἐρέτας σύνδυο τὴν μίαν βαστάζοντες ἐν τῷ τοίχῳ τῆς πόλεως συνέΟλαττον, καὶ ἦχος οὐκ ὀλίγος ἐξήρχετο, καὶ οὐ διέλείπον κρούοντες καὶ βοὴν ἀποτελοῦντες, ἕως οὗ φύλακες ἀκούοντες ἐπήδησαν ἔξυπνοι· ἐρωτήσαντες δὲ, τίς ὁ θροῦς, οἱ τῶν τριήρεων ἀπεκρίναντο, ὅτι Εμπορικὰ νῆα ἐσμεν, φέροντες ἔλαιον πολύ, τὰ μὲν ἐν τῇ Ποντικῇ θαλάσσῃ, τὰ δὲ ἐν αὐτῇ τῇ βασιλευ ούσῃ, καὶ παρεικήσαντες ἰδοὺ τὸ ἐν τῶν νηῶν συν ελλίδη. Γενέσθω οὖν ἀῤῥωγή τις ἐξ ὑμῶν πρὸς ἡμᾶς, καὶ πάντα τὸν καταλειφθέντα φόρτον ὡς ἀδελφοὶ διαμερισόμεθα, μόνον μὴ βλαβέντες τὰ σώ ματα. Ην γὰρ ἡ θάλασσα πρὸς τὸ ἀγριώτερον ὁρῶσα, καὶ κλυδωνικὸν σίελον ἀποπτύουσα. Τότε cl ἐντὸς τῆς θύρας ἀνοίξαντες, καὶ ἐξελθόντες ὡς εἴ κοσι τὸν ἀριθμὸν, οἱ παρακαθήμενοι ἔνοπλοι ἐκ τῶν κατέργων ὡς πεντακόσιοι εἰσήεσαν, καὶ τοὺς εὐρε θέντας ἐν τῷ πύργῳ φύλακας κατέσφαξαν, καὶ τὰς τριήρεις κενὸς ἀφέντες; εἰσῆλθον ἐντὸς τῆς πόλεως ὡς δισχίλιοι σὺν πάσῃ τῇ ὁπλοθήκῃ καὶ παρατάξει. Ὁ δὲ βασιλεὺς εἰσελθὼν, καὶ παρευθὺ στείλας τῶν οἰκείων αὐτοῦ ἐν τοῖς οἰκήμασι τῶν Παλαιολόγων, καὶ τῶν πατρικῶν αὐτοῦ φίλων, ἐσήμανε τὴν αὐτοῦ ἄφιξιν, καὶ πάντες ἔθεον· ἦν γὰρ νύξ. Ὁ δὲ Φραν τζῆσκος ἀνελθὼν εἰς ἕνα τῶν πύργων, καὶ ὀχυρώσας αὐτὸν σὺν ὑπασπισταῖς καὶ λοχαγοῖς, ἀνεβίβασε τὸν βασιλέα περιφράξας αὐτὸν Λατίνοις καὶ Ρωμαίοις ὁπλίταις. Ὁ δὲ αὐτὸς ἔτρεχε επάνω τοῦ τείχους σὺν πλείστοις δορυφόροις, βοῶν μεγαλοφώνως, Πολλὰ τὰ ἔτη τοῦ Παλαιολόγου βασιλέως Ιωάννου. "Ηρ. ξατο δὲ λυκαυγίζειν, καὶ ὁ δῆμος ἐνωτισθεὶς τὴν βοὴν ἔτρεχε εἰς τὸν Ιππόδρομον. Πρωτος δὲ γενομένης, καὶ οἱ τοῦ παλατίου, καὶ οἱ τοῦ δήμου πλεῖ στοι σωρηδόν συνεισήρχοντο. Ὁ δὲ βασιλεὺς Καν τακουζηνὸς ἐν συντόμῳ τῇ μονῇ τῆς Περιβλέπτου εἰσελθὼν χείρεται τὴν κόμην, καὶ ἀμφιέννυται τὰ μέλανα, καὶ τῷ βασιλεῖ καὶ γαμβρῷ μηνύει τὴν τοῦ παλατίου δι' αὐτὸν ἑτοιμασθεῖσαν εἴσοδον. Καὶ ὁ βασιλεὺς κατελθὼν ἀπὸ τοῦ ἐχυρώματος, τὴν πρὸς τὸ παλάτιον φέρουσαν ὧδευε σὺν πᾶσι τοῖς Ἰταλοῖς καὶ τῷ ἀρχηγῷ αὐτῶν τῷ Φραντζήσκῳ, καὶ παντὶ τῷ πλήθει τῆς πόλεως ὅσον τῶν εὐγενῶν, καὶ ὅσον τῶν τοῦ δήμου ἀκόλουθον. Τότε καὶ ἡ δέσποινα προϋπαντήσασα τῷ βασιλεῖ σὺν τῷ ᾿Ανδρονίκῳ βρεφυλλίῳ ὄντι, κατασπάζοντο ἀλλήλους, καὶ ἀγαλλό μενοι εἰσῆλθον εἰς τὸ παλάτιον. 'Ο δὲ βασιλεὺς Καντακουζηνός, ἀφεὶ; καὶ δόξαν, καὶ βασιλείαν, καὶ τρυφὴν τὴν κατὰ κόσμον, ἐζήτει παρὰ τοῦ βασι λέως λόγον ἐξελθεῖν τῆς πόλεως, καὶ ἐλθεῖν ἐν τῷ ἁγίῳ ὄρει, καὶ μονάσαι ἐν ἑνὶ τῶν μοναστηρίων· δ καὶ πεποίηκε, καὶ διαβιβάσας χρόνον ἱκανὸν καλώς ἐν εἰρήνῃ ἀνεπαύσατο. Τότε καὶ ὁ Ορχάν ἐγγὺς miniscitur. Ilabebat in triremibus 21 suis olearia vasa plurima. Ab Italia namque discedens trivemes oleo partiin oncraverat, quo postea distracto ac divendito amphoras vacuas fercbat; jussit ergo. remiges linos singulos amphoram unam gestare, et urbis muro allisam confringere, unde strepitus vehemens erumperet; i'aque quassamyli fuen non fecerunt, aut vociferandi, donec custodes audito fragore excitati surgerent, et cum interrogassent causam tanti fragoris ac strepitus, triremium vectores responderunt, Navibus actuariis mercatores vehimur, multum oleum nobiscum portantes, partine in mari Pontico distracturi, partim Constantinopoli, dumque navigamus, ccc navium nostŕarim una quássáta est: velitis ergo adjumento nobis esse, et vobiscum quasi frátribus residuas merces partiemur, nos saltem ill esos salvosque praestate, mare etenim exasperabatur, inque spumas fluctus assurgebant. Tunc qui intra portas custodes erant, eas aperiunt, et numero viginti extra prodeunt: at qui armati in insidiis stabant prope quingenti triremibus erumpentes ingrediuntur, et custodes turris, in quos inciderunt, trucidant; triremibus demum vacuis relictis prope bis mille armati et acie instructa procedentes urbem ingrediuntur, statimque imperator familiares aliquos in domos Palæologorum paternorumque amicòrum mittit, qui adventum suum eis nuntiarent; interim omnes, dum noctis tenebra sun discurrunt. Franciscus in turrium unam ascend 1, eique militum præsidium imponit, et in ca collucat imperatorem satellitibus atque hastatis qui eum protegérent cinctum, ipse vero cum magno militum agmine supra muros discurrit clamando intensa voce, Vivat multos annos imperator Joannes Palaeologus. Jamque lucescebat, cum populus audito clamore in hippodromum cucurrit, ortóque sole etiam ii qui in palatio erant, et plerique alii mrmatim confluxerunt. Joannes autem Cantacuzenus monasterium venerande [Virginis] ingressus cofestim comam tondet, pullamque vestem induit, ac imperatori genero suo significat palatii portas ipsi patere. De turre deinde descendit Joannes imperaior et viam, quæ in palatium ducit, capessit, comitantibus omnibus Italis, eorumque duce Francisco, populi ctiam multitudine tam patriciorum et illustrium, quam plebis. Tum etiam Augusta in occursum imperatoris processit cum filio Andronico adhuc infaptulo, mutuisque amplexibus se salutaut, et læti palatium ingrediuntur. Jamque Cantacuzenus abdicato imperio, dimissisque deliciis et muadana gloria, imperatorem rogat, ut urbe discedendi 22 copia sibi detur, possitque in sacrum montem secedere, ibique in aliquo monasterio vitam monasticam agere, quod vitæ institutugi etiam secuIsmael s Bullialdi notæ. Τάς Λαΐνας. Vox est idiomatis vulgaris Greci; figulus λαΐνας dicitur, vas fictile λαΐν:.

DUCA tus est, longoque tempore ibi exaco in pace pie ἡ ἐπλήρωσε τὸ τῆς ζωῆς αὐτοῦ τέλο;, τὴν ἡγεμονίαν quievit. Eodem fere tempore Orchanes obiit, filio- καταλιπών τῷ υἱ; αὐτοῦ Μωράτο que suo Morati principatum reliquit. CAPUT XII. Joannis imperatoris filiorum natu major Andronicus, et Cuntuzes Moralis filius secundogenitus in parentes confu ram, deque occupanda tyrannide consilia agitant quibus patefactis Morates filium suum oculis privat, significatque Joanni, si pucem secum habere vut, ut Andronicum etiam excarcet, cui Joannes morem gerens filio atque etiam ex eo nepoti visum adimit et in carcerem conjicit. Andronicus Genuensium ope liberatus imperium invadit, patrem et fratres carceri mancipal; carcere asti se liberant, et Joannes in solium imperatorium restituitur. Manuel ei successor designatur. Νuptia Catalusii et Marie Palmologika. Imperator Joannes, cum annis viginti quinque major esset virilemque ætatem adeptus, præter Andronicum genuit filios duos Manuelen et Theodorum. Omnes equidem coætaneos superabat Andronicus corporis robore, multosque proceritate ac forma excellebat. Morates etiam filios genuit Sabucium, de quo mentionem fecimus, Kuntuzem et Bajazitem; æqualis porro ætatis erant Kuntuzes et Andronicus, cumque dala occasione inter se collo - cuti essent, et oblectandi animi causa simul convenissent, fama ferebatur ipsus conspirasse, rebellionemque esse meditatos, qua patrem suum uterque de medio tolleret: Kun:uzes Moralemn, Andronicus vera Joannem; et in posterum fraterna amicitia fœdusque intercederent, hicque imperium, ille principatum adipisceretur. Hæc cum ad Moratem delata essent, post diligens et accuratum rei exanien, compertusque sermones esse veros, quos in - ter se habuerant, filio suo Kuntazio oculos effodi jubet, epistolamque ad imperatorem Joannem dirigit, qua significat filium suum jussu suo excæcatum, causanque facti exponit: Andronicum etiam efus alium conjurationis participem accusat: quem misi tali poena mulctaverit, bellum internecinum illaturum minatur. Tunc Joannes Augustus, aut imbecillitatis, qua laborabat, conscius, veritusque hostem in se concitare Moratem, vel crassa ignorantia gravatus [obtemperavit. Erat enim ut plurimum hebes ac stupidus, nullaque negotia tractabat: sed totus in captandis formosis mulieribus et venustis occupabatur, ut aliquam quomodocunque alliceret, et illaquearet. 23 Cateras vero les omissas fortunæ volvendas permittebat, neque de earum exitu, quo tandem abirent, erat sollicitus, verum ad bonos vel malos successus indifferens. Excrcavit ergo Andronicum;:oque eum solum, sed etiam ex illo nepotem Joannem, infantem admodum et vix balbutienten, inque locum ejus alterum Glium Manuele Romanorum imperatorem coronatum suffecit. Tertiumque Theodorum dictum ς Ο δὲ βασιλεὺς Ἰωάννης ὑπερβὰς τὰ εἴκοσι καὶ πέντε ἔτη, καὶ τὴν ἀνδρῷαν ἡλικίαν ἐνδύς, ἐποίησ σεν υἱοὺς μετὰ τὸν ᾿Ανδρόνικον δύο, Μανουὴλ καὶ Θεόδωρον. Ο δὲ ᾿Ανδρόνικος ὑπερείχε πάντας τοὺς συνηλικιώτας ἔν τε τώμῃ σώματος, καὶ ἐν ἡλικία καὶ κάλλει διαφέρων πολλούς. Ο δὲ Μωρὰτ καὶ αὐ τὸς ἔχων υἱοὺς τόν τε Σαβούτζιον τὸν προῤῥηθέντα, καὶ Κουντούλην, καὶ Παγιαζήτ. Ὁ δὲ Κουντούζης ισήλικος ὢν σὺν τῷ ᾿Ανδρονίκῳ, καὶ κατὰ καιρὸν συνὼν αὐτῷ καὶ συνευφραινόμενος, ἐῤῥέθη λόγος, ὡς ὁμόσαντες ἄμφω ανταρσίαν εἰσπράξονται· καὶ ὁ μὲν Κουντούζιος τὸν Μυράτ, ὁ δὲ ᾿Ανδρόνικος τὸν Ἰωάννην τὸν πατέρα αὐτοῦ διαχειρίσονται, και ἔσονται ἀδελφοὶ εἰς τὸ ἑξῆς. Καὶ ὁ μὲν ᾿Ανδρόνικος τὴν βασιλείαν, ὁ δὲ Κουντούζης τὴν ἡγεμονίαν ἀνα δέξεται. Ενωτισθεὶς δὲ ταῦτα ὁ Μωράτ, καὶ ἐξε τάσας ἀκριβῶς, καὶ μαθὼν τὰ λαληθέντα ἀληθῆ, ἐξορύττει τοὺς ὀφθαλμοὺς τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ Κουντου ζίου· καὶ στέλλει πρὸς τὸν βασιλέα 'Ιωάννην γραφὰς δηλούσας την τύφλωσιν τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ, καὶ τὴν αἰτίαν τῆς τυφλώσεως, και συναίτιον δηλῶν τὸν Ανδρόνικον καὶ υἱὸν αὐτοῦ· καὶ εἰ μὴ καὶ αὐτό; τὰ ὅμοια δράσει τῷ ᾿Ανδρονίκῳ, ἐγερεῖ μάχην ἄσποι δον κατ' αὐτοῦ. Τότε ὁ βασιλεὺς Ἰωάννης, ἢ διὰ τὴν αδυναμίαν ἣν εἶχε, μὴ φέρων ἐχθρωδῶς διακεῖσθαι τῷ Μωράτ· ἢ διὰ τὴν ὑστέρησιν τῆς γνώσεως, ἦν γὰρ ὡς ἐπιπολὺ κούφος, καὶ μὴ πολυπραγμονῶν ἐν ἄλο λοις τὰ πράγματα πλὴν ἐν γυναιξὶν ὡραίαις καὶ καλαῖς τῷ εἴνει, καὶ τίνος καὶ πῶς παγιδεύσει απο τήν· ἐν δὲ πράγμασιν ἑτέροις, ὡς ἔλθοι κατὰ τύχην, καὶ κατατροχάδην αποξεύσει, οὕτω καὶ ἐδέχετο, καὶ ἀντελάμβανε· ετύφλωσεν οὖν καὶ αὐτὸς τὸν Ανδρόνικον· καὶ οὐ μόνον αὐτὸν, ἀλλὰ καὶ τὸν υἱὸν αὐτοῦ Ἰωάννην νήπιον ὄντα, καὶ μόλις ψελλίζοντα, ἀντ᾽ αὐτοῦ δὲ στέφει τον δεύτερον τῶν υἱῶν αὐτοῦ εἰς βασιλέα Ρωμαίων, τὸν Μανουήλ. Τὸν δὲ τρίτον, τὸν καὶ Θεόδωρον, δεσπότην Λακεδαιμονίας καθί στησι. Τὸν δὲ τυφλὸν ᾿Ανδρόνικον μετὰ τοῦ παι δὸς Ἰωάννου καὶ τῆς γυναικὸς ἐγκλείστους ἐν τῷ πύργῳ τοῦ 'Ανεμα καθείργνυσιν· διετίαν δὲ ἐν Ismaelis Bullialdi nota De excaecatione Cuntuzis et Andronici adeun-- dus Laonicus lib. 1 qui Sauzen, non Cuntuzen appellat, et natu maximum filiorum Moratis fuisse dicit. Joannes imp. aceto fervido Andronici oculis infuso cum excæcavit. Puranzes lib. 1, c. 16, Moratis istuin filium appellat Mosen Zelebin, patris jussu capite plexum fuisse ait. De illorum excæcatione Leunclavius nullum vertuin facil. et Ἐν τῷ πύργῳ τοῦ 'Ανεμᾶ. Leunclavius in Pandectis Histor. Turcorum docet se a Zygomala didicisse Constantinopoli turres illas, quas Leonar dus Chiensis in narratione expugnationis Constan tinopoleos Aveniades appellat, vero nomine Anemmanis turres vocari, et esse eas, quæ in arce Pentapyrgo, ad angulum urbis)orientalem, juxta Bla chernarum templum, sita visebantur.

DUCA tus est, longoque tempore ibi exaco in pace pie ἡ ἐπλήρωσε τὸ τῆς ζωῆς αὐτοῦ τέλο;, τὴν ἡγεμονίαν quievit. Eodem fere tempore Orchanes obiit, filio- καταλιπών τῷ υἱ; αὐτοῦ Μωράτο que suo Morati principatum reliquit. CAPUT XII. Joannis imperatoris filiorum natu major Andronicus, et Cuntuzes Moralis filius secundogenitus in parentes confu ram, deque occupanda tyrannide consilia agitant quibus patefactis Morates filium suum oculis privat, significatque Joanni, si pucem secum habere vut, ut Andronicum etiam excarcet, cui Joannes morem gerens filio atque etiam ex eo nepoti visum adimit et in carcerem conjicit. Andronicus Genuensium ope liberatus imperium invadit, patrem et fratres carceri mancipal; carcere asti se liberant, et Joannes in solium imperatorium restituitur. Manuel ei successor designatur. Νuptia Catalusii et Marie Palmologika. Imperator Joannes, cum annis viginti quinque major esset virilemque ætatem adeptus, præter Andronicum genuit filios duos Manuelen et Theodorum. Omnes equidem coætaneos superabat Andronicus corporis robore, multosque proceritate ac forma excellebat. Morates etiam filios genuit Sabucium, de quo mentionem fecimus, Kuntuzem et Bajazitem; æqualis porro ætatis erant Kuntuzes et Andronicus, cumque dala occasione inter se collo - cuti essent, et oblectandi animi causa simul convenissent, fama ferebatur ipsus conspirasse, rebellionemque esse meditatos, qua patrem suum uterque de medio tolleret: Kun:uzes Moralemn, Andronicus vera Joannem; et in posterum fraterna amicitia fœdusque intercederent, hicque imperium, ille principatum adipisceretur. Hæc cum ad Moratem delata essent, post diligens et accuratum rei exanien, compertusque sermones esse veros, quos in - ter se habuerant, filio suo Kuntazio oculos effodi jubet, epistolamque ad imperatorem Joannem dirigit, qua significat filium suum jussu suo excæcatum, causanque facti exponit: Andronicum etiam efus alium conjurationis participem accusat: quem misi tali poena mulctaverit, bellum internecinum illaturum minatur. Tunc Joannes Augustus, aut imbecillitatis, qua laborabat, conscius, veritusque hostem in se concitare Moratem, vel crassa ignorantia gravatus [obtemperavit. Erat enim ut plurimum hebes ac stupidus, nullaque negotia tractabat: sed totus in captandis formosis mulieribus et venustis occupabatur, ut aliquam quomodocunque alliceret, et illaquearet. 23 Cateras vero les omissas fortunæ volvendas permittebat, neque de earum exitu, quo tandem abirent, erat sollicitus, verum ad bonos vel malos successus indifferens. Excrcavit ergo Andronicum;:oque eum solum, sed etiam ex illo nepotem Joannem, infantem admodum et vix balbutienten, inque locum ejus alterum Glium Manuele Romanorum imperatorem coronatum suffecit. Tertiumque Theodorum dictum ς Ο δὲ βασιλεὺς Ἰωάννης ὑπερβὰς τὰ εἴκοσι καὶ πέντε ἔτη, καὶ τὴν ἀνδρῷαν ἡλικίαν ἐνδύς, ἐποίησ σεν υἱοὺς μετὰ τὸν ᾿Ανδρόνικον δύο, Μανουὴλ καὶ Θεόδωρον. Ο δὲ ᾿Ανδρόνικος ὑπερείχε πάντας τοὺς συνηλικιώτας ἔν τε τώμῃ σώματος, καὶ ἐν ἡλικία καὶ κάλλει διαφέρων πολλούς. Ο δὲ Μωρὰτ καὶ αὐ τὸς ἔχων υἱοὺς τόν τε Σαβούτζιον τὸν προῤῥηθέντα, καὶ Κουντούλην, καὶ Παγιαζήτ. Ὁ δὲ Κουντούζης ισήλικος ὢν σὺν τῷ ᾿Ανδρονίκῳ, καὶ κατὰ καιρὸν συνὼν αὐτῷ καὶ συνευφραινόμενος, ἐῤῥέθη λόγος, ὡς ὁμόσαντες ἄμφω ανταρσίαν εἰσπράξονται· καὶ ὁ μὲν Κουντούζιος τὸν Μυράτ, ὁ δὲ ᾿Ανδρόνικος τὸν Ἰωάννην τὸν πατέρα αὐτοῦ διαχειρίσονται, και ἔσονται ἀδελφοὶ εἰς τὸ ἑξῆς. Καὶ ὁ μὲν ᾿Ανδρόνικος τὴν βασιλείαν, ὁ δὲ Κουντούζης τὴν ἡγεμονίαν ἀνα δέξεται. Ενωτισθεὶς δὲ ταῦτα ὁ Μωράτ, καὶ ἐξε τάσας ἀκριβῶς, καὶ μαθὼν τὰ λαληθέντα ἀληθῆ, ἐξορύττει τοὺς ὀφθαλμοὺς τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ Κουντου ζίου· καὶ στέλλει πρὸς τὸν βασιλέα 'Ιωάννην γραφὰς δηλούσας την τύφλωσιν τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ, καὶ τὴν αἰτίαν τῆς τυφλώσεως, και συναίτιον δηλῶν τὸν Ανδρόνικον καὶ υἱὸν αὐτοῦ· καὶ εἰ μὴ καὶ αὐτό; τὰ ὅμοια δράσει τῷ ᾿Ανδρονίκῳ, ἐγερεῖ μάχην ἄσποι δον κατ' αὐτοῦ. Τότε ὁ βασιλεὺς Ἰωάννης, ἢ διὰ τὴν αδυναμίαν ἣν εἶχε, μὴ φέρων ἐχθρωδῶς διακεῖσθαι τῷ Μωράτ· ἢ διὰ τὴν ὑστέρησιν τῆς γνώσεως, ἦν γὰρ ὡς ἐπιπολὺ κούφος, καὶ μὴ πολυπραγμονῶν ἐν ἄλο λοις τὰ πράγματα πλὴν ἐν γυναιξὶν ὡραίαις καὶ καλαῖς τῷ εἴνει, καὶ τίνος καὶ πῶς παγιδεύσει απο τήν· ἐν δὲ πράγμασιν ἑτέροις, ὡς ἔλθοι κατὰ τύχην, καὶ κατατροχάδην αποξεύσει, οὕτω καὶ ἐδέχετο, καὶ ἀντελάμβανε· ετύφλωσεν οὖν καὶ αὐτὸς τὸν Ανδρόνικον· καὶ οὐ μόνον αὐτὸν, ἀλλὰ καὶ τὸν υἱὸν αὐτοῦ Ἰωάννην νήπιον ὄντα, καὶ μόλις ψελλίζοντα, ἀντ᾽ αὐτοῦ δὲ στέφει τον δεύτερον τῶν υἱῶν αὐτοῦ εἰς βασιλέα Ρωμαίων, τὸν Μανουήλ. Τὸν δὲ τρίτον, τὸν καὶ Θεόδωρον, δεσπότην Λακεδαιμονίας καθί στησι. Τὸν δὲ τυφλὸν ᾿Ανδρόνικον μετὰ τοῦ παι δὸς Ἰωάννου καὶ τῆς γυναικὸς ἐγκλείστους ἐν τῷ πύργῳ τοῦ 'Ανεμα καθείργνυσιν· διετίαν δὲ ἐν Ismaelis Bullialdi nota De excaecatione Cuntuzis et Andronici adeun-- dus Laonicus lib. 1 qui Sauzen, non Cuntuzen appellat, et natu maximum filiorum Moratis fuisse dicit. Joannes imp. aceto fervido Andronici oculis infuso cum excæcavit. Puranzes lib. 1, c. 16, Moratis istuin filium appellat Mosen Zelebin, patris jussu capite plexum fuisse ait. De illorum excæcatione Leunclavius nullum vertuin facil. et Ἐν τῷ πύργῳ τοῦ 'Ανεμᾶ. Leunclavius in Pandectis Histor. Turcorum docet se a Zygomala didicisse Constantinopoli turres illas, quas Leonar dus Chiensis in narratione expugnationis Constan tinopoleos Aveniades appellat, vero nomine Anemmanis turres vocari, et esse eas, quæ in arce Pentapyrgo, ad angulum urbis)orientalem, juxta Bla chernarum templum, sita visebantur.

φυλακή Εγκ'ειστοι γενόμενοι συνδρομῇ τῶν Lacedemonis principem constituit. Excacalum τοῦ Γαλατά Λατίνων ἀπὸ τοῦ πύργου ἐξέφυγον, καὶ οἱ Γενουῖται τοῦτον δεξάμενοι, ήρξαντο ἀντιμάχε σθαι τοῖς πολίταις προσωπεῖον κεκτημένοι τὸν 'Ανδρόνικον. Καὶ πολεμήσαντε; ἡμέρας ἱκανὸς πατὴρ πρὸς υἱὸν, καὶ υἱὸς πρὸς πατέρα (τοῦτο τῆς 'Ρωμαίων ἀπανθρωπίας, καὶ τῆς πρὸς Θεὸν ἔχθρας) διὰ τῶν φρικωδεστάτων όρκων γενομένης παραβά σεώς ποτε είσεισιν ἐν τῇ πόλει Ανδρόνικος, καὶ βασιλεὺς Ρωμαίων ἀναγορεύεται. Τὸν δὲ πατέρα αὐτοῦ καὶ τοὺς ἀδελφοὺς Μανουὴλ καὶ Θεόδωρον ἐγκλείστους ὁ πύργος, ὃν αὐτὸς εἶχεν ὡς τάρταρον, ὡς ὁ Ζεὺς τὸν πατέρα καὶ Κρόνον, καὶ τοὺς ἀδελ φούς Πλούτωνα καὶ Ποσειδῶνα ἔνδον κατείχε, καὶ αὐτὸς τῆς βασιλείας ἀντεποιεῖτο. Διετίαν οὖν καὶ αὐτοὶ ἐν τῷ πύργῳ γενόμενοι, ἀπέδρασαν συνεργείᾳ τινὸς ἀλάστορος· ὄνομα μὲν αὐτῷ ᾿Αγγελος, τῇ δὲ ἐπωνυμία διάβολος· καὶ μίγδην φέροντες σὺν τῇ ἐπωνυμία τὸ ὄνομα, ἐκαλεῖτο Διαβολάγγελος. Αὐτὸς τοίνυν ἐκβάλλων ἀπὸ τοῦ πύργου εἴτε ἀγγέ λου, εἴτε δαίμονος τέχνῃ ἐπέρασεν αὐτοὺς ἐμβάλλων ἐν ἀκατίῳ πέραν εἰς τὸ Σκουτάριον. Ο δὲ βασιλεὺς Ανδρόνικος μαθὼν τὴν φυγὴν τοῦ πατρὸς καὶ τῶν ἀδελφῶν αὐτοῦ οὐκ ἠθέλησεν εἰς μακρὰν γενέσθαι τὰ ξυστυχήματα Ρωμαίοις, οὐδὲ αὐτὸς εἶναι τῶν κα κῶν αἴτιος· ἀλλὰ μετακαλεῖται τὸν πατέρα, καὶ τοὺς ἀδελφοὺς δοὺς πίστεις ενόρκους, καὶ εἰσάγει τούτους ἐν τῇ πόλει, καὶ ἀναβιβάζει τὸν πατέρα ἐν τοῖς τῆς βασιλείας θώκοις, καὶ πίπτει ὑπὸ τοὺς πέδας αύτοῦ, καὶ ζητεῖ λύσιν τῶν ἐγκλημάτων, καὶ αὐτὸς ἀφίησιν. Ην γὰρ ὁ ᾿Ανδρόνικος τὸν ἕνα τῶν ἐθαλ, μῶν αὐτοῦ ἔχων ἀνεῳγμένον, ὁ δὲ Ἰωάννης, ὁ ιἱὸς αὐτοῦ, καὶ τοὺς δύο σκαρδαμυκτῶν, καὶ παρα Ελών θεωρών. Τότε ὁ βασιλεὺς καμφθείς, καὶ ἐπὶ τῷ γεγονότι πάθει σφοδρώς λυπηθείς, ἔπεμψεν απ τὸν σὺν τῷ παιδὶ καὶ τῇ γυναικὶ οἰκεῖν ἐν Συληβρί [Σηλυμβρία] δωρήσας αὐτῷ ταύτην, καὶ Δάνειον, καὶ Ἡράκλειαν Ρεδα:στόν τε καὶ Πάνιδων· Andronicum cum nepote Joanne et illius uxore in turri Anemæ concludit; cumque per biennium ibi detenti fuissent, concursu Latinorum e Galata facto evaserunt. Genuensesque hunc Andronicum suscipientes, ejusque obtendentes nomen civibus Constantinopolis bellumn inferre caferunt. Per plures itaque dies cum pater et filius mutuis præliis certassent (ita feri erant Romani, et Deum sic odio habebani), Andronicus conceptis exsecranidis juramentis, quae deinde violavit, ingreditur civitatem, et Romanorum imperator proclamatus, patrem deinde fratresque suos Manuelem et Theodorum, ut olim Jupiter Saturnum patrem, fratresque suos Plutonem et Νeptunum, incarcerat in ea turri, in qua captivus detentus fuerat, quam etiam æque ac Tartarum aversabatur, imperiique solium invadit. Per biennium quoque isti in turri manserunt evaserunique ope cujusdam perditi nebulonis, qui vocabatur Angelus, cognomenque ei erat diaboluş: conjunctisquc nomine ac cognomine vocabatur Diabolangelus. Is igitur, cum eos turri extraxisst sive angeli sive demonis arte, navigio impositos Scutarium ultră mare Trajecit. Verum Androniens, cognita patris fratrumque fuga, noluit amplius auctor esse calamitatum et infortuniorum, quibus Romæi premebantur; patremque accersit et fratres, obstricta iis per jusjurandum fide eos in urbem accipit, parentemque solio imperii restituit, et ejus pedibus advolutus errorum veniam rogat et consequitur Andronicus equidem ille oculorum alterum apertura habebat, Joannes vero filius ejus utroque lusciticsus erat, et oblique intuebatur. Imperator filii precibus jam delinitus, et corum quæ acciderant pertæsus, eum cum uxore et filiolo Selymbriam ad habitandum misit, quam ei concedit Daniumque, Heracleam et Panidum. Manuelem deinde imperiali diademate ornat. Francisco Gateluzo, quem aiiIsmaelis Bullialdi notæ. Διετίαν δὲ ἐν φυλακῇ. In carcerem conjectus est Andronicus a patre excrcatus, ut c. 16 narrat Phranzes; ex eo vero extractus est, cum proceres Constantinopolitani Ameram Moratem ut liberaretur exoratum” habnerunt. Narrat postea Joannem in Italiam profectum, Andronicum excæcatum despotam rebus imperii interea procurandis praefecisse: at, ubi reversus fuit, Manuelem filius suum secundogenitum, universis applaudentibus, imperatorem proclamasse. Quod indigne ferens Andronicus ad Bajaziten aufugit: et auxilia ab eo consecutus, urbem noctu ex improviso adortus, patrem fratremque cepit, et in carcerem compegit: qui post duos annos cum semisse, Bulgaris custodilus deceptis, ad Bajazilem aufugerunt: tributa anua pendere polliciti, in imperium reducti sunt. Hac de re Leomici narratio lib. 1, Hist. de rebus Turc. valde confusa est, nec his consentit. Vult etiam ante Andronici excrcationem Joannem in Italiam discessisse. De Andronici ad Bajasiten prolectione, lib. ut, agit. (63 Δάνειον καὶ Ηράκλειαν. Apud alios legitur Daonium oppidum est Thraciæ maritimum sub Heracleensi metropolita. Heraclea, quæ hodie Propontidi adjacet, et metropolis est, olim Perinthus appellata fuit, ut clare docet inscriptio, quam Heracleae anno 1647. Maii die 1, ea marmore iranscripsimus. Lapis ille marmoreus olim fuit Stylobates, cui imperatoris Severi statua imposita erat. Parieti templi metropolitanæ lleracleensis, quod templorum Christianorum per Græciam universam residuorum elegantissimum est, transverse insertus visitur lapis ille, non erectus: et qui illum inseruere fabri, forinsecus inscriptionem apparere, ut legeretur, voluerunt: illam in marmoribus Arundellianis Seldenus transcripsit, pag. 55, sed corruptam; qualem ipsi legimus, hic proponin:us: ΑΓΑΘΗΝ ΤΥΧΗΙ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑ ΚΑΙΣΑΡΑ ΣΕΠΤΙΜΙΟΝ ΣΕΟΥΗΡΟΝ ΕΥΣΕΒΗ ΠΕΡΠΝΑΚΑ ΣΕΒΑΣΤΟΝ ΑΡΑΒΙΚΟΝ AAJABHNIKON HAPOIKON Uilinæ syllabæ duarum vocum Σεπτίμιον Σεονῆρον ita scrip!æe sunt, ut intra Ο τὸ N comprehendatur.

DUCE cum optimum et exploratæ fidei supra memora- τὸν δὲ Μανουήλ στέφει ταινίαις καὶ βασιλέα vimus, uptui collocal sororem suam, dolisque αναγορεύε: Ρωμαίων. Τὸν δὲ Φραντζῆσκον Γατεnomine Lesbum insulam el tradidit, nuptiarumque λούζον, ἂν ὁ λόγος ὡς φίλον καλὸν καὶ πιστότατον solemnitate peracta Mitylenen 24 abierunt, eamque ἐδήλωσε προλαβών, δίδωσι τὴν αὐτοῦ ἀδελφὴν ὁ ad nostra tempora corum posteri successione per- βασιλεὺς εἰς γυναῖκα, καὶ εἰς προίκα τὴν νῆσον petua possederunt. Quoniam vero narrationis se- Λέσβον, καὶ τοὺς γάμου; τελέσαντες ἀπῆραν ἐκεῖ. ries a Bējazite regressa ad Orchanem illins´avum θεν καὶ ἐν τῇ Μιτυλήνῃ κατώκησαν μέχρι τοῦ νῦν nos retraxit, propter crimina Cantacuzeno objecta, κατὰ διαδοχὴν ἐκ τοῦ γένους αὐτῶν τὴν νῆσον ταύ in viam rursus redeamus, et ad Bajazitis res, po- την κυριεύοντες οὐκ ἔλειψαν. Ἐπεὶ δ' ὁ λόγος ἡμᾶς tius vero Rom. infortunia esponenda pergamus, ἀναποδίζων ἀπὸ τοῦ Παγιαζήτ εἰς τὸν πάππον απο narrationemque earum ad finem perducamus. τοῦ τὸν ὑρχὴν ἕνεκα τῶν αἰτιαμάτων τοῦ Καντακουζηνοῦ ἀναχαιτίσας κατήντησε, φέρε πάλιν τὴν αὐτὴ ῥύμην ἀρξάμενοι πρὸς τὰ τοῦ Παγιαζήτ εὐ· Ουδρομήσωμεν, μᾶλλον δὲ πρὸς τὰ τῶν Ῥωμαίων δυστυχήματα· καὶ ἴδωμεν τὴν διήγησιν ἄχρι που καταντήσει σπουδάζει. CAPUT XIII. Dajazites trituta Joanni imperat, et sibi militatum venire alterum ex cjus filiis postulat. Cycladas insulas invadil, Joan's Constant nopolim munit, Batazitis jussu exstructa a se propugnacula diruit, tandemque obiit Manuel qui Baiazizi militabat inque ejus aula versabatur, audita patris morte, clam Constantinopolim advenit. Baiaz:tes id a'gre lerens graves durasque conditiones ipsi imponit, Thessalonicam occupat,Constantinopolim vexul et cibaria in eam invehiimpe it. Hungari uc maxima pars occidentalium principum in Baiazitem movent, et ad Nicopolim a Turcis cœduntur et vincuntur. Postquam Bajazites omnes Asiæ principatus, qui 1 plures erant, evertit, et Bitlyniæ, Phrygia, Mysiæ, Cariæ monarcham se gessit, adversus Constantinopolim mentem el oculos direxit. Primum omnium missis ad imperatorem apocrisiariis tributum poscit, ejusque filiorum unum cum militibus centum ad bellum paratis mitti. Destitutus impe rator regum omnium auxilio, desertusque a rebus publicis jaziti obtemperat; semel etiam atque iterum Manuel cum cohorte centum armatorum miΜΕΓΙΣΤΟΝ Η ΒΟΥΛΗ ΚΑΙ Ο ΔΗΜΟΣ ΤΩΝ ΝΕΟΚΟΡΩΝ ΠΕΡΙΝΟΙΩΝ. Επει δ' ὁ Παγιαζήτ τὰς πολυαρχίας πάσας ἐξῆρεν ἐκ προσώπου τῆς ᾿Ασιάτιδος γῆς, καὶ Βιθυ νίας, και Φρυγίας, Μυσίας λέγω καὶ Καρίας, και μονάρχης ἐγένετο, τότε κατὰ τῆς πόλεως καὶ τὸν νοῦν καὶ τὸν ὀφθαλμὸν ἔστησε. Καὶ κατὰ μὲν τὸ πρῶτον πέμψας αποκρισιαρίους εἰς βασιλέα ᾐτήσατο φόρους διδόναι, καὶ ἐν ἐξπεδίτῳ ἕνα τῶν υἱῶν αὐτοῦ πέμπειν σὺν στρατιώταις ἑκατόν· ὁ δὲ βασιλεὺς μὴ ἔχων βοήθειαν ἔκ τινος τῶν ῥηγάδων, ἢ τῶν ἀριστοκρατούντων, ἢ τῶν δημοκρατούντων Ismaelis Bullialdi notæ. Qua staiua posita fuit procul dubio a Perinthiis: c quando capta a Severo quæ ei fame compulsa se permisit, Byzantium, muris, balneis, publicisque ædificiis ejus dirutis, in vici formam redacta, omni jurisdictione privata, Perinthiis attributa est, ut Dion Nicenus in Severo prodidit, Και δασμοφόρον αποφήνας τάς τε οὐσίας τῶν πολιτῶν δημεύσας, αὐτὴν τε καὶ τὴν χώραν αὐτῆς τοῖς Περινθίοις έχαρίσατο. Vectigalem eam reddidit, ciriumque bene in fiscum publicum redegit, ipsamque et ejus agrum Perinthiis gratuito attribuit. In ista inscriptione lec verba. Ο δήμος τῶν νεοκόρων, significant universitatem, vel collegium sacerdotum, vel æditnorum. Latini hac etiam voce usi sunt, ut apud Grutherum inscriptionum libre legimus pag. VETTIO AGORIO PONTIFICI. VESTE PONTIFIC. Soli Quindecimviro, Auguţi, TACROBOLIATO, CURIALI, NEOCORO, MIKROFANTE, PATRI SACRORUM. Zosimus, qui tempore erecti hujus monumenti posterior est, lib. 1 etiam testatur suis tempo: ibus Perinthi nomine omisso, Heracleam vocatam fuisse. Διατρίβοντι αὐτῷ κατὰ τὴν Πέρινθον, ἢ νῦν Πράκλειον μετωνόμασται. Stephanus de urbibus idem les.atur.. Τὸν δὲ Μανουήλ στέψει ταινίοις. Annum quò Manuel imperator designatus est, excæcato Andronico, labemus in the.nate celesti erecto al meridianum Constantinopoleos ipso meridie, anno mnandi 6882, Septembris 25, id est, anno Christi 1373. Sic se habet, θέμα γεγονὸς ἐπὶ τῇ ἀναγο ρεύσει κυρίου Μανουήλ, τοῦ υἱοῦ τοῦ βασιλέως Ιωάννου τοῦ Παλαιολόγου, έτει 'ςωπς', μηλ Σεπτεμβρίῳ κέ, ἐπ' αὐτῆς τῆς μεσημβρίας. lloroscopus Sagittarii gradus 17, Dom. 2, Capricorni grad. 19, m. 40, dom. 3; Aquarii grad. 27, m. 20, don. 4, Arietis grad. 40, dom. 5; Arietis 27, m. 20, dom. 6, Tauri grad. 19. m. 40; opposite domus sex inde haberi possunt. Loca vero planetarum sic se habuerunt: Sol in Libre gradu 10, m. 21; Luna Capricorni gradu 8, m. 44; Saturnus, Capricorui gral. 27, m. 50; Jupiter, Cancri grad. 26, m. 22. Mars, Arietis grad. 12, in. 28; Venus, Libre grad. 12, m. 10; Mercurins, Libræ grad. 18, m. 37: Nodus ascendens seu caput Draconis, Virginis grad. 28; Κλήρος βασιλέως, seu Surs regia in Capricorni grad. 9; Τύχη, seu Pars Fortune, Piscum gral. 15, 13. Quivis ex istis, them.te delineato, planetas et alia puneta cœli per domus distribuere poterit. Hocce porro thema caleste nacti sumus in bibliotheca serenissimi Magni Etruriæ Ducis Ferdinandi II, principis sapientissian et erga litteratos humanissimi. Επεὶ δὲ ὁ Παγιαζήτ. Supra cap. & legenda sunt quæ scripsit Ducas. Καὶ κατὰ μὲν τὸ πρῶτον. Supra adnotavimus Byzantinos imperatores tributa obtulisse. Laonicus porro, Phranzes et Leunclavius nullanı inentionem faciunt munitæ a Joanne imperatore Constantinopo.eus: aut tributa ei a Bajazite imperata fuisse.

DUCE cum optimum et exploratæ fidei supra memora- τὸν δὲ Μανουήλ στέφει ταινίαις καὶ βασιλέα vimus, uptui collocal sororem suam, dolisque αναγορεύε: Ρωμαίων. Τὸν δὲ Φραντζῆσκον Γατεnomine Lesbum insulam el tradidit, nuptiarumque λούζον, ἂν ὁ λόγος ὡς φίλον καλὸν καὶ πιστότατον solemnitate peracta Mitylenen 24 abierunt, eamque ἐδήλωσε προλαβών, δίδωσι τὴν αὐτοῦ ἀδελφὴν ὁ ad nostra tempora corum posteri successione per- βασιλεὺς εἰς γυναῖκα, καὶ εἰς προίκα τὴν νῆσον petua possederunt. Quoniam vero narrationis se- Λέσβον, καὶ τοὺς γάμου; τελέσαντες ἀπῆραν ἐκεῖ. ries a Bējazite regressa ad Orchanem illins´avum θεν καὶ ἐν τῇ Μιτυλήνῃ κατώκησαν μέχρι τοῦ νῦν nos retraxit, propter crimina Cantacuzeno objecta, κατὰ διαδοχὴν ἐκ τοῦ γένους αὐτῶν τὴν νῆσον ταύ in viam rursus redeamus, et ad Bajazitis res, po- την κυριεύοντες οὐκ ἔλειψαν. Ἐπεὶ δ' ὁ λόγος ἡμᾶς tius vero Rom. infortunia esponenda pergamus, ἀναποδίζων ἀπὸ τοῦ Παγιαζήτ εἰς τὸν πάππον απο narrationemque earum ad finem perducamus. τοῦ τὸν ὑρχὴν ἕνεκα τῶν αἰτιαμάτων τοῦ Καντακουζηνοῦ ἀναχαιτίσας κατήντησε, φέρε πάλιν τὴν αὐτὴ ῥύμην ἀρξάμενοι πρὸς τὰ τοῦ Παγιαζήτ εὐ· Ουδρομήσωμεν, μᾶλλον δὲ πρὸς τὰ τῶν Ῥωμαίων δυστυχήματα· καὶ ἴδωμεν τὴν διήγησιν ἄχρι που καταντήσει σπουδάζει. CAPUT XIII. Dajazites trituta Joanni imperat, et sibi militatum venire alterum ex cjus filiis postulat. Cycladas insulas invadil, Joan's Constant nopolim munit, Batazitis jussu exstructa a se propugnacula diruit, tandemque obiit Manuel qui Baiazizi militabat inque ejus aula versabatur, audita patris morte, clam Constantinopolim advenit. Baiaz:tes id a'gre lerens graves durasque conditiones ipsi imponit, Thessalonicam occupat,Constantinopolim vexul et cibaria in eam invehiimpe it. Hungari uc maxima pars occidentalium principum in Baiazitem movent, et ad Nicopolim a Turcis cœduntur et vincuntur. Postquam Bajazites omnes Asiæ principatus, qui 1 plures erant, evertit, et Bitlyniæ, Phrygia, Mysiæ, Cariæ monarcham se gessit, adversus Constantinopolim mentem el oculos direxit. Primum omnium missis ad imperatorem apocrisiariis tributum poscit, ejusque filiorum unum cum militibus centum ad bellum paratis mitti. Destitutus impe rator regum omnium auxilio, desertusque a rebus publicis jaziti obtemperat; semel etiam atque iterum Manuel cum cohorte centum armatorum miΜΕΓΙΣΤΟΝ Η ΒΟΥΛΗ ΚΑΙ Ο ΔΗΜΟΣ ΤΩΝ ΝΕΟΚΟΡΩΝ ΠΕΡΙΝΟΙΩΝ. Επει δ' ὁ Παγιαζήτ τὰς πολυαρχίας πάσας ἐξῆρεν ἐκ προσώπου τῆς ᾿Ασιάτιδος γῆς, καὶ Βιθυ νίας, και Φρυγίας, Μυσίας λέγω καὶ Καρίας, και μονάρχης ἐγένετο, τότε κατὰ τῆς πόλεως καὶ τὸν νοῦν καὶ τὸν ὀφθαλμὸν ἔστησε. Καὶ κατὰ μὲν τὸ πρῶτον πέμψας αποκρισιαρίους εἰς βασιλέα ᾐτήσατο φόρους διδόναι, καὶ ἐν ἐξπεδίτῳ ἕνα τῶν υἱῶν αὐτοῦ πέμπειν σὺν στρατιώταις ἑκατόν· ὁ δὲ βασιλεὺς μὴ ἔχων βοήθειαν ἔκ τινος τῶν ῥηγάδων, ἢ τῶν ἀριστοκρατούντων, ἢ τῶν δημοκρατούντων Ismaelis Bullialdi notæ. Qua staiua posita fuit procul dubio a Perinthiis: c quando capta a Severo quæ ei fame compulsa se permisit, Byzantium, muris, balneis, publicisque ædificiis ejus dirutis, in vici formam redacta, omni jurisdictione privata, Perinthiis attributa est, ut Dion Nicenus in Severo prodidit, Και δασμοφόρον αποφήνας τάς τε οὐσίας τῶν πολιτῶν δημεύσας, αὐτὴν τε καὶ τὴν χώραν αὐτῆς τοῖς Περινθίοις έχαρίσατο. Vectigalem eam reddidit, ciriumque bene in fiscum publicum redegit, ipsamque et ejus agrum Perinthiis gratuito attribuit. In ista inscriptione lec verba. Ο δήμος τῶν νεοκόρων, significant universitatem, vel collegium sacerdotum, vel æditnorum. Latini hac etiam voce usi sunt, ut apud Grutherum inscriptionum libre legimus pag. VETTIO AGORIO PONTIFICI. VESTE PONTIFIC. Soli Quindecimviro, Auguţi, TACROBOLIATO, CURIALI, NEOCORO, MIKROFANTE, PATRI SACRORUM. Zosimus, qui tempore erecti hujus monumenti posterior est, lib. 1 etiam testatur suis tempo: ibus Perinthi nomine omisso, Heracleam vocatam fuisse. Διατρίβοντι αὐτῷ κατὰ τὴν Πέρινθον, ἢ νῦν Πράκλειον μετωνόμασται. Stephanus de urbibus idem les.atur.. Τὸν δὲ Μανουήλ στέψει ταινίοις. Annum quò Manuel imperator designatus est, excæcato Andronico, labemus in the.nate celesti erecto al meridianum Constantinopoleos ipso meridie, anno mnandi 6882, Septembris 25, id est, anno Christi 1373. Sic se habet, θέμα γεγονὸς ἐπὶ τῇ ἀναγο ρεύσει κυρίου Μανουήλ, τοῦ υἱοῦ τοῦ βασιλέως Ιωάννου τοῦ Παλαιολόγου, έτει 'ςωπς', μηλ Σεπτεμβρίῳ κέ, ἐπ' αὐτῆς τῆς μεσημβρίας. lloroscopus Sagittarii gradus 17, Dom. 2, Capricorni grad. 19, m. 40, dom. 3; Aquarii grad. 27, m. 20, don. 4, Arietis grad. 40, dom. 5; Arietis 27, m. 20, dom. 6, Tauri grad. 19. m. 40; opposite domus sex inde haberi possunt. Loca vero planetarum sic se habuerunt: Sol in Libre gradu 10, m. 21; Luna Capricorni gradu 8, m. 44; Saturnus, Capricorui gral. 27, m. 50; Jupiter, Cancri grad. 26, m. 22. Mars, Arietis grad. 12, in. 28; Venus, Libre grad. 12, m. 10; Mercurins, Libræ grad. 18, m. 37: Nodus ascendens seu caput Draconis, Virginis grad. 28; Κλήρος βασιλέως, seu Surs regia in Capricorni grad. 9; Τύχη, seu Pars Fortune, Piscum gral. 15, 13. Quivis ex istis, them.te delineato, planetas et alia puneta cœli per domus distribuere poterit. Hocce porro thema caleste nacti sumus in bibliotheca serenissimi Magni Etruriæ Ducis Ferdinandi II, principis sapientissian et erga litteratos humanissimi. Επεὶ δὲ ὁ Παγιαζήτ. Supra cap. & legenda sunt quæ scripsit Ducas. Καὶ κατὰ μὲν τὸ πρῶτον. Supra adnotavimus Byzantinos imperatores tributa obtulisse. Laonicus porro, Phranzes et Leunclavius nullanı inentionem faciunt munitæ a Joanne imperatore Constantinopo.eus: aut tributa ei a Bajazite imperata fuisse.

Ꮪ εἰς τοῦτο κατένευσε· καὶ μίαν, καὶ δευτέραν ὁ βα- litum Romæorum a.patre missus, ut Bajaziti ope σιλεὺς Μανουήλ σὺν ἑκατὸν στρατιώταις ὁπλίταῖς Ῥωμαίοις ἐπέμφθη παρὰ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ Ἰωάν νου τοῦ βασιλέως εἰς ὑπουργίαν συστρατεύων τῷ Παγιαζήτ, ὅτι πρὸς Παμφυλίαν κατὰ Τούρκων ἐχώ ρει. Τὴν δὲ σιτοπομπίαν ἐκέλυσε, τὴν κατ' ἔτος λαμβανομένην ἐξ ᾿Ασίας εἰς τὰς νήσους Λέσβου λέγω, Χίον, Λήμνον, Ρόδον καὶ τὰς ἑξῆς. Καὶ δὴ στόλον ἑτοιμάσας πέμπει ἐν Χίῳ μακρὰς νῆας εξήκοντα, καὶ πυρὶ τὴν πόλιν ἐμπιπρᾷ, καὶ τὰς πέριξ χώμα; ἀφανίζει, καὶ τὰς κυκλάδας νήσους καὶ τὴν Εὔβοιαν, καὶ τὰ τῶν ᾿Αθηνῶν μέρη. Ο δὲ βασιλεὺς ὁρῶν τοῦ τυράννου τὸ ἀποκάλυπτον καὶ αὔθαδες, ἤρξατο κτίζειν εἰς ἐν μέρος τῆς πόλεως τὸ λεγόμε ναν Χρυσείαν πύλην, κατασκευάσας πύργους δύο ἐν τῷ θατέρῳ τῶν μερῶν τῆς πύλης λευκῷ μαρμάρῳ " συνηρμοσμένῳ, οἰκοδομήσας αὐτοὺς οὐ διὰ λιθοξόων, οὐδὲ διὰ οἰκείων ἀναλωμάτων, ἀλλὰ δι' ἑτέρων ἀναθημάτων καλλίστων, κατεάξας τὸν ναὸν ἐπ' ὀνόματι πάντων τῶν ἁγίων κτισθέντα παρὰ κυρίου Λέοντος τοῦ Σοφοῦ, καὶ μεγάλου βασιλέως, καὶ τοῦ ναοῦ τῶν ἁγίων τεσσαράκοντα καλῶς οικοδομηθέντα, καὶ αὐτὸν παρὰ τοῦ βασιλέως Μαυρικίου - καὶ τὰ παραλειπόμενα τοῦ ναοῦ τοῦ ἁγίου Μωκίου, ὃν ἀνήγειρεν ὁ μέγας βασιλεύς Κωνσταντίνος. Εχώρησεν οὖν μέρος τῆς πόλεως ἀπὸ τῆς Χρυσείας πύ λης ἕως τοῦ αἰγιαλοῦ τοῦ πρὸς μεσημβρίαν κατασκευάσας, καὶ ὁρμητήριον ἔχων αὐτὴ πρὸς και ταφυγὴν ἐν καιρῷ. Απαρτισθέντος οὖν τοῦ πολι χνίου, ὁ Παγιαζήτ ἠβουλήθη ἐκστρατεῦσαι κατά expeditionem meditabatur: quam imperatori signiΤούρκων κειμένων ἐν τοῖς μέρεσι τοῖς κατὰ Πέργην της Παμφυλίας. Καὶ δὴ καλέσας τὴν βασιλέα πέμπει τὸ σύνηθες τὸν υἱὸν, καὶ βασιλέα Μανουὴλ συν τοῖς ἑκατὸν στρατιώταις. Καὶ μετὰ τὴν ἐπάνοδον μηνύει τῷ βασιλεῖ Ιωάννῃ ἐν τῇ Προύσῃ ἔντος τοῦ Μανουήλ, ἢ τὸ τῆς Χρυσείας πολίχνιον, ὁ ἀνήγειρεν ἐκ νέου, χαλάσαι, καὶ ἐρείπιον ἀφεῖναι, ἢ τὰς τοῦ Μανουήλ τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ κόρας ἐξορύξας ταχέως εἰς αὐτὸν πέμπει τετυφλωμένον. Ο οὖν βασιλεὺς Ἰωάν νης ὁρῶν τὴν τοσαύτην δυναστείαν, καὶ μὴ ἔχων ὅ τι δράσει (ἦν γὰρ κατάκοιτος, καὶ ἀλγῶν ram suam præberet, subque cjus signis militaret in expeditione ab eo adversus Turcos Pamphyliam tenentes suscepta. Frugum insuper convectionem annuam ex Asia in insulas Lesbum, Chium, Lemnum, Rhodum et alias prohibuit Bajazites. Classe deinde instructa sexaginta longas naves in Chium mittit, urbem incendio defet, pagos vicinos diruit, Cycladas insulus afigit, Eubcam et Altieæ regionis partem. Tunc imperator cognita tyranni ambitione manifesta atque audacia, aggressus est munire quamdam urbis partem, quæ Aurea porta dicitur, duabus ad utrumque portæ latus marmore albo bene expolito exstructis turribus, non propriis tamen impensis ex latomiis convecto, sed e magnificentissimis, quæ diruit ipse, donariis consecratis olim ab aliis imperatoribus. Namque templum nomini Omnium Sanctorum dedicatum, quod Leo imperator, Philosophus et Maguns exstruxerat, evertit; aliud quoque Sanctorum 25 Quadraginta, quod imperator Mauricius ærlilicari jusserat; residuaque ad opus absolvendum congessit rudera Basilicæ sancti Mocii, quam Constantinus Magnus ædificandam locaverat. Hoc munimento exstructo partem civitatis ab Aurea porta ad littus maris meridiei objacens, cinxerat, sibique effugii locuov quo se reciperet, paraverat. Jam absolutum era› illud propugnaculum cum Bajazites adversus Turcos, qui agrum Pergæum in Pamphylia tenebant, ficat: qui, quod jam facere assueverat, Manuelem filium atque imperatorem com centum militibus mittit. Ex qua expeditione cum rediisset Bajazites, et Manuel Prusæ commoraretur, Joauni imperator significat, ut propugnaculum Aureæ portæ dirueret, soloque rudera æquaret, alias excrcatum Manuclem effossis pupillis ei se remissurum statim minatur. Formidans itaque Joannes tyranni istius vires, animi pendens, consilii viriumque inops (in lecto etenim decumbebat podagra confectus, et uti verum dicam, deliciis ninioque cibo et polu semimortuus), ismaelis Bullialdı notæ. Ὁ βασιλεύς Μανουήλ σὺν ἑκατόν. Non curavit. Joannes quoque Curopalates hujus templi, solum Manuel, si Phranzæ credimus, sed et illius pater Joannes Bajaziti militarunt, ut narrat lib. 1, cap. 16, et Laonicus lib. n. ᾿Αλλὰ δι' ἑτέρων αναθημάτων. Georgius Ce drenus in Mauricio meminit templi illius quadragiwta martyrilus dicati: quodque a Tiberio inchoatum a Mauricio imperii sui anno octavo absolutum. Ejus verba talia sunt: Tỷ dè abrý) črei Mavρίκιος τὸν ναὸν τῶν Ἁγίων τεσσαράκοντα, ὁ ἀπήρξατο Τιβέριος, ἀνεπλήρωσε. Zonaras iisdem fere verbis tomo tertio. De templo sancti Mocii mentionem facit idem Cedrenus in Basilio, qui collapsum refecit. Εποιήσατο καὶ τὸ μέγα τέμενος Μωκίου τοῦ μάρτυρος, καὶ τὸ ἄδυτον τούτου καταβληθὲν ἄχρι γῆς, ὡς καὶ τὴν ἱερὰν κατεάξαι τράπεζαν, ἐπιμε λείας ἠξίωσε καὶ τοῦ πτώματος ἤγειρε. Martyris Mosii templum deinceps absolvit: adytuque in terram usque prolapsa, quorum ruina sacra mensa fracta uc disrupta fuerat, refici et de integro instaurar PATROL. GR. CLVIL. quique illud refecit, Basilit meminit. De Omnium Sanctorum templo, de quo Ducas hoc loco verba facit, nihil præterea legi. ᾿Απὸ τῆς χρυσείας πύλης. Arcem istam Joannes ædificaverat in memum urbis angulo, qui ostio Propontidis et Bosphori Thracii adjacet; in quo Mehemetes 1 post captam CP. castrum alifi cari jussit, quod a septem turribus Jedi-cula Turcice appellatur: hodie desertum pene visiiur, et a paucis hominibus habitatum. Aurea illa porta nunc eliam, ut et Leunclavii temporibus, clausa est. De hac arce infra, cap. 45, Ducas mentionem facit. 'Ο οὖν βασιλεὺς Ιωάννης. De hoc Joanne imperatore, ejusque libidimībus et lascivia Laonicus lib. 1, ubi scribit ipsum Manueli filio suo spone, sain Trapezuntini imperatoris F. abstulisse, et quamvis podagra confectum, uxorem dušisse.

Ꮪ εἰς τοῦτο κατένευσε· καὶ μίαν, καὶ δευτέραν ὁ βα- litum Romæorum a.patre missus, ut Bajaziti ope σιλεὺς Μανουήλ σὺν ἑκατὸν στρατιώταις ὁπλίταῖς Ῥωμαίοις ἐπέμφθη παρὰ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ Ἰωάν νου τοῦ βασιλέως εἰς ὑπουργίαν συστρατεύων τῷ Παγιαζήτ, ὅτι πρὸς Παμφυλίαν κατὰ Τούρκων ἐχώ ρει. Τὴν δὲ σιτοπομπίαν ἐκέλυσε, τὴν κατ' ἔτος λαμβανομένην ἐξ ᾿Ασίας εἰς τὰς νήσους Λέσβου λέγω, Χίον, Λήμνον, Ρόδον καὶ τὰς ἑξῆς. Καὶ δὴ στόλον ἑτοιμάσας πέμπει ἐν Χίῳ μακρὰς νῆας εξήκοντα, καὶ πυρὶ τὴν πόλιν ἐμπιπρᾷ, καὶ τὰς πέριξ χώμα; ἀφανίζει, καὶ τὰς κυκλάδας νήσους καὶ τὴν Εὔβοιαν, καὶ τὰ τῶν ᾿Αθηνῶν μέρη. Ο δὲ βασιλεὺς ὁρῶν τοῦ τυράννου τὸ ἀποκάλυπτον καὶ αὔθαδες, ἤρξατο κτίζειν εἰς ἐν μέρος τῆς πόλεως τὸ λεγόμε ναν Χρυσείαν πύλην, κατασκευάσας πύργους δύο ἐν τῷ θατέρῳ τῶν μερῶν τῆς πύλης λευκῷ μαρμάρῳ " συνηρμοσμένῳ, οἰκοδομήσας αὐτοὺς οὐ διὰ λιθοξόων, οὐδὲ διὰ οἰκείων ἀναλωμάτων, ἀλλὰ δι' ἑτέρων ἀναθημάτων καλλίστων, κατεάξας τὸν ναὸν ἐπ' ὀνόματι πάντων τῶν ἁγίων κτισθέντα παρὰ κυρίου Λέοντος τοῦ Σοφοῦ, καὶ μεγάλου βασιλέως, καὶ τοῦ ναοῦ τῶν ἁγίων τεσσαράκοντα καλῶς οικοδομηθέντα, καὶ αὐτὸν παρὰ τοῦ βασιλέως Μαυρικίου - καὶ τὰ παραλειπόμενα τοῦ ναοῦ τοῦ ἁγίου Μωκίου, ὃν ἀνήγειρεν ὁ μέγας βασιλεύς Κωνσταντίνος. Εχώρησεν οὖν μέρος τῆς πόλεως ἀπὸ τῆς Χρυσείας πύ λης ἕως τοῦ αἰγιαλοῦ τοῦ πρὸς μεσημβρίαν κατασκευάσας, καὶ ὁρμητήριον ἔχων αὐτὴ πρὸς και ταφυγὴν ἐν καιρῷ. Απαρτισθέντος οὖν τοῦ πολι χνίου, ὁ Παγιαζήτ ἠβουλήθη ἐκστρατεῦσαι κατά expeditionem meditabatur: quam imperatori signiΤούρκων κειμένων ἐν τοῖς μέρεσι τοῖς κατὰ Πέργην της Παμφυλίας. Καὶ δὴ καλέσας τὴν βασιλέα πέμπει τὸ σύνηθες τὸν υἱὸν, καὶ βασιλέα Μανουὴλ συν τοῖς ἑκατὸν στρατιώταις. Καὶ μετὰ τὴν ἐπάνοδον μηνύει τῷ βασιλεῖ Ιωάννῃ ἐν τῇ Προύσῃ ἔντος τοῦ Μανουήλ, ἢ τὸ τῆς Χρυσείας πολίχνιον, ὁ ἀνήγειρεν ἐκ νέου, χαλάσαι, καὶ ἐρείπιον ἀφεῖναι, ἢ τὰς τοῦ Μανουήλ τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ κόρας ἐξορύξας ταχέως εἰς αὐτὸν πέμπει τετυφλωμένον. Ο οὖν βασιλεὺς Ἰωάν νης ὁρῶν τὴν τοσαύτην δυναστείαν, καὶ μὴ ἔχων ὅ τι δράσει (ἦν γὰρ κατάκοιτος, καὶ ἀλγῶν ram suam præberet, subque cjus signis militaret in expeditione ab eo adversus Turcos Pamphyliam tenentes suscepta. Frugum insuper convectionem annuam ex Asia in insulas Lesbum, Chium, Lemnum, Rhodum et alias prohibuit Bajazites. Classe deinde instructa sexaginta longas naves in Chium mittit, urbem incendio defet, pagos vicinos diruit, Cycladas insulus afigit, Eubcam et Altieæ regionis partem. Tunc imperator cognita tyranni ambitione manifesta atque audacia, aggressus est munire quamdam urbis partem, quæ Aurea porta dicitur, duabus ad utrumque portæ latus marmore albo bene expolito exstructis turribus, non propriis tamen impensis ex latomiis convecto, sed e magnificentissimis, quæ diruit ipse, donariis consecratis olim ab aliis imperatoribus. Namque templum nomini Omnium Sanctorum dedicatum, quod Leo imperator, Philosophus et Maguns exstruxerat, evertit; aliud quoque Sanctorum 25 Quadraginta, quod imperator Mauricius ærlilicari jusserat; residuaque ad opus absolvendum congessit rudera Basilicæ sancti Mocii, quam Constantinus Magnus ædificandam locaverat. Hoc munimento exstructo partem civitatis ab Aurea porta ad littus maris meridiei objacens, cinxerat, sibique effugii locuov quo se reciperet, paraverat. Jam absolutum era› illud propugnaculum cum Bajazites adversus Turcos, qui agrum Pergæum in Pamphylia tenebant, ficat: qui, quod jam facere assueverat, Manuelem filium atque imperatorem com centum militibus mittit. Ex qua expeditione cum rediisset Bajazites, et Manuel Prusæ commoraretur, Joauni imperator significat, ut propugnaculum Aureæ portæ dirueret, soloque rudera æquaret, alias excrcatum Manuclem effossis pupillis ei se remissurum statim minatur. Formidans itaque Joannes tyranni istius vires, animi pendens, consilii viriumque inops (in lecto etenim decumbebat podagra confectus, et uti verum dicam, deliciis ninioque cibo et polu semimortuus), ismaelis Bullialdı notæ. Ὁ βασιλεύς Μανουήλ σὺν ἑκατόν. Non curavit. Joannes quoque Curopalates hujus templi, solum Manuel, si Phranzæ credimus, sed et illius pater Joannes Bajaziti militarunt, ut narrat lib. 1, cap. 16, et Laonicus lib. n. ᾿Αλλὰ δι' ἑτέρων αναθημάτων. Georgius Ce drenus in Mauricio meminit templi illius quadragiwta martyrilus dicati: quodque a Tiberio inchoatum a Mauricio imperii sui anno octavo absolutum. Ejus verba talia sunt: Tỷ dè abrý) črei Mavρίκιος τὸν ναὸν τῶν Ἁγίων τεσσαράκοντα, ὁ ἀπήρξατο Τιβέριος, ἀνεπλήρωσε. Zonaras iisdem fere verbis tomo tertio. De templo sancti Mocii mentionem facit idem Cedrenus in Basilio, qui collapsum refecit. Εποιήσατο καὶ τὸ μέγα τέμενος Μωκίου τοῦ μάρτυρος, καὶ τὸ ἄδυτον τούτου καταβληθὲν ἄχρι γῆς, ὡς καὶ τὴν ἱερὰν κατεάξαι τράπεζαν, ἐπιμε λείας ἠξίωσε καὶ τοῦ πτώματος ἤγειρε. Martyris Mosii templum deinceps absolvit: adytuque in terram usque prolapsa, quorum ruina sacra mensa fracta uc disrupta fuerat, refici et de integro instaurar PATROL. GR. CLVIL. quique illud refecit, Basilit meminit. De Omnium Sanctorum templo, de quo Ducas hoc loco verba facit, nihil præterea legi. ᾿Απὸ τῆς χρυσείας πύλης. Arcem istam Joannes ædificaverat in memum urbis angulo, qui ostio Propontidis et Bosphori Thracii adjacet; in quo Mehemetes 1 post captam CP. castrum alifi cari jussit, quod a septem turribus Jedi-cula Turcice appellatur: hodie desertum pene visiiur, et a paucis hominibus habitatum. Aurea illa porta nunc eliam, ut et Leunclavii temporibus, clausa est. De hac arce infra, cap. 45, Ducas mentionem facit. 'Ο οὖν βασιλεὺς Ιωάννης. De hoc Joanne imperatore, ejusque libidimībus et lascivia Laonicus lib. 1, ubi scribit ipsum Manueli filio suo spone, sain Trapezuntini imperatoris F. abstulisse, et quamvis podagra confectum, uxorem dušisse.

DUC.B nullum etiam prater Manuelem superstitem alium τοὺς πόδας, ημιθανής, ὡς εἰπεῖν, ὑπὸ πολλῆς ἀδ habens, quem hæredem imperii sibique successorem relinqueret, propugnaculum solo æquat, certisque indiciis notum facit tyranno, peracta esse quæ jusserat. Imperator certe cum tam acerba nefariaque mandata ipsi nuntiata sunt, corporis doloribus adhuc conflictatus, fato cessit. Manuel audita patris morte noetu in fugam se conjicit, inque urbem pervenit, et postquam parentem mortuum de more luxisset, sollicitus atque anxius admodum propter tyrannum erat, dubius an se et urbem ille bello petat. At tyrannus, cognita imperateris morte Manuelisque fuga, a'gre et moleste id ferens, in domesticos ira ac furore percitus excanduit, quod eorum nullo animadvertente aufuisset; illum quippe occidere destinaverat, si in polestate sua habuisset. Statim ergo ad imperato rem Mannelem apocrisiarios mittit, qui ei denuntiarent sibi visum esse, ut in urbe Constantinopoli suorum judicum et jurisperitorum unus, quem Cadin ipsi appellant, resideret ac jus diceret: non æquam esse asserens Musulmanos mercaturam exercentes et Constantinopolimn frequentantes, natis litibus et centroversiis ju jus vocari, el pro Tribunali Cavuridum vadimonio adesse; sed oportere Musulmanum a Musulmano judicari, aliaque similia supra modum iniqua et injusta per calumtiam proponit. llæq_tandem ferociter ac superbe addit: Nisi velis quæcunque tibi impero exsequi, quaque postulo concedere, 26 portis urbis clausis G in ea regna, quæ extra muros sunt, omnia possideo. Eodem tempore tyrannus ex Bithynia in Thraciam trajicit, omnisque oppida et vicos intra præfe cturæ urbanæ limites a Panido ad urbis mœuia evertit, incelasque alio transportat. Thessalonieam δηφαγίας, καὶ πολυποσίας, καὶ τῶν ἠδυπαθειῶν), μὴ ἔχων ἕτερον ἀντὶ τοῦ Μανουὴλ στέψαι καὶ καταλιπεῖν βασιλέα, βάλλει τὸ φρούριον κάτω, και μηνύει τῷ τυράννῳ δι' ἐναργῶν ἀποδείξεων ὅτι τὸ κει λευσθὲν πέρας εἴληφεν. Ὁ δὲ βασιλεὺς ἀκούσας τὸ πικρὸν καὶ ἀπαίτιον μήνυμα, ἔτι ὄντος [ἂν] ἐν δού ναις σωμάτων, ἀπέδωκε τὸ χρεών 'Ο δὲ βασι λεὺ; Μανουὴλ μαθὼν τὸν θάνατον τοῦ πατρὸς αὐτοῦ, διὰ νυκτὸς φυγὰς ᾤχετο, καὶ δὴ καταλαβὼν τὴν πόλιν, καὶ τὸ πένθος τοῦ πατρὸς αὐτοῦ ὡς ἔθος πλη ρώσας, ἐκάθητο μεριμνών περὶ τοῦ τυράννου, καὶ ἄρα βούλεται κατὰ αὐτοῦ, καὶ κατ' τῆς πόλεως Ὁ δὲ τύραννος μαθὼν τὸν θάνατον τοῦ βασιλέως, καὶ τὴν φυγὴν τοῦ Μανουήλ, ηνιᾶτο καὶ ἐδυσχέραινε· καὶ κατὰ τῶν οἰκείων εμαίνετο πῶς διέδρα, καὶ οὐδεὶς αὐτὸν ἔγνω. Ηβούλετο γὰρ θανατῶσαι αὐτ τὸν, εἰ ἐν χερσὶν ἔτυχεν ὤν. Τότε στέλλει πρὸς τὸν βασιλέα Μανουὴλ ἀποκρισιαρίους ζητῶν ὅτι βούλε ται τοῦ εἶναι καὶ διαμένειν ἐντὸς τῆς πόλεως ἕνα τῶν αὐτοῦ κριτῶν καὶ νομιμαρίων, ὃν αὐτοὶ καλοῦσι Καδίν· οὐκ εἶναι δίκαιον λέγων τοὺς Μουσουλμάνους ἐν ἐμπορίαις ἀσχολουμένους, καὶ ἐν τῇ Κωνσταντίνου ἀπερχομένους, διά τινων υποθέσεων, καὶ ἀμφιβολιών παρίστασθαι τοὺς Μουσουλμάνους ἐν κριτηρίῳ Καβουρίδων, ἀλλὰ τὸν Μου.ουλμάνων δεί Μουσουλμάνον χρῖναι, καὶ ἕτερα παραπλήσια. γέμοντα φόρτους ἀδικίας καὶ συκοφαντίας· τέλος τ Εἰ οὐ βούλει ποιῆσαι, καὶ δοῦναι ὅσα σοι πρεσ τάττω, κλεῖσον τὰς θύρας τῆς πόλεως, καὶ βασίλευε ἐν μέσῳ αὐτῆς. Τὰ δὲ ἐκτὸς αὐτῆς ἐμὰ πάντα εἰσίν. Τότε ὁ τύραννος περάσας ἀπὸ Βιθυνίας εἰς Θράκην, πάντα τὰ τῆς πόλεως ἄστη κατέσκαψε, καὶ τοὺς οἰκοῦντας μετώκισεν ἀπὸ Πανίδου ἄχρι αὐτῆς πόλεως. Είλε καὶ Θεσσα Ismaelis Bullialdi nota Obiit imp. Joannes anno mun:li 6899, indict. x, Christi 1391. Ενα τῶν αὐτοῦ κριτῶν. Omnes Musulmani hoc semper ambierunt, ut in Christianorum, quas incoluerunt, urbibus Cadizios seu Cazileros, a quibus judicarentur, suos haberent. Messitas se habuisse Constantinopoli' jactant Musulmani, Constantino Copronymo ejusque successore Leone regnantibus: quod tradit Leuncl. lib. i Hist. Musulm. Iuter monumenta mss. Nicolai Fabri Pierescii viri clarissimi, et in antiquitate investiganda accuratissimi, repertum est exemplar pactorum olim fæderum inter Imperatorem Fredericum Sicilie regem, et Abu-israc F. Abu-ebrain, nepotis Abi-Hafri, auuo legire 628, Ziuma:liachis, id est, secundo mediante seu die 15. Fuit anuus Christi 4231, Aprilis 21, die Dominica: co namque auno littera Dominicalis fuit E. Cœpit vero annus Hegiræ 628, anno 1230, Noveinbris y, feria 7. In illorum faderum diplomate talia verba leguntur ex versione Marci Opelii Citeronis: Et al elium detur illis dimidium tributi insulæ Casira signatum et ordinarium tempore messis sulite. Neque Kubeant Christiani in prædicta insula Cosita jurisdictionem super ullum Mahumetanum, præter præf.clum Mahumetunum missum a prædicto rege Sicilia nomine sun, ad regendos tantummodo populos unitatis, et sit occupatus un negotiis populi Unitatis, quem Deus hoMorificet. Ex quibus pater omnino Musulmanos seu Mahumetanos semper in eo laborasse, ut a Christianis judicibus lites eorum minime dirimerentur, sed a suis Cadiziis. In verbis allegatis notandum est Cosiram vel Cossyram insulam jacere inter Siciliam et Africam, hodieque Pantalaream appellari. Per populos unitatis Mahumetani intelligendi sunt, non propterea quod Deum haud in personarum Triaitate, sed in unitate tam essentiæ quain personæ adorent; verum dicuntur populi unitatis, id est concordiæ, quoniam inter se concordiam et consensum unanimes, sunt appellati, ut passim adnotat Leunca diutissime servaruni, et propterea Islami, id est vius. Fridericus, qui cum Abu-Issac foedus iuivit, nomine secundus est, Friderici Ænobarbi nepos. De isto judice Musulmano Constantinopoli instituto Laonicus lib. n adnotat, Andronicum luminibus privatum hanc conditionem Bajaziti, cujus opibus ac viribus imperium recuperare sperabat, proposuisse, præter vectigal annuum imperii causa solvendum. καὶ ἁρμοστὴν ἔχειν ἐν τῇ πόλει, Judicem se in urbe habiturum: quem scilicet e Musulmanis Bajazites dedisset. Verum Laohici perturbatæ narrationi ac confusæ parum fidei adhibendum esse mihi videtur. Τότε ο τύραννος. Leunclavius, ul. vi, in Gilderune Bajazite agrum Thessalonicensein tune solummodo occupatum fuisse a Turcis memorat, urbem neutiquam, prout a quibusdam trad.tum est. ᾿Απὸ Πανίδου. Pamidus urbs ad Propontidem sita, olim Pactya dicta et Paros. Plinio lib, av cap 11. Pactie vocatur.

$13 λονίκη» καὶ τὰ μετὰ τὴν Θεσσαλονίκην χωρία. 4 inde cepit, oppidulaque ulterius sita. Abranezem Εἰς Πελοπόννησον δὲ πέμπει ᾿Αβρανέζην αρχηγὴν καὶ ἐλεηλάτει πᾶσαν Λακεδαιμονίαν καὶ Αχαΐαν. Ἐν δὲ ταῖς πόλεσι ταῖς πρὸς Εύξεινον πόνε τον κειμέναις πέμπει Τουραχάνην καὶ ἐρημία ἐρήμωσεν αὐτάς· καὶ ἁπλῶς εἰπεῖν τὰ πάντα ηφα νίσθη, καὶ γεγόνασιν ἄοικα, ἡ δὲ πόλις οὐκ εἶχεν οὔτε τὸν θερίζοντα, οὔτε τὴν ἁλοῶντα, ἀλλὰ τῷ μετ γέθει τοῦ λιμοῦ ἐστενοχωρεῖτο, καὶ ἀπεβάλλετο την ψυχήν. Οὐ γὰρ ἐπολέμει ταύτην ὁ τύραννος, οὐδὲ διψεπάλξεις, οὐδὲ τοιχεπάλξεις, οὐδ᾽ ἀκροβολισμούς οὐδ᾽ ἄλλο τι τῶν μηχανικῶν ἀντεπήγαγεν, ἀλλὰ μέσ νον ἀνθρώπους ὑπὲρ μυρίους καθημένους κύκλῳ μακρόθεν, καὶ προσέχοντας τάς διεξόδους, τοῦ μὴ ἐξέρχεσθαι, ἢ εἰσέρχεσθαί τι ἐν αὐτῇ. Εγένετο οὖν λιμὸς ἰσχυρὸς ἔνδον τῆς πόλεως ἀπό τε σίτου, οίνου, " ἐλαίου, καὶ ἑτέρων εἰδῶν· πρὸς δὲ χρείαν ἄρτον, καὶ πάσης ἄλλης κατασκευής, ἣν ὑπουργοῦσι με γείρων παῖδες, ἐνδείας οὔσης ξύλων, κατέρριπτον τοὺς ἐξαισίους οίκους, καὶ τὰς δοκούς κατέκαιον. Ο δὲ βασιλεὺς Μανουὴλ ἀπορήσας, καὶ μηδεμίαν βοήθειαν οὖσαν ἐξ ἅπαντος γράφει προς πάππαν, πρὸς τὸν ῥῆγα Φραγγίας, πρὸς τὸν Κράλην Οὐγγρίας, μηνύων τὸν ἀποκλεισμὸν καὶ τὴν στενοχω ρίαν τῆς πόλεως· καὶ εἰ μὴ τάχος φθάσει ἀρωγή τις καὶ βοήθεια, παραδίδοται εἰς χεῖρας ἐχθρῶν τῆς τῶν Χριστιανῶν πίστεως. Καμφθέντες οὖν ἐπὶ του τοις τοῖς λόγοις οἱ τῶν ἐσπερίων ἀρχηγοί, καὶ πρὸς ἀντιπαράταξιν τῶν ἐχθρῶν τοῦ σταυροῦ και θοπλίσαντε; ἑαυτοὺς, ήλθοσαν εἰς Οὐγγρίαν, έαρος armantur, ineunteque vere in Hungariam accedunt etiam in Peloponesum mittit, qui universam Spartanam regionem Achaiamque diripuit; et adversus urbes ad Pontum Euxinum sitas Turachanem, qui· eas devastavit. Utque plane quod res est dicam. omnia eversa ac desolata sunt, intraque urbem non messor erat, non qui triticum trituraret, sed ira, fame ac desperatione laborabatur. Tyrannus equidem bello non tentabat urbem, pinnas marorum dejiciendo, eosve machinis ullis quatiendo, nec præterea velitationibus aut levibus oppugna-' tionibus lacessebat: sed aderant militum supra decem millia, quas longe a muris in ambitu habebat obsidentes aditus; observantesque, ne qu'd in urbem importaretur, aut ea exportaretur. Fames propterea in urbe ingravescebat, defcientibus tri tico, vino, oleo caterisque alimentorum speciebus: utque panem coquerent cæteraque obsonia, quæ coqui conficiunt, quod lignum ipsos defceret, domos altas diruerunt, trabibusque carum ad ignem usi sunt. In ejusmodi angustiis constitutus imperator, nullumque præsens auxilium cernens, að papam, regem Franciæ, eLHungariæ cralem scribis, monetque Constantinopolim obsidione cingi, et in ea conclusum se esse ad rerum omnium penuriam redaçlum, et nisi prompte auxilium opemque ipsi tulerint, in hostium fidei Christianæ manns urbem concessuram. His permoti occiduarum regionum principes ad resistendum crucis hostibus Flandriæ comes, Anglorumque manus magna, Franciæ quoque proceres, et Italorum non pauci; perque sidus caniculæ ad Danubii ripam castrameTati sunt; quibus Hungariæ Crales Sigismundus so adjunxerat: Romanorum imperator is oral, et ita appellabatur, et cun Nicopoli in alteram oppositamque Danubii ripam trajecissent, ad prælium contra Bajazitem strenue capessendum sese comparavere. Ante multum tempus certior factus erat Bajaziles, gentes Occidentales exercitum conscribere, quapropter Orientis atque Occidentis copias in unum coegit: quibus adjunxit eas quæ urbemn obsidebant, et in occursum Occidentalium educit; ἀρξαμένου, ὅ τε της Φιλάνδρας (Φλάνδρας], καὶ ἐκ τῶν Ἰγγλήνων πλεῖστοι, καὶ τῆς Φραγγίας οἱ μεγι στάνες, καὶ ἐκ τῶν Ἰταλῶν οὐκ ὀλίγοι· καὶ δὴ πρὸς τὰς ἐπιτολὰς τοῦ Κυνὸς ἔπηξαν τὰς σκηνὰς παρὰ τὰς ὄχθας τοῦ Δανούβεως, ἔχοντες μετ' αὐτῶν τὸν Κράλην Ουγγρίας Σιγισμούνδον, δ; καὶ βασιλεύς τῶν Ῥωμαίων ὑπῆρχε τε καὶ ἐλέγετο· καὶ δὴ · περάσαντες τὴν περαίαν ἐν Νικοπόλει, καὶ καλῶς ετοιμασθέντες κατὰ τοῦ Παγιαζήτ επλίζοντο. Ο δὲ Παγιαζήτ πρὸ ἱκανὰς ἡμέρας μαθὼν τὴν ἄθροισιν τῶν γενῶν τῶν ἀπὸ ἑσπερίων, καὶ συναθροίσας καὶ αὐτὸς ἅπαντα τὸν στρατὸν αὐτοῦ, ἀνατολῆς τε καὶ δύσεως, καὶ αὐτοὺς τοὺς φυλάσσοντας τὴν πόλιν, κατὰ πρόσωπον ήλαυνε· καὶ περάσας τὴν Φιλίππου, prætergressusque Philippopolim, montesque altis · καὶ τὰ ὄρη τὰ ὑπερμεγέθη, καὶ τοῖς λιβάσι καταν simnos ad paludes, quæ Sophia vicine sunt, 27 Ismaelis Bullialdi nota. Anno Hegiræ 793, Zinmasiulachir 19, Christi 1391, Maii 25, Thessalonica capta est a Bajazite. Αβρανέζην ἀρχηγόν. His temporibus res gessisse Eurenosem in Thessalia ad Serras Leunclarius tradit, sed Pliranzes, lib. 1. cap. 20, item cap. 29, Brenezem in Peloponnesum missum esse scribit, et ita cum nostro Duca sentit. Hic Eurenoses ab uno e tribus ducibus, cum quibus Othmanes fœdus ac societatem inivit, et qui inter Turcos nobiles habentur, genus ducebat; alii erant Marcozogli, a quodam Marco religionis Christianr desertore, et Michalogli ab alio Michaele appellato, pariterque apostals, genus ducentes. Τουραχάνην. Turachanides a quodam Turachane nobili etiam inter Turcos habito. Infra de nobilitate ac antiquitate generis illustribus, cap. 25, pag. 95. Leunclav. in Pandectis cap. 27. Η δὲ πόλις οὐκ εἶχεν. Per totum fere deeennium urbs Constantinopolis a Bajazite circumsessa fuit admodumque vexata, ut narrat Phranzes, lib. 1. cap. 19, sub finem. Verum cepisse circumdari milite Turco, postquam pugnatu i ad Nicopolim fuit, memorat. Ducas vero noster ante pralium id commissum cœptam obsideri scribit: et cum eo convenit Leunclavius, lib. vi Hist. Musulm., qui Bajazitem terra marique Constantinopolim obsedisse narrat ante pugnam adl Niropolim initam. · Καμβέντες οὖν ἐπὶ τούτοις τοῖς λόγοις. Adleundi Laonicus, lib. ur; Purauzes lib. 1, cap. 19; Leunclavius. lib. vi Hist. Musulm.; Bonlinius Hist Hungarica decadia tti, lib. 11; Froissardus, vol. 1V, cap. 79 et seqil., aliique.

$13 λονίκη» καὶ τὰ μετὰ τὴν Θεσσαλονίκην χωρία. 4 inde cepit, oppidulaque ulterius sita. Abranezem Εἰς Πελοπόννησον δὲ πέμπει ᾿Αβρανέζην αρχηγὴν καὶ ἐλεηλάτει πᾶσαν Λακεδαιμονίαν καὶ Αχαΐαν. Ἐν δὲ ταῖς πόλεσι ταῖς πρὸς Εύξεινον πόνε τον κειμέναις πέμπει Τουραχάνην καὶ ἐρημία ἐρήμωσεν αὐτάς· καὶ ἁπλῶς εἰπεῖν τὰ πάντα ηφα νίσθη, καὶ γεγόνασιν ἄοικα, ἡ δὲ πόλις οὐκ εἶχεν οὔτε τὸν θερίζοντα, οὔτε τὴν ἁλοῶντα, ἀλλὰ τῷ μετ γέθει τοῦ λιμοῦ ἐστενοχωρεῖτο, καὶ ἀπεβάλλετο την ψυχήν. Οὐ γὰρ ἐπολέμει ταύτην ὁ τύραννος, οὐδὲ διψεπάλξεις, οὐδὲ τοιχεπάλξεις, οὐδ᾽ ἀκροβολισμούς οὐδ᾽ ἄλλο τι τῶν μηχανικῶν ἀντεπήγαγεν, ἀλλὰ μέσ νον ἀνθρώπους ὑπὲρ μυρίους καθημένους κύκλῳ μακρόθεν, καὶ προσέχοντας τάς διεξόδους, τοῦ μὴ ἐξέρχεσθαι, ἢ εἰσέρχεσθαί τι ἐν αὐτῇ. Εγένετο οὖν λιμὸς ἰσχυρὸς ἔνδον τῆς πόλεως ἀπό τε σίτου, οίνου, " ἐλαίου, καὶ ἑτέρων εἰδῶν· πρὸς δὲ χρείαν ἄρτον, καὶ πάσης ἄλλης κατασκευής, ἣν ὑπουργοῦσι με γείρων παῖδες, ἐνδείας οὔσης ξύλων, κατέρριπτον τοὺς ἐξαισίους οίκους, καὶ τὰς δοκούς κατέκαιον. Ο δὲ βασιλεὺς Μανουὴλ ἀπορήσας, καὶ μηδεμίαν βοήθειαν οὖσαν ἐξ ἅπαντος γράφει προς πάππαν, πρὸς τὸν ῥῆγα Φραγγίας, πρὸς τὸν Κράλην Οὐγγρίας, μηνύων τὸν ἀποκλεισμὸν καὶ τὴν στενοχω ρίαν τῆς πόλεως· καὶ εἰ μὴ τάχος φθάσει ἀρωγή τις καὶ βοήθεια, παραδίδοται εἰς χεῖρας ἐχθρῶν τῆς τῶν Χριστιανῶν πίστεως. Καμφθέντες οὖν ἐπὶ του τοις τοῖς λόγοις οἱ τῶν ἐσπερίων ἀρχηγοί, καὶ πρὸς ἀντιπαράταξιν τῶν ἐχθρῶν τοῦ σταυροῦ και θοπλίσαντε; ἑαυτοὺς, ήλθοσαν εἰς Οὐγγρίαν, έαρος armantur, ineunteque vere in Hungariam accedunt etiam in Peloponesum mittit, qui universam Spartanam regionem Achaiamque diripuit; et adversus urbes ad Pontum Euxinum sitas Turachanem, qui· eas devastavit. Utque plane quod res est dicam. omnia eversa ac desolata sunt, intraque urbem non messor erat, non qui triticum trituraret, sed ira, fame ac desperatione laborabatur. Tyrannus equidem bello non tentabat urbem, pinnas marorum dejiciendo, eosve machinis ullis quatiendo, nec præterea velitationibus aut levibus oppugna-' tionibus lacessebat: sed aderant militum supra decem millia, quas longe a muris in ambitu habebat obsidentes aditus; observantesque, ne qu'd in urbem importaretur, aut ea exportaretur. Fames propterea in urbe ingravescebat, defcientibus tri tico, vino, oleo caterisque alimentorum speciebus: utque panem coquerent cæteraque obsonia, quæ coqui conficiunt, quod lignum ipsos defceret, domos altas diruerunt, trabibusque carum ad ignem usi sunt. In ejusmodi angustiis constitutus imperator, nullumque præsens auxilium cernens, að papam, regem Franciæ, eLHungariæ cralem scribis, monetque Constantinopolim obsidione cingi, et in ea conclusum se esse ad rerum omnium penuriam redaçlum, et nisi prompte auxilium opemque ipsi tulerint, in hostium fidei Christianæ manns urbem concessuram. His permoti occiduarum regionum principes ad resistendum crucis hostibus Flandriæ comes, Anglorumque manus magna, Franciæ quoque proceres, et Italorum non pauci; perque sidus caniculæ ad Danubii ripam castrameTati sunt; quibus Hungariæ Crales Sigismundus so adjunxerat: Romanorum imperator is oral, et ita appellabatur, et cun Nicopoli in alteram oppositamque Danubii ripam trajecissent, ad prælium contra Bajazitem strenue capessendum sese comparavere. Ante multum tempus certior factus erat Bajaziles, gentes Occidentales exercitum conscribere, quapropter Orientis atque Occidentis copias in unum coegit: quibus adjunxit eas quæ urbemn obsidebant, et in occursum Occidentalium educit; ἀρξαμένου, ὅ τε της Φιλάνδρας (Φλάνδρας], καὶ ἐκ τῶν Ἰγγλήνων πλεῖστοι, καὶ τῆς Φραγγίας οἱ μεγι στάνες, καὶ ἐκ τῶν Ἰταλῶν οὐκ ὀλίγοι· καὶ δὴ πρὸς τὰς ἐπιτολὰς τοῦ Κυνὸς ἔπηξαν τὰς σκηνὰς παρὰ τὰς ὄχθας τοῦ Δανούβεως, ἔχοντες μετ' αὐτῶν τὸν Κράλην Ουγγρίας Σιγισμούνδον, δ; καὶ βασιλεύς τῶν Ῥωμαίων ὑπῆρχε τε καὶ ἐλέγετο· καὶ δὴ · περάσαντες τὴν περαίαν ἐν Νικοπόλει, καὶ καλῶς ετοιμασθέντες κατὰ τοῦ Παγιαζήτ επλίζοντο. Ο δὲ Παγιαζήτ πρὸ ἱκανὰς ἡμέρας μαθὼν τὴν ἄθροισιν τῶν γενῶν τῶν ἀπὸ ἑσπερίων, καὶ συναθροίσας καὶ αὐτὸς ἅπαντα τὸν στρατὸν αὐτοῦ, ἀνατολῆς τε καὶ δύσεως, καὶ αὐτοὺς τοὺς φυλάσσοντας τὴν πόλιν, κατὰ πρόσωπον ήλαυνε· καὶ περάσας τὴν Φιλίππου, prætergressusque Philippopolim, montesque altis · καὶ τὰ ὄρη τὰ ὑπερμεγέθη, καὶ τοῖς λιβάσι καταν simnos ad paludes, quæ Sophia vicine sunt, 27 Ismaelis Bullialdi nota. Anno Hegiræ 793, Zinmasiulachir 19, Christi 1391, Maii 25, Thessalonica capta est a Bajazite. Αβρανέζην ἀρχηγόν. His temporibus res gessisse Eurenosem in Thessalia ad Serras Leunclarius tradit, sed Pliranzes, lib. 1. cap. 20, item cap. 29, Brenezem in Peloponnesum missum esse scribit, et ita cum nostro Duca sentit. Hic Eurenoses ab uno e tribus ducibus, cum quibus Othmanes fœdus ac societatem inivit, et qui inter Turcos nobiles habentur, genus ducebat; alii erant Marcozogli, a quodam Marco religionis Christianr desertore, et Michalogli ab alio Michaele appellato, pariterque apostals, genus ducentes. Τουραχάνην. Turachanides a quodam Turachane nobili etiam inter Turcos habito. Infra de nobilitate ac antiquitate generis illustribus, cap. 25, pag. 95. Leunclav. in Pandectis cap. 27. Η δὲ πόλις οὐκ εἶχεν. Per totum fere deeennium urbs Constantinopolis a Bajazite circumsessa fuit admodumque vexata, ut narrat Phranzes, lib. 1. cap. 19, sub finem. Verum cepisse circumdari milite Turco, postquam pugnatu i ad Nicopolim fuit, memorat. Ducas vero noster ante pralium id commissum cœptam obsideri scribit: et cum eo convenit Leunclavius, lib. vi Hist. Musulm., qui Bajazitem terra marique Constantinopolim obsedisse narrat ante pugnam adl Niropolim initam. · Καμβέντες οὖν ἐπὶ τούτοις τοῖς λόγοις. Adleundi Laonicus, lib. ur; Purauzes lib. 1, cap. 19; Leunclavius. lib. vi Hist. Musulm.; Bonlinius Hist Hungarica decadia tti, lib. 11; Froissardus, vol. 1V, cap. 79 et seqil., aliique.

Τῇ ἐπιούσῃ τοίνυν ἐμφανείς γενόμενοι οἱ Χριστια νοί, καὶ κατὰ σειρὰν παραστάντες, συνασπισμέν ποιησάμενοι, πρῶτον τὸ μέσον διέρρηξαν τῆς τῶν πολεμίων φάλαγγος, λίαν εὐρώστως ἀγωνιζόμενοι, καὶ κατακόπτοντες τοὺς ἀνθισταμένους, ἕως διήλασαν καὶ ἐς αὐτὴν τῶν πολεμίων οὐραγίαν. Καὶ συν στρέψαντες αὖθις πάντ' ἔδρων τὰ κράτιστα, ὡς ἀπράκτους ήδη φαίνεσθαι τοὺς τῶν Τούρκων σφενδονήτας τε καὶ τοξότας. Ὡς δ' οἱ τῆς Φλάνδρας εξ δον τὸν πόλεμον δεξιῶς πρὸς τοὺς Τούρκους ἀντικαθιστάμενον, καὶ τὰ πρὸς φυγὴν ὁρμώμενοι, καὶ αὐτοὶ χύδην ἔπισθεν ἔτρεχον, καὶ τὰς παρεμβολὰς τῶν Τούρκων διαβάντες, καὶ αἱματόφυρτα τὰ τέλματα τοῦ πεδίου ἐργασάμενοι, εἰς τὰς αὐτῶν παρεμβολάς secessit, illieque exspectans substitit. Postridie τήτας τοῖς πρὸ Σοφίαν, ἐκεῖ αὐτοὺς ἀπεξεδέχετο. Christiani acie instructa in conspectum Turcici exercitus procedunt, et testudine facta primo impetu mediam hostium phalangem perrumpunt, et strenue admodum pugnant; et donec ad postremam aciem hostium penetrassent, omnes, qui restiterunt, concidunt. Iterumque globo conferto rem ita strenue gesserunt, ut Turcorum funditorum et sagittariorum operam inutilem redderent. Ubi demum Flandricæ cohortes pugnam adversus Turcos feliciter cedere animadverterunt, et horum pleTosque fugæ se committere, effuso cursu turbatis-' que ordinibus tergo instant, et in medios Turcicæ aciei ordines penetrant, occisorumque cruore cœnosas lacunas camporum complent; inque ordines eosdem remeaudo impetu ruunt. Tum demum ὑπέστρεφον. Οἱ δὲ Τοῦρκοι σὺν τῷ ἀρχηγῷ Παγιαprincipis Bajazitis satellites, qui Poria vocantur, veluti ad aulæ palatinæ januam stantes, pecunia empti omnes, exque variis Christianis gentibus supra decem millia coacti, in insidiis delitescentes, uno impetu ac clamo;e in Francos ac Hungaros impressionem faciunt, cosque undique circumdatos consertis manibus partim ferro cadunt, pa: tim in fugam vertunt. Flandri vero a prælio se recipientes ubi fugatos flungaros fusosque vident, Turcosque lætitiæ vocibus ac clamoribus aerein complere, et a tergo instare, fugam capessunt: part'mque ab hostibus cum clamore et tubarum clangore insequentibus proligantur, partim equis deturbantur. Repugnantes neci dederunt Turci, cæterosque ad Danubii ripam persecuti sunt, quorum plurimi in fluvium præcipites ruerunt, et aquis absorpti sunt. Multos itaque principes viros ac magnates vivos cœperunt, ducem Burgundiæ, qui et Flandriæe comes erat, aliosque Francos et ζήτ, οἵτινες Πόρτα καλεῖται, οἷον θύρα τοῦ παλα τίου τῆς αὐλῆς ὄντες, ἀργυρώνητοι πάντες, καὶ ἐκ διαφόρων γενῶν τῶν ἀπαριθμουμένων ἐν Χρι στιανοῖς, ὑπὲρ μυρίους ὄντες καὶ ἐν λόχμῃ τινί κεκρυμμένοι διὰ τὸ ἀνύποπτον, συμφρονήσαντε; αὐτ τοβοεί τε κατὰ τῶν Φράγκων καὶ τῶν Ούγγρων ἐρμήσαντες, καὶ κατὰ κύκλον περιελθόντες, καὶ συμ μίξαντες, τοὺς μὲν ἔργον ἀπέφαινον ξίφους, τοὺς δὲ φυγάδας ἐποίουν. Στραφέντες δὲ οἱ τῶν Φρανδάλων, καὶ ἰδόντες τὴν τροπὴν τῶν Ούγγρων, καὶ τοὺς Τούρκους ἀλαλάζοντας, καὶ εἰς ἀέρα φωνὰς πέμπον τας καὶ κατόπιν τρέχοντας, ἐξαίφνης ἄλλοι σὺν βαζ ταραχώδει, καὶ σαλπίγγων ἠχῇ ἐπεισπεσόντες τοῖς Φράγκοις, τοὺς μὲν ἐδίωξαν, ἄλλους δὲ ἔβαλον κάτω τῶν ἵππων, καὶ τοὺς ἑτέρους τοὺς ἀνθισταμένους κατέσφαξαν· καταδιώξαντες τους λοιποὺς ἄχρι Δε νούδεως, ὧν πλεῖστοι ἐν τῷ ποταμῷ ἔῤῥιψαν ἑαυτοὺς καὶ ἀπεπνίγησαν. Ἐζώγρησαν οὖν ζώντας μεγι στάνας τὸν δοῦκα τῶν Φρανδάλων [Φλάνδρων] Ismaelis Bullialdi notæ. Τὸν δοῦκα των Φλάνδρων. Hic est Jeannes dux Nivernensis, Philippi Audacis Burgundie Ducis filius, Joannis Galliarum regis nepos. Omnes porro ævi illius æquales historici acceptæ a Sigismundo tam insignis cladis culpam in nostros conferunt, qui, Turcorum modum ac artem pugnandi nescientés, temerario impetu in perniciem suam cæterorumque ruerunt. Annus autem hujus prælii varie a diversis proditus est. Turcorum annales, quos sequitur Leunclavius, illain Christianorum stragem editam a Musulmanis tradunt anno Hegira 794, qui coepit anno Christi 1391, Novemb. 29. fer. 4. Quapropter pugna illa commissa est anno Christi 1592. Turcorum chronologiam secutus est Calvisius in prima editione: sed perperam scribit anno 1391, Novemb. 27 cœpisse annum llegiræ 794, fortasse error est typographicus: in posteriori vero editiome ad annum 1596 transtulit. Quare vero Turci anno Hegire 794, hocce prælium commissum esse scripserint, causam, ut mihi videtur, valde probabilem adducam. Ex Hist. Hungarica Bontinii decad. 3, lib. 11, constat Sigismundum Hungariæ regem, post cæsum profligatumque Walachorum Turcorumque exercitum, Nicopoli minorem obsedissa et expugnasse anno Christi 1392, hanc cladem a suis passam, ut ex annalibus suis expungant Turci; anno 1392, quo eorum exercitus cæsus est, prælium Niz copolitanum assignant, insigne Christianorum strage ac carde: duas ergo pugnas confundunt, et sibi prosperam in ɔunun 1392 transferunt, ut improsperæ memoriam obliterent. His adversatur Froissardus locd citato, qui accidisse ait anno 1396, die lunæ seu feria 2, ante festum S. Michaelis, qui fait Septembris 25. Quoniam anno illo fuerunt litteræ Dominicales B, A, Boutinius decad. tit. lib. " contigisse ait Kalend. Octob, anno 1396. Brassoviæ seu Corone in Transsylvania in Ecclesiæ parietibus ita scriptum legitur: Anno 1396, Sigismundus infelici ter pugnat ad Nicopolin contra Bajazitem Septemb. 28; ita in volumine scriptorumque Hist. Hungarica. His Maurus Orbinus in Slavorumi Historia consentit. Buntingus et Ubo Emmius in Chronologia anno 1595 contigisse scribunt. At Puranzes, quem haclenus Latine solum habemus, illam cladem ad annun mundi 6900, id est, Christi 1392, refert, et Turcicis congruit Annalibus. Ubi notandum etiam, Phranzem post pugnam illam Nicopolitanam, Christianis tam lugubrem, Manuelis in Italiam discessum, ut et Duçam collocare; ex Hist. Veneta constat, anno 1595, Manuelemn Constantinopoli solvisse, et Vene tias accessisse: quod si hujus profectio cladem ad Nicopolim secula est, annus prælii Nicopolitani autecessit annum 1395. Quomodo conciliari possint jsta, non video.: sed nostris auctoribus fidendum potius existime, qui accuratius, et hoc loco meliori, quain Turci, Gide tempora observarunt.

Τῇ ἐπιούσῃ τοίνυν ἐμφανείς γενόμενοι οἱ Χριστια νοί, καὶ κατὰ σειρὰν παραστάντες, συνασπισμέν ποιησάμενοι, πρῶτον τὸ μέσον διέρρηξαν τῆς τῶν πολεμίων φάλαγγος, λίαν εὐρώστως ἀγωνιζόμενοι, καὶ κατακόπτοντες τοὺς ἀνθισταμένους, ἕως διήλασαν καὶ ἐς αὐτὴν τῶν πολεμίων οὐραγίαν. Καὶ συν στρέψαντες αὖθις πάντ' ἔδρων τὰ κράτιστα, ὡς ἀπράκτους ήδη φαίνεσθαι τοὺς τῶν Τούρκων σφενδονήτας τε καὶ τοξότας. Ὡς δ' οἱ τῆς Φλάνδρας εξ δον τὸν πόλεμον δεξιῶς πρὸς τοὺς Τούρκους ἀντικαθιστάμενον, καὶ τὰ πρὸς φυγὴν ὁρμώμενοι, καὶ αὐτοὶ χύδην ἔπισθεν ἔτρεχον, καὶ τὰς παρεμβολὰς τῶν Τούρκων διαβάντες, καὶ αἱματόφυρτα τὰ τέλματα τοῦ πεδίου ἐργασάμενοι, εἰς τὰς αὐτῶν παρεμβολάς secessit, illieque exspectans substitit. Postridie τήτας τοῖς πρὸ Σοφίαν, ἐκεῖ αὐτοὺς ἀπεξεδέχετο. Christiani acie instructa in conspectum Turcici exercitus procedunt, et testudine facta primo impetu mediam hostium phalangem perrumpunt, et strenue admodum pugnant; et donec ad postremam aciem hostium penetrassent, omnes, qui restiterunt, concidunt. Iterumque globo conferto rem ita strenue gesserunt, ut Turcorum funditorum et sagittariorum operam inutilem redderent. Ubi demum Flandricæ cohortes pugnam adversus Turcos feliciter cedere animadverterunt, et horum pleTosque fugæ se committere, effuso cursu turbatis-' que ordinibus tergo instant, et in medios Turcicæ aciei ordines penetrant, occisorumque cruore cœnosas lacunas camporum complent; inque ordines eosdem remeaudo impetu ruunt. Tum demum ὑπέστρεφον. Οἱ δὲ Τοῦρκοι σὺν τῷ ἀρχηγῷ Παγιαprincipis Bajazitis satellites, qui Poria vocantur, veluti ad aulæ palatinæ januam stantes, pecunia empti omnes, exque variis Christianis gentibus supra decem millia coacti, in insidiis delitescentes, uno impetu ac clamo;e in Francos ac Hungaros impressionem faciunt, cosque undique circumdatos consertis manibus partim ferro cadunt, pa: tim in fugam vertunt. Flandri vero a prælio se recipientes ubi fugatos flungaros fusosque vident, Turcosque lætitiæ vocibus ac clamoribus aerein complere, et a tergo instare, fugam capessunt: part'mque ab hostibus cum clamore et tubarum clangore insequentibus proligantur, partim equis deturbantur. Repugnantes neci dederunt Turci, cæterosque ad Danubii ripam persecuti sunt, quorum plurimi in fluvium præcipites ruerunt, et aquis absorpti sunt. Multos itaque principes viros ac magnates vivos cœperunt, ducem Burgundiæ, qui et Flandriæe comes erat, aliosque Francos et ζήτ, οἵτινες Πόρτα καλεῖται, οἷον θύρα τοῦ παλα τίου τῆς αὐλῆς ὄντες, ἀργυρώνητοι πάντες, καὶ ἐκ διαφόρων γενῶν τῶν ἀπαριθμουμένων ἐν Χρι στιανοῖς, ὑπὲρ μυρίους ὄντες καὶ ἐν λόχμῃ τινί κεκρυμμένοι διὰ τὸ ἀνύποπτον, συμφρονήσαντε; αὐτ τοβοεί τε κατὰ τῶν Φράγκων καὶ τῶν Ούγγρων ἐρμήσαντες, καὶ κατὰ κύκλον περιελθόντες, καὶ συμ μίξαντες, τοὺς μὲν ἔργον ἀπέφαινον ξίφους, τοὺς δὲ φυγάδας ἐποίουν. Στραφέντες δὲ οἱ τῶν Φρανδάλων, καὶ ἰδόντες τὴν τροπὴν τῶν Ούγγρων, καὶ τοὺς Τούρκους ἀλαλάζοντας, καὶ εἰς ἀέρα φωνὰς πέμπον τας καὶ κατόπιν τρέχοντας, ἐξαίφνης ἄλλοι σὺν βαζ ταραχώδει, καὶ σαλπίγγων ἠχῇ ἐπεισπεσόντες τοῖς Φράγκοις, τοὺς μὲν ἐδίωξαν, ἄλλους δὲ ἔβαλον κάτω τῶν ἵππων, καὶ τοὺς ἑτέρους τοὺς ἀνθισταμένους κατέσφαξαν· καταδιώξαντες τους λοιποὺς ἄχρι Δε νούδεως, ὧν πλεῖστοι ἐν τῷ ποταμῷ ἔῤῥιψαν ἑαυτοὺς καὶ ἀπεπνίγησαν. Ἐζώγρησαν οὖν ζώντας μεγι στάνας τὸν δοῦκα τῶν Φρανδάλων [Φλάνδρων] Ismaelis Bullialdi notæ. Τὸν δοῦκα των Φλάνδρων. Hic est Jeannes dux Nivernensis, Philippi Audacis Burgundie Ducis filius, Joannis Galliarum regis nepos. Omnes porro ævi illius æquales historici acceptæ a Sigismundo tam insignis cladis culpam in nostros conferunt, qui, Turcorum modum ac artem pugnandi nescientés, temerario impetu in perniciem suam cæterorumque ruerunt. Annus autem hujus prælii varie a diversis proditus est. Turcorum annales, quos sequitur Leunclavius, illain Christianorum stragem editam a Musulmanis tradunt anno Hegira 794, qui coepit anno Christi 1391, Novemb. 29. fer. 4. Quapropter pugna illa commissa est anno Christi 1592. Turcorum chronologiam secutus est Calvisius in prima editione: sed perperam scribit anno 1391, Novemb. 27 cœpisse annum llegiræ 794, fortasse error est typographicus: in posteriori vero editiome ad annum 1596 transtulit. Quare vero Turci anno Hegire 794, hocce prælium commissum esse scripserint, causam, ut mihi videtur, valde probabilem adducam. Ex Hist. Hungarica Bontinii decad. 3, lib. 11, constat Sigismundum Hungariæ regem, post cæsum profligatumque Walachorum Turcorumque exercitum, Nicopoli minorem obsedissa et expugnasse anno Christi 1392, hanc cladem a suis passam, ut ex annalibus suis expungant Turci; anno 1392, quo eorum exercitus cæsus est, prælium Niz copolitanum assignant, insigne Christianorum strage ac carde: duas ergo pugnas confundunt, et sibi prosperam in ɔunun 1392 transferunt, ut improsperæ memoriam obliterent. His adversatur Froissardus locd citato, qui accidisse ait anno 1396, die lunæ seu feria 2, ante festum S. Michaelis, qui fait Septembris 25. Quoniam anno illo fuerunt litteræ Dominicales B, A, Boutinius decad. tit. lib. " contigisse ait Kalend. Octob, anno 1396. Brassoviæ seu Corone in Transsylvania in Ecclesiæ parietibus ita scriptum legitur: Anno 1396, Sigismundus infelici ter pugnat ad Nicopolin contra Bajazitem Septemb. 28; ita in volumine scriptorumque Hist. Hungarica. His Maurus Orbinus in Slavorumi Historia consentit. Buntingus et Ubo Emmius in Chronologia anno 1595 contigisse scribunt. At Puranzes, quem haclenus Latine solum habemus, illam cladem ad annun mundi 6900, id est, Christi 1392, refert, et Turcicis congruit Annalibus. Ubi notandum etiam, Phranzem post pugnam illam Nicopolitanam, Christianis tam lugubrem, Manuelis in Italiam discessum, ut et Duçam collocare; ex Hist. Veneta constat, anno 1595, Manuelemn Constantinopoli solvisse, et Vene tias accessisse: quod si hujus profectio cladem ad Nicopolim secula est, annus prælii Nicopolitani autecessit annum 1395. Quomodo conciliari possint jsta, non video.: sed nostris auctoribus fidendum potius existime, qui accuratius, et hoc loco meliori, quain Turci, Gide tempora observarunt.

καὶ Μπεργονίας, καὶ ἑτέρους Φρανζέζιδας, καὶ ύψη- illustres barones, quos Prusam misit Bajazites, et λοτάτους μπαρούνιδας, οὓς πέμψας ἐν τῇ Προύσῃ ἀπέκλεισε, καὶ διὰ πολλῶν χρημάτων απεμπόλησε, δόντες ἐγγύην τὸν αὐθέντην Μιτυλήνης καὶ υἱὸν τοῦ προβληθέντος Φραντζίσκου τοῦ Γατε λούζου. illic captivos vinctosque detinuit: multisque deinde pecuniis vendidit, sponsore vadeque accepto Mitylenes principe, Francisci Gateluzi supra memorati flio. 28 CAPUT XIV. Bajazites Constantinopolim sibi dedi petit: et Joannem ejecto Manuele imperatorem constituit. Manuel salutį urbis ac plebis consulens Constantinopoli discedit in Pelopormesum, hinc in Italiam proficiscitar, et occidentalitas regnis ac provinciis peragratis in Peloponnesum revertitur. β Φυσιωθεὶς οὖν ἐν τῷ τοιούτῳ εὐτυχήματι, καὶ λίαν ἐπαρθεὶς, πέμπει πρὸς τὸν βασιλέα Μανουήλ ἀποκρισαρίους, ζητῶν τὴν πόλιν· αὐτὸς δὲ οὐδ᾽ ἀπό κρισιν ἔδωκεν. Οἱ δὲ πλείστοι τῆς πόλεως βιαζόμενοι ὑπὸ τοῦ λιμοῦ συνεθλίβοντο μὲν, καὶ δώσειν προηροῦντο τὴν πόλιν· ἀλλ' ὑπομιμνήσκοντες τὰ πρα χθέντα ἐν τῇ ᾿Ασίᾳ παρὰ τῶν Τούρκων, την φθοράν τῶν πόλεων, τὴν ἐρήμωσιν τῶν ἱερῶν τεμενών, τοὺς καθ᾿ ἑκάστην ὥραν πειρασμούς καὶ συκοφαντίας τοῦ ἐξομόσασθαι τὴν εὐσέβειαν, ὀπισθόρμως τὸν νοῦν ήλαυνον, λέγοντες· Μὴ ἀκοκάμωμεν, θήσωμεν εἰς Θεὸν τὰς ἐλπίδας ἡμῶν, ἔτι μικρὸν ὑπομείνω μεν· καὶ τίς οἶδεν εἰ ἄρα ὁ Θεὸς παριδὼν τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν, ὡς ποτὲ τοὺς Νενευΐτας ἐλεήσει, καὶ σώσει ἡμᾶς ἀπὸ τοῦ θηρίου τούτου; Ὁ δὲ τύραννος ὅσον ἔβλεπε τοὺς πολίτας ἀνθισταμένους, καὶ μὴ ἐνδόντας τοῖς αὐτοῦ θελήμασι, τοσοῦτον ἡγρίαινε καὶ ἐθυμοῦτο κατὰ τῆς πόλεως. Τί δὲ συνέβη; Ο πρλ μικροῦ λαληθείς Ανδρόνικος καὶ ἀδελφὸς τοῦ βασιλέως Μανουήλ, ἦν τεθνηκὼς ἐν Σηλυμβρίᾳ, ὁ δὲ μείραξ Ἰωάννης ὁ υἱὸς αὐτοῦ ἀνδρω θεὶς, καὶ τὸν τόπον ἐπέχων τὸν πατρικὸν, ἐζητεῖτο παρὰ τοῦ Παγιαζήτ Σηλυμβρίαν. Ὁ δὲ οὐκ ἠνέσχετο, λέγων, καὶ διηγούμενος τὴν ἀδικίαν ἦν ἔπαθε παρὰ τοῦ πάππου αὐτοῦ αὐτὸς καὶ ὁ πατὴρ αὐτοῦ· * Tam prospero successu superbiens, ac supra modum elatus Turcus ad imperatorem Manuele apocrisiarios mittit, urbemque Constantinopolim sibi tradi per eos poseit, nec tamen aliquod responsum accipit. Maxima pars interim civium fame laborantes conflictabantur, urbemque Turco prodi malebant: tamen cum eorum memoriam subirent, quæ in Asia a Turcis patrata erant,'urbiumque eversiones, sacrorum templorum desolationes ac pollutiones, quibusque calumniis et vexationibus tentarentur singulis horis, adque pietatem ejurandam cogerentur, animum a tali proposito revocabant, bis additis verbis: Labore atque ærumna ne fatiscanius, speque nostra in Deum reposita ad breve tempus sustineamus; nam quis novit an Deus erroribus ac peccatis nostris dissimulatis, sicut olim Ninivitarum, nostri non miserebitur, et a fera ista salvos integrosque præstubit? At tyrannus quanto obfirmaLos civium animos videt suæque libidini haud obtemperantes, tanto feritas illius in eos exasperabaLur. Quid demum accidit? Andronicus ille paulo prius nobis dictus, imperatoris Manuelis frater Se lymbris superstite flio Joanne adolescente jam ohierat. Hic virilem ætatem adeptus ditionem paternam obtinuit, a quo Bajazites Selymbriam sibi traIsmaelis Bullialdi notæ. Δόντες ἐγγύην τὸν αὐθέντην Μιτυλή της. idem scribit Proissardus de spousione facia a Principe Mitylenes; verum in rebus aç geographia regionuin Orientalium ignarum admodum ac imperitum se prodit. Hoc autem loco rem adnotare, quæ ad pugnæ illius Nicopolitanæ historiam pertinet, alienum prorsus non erit. Inter Galliæ principes qui ei interfuerunt, Philippus Artesius regiæ prosapiæ princeps, Comes de Eu, et Franciæ conestabuliarius recensetur: isque una cum Joanne Nivernensium duce captus est. De ejus obitus die et loco, ubi fato coneessit, historicos nostros et monumenta, quæ Constantinopoli exstant, inter se dissentire animadverto clarissimi viri Sammarthani fratres Genealogiæ domus Franciæ, lib. xxx, Philippum Artesium Prusæ, vulgo Burusæ, die 3 Junii 1397 fato functum fuisse tradunt: ejusque cadaver in GalJiam translatum, et in choro templi monastern seu abbatiz S.Laurentii Essuorum, vulgo de Eu, conditum esse. Dum vero anno 1647, per menses Februarium, Martium et Aprilem Constantinopoli agebamus, in monasterii S. Francisci Galatensis sacello uno, peristylio seu claustro contiguo, sepulcrum illius principis marmoreum vidimus, cui sequens epitaphium characteribus Gotthicis insculptuin legitur Sepulcrum magnifici domini Philippi de Artoes, comitis de Eu, et Conestabiliarii Francia, qui otiit in Micalici 1387 Junii die 13 in...g.. est carne sua: anima cujus requiescal in pace. llorce epitaphiusw crux in medio posita in duas partes dívilit, Ad latus insignia gentilitia Franciæ, qualia tunc indefinito liliorum numero constabant, addita Artesiæ familiæ peculiari trifidæ laciniæ in scuti fronte distinctione, cernuntur. Micalici seu Michalizi urbs et regio est, non plus decem milliaribus distans a lacu Lopadio, ejusdemque nominis urbe; quam hodie Græci Lupadi, Turci Ulubal appellant. Burusa etiam bidui itinere abest. Laouicus lib. Iv regionis Michalizii, et Leunclavius Histor. Musulm. libb. w el xui, atque in Panalectis, cap. 86, meminerit. In illo epitaphio quid significet illud..g.. assequi baclenus non pofiti. ° Φυσιωθεὶς οὖν. Leunclavius lib. vi, idem scribit, caduccatorein scilicet a Bajazite missum, Constantinopolim sibi dedi, Mammielenque ea decedere juberet. qui ῾Ο πρὸ μικροῦ λαληθεὶς ᾿Ανδρόνικος. Πα Joanne Andronici excæcati litio in imperium a Bajazite constituto Ducas a Phranze multum discrepa'. Hic nanque lib. 1, cap. 20, Joannem a patruo suo Manuele in Italiam discedente rebus Constantinopoleos administrandis præfectum fuisse refert, mon vero a Bajazite sultano in solium imperatorium collocatum. Laonicus omnia confuse lib. is descrir bit.

DUCE di poscebat: quod minime tolerans Joannes, patri καὶ ἀνέκειτο εἰς αὐτοὺς τὸ βασίλειον. Ὁ δὲ, ἀδικήsibique illatam ab avo injuriam allegavit; quod cum imperii successio ad patrem ejusque posteros jure deferretur, avus inique in eos se gerens secundo filio illul tradiderit, et patri, inquit, meo hoc oppidulum concesserit, quod si occupaveris damno haud mediocri afficior. Tunc Bajazites cum aliam occasionem nactus esset, a proposito tali divertit. Jam diu ille, quibus artibus Constantinopolim invadevet, animo versabat: non omnisit itaque nomen obtendere Joannis, qui Manuelis ex fratre nepos erat, jubetque Manuelem urbe cedere, et Joannem in illam introduci, ad quem natura lege imperium pertinebat; pollicebatur insuper cum civibus Constantinopoleos deinceps se pacifice acturum. Cum itaque populum dissidiis agitatum sensisset Manuel, 29 et adversum se seditione ac clamoribus insurgere, aliosque audaciam sumentes conclamare, ut Joannes introduceretur, et tollerentur scandala: audiissetque passim murmurantes et accusantes, quod imperii solio non cederet, illudque legitimo sucessori non restitueret, sed tyrannice regnare vellet salutis publica immemor: ipse prudentia ac eruditione apprime instructus, sapiens commodumqu consilium init: et Joanni, qui in castris Turcoruın cum exercitu duodecim millium militum erat, denuntiat, eum in urbem accepturum esse et introducturum, accepto datoque utrimque juramento, eique imperium restituere velle, modo sibi liceat urbe excedere, quoque versum Deo visum fuerit abire, triremesque ad navigandum aptas, quæ in porsu reperirentur, abducere. Jurato itaque Manueli fldens Joannes ingreditur urbem, benigne ab eo exeeplus, eamque eum palatio recepit. Manuel deinde, coram cœtu nobilium primorumque plebis oratione habita, triremem conscendit cum uxore et liberis, urbe cessit et imperio, Joannique summam rerum tradidit. Bajazitis equidem scopus cum eo, quem sibi proponebat Manuel, fine haud congruebat. Animum induxerat ille posse se Joanni urbem eripere, quod et antea ab eo stipulatus fuerat, isque vicission consenserat: addit que jurejurando Bajazites ei promiserat daturum esse pro urbe Peloponnesum, et pacem firmam inter eos in posterum in - tercessura. Imperator equidem Christianissimus, inque divinis eximie eruditus, cum videret cunctos sulalitos inopia aflietos (modius enim tritici pluris quam viginti nummis vænibat), vini pariter cæterorumque ciborum, quibus vita sustinetur, penuria presses: plebem tot ærumnis confectam, ad prodendam insigni perfidia patriam vergere præsentiscebat, singulisque diei horis hæc verba ad Deum dirigebat: Absit a me, Christe Rex, ut apud longinquas nationes fama exeat, quod Manuelis imperatoris temporibus urbs hostibus prodita sit, impiis- ¡que Christianorum adversariis tradita sancla ac pretiosa supplex. Quare cum vidisset Joannemt tyranno operan suam locare, ut imperio posiretur, Turcumque totum negotium tractare, quasi rebus σας αὐτοὺς, ἔδωκε τὴν βασιλείαν τῷ δευτέρῳ υἱῷ, καὶ τὸν ἐμὸν πατέρα τὸ πολίχνιον τοῦτο ὡς ὁρᾷς εἰ δὲ καὶ σὺ τοῦτο λάβοις, ὑπερηδίκημαι. Τότε ὁ Παγιαζήτ χώραν εὑρὼν ἄλλην ἐτράπη· ζητῶν γὰρ ἔκτοτε τὴν Κωνσταντίνου, καὶ τὸ τοῦ Ἰωάννου τοῦ ἀνεψιοῦ τοῦ Μανουήλ ὄνομα οὐκ ἔλιπε, λέγων· Εξελθε σύ, Μανουήλ, ἐκ τῆς πόλεως, εισαχθήτω ὁ Ἰωάννης ὡς φύσει κληρονόμος τῆς βασιλείας, καὶ ἐγὼ π τοίαν γαλήνην ἔξω, καὶ εἰρηναίαν κατάστασιν σὺν τοῖς πολίταις. Τότε ὁ βασιλεὺς Μανουὴλ ὁρῶν τὸν δῆμον ἐν διχοστασίαις σαλευόμενον, καὶ τὸ μὲν ἀν ταίρων ἦν καὶ καταβοῶν, τὸ δὲ καὶ μάλα ἐθαρρύ νετο, καὶ ἐκέκραγεν, ὡς Ιωάννης εἰσαχθήτου, καὶ ἀρθήτω τὰ σκάνδαλα· ὁ δὲ βασιλεὺς Μανουήλ καὶ σύννους ὤν, καὶ παιδείας μεττὸς, ὁρῶν τὸν χυδαῖον λαόν παρατιθυρίζοντα καὶ αἰτιῶντα, ὡς οὐ παραχωρεῖ τῷ ἐφέδρῳ τὴν καθέδραν, ἀλλὰ τυραννικῶς ἡγεμονεύειν ἐθέλων οὐ φροντίζει τὰ περὶ τῆς σωτηρίας τοῦ κοινοῦ, βουλὴν βουλεύεται σοφωτάτην καὶ μάλα συνετικήν. Μηνύει τῷ Ἰωάννῃ παρακα θημένῳ τότε τῇ Κωνσταντίνου σὺν Τούρκοι; χιλιάσι δέκα, καὶ δίδωσι ὅρκους αὐτῷ, καὶ λαμβάνει παρ' αὐτοῦ τοῦ εἰσαχθῆναι ἐντὸς τῆς πόλεως, καὶ παρα δοῦναι αὐτῷ τὴν βασιλείαν τῶν Ῥωμαίων, αὐτὸς δὲ δ. Μανουὴλ ἐξελθεῖν σὺν ταῖς τριήρεσι ταῖς εύρισκο μέναι, καὶ ἀπελθεῖν ὅπου ἄρα Θεός βούλεται. Πει. σθεὶς οὖν τοῖς βήμασι καὶ τοῖς ὅρκοις εἴσεισι· καὶ δὴ φιλοφρόνως δεξάμενος αὐτὸν ὁ βασιλεὺς, καὶ παραδοὺς αὐτῷ τὸ παλάτιον, καὶ δημηγορήσας κατενώπιον πάντων τῶν ἀρίστων, καὶ τῶν τοῦ δήμου, αὐτὸς ἐν τριήρεσιν ἐμβὺς σὺν γυναικὶ καὶ τέκνοις ἐξῆλθε τῆς πόλεως, παραδοὺς τὴν βασιλείαν τῷ Ιωάννῃ. Τίς δὲ ὁ σκοπός τοῦ Παγιαζήτ, καὶ εἰς ἐ τοῦ βασιλέως Μανουήλ; Ὁ μὲν Παγιαζήτ ἐφαντά ζετο τὴν πόλιν ἔχειν ἐκ χειρὸς τοῦ Ἰωάννου· καὶ γὰρ προεζήτησε τοῦτο καὶ αὐτὸς ὑπέσχετο, καὶ ἡ Παγιαζήτ ἀντὶ τῆς πόλεως ὑπέσχετο δώσειν τὴν Πελοπόννησον ἐνόρκως, καὶ εἰς τὸ ἑξῆς ἔχειν εἰρην ναίαν κατάστασιν. Ο δὲ βασιλεὺς Χριστιανικώτατος ὢν, καὶ μεμυημένος τὰ θεῖα, καὶ ἐν φρονήσει με στὸς, ὁρῶν τὸ ὑπήκουν ἅπαν ταλαιπωρούμενον ὑπὸ ἐνδείας (μόδιος γὰρ σίτου ὑπὲρ τὰ εἴκοσι νομίσματα καὶ ποὺ νόμισμα) οἴνου τὸ ὁμοίως καὶ ἄλλων ἀναγ καίων τροφῶν λείψ:ς· ἐξ ἀνάγκης ὁ κοινὸς λαὸς εἰς ἀπιστίαν, καὶ προδοσίαν πατρίδος εύρα, καὶ αὐτὸς ἐξωμολογεῖτο καθ' ἑκάστην ὥραν τε καὶ ἡμέραν τῷ Θεῷ, λέγων, Μή μοι γένοιτο, Χριστέ βασιλεύ, μηδὲ ἀκουσθήτω ἐν τοῖς ἀπείροις ἔθνεσι τῶν Χριστιανῶν, ὅτι ἐν ἡμέραις Μανουὴλ τοῦ βασι λέως παρεδόθη ἡ πόλις, καὶ τὰ ἐν αὐτῇ ἅγια καὶ τίμια σκεύη τοῖς ἀσεβέσι καὶ Χρισομάχοις. Εὑρὼν οὖν τότε τὸν Ἰωάννην συνεργοῦντα τῷ τυ ράννῳ τοῦ ποιῆσαι αὐτὸν βασιλέα· καὶ ὁ τύραννος φροντίζων τὴν πραγματείαν ὡς ὑπὲρ ἐκείνου, ὁ Μανουὴλ είρηκε τον Σώζων σώζου, καὶ μὴ μελέτω σοι περὶ βασιλείας. Ελθὼν δὲ ἐν τοῖς παραλίοις τοῦ Πέλοπος, ἀφῆκε τὴν δέσποιναν σὺν τοῖς τέκνοις ἐκεῖ. Εἶχε γὰρ τὸν Ἰωάννην βρέφος, καὶ τὸν Θεό

DUCE di poscebat: quod minime tolerans Joannes, patri καὶ ἀνέκειτο εἰς αὐτοὺς τὸ βασίλειον. Ὁ δὲ, ἀδικήsibique illatam ab avo injuriam allegavit; quod cum imperii successio ad patrem ejusque posteros jure deferretur, avus inique in eos se gerens secundo filio illul tradiderit, et patri, inquit, meo hoc oppidulum concesserit, quod si occupaveris damno haud mediocri afficior. Tunc Bajazites cum aliam occasionem nactus esset, a proposito tali divertit. Jam diu ille, quibus artibus Constantinopolim invadevet, animo versabat: non omnisit itaque nomen obtendere Joannis, qui Manuelis ex fratre nepos erat, jubetque Manuelem urbe cedere, et Joannem in illam introduci, ad quem natura lege imperium pertinebat; pollicebatur insuper cum civibus Constantinopoleos deinceps se pacifice acturum. Cum itaque populum dissidiis agitatum sensisset Manuel, 29 et adversum se seditione ac clamoribus insurgere, aliosque audaciam sumentes conclamare, ut Joannes introduceretur, et tollerentur scandala: audiissetque passim murmurantes et accusantes, quod imperii solio non cederet, illudque legitimo sucessori non restitueret, sed tyrannice regnare vellet salutis publica immemor: ipse prudentia ac eruditione apprime instructus, sapiens commodumqu consilium init: et Joanni, qui in castris Turcoruın cum exercitu duodecim millium militum erat, denuntiat, eum in urbem accepturum esse et introducturum, accepto datoque utrimque juramento, eique imperium restituere velle, modo sibi liceat urbe excedere, quoque versum Deo visum fuerit abire, triremesque ad navigandum aptas, quæ in porsu reperirentur, abducere. Jurato itaque Manueli fldens Joannes ingreditur urbem, benigne ab eo exeeplus, eamque eum palatio recepit. Manuel deinde, coram cœtu nobilium primorumque plebis oratione habita, triremem conscendit cum uxore et liberis, urbe cessit et imperio, Joannique summam rerum tradidit. Bajazitis equidem scopus cum eo, quem sibi proponebat Manuel, fine haud congruebat. Animum induxerat ille posse se Joanni urbem eripere, quod et antea ab eo stipulatus fuerat, isque vicission consenserat: addit que jurejurando Bajazites ei promiserat daturum esse pro urbe Peloponnesum, et pacem firmam inter eos in posterum in - tercessura. Imperator equidem Christianissimus, inque divinis eximie eruditus, cum videret cunctos sulalitos inopia aflietos (modius enim tritici pluris quam viginti nummis vænibat), vini pariter cæterorumque ciborum, quibus vita sustinetur, penuria presses: plebem tot ærumnis confectam, ad prodendam insigni perfidia patriam vergere præsentiscebat, singulisque diei horis hæc verba ad Deum dirigebat: Absit a me, Christe Rex, ut apud longinquas nationes fama exeat, quod Manuelis imperatoris temporibus urbs hostibus prodita sit, impiis- ¡que Christianorum adversariis tradita sancla ac pretiosa supplex. Quare cum vidisset Joannemt tyranno operan suam locare, ut imperio posiretur, Turcumque totum negotium tractare, quasi rebus σας αὐτοὺς, ἔδωκε τὴν βασιλείαν τῷ δευτέρῳ υἱῷ, καὶ τὸν ἐμὸν πατέρα τὸ πολίχνιον τοῦτο ὡς ὁρᾷς εἰ δὲ καὶ σὺ τοῦτο λάβοις, ὑπερηδίκημαι. Τότε ὁ Παγιαζήτ χώραν εὑρὼν ἄλλην ἐτράπη· ζητῶν γὰρ ἔκτοτε τὴν Κωνσταντίνου, καὶ τὸ τοῦ Ἰωάννου τοῦ ἀνεψιοῦ τοῦ Μανουήλ ὄνομα οὐκ ἔλιπε, λέγων· Εξελθε σύ, Μανουήλ, ἐκ τῆς πόλεως, εισαχθήτω ὁ Ἰωάννης ὡς φύσει κληρονόμος τῆς βασιλείας, καὶ ἐγὼ π τοίαν γαλήνην ἔξω, καὶ εἰρηναίαν κατάστασιν σὺν τοῖς πολίταις. Τότε ὁ βασιλεὺς Μανουὴλ ὁρῶν τὸν δῆμον ἐν διχοστασίαις σαλευόμενον, καὶ τὸ μὲν ἀν ταίρων ἦν καὶ καταβοῶν, τὸ δὲ καὶ μάλα ἐθαρρύ νετο, καὶ ἐκέκραγεν, ὡς Ιωάννης εἰσαχθήτου, καὶ ἀρθήτω τὰ σκάνδαλα· ὁ δὲ βασιλεὺς Μανουήλ καὶ σύννους ὤν, καὶ παιδείας μεττὸς, ὁρῶν τὸν χυδαῖον λαόν παρατιθυρίζοντα καὶ αἰτιῶντα, ὡς οὐ παραχωρεῖ τῷ ἐφέδρῳ τὴν καθέδραν, ἀλλὰ τυραννικῶς ἡγεμονεύειν ἐθέλων οὐ φροντίζει τὰ περὶ τῆς σωτηρίας τοῦ κοινοῦ, βουλὴν βουλεύεται σοφωτάτην καὶ μάλα συνετικήν. Μηνύει τῷ Ἰωάννῃ παρακα θημένῳ τότε τῇ Κωνσταντίνου σὺν Τούρκοι; χιλιάσι δέκα, καὶ δίδωσι ὅρκους αὐτῷ, καὶ λαμβάνει παρ' αὐτοῦ τοῦ εἰσαχθῆναι ἐντὸς τῆς πόλεως, καὶ παρα δοῦναι αὐτῷ τὴν βασιλείαν τῶν Ῥωμαίων, αὐτὸς δὲ δ. Μανουὴλ ἐξελθεῖν σὺν ταῖς τριήρεσι ταῖς εύρισκο μέναι, καὶ ἀπελθεῖν ὅπου ἄρα Θεός βούλεται. Πει. σθεὶς οὖν τοῖς βήμασι καὶ τοῖς ὅρκοις εἴσεισι· καὶ δὴ φιλοφρόνως δεξάμενος αὐτὸν ὁ βασιλεὺς, καὶ παραδοὺς αὐτῷ τὸ παλάτιον, καὶ δημηγορήσας κατενώπιον πάντων τῶν ἀρίστων, καὶ τῶν τοῦ δήμου, αὐτὸς ἐν τριήρεσιν ἐμβὺς σὺν γυναικὶ καὶ τέκνοις ἐξῆλθε τῆς πόλεως, παραδοὺς τὴν βασιλείαν τῷ Ιωάννῃ. Τίς δὲ ὁ σκοπός τοῦ Παγιαζήτ, καὶ εἰς ἐ τοῦ βασιλέως Μανουήλ; Ὁ μὲν Παγιαζήτ ἐφαντά ζετο τὴν πόλιν ἔχειν ἐκ χειρὸς τοῦ Ἰωάννου· καὶ γὰρ προεζήτησε τοῦτο καὶ αὐτὸς ὑπέσχετο, καὶ ἡ Παγιαζήτ ἀντὶ τῆς πόλεως ὑπέσχετο δώσειν τὴν Πελοπόννησον ἐνόρκως, καὶ εἰς τὸ ἑξῆς ἔχειν εἰρην ναίαν κατάστασιν. Ο δὲ βασιλεὺς Χριστιανικώτατος ὢν, καὶ μεμυημένος τὰ θεῖα, καὶ ἐν φρονήσει με στὸς, ὁρῶν τὸ ὑπήκουν ἅπαν ταλαιπωρούμενον ὑπὸ ἐνδείας (μόδιος γὰρ σίτου ὑπὲρ τὰ εἴκοσι νομίσματα καὶ ποὺ νόμισμα) οἴνου τὸ ὁμοίως καὶ ἄλλων ἀναγ καίων τροφῶν λείψ:ς· ἐξ ἀνάγκης ὁ κοινὸς λαὸς εἰς ἀπιστίαν, καὶ προδοσίαν πατρίδος εύρα, καὶ αὐτὸς ἐξωμολογεῖτο καθ' ἑκάστην ὥραν τε καὶ ἡμέραν τῷ Θεῷ, λέγων, Μή μοι γένοιτο, Χριστέ βασιλεύ, μηδὲ ἀκουσθήτω ἐν τοῖς ἀπείροις ἔθνεσι τῶν Χριστιανῶν, ὅτι ἐν ἡμέραις Μανουὴλ τοῦ βασι λέως παρεδόθη ἡ πόλις, καὶ τὰ ἐν αὐτῇ ἅγια καὶ τίμια σκεύη τοῖς ἀσεβέσι καὶ Χρισομάχοις. Εὑρὼν οὖν τότε τὸν Ἰωάννην συνεργοῦντα τῷ τυ ράννῳ τοῦ ποιῆσαι αὐτὸν βασιλέα· καὶ ὁ τύραννος φροντίζων τὴν πραγματείαν ὡς ὑπὲρ ἐκείνου, ὁ Μανουὴλ είρηκε τον Σώζων σώζου, καὶ μὴ μελέτω σοι περὶ βασιλείας. Ελθὼν δὲ ἐν τοῖς παραλίοις τοῦ Πέλοπος, ἀφῆκε τὴν δέσποιναν σὺν τοῖς τέκνοις ἐκεῖ. Εἶχε γὰρ τὸν Ἰωάννην βρέφος, καὶ τὸν Θεό

DUCE di poscebat: quod minime tolerans Joannes, patri καὶ ἀνέκειτο εἰς αὐτοὺς τὸ βασίλειον. Ὁ δὲ, ἀδικήsibique illatam ab avo injuriam allegavit; quod cum imperii successio ad patrem ejusque posteros jure deferretur, avus inique in eos se gerens secundo filio illul tradiderit, et patri, inquit, meo hoc oppidulum concesserit, quod si occupaveris damno haud mediocri afficior. Tunc Bajazites cum aliam occasionem nactus esset, a proposito tali divertit. Jam diu ille, quibus artibus Constantinopolim invadevet, animo versabat: non omnisit itaque nomen obtendere Joannis, qui Manuelis ex fratre nepos erat, jubetque Manuelem urbe cedere, et Joannem in illam introduci, ad quem natura lege imperium pertinebat; pollicebatur insuper cum civibus Constantinopoleos deinceps se pacifice acturum. Cum itaque populum dissidiis agitatum sensisset Manuel, 29 et adversum se seditione ac clamoribus insurgere, aliosque audaciam sumentes conclamare, ut Joannes introduceretur, et tollerentur scandala: audiissetque passim murmurantes et accusantes, quod imperii solio non cederet, illudque legitimo sucessori non restitueret, sed tyrannice regnare vellet salutis publica immemor: ipse prudentia ac eruditione apprime instructus, sapiens commodumqu consilium init: et Joanni, qui in castris Turcoruın cum exercitu duodecim millium militum erat, denuntiat, eum in urbem accepturum esse et introducturum, accepto datoque utrimque juramento, eique imperium restituere velle, modo sibi liceat urbe excedere, quoque versum Deo visum fuerit abire, triremesque ad navigandum aptas, quæ in porsu reperirentur, abducere. Jurato itaque Manueli fldens Joannes ingreditur urbem, benigne ab eo exeeplus, eamque eum palatio recepit. Manuel deinde, coram cœtu nobilium primorumque plebis oratione habita, triremem conscendit cum uxore et liberis, urbe cessit et imperio, Joannique summam rerum tradidit. Bajazitis equidem scopus cum eo, quem sibi proponebat Manuel, fine haud congruebat. Animum induxerat ille posse se Joanni urbem eripere, quod et antea ab eo stipulatus fuerat, isque vicission consenserat: addit que jurejurando Bajazites ei promiserat daturum esse pro urbe Peloponnesum, et pacem firmam inter eos in posterum in - tercessura. Imperator equidem Christianissimus, inque divinis eximie eruditus, cum videret cunctos sulalitos inopia aflietos (modius enim tritici pluris quam viginti nummis vænibat), vini pariter cæterorumque ciborum, quibus vita sustinetur, penuria presses: plebem tot ærumnis confectam, ad prodendam insigni perfidia patriam vergere præsentiscebat, singulisque diei horis hæc verba ad Deum dirigebat: Absit a me, Christe Rex, ut apud longinquas nationes fama exeat, quod Manuelis imperatoris temporibus urbs hostibus prodita sit, impiis- ¡que Christianorum adversariis tradita sancla ac pretiosa supplex. Quare cum vidisset Joannemt tyranno operan suam locare, ut imperio posiretur, Turcumque totum negotium tractare, quasi rebus σας αὐτοὺς, ἔδωκε τὴν βασιλείαν τῷ δευτέρῳ υἱῷ, καὶ τὸν ἐμὸν πατέρα τὸ πολίχνιον τοῦτο ὡς ὁρᾷς εἰ δὲ καὶ σὺ τοῦτο λάβοις, ὑπερηδίκημαι. Τότε ὁ Παγιαζήτ χώραν εὑρὼν ἄλλην ἐτράπη· ζητῶν γὰρ ἔκτοτε τὴν Κωνσταντίνου, καὶ τὸ τοῦ Ἰωάννου τοῦ ἀνεψιοῦ τοῦ Μανουήλ ὄνομα οὐκ ἔλιπε, λέγων· Εξελθε σύ, Μανουήλ, ἐκ τῆς πόλεως, εισαχθήτω ὁ Ἰωάννης ὡς φύσει κληρονόμος τῆς βασιλείας, καὶ ἐγὼ π τοίαν γαλήνην ἔξω, καὶ εἰρηναίαν κατάστασιν σὺν τοῖς πολίταις. Τότε ὁ βασιλεὺς Μανουὴλ ὁρῶν τὸν δῆμον ἐν διχοστασίαις σαλευόμενον, καὶ τὸ μὲν ἀν ταίρων ἦν καὶ καταβοῶν, τὸ δὲ καὶ μάλα ἐθαρρύ νετο, καὶ ἐκέκραγεν, ὡς Ιωάννης εἰσαχθήτου, καὶ ἀρθήτω τὰ σκάνδαλα· ὁ δὲ βασιλεὺς Μανουήλ καὶ σύννους ὤν, καὶ παιδείας μεττὸς, ὁρῶν τὸν χυδαῖον λαόν παρατιθυρίζοντα καὶ αἰτιῶντα, ὡς οὐ παραχωρεῖ τῷ ἐφέδρῳ τὴν καθέδραν, ἀλλὰ τυραννικῶς ἡγεμονεύειν ἐθέλων οὐ φροντίζει τὰ περὶ τῆς σωτηρίας τοῦ κοινοῦ, βουλὴν βουλεύεται σοφωτάτην καὶ μάλα συνετικήν. Μηνύει τῷ Ἰωάννῃ παρακα θημένῳ τότε τῇ Κωνσταντίνου σὺν Τούρκοι; χιλιάσι δέκα, καὶ δίδωσι ὅρκους αὐτῷ, καὶ λαμβάνει παρ' αὐτοῦ τοῦ εἰσαχθῆναι ἐντὸς τῆς πόλεως, καὶ παρα δοῦναι αὐτῷ τὴν βασιλείαν τῶν Ῥωμαίων, αὐτὸς δὲ δ. Μανουὴλ ἐξελθεῖν σὺν ταῖς τριήρεσι ταῖς εύρισκο μέναι, καὶ ἀπελθεῖν ὅπου ἄρα Θεός βούλεται. Πει. σθεὶς οὖν τοῖς βήμασι καὶ τοῖς ὅρκοις εἴσεισι· καὶ δὴ φιλοφρόνως δεξάμενος αὐτὸν ὁ βασιλεὺς, καὶ παραδοὺς αὐτῷ τὸ παλάτιον, καὶ δημηγορήσας κατενώπιον πάντων τῶν ἀρίστων, καὶ τῶν τοῦ δήμου, αὐτὸς ἐν τριήρεσιν ἐμβὺς σὺν γυναικὶ καὶ τέκνοις ἐξῆλθε τῆς πόλεως, παραδοὺς τὴν βασιλείαν τῷ Ιωάννῃ. Τίς δὲ ὁ σκοπός τοῦ Παγιαζήτ, καὶ εἰς ἐ τοῦ βασιλέως Μανουήλ; Ὁ μὲν Παγιαζήτ ἐφαντά ζετο τὴν πόλιν ἔχειν ἐκ χειρὸς τοῦ Ἰωάννου· καὶ γὰρ προεζήτησε τοῦτο καὶ αὐτὸς ὑπέσχετο, καὶ ἡ Παγιαζήτ ἀντὶ τῆς πόλεως ὑπέσχετο δώσειν τὴν Πελοπόννησον ἐνόρκως, καὶ εἰς τὸ ἑξῆς ἔχειν εἰρην ναίαν κατάστασιν. Ο δὲ βασιλεὺς Χριστιανικώτατος ὢν, καὶ μεμυημένος τὰ θεῖα, καὶ ἐν φρονήσει με στὸς, ὁρῶν τὸ ὑπήκουν ἅπαν ταλαιπωρούμενον ὑπὸ ἐνδείας (μόδιος γὰρ σίτου ὑπὲρ τὰ εἴκοσι νομίσματα καὶ ποὺ νόμισμα) οἴνου τὸ ὁμοίως καὶ ἄλλων ἀναγ καίων τροφῶν λείψ:ς· ἐξ ἀνάγκης ὁ κοινὸς λαὸς εἰς ἀπιστίαν, καὶ προδοσίαν πατρίδος εύρα, καὶ αὐτὸς ἐξωμολογεῖτο καθ' ἑκάστην ὥραν τε καὶ ἡμέραν τῷ Θεῷ, λέγων, Μή μοι γένοιτο, Χριστέ βασιλεύ, μηδὲ ἀκουσθήτω ἐν τοῖς ἀπείροις ἔθνεσι τῶν Χριστιανῶν, ὅτι ἐν ἡμέραις Μανουὴλ τοῦ βασι λέως παρεδόθη ἡ πόλις, καὶ τὰ ἐν αὐτῇ ἅγια καὶ τίμια σκεύη τοῖς ἀσεβέσι καὶ Χρισομάχοις. Εὑρὼν οὖν τότε τὸν Ἰωάννην συνεργοῦντα τῷ τυ ράννῳ τοῦ ποιῆσαι αὐτὸν βασιλέα· καὶ ὁ τύραννος φροντίζων τὴν πραγματείαν ὡς ὑπὲρ ἐκείνου, ὁ Μανουὴλ είρηκε τον Σώζων σώζου, καὶ μὴ μελέτω σοι περὶ βασιλείας. Ελθὼν δὲ ἐν τοῖς παραλίοις τοῦ Πέλοπος, ἀφῆκε τὴν δέσποιναν σὺν τοῖς τέκνοις ἐκεῖ. Εἶχε γὰρ τὸν Ἰωάννην βρέφος, καὶ τὸν Θεό

82° δωρον νήπιον. Καταλείψας δ' αὐτοὺς ἐν Μεθώνη, illius 3tuleret, talia dixit: Orbis saluti consulendo καὶ τὰς τριήρεις ὄπισθεν πέμψας, αὐτὸς ἐν μιᾷ τῶν μεγάλων νηῶν εἰσελθὼν ἔπλει εἰς Βενετίαν εἰς Μεδιόλανα, Γένουαν, Φλορέντζιαν, Φεραρίαν, καὶ ἅπασαν Ἰταλίαν διελθών, ἀπὸ Προβέντζας έχώρει εἰς Γερμανίαν, ήτει Φραγγίαν· καὶ πάντες οἱ ῥηγάδες, καὶ δούκες, καὶ κόντιδες ἐτίμων αὐτὸν, καὶ ὡ; ἡμίθεον δώροις ἡμείβοντο. Διελθὼν δὲ πᾶσαν Φραγγίαν, καὶ εἰς τὰ τῶν ᾿Αλαμανῶν ὅρια περάσας, πά λιν ἦλθεν εἰς Βενετίαν. Οἱ δὲ Βενετοί πρεπόντως φιλοξενήσαντες, καὶ σὺν δώροις πλείστοις ἀποπέμ ψαντες, ἐστράφη εἰς Μεθώνην σὺν ταῖς αὐτῶν τριήρεσι· καὶ συντυχών τῇ δεσποίνῃ καὶ τοῖς τέ κνοις, ἐκάθητο καραδοκῶν τὰ τῆς πόλεως ἀτυχή ματα, μᾶλλον τὰ τοῦ ἔθνους τῶν Ῥωμαίων δυστυχήματα. te ipse sulva, neque de imperio rétinendo sis sollici. tus. All littora deinde Peloponnesi delatus, imperatricem et liberos quos ex ea susceperat, Joannem recens natum Theodornmque infantem, Methonæ reliquit, triremibusque remissis navium n:agnarun unam conscendit, 30 et Venetias appulit: lustravitque deinceps Mediolanum, Genuam, Florentiam, Ferrariam totamque Italiam peragravit, et ubi in (Narbonensen) Provinciam venit, hinc demum in Franciam et Germaniam profectus est. Hunc cerle reges omnes, duces et comites maximo howore habuerunt, et velut semideum donis cumularunt. Ubi ergo tetam Galliam peragravit, in Germanianı abiit, indeqne Venetias repetit: quem Veneti, at decebat, amice et benevole tractarunt, eique multa doma largiti sunt, eorumque triremibus vectus Methonem reversus est ad imperatricem et liberos, et cum eis, urbis malam fortunam, potiusque totius Græcorum gentis cladem exspectans, tranquillam privatamque vitam egebat. CAPUT XV. Joannes precaria imperium obtinet a Baiazile, et cadin. seu ju licem Musulmanum intra urbis mœnia accipit. Ad Baiazitem voluptatibus immersum veniunt a Temire Chane legati, qui contumeliose a Baiazite kabiti recedunt: ipse deinde in Armenium movet. Constantinopolim a Joanne repetit, sed Constantinopolitani deditionem facere renuunt. Temyr Syriam invadit, urbes expugnat, in incolas immaniter sævil. Damascum, et Hulepum diripit et vasini. Ο δὲ βασιλεὺς Ἰωάννης εἰσελθὼν ἐν τῇ πόλει, Postquam imperator Joannes orbem ingressus καὶ στεφθεὶς βασιλεὺς, εἰσῆξε πρῶτον κατὰ τὸ αἴ- diadema imperatorium sumpsit, ante omnia condi - σημα του Παγιαζήτ κριτὴν Τούρκον, ὃς τὰς ἀμφι lionem a Bajazite latam adimplens, judicem Turcum βολίας τὰς ἀναμεταξὺ συμβαινούσας 'Ρωμαίοις καὶ in urbe constituit, qui de litibus et controversiis Τούρκος αὐτὸς διέκρινε κατὰ τὸν ᾿Αραβικὸν νόμον· inter Græcos et Turces ortis cognosceret, et s καὶ πάντα στα εἶχον Ρωμαίοι μέχρι Σηλυμβρίας, c ex lege Arabica dirimeret. Omnia insuper oppida καὶ αὐτὴ Σηλυμβρία του Παγιαζήτ ἐγένοντο, καὶ ὁ at Selymbriam usque sita, ipsaque Selymbria in Ιωάννης ἦν βασιλεύων μόνον ἐντὸς τῆς πόλεως. Ο ditionem Bajazitis cesserunt, Joanne intra muros δὲ Παγιαζήτ καθήμενος ἐν Προύσῃ, καὶ τὰ τῆς εὐ- arbis tantummodo imperante. Interea Bajazites τυχίας ὑψίκομα δένδρα ὁρῶν καρποῖς βρίθοντα, καὶ Prusæ agere, et prospere fortunæ fructibus, quos καθεκάστην ἡμέραν ἀδεῶς κατατρυφῶντα ἐν διασ ex illa tanquam ex arbore pendentes et inter avium φόροις στρουθῶν κελαδίσμασιν οὐ γὰρ ἔλλειπέ cantus quotidie incrementum capientes suscipiebat, τι τῶν ἐν τοῖς γένεσι τῶν γλωσσῶν ὡραῖον, εἴτε ἐν potiri, et luxui ac deliciis quotidie deditus, variis σώματι ζώου, ἢ μετάλλου, ἢ ἄλλης τινὸς ἐν τῷ κα libidinum generibus secure vacare. In thesauris σμην δοθείσης παρὰ τοῦ Θεοῦ ἡδεία; ὄψεως, τοῦ μὴ quippe congestum habebat quidquid pulchri ac veεἶναί τε καὶ εὑρίσκεσθαι ἐν τοῖς θησαυροῖς αὐτοῦ. nusti cunctæ gentes mittere possunt, cum auimaΕκλεγόμενα τοίνυν τὰ καθαρὰ τῶν σωμάτων, καὶ lia corporis forma præstantia, tum metalla et alia, τῶν ὡραίᾳ τῇ ἔψει ἀῤῥένων τε καὶ θηλείων παρίσ quæ oculis grata Deus in rerum natura produxit. σταντο, παιδάρια νέα καὶ τρυφερά, καὶ κόρα: ὑπὲρ Sélecti astabant pusiones et puellæ forma et corpoτὸν ἥλιον λάμπουσαι. Τίνων; Ρωμαίων, Σέρβων, re integri, florenteque ætate teneri, virgines etiam Βλάχων, ᾿Αλβανιτών, Ούγγρων, Σάξων Βουλ. Doris venustate ae praestantia solis splendori oficienIsmaelis Bullialdi notæ. Επλεί εἰς Βενετίαν. Nicolaus Dolionus Histor. Veneta lili, vi scribit Emmanuelem imperatorem Christi anno 1595 Constantinopoli discessisse, Venetiasque appulsum in Galliam inde translisse, ut adversus ingruentem singulisque diebus auctam Turcorum potentiam, opem et suppetias impetraret. Joannes Juvenalis Ursinius adnotavit Manuelem anno Christi1400 Parisios venisse; anno demum 1402 ab aula regis Christianissimi pust biennium cum anni semisse in ea transactum discessisse. Augustinus Justinianus in Annalibus Genuensibus tradit ipsum Genuam advenisse Januarii die 22, anno 1403. Εἰς Μεθώνην. Urbs Peloponnesi Methone, quæ hodie Modon appellatur, in sinu Messeniaco, vulgo Golfo di Coron. Leunclavius lib. vt tradit cazim seu cadim ab imperatore Byzantino Constantinopoli admissuu anno Hegiræ 795, qui fuit Christi 4593. 'Εν διαφέροις στρουθῶν κελαδίσμασι. Passeres pro omni genere avium hic sumuntur: e rure tamen petitum schemia illud: nam aliæ sunt aves magis vocales, 'quarumque suavior vocis inflexionibus variis cantus sentitur. Σάξων. Cur hic Saxonum potius meminerit Noster, quam Alemannorum seu Germanorum, nescio: aut si per Saxones quos hic nominat, cos intelligat qui Transylvaniæ partem unam incolunt, reliquis duabusa Ciculis et Transylvanis occupatis. Dubitare etiam possumus an Polonos intelligui: infra siquiden cap. 32, ῥῆγα τῶν Σάξων appellat Hungariæ regem Ladislaum Casimiri Poloniæ regis fratrem. Leunclavius adeumlus infra in Pandectis num. 122. • Digitized by

82° δωρον νήπιον. Καταλείψας δ' αὐτοὺς ἐν Μεθώνη, illius 3tuleret, talia dixit: Orbis saluti consulendo καὶ τὰς τριήρεις ὄπισθεν πέμψας, αὐτὸς ἐν μιᾷ τῶν μεγάλων νηῶν εἰσελθὼν ἔπλει εἰς Βενετίαν εἰς Μεδιόλανα, Γένουαν, Φλορέντζιαν, Φεραρίαν, καὶ ἅπασαν Ἰταλίαν διελθών, ἀπὸ Προβέντζας έχώρει εἰς Γερμανίαν, ήτει Φραγγίαν· καὶ πάντες οἱ ῥηγάδες, καὶ δούκες, καὶ κόντιδες ἐτίμων αὐτὸν, καὶ ὡ; ἡμίθεον δώροις ἡμείβοντο. Διελθὼν δὲ πᾶσαν Φραγγίαν, καὶ εἰς τὰ τῶν ᾿Αλαμανῶν ὅρια περάσας, πά λιν ἦλθεν εἰς Βενετίαν. Οἱ δὲ Βενετοί πρεπόντως φιλοξενήσαντες, καὶ σὺν δώροις πλείστοις ἀποπέμ ψαντες, ἐστράφη εἰς Μεθώνην σὺν ταῖς αὐτῶν τριήρεσι· καὶ συντυχών τῇ δεσποίνῃ καὶ τοῖς τέ κνοις, ἐκάθητο καραδοκῶν τὰ τῆς πόλεως ἀτυχή ματα, μᾶλλον τὰ τοῦ ἔθνους τῶν Ῥωμαίων δυστυχήματα. te ipse sulva, neque de imperio rétinendo sis sollici. tus. All littora deinde Peloponnesi delatus, imperatricem et liberos quos ex ea susceperat, Joannem recens natum Theodornmque infantem, Methonæ reliquit, triremibusque remissis navium n:agnarun unam conscendit, 30 et Venetias appulit: lustravitque deinceps Mediolanum, Genuam, Florentiam, Ferrariam totamque Italiam peragravit, et ubi in (Narbonensen) Provinciam venit, hinc demum in Franciam et Germaniam profectus est. Hunc cerle reges omnes, duces et comites maximo howore habuerunt, et velut semideum donis cumularunt. Ubi ergo tetam Galliam peragravit, in Germanianı abiit, indeqne Venetias repetit: quem Veneti, at decebat, amice et benevole tractarunt, eique multa doma largiti sunt, eorumque triremibus vectus Methonem reversus est ad imperatricem et liberos, et cum eis, urbis malam fortunam, potiusque totius Græcorum gentis cladem exspectans, tranquillam privatamque vitam egebat. CAPUT XV. Joannes precaria imperium obtinet a Baiazile, et cadin. seu ju licem Musulmanum intra urbis mœnia accipit. Ad Baiazitem voluptatibus immersum veniunt a Temire Chane legati, qui contumeliose a Baiazite kabiti recedunt: ipse deinde in Armenium movet. Constantinopolim a Joanne repetit, sed Constantinopolitani deditionem facere renuunt. Temyr Syriam invadit, urbes expugnat, in incolas immaniter sævil. Damascum, et Hulepum diripit et vasini. Ο δὲ βασιλεὺς Ἰωάννης εἰσελθὼν ἐν τῇ πόλει, Postquam imperator Joannes orbem ingressus καὶ στεφθεὶς βασιλεὺς, εἰσῆξε πρῶτον κατὰ τὸ αἴ- diadema imperatorium sumpsit, ante omnia condi - σημα του Παγιαζήτ κριτὴν Τούρκον, ὃς τὰς ἀμφι lionem a Bajazite latam adimplens, judicem Turcum βολίας τὰς ἀναμεταξὺ συμβαινούσας 'Ρωμαίοις καὶ in urbe constituit, qui de litibus et controversiis Τούρκος αὐτὸς διέκρινε κατὰ τὸν ᾿Αραβικὸν νόμον· inter Græcos et Turces ortis cognosceret, et s καὶ πάντα στα εἶχον Ρωμαίοι μέχρι Σηλυμβρίας, c ex lege Arabica dirimeret. Omnia insuper oppida καὶ αὐτὴ Σηλυμβρία του Παγιαζήτ ἐγένοντο, καὶ ὁ at Selymbriam usque sita, ipsaque Selymbria in Ιωάννης ἦν βασιλεύων μόνον ἐντὸς τῆς πόλεως. Ο ditionem Bajazitis cesserunt, Joanne intra muros δὲ Παγιαζήτ καθήμενος ἐν Προύσῃ, καὶ τὰ τῆς εὐ- arbis tantummodo imperante. Interea Bajazites τυχίας ὑψίκομα δένδρα ὁρῶν καρποῖς βρίθοντα, καὶ Prusæ agere, et prospere fortunæ fructibus, quos καθεκάστην ἡμέραν ἀδεῶς κατατρυφῶντα ἐν διασ ex illa tanquam ex arbore pendentes et inter avium φόροις στρουθῶν κελαδίσμασιν οὐ γὰρ ἔλλειπέ cantus quotidie incrementum capientes suscipiebat, τι τῶν ἐν τοῖς γένεσι τῶν γλωσσῶν ὡραῖον, εἴτε ἐν potiri, et luxui ac deliciis quotidie deditus, variis σώματι ζώου, ἢ μετάλλου, ἢ ἄλλης τινὸς ἐν τῷ κα libidinum generibus secure vacare. In thesauris σμην δοθείσης παρὰ τοῦ Θεοῦ ἡδεία; ὄψεως, τοῦ μὴ quippe congestum habebat quidquid pulchri ac veεἶναί τε καὶ εὑρίσκεσθαι ἐν τοῖς θησαυροῖς αὐτοῦ. nusti cunctæ gentes mittere possunt, cum auimaΕκλεγόμενα τοίνυν τὰ καθαρὰ τῶν σωμάτων, καὶ lia corporis forma præstantia, tum metalla et alia, τῶν ὡραίᾳ τῇ ἔψει ἀῤῥένων τε καὶ θηλείων παρίσ quæ oculis grata Deus in rerum natura produxit. σταντο, παιδάρια νέα καὶ τρυφερά, καὶ κόρα: ὑπὲρ Sélecti astabant pusiones et puellæ forma et corpoτὸν ἥλιον λάμπουσαι. Τίνων; Ρωμαίων, Σέρβων, re integri, florenteque ætate teneri, virgines etiam Βλάχων, ᾿Αλβανιτών, Ούγγρων, Σάξων Βουλ. Doris venustate ae praestantia solis splendori oficienIsmaelis Bullialdi notæ. Επλεί εἰς Βενετίαν. Nicolaus Dolionus Histor. Veneta lili, vi scribit Emmanuelem imperatorem Christi anno 1595 Constantinopoli discessisse, Venetiasque appulsum in Galliam inde translisse, ut adversus ingruentem singulisque diebus auctam Turcorum potentiam, opem et suppetias impetraret. Joannes Juvenalis Ursinius adnotavit Manuelem anno Christi1400 Parisios venisse; anno demum 1402 ab aula regis Christianissimi pust biennium cum anni semisse in ea transactum discessisse. Augustinus Justinianus in Annalibus Genuensibus tradit ipsum Genuam advenisse Januarii die 22, anno 1403. Εἰς Μεθώνην. Urbs Peloponnesi Methone, quæ hodie Modon appellatur, in sinu Messeniaco, vulgo Golfo di Coron. Leunclavius lib. vt tradit cazim seu cadim ab imperatore Byzantino Constantinopoli admissuu anno Hegiræ 795, qui fuit Christi 4593. 'Εν διαφέροις στρουθῶν κελαδίσμασι. Passeres pro omni genere avium hic sumuntur: e rure tamen petitum schemia illud: nam aliæ sunt aves magis vocales, 'quarumque suavior vocis inflexionibus variis cantus sentitur. Σάξων. Cur hic Saxonum potius meminerit Noster, quam Alemannorum seu Germanorum, nescio: aut si per Saxones quos hic nominat, cos intelligat qui Transylvaniæ partem unam incolunt, reliquis duabusa Ciculis et Transylvanis occupatis. Dubitare etiam possumus an Polonos intelligui: infra siquiden cap. 32, ῥῆγα τῶν Σάξων appellat Hungariæ regem Ladislaum Casimiri Poloniæ regis fratrem. Leunclavius adeumlus infra in Pandectis num. 122. • Digitized by

DUCE tes: iique omnes Græci erant, Servii, Valachi, Al- γάρων καὶ Λατίνων· ἕνα ἕκαστον μελωδοῦντα τῇ bani, Hungari, Saxones, Bulgari et Latini, singulique lingua, 31 sua populari, etiam iuvisi, canebant. Ille itaque otio resolutus ac luxu diffluens, venereis voluptatibus, in mares ac feminas promiscue insaniendo, indesinenter indulgebat: eaque peccatorum ac scelerum nostrorum præmia, divino Numine in nos merito animadvertente, referebamus. Sed tu, Domine, secundum opera eorum retribue etiam illis, et peccata nostra post tergum projice, neque tradas nos sicut cannabis całamun couterendos, sed oculis propitiis nos intuere. Per id tempus Bajaziti voluptatibus indulgenti nuntius affertur, ex Persia legatos adventasse, qui eum convenire peterent. Cumque interrogasset a quo et undenam ad se miuerentur, dixerunt a Temyre Chan Persian et Babylonis sultano inissos; jussit itaque hospitium ¡llis, ut se reficerent a via, præberi. Post paucos demum dies vocat ad se legatos et ab eis, quæ in ınandatis habebant, petit. Accedentes itaque ad eum, dixerunt: Magnus Chan Temyr per nos servcs suos tibi nuntiat, non licere tibi aliena rapere, et hac ratione le præpotentem principem evadere. Contentus esto illis, quæ Deo concedente infidelibus abstulisti. Alias provincias, quas cæteris principibus inore prædonis eripuisti, animo mutato stalim restitue, ut Deum tibi propitium facias, aliorumque principum gratiam demerearis, laudemque ab eis consequaris. Sin minus hac facere tibi libuerit, eorum, Deo juvante, vindex ero. Cum hæc aliaque plura exposuissent, jussit Bajziles barbas iis novacula abradi, " contumeliisque affectos dimitti, responsumque tale dedit: Abite, renuntiate domino vestro, ut celeriter veniat, quodque eum venientem exspecto. Si vero non ἰδίᾳ διαλέκτῳ καὶ μὴ βουλευομένων. Αὐτὸς δὲ καθήμενος, καὶ κατασπαταλῶν, οὐκ ἐπαύετο ἀφροδισιάζων, ἐν ἄῤῥεσιν ἀσελγαίνων καὶ θήλεσι Ταῦτα τῶν παρανομιῶν ἡμῶν τὰ ἐπίχειρα, δικαία ἡ τοῦ Θεοῦ παίδευσις. ᾿Αλλὰ σύ, Κύριε, ἀπόδος καὶ αὐτοῖς κατὰ τὰ ἔργα αὐτῶν, πάριδε τὰς ἀνομίας ἡμῶν, Δέσποτα, καὶ μὴ ἐάσῃς συντριβῆναι ἡμᾶς ὡς καλάμην στι πείου, ἀλλὰ βλέψον εἰς ἡμᾶς ἱλέῳ ὄμματί σου. Κατα σπαταλῶντος οὖν μιᾷ τῶν ἡμερῶν ἰδοὺ μήνυμα, ὡς ἀποκρισιάριοι ήλθοσαν ἀπὸ Περσίας ζητοῦντες ἰδεῖν τὸν ἡγεμόνα. Από τίνος; ἀπεκρίνετο. Οἱ δὲ, Παρὰ τοῦ Τεμὺρ Πάν σουλτάνου Περσίας και Βαβυλώ νος. Ο δὲ προσέταξε τοῦ δοῦναι αὐτοῖς τόπον εἰς ἀνάπαυσιν. Μετὰ δέ τίνας ἡμέρας προσκαλεσάμενο; αὐτοὺς, ἐζήτει τὰ τῆς πρεσβείας ἀκοῦσαι. Οἱ δὲ ἐλα θόντες, καὶ παραστάντες ενώπιον αὐτοῦ, ἔφησαν ο Ο μέγας Χαν Τεμύρ δι' ἡμᾶς τοὺς δούλους απ τοῦ μηνύει σοι λέγων, ὅτι οὐκ ἔξεστί σοι άρ πάζειν τὰ ἀλλότρια, καὶ δι' αὐτῶν γενέσθαι σε μέγας ἀρχηγός. ᾿Αρκοῦ εἰς ὅσα σοι ὁ Θεὸς δέδωκε παρὰ τῶν ἀπίστων λαβών. Τὰς δὲ ἐπαρχίας ἃς παρὰ τῶν λοιπῶν ἡγεμόνων ληστρικώς ήρ πασας, παρευθὺ στρέψας δὸς, ἵνα καὶ παρὰ θεῷ εὖ σοι γένηται, καὶ παρὰ τῶν λοιπῶν ἡγεμόνων εὐχαριστίας καὶ ἐπαίνους ἕξεις. Εἰ δὲ μὴ, ἐγὼ ἔσομαι σὺν Θεῷ ἐκδικητὴς αὐτῶν. Ταῦτα καὶ ἄλλα πλείω εἰπόντες, ὁ Παγιαζήτ ἐκέλευσε ξυρί καθᾶραι τους πώγωνας καὶ ἀποπέμψαι ἀτί μους, φήτας αὐτοῖς· Υπάγετε, απαγγείλατε τῷ κυρίῳ ὑμῶν· ἐρχέσθω ταχὺ, ἐκδέχομαι γὰρ αὐτ τόν. Εστω κεχωρισμένος ἀπὸ τῆς αὐτοῦ νομίμου γαμετῆς εἰ μὴ ἔλθοι. Ταῦτα καὶ ἕτερα ἀδολεσχήματα εἰπὼν πρὸς αὐτοὺς ἀτίμως ἀπέπεμIsmaelis Bullialdi nota.. Κατασπαταλώντος οὖν. De legatione Te myris, qui vulgo Tamerlanes dicitur, ad Bajazitem, legendi sunt Phruzes lib. 1. cap. 21. Laonicus lib. al, sub finem, et Leunclavius lib. vi Histor. Musulan. Εκέλευσε ξυρίῳ καθᾶραι τοὺς πώγω νας. Principes Turcos ignominia inurende causs barbamn alicui præcidi jubere mos fuit. Leunclavius lib. ¡v in Urchane Gasi, ubi de pristinis Turcorum institutis agit, hacce scribit: Si cui rex iratus esset, ignominiæ et pœnæ causa barbam homini præcidi jubebat. Et lib. x, exemplum bujus affert, dum Suleimanus filiorum Bajazitis unus bellum cum fratre suo Moyse gerebat, Chasani Agæ barbam injuriæ ac contumeliæ inferendæ causa praecidi mandavit. Apud Cantacuz. etiam lib.v, 22 legimus Stephanum Serviæ Cralem, postquam Macedoniæ Edessam in potestatein suam, pro:dentibus aliquot civibus, redegisset, jussisse, τὸ γένειον ἐπ' αὐτοῦ τίλλεσθαι, barbum e mento se coram velli Lyzico ejus urbis præfecto; quod se acrius urbem intranti opponere voluisset. Leunclavius lib. VII, legatos illos Temyris Bajazitem indigne habuisse, dona sibi missa flocci fecisse, tandemque epistolam superbe ac insolenter scriptam eis tradidisse narrat. "Εστω κεχωρισμένος ἀπὸ τῆς αὐτοῦ νομίμου γαμετῆς. Laonicus Hb. η sub finem alia verba respondisse Bajazitem legatis Temyrianis tra41, Τὸν δὲ Παγιαζήτην ὑπ λαθόντα ἐς τὸν ἄγω γελον φάναι, Εἰ τοίνυν μὴ ἐπίῃ μαχόμενος ἡμῖν, ἐς τρὶς τὴν ἑαυτοῦ γυναῖκα εχέτω ἀπολαβών, Si itaque bellum nobis non intulerit, uxorem suam [dimissam] ter apud se admittat. Exponit deinceps virum quando uxorem repudiavit, jurejurando affirmare eam apud se nunquam admissurum, ita ut ipsi fas non sit, cum a trinis splenibus dimisit uxorein. eam iterum domici accipere nisi adulterio pollutam: idem Laonic. lib. I ubi de Turcorum moribus disserit adeundus. Ratio ob quam turpissimum habetur ad uxorem dimissam redire hæc est: perjurii ac levitatis nota ac macula se aspergit, qui se non amplius admissurum juravit, deinceps vero admittit: ab honesto denique et decoro alienum est adulterio pollutam sibi uxorem adjungere. Quando igitur Bajazites dixit, a legitima uxore separetur, cartera subaudienda sunt, illamque repudiatam a tribus splenibus apud se accipiat, quo dedecus ipsi adultera ducta accedat, levitatisque ac perjurii nota inuratur. Leunclavius lib. vit non longe a filne Temyris ad Bajazitem verba refert, quæ Incem istis afferunt, Quid opus erat te quosdam ad me miltere, tot nugas mihi renuntiaturos, atque etiam addere, te pro marito meretricis me habiturum, tuis in regionibus te quæsitum irem, ac vice versa ni tu bello me venires oppugnatum, ut a te libera esset mulier tua, hoc est, divortio separata; rursumque tibi nuberet ab alio prius polluta? Quibus verbis manifestus fit hujus loci sensus. ni

DUCE tes: iique omnes Græci erant, Servii, Valachi, Al- γάρων καὶ Λατίνων· ἕνα ἕκαστον μελωδοῦντα τῇ bani, Hungari, Saxones, Bulgari et Latini, singulique lingua, 31 sua populari, etiam iuvisi, canebant. Ille itaque otio resolutus ac luxu diffluens, venereis voluptatibus, in mares ac feminas promiscue insaniendo, indesinenter indulgebat: eaque peccatorum ac scelerum nostrorum præmia, divino Numine in nos merito animadvertente, referebamus. Sed tu, Domine, secundum opera eorum retribue etiam illis, et peccata nostra post tergum projice, neque tradas nos sicut cannabis całamun couterendos, sed oculis propitiis nos intuere. Per id tempus Bajaziti voluptatibus indulgenti nuntius affertur, ex Persia legatos adventasse, qui eum convenire peterent. Cumque interrogasset a quo et undenam ad se miuerentur, dixerunt a Temyre Chan Persian et Babylonis sultano inissos; jussit itaque hospitium ¡llis, ut se reficerent a via, præberi. Post paucos demum dies vocat ad se legatos et ab eis, quæ in ınandatis habebant, petit. Accedentes itaque ad eum, dixerunt: Magnus Chan Temyr per nos servcs suos tibi nuntiat, non licere tibi aliena rapere, et hac ratione le præpotentem principem evadere. Contentus esto illis, quæ Deo concedente infidelibus abstulisti. Alias provincias, quas cæteris principibus inore prædonis eripuisti, animo mutato stalim restitue, ut Deum tibi propitium facias, aliorumque principum gratiam demerearis, laudemque ab eis consequaris. Sin minus hac facere tibi libuerit, eorum, Deo juvante, vindex ero. Cum hæc aliaque plura exposuissent, jussit Bajziles barbas iis novacula abradi, " contumeliisque affectos dimitti, responsumque tale dedit: Abite, renuntiate domino vestro, ut celeriter veniat, quodque eum venientem exspecto. Si vero non ἰδίᾳ διαλέκτῳ καὶ μὴ βουλευομένων. Αὐτὸς δὲ καθήμενος, καὶ κατασπαταλῶν, οὐκ ἐπαύετο ἀφροδισιάζων, ἐν ἄῤῥεσιν ἀσελγαίνων καὶ θήλεσι Ταῦτα τῶν παρανομιῶν ἡμῶν τὰ ἐπίχειρα, δικαία ἡ τοῦ Θεοῦ παίδευσις. ᾿Αλλὰ σύ, Κύριε, ἀπόδος καὶ αὐτοῖς κατὰ τὰ ἔργα αὐτῶν, πάριδε τὰς ἀνομίας ἡμῶν, Δέσποτα, καὶ μὴ ἐάσῃς συντριβῆναι ἡμᾶς ὡς καλάμην στι πείου, ἀλλὰ βλέψον εἰς ἡμᾶς ἱλέῳ ὄμματί σου. Κατα σπαταλῶντος οὖν μιᾷ τῶν ἡμερῶν ἰδοὺ μήνυμα, ὡς ἀποκρισιάριοι ήλθοσαν ἀπὸ Περσίας ζητοῦντες ἰδεῖν τὸν ἡγεμόνα. Από τίνος; ἀπεκρίνετο. Οἱ δὲ, Παρὰ τοῦ Τεμὺρ Πάν σουλτάνου Περσίας και Βαβυλώ νος. Ο δὲ προσέταξε τοῦ δοῦναι αὐτοῖς τόπον εἰς ἀνάπαυσιν. Μετὰ δέ τίνας ἡμέρας προσκαλεσάμενο; αὐτοὺς, ἐζήτει τὰ τῆς πρεσβείας ἀκοῦσαι. Οἱ δὲ ἐλα θόντες, καὶ παραστάντες ενώπιον αὐτοῦ, ἔφησαν ο Ο μέγας Χαν Τεμύρ δι' ἡμᾶς τοὺς δούλους απ τοῦ μηνύει σοι λέγων, ὅτι οὐκ ἔξεστί σοι άρ πάζειν τὰ ἀλλότρια, καὶ δι' αὐτῶν γενέσθαι σε μέγας ἀρχηγός. ᾿Αρκοῦ εἰς ὅσα σοι ὁ Θεὸς δέδωκε παρὰ τῶν ἀπίστων λαβών. Τὰς δὲ ἐπαρχίας ἃς παρὰ τῶν λοιπῶν ἡγεμόνων ληστρικώς ήρ πασας, παρευθὺ στρέψας δὸς, ἵνα καὶ παρὰ θεῷ εὖ σοι γένηται, καὶ παρὰ τῶν λοιπῶν ἡγεμόνων εὐχαριστίας καὶ ἐπαίνους ἕξεις. Εἰ δὲ μὴ, ἐγὼ ἔσομαι σὺν Θεῷ ἐκδικητὴς αὐτῶν. Ταῦτα καὶ ἄλλα πλείω εἰπόντες, ὁ Παγιαζήτ ἐκέλευσε ξυρί καθᾶραι τους πώγωνας καὶ ἀποπέμψαι ἀτί μους, φήτας αὐτοῖς· Υπάγετε, απαγγείλατε τῷ κυρίῳ ὑμῶν· ἐρχέσθω ταχὺ, ἐκδέχομαι γὰρ αὐτ τόν. Εστω κεχωρισμένος ἀπὸ τῆς αὐτοῦ νομίμου γαμετῆς εἰ μὴ ἔλθοι. Ταῦτα καὶ ἕτερα ἀδολεσχήματα εἰπὼν πρὸς αὐτοὺς ἀτίμως ἀπέπεμIsmaelis Bullialdi nota.. Κατασπαταλώντος οὖν. De legatione Te myris, qui vulgo Tamerlanes dicitur, ad Bajazitem, legendi sunt Phruzes lib. 1. cap. 21. Laonicus lib. al, sub finem, et Leunclavius lib. vi Histor. Musulan. Εκέλευσε ξυρίῳ καθᾶραι τοὺς πώγω νας. Principes Turcos ignominia inurende causs barbamn alicui præcidi jubere mos fuit. Leunclavius lib. ¡v in Urchane Gasi, ubi de pristinis Turcorum institutis agit, hacce scribit: Si cui rex iratus esset, ignominiæ et pœnæ causa barbam homini præcidi jubebat. Et lib. x, exemplum bujus affert, dum Suleimanus filiorum Bajazitis unus bellum cum fratre suo Moyse gerebat, Chasani Agæ barbam injuriæ ac contumeliæ inferendæ causa praecidi mandavit. Apud Cantacuz. etiam lib.v, 22 legimus Stephanum Serviæ Cralem, postquam Macedoniæ Edessam in potestatein suam, pro:dentibus aliquot civibus, redegisset, jussisse, τὸ γένειον ἐπ' αὐτοῦ τίλλεσθαι, barbum e mento se coram velli Lyzico ejus urbis præfecto; quod se acrius urbem intranti opponere voluisset. Leunclavius lib. VII, legatos illos Temyris Bajazitem indigne habuisse, dona sibi missa flocci fecisse, tandemque epistolam superbe ac insolenter scriptam eis tradidisse narrat. "Εστω κεχωρισμένος ἀπὸ τῆς αὐτοῦ νομίμου γαμετῆς. Laonicus Hb. η sub finem alia verba respondisse Bajazitem legatis Temyrianis tra41, Τὸν δὲ Παγιαζήτην ὑπ λαθόντα ἐς τὸν ἄγω γελον φάναι, Εἰ τοίνυν μὴ ἐπίῃ μαχόμενος ἡμῖν, ἐς τρὶς τὴν ἑαυτοῦ γυναῖκα εχέτω ἀπολαβών, Si itaque bellum nobis non intulerit, uxorem suam [dimissam] ter apud se admittat. Exponit deinceps virum quando uxorem repudiavit, jurejurando affirmare eam apud se nunquam admissurum, ita ut ipsi fas non sit, cum a trinis splenibus dimisit uxorein. eam iterum domici accipere nisi adulterio pollutam: idem Laonic. lib. I ubi de Turcorum moribus disserit adeundus. Ratio ob quam turpissimum habetur ad uxorem dimissam redire hæc est: perjurii ac levitatis nota ac macula se aspergit, qui se non amplius admissurum juravit, deinceps vero admittit: ab honesto denique et decoro alienum est adulterio pollutam sibi uxorem adjungere. Quando igitur Bajazites dixit, a legitima uxore separetur, cartera subaudienda sunt, illamque repudiatam a tribus splenibus apud se accipiat, quo dedecus ipsi adultera ducta accedat, levitatisque ac perjurii nota inuratur. Leunclavius lib. vit non longe a filne Temyris ad Bajazitem verba refert, quæ Incem istis afferunt, Quid opus erat te quosdam ad me miltere, tot nugas mihi renuntiaturos, atque etiam addere, te pro marito meretricis me habiturum, tuis in regionibus te quæsitum irem, ac vice versa ni tu bello me venires oppugnatum, ut a te libera esset mulier tua, hoc est, divortio separata; rursumque tibi nuberet ab alio prius polluta? Quibus verbis manifestus fit hujus loci sensus. ni

δευσεν ψεν. Αὐτὸς δὲ μὴ ἀμελήσας, ἀλλὰ σὺν πάσῃ τῇ στρα- accesserit, ab uxore legitima separetur. llisque per τείς πρὸς τὰ ἀνώτερα μέρη της Αρμενίας ἐστράἦν γὰρ τῷ προλαβόντι χρόνῳ λαβὼν τὴν. τῆς Καππαδοκίας μεγάλην Σεβάστειαν. Εν δὲ τῇ στρατείᾳ ταύτῃ διαβὰς τὰ ὅρια τῆς μεγάλης Αρμενίας, καὶ εἰς τὴν τῶν Τουρκοπερσῶν γῆν εἰσελθὼν. ἐκράτησε μίαν τῶν πόλεων λεγομένην Δρουγγάν ἐπαναζεύξας δὲ ἦλθεν ἐν Προύσῃ • ἀπάρας δὲ ἐκ τῆς Προύσης, καὶ διαβας τὸν πορθμόν, ἦλθεν εἰς 'Αδριανούπολιν, καὶ τῷ βασιλεῖ Ιωάννη μηνύει λέγων, ὅτι Ἐγὼ μὲν εἰ καὶ τὸν βασιλέα Μανουὴλ ἐξέωσα τῆς πόλεως, οὐ διὰ σέ, ἀλλὰ δι' ἐμὲ τοῦτο πεποίηκα· εἰ μὲν βούλει τοῦ εἶναι σε ἡμέτερον φίλον, μετάστηθι τῶν ἐκεῖ, καὶ δώσω ἐπαρχίαν ἣν ἂν βούλῃ· εἰ δὲ μή γε, μάρτυς μοι Θεὸς καὶ ὁ μέγας προφήτης οὐ φε!. σομαί τινος, ἀλλὰ πάντας ἄρδην ὀλέσω. Ταῦτα καὶ ἕτερα ὁ Παγιαζήτ ὀργία πέμψας μηνύματα, αὐτοὶ τῷ Θεῷ τὰς ἐλπίδας ἀνέθεντο. Ηταν γάρ προμεμελετηκότες ἐκ πολλῶν ὀλίγα πρὸς τροφήν οἱ δὲ ἀπεκρίναντο λέγοντες, Υπάγετε, ἀναγγείλατε τῷ κυρίῳ ὑμῶν, Ἡμεῖς ἐν ἀδυναμίᾳ ὄντες, καὶ δυναστεία ἀδυναστεία] πολλῇ, οὐκ ἔχομεν ποῦ κατηφυγεῖν, εἰ μὴ εἰς Θεὸν τὸν βοηθοῦντα τους ἀδυνάτους, καὶ καταδυναστεύοντα τοὺς Curaστας, καὶ εἴ τι βούλει, ποίει. Ἐν δὲ ταῖς ἡμέραις ἐκείναις ἦλθον μηνύματα φέροντες ἐξ 'Αμασείας, ὡς ὁ Τεμύρ Χαν στρατεύει κατὰ τῆς Συρίας. Ο Παγιαζήτ δὲ περάσας, καὶ ἐν τῇ Προύσῃ διάγων πέμψας ἀπανταχοῦ προσεκαλεῖτο τὰς δυνάμεις πάσας τῆς ἔψας καὶ τῆς δύσεως. Ο δὲ Τεμίρ Χάν, διαβὰς τὴν ᾿Αρμενίαν, εχειρώσατο πρῶτον τὸ 'Αρ συγγὰν πολέμου νόμῳ, καὶ πάντας τοὺς οἰκισθέντας , παρὰ τοῦ Παγιαζήτ ξίφει κατέσφαξεν· εἶτα ἐλθὼν εἰς Σεβάστειαν καὶ μεγαλόπολιν οὖσαν, ἔπηξε χάρακα· καὶ ζητήσας τὴν πόλιν, καὶ μὴ ἐνδόντες οἱ ἐντὸς, κατορύξας γύροθεν ἔστησεν αὐτὴν ἐπάνω τῶν δοκῶν καὶ τῶν σανίδων κάτωθεν ἐκ θεμέθλων, μή γνώντος τινὸς τῶν ἐντὸς τί ἄρα ἐγεγόνει τὰ κατ' αυτ τῶν. Ἦσαν γὰρ οἱ ὀρυκταὶ ἀρξάμενοι τὴν ὀρυγὴν ἀπὸ μακρόθεν τῆς πόλεως μίλιον ἂν καὶ πλέον. Ην δὲ ἡ πόλις ἐκ πλίνθου ὠμῆς οἰκοδομηθεῖσα. Τότε πάλιν ἐμήνυσε τοῖς ἔνδον λέγων, Εἰ βούλεσθε τοῦ σώζεσθαι, παράδοτε τὴν πόλιν. Αὐτοὶ δὲ μὴ πεισθέν τις, ἀλλὰ λοιδορίας ἐκχέαντες ἀμέτρους, πῦρ ἐνίησι fastum ac jactantiam factis verbis contumeliose ens dimisit. Ipse vero rerum suarum haud negligens cum universis copiis in Armeniam superiorem contendit. Cumque prius Sebastiam magnam in Cappadocia occupasset, hac expeditione Armeniæ majis kimites transcendit, inque Turco-Persarum regionem penetravit, quamdamque urbem nomine Arsyngam in potestatem suam redegit; indeque relato pede Prusam reversus est. Illinc postea discedens fretum traficit, et Adrianopolim venit. Talia deinde imperatori Joanni denuntiat: "Monuelem urbe non ejeci, ut ea poliaris, sed ut eam ditioni meæ adjungerem; quod si me amicum tibi habere volueris, abscede, aliam, quamcunque provinciam elegeris, tivi concedam. Quod si ita facere recusaveris, Denm testor ejusque magnum prophetam, quod nulli parcam, sed omnia penitus perdam. Ejusmodi et alia minarum atque iræ plena mandaverat Bajazites; at cives 32 Constantinopolitaui, cum in Deum spon suam reposuissent, annonamque et cibos aliquos in urbem jamdiu importari providissent, responsum id dederunt: Abite, nuntiate domino vestro nos imbecillos et viribus destitutos nullum præter Deum perfugium habere, qui infirmis auxiliatur, et potentes deturbat, denique quod meditaris, aggredere. Dau hæc geruntur nuntii Amasia advenerunt, qui Temmyrem Chan in Syriam tendere afferunt, quapropter Bajazites superato freto Prusam contendit, illiqne commorans copias suas tain ab Oecilente, quam ab Oriente ex omni parte evocatas collegit. Interea Armeniam pertransiit Temyr Chan, primumque Arsyngam expugnat, omnesque colonos, qui a Bajarite illuc deducti erant, interficit. Sebastiam deinde urbein, quæ ampla erat, venit, ibique castra metatus illam deditione a civibus facta recipere querebat; cumque ei non auscultarent, muros per ambitum ab imis fundamentis suffodit, sublicisque et trabibus fulcit. Neque quibus artibus lostis aggrederetur urbemn muris ex latere non cocto cinetam, cives noveranꞌ, quod fossores plusquam uno ab urbe milliari cuniculos agere cœpissent. Eo opere peracio monet iterum, sollicitatque cives, ut se dedanj, si se salvos velint. At illi spreto hoste, convicia in eum atrocesque contumclias torquent; proIsmaelis Bullialdi notæ. Selastia anno 796 Hegire, 1394 Christi capta; Hegiræ 798, Christi 1596, ex Historia Musulmanica Leunclavius. Καὶ εἰς τὴν τῶν Τουρκορεπσῶν. TurcoPersæ atque etiam Persæ appellati sunt Turci, postquam in Persidem a Muchumete Imbrailis filio vocati, in eumque deinceps rebellantes duce Tagrolipice, regionis illius dominium adepti sunt circa annum Christi 1042, unde a Zengi, vel TzingtChane pulsi, circa annum Christi 1200 in Anatoliam venerunt. Turci etiam Iconienses hac appellatione comprehenduntur. Αρσύγγαν. Olin Dascula, seu Dascusa, ut habet Itinerarium Antonini, sita ad Euphratis oram, in finibus Cappadociæ et Armeniæ majoris. Illam Leunclav., lib. vi et vit, Ertzintzanem appellat. Καὶ ὁ μέγας προφήτης. Bajarites intelligit prophetam suuin Mohammedem. Σεβάστειαν. Sebastia, urbs Cappadociæ, quam Turci Sivas et Sivaste appellant: cuniculis ductis eam cepisse Temyrem anno Hegiræ 802, Christi 1400, refert Leunclav. lib. vi; Laonicus vero lib. tradit Temyrem suffossa trabibus sustentasse monia, illisque igne injecto consumptis, ista corruisse. Πλίνθου ὠμῆς. Hodie etiamnum in Anatolia istis lateribus crudis ad domos ædificandas utuntur qui ex terra aqua modice subacta formantur in liguca forma quadrata, et ad solem siccantur.

δευσεν ψεν. Αὐτὸς δὲ μὴ ἀμελήσας, ἀλλὰ σὺν πάσῃ τῇ στρα- accesserit, ab uxore legitima separetur. llisque per τείς πρὸς τὰ ἀνώτερα μέρη της Αρμενίας ἐστράἦν γὰρ τῷ προλαβόντι χρόνῳ λαβὼν τὴν. τῆς Καππαδοκίας μεγάλην Σεβάστειαν. Εν δὲ τῇ στρατείᾳ ταύτῃ διαβὰς τὰ ὅρια τῆς μεγάλης Αρμενίας, καὶ εἰς τὴν τῶν Τουρκοπερσῶν γῆν εἰσελθὼν. ἐκράτησε μίαν τῶν πόλεων λεγομένην Δρουγγάν ἐπαναζεύξας δὲ ἦλθεν ἐν Προύσῃ • ἀπάρας δὲ ἐκ τῆς Προύσης, καὶ διαβας τὸν πορθμόν, ἦλθεν εἰς 'Αδριανούπολιν, καὶ τῷ βασιλεῖ Ιωάννη μηνύει λέγων, ὅτι Ἐγὼ μὲν εἰ καὶ τὸν βασιλέα Μανουὴλ ἐξέωσα τῆς πόλεως, οὐ διὰ σέ, ἀλλὰ δι' ἐμὲ τοῦτο πεποίηκα· εἰ μὲν βούλει τοῦ εἶναι σε ἡμέτερον φίλον, μετάστηθι τῶν ἐκεῖ, καὶ δώσω ἐπαρχίαν ἣν ἂν βούλῃ· εἰ δὲ μή γε, μάρτυς μοι Θεὸς καὶ ὁ μέγας προφήτης οὐ φε!. σομαί τινος, ἀλλὰ πάντας ἄρδην ὀλέσω. Ταῦτα καὶ ἕτερα ὁ Παγιαζήτ ὀργία πέμψας μηνύματα, αὐτοὶ τῷ Θεῷ τὰς ἐλπίδας ἀνέθεντο. Ηταν γάρ προμεμελετηκότες ἐκ πολλῶν ὀλίγα πρὸς τροφήν οἱ δὲ ἀπεκρίναντο λέγοντες, Υπάγετε, ἀναγγείλατε τῷ κυρίῳ ὑμῶν, Ἡμεῖς ἐν ἀδυναμίᾳ ὄντες, καὶ δυναστεία ἀδυναστεία] πολλῇ, οὐκ ἔχομεν ποῦ κατηφυγεῖν, εἰ μὴ εἰς Θεὸν τὸν βοηθοῦντα τους ἀδυνάτους, καὶ καταδυναστεύοντα τοὺς Curaστας, καὶ εἴ τι βούλει, ποίει. Ἐν δὲ ταῖς ἡμέραις ἐκείναις ἦλθον μηνύματα φέροντες ἐξ 'Αμασείας, ὡς ὁ Τεμύρ Χαν στρατεύει κατὰ τῆς Συρίας. Ο Παγιαζήτ δὲ περάσας, καὶ ἐν τῇ Προύσῃ διάγων πέμψας ἀπανταχοῦ προσεκαλεῖτο τὰς δυνάμεις πάσας τῆς ἔψας καὶ τῆς δύσεως. Ο δὲ Τεμίρ Χάν, διαβὰς τὴν ᾿Αρμενίαν, εχειρώσατο πρῶτον τὸ 'Αρ συγγὰν πολέμου νόμῳ, καὶ πάντας τοὺς οἰκισθέντας , παρὰ τοῦ Παγιαζήτ ξίφει κατέσφαξεν· εἶτα ἐλθὼν εἰς Σεβάστειαν καὶ μεγαλόπολιν οὖσαν, ἔπηξε χάρακα· καὶ ζητήσας τὴν πόλιν, καὶ μὴ ἐνδόντες οἱ ἐντὸς, κατορύξας γύροθεν ἔστησεν αὐτὴν ἐπάνω τῶν δοκῶν καὶ τῶν σανίδων κάτωθεν ἐκ θεμέθλων, μή γνώντος τινὸς τῶν ἐντὸς τί ἄρα ἐγεγόνει τὰ κατ' αυτ τῶν. Ἦσαν γὰρ οἱ ὀρυκταὶ ἀρξάμενοι τὴν ὀρυγὴν ἀπὸ μακρόθεν τῆς πόλεως μίλιον ἂν καὶ πλέον. Ην δὲ ἡ πόλις ἐκ πλίνθου ὠμῆς οἰκοδομηθεῖσα. Τότε πάλιν ἐμήνυσε τοῖς ἔνδον λέγων, Εἰ βούλεσθε τοῦ σώζεσθαι, παράδοτε τὴν πόλιν. Αὐτοὶ δὲ μὴ πεισθέν τις, ἀλλὰ λοιδορίας ἐκχέαντες ἀμέτρους, πῦρ ἐνίησι fastum ac jactantiam factis verbis contumeliose ens dimisit. Ipse vero rerum suarum haud negligens cum universis copiis in Armeniam superiorem contendit. Cumque prius Sebastiam magnam in Cappadocia occupasset, hac expeditione Armeniæ majis kimites transcendit, inque Turco-Persarum regionem penetravit, quamdamque urbem nomine Arsyngam in potestatem suam redegit; indeque relato pede Prusam reversus est. Illinc postea discedens fretum traficit, et Adrianopolim venit. Talia deinde imperatori Joanni denuntiat: "Monuelem urbe non ejeci, ut ea poliaris, sed ut eam ditioni meæ adjungerem; quod si me amicum tibi habere volueris, abscede, aliam, quamcunque provinciam elegeris, tivi concedam. Quod si ita facere recusaveris, Denm testor ejusque magnum prophetam, quod nulli parcam, sed omnia penitus perdam. Ejusmodi et alia minarum atque iræ plena mandaverat Bajazites; at cives 32 Constantinopolitaui, cum in Deum spon suam reposuissent, annonamque et cibos aliquos in urbem jamdiu importari providissent, responsum id dederunt: Abite, nuntiate domino vestro nos imbecillos et viribus destitutos nullum præter Deum perfugium habere, qui infirmis auxiliatur, et potentes deturbat, denique quod meditaris, aggredere. Dau hæc geruntur nuntii Amasia advenerunt, qui Temmyrem Chan in Syriam tendere afferunt, quapropter Bajazites superato freto Prusam contendit, illiqne commorans copias suas tain ab Oecilente, quam ab Oriente ex omni parte evocatas collegit. Interea Armeniam pertransiit Temyr Chan, primumque Arsyngam expugnat, omnesque colonos, qui a Bajarite illuc deducti erant, interficit. Sebastiam deinde urbein, quæ ampla erat, venit, ibique castra metatus illam deditione a civibus facta recipere querebat; cumque ei non auscultarent, muros per ambitum ab imis fundamentis suffodit, sublicisque et trabibus fulcit. Neque quibus artibus lostis aggrederetur urbemn muris ex latere non cocto cinetam, cives noveranꞌ, quod fossores plusquam uno ab urbe milliari cuniculos agere cœpissent. Eo opere peracio monet iterum, sollicitatque cives, ut se dedanj, si se salvos velint. At illi spreto hoste, convicia in eum atrocesque contumclias torquent; proIsmaelis Bullialdi notæ. Selastia anno 796 Hegire, 1394 Christi capta; Hegiræ 798, Christi 1596, ex Historia Musulmanica Leunclavius. Καὶ εἰς τὴν τῶν Τουρκορεπσῶν. TurcoPersæ atque etiam Persæ appellati sunt Turci, postquam in Persidem a Muchumete Imbrailis filio vocati, in eumque deinceps rebellantes duce Tagrolipice, regionis illius dominium adepti sunt circa annum Christi 1042, unde a Zengi, vel TzingtChane pulsi, circa annum Christi 1200 in Anatoliam venerunt. Turci etiam Iconienses hac appellatione comprehenduntur. Αρσύγγαν. Olin Dascula, seu Dascusa, ut habet Itinerarium Antonini, sita ad Euphratis oram, in finibus Cappadociæ et Armeniæ majoris. Illam Leunclav., lib. vi et vit, Ertzintzanem appellat. Καὶ ὁ μέγας προφήτης. Bajarites intelligit prophetam suuin Mohammedem. Σεβάστειαν. Sebastia, urbs Cappadociæ, quam Turci Sivas et Sivaste appellant: cuniculis ductis eam cepisse Temyrem anno Hegiræ 802, Christi 1400, refert Leunclav. lib. vi; Laonicus vero lib. tradit Temyrem suffossa trabibus sustentasse monia, illisque igne injecto consumptis, ista corruisse. Πλίνθου ὠμῆς. Hodie etiamnum in Anatolia istis lateribus crudis ad domos ædificandas utuntur qui ex terra aqua modice subacta formantur in liguca forma quadrata, et ad solem siccantur.

DUCE tinus ergo igne immisso sublicis trabibusque, qui- ταῖς δοκοῖς αἷς ἐνίδρυτο, ἡ πόλις, καὶ ἐκ τῶν θεμέ bus gulfussi muri sustentabantur, ab imo corruunt: hostesque urbem ingressi cives promiscue cædere, eorumque res compilare ac diripere cœperunt. Jussit præterea Temyr Chan præcipuos omnes urbis viros in unum locum cogi: lacus in modum amplorum sepulcrorum effodi, illosque vinciri modo tyrannis anteactorum temporum ignoto. Addueta enim inter femora cervix tantisper flectebatur, dum nares miseri ac infelicis illius, quisquis fuerit podici immitterentur, suræque et genua ab utraque aure penderent: tum is in globum, tanquam echinus, convolutus ac constrictus in sepulcrum conjiciebatur: et ubi in unam fossam decem vel plures abjecti sunt, terra non obruebantur; sed tabulis fossæ superstratis terra congerebatur, ne cito ac facile suffocati vita privarentur; taleque tormentuin tyranni commentum fuit. Urbe postmodum illa eversa ac deleta, in Phoeniciam discessit, et Damascui · usque pervenit, omnia igne vastat, diripit, ingentes divitias congerit, ac plurimos captivos abducit. Damasco itaque devastata et in solitudinem redacta, Halepum profectus est, quam quoque evertit, multosque artifices in 33 Persiam inde transtulit. Arabas demum veritus, Samarchandum Persiæ caput reversus est. Cum Bajaziti nuntiata essent, quæ ad Arsyngam et Sebastiam gesta erant, quamque cladem Syria, Damascus et Halepum accepissent, celeritate summa alque diligentia in orientalibus partibus et Asia militem recenset, novumque et præter mo‍lum numerosum conscribit exercitum. Imperator ærumnosique cives Constantinopolitani manihins ad Deum protensis, lacrymisque affation fusis interea ita supplicare: Domine Deus, miserere nostri quamvis inutilium servorum tuorum, istique, qui nobus, huic domui, et iis qua in ea sunt, exitium minatur, aliam sollicitudinem et curam, aliudque propositum suggere, ut illius tyrannide absoluti te Patrem et Filium sanctumque Spiritum, Deum unum per sæcula celebremus ac collaudemus. Amen. λίων κατέπεσε, καὶ εἰσελθόντες ήρξαντο ἀφειδώς κατακόπτειν, καὶ σκυλεύειν τοὺς πολίτας. Ο δι Τεμύρ Χὰν ἐκέλευσε πάντας τοὺς προύχοντας τῆς πόλεως συναθροῖται εἰς ἕν, καὶ προστάξες λάκκους ὀρύγειν ὡς τάφους ευμεγέθεις, καὶ δεσμεῖν αὐτοὺς δεσμόν, ὃν οὐκ ἐσοφίσατό τις τῶν τυράννων· τὸν γὰρ αὐχένα ὑποκλίναντες, καὶ ἐν μέσῳ τῶν σκελῶν ὠθή σαντες, ἄχρις ἡ μὲν τοῦ δυστυχοῦς ἐκείνου, ὁποίου ἄρα καὶ εἴη, κατάντης ἐν τῷ πρωκτῷ, αἱ δὲ κνήμαι σὺν τοῖς γόνασι ἐξ ἑκατέρων τῶν ὤτων ἐπωρημέν ναι. Καὶ ὁ ἄνθρωπος ώσπερ κανθόχοιρος (pro έχαν θόχοιρος) σφαιροειδὴς ἐν τῷ τάφῳ ἡκοντίζετο· καὶ δέκα ἢ καὶ πλείονες ἐν ἑνὶ μνημείῳ ὄντες, οὐ συν έκλειον χώμασιν· ἀλλὰ σανίσιν ἀσφαλίσαντες, ἐπάνω τῶν σανίδων ἐχωμάτιζον, ἵνα μὴ εὐκόλως πνιγέντες ἀποβάλωνται τοῦ ζῆν. Τοιαύτην ὁ Σκύ θης επενοήσατο βάσανον. Ἐπεὶ οὖν αὐτὴν εἰς τέλος ἠφάνισεν, ἔρχεται εἰς τὰ τῆς Φοινίκης μέρη, καὶ ἕως αὐτῆς Δαμασκοῦ καὶ ἐμπιπρᾷ καὶ λεηλατεί, καὶ λαμβάνει πλοῦτον ἀναρίθμητον, καὶ αἰχμαλω σίαν πολλήν. Καὶ τὴν Δαμασκὸν ἐρημώσας, ἐπὶ τὸ Χάλεπ διαβαίνει, καὶ αὐτὸ ἡφάνισε, καὶ πολλοὺς τῶν τεχνῶν ἐπιστήμονας εἰς Περσίαν μετώκισε, καὶ τοὺς ᾿Αραβας φοβήσας, ἐπανέζευξεν εἰς Σαμαρχάνι μητρόπολιν Περσίας. Ο δὲ Παγιαζήτ, ἀκούων τὰ γενόμενα ἐν τῷ ᾿Αρσυγγάν, ἐν Σεβαστείᾳ τῇ πόλει, ἐν Συρίᾳ, καὶ ἐν τῇ Δαμασκῷ, καὶ τῷ Χάλεπ, οὐκ ἐπαύετο ποιῶν ἀπογραφὰς ἐν τε ἑᾳ, καὶ ἐν τῇ 'Ασίᾳ ἀθροίζων νέον στρατὸν, καὶ ὑπὲρ περισσοῦ τοῦτον πληθύνων. Οἱ δὲ πτωχοὶ πολῖται σὺν τῷ βα σιλεῖ χεῖρας πρὸς Θεὸν αίροντες, συν δάκρυσι πλεί στοις ικέτευον, λέγοντες· Θεέ και Κύριε τοῦ ἐλέους, ἐλέησον ἡμᾶς τοὺς ἀχρείους δούλους σου· καὶ δὸς τὸν ἐπαπειλοῦντα ἡμᾶς, καὶ τὸν σὸν οἶκον τοῦτον, καὶ τὰ ἐν αὐτῷ ἅγια ἄλλην μέριμναν, άλλην φροντίδα, ἄλλον λογισμόν, ἵνα ἐλευθερω θέντες τῆς αὐτοῦ τυραννίδος δοξάσωμέν σε τίτ Πατέρα, καὶ Υἱὸν καὶ τὸ ἅγιον Πνεῦμα, τὸν ἔτι Θεὸν εἰς τοὺς αἰῶνας. Αμήν. CAPUT XVI. Temyr versus Tanaim movet. Baiazites exercitum conscribit, et Temyri ad Ancyram castra habenti occurrit. Cometa fulget. Pugna initur a Temyrianis cum Bajazitis copiis: Bajazites deseritur a magna copiarum suarum parte. Vincitur. Captus ad Temyrem, qui Zatrichio seu Schachis ludebat, adducitur. Temyr Bajazitem consolatur et hum-me erga cum se gerit, arcle nihilominus custodit. Per totam minorem Asiam copice Temyris se diffundunt. Mehemetes patrem est, sed frustra, liberare aggreditur. Chociapherulzes Eunuchorum princeps cum Baiazitë domino suo captus, jussu Temyris capile plectitur. Temyr Chan ineunte vere ex Persia versus Tanain niovet, collectoque Tauroscytharum, Zynchorum et Εαρος δ' ἀρξαμένου ἰδοὺ καὶ ὁ Τεμύρ Χἂν ἐκ Περσίας πρὸς τὰ τοῦ Ναίδος [Τανάϊδο; ] μέρη ἐλθών, Ismaelis Bullialli nota. Καὶ ἕως αὐτῆς Δαμασκοῦ. Leunclavius lib. su, Hist. Musulm. et in Annal. Turcicis Halepum primum captam, deinde Damascum tradit: hoc contigit anno Hegire 802, Christi 1400, ut etiam Augustin, Justinian., episcop. Nebiens., in Annal. Genuensibus adnotavit. Diris modis ac inhumanis Damascum afflixit ac vastavit Temyr, cujus illate cladis causa a Turcicæ historiæ scriptoribus talis traditur. lezides princeps, hæreticus a Musulmanis habitus, Hasanem et Huseinem prophetæ Muhameus e filia nepotes occidit, ejusque familiam contumeliis gravibus affecit: tandem mortuus Damasci sepultus est. Illius itaque sepulcrum perquiri Temyr, et eo reperto ossa refodi ac comburi, stercore etiam humano sepulcrum oppleri jussit, Quod ergo Iezides Damasci sepultus esset, erga Damas cenos tam crudeliter ac immaniter se gessit. Mitiori vero modo Hamusenos, olim Emisenos dictos, habuit: quod inter ipsos Hlidis (qui Velidis flius erat) et Amru (Humeia patre nuti) Mohametis sociorum ac discipulorum sepulcra ac monumenta exstarent.

DUCE tinus ergo igne immisso sublicis trabibusque, qui- ταῖς δοκοῖς αἷς ἐνίδρυτο, ἡ πόλις, καὶ ἐκ τῶν θεμέ bus gulfussi muri sustentabantur, ab imo corruunt: hostesque urbem ingressi cives promiscue cædere, eorumque res compilare ac diripere cœperunt. Jussit præterea Temyr Chan præcipuos omnes urbis viros in unum locum cogi: lacus in modum amplorum sepulcrorum effodi, illosque vinciri modo tyrannis anteactorum temporum ignoto. Addueta enim inter femora cervix tantisper flectebatur, dum nares miseri ac infelicis illius, quisquis fuerit podici immitterentur, suræque et genua ab utraque aure penderent: tum is in globum, tanquam echinus, convolutus ac constrictus in sepulcrum conjiciebatur: et ubi in unam fossam decem vel plures abjecti sunt, terra non obruebantur; sed tabulis fossæ superstratis terra congerebatur, ne cito ac facile suffocati vita privarentur; taleque tormentuin tyranni commentum fuit. Urbe postmodum illa eversa ac deleta, in Phoeniciam discessit, et Damascui · usque pervenit, omnia igne vastat, diripit, ingentes divitias congerit, ac plurimos captivos abducit. Damasco itaque devastata et in solitudinem redacta, Halepum profectus est, quam quoque evertit, multosque artifices in 33 Persiam inde transtulit. Arabas demum veritus, Samarchandum Persiæ caput reversus est. Cum Bajaziti nuntiata essent, quæ ad Arsyngam et Sebastiam gesta erant, quamque cladem Syria, Damascus et Halepum accepissent, celeritate summa alque diligentia in orientalibus partibus et Asia militem recenset, novumque et præter mo‍lum numerosum conscribit exercitum. Imperator ærumnosique cives Constantinopolitani manihins ad Deum protensis, lacrymisque affation fusis interea ita supplicare: Domine Deus, miserere nostri quamvis inutilium servorum tuorum, istique, qui nobus, huic domui, et iis qua in ea sunt, exitium minatur, aliam sollicitudinem et curam, aliudque propositum suggere, ut illius tyrannide absoluti te Patrem et Filium sanctumque Spiritum, Deum unum per sæcula celebremus ac collaudemus. Amen. λίων κατέπεσε, καὶ εἰσελθόντες ήρξαντο ἀφειδώς κατακόπτειν, καὶ σκυλεύειν τοὺς πολίτας. Ο δι Τεμύρ Χὰν ἐκέλευσε πάντας τοὺς προύχοντας τῆς πόλεως συναθροῖται εἰς ἕν, καὶ προστάξες λάκκους ὀρύγειν ὡς τάφους ευμεγέθεις, καὶ δεσμεῖν αὐτοὺς δεσμόν, ὃν οὐκ ἐσοφίσατό τις τῶν τυράννων· τὸν γὰρ αὐχένα ὑποκλίναντες, καὶ ἐν μέσῳ τῶν σκελῶν ὠθή σαντες, ἄχρις ἡ μὲν τοῦ δυστυχοῦς ἐκείνου, ὁποίου ἄρα καὶ εἴη, κατάντης ἐν τῷ πρωκτῷ, αἱ δὲ κνήμαι σὺν τοῖς γόνασι ἐξ ἑκατέρων τῶν ὤτων ἐπωρημέν ναι. Καὶ ὁ ἄνθρωπος ώσπερ κανθόχοιρος (pro έχαν θόχοιρος) σφαιροειδὴς ἐν τῷ τάφῳ ἡκοντίζετο· καὶ δέκα ἢ καὶ πλείονες ἐν ἑνὶ μνημείῳ ὄντες, οὐ συν έκλειον χώμασιν· ἀλλὰ σανίσιν ἀσφαλίσαντες, ἐπάνω τῶν σανίδων ἐχωμάτιζον, ἵνα μὴ εὐκόλως πνιγέντες ἀποβάλωνται τοῦ ζῆν. Τοιαύτην ὁ Σκύ θης επενοήσατο βάσανον. Ἐπεὶ οὖν αὐτὴν εἰς τέλος ἠφάνισεν, ἔρχεται εἰς τὰ τῆς Φοινίκης μέρη, καὶ ἕως αὐτῆς Δαμασκοῦ καὶ ἐμπιπρᾷ καὶ λεηλατεί, καὶ λαμβάνει πλοῦτον ἀναρίθμητον, καὶ αἰχμαλω σίαν πολλήν. Καὶ τὴν Δαμασκὸν ἐρημώσας, ἐπὶ τὸ Χάλεπ διαβαίνει, καὶ αὐτὸ ἡφάνισε, καὶ πολλοὺς τῶν τεχνῶν ἐπιστήμονας εἰς Περσίαν μετώκισε, καὶ τοὺς ᾿Αραβας φοβήσας, ἐπανέζευξεν εἰς Σαμαρχάνι μητρόπολιν Περσίας. Ο δὲ Παγιαζήτ, ἀκούων τὰ γενόμενα ἐν τῷ ᾿Αρσυγγάν, ἐν Σεβαστείᾳ τῇ πόλει, ἐν Συρίᾳ, καὶ ἐν τῇ Δαμασκῷ, καὶ τῷ Χάλεπ, οὐκ ἐπαύετο ποιῶν ἀπογραφὰς ἐν τε ἑᾳ, καὶ ἐν τῇ 'Ασίᾳ ἀθροίζων νέον στρατὸν, καὶ ὑπὲρ περισσοῦ τοῦτον πληθύνων. Οἱ δὲ πτωχοὶ πολῖται σὺν τῷ βα σιλεῖ χεῖρας πρὸς Θεὸν αίροντες, συν δάκρυσι πλεί στοις ικέτευον, λέγοντες· Θεέ και Κύριε τοῦ ἐλέους, ἐλέησον ἡμᾶς τοὺς ἀχρείους δούλους σου· καὶ δὸς τὸν ἐπαπειλοῦντα ἡμᾶς, καὶ τὸν σὸν οἶκον τοῦτον, καὶ τὰ ἐν αὐτῷ ἅγια ἄλλην μέριμναν, άλλην φροντίδα, ἄλλον λογισμόν, ἵνα ἐλευθερω θέντες τῆς αὐτοῦ τυραννίδος δοξάσωμέν σε τίτ Πατέρα, καὶ Υἱὸν καὶ τὸ ἅγιον Πνεῦμα, τὸν ἔτι Θεὸν εἰς τοὺς αἰῶνας. Αμήν. CAPUT XVI. Temyr versus Tanaim movet. Baiazites exercitum conscribit, et Temyri ad Ancyram castra habenti occurrit. Cometa fulget. Pugna initur a Temyrianis cum Bajazitis copiis: Bajazites deseritur a magna copiarum suarum parte. Vincitur. Captus ad Temyrem, qui Zatrichio seu Schachis ludebat, adducitur. Temyr Bajazitem consolatur et hum-me erga cum se gerit, arcle nihilominus custodit. Per totam minorem Asiam copice Temyris se diffundunt. Mehemetes patrem est, sed frustra, liberare aggreditur. Chociapherulzes Eunuchorum princeps cum Baiazitë domino suo captus, jussu Temyris capile plectitur. Temyr Chan ineunte vere ex Persia versus Tanain niovet, collectoque Tauroscytharum, Zynchorum et Εαρος δ' ἀρξαμένου ἰδοὺ καὶ ὁ Τεμύρ Χἂν ἐκ Περσίας πρὸς τὰ τοῦ Ναίδος [Τανάϊδο; ] μέρη ἐλθών, Ismaelis Bullialli nota. Καὶ ἕως αὐτῆς Δαμασκοῦ. Leunclavius lib. su, Hist. Musulm. et in Annal. Turcicis Halepum primum captam, deinde Damascum tradit: hoc contigit anno Hegire 802, Christi 1400, ut etiam Augustin, Justinian., episcop. Nebiens., in Annal. Genuensibus adnotavit. Diris modis ac inhumanis Damascum afflixit ac vastavit Temyr, cujus illate cladis causa a Turcicæ historiæ scriptoribus talis traditur. lezides princeps, hæreticus a Musulmanis habitus, Hasanem et Huseinem prophetæ Muhameus e filia nepotes occidit, ejusque familiam contumeliis gravibus affecit: tandem mortuus Damasci sepultus est. Illius itaque sepulcrum perquiri Temyr, et eo reperto ossa refodi ac comburi, stercore etiam humano sepulcrum oppleri jussit, Quod ergo Iezides Damasci sepultus esset, erga Damas cenos tam crudeliter ac immaniter se gessit. Mitiori vero modo Hamusenos, olim Emisenos dictos, habuit: quod inter ipsos Hlidis (qui Velidis flius erat) et Amru (Humeia patre nuti) Mohametis sociorum ac discipulorum sepulcra ac monumenta exstarent.

καὶ τοὺς Ταυροσκύθας, καὶ Ζυκχοὺς καὶ ᾿Αβα- Alasgorum ingenti numero, eversisque oppi:lis, στοὺς ἀθροίσας, καὶ τὰ ἐν τῷ Βοσπόρῳ πολίχνια κατασκάψας, διέβη πρὸς τὰ τῆς ᾿Αρμενίας μέρη, καὶ τὴν Καππαδοκίαν διελθὼν σὺν πολλῇ στρατιά, καὶ ἐκ τῶν ᾿Αρμενίων οὐκ ὀλίγους παραλαβὼν πρὸς τὰ τῶν Γαλατῶν μέση ἀφίκετο, στρατὸν ἔχων ὡς ὁ ποτέ Ξέρξης πολυαρίθμητον. Ὁ δὲ Παγιαζήτ καὶ αὐτὸς πα σαν στρατιάν συνάξας Θρακικήν τε καὶ ἀνατολικήν καὶ νεόλεκτον ἄλλον· στρατὸν, καὶ τὸν Σέρβου ἔχων ὁμοῦ Στέφανον τὴν τοῦ Λαζάρου υἱὸν σὺν δορυφόρος πλείστοις, ἐξῆλθε καὶ αὐτὸς, συναντήσων τῷ Τεμύρ. ὺς δὲ καὶ αὐτὸς προσήγγισε τοῖς μέρεσι Γαλατίας, ἔμαθεν ὅτι Τεμύρ ἐν 'Αγκύρᾳ τῇ πόλει πληκεύων ἦν Εγγίσας δὲ κἀκεῖνος πλησίον, καὶ τὰς σκηνὰς πέξις ἐν μέσῳ τοῦ κάμπου πλησίον Αγκύ ρας εἶχε καὶ τὸν ποταμὸν εὐθυῤῥοοῦντα, καὶ τὸ πότιμον ὕδωρ διά τε τὴν χρείαν τοῦ στρατοῦ, καὶ τῶν ἵππων, καὶ πάσης τῆς παρατάξεως. Ο δὲ Τιμὰρ ἦν οἰκῶν ἐν ἀνδρῳ γῇ. Πλήν τί γίνεται; Κεν λεύει ὁ Παγιαζήτ διαλαλιάς γενέσθαι ἐν μέσῳ τοῦ φωτάτου, τῇ ἐπιούσῃ ἐξελθεῖν ἅπαντας ἐν κυνηγεσίῳ. Ἐξῆλθεν οὖν σὺν παντὶ τῷ στρατεύματι, τρεῖς ἡμέρας κυνηγετῶν καὶ ἐλάφους διώχων. Ο δὲ Τεμύρ ἀναστὰς ἀπὸ τοῦ τύπου οὗ ἦν, ἦλθε, καὶ ἐσκήνωσεν ἐν ταῖς ὄχθαις τοῦ ποταμοῦ, ὅπου ἐκάθητο πρώην ὁ Παγιαζήτ. Υδατος τοίνυν σπανίζοντος, ἐπεὶ καὶ ὁ ἥλιος ἐν τῷ Λέοντι τὴν πορείαν ἐποίει, ὁ Τεμὑρ οὐκ ἐφρόντιζε πλέον περὶ ὑδροποσίας· ἀλλ' ὁ Παγιαζήτ ἀλαζονευόμενος, καὶ ὑπεροπτικῶς δεικνύων τὴν συμπλοκὴν τοῦ Τεμύρ, ὡς ἐκ δευτέρου λόγου προσέχων αὐτὴν, ενήργησε τὰ κυνηγέσια· καὶ ἡ πρώτη τῆς αὐτοῦ δυστυχία; ἐμβολὴ ὑπῆρχεν αὕτη ἐξελθὼν γάρ, καὶ τοῦ ἡλίου ὄντος ἐν μεσουρανήματι, οἱ στρατιῶκαὶ ὑπὸ τοῦ καύσονος ἀπελέγοντο τῇ ζωῇ. Καὶ ἐζήτουν ὕδωρ, καὶ οὐκ ἦν, καὶ ἐλειποψυχοῦντο, καὶ ἀπέθνησκον. 'Απέθανον οὖν ἐν τῇ κακοπαθείᾳ αὐτῇ άνδρες πεντακισχίλιοι. Μετὰ δὲ τρεῖς ἡμέρας στρα φεὶς ἐν ᾧ τόπῳ ἔκειτο, εὗρε τὸν Τεμὺρ ἐκεῖ κατευ νεύσαντα καὶ τὸ ὕδωρ οὐχ ὑπ' ἐξουσίαν αὐτοῦ ἦν, ἀλλ᾽ ἡ θέσις τοῦ τόπου ἀπεμάκρυνε τοῦτο, καὶ οὐκ εἶχον εὐκόλως. Ἐξ ἀνάγκης οὖν ἔγνωσαν ότι τῇ ἐπιούσῃ ἐξ ἀνάγκης μέλλουσι συνάψαι πόλεμον. Εν qu❤ Bosporo (Cimmerio) adjacent, in Armeniam dein et Cappadociam accessit: adjunxitque copiis suis Armeniorum agmen numerosum; îndeque în Galatiam venit, exercitum ducens ei, quem Xerxes olim conscripsit, multitudine parem. Bajazites vero cum universis copiis Thraciis et orientalibus simul collectis, novoque conscripto milite et auxiliarilus Serviorum hastatorum cohortibus, quas ducebat Lazari filius Stephanus, in occursum Temyris processit. Cumque ad Galatiæ limites pervenisset, certior factus est Temyrem ad Ancyram castra habere. Exercitum itaque prope admovet, castraque in medio campo Ancyræ vicino collocat, fluvium illic vicinum labentem habuit, aquationemque facilem et commodam universo excercitui et equis: cum Temyr loca arida et aquis carentia teneret. Verum quid accidit? Jubet Bajazites in mediis castris edictum 34 promulgari, ut postridie oinnes ad venationem exirent. Cum universo itaque exercitu per triduum venationi cervoru:n operam dedit; quo temporis spatio, quem tenebat locum, deserit Temyr el castra movet, inque fluminis locat ripa in qua Bajazites prilie consederat. Aquæ tunc penuria erat, quod anni tempus ageretur, quo signum Levnis sol permeat, nec tamen de aquatione Temy? amplius fuit sollicitus. Verum Bajazites vane 80perbiens, venatione tempus terendo demonstrabat contemnere se, et aliis rebus posthabere pugnam, si cumn Temyre ineunda esset: unde infortunium ac clades ejus initium habuerunt. Nam ipso meridie egresso, æstu fervente milites intercipiebantur, et aquam frustra quærentes deficiebant, et exstinguebantur: atque penuria aque quinque mil lia militum perierunt. Post triduum ad castra, que tenuerat, reversus Bajazites deprehendit Temyrem ea præoccupavisse, nec aquandi facultatem amplius se habere: hinc prævisum omnibus postridie pngnandi sibi impositam necessitatem. Eo anno vere jan affecto, dun sol Geminorum dodecatenorion emelicbatur, in occidentali plaga signum in calo malorum nuntium apparuit. Cometes is erat luciIsmaelis Bullialdi notæ. Καὶ τοὺς Ταυροσκύθας καὶ Ζυγούς. Tau- genitus, lib. de administratione imperii, sub înem roscythæ sunt, qui-inter Borysthenem et Tanaim, et Tanricam Chersonesu u habitant. Zinchi populi sunt al Businum pontum, Sindi alias dicti. Plinius, lib. vi. cap. 7: Cimmerio accolunt Molici, Vali, Serbi, Archi, Zingi, Pessii. Qui Zyngi Plinio ii Zinchi sunt, in peninsula Corocondama siti. Sindi Η Zinchi iidem sunt Eustathio ad Περιηγήσεως Διονυσίου hunc versum, Σίνδοι, Κιμμέριοί τε καὶ οἱ πέλας Εὐξίνοιο, ότι Σαυρομάτας ἐπέχουσι οἱ Σίνδοι, οἱ καὶ Ζίκχοι λεγόμενοι κατά τινας Sauromatis succedunt Sundi qui apud quosdam Zinchi appellantur. Regio Zinhorum Ζυχία appellatur in biblioth. Regie 118. libre, in formulis subscriptionum et inscriptionum epistolarum patriarche Constantinopoleos: et habetur inter Metropolitas, quibus scribit patriarcha, ὁ Μετράγων δς καὶ Ζηκχία;. Constant. Porphyrede Zinchia hoc adnotatum reliquit, Ἱστέον, ὅτι ἐν τῇ Ζηκχίᾳ πρὸς τὸν τόπον τῆς Παπαγίας, τῆς οὔτης πρὸς τὸ μέρος τῆς Πανάγιας, ἐν ᾗ κατοικούσι Ζηκχοὶ, ἐννέα πηγα! εἰσι ἄφθας ἀναδιδοῦσαι. Τε nendum in Zinchie parte ad fontem qui Papagiam respicit, quam Zinchi incolunt, Novem esse syntes, quorum aqua pota ulcera labiis atque pustulas afferi. Πληκεύων ἦν. Leonis imperatoris Tactica lib. i, cap. 2, hunc titulum babel, Περὶ ἀτλήκτων διάταξις. Απληκτον vero et φοσσάτον eadem sunt, et castra significant, et verbum ἀπληκεύειν, custra locare eodein loco significat. Per apocopen toù a scripsit Ducas πληκεύων, quæ ligura Graecis etiam nunc tam familiaris est, ut unum verbum vix integrum ab iis pronuntietur, nec antiqui Græci idiomatis vestigia cernantur. Πλησίον Αγκύρας. Ancyra urbs Galatia est.

καὶ τοὺς Ταυροσκύθας, καὶ Ζυκχοὺς καὶ ᾿Αβα- Alasgorum ingenti numero, eversisque oppi:lis, στοὺς ἀθροίσας, καὶ τὰ ἐν τῷ Βοσπόρῳ πολίχνια κατασκάψας, διέβη πρὸς τὰ τῆς ᾿Αρμενίας μέρη, καὶ τὴν Καππαδοκίαν διελθὼν σὺν πολλῇ στρατιά, καὶ ἐκ τῶν ᾿Αρμενίων οὐκ ὀλίγους παραλαβὼν πρὸς τὰ τῶν Γαλατῶν μέση ἀφίκετο, στρατὸν ἔχων ὡς ὁ ποτέ Ξέρξης πολυαρίθμητον. Ὁ δὲ Παγιαζήτ καὶ αὐτὸς πα σαν στρατιάν συνάξας Θρακικήν τε καὶ ἀνατολικήν καὶ νεόλεκτον ἄλλον· στρατὸν, καὶ τὸν Σέρβου ἔχων ὁμοῦ Στέφανον τὴν τοῦ Λαζάρου υἱὸν σὺν δορυφόρος πλείστοις, ἐξῆλθε καὶ αὐτὸς, συναντήσων τῷ Τεμύρ. ὺς δὲ καὶ αὐτὸς προσήγγισε τοῖς μέρεσι Γαλατίας, ἔμαθεν ὅτι Τεμύρ ἐν 'Αγκύρᾳ τῇ πόλει πληκεύων ἦν Εγγίσας δὲ κἀκεῖνος πλησίον, καὶ τὰς σκηνὰς πέξις ἐν μέσῳ τοῦ κάμπου πλησίον Αγκύ ρας εἶχε καὶ τὸν ποταμὸν εὐθυῤῥοοῦντα, καὶ τὸ πότιμον ὕδωρ διά τε τὴν χρείαν τοῦ στρατοῦ, καὶ τῶν ἵππων, καὶ πάσης τῆς παρατάξεως. Ο δὲ Τιμὰρ ἦν οἰκῶν ἐν ἀνδρῳ γῇ. Πλήν τί γίνεται; Κεν λεύει ὁ Παγιαζήτ διαλαλιάς γενέσθαι ἐν μέσῳ τοῦ φωτάτου, τῇ ἐπιούσῃ ἐξελθεῖν ἅπαντας ἐν κυνηγεσίῳ. Ἐξῆλθεν οὖν σὺν παντὶ τῷ στρατεύματι, τρεῖς ἡμέρας κυνηγετῶν καὶ ἐλάφους διώχων. Ο δὲ Τεμύρ ἀναστὰς ἀπὸ τοῦ τύπου οὗ ἦν, ἦλθε, καὶ ἐσκήνωσεν ἐν ταῖς ὄχθαις τοῦ ποταμοῦ, ὅπου ἐκάθητο πρώην ὁ Παγιαζήτ. Υδατος τοίνυν σπανίζοντος, ἐπεὶ καὶ ὁ ἥλιος ἐν τῷ Λέοντι τὴν πορείαν ἐποίει, ὁ Τεμὑρ οὐκ ἐφρόντιζε πλέον περὶ ὑδροποσίας· ἀλλ' ὁ Παγιαζήτ ἀλαζονευόμενος, καὶ ὑπεροπτικῶς δεικνύων τὴν συμπλοκὴν τοῦ Τεμύρ, ὡς ἐκ δευτέρου λόγου προσέχων αὐτὴν, ενήργησε τὰ κυνηγέσια· καὶ ἡ πρώτη τῆς αὐτοῦ δυστυχία; ἐμβολὴ ὑπῆρχεν αὕτη ἐξελθὼν γάρ, καὶ τοῦ ἡλίου ὄντος ἐν μεσουρανήματι, οἱ στρατιῶκαὶ ὑπὸ τοῦ καύσονος ἀπελέγοντο τῇ ζωῇ. Καὶ ἐζήτουν ὕδωρ, καὶ οὐκ ἦν, καὶ ἐλειποψυχοῦντο, καὶ ἀπέθνησκον. 'Απέθανον οὖν ἐν τῇ κακοπαθείᾳ αὐτῇ άνδρες πεντακισχίλιοι. Μετὰ δὲ τρεῖς ἡμέρας στρα φεὶς ἐν ᾧ τόπῳ ἔκειτο, εὗρε τὸν Τεμὺρ ἐκεῖ κατευ νεύσαντα καὶ τὸ ὕδωρ οὐχ ὑπ' ἐξουσίαν αὐτοῦ ἦν, ἀλλ᾽ ἡ θέσις τοῦ τόπου ἀπεμάκρυνε τοῦτο, καὶ οὐκ εἶχον εὐκόλως. Ἐξ ἀνάγκης οὖν ἔγνωσαν ότι τῇ ἐπιούσῃ ἐξ ἀνάγκης μέλλουσι συνάψαι πόλεμον. Εν qu❤ Bosporo (Cimmerio) adjacent, in Armeniam dein et Cappadociam accessit: adjunxitque copiis suis Armeniorum agmen numerosum; îndeque în Galatiam venit, exercitum ducens ei, quem Xerxes olim conscripsit, multitudine parem. Bajazites vero cum universis copiis Thraciis et orientalibus simul collectis, novoque conscripto milite et auxiliarilus Serviorum hastatorum cohortibus, quas ducebat Lazari filius Stephanus, in occursum Temyris processit. Cumque ad Galatiæ limites pervenisset, certior factus est Temyrem ad Ancyram castra habere. Exercitum itaque prope admovet, castraque in medio campo Ancyræ vicino collocat, fluvium illic vicinum labentem habuit, aquationemque facilem et commodam universo excercitui et equis: cum Temyr loca arida et aquis carentia teneret. Verum quid accidit? Jubet Bajazites in mediis castris edictum 34 promulgari, ut postridie oinnes ad venationem exirent. Cum universo itaque exercitu per triduum venationi cervoru:n operam dedit; quo temporis spatio, quem tenebat locum, deserit Temyr el castra movet, inque fluminis locat ripa in qua Bajazites prilie consederat. Aquæ tunc penuria erat, quod anni tempus ageretur, quo signum Levnis sol permeat, nec tamen de aquatione Temy? amplius fuit sollicitus. Verum Bajazites vane 80perbiens, venatione tempus terendo demonstrabat contemnere se, et aliis rebus posthabere pugnam, si cumn Temyre ineunda esset: unde infortunium ac clades ejus initium habuerunt. Nam ipso meridie egresso, æstu fervente milites intercipiebantur, et aquam frustra quærentes deficiebant, et exstinguebantur: atque penuria aque quinque mil lia militum perierunt. Post triduum ad castra, que tenuerat, reversus Bajazites deprehendit Temyrem ea præoccupavisse, nec aquandi facultatem amplius se habere: hinc prævisum omnibus postridie pngnandi sibi impositam necessitatem. Eo anno vere jan affecto, dun sol Geminorum dodecatenorion emelicbatur, in occidentali plaga signum in calo malorum nuntium apparuit. Cometes is erat luciIsmaelis Bullialdi notæ. Καὶ τοὺς Ταυροσκύθας καὶ Ζυγούς. Tau- genitus, lib. de administratione imperii, sub înem roscythæ sunt, qui-inter Borysthenem et Tanaim, et Tanricam Chersonesu u habitant. Zinchi populi sunt al Businum pontum, Sindi alias dicti. Plinius, lib. vi. cap. 7: Cimmerio accolunt Molici, Vali, Serbi, Archi, Zingi, Pessii. Qui Zyngi Plinio ii Zinchi sunt, in peninsula Corocondama siti. Sindi Η Zinchi iidem sunt Eustathio ad Περιηγήσεως Διονυσίου hunc versum, Σίνδοι, Κιμμέριοί τε καὶ οἱ πέλας Εὐξίνοιο, ότι Σαυρομάτας ἐπέχουσι οἱ Σίνδοι, οἱ καὶ Ζίκχοι λεγόμενοι κατά τινας Sauromatis succedunt Sundi qui apud quosdam Zinchi appellantur. Regio Zinhorum Ζυχία appellatur in biblioth. Regie 118. libre, in formulis subscriptionum et inscriptionum epistolarum patriarche Constantinopoleos: et habetur inter Metropolitas, quibus scribit patriarcha, ὁ Μετράγων δς καὶ Ζηκχία;. Constant. Porphyrede Zinchia hoc adnotatum reliquit, Ἱστέον, ὅτι ἐν τῇ Ζηκχίᾳ πρὸς τὸν τόπον τῆς Παπαγίας, τῆς οὔτης πρὸς τὸ μέρος τῆς Πανάγιας, ἐν ᾗ κατοικούσι Ζηκχοὶ, ἐννέα πηγα! εἰσι ἄφθας ἀναδιδοῦσαι. Τε nendum in Zinchie parte ad fontem qui Papagiam respicit, quam Zinchi incolunt, Novem esse syntes, quorum aqua pota ulcera labiis atque pustulas afferi. Πληκεύων ἦν. Leonis imperatoris Tactica lib. i, cap. 2, hunc titulum babel, Περὶ ἀτλήκτων διάταξις. Απληκτον vero et φοσσάτον eadem sunt, et castra significant, et verbum ἀπληκεύειν, custra locare eodein loco significat. Per apocopen toù a scripsit Ducas πληκεύων, quæ ligura Graecis etiam nunc tam familiaris est, ut unum verbum vix integrum ab iis pronuntietur, nec antiqui Græci idiomatis vestigia cernantur. Πλησίον Αγκύρας. Ancyra urbs Galatia est.

DUCE dus et clarus, comam erectam explicans ignis fam- δὲ ταῖς ἡμέραις εκείναις οπότε τὴν ἐαρινὴν mantis specie; supraque quatuor cubitos, non se- ὥραν ὁ ἥλιος ἐποίει, διιὼν τοὺς Διδύμους, περὶ τὰ cus ac hastam, ab occasu in ortum radios jaculabatur et sole infra horizontem demerso propriis radiis effusis omnes orbis terræ terminos collustralat, nec aliis stellis lumen exserere concedebat, aut aerem noctis umbra infuscari: quod ejus lumen aliorum splendorem vinceret, et ad cœli verticem flammans protenderetur, quaadiu supra horizontem exstabat. Hoc portentum conspexerunt Indi, Chaldaei, Egyptii, Phryges, Pers, Asiæ minoris incola, Thraces, Hunni, Dalmata, ltali, Hispani, ca Germani, et si quæ aliæ gentes Oceani littora accolunt: rutilansque ac splendens học . maxime horrendum portentum, qui Lampadias vocatur, usque ad æquinoctium autumnale perduravit, cum sol Libræ signum permeare incepit. _ ἑσπέρια μέρη σημεῖον ἐφάνη ἐξ οὐρανοῦ, καὶ προάγο γελος κακῶν. Τὸ δὲ ἦν κομήτης περιφανής, όρθιον ἔχων τὴν κόμην, καὶ ὡς πῦρ φλογερὸν, ὑπὲρ πήχεις · τέτταρας ἀπὸ δύσεως ἐν ἐᾳ ὡς δόρυ κινῶν τὴν ἀκτῖνα ὁπότε δ' ἂν ὁ ἥλιος ὑπὸ τὸν ὁρίζοντα δύνας ἦν τότε καὶ αὐτὸς ἐξήπλου τὴν ἰδίαν ἀκτῖνα, καὶ κατηύγαζε πάντα τὰ γῆς πέρατα, καὶ οὐκ ἐδίδου τοῖς λοιποῖς ἄστρασιν ἐξαυγάζειν οὐδὲ τὸν ἀέρα με λανίζειν· ἀλλὰ μᾶλλον ὑπερεκτείνετο καὶ ἐν τῷ μετ σουρανήματι, ὑπερεκκέχυτο ἡ φλόξ, ἕως ὑπὲρ τὸν ορίζοντα περιωρίζετο. Τοῦτο τὸ σημεῖον ἑωράκασιν Ινδοι, Χαλδαίοι, Αἰγύπτιοι, Φρύγες, Πέρσαι, καὶ οἱ τὴν μικρὰν Ασίαν οἰκοῦντες, Θρᾷκές τε καὶ οὖνια, Δαλμάται, καὶ Ἰταλοὶ, καὶ Ἱσπανοί, καὶ Γερμενό, καὶ ἄλλο εἴ τι ἔθνος ἦν οἰκῶν ἐν τοῖς τοῦ ὠκεανοῦ ρεύμασιν. Εστη οὖν τὸ τοιοῦτον φρικωδέστατον τέρας ἀπανταχοῦ φαῖνον καὶ λάμπον, δ καὶ λαμπαδίας καλεῖται, ἄχρι τῆς φθινοπωρινής Ισημερίας τοῦ ἡλίου ἐν τῷ Ζυγῷ τὴν πορείαν, ἀρξαμένου ποιεῖσθαι. Αλλ' ἐπανίωμεν αὖθις, καὶ ἴδωμεν τὰ τοῦ Θεοῦ ξένα τεράστια, πῶς τὴν Φαραώ κατεπόντισε δι' ἑτέρου Φαραώ, καὶ πῶς ὁ τοῦ Κυρίου λαὸς εὗρεν ἀνακωχὴν τῶν πολλῶν πόνων αὐτοῦ· ἀλλ' οὐκ εἶδεν, οὐδὲ συνήκε. Ο Σκύθης οὖν διαλαλιὰς ἀφ' ἑσπέρας παί σας ἐν παντὶ τῷ στρατοπέδῳ, ὥστε πρωί ευρεθήναι τοὺς πάντας ἐποχουμένους καὶ περιπεφραγμένους τοῖς ὅπλοις, ἀναστὰς ἤδη ὄρθρου βαθέος παρετάξατο πάντας τους ταγματάρχας καὶ χιλιάρχους, καὶ ἐν μὲν τῷ δεξιῷ κέρατι ἔστησεν ἀρχηγὸν τὸν πρῶτον τῶν υἱῶν αὐτοῦ· ἐν δὲ τῷ ἀριστερῷ τὸν ἔκγονον αὐτ τοῦ, ἦν γὰρ ὑπὲρ τὰ ξ' ἔτη ὁ Τεμύρ. Ἐν δὲ τῇ π ραγίᾳ αὐτὸς ἐτέτακτο. Τότε προσέταξεν αὐτοῖς λέγων· ῾Ο ἐμὸν ἄθροισμα, καὶ στρατὸς ἀκαταγώνιστος, φύσις ἀδαμάντινος, καὶ στεῤῥὸν τεῖχος, καὶ γε γιὰ δυσανάλωτος, ἠκούσατε τὰς ἐξ ἀρχῆς γεγο ννίας παρὰ τῶν πατρῶν ἡμῶν ἀριστείας, οὐκ ἐν τῇ ἔψᾳ, καὶ γὰρ αὐτὴ ἡμετέρα πατρὶς ἐστιν, ἀλλ' ἐν Εὐρώπῃ, καὶ ἐν Λιβύῃ, καὶ ἁπλῶς εἰπεῖν ἐν πάσῃ τῇ γῇ. Οίδατε ἀκριβῶς τὴν Ξέρξου καὶ Verum ad rem rursus redeamus, consideremusque quomodo Deus novo mirabilique prodigio Pharao nem imum in profundum mare per alterum demerserit, qui etiam Dei populus a malis et ærumnis vacationem cessationemque obtinuerit; at quam non vidit nec intellexit. Scytha igitur vespere per castra ubique edixit, ut omnes sequenti luce equis insidentes et armati adsint. Ipse deinde summo mane lecto excitatus, cohortium præfectos et chiliarelias in aciem ordinavit; 35 dextroque cornu filium natu majorem præfecit; sinistro, quem ex eo habebat, nepotem: annos etenim sexaginta Temyr jam excesserat: ipse vero aciem postremam duxit; his deindle verbis suos adhoratus est: O multitudo mea, invicte exercitus, naturæ adamantinæ mare ahenee, generatio insuperabilis, audistis, qua a principio majores nostri præclare gesserunt, non inter orientales gentes, Oriens quippe patria nostra est, sed in Europa et Africa, et, ut verbo dicam, per universum orbem terrarum. Accurate novistis adversus Gracos expeditionem a Xerxe el Artaxerxe 'Αρταξέρξου καθ' Ελλήνων ἐπανάστασιν, Ελsusceptam, Græcos inquam, semideos et heroas, cum quibus profecto hi Turci semibarbari hybride comparari nequeunt, nisi quomodo confertur cum leone locusta; neque ut in vobis audaciam excitem talia in memoriam vestri omnium revoco, jam etenim præda manibus nostri elabi non potest; verum me locus efugiendi detur huic terriculamento: utque etiam vivum integrumque capiatur, hincque in Persidem abducamus spectaculum futurum liberis nostris: erudiamusque ut in posterum nos per conjuges nostras non adjuret. Vos itaque jubeo hunc laλήνων λέγω τῶν ἡμιθέων ηρώων ἀνδρῶν· οὗτοι γὰρ οἱ μιξοβάρβαροι Τοῦρκοι ὡς ἀκρὶς πρὸς λέοντας ἐγγὺς ἐκείνων εικάζονται· οὐ γὰρ θαῤῥύνων ὑμᾶς ἀναμιμνήσκω ταῦτα, καὶ γὰρ ἤδη ἐν χερσὶν ἡμετέραις τὸ θήραμα. ᾿Αλλὰ μὴ ἀποδρασάτω τὸ μορμολύκειον τοῦτο ἐκ τῶν χειρῶν ἡμῶν· ἀλ ἀγρευθήτω σῶον καὶ ὑγιες, ἵνα ἐν τῇ Περσική γῇ ἀπαγαγόντες δείξωμεν αὐτὸ τοῖς τέκνοις ἡμῶν, καὶ παιδεύσωμεν αὐτὸν τοῦ μὴ ἀφορκίζει ἡμᾶς κατὰ τῶν συζύγων ἡμῶν. Βούλομαι τοίνυν τὸ ὁρώμενον τοῦτο μέγα χωρίον περικυκλωθῆναι, Ismaelis Bullialdi notæ. Εν δὲ ταῖς ἡμέραις ἐκείναις, Joannes Juvenalis Ursinius illius coneta, qui anno 1401 fulsit, et Buntingus in Chronologia meminerunt; hicque mense Februario visum esse addit. Cometa autem λαμπαδίας dictus, quod ardentes imiletur faces, Plin. lib. ut, cap. 25.

DUCE dus et clarus, comam erectam explicans ignis fam- δὲ ταῖς ἡμέραις εκείναις οπότε τὴν ἐαρινὴν mantis specie; supraque quatuor cubitos, non se- ὥραν ὁ ἥλιος ἐποίει, διιὼν τοὺς Διδύμους, περὶ τὰ cus ac hastam, ab occasu in ortum radios jaculabatur et sole infra horizontem demerso propriis radiis effusis omnes orbis terræ terminos collustralat, nec aliis stellis lumen exserere concedebat, aut aerem noctis umbra infuscari: quod ejus lumen aliorum splendorem vinceret, et ad cœli verticem flammans protenderetur, quaadiu supra horizontem exstabat. Hoc portentum conspexerunt Indi, Chaldaei, Egyptii, Phryges, Pers, Asiæ minoris incola, Thraces, Hunni, Dalmata, ltali, Hispani, ca Germani, et si quæ aliæ gentes Oceani littora accolunt: rutilansque ac splendens học . maxime horrendum portentum, qui Lampadias vocatur, usque ad æquinoctium autumnale perduravit, cum sol Libræ signum permeare incepit. _ ἑσπέρια μέρη σημεῖον ἐφάνη ἐξ οὐρανοῦ, καὶ προάγο γελος κακῶν. Τὸ δὲ ἦν κομήτης περιφανής, όρθιον ἔχων τὴν κόμην, καὶ ὡς πῦρ φλογερὸν, ὑπὲρ πήχεις · τέτταρας ἀπὸ δύσεως ἐν ἐᾳ ὡς δόρυ κινῶν τὴν ἀκτῖνα ὁπότε δ' ἂν ὁ ἥλιος ὑπὸ τὸν ὁρίζοντα δύνας ἦν τότε καὶ αὐτὸς ἐξήπλου τὴν ἰδίαν ἀκτῖνα, καὶ κατηύγαζε πάντα τὰ γῆς πέρατα, καὶ οὐκ ἐδίδου τοῖς λοιποῖς ἄστρασιν ἐξαυγάζειν οὐδὲ τὸν ἀέρα με λανίζειν· ἀλλὰ μᾶλλον ὑπερεκτείνετο καὶ ἐν τῷ μετ σουρανήματι, ὑπερεκκέχυτο ἡ φλόξ, ἕως ὑπὲρ τὸν ορίζοντα περιωρίζετο. Τοῦτο τὸ σημεῖον ἑωράκασιν Ινδοι, Χαλδαίοι, Αἰγύπτιοι, Φρύγες, Πέρσαι, καὶ οἱ τὴν μικρὰν Ασίαν οἰκοῦντες, Θρᾷκές τε καὶ οὖνια, Δαλμάται, καὶ Ἰταλοὶ, καὶ Ἱσπανοί, καὶ Γερμενό, καὶ ἄλλο εἴ τι ἔθνος ἦν οἰκῶν ἐν τοῖς τοῦ ὠκεανοῦ ρεύμασιν. Εστη οὖν τὸ τοιοῦτον φρικωδέστατον τέρας ἀπανταχοῦ φαῖνον καὶ λάμπον, δ καὶ λαμπαδίας καλεῖται, ἄχρι τῆς φθινοπωρινής Ισημερίας τοῦ ἡλίου ἐν τῷ Ζυγῷ τὴν πορείαν, ἀρξαμένου ποιεῖσθαι. Αλλ' ἐπανίωμεν αὖθις, καὶ ἴδωμεν τὰ τοῦ Θεοῦ ξένα τεράστια, πῶς τὴν Φαραώ κατεπόντισε δι' ἑτέρου Φαραώ, καὶ πῶς ὁ τοῦ Κυρίου λαὸς εὗρεν ἀνακωχὴν τῶν πολλῶν πόνων αὐτοῦ· ἀλλ' οὐκ εἶδεν, οὐδὲ συνήκε. Ο Σκύθης οὖν διαλαλιὰς ἀφ' ἑσπέρας παί σας ἐν παντὶ τῷ στρατοπέδῳ, ὥστε πρωί ευρεθήναι τοὺς πάντας ἐποχουμένους καὶ περιπεφραγμένους τοῖς ὅπλοις, ἀναστὰς ἤδη ὄρθρου βαθέος παρετάξατο πάντας τους ταγματάρχας καὶ χιλιάρχους, καὶ ἐν μὲν τῷ δεξιῷ κέρατι ἔστησεν ἀρχηγὸν τὸν πρῶτον τῶν υἱῶν αὐτοῦ· ἐν δὲ τῷ ἀριστερῷ τὸν ἔκγονον αὐτ τοῦ, ἦν γὰρ ὑπὲρ τὰ ξ' ἔτη ὁ Τεμύρ. Ἐν δὲ τῇ π ραγίᾳ αὐτὸς ἐτέτακτο. Τότε προσέταξεν αὐτοῖς λέγων· ῾Ο ἐμὸν ἄθροισμα, καὶ στρατὸς ἀκαταγώνιστος, φύσις ἀδαμάντινος, καὶ στεῤῥὸν τεῖχος, καὶ γε γιὰ δυσανάλωτος, ἠκούσατε τὰς ἐξ ἀρχῆς γεγο ννίας παρὰ τῶν πατρῶν ἡμῶν ἀριστείας, οὐκ ἐν τῇ ἔψᾳ, καὶ γὰρ αὐτὴ ἡμετέρα πατρὶς ἐστιν, ἀλλ' ἐν Εὐρώπῃ, καὶ ἐν Λιβύῃ, καὶ ἁπλῶς εἰπεῖν ἐν πάσῃ τῇ γῇ. Οίδατε ἀκριβῶς τὴν Ξέρξου καὶ Verum ad rem rursus redeamus, consideremusque quomodo Deus novo mirabilique prodigio Pharao nem imum in profundum mare per alterum demerserit, qui etiam Dei populus a malis et ærumnis vacationem cessationemque obtinuerit; at quam non vidit nec intellexit. Scytha igitur vespere per castra ubique edixit, ut omnes sequenti luce equis insidentes et armati adsint. Ipse deinde summo mane lecto excitatus, cohortium præfectos et chiliarelias in aciem ordinavit; 35 dextroque cornu filium natu majorem præfecit; sinistro, quem ex eo habebat, nepotem: annos etenim sexaginta Temyr jam excesserat: ipse vero aciem postremam duxit; his deindle verbis suos adhoratus est: O multitudo mea, invicte exercitus, naturæ adamantinæ mare ahenee, generatio insuperabilis, audistis, qua a principio majores nostri præclare gesserunt, non inter orientales gentes, Oriens quippe patria nostra est, sed in Europa et Africa, et, ut verbo dicam, per universum orbem terrarum. Accurate novistis adversus Gracos expeditionem a Xerxe el Artaxerxe 'Αρταξέρξου καθ' Ελλήνων ἐπανάστασιν, Ελsusceptam, Græcos inquam, semideos et heroas, cum quibus profecto hi Turci semibarbari hybride comparari nequeunt, nisi quomodo confertur cum leone locusta; neque ut in vobis audaciam excitem talia in memoriam vestri omnium revoco, jam etenim præda manibus nostri elabi non potest; verum me locus efugiendi detur huic terriculamento: utque etiam vivum integrumque capiatur, hincque in Persidem abducamus spectaculum futurum liberis nostris: erudiamusque ut in posterum nos per conjuges nostras non adjuret. Vos itaque jubeo hunc laλήνων λέγω τῶν ἡμιθέων ηρώων ἀνδρῶν· οὗτοι γὰρ οἱ μιξοβάρβαροι Τοῦρκοι ὡς ἀκρὶς πρὸς λέοντας ἐγγὺς ἐκείνων εικάζονται· οὐ γὰρ θαῤῥύνων ὑμᾶς ἀναμιμνήσκω ταῦτα, καὶ γὰρ ἤδη ἐν χερσὶν ἡμετέραις τὸ θήραμα. ᾿Αλλὰ μὴ ἀποδρασάτω τὸ μορμολύκειον τοῦτο ἐκ τῶν χειρῶν ἡμῶν· ἀλ ἀγρευθήτω σῶον καὶ ὑγιες, ἵνα ἐν τῇ Περσική γῇ ἀπαγαγόντες δείξωμεν αὐτὸ τοῖς τέκνοις ἡμῶν, καὶ παιδεύσωμεν αὐτὸν τοῦ μὴ ἀφορκίζει ἡμᾶς κατὰ τῶν συζύγων ἡμῶν. Βούλομαι τοίνυν τὸ ὁρώμενον τοῦτο μέγα χωρίον περικυκλωθῆναι, Ismaelis Bullialdi notæ. Εν δὲ ταῖς ἡμέραις ἐκείναις, Joannes Juvenalis Ursinius illius coneta, qui anno 1401 fulsit, et Buntingus in Chronologia meminerunt; hicque mense Februario visum esse addit. Cometa autem λαμπαδίας dictus, quod ardentes imiletur faces, Plin. lib. ut, cap. 25.

καὶ τὸ μὲν δεξιὸν κυκλοφορικῶς ἀγέσθω, ὁμοίως tum campum in ambitu circumdare; dextrumque καὶ τὸ ἀριστερόν· καὶ χαρακώσατε το πεδίον ἅπαν, καὶ ὁ ἐχθρὸς ἐν μέσῳ ὡς κέντρον τοῦ πό που εὑρεθήτω. Τότε τὰ δύο κέρατα, τὸ μὲν ἐκ δεν ξιῶν, τὸ δὲ ἐξ εὐωνύμων ήρξαντο κυκλεῖν τὸ περίγειον, ὅτι πρωΐας ούσης. Ὁ δὲ Παγιαζήτ, ηλίου ἀνατέλλοντος, καὶ αὐτοὺς τοὺς λεγεώνας συντάξας καὶ τὸ ἐνυάλιον ἠχήσας, ἵστατο ἐκδεξάμενος ἀφετηρίας παρὰ τοῖς Σκύθαις. Οἱ δὲ ἔπραττον τὰ προσταχθέντα ἄνευ φωνῆς καὶ ἀλαλαγμοῦ ἢ τοῦ τυχόντος ἤχου, ἐργαζόμενοι ὡς ἄγχνοι μύρμηκες. Ηρξατο οὖν ὁ Βαγιαζήτ αδολεσχῶν, καὶ ὑβρίζων τους μεγιστάνας αὐτοῦ, καὶ τοὺς τζιαβούσιδας ὑποβιβάζων καὶ δέρων, ὡς οὐ καλῶς τὸν πόλεμον ἀντιτίθενται· εἷς δὲ τῶν ὑπερεχόντων ἀπὸ τοῦ βάνδου τοῦ Ατὴν ἐνωτισθεὶς ὡς ὁ κύριος αὐτοῦ ὁ ᾿Ατὴν σὺν τῷ ἀδελφῷ κατά πρόσωπον εἱστήκει, ἀφεὶς ὅλας τὰς ἡνίας, καὶ λαθὼν τὸ βάνδον σὺν πεντακοσίοις ὁπλίταις αὐτήμη λας εἰς τοὺς ἐναντίους έδραμεν. Οἱ δὲ τοῦ Σαρχάν καὶ αὐτοὶ τὰ ὅμοια ἔπραττον, ομοίως καὶ οἱ τοῦ Μανταχία καὶ τοῦ Καρμιάν, ὁρῶντες τοὺς ἡγεμόνας αὐτῶν κράζοντας καὶ σημειοῦντας, εἰς αὐτοὺς ἅπαν τις ἔφευγον, καὶ πρὸς τοὺς ὑπεναντίους ἐχώρουν· δ δὲ Παγιαζήτ, ὡς κολοιός κατ' ολίγον ἐψιλοῦτο, Ὁ χορὸς δὲ τῶν Σκυθῶν ἐκυκλοῦτο, καὶ σφαίρα ὡς ἄρτι ἐγένετο. Ἰδὼν δὲ Στέφανος ὁ τοῦ Λαζάρου υἱὸς, καὶ γυναικάδελφος τοῦ Παγιζήτ, ἔτι συνὼν αὐτῷ σὺν πεντακισχιλίοις ἀνδράσι Σέρβοις δορυφόροις, καὶ μὴγ φέρων τὴν ἦταν, ἀρεϊκῷ θυμῷ πρὸς τοὺς Σκύθας χωρεί, στήσαντες τὰ δόρατα πάντα κατὰ πρόσωπον τῶν Σκυθῶν. Οἱ δὲ Σκῦθαι ἰδόντες τὴν τόλμαν πλή ρη: [πλήρη] θυμοῦ, ἀνοίξαντες θύραν ἔδωκαν αὐτοῖς διέξοδον. Οἱ δὲ Σαῦθαι ἐξόπισθεν ἔβαλλον βέλεσι τοὺς στρατιώτας ἐν τοῖς ὀπισθίοις τῶν ἵππων· τοὺς γὰρ ἐπιβάτας οὐκ εἶχον ἀδικήσαι τι, περιπεφραγμένους όντας μέλανι σιδήρῳ. Οἱ δὲ Σέρβοι πάλιν ἐπαναστραφέντες, καὶ πάλιν θύραν ἀνοίξαντες, οἱ Σκύθαι ἔδω καν αὐτοῖς εἴσοδον· πλὴν ἐξ ἀμφοτέρων τῶν μερῶν ἔπεσον οὐκ ὀλίγοι. Πλησιάσας δὲ ὁ Στέφανος τῷ Παγιαζήτ, καὶ εἰπὼν εἰς τὸ οὖς ἱκανὰ βήματα, οὐκ ἐποίησεν αὐτὸν καταπειθῆ τοῦ ἀποδρᾶσαι· ἤδη γὰρ περιεκύκλωσαν αὐτὸν κύνες πολλοί, ταῦροι πίονες περιέσχον αὐτόν. Ὁ δὲ Στέφανος, ὁρῶν τὰ γενόμενα, καὶ προβλέπων τὰ μετ' ὀλίγον ἐσόμενα, τοὺς ἰδίους λαθὼν, καὶ τὸν πρῶτον υἱὸν τοῦ Παγιαζήτ τον λεγόμενον Μουσουλμὰν κρούτας ἐν μέσῳ πάλιν τῶν ὑπεναντίων, καὶ σὺν δυνάμει πολλῇ ἀραιώσας αὐτοὺς, καὶ ἀποβάλλων πολλούς, καὶ αὐτὸς κατα cornu et sinistrum pariter in falcem curvata acie procedere: totum itaque campum circumvallate, ut hostis in medio, relut punctum polare, reperiatur. Ambo inde cornua dextrum sinistrumque, cum adhuc mane esset, campum circulo facto claudere cœperunt. Bajazites etiɔm oriente sole legiones swas disposuit, aciemque instruxit, classicum cani jussit, Scytharum deinde impressionem exspectans stabat. Scythæ sine strepitu et clamoribus ducis sui jussa capessunt, tacentesque, velut impigræ formicæ, operi incumbunt. Quare Bajazites verba plurima effutire capit, contumeliisque exagitare pra. cipuos hostilis exercitus viros, Giahuzidasque depriinere, probrisque prosciudere, quod in pugna hand strenut se gererent. At unas inter primarios, qui sub vexitlisAtinis stipendia meruerat, cum audiisset dominum suum Atinem cum fratre in acie Temyris adesse, effusis habenis vexilloque rapto cum quingentis armatis equitibus ad Scythas transfugit: quos secuti sunt Sarchanis subditi, Mantachiæ et Carmiani a principibns suis clamore ac gestu accersiti. Ad hostes igitur omnes transeunt, et, tanquam fabula graculus, B.jnzites sensim spoliatur. Scy tharum interim multitudo in orbem disponi, circulumque statim concludere. Quod cum animadvertisset Stephanus Lazari filius Bajazitis sororius, quique in hoc prælio quinque millia hastatorum Serviorum ducebat, vinci se non ferens, inartiali animo in Scribas 36 hastis in eorum ora versis impressionem facit. Cujus audaciam furentemque impetunt violentes, minime sustinuerunt, sed ex utroque latere cedentes exitum ei patefecerunt Scylle, qui telis ac sapiuis in equorum posteriora missis, cum ferreis loricis armatos vectores nequirent, equos vulnerarunt. At Servii, flexis equis in hostes iterum invecti, viam denuo sibi, Scythis codentibus, et ah utraque parte multis cadentibus, aperuerunt. Accessit deinde Stephanus ad Bajazitem, multumque sermonem in aurem ei fecit, sed persuadere nequit, ut fugam arripiat, Illuin equidem jam concluserant canes multi, tauri pingues ainbiebant. Attendens ergo Stephanus ad ea quæ gere. bantur, exitumque prælii instautem pravidens, copias suas et primogenitun Bujazitis filiumn Musul manuın abduxit, mediosque rursus hostes valida impressione perrumpit ac disturbat: Lauleumque manu sua moltis hostibus cæsis, suorum plurimis Ismaelis Bullialdi Τζιαβούζιδάς. Hanc periodum non ita claram ob auctoris impurum stylumn, constructionemque. barbaram, vertimus hoc sensu, ut Bajazitem Persis ignaviam exprobrantem exposuerimus; cum antea de se mulä jactavisset, et contumeliose erga eos se gessisset. Non sine ratione etiam potest intelligi Bajazites suis iratus, quod pugnam segnius inirent, probra in eos jactasse, tuncque per Tiabuzidas Tzauzios intelligere oportebit. ᾿Απὸ τοῦ βάνδου τοῦ 'Ατήν. Omnes isti Turcorum reguli hic enumerati, antea a Bajazite notæ. spoliati fuerant, et ditionibus suis exuti, ut supra Noster enarravit. Leuncl. lib. vu Idemn de Bayazite ab illorum regulorum subditis deserto tes'atur. Βάνδον autem significat vexillum, et βανδοφόρος, verillifer. Βάνδον Turcis Sangiak. Ο δὲ Παγιαζήτ ὡς κολοιός. fabula notissima graculi, qui plumis alienis se adornaverat, ab aliis deinde avibus, dum suas quæque repetit, spoliatus est. καὶ τὸν πρῶτον υἱὸν τοῦ Παγιαζήτ τὴν λεγόμενον Μουσουλμάν. Laonicus, lib. ni, nOD

καὶ τὸ μὲν δεξιὸν κυκλοφορικῶς ἀγέσθω, ὁμοίως tum campum in ambitu circumdare; dextrumque καὶ τὸ ἀριστερόν· καὶ χαρακώσατε το πεδίον ἅπαν, καὶ ὁ ἐχθρὸς ἐν μέσῳ ὡς κέντρον τοῦ πό που εὑρεθήτω. Τότε τὰ δύο κέρατα, τὸ μὲν ἐκ δεν ξιῶν, τὸ δὲ ἐξ εὐωνύμων ήρξαντο κυκλεῖν τὸ περίγειον, ὅτι πρωΐας ούσης. Ὁ δὲ Παγιαζήτ, ηλίου ἀνατέλλοντος, καὶ αὐτοὺς τοὺς λεγεώνας συντάξας καὶ τὸ ἐνυάλιον ἠχήσας, ἵστατο ἐκδεξάμενος ἀφετηρίας παρὰ τοῖς Σκύθαις. Οἱ δὲ ἔπραττον τὰ προσταχθέντα ἄνευ φωνῆς καὶ ἀλαλαγμοῦ ἢ τοῦ τυχόντος ἤχου, ἐργαζόμενοι ὡς ἄγχνοι μύρμηκες. Ηρξατο οὖν ὁ Βαγιαζήτ αδολεσχῶν, καὶ ὑβρίζων τους μεγιστάνας αὐτοῦ, καὶ τοὺς τζιαβούσιδας ὑποβιβάζων καὶ δέρων, ὡς οὐ καλῶς τὸν πόλεμον ἀντιτίθενται· εἷς δὲ τῶν ὑπερεχόντων ἀπὸ τοῦ βάνδου τοῦ Ατὴν ἐνωτισθεὶς ὡς ὁ κύριος αὐτοῦ ὁ ᾿Ατὴν σὺν τῷ ἀδελφῷ κατά πρόσωπον εἱστήκει, ἀφεὶς ὅλας τὰς ἡνίας, καὶ λαθὼν τὸ βάνδον σὺν πεντακοσίοις ὁπλίταις αὐτήμη λας εἰς τοὺς ἐναντίους έδραμεν. Οἱ δὲ τοῦ Σαρχάν καὶ αὐτοὶ τὰ ὅμοια ἔπραττον, ομοίως καὶ οἱ τοῦ Μανταχία καὶ τοῦ Καρμιάν, ὁρῶντες τοὺς ἡγεμόνας αὐτῶν κράζοντας καὶ σημειοῦντας, εἰς αὐτοὺς ἅπαν τις ἔφευγον, καὶ πρὸς τοὺς ὑπεναντίους ἐχώρουν· δ δὲ Παγιαζήτ, ὡς κολοιός κατ' ολίγον ἐψιλοῦτο, Ὁ χορὸς δὲ τῶν Σκυθῶν ἐκυκλοῦτο, καὶ σφαίρα ὡς ἄρτι ἐγένετο. Ἰδὼν δὲ Στέφανος ὁ τοῦ Λαζάρου υἱὸς, καὶ γυναικάδελφος τοῦ Παγιζήτ, ἔτι συνὼν αὐτῷ σὺν πεντακισχιλίοις ἀνδράσι Σέρβοις δορυφόροις, καὶ μὴγ φέρων τὴν ἦταν, ἀρεϊκῷ θυμῷ πρὸς τοὺς Σκύθας χωρεί, στήσαντες τὰ δόρατα πάντα κατὰ πρόσωπον τῶν Σκυθῶν. Οἱ δὲ Σκῦθαι ἰδόντες τὴν τόλμαν πλή ρη: [πλήρη] θυμοῦ, ἀνοίξαντες θύραν ἔδωκαν αὐτοῖς διέξοδον. Οἱ δὲ Σαῦθαι ἐξόπισθεν ἔβαλλον βέλεσι τοὺς στρατιώτας ἐν τοῖς ὀπισθίοις τῶν ἵππων· τοὺς γὰρ ἐπιβάτας οὐκ εἶχον ἀδικήσαι τι, περιπεφραγμένους όντας μέλανι σιδήρῳ. Οἱ δὲ Σέρβοι πάλιν ἐπαναστραφέντες, καὶ πάλιν θύραν ἀνοίξαντες, οἱ Σκύθαι ἔδω καν αὐτοῖς εἴσοδον· πλὴν ἐξ ἀμφοτέρων τῶν μερῶν ἔπεσον οὐκ ὀλίγοι. Πλησιάσας δὲ ὁ Στέφανος τῷ Παγιαζήτ, καὶ εἰπὼν εἰς τὸ οὖς ἱκανὰ βήματα, οὐκ ἐποίησεν αὐτὸν καταπειθῆ τοῦ ἀποδρᾶσαι· ἤδη γὰρ περιεκύκλωσαν αὐτὸν κύνες πολλοί, ταῦροι πίονες περιέσχον αὐτόν. Ὁ δὲ Στέφανος, ὁρῶν τὰ γενόμενα, καὶ προβλέπων τὰ μετ' ὀλίγον ἐσόμενα, τοὺς ἰδίους λαθὼν, καὶ τὸν πρῶτον υἱὸν τοῦ Παγιαζήτ τον λεγόμενον Μουσουλμὰν κρούτας ἐν μέσῳ πάλιν τῶν ὑπεναντίων, καὶ σὺν δυνάμει πολλῇ ἀραιώσας αὐτοὺς, καὶ ἀποβάλλων πολλούς, καὶ αὐτὸς κατα cornu et sinistrum pariter in falcem curvata acie procedere: totum itaque campum circumvallate, ut hostis in medio, relut punctum polare, reperiatur. Ambo inde cornua dextrum sinistrumque, cum adhuc mane esset, campum circulo facto claudere cœperunt. Bajazites etiɔm oriente sole legiones swas disposuit, aciemque instruxit, classicum cani jussit, Scytharum deinde impressionem exspectans stabat. Scythæ sine strepitu et clamoribus ducis sui jussa capessunt, tacentesque, velut impigræ formicæ, operi incumbunt. Quare Bajazites verba plurima effutire capit, contumeliisque exagitare pra. cipuos hostilis exercitus viros, Giahuzidasque depriinere, probrisque prosciudere, quod in pugna hand strenut se gererent. At unas inter primarios, qui sub vexitlisAtinis stipendia meruerat, cum audiisset dominum suum Atinem cum fratre in acie Temyris adesse, effusis habenis vexilloque rapto cum quingentis armatis equitibus ad Scythas transfugit: quos secuti sunt Sarchanis subditi, Mantachiæ et Carmiani a principibns suis clamore ac gestu accersiti. Ad hostes igitur omnes transeunt, et, tanquam fabula graculus, B.jnzites sensim spoliatur. Scy tharum interim multitudo in orbem disponi, circulumque statim concludere. Quod cum animadvertisset Stephanus Lazari filius Bajazitis sororius, quique in hoc prælio quinque millia hastatorum Serviorum ducebat, vinci se non ferens, inartiali animo in Scribas 36 hastis in eorum ora versis impressionem facit. Cujus audaciam furentemque impetunt violentes, minime sustinuerunt, sed ex utroque latere cedentes exitum ei patefecerunt Scylle, qui telis ac sapiuis in equorum posteriora missis, cum ferreis loricis armatos vectores nequirent, equos vulnerarunt. At Servii, flexis equis in hostes iterum invecti, viam denuo sibi, Scythis codentibus, et ah utraque parte multis cadentibus, aperuerunt. Accessit deinde Stephanus ad Bajazitem, multumque sermonem in aurem ei fecit, sed persuadere nequit, ut fugam arripiat, Illuin equidem jam concluserant canes multi, tauri pingues ainbiebant. Attendens ergo Stephanus ad ea quæ gere. bantur, exitumque prælii instautem pravidens, copias suas et primogenitun Bujazitis filiumn Musul manuın abduxit, mediosque rursus hostes valida impressione perrumpit ac disturbat: Lauleumque manu sua moltis hostibus cæsis, suorum plurimis Ismaelis Bullialdi Τζιαβούζιδάς. Hanc periodum non ita claram ob auctoris impurum stylumn, constructionemque. barbaram, vertimus hoc sensu, ut Bajazitem Persis ignaviam exprobrantem exposuerimus; cum antea de se mulä jactavisset, et contumeliose erga eos se gessisset. Non sine ratione etiam potest intelligi Bajazites suis iratus, quod pugnam segnius inirent, probra in eos jactasse, tuncque per Tiabuzidas Tzauzios intelligere oportebit. ᾿Απὸ τοῦ βάνδου τοῦ 'Ατήν. Omnes isti Turcorum reguli hic enumerati, antea a Bajazite notæ. spoliati fuerant, et ditionibus suis exuti, ut supra Noster enarravit. Leuncl. lib. vu Idemn de Bayazite ab illorum regulorum subditis deserto tes'atur. Βάνδον autem significat vexillum, et βανδοφόρος, verillifer. Βάνδον Turcis Sangiak. Ο δὲ Παγιαζήτ ὡς κολοιός. fabula notissima graculi, qui plumis alienis se adornaverat, ab aliis deinde avibus, dum suas quæque repetit, spoliatus est. καὶ τὸν πρῶτον υἱὸν τοῦ Παγιαζήτ τὴν λεγόμενον Μουσουλμάν. Laonicus, lib. ni, nOD

' DUCE smissis ipse circumstantes vis efugit, quod Scy σφάξας πλείστους, μόλις ἐξῄει τὰς ἐνέδρας. Πίσαν tharum ordines, a primo circulo ad interiorem et γὰρ οἱ Σκύθαι πεπυκνωμένοι ἀπὸ τοῦ πρώτου κύ confertiorem, densati admodum essent. Stephanus κλου, εἰς τὸ ναστὸν καταντήσαντες. Ο δὲ Στέφανος itaque fugæ se mandat, et Prusam versus viaın τὴν πρὸς Προῦσαν ἀπάγουσαν φεύγων ἦν, καὶ ὁ direxit. At Scythæ Turcos omnes aufugientes ne- Μουσουλμὰν σὺν αὐτῷ. Οἱ δὲ Σκύθαι πάντας τοὺς mini parcendo occiderunt, donec Bajazites in tu- Τούρκους, ὅσοι φεύγοντες ἦσαν, ἅπαντας ἀφειδῶ; mulum quemdam, qui in medio campe erat, per κατέτεμον, ἕως οὗ ὁ Παγιαζήτ ἀναλθ' ν ἐν μέσῳ angustias ascendisset, in quo collocatos habebat τοῦ κάμπου δι᾿ ἄκραν στενοχωρίαν ἐν βουνῷ τιν, decem millia servorum pecunia emptorum quos Ge- ἔχων παραλειπομένους ὡς δέκα χιλιάδας ἀργυρωνί nitzaridas vocant, cum cæteri in fugam versi di- τους σὺν αὐτῷ δούλους αὐτοῦ, τούς, οὓς καλοῦσι laberentur. Quapropter Scythæ, Turcorum tergo Γενητζαρίδας· τὸ δὲ λοιπὸν ἅπαν χύδην ᾤχετο. Οι 63 instantes, ut Bajazitem veluti- lucium subsilientem Σχῦθαι διώκοντες τους Τούρκους, ὡς εἶδον τὸν Πεsc palpitanten, intra inedia retia consperere, ac γιαζήτ ἐν μέσῳ τῶν ἀκρύων ἤδη ὡς λάβρακα σπεί pactione facta, ut a cædibus m³rimque abstinere- ροντα, διαλαλιᾶς γενομένης μηδεὶς φονεῦσαί τινα, tar, spoliatos dimiserunt. Hanc equidem legem a γυμνούς ποιοῦντες ἀφίεσαν· νόμος γάρ ἐστιν ούmajoribus ad posterus derivatam non solum Roma- της ἄνωθεν ἐκ διαδοχῆς ἀεὶ πρὸς τοὺς ἀπηγές ui, sed etiam Persæ, Triballi et Scythæ, quod eam- νους κατιὼν ἀκήρατος, οὐ μόνον Ρωμαίοις, ἀλλὰ dem religionem profiteantur, inviolatam servant, καὶ Πέρσαις καὶ Τριβαλλοῖς, καὶ Σκύθαις διὰ τὴν solam vestem auferre, corpora libera dimittere, nuk ταυτότητα τῆς πίστεως τὰ μὲν πράγματα μέτα lumque extra prælium occidere. Tunc Bajazitis sa- σκυλλεύειν, τὰ δὲ σώματα μὴ ἀνδραποδίζεσθαι, tellites tauquam leones iu Scythas irruunt; qui quod μηδὲ φονεύειν ἔξω τῆς πολεμικής παρατάξεως in mohitudine superiores longe essent, Turcorum vim μηδ' ένα. Τότε οἱ τοῦ Παγιαζήτ δοῦλοι ὡς λέονται; represserunt et ad internecionem deleverunt; qui ἀντέπιπτον τοῖς Σκύθαις. Οἱ δὲ Σκύθαι διὰ τὴν ὑπὲρ olenim decein adversus centum obsistere possent? περισσοῦ αὐτῶν σύνταξιν ἀντικαθίσταντο τοῖς Τούρ eoque improspera fortuna Bajaziteņı adduxit, ut ad κοις· τί γὰρ εἶχον ποιῆσαι δέκα πρὸς ἑκατὸν Σκύθας; elm Scythe accurrentes clamarent: Equo descende. πλὴν πάντες ἐσφάγησαν, καὶ τόσον κατηντήκει τὰ domine Bajasiles, hucque accede, le accersit Temgr τοῦ Παγιαζήτ δυστυχήματα, ὡς πλησιάσαι τοὺς Chan. Tumque, etsi insitus, ab Arabico maxinique Σκύθας, καὶ εἰπεῖν αὐτῷ· Κατάβηθι τοῦ ἵππου, κατ pretii equo desilitt; isti vero humili vilique equo ρις Παγιαζήτ, καὶ δεῦρο, καλεί σε Τεμύρ Χάν in-trato Bajazilem imponunt, et ad Chan Temyrein Τότε καὶ μὴ θέλων κατέβη τοῦ ἵππου ἦν γὰρ δ cum Ismaelis Bullialdi notæ. longe a fine Bajazitem cum uxore et liberis suis Musulmane, Jesu at Mehemete captum esse tradit. At Leunclarius, lib. vii, in principia, solum Musain (idl est, Mosem) cum patre caplini fuisse testatur: et cum eo sentit Phranzes lib. i, cap. 22. Leuncl. ibidem scribit Emirem Suleimanem ab EisnesBego et flassan-Aga pugnæ subtractum in Europam abductum fuisse. Hic Suleimanes Duca est Mosainan, quem Stephanus, Leunclavio lib. vit Vulcoglius, res desperatas videns arrepta fuga e praelio abduxit. Εως οὗ ὁ Παγιαζήτ. Leunclavius his consentit, dum Genitzeros Bajazitem últimos deseruisse scribit: nec deditionem eos fecisse, nisi cum nulla spe salutis reliqua Bajazitem mox captum iri vidissent. Νόμος γάρ ἐστιν οὗτος. Quod pro lege auctor noster adducit, Leunclav. lib. vi Temyris propositum fuisse tradit, et illius ad Bajazitem verba refert: Quo tempore, ait, micis e regionibus ipse discedebam, hanc suscepturus expeditionem, juratus promisi Deo, siquidem prælio victor eruderem, neminem me deinceps a pugna commissa interfecturum. Cum vero Ducas Romæos eadem con»uetudine usos ait, intelligere oportet erga Romæos; sicut Musulmani erga Musulmanos utuntur. Τότε καὶ μή θέλων κατέβη τοῦ ἵππου. Hanc Bajazitis cladem et captivitatem referunt Turci ad annum Hegira: 803, post triduum finientem, qui fuit amuus Christi 1401, Augusti 7, feria 1; cœpit enim annus 804 Augusti 11, feria 5; conlitmat hanc temporis epocham cometa visus vere antecedente, quem Juvenalis Ursinius fulsisse te- statur anno 1401, et in Chronologia Bantingns, n jam diximus, quæ nota cæteris, anni etiam chara eteribus vulgaribus, certior est. Congruit etiam tempus anni calidissimum quo Leonis dodecatemorion Sol permeabat. Ursinius tamen anno 1402 prælium initum fuisse tradit; Phranzes eo lem anno contigisse vult Julii lie 28, ut colligitur ex lib. 1, capp. 21 et 22. lui illo natum se scribit anno mundi 6909, Augusti die 30, dum Constantinopolis obsidebatur; certum est autem solutanı fuisse urhis obsidionem diu antequam Temyr Bajazitem bello vicisset; quare 28 Julii, quo Phranz's hosce principes acie dimicasse tradit, erit sumus 6919, Christi 1402, quod etiam confirmatur ejus verbis, quibus profitetur, cap. 24, se scripturum deinceps ea que ab anno 6910 praeclara facinora ac memoaria digna contigeruut: unde excluditur auous ille 6909. Non dissimulatum est, notam seu characlerem temporis, quem ex Hanivaldana historia refert Leunclavius, congruere cum 28 Julii anni mund 6910 [Christi 1402]; dicit enim feria 6, quæ Zuma jani, id est., dies templi, Turcis dicitur, ad Ancyram pugnatum fuisse: et inde dies Julii 28 fuit tería 6 Megir auno 804 fuiente, et post triduuia Bo incipiente anno 805. Augusti die 1, feria 3. Paulus luterianus in Αnnal. Genkens. lib. r, Ubertus Folle ta lib. 13, Petrus Bizarus quoque lib. ix Historie Genuens., Augustin. Justinian, in Anualibus Genuen sibus pugnam anno 1402 commissam scribunt. Dae mascum a Temyre captam et vastatai anno 1400 testatur Augustinus Justin. cujus urbis clades, secundum nostrum Ducam, anno uno pugnam ad Ancyram antecessit. Verumtamen conicle supradicu

' DUCE smissis ipse circumstantes vis efugit, quod Scy σφάξας πλείστους, μόλις ἐξῄει τὰς ἐνέδρας. Πίσαν tharum ordines, a primo circulo ad interiorem et γὰρ οἱ Σκύθαι πεπυκνωμένοι ἀπὸ τοῦ πρώτου κύ confertiorem, densati admodum essent. Stephanus κλου, εἰς τὸ ναστὸν καταντήσαντες. Ο δὲ Στέφανος itaque fugæ se mandat, et Prusam versus viaın τὴν πρὸς Προῦσαν ἀπάγουσαν φεύγων ἦν, καὶ ὁ direxit. At Scythæ Turcos omnes aufugientes ne- Μουσουλμὰν σὺν αὐτῷ. Οἱ δὲ Σκύθαι πάντας τοὺς mini parcendo occiderunt, donec Bajazites in tu- Τούρκους, ὅσοι φεύγοντες ἦσαν, ἅπαντας ἀφειδῶ; mulum quemdam, qui in medio campe erat, per κατέτεμον, ἕως οὗ ὁ Παγιαζήτ ἀναλθ' ν ἐν μέσῳ angustias ascendisset, in quo collocatos habebat τοῦ κάμπου δι᾿ ἄκραν στενοχωρίαν ἐν βουνῷ τιν, decem millia servorum pecunia emptorum quos Ge- ἔχων παραλειπομένους ὡς δέκα χιλιάδας ἀργυρωνί nitzaridas vocant, cum cæteri in fugam versi di- τους σὺν αὐτῷ δούλους αὐτοῦ, τούς, οὓς καλοῦσι laberentur. Quapropter Scythæ, Turcorum tergo Γενητζαρίδας· τὸ δὲ λοιπὸν ἅπαν χύδην ᾤχετο. Οι 63 instantes, ut Bajazitem veluti- lucium subsilientem Σχῦθαι διώκοντες τους Τούρκους, ὡς εἶδον τὸν Πεsc palpitanten, intra inedia retia consperere, ac γιαζήτ ἐν μέσῳ τῶν ἀκρύων ἤδη ὡς λάβρακα σπεί pactione facta, ut a cædibus m³rimque abstinere- ροντα, διαλαλιᾶς γενομένης μηδεὶς φονεῦσαί τινα, tar, spoliatos dimiserunt. Hanc equidem legem a γυμνούς ποιοῦντες ἀφίεσαν· νόμος γάρ ἐστιν ούmajoribus ad posterus derivatam non solum Roma- της ἄνωθεν ἐκ διαδοχῆς ἀεὶ πρὸς τοὺς ἀπηγές ui, sed etiam Persæ, Triballi et Scythæ, quod eam- νους κατιὼν ἀκήρατος, οὐ μόνον Ρωμαίοις, ἀλλὰ dem religionem profiteantur, inviolatam servant, καὶ Πέρσαις καὶ Τριβαλλοῖς, καὶ Σκύθαις διὰ τὴν solam vestem auferre, corpora libera dimittere, nuk ταυτότητα τῆς πίστεως τὰ μὲν πράγματα μέτα lumque extra prælium occidere. Tunc Bajazitis sa- σκυλλεύειν, τὰ δὲ σώματα μὴ ἀνδραποδίζεσθαι, tellites tauquam leones iu Scythas irruunt; qui quod μηδὲ φονεύειν ἔξω τῆς πολεμικής παρατάξεως in mohitudine superiores longe essent, Turcorum vim μηδ' ένα. Τότε οἱ τοῦ Παγιαζήτ δοῦλοι ὡς λέονται; represserunt et ad internecionem deleverunt; qui ἀντέπιπτον τοῖς Σκύθαις. Οἱ δὲ Σκύθαι διὰ τὴν ὑπὲρ olenim decein adversus centum obsistere possent? περισσοῦ αὐτῶν σύνταξιν ἀντικαθίσταντο τοῖς Τούρ eoque improspera fortuna Bajaziteņı adduxit, ut ad κοις· τί γὰρ εἶχον ποιῆσαι δέκα πρὸς ἑκατὸν Σκύθας; elm Scythe accurrentes clamarent: Equo descende. πλὴν πάντες ἐσφάγησαν, καὶ τόσον κατηντήκει τὰ domine Bajasiles, hucque accede, le accersit Temgr τοῦ Παγιαζήτ δυστυχήματα, ὡς πλησιάσαι τοὺς Chan. Tumque, etsi insitus, ab Arabico maxinique Σκύθας, καὶ εἰπεῖν αὐτῷ· Κατάβηθι τοῦ ἵππου, κατ pretii equo desilitt; isti vero humili vilique equo ρις Παγιαζήτ, καὶ δεῦρο, καλεί σε Τεμύρ Χάν in-trato Bajazilem imponunt, et ad Chan Temyrein Τότε καὶ μὴ θέλων κατέβη τοῦ ἵππου ἦν γὰρ δ cum Ismaelis Bullialdi notæ. longe a fine Bajazitem cum uxore et liberis suis Musulmane, Jesu at Mehemete captum esse tradit. At Leunclarius, lib. vii, in principia, solum Musain (idl est, Mosem) cum patre caplini fuisse testatur: et cum eo sentit Phranzes lib. i, cap. 22. Leuncl. ibidem scribit Emirem Suleimanem ab EisnesBego et flassan-Aga pugnæ subtractum in Europam abductum fuisse. Hic Suleimanes Duca est Mosainan, quem Stephanus, Leunclavio lib. vit Vulcoglius, res desperatas videns arrepta fuga e praelio abduxit. Εως οὗ ὁ Παγιαζήτ. Leunclavius his consentit, dum Genitzeros Bajazitem últimos deseruisse scribit: nec deditionem eos fecisse, nisi cum nulla spe salutis reliqua Bajazitem mox captum iri vidissent. Νόμος γάρ ἐστιν οὗτος. Quod pro lege auctor noster adducit, Leunclav. lib. vi Temyris propositum fuisse tradit, et illius ad Bajazitem verba refert: Quo tempore, ait, micis e regionibus ipse discedebam, hanc suscepturus expeditionem, juratus promisi Deo, siquidem prælio victor eruderem, neminem me deinceps a pugna commissa interfecturum. Cum vero Ducas Romæos eadem con»uetudine usos ait, intelligere oportet erga Romæos; sicut Musulmani erga Musulmanos utuntur. Τότε καὶ μή θέλων κατέβη τοῦ ἵππου. Hanc Bajazitis cladem et captivitatem referunt Turci ad annum Hegira: 803, post triduum finientem, qui fuit amuus Christi 1401, Augusti 7, feria 1; cœpit enim annus 804 Augusti 11, feria 5; conlitmat hanc temporis epocham cometa visus vere antecedente, quem Juvenalis Ursinius fulsisse te- statur anno 1401, et in Chronologia Bantingns, n jam diximus, quæ nota cæteris, anni etiam chara eteribus vulgaribus, certior est. Congruit etiam tempus anni calidissimum quo Leonis dodecatemorion Sol permeabat. Ursinius tamen anno 1402 prælium initum fuisse tradit; Phranzes eo lem anno contigisse vult Julii lie 28, ut colligitur ex lib. 1, capp. 21 et 22. lui illo natum se scribit anno mundi 6909, Augusti die 30, dum Constantinopolis obsidebatur; certum est autem solutanı fuisse urhis obsidionem diu antequam Temyr Bajazitem bello vicisset; quare 28 Julii, quo Phranz's hosce principes acie dimicasse tradit, erit sumus 6919, Christi 1402, quod etiam confirmatur ejus verbis, quibus profitetur, cap. 24, se scripturum deinceps ea que ab anno 6910 praeclara facinora ac memoaria digna contigeruut: unde excluditur auous ille 6909. Non dissimulatum est, notam seu characlerem temporis, quem ex Hanivaldana historia refert Leunclavius, congruere cum 28 Julii anni mund 6910 [Christi 1402]; dicit enim feria 6, quæ Zuma jani, id est., dies templi, Turcis dicitur, ad Ancyram pugnatum fuisse: et inde dies Julii 28 fuit tería 6 Megir auno 804 fuiente, et post triduuia Bo incipiente anno 805. Augusti die 1, feria 3. Paulus luterianus in Αnnal. Genkens. lib. r, Ubertus Folle ta lib. 13, Petrus Bizarus quoque lib. ix Historie Genuens., Augustin. Justinian, in Anualibus Genuen sibus pugnam anno 1402 commissam scribunt. Dae mascum a Temyre captam et vastatai anno 1400 testatur Augustinus Justin. cujus urbis clades, secundum nostrum Ducam, anno uno pugnam ad Ancyram antecessit. Verumtamen conicle supradicu

Ίππος Αραβικός πολλοῦ τιμήματος ἄξιος· οἱ δὲ deducunt. Qui cum audivisset Bafazitem in suam έστρωσαν ἱππάριον σμικρὸν, καὶ καθίσαντες αὐτὸν ἐπάνω πρὸς τὸν Τεμὺρ Χὰν ἀπήγαγον. Ο δ' αὐτὸς ενωτισθεὶς ὅτι Παγιαζήτ ἐν χερσὶν ἦν, κελεύσας τῆξαι σκηνήν, ἐκάθητο μετὰ τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ ἔνδον τῆς σκηνής παίζων ζατρίκιον & οι Πέρσαι ζαν τράτζ καλοῦσιν, οἱ δὲ Λατῖνοι σκάκκον· δηλῶν ἐν αὐτῷ, ὡς Οὐκ ἔτι μοι φροντὶς ἦν περὶ τῆς τοῦ Παγιαζήτ θηρεύσεως· εἶχον γὰρ αὐτὸν διὰ τῆς ἀναριθμήτου μου δυνάμεως ὡς στρουθίον ἐν παγίδι. Πλὴν τὰ ἀληθὲς ἦν ὑποκρίνων τὴν ἀλήθειαν· καὶ γὰρ εἰ καὶ ἐπὶ διπλασίονα εχώρει τὰ τούτου στρατεύματα, ἀλλὰ καὶ μεγάλη φροντὶς καὶ κότος συνεῖχεν αὐτῷ, ἕως οὗ τὰ τῆς τύχης εἶδεν εὐμαρῶς εἰς αὐτὸν διαρ ῥέοντα· τότε καὶ ἐτεχνάζετο, καὶ εἰς μύθους ἐχώρες, καὶ τῆς αὐτοῦ ἀνδραγαθίας ἐμέτρει τὰ τῆς τύχης ἱωρήματα. Απαγαγόντες οὖν αὐτὸν, καὶ ἐν τῇ πύλη τῆς σκηνῆς στήσαντες ὄρθιον, ήραν φωνὴν, εὐφημοῦντες τὸν Τεμίρ Χάν, καὶ σὺν τῇ εὐφημία καὶ τὸ τοῦ Παγιαζήτ ὄνομα ἐπὶ χείλεσιν, Ιδού, λέγοντες, καὶ ὁ τῶν Τούρκων ἀρχηγὸς παρειστήκει σοι δέσμιος. Ο δὲ Τεμύρ ἀσχολούμενος ἐπὶ τῇ με λέτῃ τῶν σκάκων οὐκ ἀνέθορε πρὸς τοὺς εὐφημοῦν τας αὐτόν. Τότε πάλιν γεγονοτέρα φωνῇ εὐφήμουν οι παρεστηκότες, καὶ τὸ τοῦ Παγιαζήτ όνομα ἐκ δευτέρου ἀνήγγειλαν· τότε καὶ ὁ Τεμὺρ ἡττηθεὶς ἐν τῷ τοῦ σκάκου παιγνίῳ παρὰ τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ, δοὺς αὐτῷ Περσιστὶ Σιαχρούχ δ λέγεται παρ' Ίταλες Σκάκω ζόγκω, ἐκάλεσε τὸ ὄνομα αὐτοῦ ἔκτοτε Σιαχρούχ, ήγουν τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ. Ατενίσας οὖν καὶ ἰδὼν τὴν φάλαγγα, καὶ τὸν Παγιαζήτ ἐν μέσῳ ὡς κακούργον, ἠρώτησεν αὐτοὺς, λέγων· Οὗτός ἐστιν ὁ πρὸ μικροῦ διαζευγνύων τὰς ἡμετέρας γυναῖκας, εἰ μὴ ἀντιπαραταξόμεθα; Ὁ δὲ Παγιαζήτ, ἀντιλαδὲν τὴν ἀπόκρισιν, ἔφη, 'Εγώ εἰμι· οὐδὲ γάρ σε τοσούτων καταφρονεῖν τοὺς πεπτωκότας· ἀλλ' ἴσθι καὶ αὐτὸς ἀρχηγὸς ὢν φυλάττειν σε τοὺς όρους τῆς ἡγεμονίας. Τότε ὁ Τεμύρ αἰσθόμενος τὴν εἰς ὑπερβολὴν χολώδη υπέκκαυσιν αὐτοῦ, ἦν potestatem devenisse, 37 jussit tentorium erigi sub quo cum filio sedit zatrichium ludens, quem ludum Persa Sanirals vocant, Latini vero scaccum. Hoc ludiero oblectamento, quod de Bajazite compreIrendendo non ita sollicitus fuerat, demonstrare voluit, certamque copiis suis innumeris prædam intra retia habuisse; at, quod res fuit, dissimulabat. Quamvis enim aciem duplo majoribus copiis instru- ´ctam habuisset, anxius tamen admodum ac iratus apud se erat, donec feliciter res sibi cessisse sensit; tuncque astute et vafre disserere ipse, et fortunæ dona fortitudine sua admetiri et æstimare. Bajazitem demum adducunt, stantemque in tentorii vestibulo collocant, elataque voce Chan Temyreın faustis acclamationibus prosecuti sunt, interque illas nomen Bajazitis sæpius est auditum: Ecce Turcorum princeps vinctus coram te stat. Temyr porro #caccorum ludo intentus ad acclamantium voces nou exsiliit: rursus ergo contentiori voce acclamare astantes, nomenque Bajazitis denuo repetere. Ludo scaccoruin tunc Temyr a filio victus eì nomenk Siachruch imposuit, eoque deinceps appellavit; quae vox Persica ab lalis per Scaccum soccum redditur, victi regulo ad extremas angustias redacto. Iulentis itaque in turbam circumfusam oculis, Bejazitem in medio tanquam scelestum reum intuitus, eos sic interrogat: Hiccine est, qui paulo ante a conjugibus nostris divortium nobis mandabat, nisi bellum et inferremus? Ad quæ respondit Bajnzites: Ille eum, nec te decet victos tam superbe habere et despicere.:sed disce tu, qui princeps quoque es, imperio limiles et modum imponere. Ex iis tunc coguevit Temyr bilem illius immodice accensam, quod a mane ad vesperam jejunus permansisset, æstuque acerrimo et pulvere desiccatus ac retorridus esset. Et cum rectus staret, jussit Temyr coram se eum sedere, mitique ac blando sermone delinivit, et consolatus est. Imperavit deinde tria taberuacula G Ismaelis Bullialdi uotæ nota cæteris aliis certior est, ita ut in ea sententia stenus, quæ anno 1401 pugnatum fuisse asserit: Sethas Calvisius in Chronologia pugnam istam anno Christi 1399 alligat, auno Hegir 801 jamjam diuientis Septemb. 2, fuisse quoque ferian 6 scribit: 2 vero longius recedit illa sententia, et a nota illustri quam Ducas protulit, prorsus aliena est. Si enim biduo vel triduo ante Septemb. diem 2 pugna commissa est, sol tunc Virginem, non Leonem tenuerit, contra ipdicatum a Duca insignem characterem. Jacobus Bosius in Historia Ordinis Militia Ilierosolymitanæ annum prodidit Christi 1398. Qui a vero longissime distal, ut et Bonifius Decad. 3. lib. dum obi¬ ium Temyri ammo Christi 1399 accidisse scribit. 'Ην γὰρ ὁ ἵππος Αραβικός Hic et iufra commendantur equi Arabici. Leunclavii locus in supplemento Annalium Turc. ad annum Christi 1584 confirmat principes Osmancos his equis ut maxime agilibus usos fuisse. Zonaras iu Romano Diogene de equis Arabicis talia scribit: Οἱ γὰρ ίπποι της Δραψι ταχεῖς μέν εἰσι τὴν πρώτην ὁρμὴν, καὶ τῶν λοιπῶν ποδωκέστατοι, οὐκ ἐπὶ πολὺ δὲ τὸν δρό μον ἐκτείνουσι· ἀλλ' ἀποκναίουσι τάχιστα. Arabum equidem equi primo impetu prompti et præ cæteris celeripedes sunt, cursum vero per longum spatium statim defcientes minime continuant. Ζατρίκιον. Ita appellatur ludus schaccorum ab Artemidoro in Oneirocriticis. Δοὺς αὐτῷ Περσιστὶ Σιαρούχ. Si Leunclavium sequimur, legendum erit Exipydoux, quo Ducas noster id significare vult, quod Itali Scacco matto, Galli Eschec mat appellant: quando in zatrichii ludo Regulus ad angustias ita redactus est, ut mox capiendus et deturbandus, in nullam amplius se movere possit partem, ut salvus evadat. Leauclavius lib. 11, Schach-Ruch duas distinctas voces facit, quibus Rex Ruchus significetur: eo nomine sic vocatus est Temyris filius, qui Laonico Sachruchus dicitur. Ad hunc Scbacchorum, ut mibi viletur,ludum alludebat Sinanes Bassa, cum anno 1583 allato nuntio cladis in Perside á Turcis acceptæ, Sultanos morati III dixit Schachum Schacho, id est · regem regi opponendum esse, ut res. Turcorum a Persis fractas in melius restitueret.

Ίππος Αραβικός πολλοῦ τιμήματος ἄξιος· οἱ δὲ deducunt. Qui cum audivisset Bafazitem in suam έστρωσαν ἱππάριον σμικρὸν, καὶ καθίσαντες αὐτὸν ἐπάνω πρὸς τὸν Τεμὺρ Χὰν ἀπήγαγον. Ο δ' αὐτὸς ενωτισθεὶς ὅτι Παγιαζήτ ἐν χερσὶν ἦν, κελεύσας τῆξαι σκηνήν, ἐκάθητο μετὰ τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ ἔνδον τῆς σκηνής παίζων ζατρίκιον & οι Πέρσαι ζαν τράτζ καλοῦσιν, οἱ δὲ Λατῖνοι σκάκκον· δηλῶν ἐν αὐτῷ, ὡς Οὐκ ἔτι μοι φροντὶς ἦν περὶ τῆς τοῦ Παγιαζήτ θηρεύσεως· εἶχον γὰρ αὐτὸν διὰ τῆς ἀναριθμήτου μου δυνάμεως ὡς στρουθίον ἐν παγίδι. Πλὴν τὰ ἀληθὲς ἦν ὑποκρίνων τὴν ἀλήθειαν· καὶ γὰρ εἰ καὶ ἐπὶ διπλασίονα εχώρει τὰ τούτου στρατεύματα, ἀλλὰ καὶ μεγάλη φροντὶς καὶ κότος συνεῖχεν αὐτῷ, ἕως οὗ τὰ τῆς τύχης εἶδεν εὐμαρῶς εἰς αὐτὸν διαρ ῥέοντα· τότε καὶ ἐτεχνάζετο, καὶ εἰς μύθους ἐχώρες, καὶ τῆς αὐτοῦ ἀνδραγαθίας ἐμέτρει τὰ τῆς τύχης ἱωρήματα. Απαγαγόντες οὖν αὐτὸν, καὶ ἐν τῇ πύλη τῆς σκηνῆς στήσαντες ὄρθιον, ήραν φωνὴν, εὐφημοῦντες τὸν Τεμίρ Χάν, καὶ σὺν τῇ εὐφημία καὶ τὸ τοῦ Παγιαζήτ ὄνομα ἐπὶ χείλεσιν, Ιδού, λέγοντες, καὶ ὁ τῶν Τούρκων ἀρχηγὸς παρειστήκει σοι δέσμιος. Ο δὲ Τεμύρ ἀσχολούμενος ἐπὶ τῇ με λέτῃ τῶν σκάκων οὐκ ἀνέθορε πρὸς τοὺς εὐφημοῦν τας αὐτόν. Τότε πάλιν γεγονοτέρα φωνῇ εὐφήμουν οι παρεστηκότες, καὶ τὸ τοῦ Παγιαζήτ όνομα ἐκ δευτέρου ἀνήγγειλαν· τότε καὶ ὁ Τεμὺρ ἡττηθεὶς ἐν τῷ τοῦ σκάκου παιγνίῳ παρὰ τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ, δοὺς αὐτῷ Περσιστὶ Σιαχρούχ δ λέγεται παρ' Ίταλες Σκάκω ζόγκω, ἐκάλεσε τὸ ὄνομα αὐτοῦ ἔκτοτε Σιαχρούχ, ήγουν τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ. Ατενίσας οὖν καὶ ἰδὼν τὴν φάλαγγα, καὶ τὸν Παγιαζήτ ἐν μέσῳ ὡς κακούργον, ἠρώτησεν αὐτοὺς, λέγων· Οὗτός ἐστιν ὁ πρὸ μικροῦ διαζευγνύων τὰς ἡμετέρας γυναῖκας, εἰ μὴ ἀντιπαραταξόμεθα; Ὁ δὲ Παγιαζήτ, ἀντιλαδὲν τὴν ἀπόκρισιν, ἔφη, 'Εγώ εἰμι· οὐδὲ γάρ σε τοσούτων καταφρονεῖν τοὺς πεπτωκότας· ἀλλ' ἴσθι καὶ αὐτὸς ἀρχηγὸς ὢν φυλάττειν σε τοὺς όρους τῆς ἡγεμονίας. Τότε ὁ Τεμύρ αἰσθόμενος τὴν εἰς ὑπερβολὴν χολώδη υπέκκαυσιν αὐτοῦ, ἦν potestatem devenisse, 37 jussit tentorium erigi sub quo cum filio sedit zatrichium ludens, quem ludum Persa Sanirals vocant, Latini vero scaccum. Hoc ludiero oblectamento, quod de Bajazite compreIrendendo non ita sollicitus fuerat, demonstrare voluit, certamque copiis suis innumeris prædam intra retia habuisse; at, quod res fuit, dissimulabat. Quamvis enim aciem duplo majoribus copiis instru- ´ctam habuisset, anxius tamen admodum ac iratus apud se erat, donec feliciter res sibi cessisse sensit; tuncque astute et vafre disserere ipse, et fortunæ dona fortitudine sua admetiri et æstimare. Bajazitem demum adducunt, stantemque in tentorii vestibulo collocant, elataque voce Chan Temyreın faustis acclamationibus prosecuti sunt, interque illas nomen Bajazitis sæpius est auditum: Ecce Turcorum princeps vinctus coram te stat. Temyr porro #caccorum ludo intentus ad acclamantium voces nou exsiliit: rursus ergo contentiori voce acclamare astantes, nomenque Bajazitis denuo repetere. Ludo scaccoruin tunc Temyr a filio victus eì nomenk Siachruch imposuit, eoque deinceps appellavit; quae vox Persica ab lalis per Scaccum soccum redditur, victi regulo ad extremas angustias redacto. Iulentis itaque in turbam circumfusam oculis, Bejazitem in medio tanquam scelestum reum intuitus, eos sic interrogat: Hiccine est, qui paulo ante a conjugibus nostris divortium nobis mandabat, nisi bellum et inferremus? Ad quæ respondit Bajnzites: Ille eum, nec te decet victos tam superbe habere et despicere.:sed disce tu, qui princeps quoque es, imperio limiles et modum imponere. Ex iis tunc coguevit Temyr bilem illius immodice accensam, quod a mane ad vesperam jejunus permansisset, æstuque acerrimo et pulvere desiccatus ac retorridus esset. Et cum rectus staret, jussit Temyr coram se eum sedere, mitique ac blando sermone delinivit, et consolatus est. Imperavit deinde tria taberuacula G Ismaelis Bullialdi uotæ nota cæteris aliis certior est, ita ut in ea sententia stenus, quæ anno 1401 pugnatum fuisse asserit: Sethas Calvisius in Chronologia pugnam istam anno Christi 1399 alligat, auno Hegir 801 jamjam diuientis Septemb. 2, fuisse quoque ferian 6 scribit: 2 vero longius recedit illa sententia, et a nota illustri quam Ducas protulit, prorsus aliena est. Si enim biduo vel triduo ante Septemb. diem 2 pugna commissa est, sol tunc Virginem, non Leonem tenuerit, contra ipdicatum a Duca insignem characterem. Jacobus Bosius in Historia Ordinis Militia Ilierosolymitanæ annum prodidit Christi 1398. Qui a vero longissime distal, ut et Bonifius Decad. 3. lib. dum obi¬ ium Temyri ammo Christi 1399 accidisse scribit. 'Ην γὰρ ὁ ἵππος Αραβικός Hic et iufra commendantur equi Arabici. Leunclavii locus in supplemento Annalium Turc. ad annum Christi 1584 confirmat principes Osmancos his equis ut maxime agilibus usos fuisse. Zonaras iu Romano Diogene de equis Arabicis talia scribit: Οἱ γὰρ ίπποι της Δραψι ταχεῖς μέν εἰσι τὴν πρώτην ὁρμὴν, καὶ τῶν λοιπῶν ποδωκέστατοι, οὐκ ἐπὶ πολὺ δὲ τὸν δρό μον ἐκτείνουσι· ἀλλ' ἀποκναίουσι τάχιστα. Arabum equidem equi primo impetu prompti et præ cæteris celeripedes sunt, cursum vero per longum spatium statim defcientes minime continuant. Ζατρίκιον. Ita appellatur ludus schaccorum ab Artemidoro in Oneirocriticis. Δοὺς αὐτῷ Περσιστὶ Σιαρούχ. Si Leunclavium sequimur, legendum erit Exipydoux, quo Ducas noster id significare vult, quod Itali Scacco matto, Galli Eschec mat appellant: quando in zatrichii ludo Regulus ad angustias ita redactus est, ut mox capiendus et deturbandus, in nullam amplius se movere possit partem, ut salvus evadat. Leauclavius lib. 11, Schach-Ruch duas distinctas voces facit, quibus Rex Ruchus significetur: eo nomine sic vocatus est Temyris filius, qui Laonico Sachruchus dicitur. Ad hunc Scbacchorum, ut mibi viletur,ludum alludebat Sinanes Bassa, cum anno 1583 allato nuntio cladis in Perside á Turcis acceptæ, Sultanos morati III dixit Schachum Schacho, id est · regem regi opponendum esse, ut res. Turcorum a Persis fractas in melius restitueret.

DUCE splendida ac magnifica, que tenia vulgo dicuntur, γὰρ ἀπὸ πρωΐ ἕως δείλης νήστις, καὶ ὑπὸ τοῦ καύ erigi; dixitque illi: Srcedle et quiesce, et noli reforinilare ut in te admittam, quæ in alios patravisti: per Deum tibi juro ejusque prophetam, quod nulJus alius animam tuam a corpore separabit præter Deum, qui illam conjunxit. Bajazites tentoria statim ingreditur, quæ Temyr ipsi concesserat: quibus etiam hujus mandato fossa circumducta est, et ilļis asservandis custodiendisque per ambitum mille armnati Persae impositi, extra fossam vero quinque millia expeditorum militum ex domesticis lectorum collocata sunt, singulisque noctibus ac diebus deducta, aliis custodiæ vices obeuntibus. σονος τοῦ δριμυτάτου, καὶ τῆς ἀχύος κατάξηρος σταθεῖς ὄρθιος, ἐκέλευσε καθίσαι τῷ Παγιαζήτ ἀν τικρύ τούτου. Καὶ ψυχαγωγήσας, καὶ παρηγορήσεις διὰ λόγων, ἐκέλευσε πῆξαι σκηνές τρεῖς, ήγουν τέντας εντίμους, εἰπὼν αὐτῷ· Υπαγε, ἀναπαύ σθητι, καὶ μὴ λογίζου πράττειν εἰς σὲ, & σὺ εἰ; ἄλλους πέπραχας· ἔμνυμί σοι Θεὸν καὶ τὸν αὐτοῦ προφήτην, ὡς οὐκ ἄλλος χωρίσει τὴν ψυχήν σου ἐκ τοῦ σώματος αὐτῆς, εἰ μὴ Θεὸς ὁ ἐνώσας αὐτήν. Τότε ὁ Παγιαζήτ εἰσελθὼν ἐν ταῖς σκηναίς &ς ὁ Τεμύρ ἐδωρήσατο, ἐκέλευσεν ὁ Τεμύρ τάφρον όρ ξαι γύρωθεν τῶν σκηνῶν, καὶ κύκλῳ τῶν σκηνών φυλάττειν χιλίου; ὁπλίτας Πέρσας, ἐκτὸς δὲ τῆς τάφρου πεντακισχιλίους εὐζώνους ἐκ τῶν οἰκια κῶν, καθ' ἑκάστην νύχτα τε καὶ ἡμέραν ἐναλλάσσων αὐτούς. tu 38 campo itaque, ubi pugnam conseruerant, octo dies consumpsit, per quos Persicus exercitus a Galatia in Phrygiam, Bithynian, Paphlagoniam, Asiam minorem, Cariam, Lyciam, et Pamphyliam sese diffudit, ita ut in singulis provinciis totus Temyris exercitus cum ipso duce adesse videretur: hoc igitur octiduo multitúdo illa diffusa restagnavit. Jamque Temyr divitiis ingentibus compilatis, mancipiisque pluribus Ancyra abductis, Cotyæum Phrygiæ metropolin accedit, obvios quoscunque flammis tradens, Bajaritem quoque in custodia diligenter asservatum, quomodo supra dicimus, trakebat. Contigit autem dum Ancyræ morabantur quidpiam cujus meminisse operæ pretium est. Dum Bajazites bellum adbuc gerebat, aderunt ei in exercitu quatuor filii, quorum natu grandior Musulmanus, secundus Esses, tertius Mehemetes, quartus tandem Moses; domi vero duos adhuc infantes Mustapham et Orchanem tenebat. Anno autem ille quo pugnatum est, Mehemeti liberorum tertio Galatiam provinciam, ut eam regeret, pater attribuerat: qui cum patrem in Scytharum manus jamjam venturum vidit, cum suis aufugit, et rerum exitum exspectando per niontes fugitivus vagabatur. Inven - tis itaque fossoribus apprime industriis ac impigris noctu de montibus in planitiem descendit; terramΕποίησεν οὖν ἡμέρας ὀκτὼ ἐν αὐτῷ τῷ πεδίῳ ὅπου ὁ πόλεμος ἐγένετο. Καὶ ἐν ταύταις ταῖς ἡμέ ραις διεσκεδάσθη τὸ Περσικόν στράτευμα ἀπὸ Γα· λατίας εἰς Φρυγίαν, Βιθυνίαν, Παφλαγονίαν, Ασίαν μικράν, Καρίαν, Λυκίαν, καὶ Παμφυλίαν, ὥστε ἐν πάσῃ ἐπαρχία καὶ πόλει δοκεῖν εἶναι ἅπαν τὸ στρά τευμα τοῦ Τεμὰρ καὶ αὐτὸν τὸν Τεμύρ· ἐν αὐταῖς ταῖς ὀκτὼ ἡμέραις ὑπερεχύθη, καὶ ἐπλημμύρησεν. Ὁ δὲ Τεμύρ λαβὼν πλοῦτον καὶ αἰχμαλωσίαν πολλὴν ἐξ Αγκύρας, καὶ τοὺς συναντώντας φλέγων καὶ καταναλίσκων, ἦλθεν εἰ; Κοτυαῖον μητρόπολιν τῆς Φρυγίας, ἔχων σὺν αὐτῷ καὶ τὸν Παγιαζής, καλῶς περιπεφραγμένον τῷ τρόπῳ, ᾧ προλαβόντες εἰρήκαμεν. Πλὴν ἐγεγόνει ἐν 'Αγκύρᾳ τι, ὅπερ ἐστὶ μνήμης άξιον. "Ετι ὄντος τοῦ Παγιαζήτ ἐν τῷ καιρῷ τοῦ πολέμου ἦσαν σὺν αὐτῷ τέσσαρες τῶν υἱῶν αὐτοῦ, πρῶτος ὁ Μουσουλμάν, ὁ μετὰ τοῦτον Εσσις, καὶ τρίτος ο Μεχμέτ, καὶ τέταρτος ὁ Με σῆς. Εἶχε δὲ καὶ ἐν τῷ οἴκῳ δύο, Μουσταφάν καὶ Ορχάν, ἔτι νήπια ὄντα· εἶχε δὲ τὴν ἐπαρχίαν τῆς Γαλατίας κληρωθεῖσαν τὸ ἔτος ἐκεῖνο παρὰ τοῦ πρὸς αὐτοῦ ὁ Μεχμέτ ὁ τρίτος. Ὡς οὖν εἶδε κάτ κεῖνος τὸν πατέρα ἔτι ἐν χερσὶ τῶν Σκυθῶν ὡς ἐν ὀλίγῳ ἐπόμενον, ἀπέδρα καὶ αὐτὸς σὺν τοῖς ὑπ' αὐτ τοῦ, καὶ ἦν ἐν ὄρεσι φυγαδεύων, καὶ καραδοκῶν τὸ μέλλον. Εὐρὼν οὖν τεχνίτας ὀρυκτὰς επιτηδείους Ismaelis Bullialdi notæ. Καὶ ψυχαγωγήσας καὶ παρηγορήσας. Ad eundus Leuncl. lib. vii Historic Musulmamica, ubi modum explicat, quo- Tenryr Bajazitem excepit et habuit. Puranzes lib. 1, cap. 29, et Laonicus lil. ut nou longe a fine, sed uterque a Duca et Leunclavio dissentiunt. 'Ο δὲ Τεμύρ λαβὼν πλοῦτον. Crudelissimum et avarissimum fuisse Temyrem testantur Laonicus et Leunclavius. "Ετι όντος τοῦ Παγιαζήτ ἐν τῷ καιρῷ τοῦ πολέμου. Leunclavius, lib. vult, in principio, omnes Bajazitis filios enumerat. quorum nomina hæc fuere: Ertogrul, emir Suleiman, Mustapha Zelebis, Isa Zelebis, Musa Zelebis, sultanus Mehemetes, Cassimes vel Cassumies Zelebis. Occisus est Ertogrut in pugna contra Casim Bucharedinem; Mustaphas in prælio Temyriano periit. Suleimanes ex eo subtractus salvus evasit, etiamque Mehemetes rebus deploratis excessit. Isa Prusam seu Burusam venit, illicque imperti sedem habuit. Musa captus est cum patre; interea vero Cassumes in Seraio educabatur. Hoc loco noster Mustaphæ nomen omisit, eumque infra in pugna non occubuisse asserit: quem porro Es: vocal Ducas, eum Laonicus Jesam, Leunclarius Isam appellant: hodieque Turci Dominum redemplorem nostrum Prophetam Isam vocant. Εἶχε δὲ ἐν τῷ οἴκῳ. Hic Mustaphas postea in scenam prodibit adversus Mehemetem, qui Musulmano, Mose et Esc seu Isa occisis, ac Mustapha hocce debeHato. Osmanici imperii summam solas obtinebit. Discrepat ergo Leunclavius a nostro tam in Mustaphæ ætate, quam in natu minimi nomine, qui Orchanes Nostro, Cassumes illi dicitur. Εὐρών οὖν τεχνίτας ορύκτας. Laonicus, lit. 1. prodidit a Bajazitis ducibus, non & Mehemete ejus filio, tentatum fuisse, ut in libertatem ille assereretur, corruptis grandi pecunia Temyris fossoribus, qui cuniculum in eam partem in qua Bajazites erat, egerunt: demumque in ipso opere deprehensi capti sunt. Leunclavius et Puranzes hujus facinoris egregii et audacis mullam mentionem faciunt.

εἰς ἄγαν, καὶ κατελθὼν διὰ τῆς νυκτὸς ὤρυξαν τὴν que vertendo ab eis in media tentoria perventum τάφρον, καὶ ἕως τὸ μέσον αὐτῶν σκηνῶν καταντή σαντες, εἶχον γὰρ τελεσιουργήσαντες τὸ πανούρ τημα, εἰ μὴ θεία τις δύναμις εκώλυσε τοῦ μὴ ἐλευ θερωθῆναι τὸν ἀλάστορα. Καὶ δὴ πρωΐας οὔσης, ἦν γὰρ ὑπὸ γῆν κρυπτόμενος ὁ ἥλιος ἐννέα που ὥρας ἐν τῷ Λέοντι βαδίζων, ἦλθεν ἡ παράταξις ἡ νέα, καὶ ἰδὼν τὰ χώματα τῆς ὁπῆς ἐβόησαν, καὶ ἐγερ θέντες οἱ φυλάσσοντες τὴν νύκτα ἀνεύθησαν, καὶ θόρυβος μέγας ἐγεγόνει παντὶ τῷ στρατῷ. Καὶ εἰσπηδήσαντες εὗρον τὸν Παγιαζήτ ἱστάμενον ἐν μέσῳ τῆς τέντας, καὶ τὸν Κοτζιαφεροὺς τὴν ἀρχιευνούχον αὐτοῦ, ἦν γὰρ οὗτος ὁμοῦ ἑαλωκώς σὺν αὐτῷ. Οἱ δ' ορυκταὶ ἔφυγον, καὶ σὺν αὐτοῖς ὁ Μεχμέτ. Πρωΐας δὲ παραστάς τῷ Τεμύρ καὶ λοιδορήτας αὐτὸν, καὶ λόγους επαπειλητικούς εἰπὼν αὐτῷ κατά πρόσωπον αὐτοῦ, προστάξας ἀποκεφάλισαν τὴν Χυτ ζιαφερούς. Έκτοτε οὖν ἐγένετο μεγάλη φυλακή εἰς αὐτὸν, καὶ σιδηροῖ κλοιοὶ, καὶ χειροπέδες [χειροπέδαι διὰ τῆς νυκτός· τῇ δὲ ἡμέρᾳ μόνον συχνοί στρατιῶται οὐ διέλειπον φυλάσσοντες. erat opusque jam perfectum, nisi divina virtute quadam obsistente prohibiti fuissent, quominus scelus illud liberarent. Jamique orta luce, sol co tempore novem horas infra horizontem consumebat Leonem permeans, recens custodum cohors ad stationem advenit, qui conspectis ad ostium fossæ aggeribus clamorem sustulerunt, quo nocturni cu - stodes excitati pariter vociferantur, ingensque tre. pidatio per universum exercitum est orta. Postea ingressi Bajazitem in medio tabernaculo stautem, et Chotziapheruzem eunuchorum ejus principem, qui simul captus fuerat, invenerunt: fossores vero et Mehemetes aufugerunt. Mane jam facto Temyr adiit, ac probris eum et conviciis laceravit, cumque co sermonem minarum plenum habuit, et Chatziapheruzi caput abscindi coram jussit. Sub arcta custodia deinceps habitus est Bajazites, ferreis compedibus ac manicis per noctem vinctus; interdiu militibus tantummodo frequentibus assiduisque custoditus. 39 CAPUT XVII Temyr Asie urbes aliquot adit et capit, incendiis ac direptionibus omnia devastat. Bajazitis thesauros Pruse seu Burusæ asservatos rapit. Smyrnam expugnat; ad eum Phocararum principes ut sibi placatum reddant, legatos mittant, donisque conciliant Cariam lustrat, et deinceps Salutariam iter flectit, ibique Bajazites moritur. Temyr in Persidem, anno in expeditione exarto,redit. Απάρας δὲ ἀπὸ τοῦ Κοτυαίου, φθείρας, αίχμαλωτεύσας, λαβὼν πάντα θησαυρὸν τὸν εὑρισκόμενον σὺν βασάνοις και τιμωρίαις πλείσταις· καίων, κρεμάζων, ζωντοθάπτους δεικνύων τοὺς ἀνθρώπους, καὶ πᾶσαν ἄλλην τιμωρίαν ποιῶν, ἦλθεν εἰς Προϋ σαν· καὶ ἀνοίξας τους θησαυροὺς ἐξήντλει τὰ παρά τῶν Ῥωμαίων κερδηθέντα κειμήλια χρυσά, όρο γύρεα, λίθους τιμίους, μαργαρίτας δίκην κόκκων σίτου μετρουμένους ἐν χοίνικι. Εὗρεν οὖν ἐκεῖ καὶ τὰς γυναῖκας αὐτοῦ, καὶ τὰς παλλακὰς, καὶ σὺν εὐταῖς τὴν θυγατέρα Λαζάρου Και λαβών πάντα τὰ τῆς Προύσης, Νικαίας, Νικομηδίας καὶ τῶν πέριξ πόλεων τοὺς ἀκενώτους θησαυρούς, εἰς Φρυγίαν τὴν κάτω ἀφίκετο· καὶ πορθήσας ἅπαντα πολίχνιά τε καὶ πόλεις ἦλθεν εἰς Ασίαν. Καὶ διαβὰς Αδραμύντιον καὶ Ασσὸν, ἦλθεν εἰς Cotyreo discedens Temyr, omnia evertens, ser= vituți cunctos mancipaus, omnes thesauros cuntrectans, suppliciis variis adhibitis, urendo scilicet miseros, et suspendio afficiendo, vivos sepeliendo, carterisque tormentorum generibus torquendo, Prusam venit, reseratosque thesauros exhaurit, et, quæ Romanis erepta fuerat, compilat auream argenteamque supellectilem, pretiosos lapides margaritasque, quas, tanta fuit earum copia, velut grana frumenti chœnice admetiebatur. Illic quoque uxores Bajazitis pellicesque invenit, interque eas Lazari filiam: omnibusque abreptis, spoliatisque thesauris, quos nactus est Pruse, Nicæm, Nicomediæ et in vicinis urbibus, in Phrygiam inferiorem ire pergit, omnesque in itinere urbes ac oppida populatur, et in Asiam abit, prateritisque AdraIsmaelis Builialdi notæ. Πρωίας δὲ παραστὰς τῷ Τεμύρ. Nescio quare Ducas caveam illam ferream ita reticeat, ut nullum de ea verbum ipse fecerit, cum accurate satis cætera recenseat. Equidem, ut quod sentio aperiam, cum bona dissentientium venia, caveam illam, ad immanitatem et sævitiam Temyris-chani exaggerandam, commentos esse temporis illius homines ingenue dicam; vel fortasse manicas pedicasque ferreas, quibus noctu vinciebatur Bajazites, caveam ferream ipsos appellavisse. Leunclavius, lib. vit, narrationem Duca partim confirmat, quæ ad Chotziaferuzen seu Hozzapherizem-Begum spectat, ipsum nempe in pugna captum fuisse: at ipsi caput fuisse abscissumi omisit, quod noster factum fuisse narral. lloc capite res gestas a Temyre accuratius Ducas, quam Leunclavius, aut Laomens, narrat: Smyrnæ præcipue expugnationem describit, quam optime, ob locorum viciniam, bidui siquidem itinere Lesbos a Smyrna dissita est, nosse potuit; atque etiam ex principis Lesbi seu Mitylenes monumenPATROL. GR. CLVII. tis, qui Temyri honorem cultumque, ad sævitiam ejus iracundiamque devitandam, exhibuit. Ducas ve rollins Lesbi principis successori in præcipuis negotis operam suam navasit, et inter ejus maxime imiliares ac consiliarios habitus est. Jacobus Bosiug in Hist. ord. Militiæ Hierosolymitana Smyrnam a Temyre expugnatam fuisse prodidit, ut et Laonicus, lib. ut, qui breviter expeditionem illam explicat et machin's, quibus ad urbium expugnationem niebatur Temyr, describit. Leunclavius Smyrnam expugnatam fuisse non docet. Καὶ σὺν αὐταῖς τὴν θυγατέρα Λαζά ρου. Leunclavius, lib. vi, Lazari filiam, quæ in su perioribus Maria appellatur, ad convivium Temyrs imandato venire jussam tradit: cum apud Zaga. taios Scythas id vitio aut dedecori non vertertur. Injuriam nihilominus sibi fieri Bajazites Gil derum ex more gentis suæ reputans, id ægerrime tulit. Videndus etiam hac de re Laonicus, lib. 1. 'Αδραμόντιον. Urbs maritima Phrygia

εἰς ἄγαν, καὶ κατελθὼν διὰ τῆς νυκτὸς ὤρυξαν τὴν que vertendo ab eis in media tentoria perventum τάφρον, καὶ ἕως τὸ μέσον αὐτῶν σκηνῶν καταντή σαντες, εἶχον γὰρ τελεσιουργήσαντες τὸ πανούρ τημα, εἰ μὴ θεία τις δύναμις εκώλυσε τοῦ μὴ ἐλευ θερωθῆναι τὸν ἀλάστορα. Καὶ δὴ πρωΐας οὔσης, ἦν γὰρ ὑπὸ γῆν κρυπτόμενος ὁ ἥλιος ἐννέα που ὥρας ἐν τῷ Λέοντι βαδίζων, ἦλθεν ἡ παράταξις ἡ νέα, καὶ ἰδὼν τὰ χώματα τῆς ὁπῆς ἐβόησαν, καὶ ἐγερ θέντες οἱ φυλάσσοντες τὴν νύκτα ἀνεύθησαν, καὶ θόρυβος μέγας ἐγεγόνει παντὶ τῷ στρατῷ. Καὶ εἰσπηδήσαντες εὗρον τὸν Παγιαζήτ ἱστάμενον ἐν μέσῳ τῆς τέντας, καὶ τὸν Κοτζιαφεροὺς τὴν ἀρχιευνούχον αὐτοῦ, ἦν γὰρ οὗτος ὁμοῦ ἑαλωκώς σὺν αὐτῷ. Οἱ δ' ορυκταὶ ἔφυγον, καὶ σὺν αὐτοῖς ὁ Μεχμέτ. Πρωΐας δὲ παραστάς τῷ Τεμύρ καὶ λοιδορήτας αὐτὸν, καὶ λόγους επαπειλητικούς εἰπὼν αὐτῷ κατά πρόσωπον αὐτοῦ, προστάξας ἀποκεφάλισαν τὴν Χυτ ζιαφερούς. Έκτοτε οὖν ἐγένετο μεγάλη φυλακή εἰς αὐτὸν, καὶ σιδηροῖ κλοιοὶ, καὶ χειροπέδες [χειροπέδαι διὰ τῆς νυκτός· τῇ δὲ ἡμέρᾳ μόνον συχνοί στρατιῶται οὐ διέλειπον φυλάσσοντες. erat opusque jam perfectum, nisi divina virtute quadam obsistente prohibiti fuissent, quominus scelus illud liberarent. Jamique orta luce, sol co tempore novem horas infra horizontem consumebat Leonem permeans, recens custodum cohors ad stationem advenit, qui conspectis ad ostium fossæ aggeribus clamorem sustulerunt, quo nocturni cu - stodes excitati pariter vociferantur, ingensque tre. pidatio per universum exercitum est orta. Postea ingressi Bajazitem in medio tabernaculo stautem, et Chotziapheruzem eunuchorum ejus principem, qui simul captus fuerat, invenerunt: fossores vero et Mehemetes aufugerunt. Mane jam facto Temyr adiit, ac probris eum et conviciis laceravit, cumque co sermonem minarum plenum habuit, et Chatziapheruzi caput abscindi coram jussit. Sub arcta custodia deinceps habitus est Bajazites, ferreis compedibus ac manicis per noctem vinctus; interdiu militibus tantummodo frequentibus assiduisque custoditus. 39 CAPUT XVII Temyr Asie urbes aliquot adit et capit, incendiis ac direptionibus omnia devastat. Bajazitis thesauros Pruse seu Burusæ asservatos rapit. Smyrnam expugnat; ad eum Phocararum principes ut sibi placatum reddant, legatos mittant, donisque conciliant Cariam lustrat, et deinceps Salutariam iter flectit, ibique Bajazites moritur. Temyr in Persidem, anno in expeditione exarto,redit. Απάρας δὲ ἀπὸ τοῦ Κοτυαίου, φθείρας, αίχμαλωτεύσας, λαβὼν πάντα θησαυρὸν τὸν εὑρισκόμενον σὺν βασάνοις και τιμωρίαις πλείσταις· καίων, κρεμάζων, ζωντοθάπτους δεικνύων τοὺς ἀνθρώπους, καὶ πᾶσαν ἄλλην τιμωρίαν ποιῶν, ἦλθεν εἰς Προϋ σαν· καὶ ἀνοίξας τους θησαυροὺς ἐξήντλει τὰ παρά τῶν Ῥωμαίων κερδηθέντα κειμήλια χρυσά, όρο γύρεα, λίθους τιμίους, μαργαρίτας δίκην κόκκων σίτου μετρουμένους ἐν χοίνικι. Εὗρεν οὖν ἐκεῖ καὶ τὰς γυναῖκας αὐτοῦ, καὶ τὰς παλλακὰς, καὶ σὺν εὐταῖς τὴν θυγατέρα Λαζάρου Και λαβών πάντα τὰ τῆς Προύσης, Νικαίας, Νικομηδίας καὶ τῶν πέριξ πόλεων τοὺς ἀκενώτους θησαυρούς, εἰς Φρυγίαν τὴν κάτω ἀφίκετο· καὶ πορθήσας ἅπαντα πολίχνιά τε καὶ πόλεις ἦλθεν εἰς Ασίαν. Καὶ διαβὰς Αδραμύντιον καὶ Ασσὸν, ἦλθεν εἰς Cotyreo discedens Temyr, omnia evertens, ser= vituți cunctos mancipaus, omnes thesauros cuntrectans, suppliciis variis adhibitis, urendo scilicet miseros, et suspendio afficiendo, vivos sepeliendo, carterisque tormentorum generibus torquendo, Prusam venit, reseratosque thesauros exhaurit, et, quæ Romanis erepta fuerat, compilat auream argenteamque supellectilem, pretiosos lapides margaritasque, quas, tanta fuit earum copia, velut grana frumenti chœnice admetiebatur. Illic quoque uxores Bajazitis pellicesque invenit, interque eas Lazari filiam: omnibusque abreptis, spoliatisque thesauris, quos nactus est Pruse, Nicæm, Nicomediæ et in vicinis urbibus, in Phrygiam inferiorem ire pergit, omnesque in itinere urbes ac oppida populatur, et in Asiam abit, prateritisque AdraIsmaelis Builialdi notæ. Πρωίας δὲ παραστὰς τῷ Τεμύρ. Nescio quare Ducas caveam illam ferream ita reticeat, ut nullum de ea verbum ipse fecerit, cum accurate satis cætera recenseat. Equidem, ut quod sentio aperiam, cum bona dissentientium venia, caveam illam, ad immanitatem et sævitiam Temyris-chani exaggerandam, commentos esse temporis illius homines ingenue dicam; vel fortasse manicas pedicasque ferreas, quibus noctu vinciebatur Bajazites, caveam ferream ipsos appellavisse. Leunclavius, lib. vit, narrationem Duca partim confirmat, quæ ad Chotziaferuzen seu Hozzapherizem-Begum spectat, ipsum nempe in pugna captum fuisse: at ipsi caput fuisse abscissumi omisit, quod noster factum fuisse narral. lloc capite res gestas a Temyre accuratius Ducas, quam Leunclavius, aut Laomens, narrat: Smyrnæ præcipue expugnationem describit, quam optime, ob locorum viciniam, bidui siquidem itinere Lesbos a Smyrna dissita est, nosse potuit; atque etiam ex principis Lesbi seu Mitylenes monumenPATROL. GR. CLVII. tis, qui Temyri honorem cultumque, ad sævitiam ejus iracundiamque devitandam, exhibuit. Ducas ve rollins Lesbi principis successori in præcipuis negotis operam suam navasit, et inter ejus maxime imiliares ac consiliarios habitus est. Jacobus Bosiug in Hist. ord. Militiæ Hierosolymitana Smyrnam a Temyre expugnatam fuisse prodidit, ut et Laonicus, lib. ut, qui breviter expeditionem illam explicat et machin's, quibus ad urbium expugnationem niebatur Temyr, describit. Leunclavius Smyrnam expugnatam fuisse non docet. Καὶ σὺν αὐταῖς τὴν θυγατέρα Λαζά ρου. Leunclavius, lib. vi, Lazari filiam, quæ in su perioribus Maria appellatur, ad convivium Temyrs imandato venire jussam tradit: cum apud Zaga. taios Scythas id vitio aut dedecori non vertertur. Injuriam nihilominus sibi fieri Bajazites Gil derum ex more gentis suæ reputans, id ægerrime tulit. Videndus etiam hac de re Laonicus, lib. 1. 'Αδραμόντιον. Urbs maritima Phrygia

εἰς ἄγαν, καὶ κατελθὼν διὰ τῆς νυκτὸς ὤρυξαν τὴν que vertendo ab eis in media tentoria perventum τάφρον, καὶ ἕως τὸ μέσον αὐτῶν σκηνῶν καταντή σαντες, εἶχον γὰρ τελεσιουργήσαντες τὸ πανούρ τημα, εἰ μὴ θεία τις δύναμις εκώλυσε τοῦ μὴ ἐλευ θερωθῆναι τὸν ἀλάστορα. Καὶ δὴ πρωΐας οὔσης, ἦν γὰρ ὑπὸ γῆν κρυπτόμενος ὁ ἥλιος ἐννέα που ὥρας ἐν τῷ Λέοντι βαδίζων, ἦλθεν ἡ παράταξις ἡ νέα, καὶ ἰδὼν τὰ χώματα τῆς ὁπῆς ἐβόησαν, καὶ ἐγερ θέντες οἱ φυλάσσοντες τὴν νύκτα ἀνεύθησαν, καὶ θόρυβος μέγας ἐγεγόνει παντὶ τῷ στρατῷ. Καὶ εἰσπηδήσαντες εὗρον τὸν Παγιαζήτ ἱστάμενον ἐν μέσῳ τῆς τέντας, καὶ τὸν Κοτζιαφεροὺς τὴν ἀρχιευνούχον αὐτοῦ, ἦν γὰρ οὗτος ὁμοῦ ἑαλωκώς σὺν αὐτῷ. Οἱ δ' ορυκταὶ ἔφυγον, καὶ σὺν αὐτοῖς ὁ Μεχμέτ. Πρωΐας δὲ παραστάς τῷ Τεμύρ καὶ λοιδορήτας αὐτὸν, καὶ λόγους επαπειλητικούς εἰπὼν αὐτῷ κατά πρόσωπον αὐτοῦ, προστάξας ἀποκεφάλισαν τὴν Χυτ ζιαφερούς. Έκτοτε οὖν ἐγένετο μεγάλη φυλακή εἰς αὐτὸν, καὶ σιδηροῖ κλοιοὶ, καὶ χειροπέδες [χειροπέδαι διὰ τῆς νυκτός· τῇ δὲ ἡμέρᾳ μόνον συχνοί στρατιῶται οὐ διέλειπον φυλάσσοντες. erat opusque jam perfectum, nisi divina virtute quadam obsistente prohibiti fuissent, quominus scelus illud liberarent. Jamique orta luce, sol co tempore novem horas infra horizontem consumebat Leonem permeans, recens custodum cohors ad stationem advenit, qui conspectis ad ostium fossæ aggeribus clamorem sustulerunt, quo nocturni cu - stodes excitati pariter vociferantur, ingensque tre. pidatio per universum exercitum est orta. Postea ingressi Bajazitem in medio tabernaculo stautem, et Chotziapheruzem eunuchorum ejus principem, qui simul captus fuerat, invenerunt: fossores vero et Mehemetes aufugerunt. Mane jam facto Temyr adiit, ac probris eum et conviciis laceravit, cumque co sermonem minarum plenum habuit, et Chatziapheruzi caput abscindi coram jussit. Sub arcta custodia deinceps habitus est Bajazites, ferreis compedibus ac manicis per noctem vinctus; interdiu militibus tantummodo frequentibus assiduisque custoditus. 39 CAPUT XVII Temyr Asie urbes aliquot adit et capit, incendiis ac direptionibus omnia devastat. Bajazitis thesauros Pruse seu Burusæ asservatos rapit. Smyrnam expugnat; ad eum Phocararum principes ut sibi placatum reddant, legatos mittant, donisque conciliant Cariam lustrat, et deinceps Salutariam iter flectit, ibique Bajazites moritur. Temyr in Persidem, anno in expeditione exarto,redit. Απάρας δὲ ἀπὸ τοῦ Κοτυαίου, φθείρας, αίχμαλωτεύσας, λαβὼν πάντα θησαυρὸν τὸν εὑρισκόμενον σὺν βασάνοις και τιμωρίαις πλείσταις· καίων, κρεμάζων, ζωντοθάπτους δεικνύων τοὺς ἀνθρώπους, καὶ πᾶσαν ἄλλην τιμωρίαν ποιῶν, ἦλθεν εἰς Προϋ σαν· καὶ ἀνοίξας τους θησαυροὺς ἐξήντλει τὰ παρά τῶν Ῥωμαίων κερδηθέντα κειμήλια χρυσά, όρο γύρεα, λίθους τιμίους, μαργαρίτας δίκην κόκκων σίτου μετρουμένους ἐν χοίνικι. Εὗρεν οὖν ἐκεῖ καὶ τὰς γυναῖκας αὐτοῦ, καὶ τὰς παλλακὰς, καὶ σὺν εὐταῖς τὴν θυγατέρα Λαζάρου Και λαβών πάντα τὰ τῆς Προύσης, Νικαίας, Νικομηδίας καὶ τῶν πέριξ πόλεων τοὺς ἀκενώτους θησαυρούς, εἰς Φρυγίαν τὴν κάτω ἀφίκετο· καὶ πορθήσας ἅπαντα πολίχνιά τε καὶ πόλεις ἦλθεν εἰς Ασίαν. Καὶ διαβὰς Αδραμύντιον καὶ Ασσὸν, ἦλθεν εἰς Cotyreo discedens Temyr, omnia evertens, ser= vituți cunctos mancipaus, omnes thesauros cuntrectans, suppliciis variis adhibitis, urendo scilicet miseros, et suspendio afficiendo, vivos sepeliendo, carterisque tormentorum generibus torquendo, Prusam venit, reseratosque thesauros exhaurit, et, quæ Romanis erepta fuerat, compilat auream argenteamque supellectilem, pretiosos lapides margaritasque, quas, tanta fuit earum copia, velut grana frumenti chœnice admetiebatur. Illic quoque uxores Bajazitis pellicesque invenit, interque eas Lazari filiam: omnibusque abreptis, spoliatisque thesauris, quos nactus est Pruse, Nicæm, Nicomediæ et in vicinis urbibus, in Phrygiam inferiorem ire pergit, omnesque in itinere urbes ac oppida populatur, et in Asiam abit, prateritisque AdraIsmaelis Builialdi notæ. Πρωίας δὲ παραστὰς τῷ Τεμύρ. Nescio quare Ducas caveam illam ferream ita reticeat, ut nullum de ea verbum ipse fecerit, cum accurate satis cætera recenseat. Equidem, ut quod sentio aperiam, cum bona dissentientium venia, caveam illam, ad immanitatem et sævitiam Temyris-chani exaggerandam, commentos esse temporis illius homines ingenue dicam; vel fortasse manicas pedicasque ferreas, quibus noctu vinciebatur Bajazites, caveam ferream ipsos appellavisse. Leunclavius, lib. vit, narrationem Duca partim confirmat, quæ ad Chotziaferuzen seu Hozzapherizem-Begum spectat, ipsum nempe in pugna captum fuisse: at ipsi caput fuisse abscissumi omisit, quod noster factum fuisse narral. lloc capite res gestas a Temyre accuratius Ducas, quam Leunclavius, aut Laomens, narrat: Smyrnæ præcipue expugnationem describit, quam optime, ob locorum viciniam, bidui siquidem itinere Lesbos a Smyrna dissita est, nosse potuit; atque etiam ex principis Lesbi seu Mitylenes monumenPATROL. GR. CLVII. tis, qui Temyri honorem cultumque, ad sævitiam ejus iracundiamque devitandam, exhibuit. Ducas ve rollins Lesbi principis successori in præcipuis negotis operam suam navasit, et inter ejus maxime imiliares ac consiliarios habitus est. Jacobus Bosiug in Hist. ord. Militiæ Hierosolymitana Smyrnam a Temyre expugnatam fuisse prodidit, ut et Laonicus, lib. ut, qui breviter expeditionem illam explicat et machin's, quibus ad urbium expugnationem niebatur Temyr, describit. Leunclavius Smyrnam expugnatam fuisse non docet. Καὶ σὺν αὐταῖς τὴν θυγατέρα Λαζά ρου. Leunclavius, lib. vi, Lazari filiam, quæ in su perioribus Maria appellatur, ad convivium Temyrs imandato venire jussam tradit: cum apud Zaga. taios Scythas id vitio aut dedecori non vertertur. Injuriam nihilominus sibi fieri Bajazites Gil derum ex more gentis suæ reputans, id ægerrime tulit. Videndus etiam hac de re Laonicus, lib. 1. 'Αδραμόντιον. Urbs maritima Phrygia

εἰς ἄγαν, καὶ κατελθὼν διὰ τῆς νυκτὸς ὤρυξαν τὴν que vertendo ab eis in media tentoria perventum τάφρον, καὶ ἕως τὸ μέσον αὐτῶν σκηνῶν καταντή σαντες, εἶχον γὰρ τελεσιουργήσαντες τὸ πανούρ τημα, εἰ μὴ θεία τις δύναμις εκώλυσε τοῦ μὴ ἐλευ θερωθῆναι τὸν ἀλάστορα. Καὶ δὴ πρωΐας οὔσης, ἦν γὰρ ὑπὸ γῆν κρυπτόμενος ὁ ἥλιος ἐννέα που ὥρας ἐν τῷ Λέοντι βαδίζων, ἦλθεν ἡ παράταξις ἡ νέα, καὶ ἰδὼν τὰ χώματα τῆς ὁπῆς ἐβόησαν, καὶ ἐγερ θέντες οἱ φυλάσσοντες τὴν νύκτα ἀνεύθησαν, καὶ θόρυβος μέγας ἐγεγόνει παντὶ τῷ στρατῷ. Καὶ εἰσπηδήσαντες εὗρον τὸν Παγιαζήτ ἱστάμενον ἐν μέσῳ τῆς τέντας, καὶ τὸν Κοτζιαφεροὺς τὴν ἀρχιευνούχον αὐτοῦ, ἦν γὰρ οὗτος ὁμοῦ ἑαλωκώς σὺν αὐτῷ. Οἱ δ' ορυκταὶ ἔφυγον, καὶ σὺν αὐτοῖς ὁ Μεχμέτ. Πρωΐας δὲ παραστάς τῷ Τεμύρ καὶ λοιδορήτας αὐτὸν, καὶ λόγους επαπειλητικούς εἰπὼν αὐτῷ κατά πρόσωπον αὐτοῦ, προστάξας ἀποκεφάλισαν τὴν Χυτ ζιαφερούς. Έκτοτε οὖν ἐγένετο μεγάλη φυλακή εἰς αὐτὸν, καὶ σιδηροῖ κλοιοὶ, καὶ χειροπέδες [χειροπέδαι διὰ τῆς νυκτός· τῇ δὲ ἡμέρᾳ μόνον συχνοί στρατιῶται οὐ διέλειπον φυλάσσοντες. erat opusque jam perfectum, nisi divina virtute quadam obsistente prohibiti fuissent, quominus scelus illud liberarent. Jamique orta luce, sol co tempore novem horas infra horizontem consumebat Leonem permeans, recens custodum cohors ad stationem advenit, qui conspectis ad ostium fossæ aggeribus clamorem sustulerunt, quo nocturni cu - stodes excitati pariter vociferantur, ingensque tre. pidatio per universum exercitum est orta. Postea ingressi Bajazitem in medio tabernaculo stautem, et Chotziapheruzem eunuchorum ejus principem, qui simul captus fuerat, invenerunt: fossores vero et Mehemetes aufugerunt. Mane jam facto Temyr adiit, ac probris eum et conviciis laceravit, cumque co sermonem minarum plenum habuit, et Chatziapheruzi caput abscindi coram jussit. Sub arcta custodia deinceps habitus est Bajazites, ferreis compedibus ac manicis per noctem vinctus; interdiu militibus tantummodo frequentibus assiduisque custoditus. 39 CAPUT XVII Temyr Asie urbes aliquot adit et capit, incendiis ac direptionibus omnia devastat. Bajazitis thesauros Pruse seu Burusæ asservatos rapit. Smyrnam expugnat; ad eum Phocararum principes ut sibi placatum reddant, legatos mittant, donisque conciliant Cariam lustrat, et deinceps Salutariam iter flectit, ibique Bajazites moritur. Temyr in Persidem, anno in expeditione exarto,redit. Απάρας δὲ ἀπὸ τοῦ Κοτυαίου, φθείρας, αίχμαλωτεύσας, λαβὼν πάντα θησαυρὸν τὸν εὑρισκόμενον σὺν βασάνοις και τιμωρίαις πλείσταις· καίων, κρεμάζων, ζωντοθάπτους δεικνύων τοὺς ἀνθρώπους, καὶ πᾶσαν ἄλλην τιμωρίαν ποιῶν, ἦλθεν εἰς Προϋ σαν· καὶ ἀνοίξας τους θησαυροὺς ἐξήντλει τὰ παρά τῶν Ῥωμαίων κερδηθέντα κειμήλια χρυσά, όρο γύρεα, λίθους τιμίους, μαργαρίτας δίκην κόκκων σίτου μετρουμένους ἐν χοίνικι. Εὗρεν οὖν ἐκεῖ καὶ τὰς γυναῖκας αὐτοῦ, καὶ τὰς παλλακὰς, καὶ σὺν εὐταῖς τὴν θυγατέρα Λαζάρου Και λαβών πάντα τὰ τῆς Προύσης, Νικαίας, Νικομηδίας καὶ τῶν πέριξ πόλεων τοὺς ἀκενώτους θησαυρούς, εἰς Φρυγίαν τὴν κάτω ἀφίκετο· καὶ πορθήσας ἅπαντα πολίχνιά τε καὶ πόλεις ἦλθεν εἰς Ασίαν. Καὶ διαβὰς Αδραμύντιον καὶ Ασσὸν, ἦλθεν εἰς Cotyreo discedens Temyr, omnia evertens, ser= vituți cunctos mancipaus, omnes thesauros cuntrectans, suppliciis variis adhibitis, urendo scilicet miseros, et suspendio afficiendo, vivos sepeliendo, carterisque tormentorum generibus torquendo, Prusam venit, reseratosque thesauros exhaurit, et, quæ Romanis erepta fuerat, compilat auream argenteamque supellectilem, pretiosos lapides margaritasque, quas, tanta fuit earum copia, velut grana frumenti chœnice admetiebatur. Illic quoque uxores Bajazitis pellicesque invenit, interque eas Lazari filiam: omnibusque abreptis, spoliatisque thesauris, quos nactus est Pruse, Nicæm, Nicomediæ et in vicinis urbibus, in Phrygiam inferiorem ire pergit, omnesque in itinere urbes ac oppida populatur, et in Asiam abit, prateritisque AdraIsmaelis Builialdi notæ. Πρωίας δὲ παραστὰς τῷ Τεμύρ. Nescio quare Ducas caveam illam ferream ita reticeat, ut nullum de ea verbum ipse fecerit, cum accurate satis cætera recenseat. Equidem, ut quod sentio aperiam, cum bona dissentientium venia, caveam illam, ad immanitatem et sævitiam Temyris-chani exaggerandam, commentos esse temporis illius homines ingenue dicam; vel fortasse manicas pedicasque ferreas, quibus noctu vinciebatur Bajazites, caveam ferream ipsos appellavisse. Leunclavius, lib. vit, narrationem Duca partim confirmat, quæ ad Chotziaferuzen seu Hozzapherizem-Begum spectat, ipsum nempe in pugna captum fuisse: at ipsi caput fuisse abscissumi omisit, quod noster factum fuisse narral. lloc capite res gestas a Temyre accuratius Ducas, quam Leunclavius, aut Laomens, narrat: Smyrnæ præcipue expugnationem describit, quam optime, ob locorum viciniam, bidui siquidem itinere Lesbos a Smyrna dissita est, nosse potuit; atque etiam ex principis Lesbi seu Mitylenes monumenPATROL. GR. CLVII. tis, qui Temyri honorem cultumque, ad sævitiam ejus iracundiamque devitandam, exhibuit. Ducas ve rollins Lesbi principis successori in præcipuis negotis operam suam navasit, et inter ejus maxime imiliares ac consiliarios habitus est. Jacobus Bosiug in Hist. ord. Militiæ Hierosolymitana Smyrnam a Temyre expugnatam fuisse prodidit, ut et Laonicus, lib. ut, qui breviter expeditionem illam explicat et machin's, quibus ad urbium expugnationem niebatur Temyr, describit. Leunclavius Smyrnam expugnatam fuisse non docet. Καὶ σὺν αὐταῖς τὴν θυγατέρα Λαζά ρου. Leunclavius, lib. vi, Lazari filiam, quæ in su perioribus Maria appellatur, ad convivium Temyrs imandato venire jussam tradit: cum apud Zaga. taios Scythas id vitio aut dedecori non vertertur. Injuriam nihilominus sibi fieri Bajazites Gil derum ex more gentis suæ reputans, id ægerrime tulit. Videndus etiam hac de re Laonicus, lib. 1. 'Αδραμόντιον. Urbs maritima Phrygia

ἐφύοντο. Πληρωθείσης οὖν τῆς τάφρου των σωμά complebantur. Ili vero, ut hydre capita, succreτων, οι παραλειπόμενοι ὑπὲρ μέτρον Σκύθαι πατή σαντες τὰ τεθνηκότα τῶν σωμάτων, καὶ κλίμακας ἐπιθέντες ἀνέβαινον, οἱ μὲν ἄνω, οἱ δὲ τὴν πρὸς δην φέρουσαν κάθοδον, μὴ φροντίζων ὁ ζῶν διὰ τὸν τεθνηκότα εἰ πατήρ ἐστιν ἢ υἱὸς γνήσιος· ἀλλὰ τὸ σπουδαζόμενον ἐν ἦν ἐν ταῖς τῶν ἁπάντων ψυχαῖς, εἰς πρῶτος ἀναβαίνειν, καὶ τὸ σκῆπτρον θεῖναι ἐν τῷ πύργῳ. Τότε ἐκ πάντων τῶν μερῶν ἀναβάντες, καὶ τοὺς φρερίους εἰς τὸ ἐνδότερον καταδιώξαντες, φυγῇ τὴν σωτηρίαν ἐπεμελοῦντο, τὰς δὲ τριήρεις ἐγγὺς τῆς ἀκροπόλεως ἑλκύσαντες, φύρδην καὶ ἀτάκτως εἰσήρχοντο, ἔχοντες τὸν Μπαίουλον αὐτὸν ὁμοῦ καὶ τοὺς λοιποὺς φρερίους. Οἱ δὲ ἐλθόντες τοῦ φυλαχθῆς ναι ἐκ τῶν ἐκτὸς Χριστιανοὶ ἅπαντες σὺν γυναιξὶ καὶ τέκνοις, οἱ μὲν ἐν τῇ θαλάσσῃ, οἱ δὲ κρατοῦντες — τὰ πηδάλια τῶν τριήρεων, οἱ δὲ τὰς κώπας, ἄλλοι τὰ τῆς πρώρας καλώδια καὶ τὰς ἀγκύρας, ἐβόων πρὸς τοὺς ἐπιβάτας· Ἐλεήσατε ἡμᾶς Χριστιατοὺς ὄντας, καὶ μὴ ἐγκαταλείπητε ὧδε. Αὐτοὶ δὲ σὺν ροπάλοις κρούσαντες εἰς χεῖρας τὰς ἀπῇωρημένας, καὶ πτερώσαντες τὰ ἱστία, ἀφέντες αὐτοὺς ἡμιθανεῖς ἔπλεον. Οἱ δὲ Σκύθαι παραλαβόντες καὶ τὴν ἀκρόπολιν, καὶ εἰς ἐν ἀθροίσαντες τὴν αἰχμα λωσίαν, ἦσαν γὰρ σὺν γυναιξὶ καὶ τέκνοις ὑπὲρ τοὺς χιλίους, καὶ ἀπαγαγόντες αὐτοὺς ἐνώπιον τοῦ Τε μύρ, ἐκέλευσε πάντας ξίφει τὰς κεφαλὰς ἀποτμηθῆναι· καὶ οἰκοδομήσας πύργον ἕνα, μίαν πέτραν ἐνθεὶς, καὶ μία, κεφαλὴν συναρμόσας ώστε τὸ πρόσωπον ἵστασθαι καθ' εἱρμόν· καὶ ἐν τῇ ἑτέρᾳ τάξει, ὅπου ἡ πέτρα ἦν ἐπάνω ταύτης κεφαλή· καὶ ὅπου κεφαλὴ ἦν ἐπάνω ταύτης πέτρα, καὶ τὰ πρόσ ωπα πάντα φαινόμενα περὶ τὴν ἔξω ἐμφάνειαν. Καὶ ἦν ἰδεῖν ξένον τέρας καὶ ἀπάνθρωπον ἐπινόημα. Αἱ δὲ Φώκαιαι ἔστειλαν πρέσβεις πρὸ τοῦ ἐλθεῖν αὐτὸν ἐν τοῖς μέρεσι τῆς Ἰωνίας, καὶ προσεκύνησαν σὺν δώροις πλείστοις· καὶ αὐτὸς ὑπεδέξατο, καὶ εἰρήνην σὺν αὐτοῖς ἐσπείσατο· ἦν γὰρ ἡ μία τῶν Γενουϊτῶν, ἡ καὶ νέα καλουμένη· ἡ δὲ ἑτέρα ὑπὸ τὸν ἡγεμόνα τῆς Μιτυλήνης ἀνέκειτο, ἡ καὶ παλαιὰ καλουμένη. Ο δὲ Τεμὰρ ἐλθὼν ἐν τῇ Σμύρνῃ, καὶ πολεμίζων αὐτὴν, ἔστειλε τὸν υἱωνὸν αὐτοῦ ἱστορή των τὰς Φωκαίας· καὶ τοῦτο μαθὼν ὁ τῆς Λέσβου ἡγεμὼν, ἐμβὰς ἐν τριήρει ἦλθεν εἰς Φωκαίας· καὶ ἐξελθὼν ἔξω τῆς πόλεως, καὶ φιλοξενήσας ὡς ἐχρῆν τὸν υἱωνὸν τοῦ Τεμύρ, φαγόντες, καὶ πιόντες, καὶ εὐφρανθέντες ὁμοῦ, σὺν δώροις πλείστοις ἀπέπεμψεν. 'Ο δὲ τοῦ Τεμύρ ἔκγονος τοὺς αὐτῷ σκήπτρον σημεῖον ἀγάπης, καὶ ἀσπασάμενοι ἀλλήλους, ὁ μὲν ἐν τριήρει, ὁ δὲ ἀναβὰς ἐφ᾽ ἵππου, ἀπ' ἀλλήλων ἐχωρίσθησαν. Ελθὼν δὲ καὶ εὑρὼν τὴν Σμύρναν κατασκαφεῖσαν ἕως τῶν θεμελίων, πρὸς τὴν Ἔφεσον τὴν πορείαν ἐποίουν, καὶ πανταχόθεν τὸ στράτευμα scere. Congesta itaque cadaveribus fossa residui immenso numero Scythæ cæsorum calcantes cadavera, scalasque adnioventes ascenderunt, aliique in mœniorum pinnas evaserunt, alii, quæ ad inferos et'lethum ducit, viam ingressi sunt. Neque superstes cæcorum patris aut liberorum cadavera calcare aversabatur, aut eorum ab aliis discrimen aliquod faciebat: sed uni tantum intentus erat quisque. quomodo prior ascenderet, telumque turri indigeret. Undequaque igitur muros subeuntes, in interiorem arcis locum fratres compellunt, qui salutem fuga quærentes triremes prope arcem adducunt, ipsasque tumultuantes ac trepidantes ingressi sunt Ballivus et cæteri fratres. At Christiani, qui in id oppidum securitatis causa ex aliis locis se receperant, omnes cum uxoribus et liberis mare ingressi, partim triremium clavis adhærentes, partim in remos nitentes, alii funibus anchorisque arreptis vectorum fidem inclamabant: Miseremini nostri, qui Christiani sumus, neque hic nos deserile. Vectores vero manus vociferantium protensas contis quatientes ac submoventes, pansıs velis în altum feruntur, hosque semimortuos deserunt. Scy'hæ expugnato castro coactos in unum supra mille captivos, mulieres ac pueros ad Temyrem adducunt, quos 41 ad unum interfici imperat, occisorumque capita abscindi; in ædilicanda deinde turre, ordines lapidibus capitibusque distinxit, ita ut caput unum ad lapidis latus coagmentaretur, faciesque ordine disposite essent: atque in secundo ordine lapidi caput, lapis capiti (opere reticulato) superstruebatur: vultusque in exteriorem superficiem omnes versi erant; conspiciendum illic exhibebatur novum prodigium, inhumanumque commentum. Ai Phocæarum principes legatos ad eum destinarunt, priusquam in foniam pervenisset, et multis donis placavere: quibus ille acceptis pacem cum iis composuit. Harum altera, quæ nova vocabatur, Genuensibus parebat; altera, quæ et vetus, Mitylenes duci subdita erat. Cum Smyrnam Temigr accederet. eamque bello peteret, nepotem suum Phocæas exploratum misit; quod cum rescivisset Lesbi princeps, conscensa trireme Phocæam appulit: urbeque egressus in occursum Temyris nepotis, comiter ac perhumane, prout decebat, eum suscepit; et, postquam conviviis ac compotationibus indulserunt, et se simul oblectaverunt, cum multis donis remisit. Temyris etiam nepos sceptrum illi dilectiomis amorisque signum largitus est, et mutuis tandem salutationibus ac osculis sese complexi discesserunt, ille quidem trireme vectus, hic equo insidens qui ad castra reversus Smyrnam a funda-· mentis eversam dirutamque offendit, atque adeo Ismaelis Bullialdi notæ. Μίαν πέτραν ἐνθεὶς, καὶ μίαν κεφαλὴν συναρμόσας. Genus illud structure ad similitudinem reticulatæ facta erat, de qua sic Vitruvius, lib. ut, cap. 8: Structurarum genera sunt hac, reiculatum, quo nunc omnes utuntur, et antiquum quod in.ertam dicitur: ex his venustius est reticulatum, sed ad rimas faciendas ideo paratum, quod in omnes partes dissoluta habeat cubilia et coaginenta.

ἐφύοντο. Πληρωθείσης οὖν τῆς τάφρου των σωμά complebantur. Ili vero, ut hydre capita, succreτων, οι παραλειπόμενοι ὑπὲρ μέτρον Σκύθαι πατή σαντες τὰ τεθνηκότα τῶν σωμάτων, καὶ κλίμακας ἐπιθέντες ἀνέβαινον, οἱ μὲν ἄνω, οἱ δὲ τὴν πρὸς δην φέρουσαν κάθοδον, μὴ φροντίζων ὁ ζῶν διὰ τὸν τεθνηκότα εἰ πατήρ ἐστιν ἢ υἱὸς γνήσιος· ἀλλὰ τὸ σπουδαζόμενον ἐν ἦν ἐν ταῖς τῶν ἁπάντων ψυχαῖς, εἰς πρῶτος ἀναβαίνειν, καὶ τὸ σκῆπτρον θεῖναι ἐν τῷ πύργῳ. Τότε ἐκ πάντων τῶν μερῶν ἀναβάντες, καὶ τοὺς φρερίους εἰς τὸ ἐνδότερον καταδιώξαντες, φυγῇ τὴν σωτηρίαν ἐπεμελοῦντο, τὰς δὲ τριήρεις ἐγγὺς τῆς ἀκροπόλεως ἑλκύσαντες, φύρδην καὶ ἀτάκτως εἰσήρχοντο, ἔχοντες τὸν Μπαίουλον αὐτὸν ὁμοῦ καὶ τοὺς λοιποὺς φρερίους. Οἱ δὲ ἐλθόντες τοῦ φυλαχθῆς ναι ἐκ τῶν ἐκτὸς Χριστιανοὶ ἅπαντες σὺν γυναιξὶ καὶ τέκνοις, οἱ μὲν ἐν τῇ θαλάσσῃ, οἱ δὲ κρατοῦντες — τὰ πηδάλια τῶν τριήρεων, οἱ δὲ τὰς κώπας, ἄλλοι τὰ τῆς πρώρας καλώδια καὶ τὰς ἀγκύρας, ἐβόων πρὸς τοὺς ἐπιβάτας· Ἐλεήσατε ἡμᾶς Χριστιατοὺς ὄντας, καὶ μὴ ἐγκαταλείπητε ὧδε. Αὐτοὶ δὲ σὺν ροπάλοις κρούσαντες εἰς χεῖρας τὰς ἀπῇωρημένας, καὶ πτερώσαντες τὰ ἱστία, ἀφέντες αὐτοὺς ἡμιθανεῖς ἔπλεον. Οἱ δὲ Σκύθαι παραλαβόντες καὶ τὴν ἀκρόπολιν, καὶ εἰς ἐν ἀθροίσαντες τὴν αἰχμα λωσίαν, ἦσαν γὰρ σὺν γυναιξὶ καὶ τέκνοις ὑπὲρ τοὺς χιλίους, καὶ ἀπαγαγόντες αὐτοὺς ἐνώπιον τοῦ Τε μύρ, ἐκέλευσε πάντας ξίφει τὰς κεφαλὰς ἀποτμηθῆναι· καὶ οἰκοδομήσας πύργον ἕνα, μίαν πέτραν ἐνθεὶς, καὶ μία, κεφαλὴν συναρμόσας ώστε τὸ πρόσωπον ἵστασθαι καθ' εἱρμόν· καὶ ἐν τῇ ἑτέρᾳ τάξει, ὅπου ἡ πέτρα ἦν ἐπάνω ταύτης κεφαλή· καὶ ὅπου κεφαλὴ ἦν ἐπάνω ταύτης πέτρα, καὶ τὰ πρόσ ωπα πάντα φαινόμενα περὶ τὴν ἔξω ἐμφάνειαν. Καὶ ἦν ἰδεῖν ξένον τέρας καὶ ἀπάνθρωπον ἐπινόημα. Αἱ δὲ Φώκαιαι ἔστειλαν πρέσβεις πρὸ τοῦ ἐλθεῖν αὐτὸν ἐν τοῖς μέρεσι τῆς Ἰωνίας, καὶ προσεκύνησαν σὺν δώροις πλείστοις· καὶ αὐτὸς ὑπεδέξατο, καὶ εἰρήνην σὺν αὐτοῖς ἐσπείσατο· ἦν γὰρ ἡ μία τῶν Γενουϊτῶν, ἡ καὶ νέα καλουμένη· ἡ δὲ ἑτέρα ὑπὸ τὸν ἡγεμόνα τῆς Μιτυλήνης ἀνέκειτο, ἡ καὶ παλαιὰ καλουμένη. Ο δὲ Τεμὰρ ἐλθὼν ἐν τῇ Σμύρνῃ, καὶ πολεμίζων αὐτὴν, ἔστειλε τὸν υἱωνὸν αὐτοῦ ἱστορή των τὰς Φωκαίας· καὶ τοῦτο μαθὼν ὁ τῆς Λέσβου ἡγεμὼν, ἐμβὰς ἐν τριήρει ἦλθεν εἰς Φωκαίας· καὶ ἐξελθὼν ἔξω τῆς πόλεως, καὶ φιλοξενήσας ὡς ἐχρῆν τὸν υἱωνὸν τοῦ Τεμύρ, φαγόντες, καὶ πιόντες, καὶ εὐφρανθέντες ὁμοῦ, σὺν δώροις πλείστοις ἀπέπεμψεν. 'Ο δὲ τοῦ Τεμύρ ἔκγονος τοὺς αὐτῷ σκήπτρον σημεῖον ἀγάπης, καὶ ἀσπασάμενοι ἀλλήλους, ὁ μὲν ἐν τριήρει, ὁ δὲ ἀναβὰς ἐφ᾽ ἵππου, ἀπ' ἀλλήλων ἐχωρίσθησαν. Ελθὼν δὲ καὶ εὑρὼν τὴν Σμύρναν κατασκαφεῖσαν ἕως τῶν θεμελίων, πρὸς τὴν Ἔφεσον τὴν πορείαν ἐποίουν, καὶ πανταχόθεν τὸ στράτευμα scere. Congesta itaque cadaveribus fossa residui immenso numero Scythæ cæsorum calcantes cadavera, scalasque adnioventes ascenderunt, aliique in mœniorum pinnas evaserunt, alii, quæ ad inferos et'lethum ducit, viam ingressi sunt. Neque superstes cæcorum patris aut liberorum cadavera calcare aversabatur, aut eorum ab aliis discrimen aliquod faciebat: sed uni tantum intentus erat quisque. quomodo prior ascenderet, telumque turri indigeret. Undequaque igitur muros subeuntes, in interiorem arcis locum fratres compellunt, qui salutem fuga quærentes triremes prope arcem adducunt, ipsasque tumultuantes ac trepidantes ingressi sunt Ballivus et cæteri fratres. At Christiani, qui in id oppidum securitatis causa ex aliis locis se receperant, omnes cum uxoribus et liberis mare ingressi, partim triremium clavis adhærentes, partim in remos nitentes, alii funibus anchorisque arreptis vectorum fidem inclamabant: Miseremini nostri, qui Christiani sumus, neque hic nos deserile. Vectores vero manus vociferantium protensas contis quatientes ac submoventes, pansıs velis în altum feruntur, hosque semimortuos deserunt. Scy'hæ expugnato castro coactos in unum supra mille captivos, mulieres ac pueros ad Temyrem adducunt, quos 41 ad unum interfici imperat, occisorumque capita abscindi; in ædilicanda deinde turre, ordines lapidibus capitibusque distinxit, ita ut caput unum ad lapidis latus coagmentaretur, faciesque ordine disposite essent: atque in secundo ordine lapidi caput, lapis capiti (opere reticulato) superstruebatur: vultusque in exteriorem superficiem omnes versi erant; conspiciendum illic exhibebatur novum prodigium, inhumanumque commentum. Ai Phocæarum principes legatos ad eum destinarunt, priusquam in foniam pervenisset, et multis donis placavere: quibus ille acceptis pacem cum iis composuit. Harum altera, quæ nova vocabatur, Genuensibus parebat; altera, quæ et vetus, Mitylenes duci subdita erat. Cum Smyrnam Temigr accederet. eamque bello peteret, nepotem suum Phocæas exploratum misit; quod cum rescivisset Lesbi princeps, conscensa trireme Phocæam appulit: urbeque egressus in occursum Temyris nepotis, comiter ac perhumane, prout decebat, eum suscepit; et, postquam conviviis ac compotationibus indulserunt, et se simul oblectaverunt, cum multis donis remisit. Temyris etiam nepos sceptrum illi dilectiomis amorisque signum largitus est, et mutuis tandem salutationibus ac osculis sese complexi discesserunt, ille quidem trireme vectus, hic equo insidens qui ad castra reversus Smyrnam a funda-· mentis eversam dirutamque offendit, atque adeo Ismaelis Bullialdi notæ. Μίαν πέτραν ἐνθεὶς, καὶ μίαν κεφαλὴν συναρμόσας. Genus illud structure ad similitudinem reticulatæ facta erat, de qua sic Vitruvius, lib. ut, cap. 8: Structurarum genera sunt hac, reiculatum, quo nunc omnes utuntur, et antiquum quod in.ertam dicitur: ex his venustius est reticulatum, sed ad rimas faciendas ideo paratum, quod in omnes partes dissoluta habeat cubilia et coaginenta.

ἐφύοντο. Πληρωθείσης οὖν τῆς τάφρου των σωμά complebantur. Ili vero, ut hydre capita, succreτων, οι παραλειπόμενοι ὑπὲρ μέτρον Σκύθαι πατή σαντες τὰ τεθνηκότα τῶν σωμάτων, καὶ κλίμακας ἐπιθέντες ἀνέβαινον, οἱ μὲν ἄνω, οἱ δὲ τὴν πρὸς δην φέρουσαν κάθοδον, μὴ φροντίζων ὁ ζῶν διὰ τὸν τεθνηκότα εἰ πατήρ ἐστιν ἢ υἱὸς γνήσιος· ἀλλὰ τὸ σπουδαζόμενον ἐν ἦν ἐν ταῖς τῶν ἁπάντων ψυχαῖς, εἰς πρῶτος ἀναβαίνειν, καὶ τὸ σκῆπτρον θεῖναι ἐν τῷ πύργῳ. Τότε ἐκ πάντων τῶν μερῶν ἀναβάντες, καὶ τοὺς φρερίους εἰς τὸ ἐνδότερον καταδιώξαντες, φυγῇ τὴν σωτηρίαν ἐπεμελοῦντο, τὰς δὲ τριήρεις ἐγγὺς τῆς ἀκροπόλεως ἑλκύσαντες, φύρδην καὶ ἀτάκτως εἰσήρχοντο, ἔχοντες τὸν Μπαίουλον αὐτὸν ὁμοῦ καὶ τοὺς λοιποὺς φρερίους. Οἱ δὲ ἐλθόντες τοῦ φυλαχθῆς ναι ἐκ τῶν ἐκτὸς Χριστιανοὶ ἅπαντες σὺν γυναιξὶ καὶ τέκνοις, οἱ μὲν ἐν τῇ θαλάσσῃ, οἱ δὲ κρατοῦντες — τὰ πηδάλια τῶν τριήρεων, οἱ δὲ τὰς κώπας, ἄλλοι τὰ τῆς πρώρας καλώδια καὶ τὰς ἀγκύρας, ἐβόων πρὸς τοὺς ἐπιβάτας· Ἐλεήσατε ἡμᾶς Χριστιατοὺς ὄντας, καὶ μὴ ἐγκαταλείπητε ὧδε. Αὐτοὶ δὲ σὺν ροπάλοις κρούσαντες εἰς χεῖρας τὰς ἀπῇωρημένας, καὶ πτερώσαντες τὰ ἱστία, ἀφέντες αὐτοὺς ἡμιθανεῖς ἔπλεον. Οἱ δὲ Σκύθαι παραλαβόντες καὶ τὴν ἀκρόπολιν, καὶ εἰς ἐν ἀθροίσαντες τὴν αἰχμα λωσίαν, ἦσαν γὰρ σὺν γυναιξὶ καὶ τέκνοις ὑπὲρ τοὺς χιλίους, καὶ ἀπαγαγόντες αὐτοὺς ἐνώπιον τοῦ Τε μύρ, ἐκέλευσε πάντας ξίφει τὰς κεφαλὰς ἀποτμηθῆναι· καὶ οἰκοδομήσας πύργον ἕνα, μίαν πέτραν ἐνθεὶς, καὶ μία, κεφαλὴν συναρμόσας ώστε τὸ πρόσωπον ἵστασθαι καθ' εἱρμόν· καὶ ἐν τῇ ἑτέρᾳ τάξει, ὅπου ἡ πέτρα ἦν ἐπάνω ταύτης κεφαλή· καὶ ὅπου κεφαλὴ ἦν ἐπάνω ταύτης πέτρα, καὶ τὰ πρόσ ωπα πάντα φαινόμενα περὶ τὴν ἔξω ἐμφάνειαν. Καὶ ἦν ἰδεῖν ξένον τέρας καὶ ἀπάνθρωπον ἐπινόημα. Αἱ δὲ Φώκαιαι ἔστειλαν πρέσβεις πρὸ τοῦ ἐλθεῖν αὐτὸν ἐν τοῖς μέρεσι τῆς Ἰωνίας, καὶ προσεκύνησαν σὺν δώροις πλείστοις· καὶ αὐτὸς ὑπεδέξατο, καὶ εἰρήνην σὺν αὐτοῖς ἐσπείσατο· ἦν γὰρ ἡ μία τῶν Γενουϊτῶν, ἡ καὶ νέα καλουμένη· ἡ δὲ ἑτέρα ὑπὸ τὸν ἡγεμόνα τῆς Μιτυλήνης ἀνέκειτο, ἡ καὶ παλαιὰ καλουμένη. Ο δὲ Τεμὰρ ἐλθὼν ἐν τῇ Σμύρνῃ, καὶ πολεμίζων αὐτὴν, ἔστειλε τὸν υἱωνὸν αὐτοῦ ἱστορή των τὰς Φωκαίας· καὶ τοῦτο μαθὼν ὁ τῆς Λέσβου ἡγεμὼν, ἐμβὰς ἐν τριήρει ἦλθεν εἰς Φωκαίας· καὶ ἐξελθὼν ἔξω τῆς πόλεως, καὶ φιλοξενήσας ὡς ἐχρῆν τὸν υἱωνὸν τοῦ Τεμύρ, φαγόντες, καὶ πιόντες, καὶ εὐφρανθέντες ὁμοῦ, σὺν δώροις πλείστοις ἀπέπεμψεν. 'Ο δὲ τοῦ Τεμύρ ἔκγονος τοὺς αὐτῷ σκήπτρον σημεῖον ἀγάπης, καὶ ἀσπασάμενοι ἀλλήλους, ὁ μὲν ἐν τριήρει, ὁ δὲ ἀναβὰς ἐφ᾽ ἵππου, ἀπ' ἀλλήλων ἐχωρίσθησαν. Ελθὼν δὲ καὶ εὑρὼν τὴν Σμύρναν κατασκαφεῖσαν ἕως τῶν θεμελίων, πρὸς τὴν Ἔφεσον τὴν πορείαν ἐποίουν, καὶ πανταχόθεν τὸ στράτευμα scere. Congesta itaque cadaveribus fossa residui immenso numero Scythæ cæsorum calcantes cadavera, scalasque adnioventes ascenderunt, aliique in mœniorum pinnas evaserunt, alii, quæ ad inferos et'lethum ducit, viam ingressi sunt. Neque superstes cæcorum patris aut liberorum cadavera calcare aversabatur, aut eorum ab aliis discrimen aliquod faciebat: sed uni tantum intentus erat quisque. quomodo prior ascenderet, telumque turri indigeret. Undequaque igitur muros subeuntes, in interiorem arcis locum fratres compellunt, qui salutem fuga quærentes triremes prope arcem adducunt, ipsasque tumultuantes ac trepidantes ingressi sunt Ballivus et cæteri fratres. At Christiani, qui in id oppidum securitatis causa ex aliis locis se receperant, omnes cum uxoribus et liberis mare ingressi, partim triremium clavis adhærentes, partim in remos nitentes, alii funibus anchorisque arreptis vectorum fidem inclamabant: Miseremini nostri, qui Christiani sumus, neque hic nos deserile. Vectores vero manus vociferantium protensas contis quatientes ac submoventes, pansıs velis în altum feruntur, hosque semimortuos deserunt. Scy'hæ expugnato castro coactos in unum supra mille captivos, mulieres ac pueros ad Temyrem adducunt, quos 41 ad unum interfici imperat, occisorumque capita abscindi; in ædilicanda deinde turre, ordines lapidibus capitibusque distinxit, ita ut caput unum ad lapidis latus coagmentaretur, faciesque ordine disposite essent: atque in secundo ordine lapidi caput, lapis capiti (opere reticulato) superstruebatur: vultusque in exteriorem superficiem omnes versi erant; conspiciendum illic exhibebatur novum prodigium, inhumanumque commentum. Ai Phocæarum principes legatos ad eum destinarunt, priusquam in foniam pervenisset, et multis donis placavere: quibus ille acceptis pacem cum iis composuit. Harum altera, quæ nova vocabatur, Genuensibus parebat; altera, quæ et vetus, Mitylenes duci subdita erat. Cum Smyrnam Temigr accederet. eamque bello peteret, nepotem suum Phocæas exploratum misit; quod cum rescivisset Lesbi princeps, conscensa trireme Phocæam appulit: urbeque egressus in occursum Temyris nepotis, comiter ac perhumane, prout decebat, eum suscepit; et, postquam conviviis ac compotationibus indulserunt, et se simul oblectaverunt, cum multis donis remisit. Temyris etiam nepos sceptrum illi dilectiomis amorisque signum largitus est, et mutuis tandem salutationibus ac osculis sese complexi discesserunt, ille quidem trireme vectus, hic equo insidens qui ad castra reversus Smyrnam a funda-· mentis eversam dirutamque offendit, atque adeo Ismaelis Bullialdi notæ. Μίαν πέτραν ἐνθεὶς, καὶ μίαν κεφαλὴν συναρμόσας. Genus illud structure ad similitudinem reticulatæ facta erat, de qua sic Vitruvius, lib. ut, cap. 8: Structurarum genera sunt hac, reiculatum, quo nunc omnes utuntur, et antiquum quod in.ertam dicitur: ex his venustius est reticulatum, sed ad rimas faciendas ideo paratum, quod in omnes partes dissoluta habeat cubilia et coaginenta.

Ephesum versus tendentem exercitum, eoque con. συνέῤῥειν. "Ην γὰρ πρόσταγμα παρ' αὐτοῦ ἐκδοθὲν fluentem. Edixerat namque Temyr Ancyra digrediens, ut omnes proceres magnatesque, ubicunque agerent, eum Ephesi adirent, illucque convenirent; Epheso quippe discedens imperii sui provincias repetiturus erat. Ibi castris collocatis triginta dies consumpsit, interimque ex vicinis illi urbi oppidis et vicis omnes incolas congregat: multisque cruciatibus et deustionibus ab iis extorquet, quidquid a majoribus auri argentique, pretiosarum rerum, vestisque relictum erat; hinc Mylasum Cariæ metropolim profectus est: tamque aspera et acris biems invasit, geluque ita intensum est, ut quadrupedes, volucres aeriæ aquatiliaque animalia gelu induruerint, eorumque naturalis calor frigore exstinctus sit. Cum vero ab una urbe in aliam migraret exercitus Temyris, eam, unde movebat, tam desertam ac solitudinis horrore plenam reliquit, ut neque canis latrare usquam audiretur, non aves domesticæ et cicures cucurrire, non infans vagire; sed quo pacto laxato reti, et in littus postea ex mari reducto, quicquid implicitum sive minutus piscis sive amplus occurrit, in terram piscator trahit, etiamque pisciculum vilissimum, 42 cancrumque minutulum; non aliter isti totam Asiam egerunt et tulerunt, et Mylasso relicta in Phrygiam Cappatianan, cuncta pariter agendo ferendoque, iter direxerunt. Laodicea vero viam capessiverunt, quæ in Phrygiam Salutariam ducit, quam provinciam lingua sua Turci Karasar appellant: τησαν, ἣν καὶ κατὰ τὴν αὐτῶν γλῶσσαν οἱ Τοῦρκοι ἐξ ᾿Αγκύρας· Οπου ἂν τύχωσι οἱ μεγιστάνες, καὶ οἱ σατράπαι σὺν τοῖς ὑπ' αὐτοὺς, οἱ πάντες εὑρεθώ σιν ἐν Ἐφέσῳ· καὶ γὰρ ἐξ Ἐφέσου ἦν ἀναποδίζων πρὸς τὰ πάτρια· ἐκεῖ δὲ πήξας τὰς σκηνὰς ἐποίησ σεν ἡμέρας τριάκοντα, καὶ τὰ πέριξ ἅπαντα τῆς πόλεως κάστρα, καὶ πόλεις, καὶ κώμας ἀθροίσας ἅπαντας, καὶ τὰ ἀπὸ τῶν προγόνων καταλειφθέντα χρυσά τε καὶ ἀργυρᾶ, καὶ ἄλλην πᾶσαν τιμίαν ὕλην, καὶ ἱματισμὸν πολυτελή, διὰ πολλῶν βασά. νων καὶ καυστηριασμῶν συλλέξας, ἐξῆλθε, καὶ πρὸς τὴν Μιλησίων [Μυλάσσων] μητρόπολιν Και ρίας ἔρχεται, χειμῶνος οὕτω σφοδρού γενομένου, κρύους τε καὶ παγετοῦ, ὡς καὶ αὐτὴν τὴν τετραπόδων φύσιν τῶν ζώων, καὶ τὰ πτηνὰ τὰ ἀέρια, καὶ τὰ ἔνυγρα ζῶα παγιωθῆναι, καὶ εἰς κρύσταλλον μεταμείψαι τὴν φύσιν αὐτῶν. Εξερχομένου δὲ ἀπὸ πόλεως εἰς πόλιν ἀπιέναι, τὴν καταλελειμμένην εἰς τόσον ἀφίεσαν ἔρημον, ὅτι οὔτε κυνὶς ὑλακὴ τὸ παράπαν ηκούετο, οὐδὲ ὄρνιθος ἡμέρου κοκκυσμός, οὐδὲ παιδίου κλαυθμυρισμός· ἀλλ' ὥσπερ σαγήνην χιλῶν ἁλιεύς, ἕλκει ταύτην ἐν τῇ ξηρᾷ ἀπὸ τοῦ πελάγους, εἴ τι ἂν συναντεῖ τοῦτο καὶ ἕλκει πρὸς την ξηράν, κἄν τε μέγαν ἰχθὺν καν τε σμικρόν, καὶ αὐτὸ τὸ φαυλότατον ἰχθύδιον καὶ καρκινίδιον· οὕτω καὶ οὗτοι τὴν ἅπασαν Ασίαν λεηλατήσαντες ᾤχοντο. ᾿Απὸ δὲ Μιλησίων εἰς τὴν ἄνω Φρυγίαν Καπατιανὴν ᾔεσαν, τὰ ὅμοια πράττοντες. ᾿Απὸ δὲ Λαοδικείας εἰς Φρυγίας Σαλουταρίαν κατήνillic ærumnis confectus Iltrim Bajazites fato concessit. Affirmant plurimi quod veneno mortem ipse sibi consciverit. Volebat equidem Temyr hunc vivere, et in Persidem abducere, ut universæ genti ostenderet qualem cujusque soli feram comprehenderat, spectandumque exhibere ad triumphi ornatum et magnificentiam; tandem multis ærumnis ac miseriis attritum ad mortem sibi inferendam ipsum cogere. Verum ubi animam agere capit, postremaque suspiria ducere, Temyri talia significat:Vitam cum morte jam commuto; tu lætus el hilaris mortuum me conspice, cadaverque meum Καράσαρ λέγουσιν· ἐκεῖ καὶ ὁ πολυπαθής Ἰλτρὶμ Παγιαζήτ ἀπέθανεν. "Αδεται οὖν παρὰ πολλῶν, ὅτι αὐτὸς ἑαυτὸν φαρμάκῳ τῆς ζωῆς ἐστέρησεν. Ο γὰρ Τεμὰρ ἡβούλετο μὲν αὐτὸν ζῆν, καὶ ἐν τῇ Περσί ἄγειν, καὶ δεῖξαι τους Πέρσας ποδαπού θηρίου έγκρατὴς ἐγένετο, καὶ θεατρίσαι, καὶ πομπεῦσαι· καὶ μετὰ ταῦτα διὰ πολλῆς στενοχωρίας του την ἀπαλλάξειν ποιῆσαι. 'Αλλ' ἐπειδὴ τὰ λοίσθια πνέων ἦν, μηνύει τῷ Τεμὺρ, ὡς Ἐγὼ νῦν μεταλλάττω τὸν βίον· σὺ δὲ ἱλαρῶς βλέψον τεθνηκότα με, καὶ τὸ σῶμά μου δὺς ταφῆναι ἐν τῷ παρ' ἐμοῦ δομηθέντι μνημείῳ. Ακούσας δὲ τὰ ῥήματα ταῦτα Ismaelis Bullialdi notæ. Καὶ πρὸς τὴν Μιλησίων. Correximus jazitem diem supremum clausisse doret. Locus Μυλάσσων, in Caria enim fuit Mylasta vel Mylas; a Stephano etenim et aliis ita appellatur. In notitia Thronorum sub Constantinopolitano patriarcha, metropolita Staurupoleos subjicitur episcopus τῶν Μυλάντων, vel ut alius ms. codex correctius exhibet τῶν Μυλάσσων, et propterea Mylassum reddidimus, quod ad hodiernam pronuntiationem magis accedat. ᾿Απὸ δὲ Λαοδικείας ἐς Φρυγίας Σαλουταρίαν. Quo in loco mortuus sit Bajaziles non prodiderunt Laonicus, Phranzes et Leunclavios. Animi ægritudine confectum obiisse docet Laonicus; causam addit Leunclavius, quod Bajazites a Temyre intellexisset, fore ut Semerkandum transferretur, idque Ducas aliquatenus innuit. Venenum a Temyre ipsi propinatum aliqui volunt, quod Leuncl. in calce lib. vn Hist. Musulm. scribit. Duc.s in Phrygia Salutaria, Turcis Carasar dicta, Baautem ille Carasar, quo nomine noster Phrygiam Salutariam intelligit, procul dubio est, quem KaraChisarem Turci appellant, id est arcem nigram; Greci medii avi locum illum Μαυρόκαστρον, που est nigrum castrum, quem antiqui" Corycum_appellarunt, ut notat Leuncl. lib. iii, et cup 144, Pandect. Turcic. Contigit mors Bajazitis anno Hegira 804, id est Christi 1402, postquam annos 14 regnasset; ita tradit Leunclavius lib. vu, at lib. vult mortuum ait auno Hegira: 850. Laonici textus admodum depravatus est, qui annos 25 eum regnasse prodit. Orbinus scribit uxorem Bajazitis, Lazari filiam Milievam (Ducas Mariam appellat), altero post maritum die obiisse; cui ut illuderet Temyr, vestes illius ad pudenda usque rescindi jussit, et eo habitu mensæ accumbentibus ministrare coegit.

Ephesum versus tendentem exercitum, eoque con. συνέῤῥειν. "Ην γὰρ πρόσταγμα παρ' αὐτοῦ ἐκδοθὲν fluentem. Edixerat namque Temyr Ancyra digrediens, ut omnes proceres magnatesque, ubicunque agerent, eum Ephesi adirent, illucque convenirent; Epheso quippe discedens imperii sui provincias repetiturus erat. Ibi castris collocatis triginta dies consumpsit, interimque ex vicinis illi urbi oppidis et vicis omnes incolas congregat: multisque cruciatibus et deustionibus ab iis extorquet, quidquid a majoribus auri argentique, pretiosarum rerum, vestisque relictum erat; hinc Mylasum Cariæ metropolim profectus est: tamque aspera et acris biems invasit, geluque ita intensum est, ut quadrupedes, volucres aeriæ aquatiliaque animalia gelu induruerint, eorumque naturalis calor frigore exstinctus sit. Cum vero ab una urbe in aliam migraret exercitus Temyris, eam, unde movebat, tam desertam ac solitudinis horrore plenam reliquit, ut neque canis latrare usquam audiretur, non aves domesticæ et cicures cucurrire, non infans vagire; sed quo pacto laxato reti, et in littus postea ex mari reducto, quicquid implicitum sive minutus piscis sive amplus occurrit, in terram piscator trahit, etiamque pisciculum vilissimum, 42 cancrumque minutulum; non aliter isti totam Asiam egerunt et tulerunt, et Mylasso relicta in Phrygiam Cappatianan, cuncta pariter agendo ferendoque, iter direxerunt. Laodicea vero viam capessiverunt, quæ in Phrygiam Salutariam ducit, quam provinciam lingua sua Turci Karasar appellant: τησαν, ἣν καὶ κατὰ τὴν αὐτῶν γλῶσσαν οἱ Τοῦρκοι ἐξ ᾿Αγκύρας· Οπου ἂν τύχωσι οἱ μεγιστάνες, καὶ οἱ σατράπαι σὺν τοῖς ὑπ' αὐτοὺς, οἱ πάντες εὑρεθώ σιν ἐν Ἐφέσῳ· καὶ γὰρ ἐξ Ἐφέσου ἦν ἀναποδίζων πρὸς τὰ πάτρια· ἐκεῖ δὲ πήξας τὰς σκηνὰς ἐποίησ σεν ἡμέρας τριάκοντα, καὶ τὰ πέριξ ἅπαντα τῆς πόλεως κάστρα, καὶ πόλεις, καὶ κώμας ἀθροίσας ἅπαντας, καὶ τὰ ἀπὸ τῶν προγόνων καταλειφθέντα χρυσά τε καὶ ἀργυρᾶ, καὶ ἄλλην πᾶσαν τιμίαν ὕλην, καὶ ἱματισμὸν πολυτελή, διὰ πολλῶν βασά. νων καὶ καυστηριασμῶν συλλέξας, ἐξῆλθε, καὶ πρὸς τὴν Μιλησίων [Μυλάσσων] μητρόπολιν Και ρίας ἔρχεται, χειμῶνος οὕτω σφοδρού γενομένου, κρύους τε καὶ παγετοῦ, ὡς καὶ αὐτὴν τὴν τετραπόδων φύσιν τῶν ζώων, καὶ τὰ πτηνὰ τὰ ἀέρια, καὶ τὰ ἔνυγρα ζῶα παγιωθῆναι, καὶ εἰς κρύσταλλον μεταμείψαι τὴν φύσιν αὐτῶν. Εξερχομένου δὲ ἀπὸ πόλεως εἰς πόλιν ἀπιέναι, τὴν καταλελειμμένην εἰς τόσον ἀφίεσαν ἔρημον, ὅτι οὔτε κυνὶς ὑλακὴ τὸ παράπαν ηκούετο, οὐδὲ ὄρνιθος ἡμέρου κοκκυσμός, οὐδὲ παιδίου κλαυθμυρισμός· ἀλλ' ὥσπερ σαγήνην χιλῶν ἁλιεύς, ἕλκει ταύτην ἐν τῇ ξηρᾷ ἀπὸ τοῦ πελάγους, εἴ τι ἂν συναντεῖ τοῦτο καὶ ἕλκει πρὸς την ξηράν, κἄν τε μέγαν ἰχθὺν καν τε σμικρόν, καὶ αὐτὸ τὸ φαυλότατον ἰχθύδιον καὶ καρκινίδιον· οὕτω καὶ οὗτοι τὴν ἅπασαν Ασίαν λεηλατήσαντες ᾤχοντο. ᾿Απὸ δὲ Μιλησίων εἰς τὴν ἄνω Φρυγίαν Καπατιανὴν ᾔεσαν, τὰ ὅμοια πράττοντες. ᾿Απὸ δὲ Λαοδικείας εἰς Φρυγίας Σαλουταρίαν κατήνillic ærumnis confectus Iltrim Bajazites fato concessit. Affirmant plurimi quod veneno mortem ipse sibi consciverit. Volebat equidem Temyr hunc vivere, et in Persidem abducere, ut universæ genti ostenderet qualem cujusque soli feram comprehenderat, spectandumque exhibere ad triumphi ornatum et magnificentiam; tandem multis ærumnis ac miseriis attritum ad mortem sibi inferendam ipsum cogere. Verum ubi animam agere capit, postremaque suspiria ducere, Temyri talia significat:Vitam cum morte jam commuto; tu lætus el hilaris mortuum me conspice, cadaverque meum Καράσαρ λέγουσιν· ἐκεῖ καὶ ὁ πολυπαθής Ἰλτρὶμ Παγιαζήτ ἀπέθανεν. "Αδεται οὖν παρὰ πολλῶν, ὅτι αὐτὸς ἑαυτὸν φαρμάκῳ τῆς ζωῆς ἐστέρησεν. Ο γὰρ Τεμὰρ ἡβούλετο μὲν αὐτὸν ζῆν, καὶ ἐν τῇ Περσί ἄγειν, καὶ δεῖξαι τους Πέρσας ποδαπού θηρίου έγκρατὴς ἐγένετο, καὶ θεατρίσαι, καὶ πομπεῦσαι· καὶ μετὰ ταῦτα διὰ πολλῆς στενοχωρίας του την ἀπαλλάξειν ποιῆσαι. 'Αλλ' ἐπειδὴ τὰ λοίσθια πνέων ἦν, μηνύει τῷ Τεμὺρ, ὡς Ἐγὼ νῦν μεταλλάττω τὸν βίον· σὺ δὲ ἱλαρῶς βλέψον τεθνηκότα με, καὶ τὸ σῶμά μου δὺς ταφῆναι ἐν τῷ παρ' ἐμοῦ δομηθέντι μνημείῳ. Ακούσας δὲ τὰ ῥήματα ταῦτα Ismaelis Bullialdi notæ. Καὶ πρὸς τὴν Μιλησίων. Correximus jazitem diem supremum clausisse doret. Locus Μυλάσσων, in Caria enim fuit Mylasta vel Mylas; a Stephano etenim et aliis ita appellatur. In notitia Thronorum sub Constantinopolitano patriarcha, metropolita Staurupoleos subjicitur episcopus τῶν Μυλάντων, vel ut alius ms. codex correctius exhibet τῶν Μυλάσσων, et propterea Mylassum reddidimus, quod ad hodiernam pronuntiationem magis accedat. ᾿Απὸ δὲ Λαοδικείας ἐς Φρυγίας Σαλουταρίαν. Quo in loco mortuus sit Bajaziles non prodiderunt Laonicus, Phranzes et Leunclavios. Animi ægritudine confectum obiisse docet Laonicus; causam addit Leunclavius, quod Bajazites a Temyre intellexisset, fore ut Semerkandum transferretur, idque Ducas aliquatenus innuit. Venenum a Temyre ipsi propinatum aliqui volunt, quod Leuncl. in calce lib. vn Hist. Musulm. scribit. Duc.s in Phrygia Salutaria, Turcis Carasar dicta, Baautem ille Carasar, quo nomine noster Phrygiam Salutariam intelligit, procul dubio est, quem KaraChisarem Turci appellant, id est arcem nigram; Greci medii avi locum illum Μαυρόκαστρον, που est nigrum castrum, quem antiqui" Corycum_appellarunt, ut notat Leuncl. lib. iii, et cup 144, Pandect. Turcic. Contigit mors Bajazitis anno Hegira 804, id est Christi 1402, postquam annos 14 regnasset; ita tradit Leunclavius lib. vu, at lib. vult mortuum ait auno Hegira: 850. Laonici textus admodum depravatus est, qui annos 25 eum regnasse prodit. Orbinus scribit uxorem Bajazitis, Lazari filiam Milievam (Ducas Mariam appellat), altero post maritum die obiisse; cui ut illuderet Temyr, vestes illius ad pudenda usque rescindi jussit, et eo habitu mensæ accumbentibus ministrare coegit.

ὁ Σκύθης ἐκάμφθη τῇ γνώμῃ· καὶ στείλας αὐτὸν trade sepeliendum in monumento quod mihi adificavi. δι' ἐνταφιαστῶν δούλων αὐτοῦ ὡς ἑκατὸν ἐλευθερών σας αὐτοὺς, ἀπήγαγον αὐτὸν ἐν τῇ Προύσῃ, καὶ ἔθαψαν ἐν τῷ μνημείῳ, ὁ αὐτὸς ᾠκοδόμησεν. Ο δὲ Τεμὺρ ἀπάρας ἐκεῖθεν πρὸ; Λυκαονίαν ἀφίκετο, κἀκεῖθεν εἰς Καισαρίαν, εἶτα εἰς ᾿Αρμενίαν μικράν τε καὶ μεγάλην. Πληρώσας ἐνιαυτὸν ἕνα ἐκτὸς τῆς Περσίας, καὶ μετὰ τὴν χρόνον εἰσῆλθε νικητής, τροπαιούχος, φέρων λάφυρα και λείαν, ὡς οὐδεὶς τῶν πώποτε τυράννων Περσῶν. 'Αλλ' ἐπανίωμεν πάλιν εἰς τοὺς μεταγενεστέρους ἡγεμόνας τῶν Οθμανῶν, καὶ ἴδωμεν καὶ ποίῳ τρόπῳ μετέπεσιν εἰς αὐτοὺς τὰ τῆς ἡγεμονίας εὐτυχήματα. His auditis Scytha animi rigore remisso emollitus est, et libertatem centum illius servis concessit, qui fumus procurarent; Prusamque cadaver abducendum permittitur, ubi in sepulcro, quod vivus sibi posuerat, sepultum. Temyr in Lycaoniam inde movit, deincepsque Casarean pervenit, tandemque in Armeniam minorem ac majorem reversus est. Annum in expeditione extra Persiam exegit, demumque victor ac triumphator rediit, præda ac spoliis onustus, quanta nullus unquam Persarum tyrannus reportavit. Sed iterum redeamus ad Othmanicae familiæ principes, qui postea successe runt, et attendamus quomodo in eos imperium feliciter concesserit. CAPUT XVIII. ofMannel imperator Byzantium revertitur, et Joannem ex fratre nepotem in Lemnum relegat. Cum Musulmano Bajazitis filio foedus amicitiamque init. Rerum status in Asia post Temyris Chanis discessum. "Ese, seu Isa, Bajazitis filius, bello afratre Mehemete petitus Temyrte duce capitur, et laqueo profocatur. Cineites Smyrnaeus innotescit, Alinis filios ex Tonia pellit, Musulmani partes sequitur. Atinis filii Mantachio ope Ephesum expugnant. Homur Atinis filius cum Cineite affinitatem contrahit, et paulo post obit. Musulmani adversus Cineitem expeditio. Asia reguli adversus Musulmanum conjurant, sed mutuis suspicionibus a se invicem dissociantur. Ο γὰρ βασιλεὺς Μανουὴλ ἐνωτισθεὶς τὴν ἧττον τῶν Τούρκων, καὶ τὴν τοῦ Παγιαζήτ αθρόαν μετα βολὴν πῶς ἀπ᾿ οὐρανοῦ ὡς ἀστραπὴν πεσόντα, παρευθὺ πρὸς Βυζάντιον ἄνεισι. Καὶ ὁ ἀνεψιός αὐτ τοῦ παραχωρεῖ τῶν οἰάκων τῆς βασιλείας, καὶ αὐτὸς ἐν τῇ νήσῳ Λήμνῳ πέμπεται. Καὶ ὁ Μανουήλ μόνος βασιλεὺς παρὰ τοῦ παλατίου καὶ τοῦ δήμου εὐφη μίζεται. Ὁ δὲ Μουσουλμάν περάσα; ἐν τῇ δύσει, εἰσῆλθεν ἐντὸς τῆς πόλεως, καὶ πίπτει ἐν τοῖ; ποσί τοῦ βασιλέως, καὶ δέεται τούτου λέγων, ὅτι Ἐγὼ ἔσομαί σοι εἰς υἱὸν, σὺ δὲ πατὴρ ἐμὺς ἔσῃ· καὶ ἀπὸ τοῦ νῦν ἐν μέσῳ ἡμῶν οὐ φύσει ζιζίγιον, ἀλλ᾽ οὔτε σκάνδαλα ἔσονται· μόνον ἀναρευσόν με ἡγεμόνα Θρᾴκης, ὅσην καὶ ἄλλην γῆν διὰ τῶν γονέων ἐπεκτησάμην· δοὺς αὐτῷ καὶ ὁμήρους ἕνα τῶν ἀδελφῶν αὐτοῦ τῶν ἀνήέων, καὶ μίαν τῶν ἀδελφίδων Φατμακάτουν ἐπονομαζομένην· ὑποσχεθείς δοῦναι τῷ βασιλεῖ τὴν Θεσσαλονίκην, καὶ τὰ τοῦ Στρυμόνος ἄχρις αὐτοῦ Ζητουνίου, καὶ τὴν Πελοπόννησον· τὰ δὲ τῆς πόλεως πέριξ ἀπὸ Πανίδου μέχρι ἱεροῦ στομίου, καὶ ἀπὸ τοῦ ἱεροῦ στομίου μέχρι Βάρνας ἅπαντα τὰ παράλια κάστρα, τὰ ἐν τῷ Εὐξείνῳ Πόντῳ κείImperator Manuel cum cladem Turcorum audivisset, subitamque Bajazitis, qui velut fulgur e coelo deciderat, fortunae mutationem, Byzantium confestim rediit, et clavum imperii regendum a nepote, quem in Lemnum 43 relegat, recepit. Solus igitur Manuel a palatinis or ficialibus et populo imperator salutatur. Λι Μια sulmanus fretum transvectus in occidentales regiones se contulit, Constantinopolim ingressus imperatoris pedibus accidit, et apud eum hanc supplicem orationem habet: Ego tibi filius ero, tuque mihi pater eris: et ab hoc tempore nulla inter nos discordie zizania disseminabitur, nulæ offensiones intercedent; tantummodo Thraciæ præfectum me constitue et aliis regionibus, quantas majores mei possederunt. Obsides quoque tradidit ex fratribus suis impuberibus unum, sororemque unam PhaIma-catun appellatam: promisitque imperatori Thessalonicam, oppida ad Strymonem Zetuniumı usque sita, et Peloponnesum redditurum esse, atque etiam oppida urbi vicina a Panido usque ad ostum sacrum, et hinc Varnam usque conclas arces ma. ritimas littoribus Euxini Ponti impositas. ImperaIsmaelis Bullialdi notæ. 'Αλλ' έπανίωμεν. Post mortem Bajazitis interregnum constituunt Turcici Annales annorum 12, donec sultanus Melemedes rerum summa et imperio potiretur. Καὶ τὴν τοῦ Παγιαζήτ μεταβολήν. Ηoc loco addendum καὶ αὐτὸν, absque quibus verbis constructio orationis claudicat. Ενα τῶν ἀδελφῶν αὐτοῦ. Ducas hoc loco duos Bajazitis liberos obsides dates ait, marem unum, feminam alteram nomine Phatma-Catun. At infra, cap. 21), narrat tres obsides fuisse clalos, duos mares impuberes, et illam Phatmam: quorum alter, isque natu grandior, et Phatma redditi sunt: minor Constantinopoli remansit, Christianisque sacris initiatus oi iit. Leunclavius iib. x, cui Suleimanicus titulus est, Suleimanem Græcorum auxilia sibi parare cogitantem, fratru o natu minimum Cassinem, et sororem suam Sultanam Fatimam obsides dedisse tradit. Phranzes, cap. 50, lib. 1, eu.n qui Christianus obiit, Jusupham, id est Josephum, appellat. Porro Platina, seu Fatim:- Catun idem est ac Domina Fatima, Italis Signora Fatima: ista enim vox Caden Turcis est quod Italis Signora ovvero Madamigella: Armeni Cadun vel Catun per u Italicum pronuntiant. Nomen illust Fatima Turcis familiare est ac venerandum: sie enum appellabatur unica Muhamedis filia, quam ex Aische Ebubekiris filia suscepit, et Hali patrueli su anaptain dedit. Τὰ τοῦ Στρυμόνος. Strymon Macedonia flavius est; Zetunium oppidum est, cujus episcopus Larissaro secunda Graecie metropolitae olim suberat, et ad Thermopylas situm Sperchii (laairis ripis adjacet. Laoniens, lib. 11. Τό τε Ζητοῦ κιν τὸ ἐν Θερμοπύλαις. Sperchius olite, postea Αγριο μέλας appellatus est, qui in sinum Palassicum, hodie del Volo appellatum influit. Zetunii mentionem faciunt Joannes Curopalata Scillitza in Basilio et Constantino: et in iisdem Georgius Celehus.

ὁ Σκύθης ἐκάμφθη τῇ γνώμῃ· καὶ στείλας αὐτὸν trade sepeliendum in monumento quod mihi adificavi. δι' ἐνταφιαστῶν δούλων αὐτοῦ ὡς ἑκατὸν ἐλευθερών σας αὐτοὺς, ἀπήγαγον αὐτὸν ἐν τῇ Προύσῃ, καὶ ἔθαψαν ἐν τῷ μνημείῳ, ὁ αὐτὸς ᾠκοδόμησεν. Ο δὲ Τεμὺρ ἀπάρας ἐκεῖθεν πρὸ; Λυκαονίαν ἀφίκετο, κἀκεῖθεν εἰς Καισαρίαν, εἶτα εἰς ᾿Αρμενίαν μικράν τε καὶ μεγάλην. Πληρώσας ἐνιαυτὸν ἕνα ἐκτὸς τῆς Περσίας, καὶ μετὰ τὴν χρόνον εἰσῆλθε νικητής, τροπαιούχος, φέρων λάφυρα και λείαν, ὡς οὐδεὶς τῶν πώποτε τυράννων Περσῶν. 'Αλλ' ἐπανίωμεν πάλιν εἰς τοὺς μεταγενεστέρους ἡγεμόνας τῶν Οθμανῶν, καὶ ἴδωμεν καὶ ποίῳ τρόπῳ μετέπεσιν εἰς αὐτοὺς τὰ τῆς ἡγεμονίας εὐτυχήματα. His auditis Scytha animi rigore remisso emollitus est, et libertatem centum illius servis concessit, qui fumus procurarent; Prusamque cadaver abducendum permittitur, ubi in sepulcro, quod vivus sibi posuerat, sepultum. Temyr in Lycaoniam inde movit, deincepsque Casarean pervenit, tandemque in Armeniam minorem ac majorem reversus est. Annum in expeditione extra Persiam exegit, demumque victor ac triumphator rediit, præda ac spoliis onustus, quanta nullus unquam Persarum tyrannus reportavit. Sed iterum redeamus ad Othmanicae familiæ principes, qui postea successe runt, et attendamus quomodo in eos imperium feliciter concesserit. CAPUT XVIII. ofMannel imperator Byzantium revertitur, et Joannem ex fratre nepotem in Lemnum relegat. Cum Musulmano Bajazitis filio foedus amicitiamque init. Rerum status in Asia post Temyris Chanis discessum. "Ese, seu Isa, Bajazitis filius, bello afratre Mehemete petitus Temyrte duce capitur, et laqueo profocatur. Cineites Smyrnaeus innotescit, Alinis filios ex Tonia pellit, Musulmani partes sequitur. Atinis filii Mantachio ope Ephesum expugnant. Homur Atinis filius cum Cineite affinitatem contrahit, et paulo post obit. Musulmani adversus Cineitem expeditio. Asia reguli adversus Musulmanum conjurant, sed mutuis suspicionibus a se invicem dissociantur. Ο γὰρ βασιλεὺς Μανουὴλ ἐνωτισθεὶς τὴν ἧττον τῶν Τούρκων, καὶ τὴν τοῦ Παγιαζήτ αθρόαν μετα βολὴν πῶς ἀπ᾿ οὐρανοῦ ὡς ἀστραπὴν πεσόντα, παρευθὺ πρὸς Βυζάντιον ἄνεισι. Καὶ ὁ ἀνεψιός αὐτ τοῦ παραχωρεῖ τῶν οἰάκων τῆς βασιλείας, καὶ αὐτὸς ἐν τῇ νήσῳ Λήμνῳ πέμπεται. Καὶ ὁ Μανουήλ μόνος βασιλεὺς παρὰ τοῦ παλατίου καὶ τοῦ δήμου εὐφη μίζεται. Ὁ δὲ Μουσουλμάν περάσα; ἐν τῇ δύσει, εἰσῆλθεν ἐντὸς τῆς πόλεως, καὶ πίπτει ἐν τοῖ; ποσί τοῦ βασιλέως, καὶ δέεται τούτου λέγων, ὅτι Ἐγὼ ἔσομαί σοι εἰς υἱὸν, σὺ δὲ πατὴρ ἐμὺς ἔσῃ· καὶ ἀπὸ τοῦ νῦν ἐν μέσῳ ἡμῶν οὐ φύσει ζιζίγιον, ἀλλ᾽ οὔτε σκάνδαλα ἔσονται· μόνον ἀναρευσόν με ἡγεμόνα Θρᾴκης, ὅσην καὶ ἄλλην γῆν διὰ τῶν γονέων ἐπεκτησάμην· δοὺς αὐτῷ καὶ ὁμήρους ἕνα τῶν ἀδελφῶν αὐτοῦ τῶν ἀνήέων, καὶ μίαν τῶν ἀδελφίδων Φατμακάτουν ἐπονομαζομένην· ὑποσχεθείς δοῦναι τῷ βασιλεῖ τὴν Θεσσαλονίκην, καὶ τὰ τοῦ Στρυμόνος ἄχρις αὐτοῦ Ζητουνίου, καὶ τὴν Πελοπόννησον· τὰ δὲ τῆς πόλεως πέριξ ἀπὸ Πανίδου μέχρι ἱεροῦ στομίου, καὶ ἀπὸ τοῦ ἱεροῦ στομίου μέχρι Βάρνας ἅπαντα τὰ παράλια κάστρα, τὰ ἐν τῷ Εὐξείνῳ Πόντῳ κείImperator Manuel cum cladem Turcorum audivisset, subitamque Bajazitis, qui velut fulgur e coelo deciderat, fortunae mutationem, Byzantium confestim rediit, et clavum imperii regendum a nepote, quem in Lemnum 43 relegat, recepit. Solus igitur Manuel a palatinis or ficialibus et populo imperator salutatur. Λι Μια sulmanus fretum transvectus in occidentales regiones se contulit, Constantinopolim ingressus imperatoris pedibus accidit, et apud eum hanc supplicem orationem habet: Ego tibi filius ero, tuque mihi pater eris: et ab hoc tempore nulla inter nos discordie zizania disseminabitur, nulæ offensiones intercedent; tantummodo Thraciæ præfectum me constitue et aliis regionibus, quantas majores mei possederunt. Obsides quoque tradidit ex fratribus suis impuberibus unum, sororemque unam PhaIma-catun appellatam: promisitque imperatori Thessalonicam, oppida ad Strymonem Zetuniumı usque sita, et Peloponnesum redditurum esse, atque etiam oppida urbi vicina a Panido usque ad ostum sacrum, et hinc Varnam usque conclas arces ma. ritimas littoribus Euxini Ponti impositas. ImperaIsmaelis Bullialdi notæ. 'Αλλ' έπανίωμεν. Post mortem Bajazitis interregnum constituunt Turcici Annales annorum 12, donec sultanus Melemedes rerum summa et imperio potiretur. Καὶ τὴν τοῦ Παγιαζήτ μεταβολήν. Ηoc loco addendum καὶ αὐτὸν, absque quibus verbis constructio orationis claudicat. Ενα τῶν ἀδελφῶν αὐτοῦ. Ducas hoc loco duos Bajazitis liberos obsides dates ait, marem unum, feminam alteram nomine Phatma-Catun. At infra, cap. 21), narrat tres obsides fuisse clalos, duos mares impuberes, et illam Phatmam: quorum alter, isque natu grandior, et Phatma redditi sunt: minor Constantinopoli remansit, Christianisque sacris initiatus oi iit. Leunclavius iib. x, cui Suleimanicus titulus est, Suleimanem Græcorum auxilia sibi parare cogitantem, fratru o natu minimum Cassinem, et sororem suam Sultanam Fatimam obsides dedisse tradit. Phranzes, cap. 50, lib. 1, eu.n qui Christianus obiit, Jusupham, id est Josephum, appellat. Porro Platina, seu Fatim:- Catun idem est ac Domina Fatima, Italis Signora Fatima: ista enim vox Caden Turcis est quod Italis Signora ovvero Madamigella: Armeni Cadun vel Catun per u Italicum pronuntiant. Nomen illust Fatima Turcis familiare est ac venerandum: sie enum appellabatur unica Muhamedis filia, quam ex Aische Ebubekiris filia suscepit, et Hali patrueli su anaptain dedit. Τὰ τοῦ Στρυμόνος. Strymon Macedonia flavius est; Zetunium oppidum est, cujus episcopus Larissaro secunda Graecie metropolitae olim suberat, et ad Thermopylas situm Sperchii (laairis ripis adjacet. Laoniens, lib. 11. Τό τε Ζητοῦ κιν τὸ ἐν Θερμοπύλαις. Sperchius olite, postea Αγριο μέλας appellatus est, qui in sinum Palassicum, hodie del Volo appellatum influit. Zetunii mentionem faciunt Joannes Curopalata Scillitza in Basilio et Constantino: et in iisdem Georgius Celehus.

DUCE tor, pace inita, Adrianopolin eum misit, Deme- μενα 'Ο δὲ βασιλεὺς εἰρηναίαν κατάστασιν ποιήσα;, triumque Leontarium virum prudentem et in bello impigrum ad recipiendam Thessalonicam destinát, qui negotium confectum imperatori scribit, et Joannem in eam urbem introducit, imperatoremque totius Thessaliæ proclamat. Præterea Manuel Romanos illustres viros in alias urbes et oppidula misit, qui eas pulsis Turcis receperunt. Eo tempore tota Thracia profunda pace et secura tranquillitate fruebatur; at orientales provinciæ tumultu ingenti turbabantur, subitaque principum per provincias mutatione agitabantur. Vere itaque inchuante, postque horrendam illam procellam, sedato astu, fanes dira, pestisque vehemens grassatæ sunt per provincias omnes, quas Scythæ invaserant, bellaque intestina orta. Carmianus namque qui Alysar cognominabatur, facultatem a Temyre consecutus in paternam ditionem redeundi, eam recuperavit; Sarchan pariter Lydłam paternum principatum recepit. Orchan et Atinis ambo filii, Homur et Esses, Ioniam totam sortiti sunt. Mantachiæ filius Elias Cariam et Lyciam obtinuit; qui vero in oriente relicti erant Bajazitis filii, eorum unus Mehemetes, cum provinciam nullamn obtineret, Ancyræ in Galatia substiterat, cum quo frater ejus minor natu Moses etiamnum puer degebat. Eses vero alius eorum huc et illuc vagabundus oberrabat, dignitate ac imperio prorsus destitutus,'ejusdemque conditionis erat Mustaphas. Quare Mehemetes quemdam e magnatibus, qui patrem ejus comitabantur, Temirtem cognominatum, Ancyra adversus Esen, qui in regionibus illis tunc agebat, progredi jussit: prælio cum eo commisso Temirtes victor evasil, 44 Esemque capite truncavit: unde Mehemetes in Galatia nomen famamque sibi fecit. Interim in loniæ partibus, quas possederat Atin quidam, Cineites appellatus, ejus, qui Karasupasi vocabatur, filius innotuit, vir fortis ac generosus καὶ αὐτὸν ἐν Αδριανουπόλει πέμψας, έστειλε Δημήτριον τὸν Λεοντάρι ἄνδρα συνετὸν καὶ περὶ τὰ πολεμικὰ εὐστροφον, τοῦ παραλαβεῖν Θεσσαλο νίκην. Ο δὲ παραλαβὼν αὐτὴν, καὶ μηνύσας τῷ βασιλεῖ, εἰσάγει τὸν βασιλέα Ιωάννην ἐντὸς, καὶ δεικνύει τοῦτον βασιλέα πάσης Θετταλίας. Ομοίως καὶ ἐν πάσαις ταῖς πόλεσι, καὶ τοῖς πολιχνίας ἔστειλεν ὁ βασιλεὺς Ρωμαίους τῶν ἐνδόξων, καὶ παρέλαβον πάντα διώξαντες τοὺς Τούρκους· καὶ ἐν τοῖς Θρακῴοις μέρεσιν εἰρήνη παντοία, καὶ ἀντισίαστος γαλήνη· τὰ δὲ τῆς ἕω ἐν μεγάλη ταραχή καὶ ἀθρός μεταβολῇ τῶν ἡγεμόνων ἐν ταῖς ἐπαφ χίαις. Ἔαρος τοίνυν ἀρξαμένου, καὶ τοῦ σφοδρού χειμῶνος ἐκείνου καὶ κλύδωνος παρελθόντος, ἔγει γόνει λιμὸς ἰσχυρὸς, καὶ λοιμὸς ἐν πάσαις ταῖς επαρχίαις, αἷς οἱ πίδες τῶν Σκυθῶν ἐπάτησαν, καὶ ἐμφύλιοι πόλεμοι. Καταβάς τοίνυν ὁ Καρμιάν δοὺς ὁ Τεμὰρ ἄδειαν, ἔλαβε τὴν πατρικὴν αὐτ ἐπαρχίαν, Αλυσὰρ ἐπονομαζόμενος. Ομοίως καὶ Σαρχὰν Λυδίαν τὴν πατρικὴν ἐπαρχίαν πρὸς ἑαυτὸν ἐποιήσατο. Ο Ορχάν, καὶ οἱ τοῦ Ἀτὴν δύο υἱο! Ομούρ καὶ Ἐσὲς, καὶ αὐτοὶ τὴν Ἰωνίαν πᾶσιν ἐκληρώσαντο. Καὶ ὁ τοῦ Μανταρία Ελιές, καὶ αὐτὸς Καρίαν καὶ Λυδίαν ἐπεκτήσατο. Οἱ δὲ καταλειφθέν τες ἐν τῇ ἑψᾳ τοῦ Παγιαζήτ υἱοὶ ὁ μὲν Μεχμέτ ἐν 'Αγκύρᾳ ἦν τῆς Γαλατίας, ἐπεὶ οὐκ εἶχε κληρο νόμον, ἡ ἐπαρχίαν· ἦν δὲ καὶ ὁ ἀδελφὸς αὐτο Μωσῆς μετ' αὐτὸν ἔτι παιδαρίσκος ὤν. Ὁ δὲ Ἐσ; ὁ ἕτερος ἦν πλανώμενος ἔνθεν κἀκεῖθεν, μὴ ἔχων αὐθεντίαν, ὁμοίως καὶ Μουσταφά;. "Οθεν στείλας ὁ Μεχμέτ τινὰ τῶν μεγιστάνων τοῦ πατρὸς αὐτοῦ, Τεμηρτὲς ἐπονομαζόμενον, ἐξ 'Αγκύρας {πρὸ;] διάγοντα τότε τὸν Ἐσὲν ἐν τοῖς μέρεσι ἐκείνοις, καὶ συνάψεις πόλεμον μετ᾿ αὐτοῦ ἀπέτεμε τὴν κεφαλὴν αὐτοῦ. Ὁ δὲ Μεχμέτ ην μεγαλυνόμενος ἐν Γαλατία. Ἐν δὲ τῷ πρὸς Ἰωνίαν μέρει τοῦ 'Ατὴν ηγέρθη τις ὄνομα Τζινεήτ, υἱὸς τοῦ λεγομένου Καρασούπαση, ἀνὴρ γενναίος, καὶ εἰς τὰ πολεμικά Ismaelis Bullialdi note. Δημήτριον τὸν Λεοντάριν. Pro Λεοντάριον more vulgaris idiomatis: hujus Demetrii meminit Phranzes lib. 1, cap. 39. Καταβὰς τοίνυν ὁ Καρμιάν. Leuncl. lib. 18 Hist. Musulm, narrat Temyrem principibus a Bajaz te spoliatis ditiones restituisse: qui hic vocatur Carmian Alysar, Laonico Caramanus Alosurius dicitur lib. ii. Videndlus Leuncl. in Pandectis hist. Turcica, num. 56. Παγιαζήτ υἱοί, ὁ μὲν Μεχμέτ. Leunclavius, lib. x, x, et xr, hanc fratrum lanienamn stragesque narrat. Lib. ix, quæ adversus Isam-begum gessit Mehemeles, exponit; Temirtasem a partibus Ese vel sæ stetisse, et a militibus Mehemetis occisum fuisse, Isamque, postquam se fuge commisit, nusquani conspectum fuisse tradit. Verum noster Temirtem, qui cum Temirtasi idem est, Mehemeti militasse allirmat. Laonicus, lib. iv, Jesum seu Isam contra Musulmanum bellum gessisse, et captum prælio morte affectum fuisse seribit: cui Phrauzes, lib. I, cap. 50, consensit. Sed quodl lib. x, initio, dicit Leunclavius verissimum est, Laonici narrationem confusam et mutilam esse, ex qua vel acutiores sese extricare et expedire vix possint. Becani Annales et Historia Verantiana, eodem Leuncl. teste, et eos improbante, Isam 2 Musa occisum tradunt, Ἐν δὲ τῷ πρὸς Ἰωνίαν μέρει. Ηujus Cineitis mentio frequentissinia est in hac nostra historia. Laonicus, iibb. iv et v, de eo verla lecit, εἰ Ζουναΐτην appellat. Leunclavius ejus in "uirit primum lib. x, in quo Dusme, seu supposititii Mustapha historiam contexuit, eumque Tzoneite:n nominat. Ducas ubique Τζινεήτ labet, quod nomen Cineitem reddidimus, ita ut, ci, prima syllaba pronuntiatione Italica eferatur. Hic Cineites a Lounclavio Ismyroglii, id est Smyrnæ principis, filius dicitur: Ducas vero cum Kara-Supassi, id est, nigri Subassi filium fuisse prodit, et Adinis, seu Atimis Glos, qui Ismyroglii, et Smyrnæ principes erant, lonia expulisse. Obiter hic lectores monebimas, in enarrandis interregui rebus Ducam nostrum a Laonico et Leunclavio multum differre.

DUCE tor, pace inita, Adrianopolin eum misit, Deme- μενα 'Ο δὲ βασιλεὺς εἰρηναίαν κατάστασιν ποιήσα;, triumque Leontarium virum prudentem et in bello impigrum ad recipiendam Thessalonicam destinát, qui negotium confectum imperatori scribit, et Joannem in eam urbem introducit, imperatoremque totius Thessaliæ proclamat. Præterea Manuel Romanos illustres viros in alias urbes et oppidula misit, qui eas pulsis Turcis receperunt. Eo tempore tota Thracia profunda pace et secura tranquillitate fruebatur; at orientales provinciæ tumultu ingenti turbabantur, subitaque principum per provincias mutatione agitabantur. Vere itaque inchuante, postque horrendam illam procellam, sedato astu, fanes dira, pestisque vehemens grassatæ sunt per provincias omnes, quas Scythæ invaserant, bellaque intestina orta. Carmianus namque qui Alysar cognominabatur, facultatem a Temyre consecutus in paternam ditionem redeundi, eam recuperavit; Sarchan pariter Lydłam paternum principatum recepit. Orchan et Atinis ambo filii, Homur et Esses, Ioniam totam sortiti sunt. Mantachiæ filius Elias Cariam et Lyciam obtinuit; qui vero in oriente relicti erant Bajazitis filii, eorum unus Mehemetes, cum provinciam nullamn obtineret, Ancyræ in Galatia substiterat, cum quo frater ejus minor natu Moses etiamnum puer degebat. Eses vero alius eorum huc et illuc vagabundus oberrabat, dignitate ac imperio prorsus destitutus,'ejusdemque conditionis erat Mustaphas. Quare Mehemetes quemdam e magnatibus, qui patrem ejus comitabantur, Temirtem cognominatum, Ancyra adversus Esen, qui in regionibus illis tunc agebat, progredi jussit: prælio cum eo commisso Temirtes victor evasil, 44 Esemque capite truncavit: unde Mehemetes in Galatia nomen famamque sibi fecit. Interim in loniæ partibus, quas possederat Atin quidam, Cineites appellatus, ejus, qui Karasupasi vocabatur, filius innotuit, vir fortis ac generosus καὶ αὐτὸν ἐν Αδριανουπόλει πέμψας, έστειλε Δημήτριον τὸν Λεοντάρι ἄνδρα συνετὸν καὶ περὶ τὰ πολεμικὰ εὐστροφον, τοῦ παραλαβεῖν Θεσσαλο νίκην. Ο δὲ παραλαβὼν αὐτὴν, καὶ μηνύσας τῷ βασιλεῖ, εἰσάγει τὸν βασιλέα Ιωάννην ἐντὸς, καὶ δεικνύει τοῦτον βασιλέα πάσης Θετταλίας. Ομοίως καὶ ἐν πάσαις ταῖς πόλεσι, καὶ τοῖς πολιχνίας ἔστειλεν ὁ βασιλεὺς Ρωμαίους τῶν ἐνδόξων, καὶ παρέλαβον πάντα διώξαντες τοὺς Τούρκους· καὶ ἐν τοῖς Θρακῴοις μέρεσιν εἰρήνη παντοία, καὶ ἀντισίαστος γαλήνη· τὰ δὲ τῆς ἕω ἐν μεγάλη ταραχή καὶ ἀθρός μεταβολῇ τῶν ἡγεμόνων ἐν ταῖς ἐπαφ χίαις. Ἔαρος τοίνυν ἀρξαμένου, καὶ τοῦ σφοδρού χειμῶνος ἐκείνου καὶ κλύδωνος παρελθόντος, ἔγει γόνει λιμὸς ἰσχυρὸς, καὶ λοιμὸς ἐν πάσαις ταῖς επαρχίαις, αἷς οἱ πίδες τῶν Σκυθῶν ἐπάτησαν, καὶ ἐμφύλιοι πόλεμοι. Καταβάς τοίνυν ὁ Καρμιάν δοὺς ὁ Τεμὰρ ἄδειαν, ἔλαβε τὴν πατρικὴν αὐτ ἐπαρχίαν, Αλυσὰρ ἐπονομαζόμενος. Ομοίως καὶ Σαρχὰν Λυδίαν τὴν πατρικὴν ἐπαρχίαν πρὸς ἑαυτὸν ἐποιήσατο. Ο Ορχάν, καὶ οἱ τοῦ Ἀτὴν δύο υἱο! Ομούρ καὶ Ἐσὲς, καὶ αὐτοὶ τὴν Ἰωνίαν πᾶσιν ἐκληρώσαντο. Καὶ ὁ τοῦ Μανταρία Ελιές, καὶ αὐτὸς Καρίαν καὶ Λυδίαν ἐπεκτήσατο. Οἱ δὲ καταλειφθέν τες ἐν τῇ ἑψᾳ τοῦ Παγιαζήτ υἱοὶ ὁ μὲν Μεχμέτ ἐν 'Αγκύρᾳ ἦν τῆς Γαλατίας, ἐπεὶ οὐκ εἶχε κληρο νόμον, ἡ ἐπαρχίαν· ἦν δὲ καὶ ὁ ἀδελφὸς αὐτο Μωσῆς μετ' αὐτὸν ἔτι παιδαρίσκος ὤν. Ὁ δὲ Ἐσ; ὁ ἕτερος ἦν πλανώμενος ἔνθεν κἀκεῖθεν, μὴ ἔχων αὐθεντίαν, ὁμοίως καὶ Μουσταφά;. "Οθεν στείλας ὁ Μεχμέτ τινὰ τῶν μεγιστάνων τοῦ πατρὸς αὐτοῦ, Τεμηρτὲς ἐπονομαζόμενον, ἐξ 'Αγκύρας {πρὸ;] διάγοντα τότε τὸν Ἐσὲν ἐν τοῖς μέρεσι ἐκείνοις, καὶ συνάψεις πόλεμον μετ᾿ αὐτοῦ ἀπέτεμε τὴν κεφαλὴν αὐτοῦ. Ὁ δὲ Μεχμέτ ην μεγαλυνόμενος ἐν Γαλατία. Ἐν δὲ τῷ πρὸς Ἰωνίαν μέρει τοῦ 'Ατὴν ηγέρθη τις ὄνομα Τζινεήτ, υἱὸς τοῦ λεγομένου Καρασούπαση, ἀνὴρ γενναίος, καὶ εἰς τὰ πολεμικά Ismaelis Bullialdi note. Δημήτριον τὸν Λεοντάριν. Pro Λεοντάριον more vulgaris idiomatis: hujus Demetrii meminit Phranzes lib. 1, cap. 39. Καταβὰς τοίνυν ὁ Καρμιάν. Leuncl. lib. 18 Hist. Musulm, narrat Temyrem principibus a Bajaz te spoliatis ditiones restituisse: qui hic vocatur Carmian Alysar, Laonico Caramanus Alosurius dicitur lib. ii. Videndlus Leuncl. in Pandectis hist. Turcica, num. 56. Παγιαζήτ υἱοί, ὁ μὲν Μεχμέτ. Leunclavius, lib. x, x, et xr, hanc fratrum lanienamn stragesque narrat. Lib. ix, quæ adversus Isam-begum gessit Mehemeles, exponit; Temirtasem a partibus Ese vel sæ stetisse, et a militibus Mehemetis occisum fuisse, Isamque, postquam se fuge commisit, nusquani conspectum fuisse tradit. Verum noster Temirtem, qui cum Temirtasi idem est, Mehemeti militasse allirmat. Laonicus, lib. iv, Jesum seu Isam contra Musulmanum bellum gessisse, et captum prælio morte affectum fuisse seribit: cui Phrauzes, lib. I, cap. 50, consensit. Sed quodl lib. x, initio, dicit Leunclavius verissimum est, Laonici narrationem confusam et mutilam esse, ex qua vel acutiores sese extricare et expedire vix possint. Becani Annales et Historia Verantiana, eodem Leuncl. teste, et eos improbante, Isam 2 Musa occisum tradunt, Ἐν δὲ τῷ πρὸς Ἰωνίαν μέρει. Ηujus Cineitis mentio frequentissinia est in hac nostra historia. Laonicus, iibb. iv et v, de eo verla lecit, εἰ Ζουναΐτην appellat. Leunclavius ejus in "uirit primum lib. x, in quo Dusme, seu supposititii Mustapha historiam contexuit, eumque Tzoneite:n nominat. Ducas ubique Τζινεήτ labet, quod nomen Cineitem reddidimus, ita ut, ci, prima syllaba pronuntiatione Italica eferatur. Hic Cineites a Lounclavio Ismyroglii, id est Smyrnæ principis, filius dicitur: Ducas vero cum Kara-Supassi, id est, nigri Subassi filium fuisse prodit, et Adinis, seu Atimis Glos, qui Ismyroglii, et Smyrnæ principes erant, lonia expulisse. Obiter hic lectores monebimas, in enarrandis interregui rebus Ducam nostrum a Laonico et Leunclavio multum differre.

ἔνδοξος· ἔχων πρόνοιαν τῆς Σμύρνης ὁ πατὴρ αὐ- bellique peritia clarus; hujus parens, Bajazile reτοῦ ἐν ταῖς ἡμέραις του Παγιαζήτ, καὶ διὰ τὴν πολυχρόνιον ἡγεμονίαν, ὡς καθολικὸν οἱ Σμυρναίοι τοπάρχην ἐσέβοντο. Τότε ήρατο μάχην πρὸς τοὺς υἱοὺς τοῦ 'Ατήν· ᾤκουν γὰρ αὐτοὶ ἐν Ἐφέσῳ. Ο δὲ Τζινεὴς ἀθροίσας Σμυρναίους, καὶ ἐκ τῶν πέριξ χωρίων ὡς πεντακοσίους, κατερχόμενος ελήστευε τοὺς ἐν τῷ κάμπῳ Ἐφέσου· ὡς ἐν ὀλίγῳ δὲ συνα Οροίσας ἐπέκεινα τῶν πεντακοσίων εἰς αὐτὴν τὴν πόλιν τῶν Ἐφεσίων ἀφίκετο. Καὶ δὴ παρακαθίσας τὸ πολίχνιον, ἐν ὀλίγαις ἡμέραις ὁ τοῦ ᾿Ατὴν υἱὸς ἀφεὶς ἀπέδρα, καὶ ὁ Τζινεὴτ κύριος καθειστήκει τῆς ἡγεμονίας. Πλὴν διὰ παντὸς ἔγραφεν ἐν τῇ Θράκῃ πρὸς τὸν Μουσουλμάν, ὡς Ἐγὼ ὑπὲρ σοῦ πάσχω. καὶ τὴν ἡγεμονίαν τοῦ 'Ατὴν οὐ δι' ἐμὲ, ἀλλὰ διὰ σὲ ταύτην ἐγκολποῦμαι· στεῖλον οὖν μοι βοήθειαν ἵνα εἰς τέλος ἀντιπαρατάξωμαι τοὺς ἐχθρούς σου. Ὁ δὲ Μουσουλμὰν ἀπὸ Καλ. λιουπόλεως ἐν Σμύρνῃ καὶ μίαν, καὶ πολλάκις ἀπέστειλε θησαυρὸν πολύν, καὶ δι᾿ ἐκεῖνον στρα τεύων ἦν καθ᾿ ἑκάστην, ἕως οὗ τοὺς κληρονόμους τοῦ 'Ατὴν ἐδίωξε. Παρο; δὲ ἀρχομένου, καὶ τὸν δεύ τερον ήδη χρόνον [καὶ τοῦ δευτέρου ήδη χρόνου] μετὰ τὴν παραδρομὴν τοῦ δεινοῦ ἐκείνου κατα κλυσμοῦ, ἀρξαντες ὁ εἷς τοῦ ᾿Ατὴν υἱὸς, ὁ καὶ Ομούρ καλούμενος τοῦ ἑτέρου τεθνηκότος, πρὸς τὸν θεῖον αὐτοῦ τὸν Μανταγία Ελιέςπεγην τὸν ἡγεμόνα Καρίας επανέρχεται, καὶ ἱκετικῶς προσπίπτει τοῖς ποσὶν αὐτοῦ δεόμενος βοηθείας. Ο δὲ καὶ μάλα ἀσπασίως αὐτὸν ὑποδέχεται, καὶ τὸ αἰτηθὲν πληρεῖ, καὶ συνάξας τὸν ἅπαντα στρατὸν αὐτοῦ, ἐν Ἐφέσῳ σὺν τῷ Ὁμούρ ἔρχεται, ἄγων συν αὐτῷ ὡς ἑξακισχιλίους ἄνδρας. Οἱ δὲ τῆς πόλεως σὺν τῷ Καρασούπασῃ τῷ πατρὶ τοῦ Τζινεὴς ἦσαν ὡς τρισχίλιοι. Ο γὰρ Τζινεήτ εὑρέθη ἐν τῇ Σμύρνῃ ὑπάρχων. Τότε μὴ ὑποκύψαντες οἱ Ἐρέσιοι, ἀλλὰ καρτερῶς ἀντικαθιστάμενοι, πῦρ ἀφιάσιν ἐν τῇ πόλει, καὶ διὰ τῶν τεσσάρων μερῶν ἀναφθείσης τῆς φλογὸς κατεδαπάνα τὰς οἰκίας· καὶ τὰ καταλειφθέντα παρὰ τῶν Σκυθῶν τὸ πῦρ ὡς χόρτον κατα ήσθιε. Καὶ ἦν, ἡ πᾶσα πόλις τέφρα, καὶ κόνις ἐν δυσὶν ἡμέραις. Οἱ δὲ Εφέσιοι ἰδόντες τὴν τοσαύτην ζημίαν, προσεκύνησαν. Ο δὲ Καρασούπασης γενόμενος ἔγκλειστος ἐν τῇ ἀκροπόλει, ἀντιμάχετο ἄχρι φθινοπωρινοῦ καιροῦ, ἐκδεχόμενος βοήθειαν παρὰ 1 τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ Τζινεήτ. Ὁ δὲ οὐκ ἠδύνατο, ἀφεὶς τὴν Σμύρνην, ἀπελθεῖν ἐν Ἐφέσῳ, ἦν γὰρ σπάνις πολλὴ τῶν στρατιωτῶν. Τότε ἀνοίξας τὰς πύλας ἐξῆλθε, καὶ πεσὼν ὑπετάγη τῷ Μανταχία. Παρα λαβὼν οὖν αὐτὸν σὺν τοῖς ἄλλοις τῶν ὄντων ἐν τῷ πολιχνίῳ, δεσμίους εἰς τὴν ἡγεμονίαν αὐτοῦ ἤγαγε. Τῷ δὲ παιδὶ τοῦ Ἀτὴν τῷ ὑμούρ ἐγκαθιζάνει ἐν τῇ ἡγεμονίᾳ τῇ πατρικῇ. Τὸν δὲ Καρασούπασην rum summam obtinente, Smyrnam rexerat, quod diuturnum regimen ejus fuisset, Smyrnai tanquam generalem toparcham et præfectum venerabantur. Hoc igitur tempore bellum adversus Alimis alios capessit, qui Ephesi principatus sed m habebant; collectisque Smyrnæis, et ex circumjacentibus oppidulis quingentis ferme viris, in agrum Ephesium venit, colonosque deprædatur. Brevi vero cum præter quingentos coegisset alios, ad ipsam urbem Ephesum accessit, arceque, post paucorum dierum obsidionem, potitur, et princi pem illius se gerit, cum ea deserta Atinis filius aufugisset. Verumtamen litteris ad Musulmanum, qui in Thracia agebat, datis aperte his professus est verbis: Ego in tui gratiam tot labores sustineo, principatumque Atinis invasi, non ut mihi, sed tibi acquiram. Auxilium propterea ad me mitte, ut hostibus tuis quandiu steterint, obsistam. His fidem præbens Musulmanus semel atque iterum sæpiusque pecunias multas Calliopoli Smyrnam transmisit, quibus belli impensas quotidianas sustinebat, donec Atiuis hæredes expulit. Ineunte vere, alteroque anno ab horrenda illa Scytharum excursione, Atinis filiorum unus, qui Homur quoque vocabatur, alio demortuo superstes, ad avunculum suum Mantachiam Eliez pegum Cariæ principem se confert, et supplex ad pedes illius prostratus auxilium rogat; quen perbenigne suscepit Mantachias, ejusque petitioni annuit, omnemque exercitum cogit, et in comitatu Homurem habens circiter sex militum millia Ephesum ducit: urbis porro incole, quibus præerat Karasupasi Cineitis pater, ter mille tantum nuniero erant, quod hic Smyrnæ tunc ageret; nec cesserunt propterea Ephesii, sed forti animo obstiterunt: at hostes per quatuor urbis regiones ignem immiserunt, quo domus absorpt sunt; et reliquias, quæ Scytharum vastationi su; pererant, tanquam fœnum flammæ devorarunt: biduiqne spatio tota urbs in cineres versa est. Tunc Ephesii tantam cladem contuiti, hostibus se permiserunt. Karasupasis vero intra arcem se recipit, et in autumnum dilata deditione, dum a filio opem exspectat, obsidionem toleravit. Is Smyrna deserta opem ferre patri, et Ephesum accedere nequibat, quod militum paucitas id fieri vetarel. Tandem 45 ergo portis reclusis arcem dedit, que manus Mantachiæ devenit: qui illum aliosque in arce comprehensos intra ditionis suæ limites vinctos abduxit, reddita Atinis filio paterna hæreditate. Karasupasim aliosque Othmanicarum partium viros in castri cujusdam, qui Mamalus dicitur, turrem conjecit, et conclusos tenuit. Quid vero Ismaelis Bullialdi notæ. 'Ο 'Ομούρ καλούμενος, Homur iste fuit frater Ese seu Isæ, et uterque Howares illius nepotes, cui Smyrna ab Equitibus Militiae Hierosolymi'anæ erepta fuit, uti supra, cap. 7, narratum. Vocantur autem isti Atinis fili, quod ab Atine Turcoruin induce genus duxerunt; filiorum etiam nomine nepotes et posteri continentur. 'Ελιέζπεγην. 11 est, Eliam-begum ex Man tachia posteris.

ἔνδοξος· ἔχων πρόνοιαν τῆς Σμύρνης ὁ πατὴρ αὐ- bellique peritia clarus; hujus parens, Bajazile reτοῦ ἐν ταῖς ἡμέραις του Παγιαζήτ, καὶ διὰ τὴν πολυχρόνιον ἡγεμονίαν, ὡς καθολικὸν οἱ Σμυρναίοι τοπάρχην ἐσέβοντο. Τότε ήρατο μάχην πρὸς τοὺς υἱοὺς τοῦ 'Ατήν· ᾤκουν γὰρ αὐτοὶ ἐν Ἐφέσῳ. Ο δὲ Τζινεὴς ἀθροίσας Σμυρναίους, καὶ ἐκ τῶν πέριξ χωρίων ὡς πεντακοσίους, κατερχόμενος ελήστευε τοὺς ἐν τῷ κάμπῳ Ἐφέσου· ὡς ἐν ὀλίγῳ δὲ συνα Οροίσας ἐπέκεινα τῶν πεντακοσίων εἰς αὐτὴν τὴν πόλιν τῶν Ἐφεσίων ἀφίκετο. Καὶ δὴ παρακαθίσας τὸ πολίχνιον, ἐν ὀλίγαις ἡμέραις ὁ τοῦ ᾿Ατὴν υἱὸς ἀφεὶς ἀπέδρα, καὶ ὁ Τζινεὴτ κύριος καθειστήκει τῆς ἡγεμονίας. Πλὴν διὰ παντὸς ἔγραφεν ἐν τῇ Θράκῃ πρὸς τὸν Μουσουλμάν, ὡς Ἐγὼ ὑπὲρ σοῦ πάσχω. καὶ τὴν ἡγεμονίαν τοῦ 'Ατὴν οὐ δι' ἐμὲ, ἀλλὰ διὰ σὲ ταύτην ἐγκολποῦμαι· στεῖλον οὖν μοι βοήθειαν ἵνα εἰς τέλος ἀντιπαρατάξωμαι τοὺς ἐχθρούς σου. Ὁ δὲ Μουσουλμὰν ἀπὸ Καλ. λιουπόλεως ἐν Σμύρνῃ καὶ μίαν, καὶ πολλάκις ἀπέστειλε θησαυρὸν πολύν, καὶ δι᾿ ἐκεῖνον στρα τεύων ἦν καθ᾿ ἑκάστην, ἕως οὗ τοὺς κληρονόμους τοῦ 'Ατὴν ἐδίωξε. Παρο; δὲ ἀρχομένου, καὶ τὸν δεύ τερον ήδη χρόνον [καὶ τοῦ δευτέρου ήδη χρόνου] μετὰ τὴν παραδρομὴν τοῦ δεινοῦ ἐκείνου κατα κλυσμοῦ, ἀρξαντες ὁ εἷς τοῦ ᾿Ατὴν υἱὸς, ὁ καὶ Ομούρ καλούμενος τοῦ ἑτέρου τεθνηκότος, πρὸς τὸν θεῖον αὐτοῦ τὸν Μανταγία Ελιέςπεγην τὸν ἡγεμόνα Καρίας επανέρχεται, καὶ ἱκετικῶς προσπίπτει τοῖς ποσὶν αὐτοῦ δεόμενος βοηθείας. Ο δὲ καὶ μάλα ἀσπασίως αὐτὸν ὑποδέχεται, καὶ τὸ αἰτηθὲν πληρεῖ, καὶ συνάξας τὸν ἅπαντα στρατὸν αὐτοῦ, ἐν Ἐφέσῳ σὺν τῷ Ὁμούρ ἔρχεται, ἄγων συν αὐτῷ ὡς ἑξακισχιλίους ἄνδρας. Οἱ δὲ τῆς πόλεως σὺν τῷ Καρασούπασῃ τῷ πατρὶ τοῦ Τζινεὴς ἦσαν ὡς τρισχίλιοι. Ο γὰρ Τζινεήτ εὑρέθη ἐν τῇ Σμύρνῃ ὑπάρχων. Τότε μὴ ὑποκύψαντες οἱ Ἐρέσιοι, ἀλλὰ καρτερῶς ἀντικαθιστάμενοι, πῦρ ἀφιάσιν ἐν τῇ πόλει, καὶ διὰ τῶν τεσσάρων μερῶν ἀναφθείσης τῆς φλογὸς κατεδαπάνα τὰς οἰκίας· καὶ τὰ καταλειφθέντα παρὰ τῶν Σκυθῶν τὸ πῦρ ὡς χόρτον κατα ήσθιε. Καὶ ἦν, ἡ πᾶσα πόλις τέφρα, καὶ κόνις ἐν δυσὶν ἡμέραις. Οἱ δὲ Εφέσιοι ἰδόντες τὴν τοσαύτην ζημίαν, προσεκύνησαν. Ο δὲ Καρασούπασης γενόμενος ἔγκλειστος ἐν τῇ ἀκροπόλει, ἀντιμάχετο ἄχρι φθινοπωρινοῦ καιροῦ, ἐκδεχόμενος βοήθειαν παρὰ 1 τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ Τζινεήτ. Ὁ δὲ οὐκ ἠδύνατο, ἀφεὶς τὴν Σμύρνην, ἀπελθεῖν ἐν Ἐφέσῳ, ἦν γὰρ σπάνις πολλὴ τῶν στρατιωτῶν. Τότε ἀνοίξας τὰς πύλας ἐξῆλθε, καὶ πεσὼν ὑπετάγη τῷ Μανταχία. Παρα λαβὼν οὖν αὐτὸν σὺν τοῖς ἄλλοις τῶν ὄντων ἐν τῷ πολιχνίῳ, δεσμίους εἰς τὴν ἡγεμονίαν αὐτοῦ ἤγαγε. Τῷ δὲ παιδὶ τοῦ Ἀτὴν τῷ ὑμούρ ἐγκαθιζάνει ἐν τῇ ἡγεμονίᾳ τῇ πατρικῇ. Τὸν δὲ Καρασούπασην rum summam obtinente, Smyrnam rexerat, quod diuturnum regimen ejus fuisset, Smyrnai tanquam generalem toparcham et præfectum venerabantur. Hoc igitur tempore bellum adversus Alimis alios capessit, qui Ephesi principatus sed m habebant; collectisque Smyrnæis, et ex circumjacentibus oppidulis quingentis ferme viris, in agrum Ephesium venit, colonosque deprædatur. Brevi vero cum præter quingentos coegisset alios, ad ipsam urbem Ephesum accessit, arceque, post paucorum dierum obsidionem, potitur, et princi pem illius se gerit, cum ea deserta Atinis filius aufugisset. Verumtamen litteris ad Musulmanum, qui in Thracia agebat, datis aperte his professus est verbis: Ego in tui gratiam tot labores sustineo, principatumque Atinis invasi, non ut mihi, sed tibi acquiram. Auxilium propterea ad me mitte, ut hostibus tuis quandiu steterint, obsistam. His fidem præbens Musulmanus semel atque iterum sæpiusque pecunias multas Calliopoli Smyrnam transmisit, quibus belli impensas quotidianas sustinebat, donec Atiuis hæredes expulit. Ineunte vere, alteroque anno ab horrenda illa Scytharum excursione, Atinis filiorum unus, qui Homur quoque vocabatur, alio demortuo superstes, ad avunculum suum Mantachiam Eliez pegum Cariæ principem se confert, et supplex ad pedes illius prostratus auxilium rogat; quen perbenigne suscepit Mantachias, ejusque petitioni annuit, omnemque exercitum cogit, et in comitatu Homurem habens circiter sex militum millia Ephesum ducit: urbis porro incole, quibus præerat Karasupasi Cineitis pater, ter mille tantum nuniero erant, quod hic Smyrnæ tunc ageret; nec cesserunt propterea Ephesii, sed forti animo obstiterunt: at hostes per quatuor urbis regiones ignem immiserunt, quo domus absorpt sunt; et reliquias, quæ Scytharum vastationi su; pererant, tanquam fœnum flammæ devorarunt: biduiqne spatio tota urbs in cineres versa est. Tunc Ephesii tantam cladem contuiti, hostibus se permiserunt. Karasupasis vero intra arcem se recipit, et in autumnum dilata deditione, dum a filio opem exspectat, obsidionem toleravit. Is Smyrna deserta opem ferre patri, et Ephesum accedere nequibat, quod militum paucitas id fieri vetarel. Tandem 45 ergo portis reclusis arcem dedit, que manus Mantachiæ devenit: qui illum aliosque in arce comprehensos intra ditionis suæ limites vinctos abduxit, reddita Atinis filio paterna hæreditate. Karasupasim aliosque Othmanicarum partium viros in castri cujusdam, qui Mamalus dicitur, turrem conjecit, et conclusos tenuit. Quid vero Ismaelis Bullialdi notæ. 'Ο 'Ομούρ καλούμενος, Homur iste fuit frater Ese seu Isæ, et uterque Howares illius nepotes, cui Smyrna ab Equitibus Militiae Hierosolymi'anæ erepta fuit, uti supra, cap. 7, narratum. Vocantur autem isti Atinis fili, quod ab Atine Turcoruin induce genus duxerunt; filiorum etiam nomine nepotes et posteri continentur. 'Ελιέζπεγην. 11 est, Eliam-begum ex Man tachia posteris.

DUCE molitur Cineites? Smyrna cum una biremi solvit, ἔγκλειστον ἐν πολιχνίῳ τινὶ ἐντὸς πύργου δεσμήσας et Cariae littora legens Mamalo appulit, clamque ἔῤῥιψε, καὶ τοὺς σὺν αὐτῷ Οτμανίδας· Μάμαλος incarceratis per nuntium significat illuc advenisse, vt furtim eos asportaret. Illi itaque cunctos custodes suos ad convivium vocant, meracioribusque calicibus ad satietatem porrectis soporem ipsis, ita ut pro mortuis haberentur, conciliaverunt: turri deinde se proripuere, funibus de muro demittentes, birememque conscenderunt, et gaudio perfusi, quod clanculum ita se subduxissent, Smyrnam navigant. se Hieme deinde incipiente Cincites adversus Ephesum castra movet, intraque arcis mœnia Homurem compellit, urbemque totam militibus diripiendam permittit: et praeter corpora, quæ libera remanserunt, quæcunque cives illius residua post Scytharum incursionem possederant, ademerunt, pluresque etiam trucidarunt: aliaque sexcenta hor· renda perniciosus ille patravit. Cum res eo loci essent, cum Homure paciscitur, filiamque suam ei desponder: et ubi a Cineite jusjurandum accepit de servandis pactis, castro egreditur: tumque parentum ac liberoruin more in mutuos amplexus eunt, et juramento interposito Musulmano obsequium Cincites renuntiat, Atinisque generalis proclamatur. Cincites deinde Homurem comitatus totum illius principatum lustrat, et in suas partes cunctas ur- bes ad Mæandrum silas trahit: quæque add Borear @ sitae sunt, Philadelphiam, Sardeis et Nymphæum usque ad fermonem fluvium. Cumque in iis collocasset viros sibi maxime fidos, earumque omnium regimen et administrationem cognatis et amicis suis concredidisset, cum futuro genero Ephesi agebat. Quodam vero die mane inter cives rumor differtur, ducem obiisse: post solis ergo ortum funus extulerunt in castrum, quod pyrgion, id est turricula, appellatur, ad Tmoli montis radices sitam, et majoruin sepulcro mandarunt. Jam Cineites viribus auctus provinciam, quain regebat, paternam hæreditatem reputans, supremus Asi e dux appellatur. Quamobrem cum Musulmanus tantam ejus insolentiam haud ferret, in Bithyniam trajiὀνομάζεται τὸ πολίχνιον. Ὁ δὲ Τζινεὴς τί δαὶ ἄρα δρᾷ; Ἐκ τῆς Σμύρνης ἐξελθὼν σὺν διήρει μια, πλεύσας ἐν τῇ Καρίᾳ, ἔρχεται εἰς Μάμαλον, κἀκεῖ κρυφίως πέμπει πρὸς τοὺς ἐγκλείστους, ὡς ἤδη κλέψων ἦλθεν αὐτούς. Οἱ δὲ τοὺς φύλακας παν. δαισίαν ποιήσαντες, καὶ εἰς κόρον τὸν ἄκρατον κεράσαντες, καὶ κοιμήσαντες ὡς τεθνηκότας, αὐτοὶ ἐξῆλθον τοῦ πύργου· καὶ διὰ τοῦ τείχους χαλασθέντες καλωδίοις, εἰσῆλθον ἐν τῇ διήρει, καὶ Αλεύσαντες ἦλθον εἰς Σμύρναν. Εγένετο οὖν με γάλη χαρὰ ἐν τῇ τοιαύτῃ κλοπῇ. Χειμῶνος δὲ ἀρχομένου ὁ Τζινεὴι στρατεύει εἰς Εφεσον, καὶ κλείει ἐντὸς τοῦ πολιχνίου τὴν Ὁμούρ, καὶ τὴν πόλιν πᾶσαν τοῖς αὐτοῦ στρατιώταις πρέσ δαν ποιεῖται· καὶ πλὴν τῶν ἀνθρώπων, ὅ τι οὐκ Αχμαλωτίζοντο, τὸ πᾶν, ὅ ἐπεκτήσαντο μετὰ τὴν παραδρομὴν τῶν Σκυθῶν, ἐσκύλευσαν, καὶ πολλοὺς τῶν πολιτῶν κατέσφαξαν, καὶ ἄλλα μυρία δεινά πέπραχεν ὁ ἁλάστωρ. Τότε εἰς συμβιβάσεις ἐλθὼν μετὰ τοῦ Ὁμούρ, καὶ τὴν θυγατέρα εἰς γυναίκα αὐτῷ δοὺς, καὶ ὅρκοις πιστώσας τὴν ἀλήθειαν, ἔξεισι τοῦ Κάστρου· καὶ περιπτύσσονται ὡς πατέρ μετὰ υἱοῦ, καὶ ἀποβάλλεται ενόρκως τὴν πρὸς τὸν Μουσουλμὰν εὐπείθειαν, καὶ Ατήνης καθολικός ἀναδείκνυται. Σὺν αὐτῷ οὖν διαδραμὼν τὴν πᾶσαν ἡγεμονίαν, καὶ πρὸς ἑαυτὴν ἑλκύσας τὰς πάσας πόλεις, τὰς πρὸς Μαίανδρον, καὶ τὰς πρὸς ἄρκτον, Φιλαδέλφειαν, Σάρδεις, Νύμφαιον μέχρι τοῦ Ερα μονος ποταμοῦ καὶ οἰκήσας [οἰκίσας] τους πιστοτάτους αὐτῷ, καὶ τὴν πᾶσαν ἡγεμονίαν εἰς χεῖρας τῶν αὐτοῦ συγγενῶν καὶ φίλων ἐνθείς, αὐτὸς ἐν Ἐφέσῳ σὺν τῷ μελλογάμβρῳ διάγων, θροὺς ἀναπηδήσας πρωΐ ἐν τῷ δήμω, ὡς ὁ ἡγεμὼν ἐτεθνήκει, καὶ δὴ ἡλίου ἀνατείλαντος ἄραντες τὴ πτῶμα αὐτοῦ, ἔφερον ἐν τῷ πολιχνίω, ο Πυργίου καλεῖται, ἐν τῇ ὑπωρείᾳ τοῦ Τμώλου όρους κείμενον· ἐκεῖ αὐτὸν ἔθαψαν ἐγγὺς τῶν πατρῶν αὐτ τοῦ. Ὁ δὲ Τζιντήτ εἰς ὕψος ἀρθεὶς, καὶ τὴν ἡγε μονίαν ὡς πατρικὸν κλῆρον ἡγησάμενος, αὐτόνομες ἡγεμὼν Ασίας ἐκλήθη. Ὁ δὲ Μουσουλμάν, μὴ φέρων τὴν αὐτοῦ ἀναίδειαν, ήβουλήθη περίσα: ἐν τῇ Βιθυνία. Καὶ δὴ περάσας, καὶ εἰσελθὼν ἐν cere destinat, confestimque fretum transvectus Προύσῃ, ἅπαντες οἱ Προυσαεῖς ἀσπασίως αὐτὸν Prusam ingreditur, eumque Prusensium universitas alacri bonoque animo excepit, omnesque 46 hilares admodum atque læti paratos se ad mortem pro ὑπεδέξαντο, και μεθ' ὅσης χαρᾶς ἑτοίμως του θανεῖν ὑπὲρ αὐτὸν ᾑρετήσαντο [ὑπὲρ αὐτοῦ ᾑρετία σαντο]. Τότε δὲ ἔαρος ἀρξαμένου, στρατὸν ἀθροί Ismaelis Bullialdı notæ. Μάμαλος όνομάζεται. Hoc castrum ad maris littus situm fuisse, quæ mox sequuntur, ostendunt: et fortasse illud est, quod tabule geographie Guillelmi Blaeu ad sinum Halicarnassi, vel castri S. Petri situm ostendunt, et Castelmarmora appellant. Habent equidem Strabo, Ptolemæus et Stephanus Μάλλον ἐν Κιλικίᾳ, sed non est ille de quo noster hic verba facit, quippe situs est Mallus in extrema fere Cilicia versus Amani portas et Issum; Mamalus vero in Caria esse debet. Turci Mermere - psilant, unde in Rhodum brevis cal trajectus. Καὶ Ατήνης καθολικός. Legatus genralis, seu vicarius Atinis, id est, Adinensis ditionis, quam Turci Aidin lli appellant; cum Homure enim generalis proclamatus est. Atine orto, affinitate contracta, so eri sui vicarius Τοῦ Ἕρμονος ποταμοῦ. Hermus est qui Syriæos campos alluit. ϋ δὲ Μουσου ἐμὰν μὴ φέρων. Expeditio Een suscepisse hanc Musulmantin sea Sale matem a hersus Melemetam, et m Asiam transuisse Lun clav., lib. x, ex Hanivaldana historia tradit.

DUCE molitur Cineites? Smyrna cum una biremi solvit, ἔγκλειστον ἐν πολιχνίῳ τινὶ ἐντὸς πύργου δεσμήσας et Cariae littora legens Mamalo appulit, clamque ἔῤῥιψε, καὶ τοὺς σὺν αὐτῷ Οτμανίδας· Μάμαλος incarceratis per nuntium significat illuc advenisse, vt furtim eos asportaret. Illi itaque cunctos custodes suos ad convivium vocant, meracioribusque calicibus ad satietatem porrectis soporem ipsis, ita ut pro mortuis haberentur, conciliaverunt: turri deinde se proripuere, funibus de muro demittentes, birememque conscenderunt, et gaudio perfusi, quod clanculum ita se subduxissent, Smyrnam navigant. se Hieme deinde incipiente Cincites adversus Ephesum castra movet, intraque arcis mœnia Homurem compellit, urbemque totam militibus diripiendam permittit: et praeter corpora, quæ libera remanserunt, quæcunque cives illius residua post Scytharum incursionem possederant, ademerunt, pluresque etiam trucidarunt: aliaque sexcenta hor· renda perniciosus ille patravit. Cum res eo loci essent, cum Homure paciscitur, filiamque suam ei desponder: et ubi a Cineite jusjurandum accepit de servandis pactis, castro egreditur: tumque parentum ac liberoruin more in mutuos amplexus eunt, et juramento interposito Musulmano obsequium Cincites renuntiat, Atinisque generalis proclamatur. Cincites deinde Homurem comitatus totum illius principatum lustrat, et in suas partes cunctas ur- bes ad Mæandrum silas trahit: quæque add Borear @ sitae sunt, Philadelphiam, Sardeis et Nymphæum usque ad fermonem fluvium. Cumque in iis collocasset viros sibi maxime fidos, earumque omnium regimen et administrationem cognatis et amicis suis concredidisset, cum futuro genero Ephesi agebat. Quodam vero die mane inter cives rumor differtur, ducem obiisse: post solis ergo ortum funus extulerunt in castrum, quod pyrgion, id est turricula, appellatur, ad Tmoli montis radices sitam, et majoruin sepulcro mandarunt. Jam Cineites viribus auctus provinciam, quain regebat, paternam hæreditatem reputans, supremus Asi e dux appellatur. Quamobrem cum Musulmanus tantam ejus insolentiam haud ferret, in Bithyniam trajiὀνομάζεται τὸ πολίχνιον. Ὁ δὲ Τζινεὴς τί δαὶ ἄρα δρᾷ; Ἐκ τῆς Σμύρνης ἐξελθὼν σὺν διήρει μια, πλεύσας ἐν τῇ Καρίᾳ, ἔρχεται εἰς Μάμαλον, κἀκεῖ κρυφίως πέμπει πρὸς τοὺς ἐγκλείστους, ὡς ἤδη κλέψων ἦλθεν αὐτούς. Οἱ δὲ τοὺς φύλακας παν. δαισίαν ποιήσαντες, καὶ εἰς κόρον τὸν ἄκρατον κεράσαντες, καὶ κοιμήσαντες ὡς τεθνηκότας, αὐτοὶ ἐξῆλθον τοῦ πύργου· καὶ διὰ τοῦ τείχους χαλασθέντες καλωδίοις, εἰσῆλθον ἐν τῇ διήρει, καὶ Αλεύσαντες ἦλθον εἰς Σμύρναν. Εγένετο οὖν με γάλη χαρὰ ἐν τῇ τοιαύτῃ κλοπῇ. Χειμῶνος δὲ ἀρχομένου ὁ Τζινεὴι στρατεύει εἰς Εφεσον, καὶ κλείει ἐντὸς τοῦ πολιχνίου τὴν Ὁμούρ, καὶ τὴν πόλιν πᾶσαν τοῖς αὐτοῦ στρατιώταις πρέσ δαν ποιεῖται· καὶ πλὴν τῶν ἀνθρώπων, ὅ τι οὐκ Αχμαλωτίζοντο, τὸ πᾶν, ὅ ἐπεκτήσαντο μετὰ τὴν παραδρομὴν τῶν Σκυθῶν, ἐσκύλευσαν, καὶ πολλοὺς τῶν πολιτῶν κατέσφαξαν, καὶ ἄλλα μυρία δεινά πέπραχεν ὁ ἁλάστωρ. Τότε εἰς συμβιβάσεις ἐλθὼν μετὰ τοῦ Ὁμούρ, καὶ τὴν θυγατέρα εἰς γυναίκα αὐτῷ δοὺς, καὶ ὅρκοις πιστώσας τὴν ἀλήθειαν, ἔξεισι τοῦ Κάστρου· καὶ περιπτύσσονται ὡς πατέρ μετὰ υἱοῦ, καὶ ἀποβάλλεται ενόρκως τὴν πρὸς τὸν Μουσουλμὰν εὐπείθειαν, καὶ Ατήνης καθολικός ἀναδείκνυται. Σὺν αὐτῷ οὖν διαδραμὼν τὴν πᾶσαν ἡγεμονίαν, καὶ πρὸς ἑαυτὴν ἑλκύσας τὰς πάσας πόλεις, τὰς πρὸς Μαίανδρον, καὶ τὰς πρὸς ἄρκτον, Φιλαδέλφειαν, Σάρδεις, Νύμφαιον μέχρι τοῦ Ερα μονος ποταμοῦ καὶ οἰκήσας [οἰκίσας] τους πιστοτάτους αὐτῷ, καὶ τὴν πᾶσαν ἡγεμονίαν εἰς χεῖρας τῶν αὐτοῦ συγγενῶν καὶ φίλων ἐνθείς, αὐτὸς ἐν Ἐφέσῳ σὺν τῷ μελλογάμβρῳ διάγων, θροὺς ἀναπηδήσας πρωΐ ἐν τῷ δήμω, ὡς ὁ ἡγεμὼν ἐτεθνήκει, καὶ δὴ ἡλίου ἀνατείλαντος ἄραντες τὴ πτῶμα αὐτοῦ, ἔφερον ἐν τῷ πολιχνίω, ο Πυργίου καλεῖται, ἐν τῇ ὑπωρείᾳ τοῦ Τμώλου όρους κείμενον· ἐκεῖ αὐτὸν ἔθαψαν ἐγγὺς τῶν πατρῶν αὐτ τοῦ. Ὁ δὲ Τζιντήτ εἰς ὕψος ἀρθεὶς, καὶ τὴν ἡγε μονίαν ὡς πατρικὸν κλῆρον ἡγησάμενος, αὐτόνομες ἡγεμὼν Ασίας ἐκλήθη. Ὁ δὲ Μουσουλμάν, μὴ φέρων τὴν αὐτοῦ ἀναίδειαν, ήβουλήθη περίσα: ἐν τῇ Βιθυνία. Καὶ δὴ περάσας, καὶ εἰσελθὼν ἐν cere destinat, confestimque fretum transvectus Προύσῃ, ἅπαντες οἱ Προυσαεῖς ἀσπασίως αὐτὸν Prusam ingreditur, eumque Prusensium universitas alacri bonoque animo excepit, omnesque 46 hilares admodum atque læti paratos se ad mortem pro ὑπεδέξαντο, και μεθ' ὅσης χαρᾶς ἑτοίμως του θανεῖν ὑπὲρ αὐτὸν ᾑρετήσαντο [ὑπὲρ αὐτοῦ ᾑρετία σαντο]. Τότε δὲ ἔαρος ἀρξαμένου, στρατὸν ἀθροί Ismaelis Bullialdı notæ. Μάμαλος όνομάζεται. Hoc castrum ad maris littus situm fuisse, quæ mox sequuntur, ostendunt: et fortasse illud est, quod tabule geographie Guillelmi Blaeu ad sinum Halicarnassi, vel castri S. Petri situm ostendunt, et Castelmarmora appellant. Habent equidem Strabo, Ptolemæus et Stephanus Μάλλον ἐν Κιλικίᾳ, sed non est ille de quo noster hic verba facit, quippe situs est Mallus in extrema fere Cilicia versus Amani portas et Issum; Mamalus vero in Caria esse debet. Turci Mermere - psilant, unde in Rhodum brevis cal trajectus. Καὶ Ατήνης καθολικός. Legatus genralis, seu vicarius Atinis, id est, Adinensis ditionis, quam Turci Aidin lli appellant; cum Homure enim generalis proclamatus est. Atine orto, affinitate contracta, so eri sui vicarius Τοῦ Ἕρμονος ποταμοῦ. Hermus est qui Syriæos campos alluit. ϋ δὲ Μουσου ἐμὰν μὴ φέρων. Expeditio Een suscepisse hanc Musulmantin sea Sale matem a hersus Melemetam, et m Asiam transuisse Lun clav., lib. x, ex Hanivaldana historia tradit.

UISTORIA ΒΥΖΑΝΤΙΝΑ. ζειν ἤρξατο κατὰ τοῦ Τζινεής. Ο δ' αὐτ»; Τζινεήτ Αeo obeundam dixerunt. Jamque vere inchoato exer σὺν ὀλίγοις ἵπποις δρομαίος εἰς Ικόνιον μητρόπολιν τῆς Λυκαονίας ἔρχεται, καὶ τῷ Καραμὰν ὁμιλήσας, κατέρχεται εἰς Κοτύχιον, καὶ τῷ Καρμιὰν τὰ αὐτὰ εἰπών, ἕλκει αὐτοὺς μεθ' ὅπλων εἰς Εφεσον. Οἱ δὲ λόγοι οὓς ὡμίλησε μετὰ τῶν ἡγεμόνων ἦσαν· Οιδατε ἀκριβῶς τὴν ζημίαν, ἣν ὑπέστητε παρὰ τοῦ Παγιαζήτ· καὶ τοὺς ὑμετέρους γονεῖς, οὓς μὲν ἔσφαξεν, οὓς δὲ ἀγχόνῃ ἀπέπνιξε, καὶ αὐ τὸς μονάρχης ἐγένετο, καὶ ὑμᾶς ἐξορίστους ἐποίησεν. Νῖν δὲ ἐπεὶ δικαίᾳ Θεοῦ κρίσει ὁ ἀλάστωρ ἠφάνισται, μὴ καταπιέτω ἡμᾶς τὸ τῆς ἀσπίδος ἔκγονον, ἀλλὰ προθύμως ἔτι [οὕπω] ἀκμάζον ὂν συντρίψωμεν αὐτοῦ τὴν κάραν, καὶ τὸ λοιπὸν ἐν ἀμεριμνίᾳ διάξωμεν. citum adversus Cineitem conscribit; hic vero paucis equitibus comitantibus, cursu Iconium Lycaonis me tropolim advolat, et Caramanum alloquitur, hine Cotyæum venit, et cum Carmiano de iisdem habito sermone, ipsos cum militibus Ephesum pertrahit. Hancce vero apud eos orationem habuit: Accurate novistis quam magna damna Bajazites vobis intulit parentibusque vestris: quos partim occidit, partim eis gulam laqueo fregit, ipseque monarcha vobis pulsis evasit; quandoquidem vero pestis illa justo Dei jucicio de medio sublata est, non absorbeat nos aspidis proles, sed quanto ocius et alacriter caput illius contundamus, quando nondum viget ac valet, securamque vitam in posterum agamus. Τότε οἱ ἡγεμόνες ἐνωτισθέντες τοῖς λόγοις αὐτ Ejus verba cum audiissent principes, utiliaque τοῦ, καὶ εἰς συμφέρον αὐτῶν λογισάμενοι, ἐχώρουν sibi, quæ monuerat, rati, curribus vecti accesseἐν ἅρμασι· καὶ ὁ μὲν Καραμὰν ἐν τριάκοντα runt; triginta militum millia adduxit Caramanus, [/. τρισὶ] χιλιάσιν, ὁ δὲ Καρμιὰν ἐν δέκα, καὶ ὁ Carmianus vero decem, quibus Cineites quinque Τζινεὴς ἐν πέντε χιλιάσιν ἐν Ἐφέσῳ ἐστρατοπέ millia adjunxit, et Ephesi castrametati sunt. Muδευσαν. Ὁ δὲ Μουσουλμὰν καὶ αὐτὸς ἀπὸ τῆς sulmanus vero Prusa Lopadium venit, et in exerΠρούτης ἐν Λοπαδίῳ ἐλθὼν, καὶ τὸν πάντα στρατών citu viginti quinque millia hominum recenset: αὐτοῦ ἐν εἰκοσιπέντε χιλιάσιν ἀριθμήσας, καὶ ἀπὸ cumque Lopadio movisset, Pergamum in campum Λοπαδίου ἐγερθεὶς, ἦλθεν εἰς Πέργαμον ἐν τῷ Mænomeni accessit, unde Smyrnam contendit. κάμπῳ τοῦ Μαινομένου ἀπὸ δὲ τοῦ κάμπου ἐν Valde quidem anxius ac sollicitus restitit, quod Σμύρνη. Μαθὼν δὲ τὴν συνέλευσιν τοῦ Καραμὲν Caramanum Carmianumque copias conjunxisse καὶ τοῦ Καρμιάν, ἀπορεῖτο καὶ ἤσχαλεν. ᾿Απὸ δὲ didicisset. Quare Smyrna digressus Ephesum Σμύρνης πρὸς Ἔφεσον ἀπάρος, ἦλθε πήξας της versus movet, et in loco, quod Mesaulium vocatur, σκηνὰς εἰς τόπον λεγόμενον Μεσαύλιον κἀκεῖ castra locat; illicque hostes reformidans tentoria φοβηθεὶς τοὺς ὑπεναντίους, καὶ πυκνώσας τὰς τέν- constipat, fossam castris circumducit, et aggere3 τας, τάφρον έσκαψε, καὶ χώματα ἀνήγειρε· καὶ excitat, seque intra vallum cum exercitu continet. αὐτὸς ἐν μέσῳ μετὰ τοῦ στρατοῦ ἐκάθητο. Οἱ δὲ At hujus hostes Ephesi castra habebant, nec dimi• ὑπεναντίοι ἐν Ἐφέσῳ ἀπέχοντες ἡμερῶν [ἡμέρας] dii diei, hoc est sex horarum, itinere remoti a se οὐδὲ τὸ ἥμισυ, ἤγουν ἓξ ὡρῶν διάστημα ἀπ' ἀλλή invicem erant. Sed neque Musulinanus ad pugnam ίων, οὔτε αὐτὸς χωρῶν πρὸς ἐκείνους διὰ τὴν lacessere, eosque aggredi timiditate pra peditus δειλίαν, οὔτε ἐκεῖνοι πρὸς αὐτὸν διὰ τὴν ἀνισότητα. ausus est, ne jue illi, quod viribus impares essent. Τοῦ πράγματος οὖν ἐν ἀμελείᾳ κειμένου, πρόσεισι Cum igitur utrique pugnam detrectarent, neque τῷ Τζινεὴτ εἷς τῶν αὐτοῦ μυστικῶν φίλων, καὶ belli opus ferveret, unus inter secretos intimosqua λέγει αὐτῷ, Ο Καραμὰν καὶ ὁ Καρμιὰν ὁμονοή Cineitis amicos cum adiit, monetque Caramanum σαντες βούλονται τῇ νυκτὶ ταύτῃ παραδοῦναι σε et Carmianum ex compacto decrevisse proxima εἰς χεῖρας τοῦ Μουσουλμάν· ἐκεῖνοι δὲ εἰρηναίαν nocte Musulmano eym tradere, et pace composita κατάστασιν πράξαντες, ἀνατρέψουσιν ἀφόβως εἰς secure, ad sua esse reversuros; et hac procul duτὰ ἴδια· ἐν ταύτῃ οὖν τῇ νυκτὶ τὸ πᾶν διαπράξον bio ingruente nocte totum negotium absolvendum ται. Μαθὼν δὲ τοῦτο ὁ Τζινεὴς καὶ καταλα esse. Cum talia audivisset Cincites, vespere facto Γεύσης τῆς ἑσπέρας φανοὺς καὶ λαμπάδας ἀνάψας Din tentoriis suis funales et lampades accendit; ἐν ταῖς αὐτοῦ σκηνεῖς, αὐτὸς τοὺς ταχυδρόμους τῶν selectis celeribus equis in arcem ascendit ad Baἵππων ἀναλεξάμενος, ἄνεισιν ἐν τῇ ἀκροπόλει πρός jazitem fratrem suum, qui ejus custodire praeerat, τὸν αὐτοῦ ἀδελφὸν Μαγιαζήτ· ἦν γὰρ φύλαξ τοῦ quem postquam rerum suarum statum accurate Ismaelis Bullialdi notæ. Ἐν τῷ κάμπῳ τοῦ Μαινομένου. Hodie retinet idem nomen, et ab omnibus Smyrne incolis appellatur Μαίνεμαι, Meneme. Panities camporum illa, quam Hermus alluit, Smyrnae ejusque sui a Septentrione objacet. Fertilis est ager, vini generosi, peponum, aliorumque fructuum ferax. Il-focus est de quo Leunclavius. lib. vi, mentionem facit, cumque in Sarchanis seu Saruchanis ditione situm fuisse, et a Turcis Metmen appellari docet: ubi tare temporis salis officina erant. Μεσαύλιοr. Deillo loco nihil legi: si cui forte appellatio loci illius corrupta videtur, dispiciat num ex Νeᾶς Αὐλῆς degeneraverit; quam ur bem Catalogus seu Notitia episcopatuum sub patriarchali Constantinopoleos throno constitutoria refert, suppositam esse Ephesimo metropolite. Μαθὼν δὲ τοῦτο ὁ Τζινεής. Vater admodum ac versipellis hic Cinettes fuit, ingenioque tam versatili præditus, ut sæpius ad contrarias paries transierit. Dinturnos carceres toleravit in Lemno et tandem a ducibus sultani Moratis captus vitam la pueo finivit,

UISTORIA ΒΥΖΑΝΤΙΝΑ. ζειν ἤρξατο κατὰ τοῦ Τζινεής. Ο δ' αὐτ»; Τζινεήτ Αeo obeundam dixerunt. Jamque vere inchoato exer σὺν ὀλίγοις ἵπποις δρομαίος εἰς Ικόνιον μητρόπολιν τῆς Λυκαονίας ἔρχεται, καὶ τῷ Καραμὰν ὁμιλήσας, κατέρχεται εἰς Κοτύχιον, καὶ τῷ Καρμιὰν τὰ αὐτὰ εἰπών, ἕλκει αὐτοὺς μεθ' ὅπλων εἰς Εφεσον. Οἱ δὲ λόγοι οὓς ὡμίλησε μετὰ τῶν ἡγεμόνων ἦσαν· Οιδατε ἀκριβῶς τὴν ζημίαν, ἣν ὑπέστητε παρὰ τοῦ Παγιαζήτ· καὶ τοὺς ὑμετέρους γονεῖς, οὓς μὲν ἔσφαξεν, οὓς δὲ ἀγχόνῃ ἀπέπνιξε, καὶ αὐ τὸς μονάρχης ἐγένετο, καὶ ὑμᾶς ἐξορίστους ἐποίησεν. Νῖν δὲ ἐπεὶ δικαίᾳ Θεοῦ κρίσει ὁ ἀλάστωρ ἠφάνισται, μὴ καταπιέτω ἡμᾶς τὸ τῆς ἀσπίδος ἔκγονον, ἀλλὰ προθύμως ἔτι [οὕπω] ἀκμάζον ὂν συντρίψωμεν αὐτοῦ τὴν κάραν, καὶ τὸ λοιπὸν ἐν ἀμεριμνίᾳ διάξωμεν. citum adversus Cineitem conscribit; hic vero paucis equitibus comitantibus, cursu Iconium Lycaonis me tropolim advolat, et Caramanum alloquitur, hine Cotyæum venit, et cum Carmiano de iisdem habito sermone, ipsos cum militibus Ephesum pertrahit. Hancce vero apud eos orationem habuit: Accurate novistis quam magna damna Bajazites vobis intulit parentibusque vestris: quos partim occidit, partim eis gulam laqueo fregit, ipseque monarcha vobis pulsis evasit; quandoquidem vero pestis illa justo Dei jucicio de medio sublata est, non absorbeat nos aspidis proles, sed quanto ocius et alacriter caput illius contundamus, quando nondum viget ac valet, securamque vitam in posterum agamus. Τότε οἱ ἡγεμόνες ἐνωτισθέντες τοῖς λόγοις αὐτ Ejus verba cum audiissent principes, utiliaque τοῦ, καὶ εἰς συμφέρον αὐτῶν λογισάμενοι, ἐχώρουν sibi, quæ monuerat, rati, curribus vecti accesseἐν ἅρμασι· καὶ ὁ μὲν Καραμὰν ἐν τριάκοντα runt; triginta militum millia adduxit Caramanus, [/. τρισὶ] χιλιάσιν, ὁ δὲ Καρμιὰν ἐν δέκα, καὶ ὁ Carmianus vero decem, quibus Cineites quinque Τζινεὴς ἐν πέντε χιλιάσιν ἐν Ἐφέσῳ ἐστρατοπέ millia adjunxit, et Ephesi castrametati sunt. Muδευσαν. Ὁ δὲ Μουσουλμὰν καὶ αὐτὸς ἀπὸ τῆς sulmanus vero Prusa Lopadium venit, et in exerΠρούτης ἐν Λοπαδίῳ ἐλθὼν, καὶ τὸν πάντα στρατών citu viginti quinque millia hominum recenset: αὐτοῦ ἐν εἰκοσιπέντε χιλιάσιν ἀριθμήσας, καὶ ἀπὸ cumque Lopadio movisset, Pergamum in campum Λοπαδίου ἐγερθεὶς, ἦλθεν εἰς Πέργαμον ἐν τῷ Mænomeni accessit, unde Smyrnam contendit. κάμπῳ τοῦ Μαινομένου ἀπὸ δὲ τοῦ κάμπου ἐν Valde quidem anxius ac sollicitus restitit, quod Σμύρνη. Μαθὼν δὲ τὴν συνέλευσιν τοῦ Καραμὲν Caramanum Carmianumque copias conjunxisse καὶ τοῦ Καρμιάν, ἀπορεῖτο καὶ ἤσχαλεν. ᾿Απὸ δὲ didicisset. Quare Smyrna digressus Ephesum Σμύρνης πρὸς Ἔφεσον ἀπάρος, ἦλθε πήξας της versus movet, et in loco, quod Mesaulium vocatur, σκηνὰς εἰς τόπον λεγόμενον Μεσαύλιον κἀκεῖ castra locat; illicque hostes reformidans tentoria φοβηθεὶς τοὺς ὑπεναντίους, καὶ πυκνώσας τὰς τέν- constipat, fossam castris circumducit, et aggere3 τας, τάφρον έσκαψε, καὶ χώματα ἀνήγειρε· καὶ excitat, seque intra vallum cum exercitu continet. αὐτὸς ἐν μέσῳ μετὰ τοῦ στρατοῦ ἐκάθητο. Οἱ δὲ At hujus hostes Ephesi castra habebant, nec dimi• ὑπεναντίοι ἐν Ἐφέσῳ ἀπέχοντες ἡμερῶν [ἡμέρας] dii diei, hoc est sex horarum, itinere remoti a se οὐδὲ τὸ ἥμισυ, ἤγουν ἓξ ὡρῶν διάστημα ἀπ' ἀλλή invicem erant. Sed neque Musulinanus ad pugnam ίων, οὔτε αὐτὸς χωρῶν πρὸς ἐκείνους διὰ τὴν lacessere, eosque aggredi timiditate pra peditus δειλίαν, οὔτε ἐκεῖνοι πρὸς αὐτὸν διὰ τὴν ἀνισότητα. ausus est, ne jue illi, quod viribus impares essent. Τοῦ πράγματος οὖν ἐν ἀμελείᾳ κειμένου, πρόσεισι Cum igitur utrique pugnam detrectarent, neque τῷ Τζινεὴτ εἷς τῶν αὐτοῦ μυστικῶν φίλων, καὶ belli opus ferveret, unus inter secretos intimosqua λέγει αὐτῷ, Ο Καραμὰν καὶ ὁ Καρμιὰν ὁμονοή Cineitis amicos cum adiit, monetque Caramanum σαντες βούλονται τῇ νυκτὶ ταύτῃ παραδοῦναι σε et Carmianum ex compacto decrevisse proxima εἰς χεῖρας τοῦ Μουσουλμάν· ἐκεῖνοι δὲ εἰρηναίαν nocte Musulmano eym tradere, et pace composita κατάστασιν πράξαντες, ἀνατρέψουσιν ἀφόβως εἰς secure, ad sua esse reversuros; et hac procul duτὰ ἴδια· ἐν ταύτῃ οὖν τῇ νυκτὶ τὸ πᾶν διαπράξον bio ingruente nocte totum negotium absolvendum ται. Μαθὼν δὲ τοῦτο ὁ Τζινεὴς καὶ καταλα esse. Cum talia audivisset Cincites, vespere facto Γεύσης τῆς ἑσπέρας φανοὺς καὶ λαμπάδας ἀνάψας Din tentoriis suis funales et lampades accendit; ἐν ταῖς αὐτοῦ σκηνεῖς, αὐτὸς τοὺς ταχυδρόμους τῶν selectis celeribus equis in arcem ascendit ad Baἵππων ἀναλεξάμενος, ἄνεισιν ἐν τῇ ἀκροπόλει πρός jazitem fratrem suum, qui ejus custodire praeerat, τὸν αὐτοῦ ἀδελφὸν Μαγιαζήτ· ἦν γὰρ φύλαξ τοῦ quem postquam rerum suarum statum accurate Ismaelis Bullialdi notæ. Ἐν τῷ κάμπῳ τοῦ Μαινομένου. Hodie retinet idem nomen, et ab omnibus Smyrne incolis appellatur Μαίνεμαι, Meneme. Panities camporum illa, quam Hermus alluit, Smyrnae ejusque sui a Septentrione objacet. Fertilis est ager, vini generosi, peponum, aliorumque fructuum ferax. Il-focus est de quo Leunclavius. lib. vi, mentionem facit, cumque in Sarchanis seu Saruchanis ditione situm fuisse, et a Turcis Metmen appellari docet: ubi tare temporis salis officina erant. Μεσαύλιοr. Deillo loco nihil legi: si cui forte appellatio loci illius corrupta videtur, dispiciat num ex Νeᾶς Αὐλῆς degeneraverit; quam ur bem Catalogus seu Notitia episcopatuum sub patriarchali Constantinopoleos throno constitutoria refert, suppositam esse Ephesimo metropolite. Μαθὼν δὲ τοῦτο ὁ Τζινεής. Vater admodum ac versipellis hic Cinettes fuit, ingenioque tam versatili præditus, ut sæpius ad contrarias paries transierit. Dinturnos carceres toleravit in Lemno et tandem a ducibus sultani Moratis captus vitam la pueo finivit,

DUCE edocuit, et ut diligenter urbem in tempus matuti- κάστρου καὶ πρόμαχος· καὶ τὰ κατ' αὐτὸν ἀκριβῶς num· custodiat, hortatus est, ipse cum cæteris ἱστορήσας, καὶ παραγγείλας τὴν φυλακὴν τῆς domesticis ad Musulmanum 47 abit: cumque melia nocte Caramani ac Carmiani milites in Cineitis tentoria venissent, neminem offenderunt. Orta jam luce Cineites laqueum collo pendentem gestans, coram Musulmano lacry was fundens se sistit, taliaque locutus est: Peccari, domine, morte dignus sum. Quare collo meo laqueum injeci, de me, prout libuerit, statue ac decerne: cuilibet enim pœnæ jure sum obnoxius. Musulmanus eo sermone delinitus, ejusque commisertus, veste nitida induit: et interrogavit ubinam duces illi cum exercitu starent? Respondit iste, Ephesi. Quod si velis exerci tum nihi credere, ad eos pergau, vinctosque allducam. At Musulmanus veritus ut fraus aliqua subesset, et simulate hæc agerentur, noluit eos insequi: sed orto sole equo insidens cum omnibus copiis Ephesum pergit, et Cineitem secum abducit. Cumque, ut jam diximus, Caramanus cl Carmianus circa mediam noctem ad Cineitis tentoria venissent, nec ullus in iis comparuisset, insidias sibi strui suspicati sunt; quare in castris vehementer tumultuatum est, dum hi equos inquirunt, illi sellas et stragula, alii camelos et mulos, alii currus ut sarcinas et impedimenta eis imponerent. Orto jam sole, omnibusque ad discedendum rite instructis, duces cum equitatu et copiis pedestribus in edito loco stabant, ut cameli et muli, quos cum omnibus impedimentis ante se agebant, claustra Mæandri transirent; ipsi vero tandiu in acie steterunt, donec graviora onera fauces illas superasse vidissent: ipsi denum servatis ordinibus claustra illa ingrediuntur, et cum jam illi, qui postremam aciem claudebant, intrassent illa, sulmaņus pedites suos ponte, qui Galesio monti vicinus est, transmisit et Ephesum ingressus est, hora diei quarta, sole Libræ signum temente. At Cineites multa frustra commentus est, quibus hune principem induceret ad cos insequendum sed ille nusquam se persuaderi passus est. Nam præterquam quod admodum facilis esset, et alienis miseriis tangeretur, dolos et macbinas Cineitis reformidabat. Eratque Musulmanus iam probus et simplex, quam Cinoites improbus ac veterator. Castris itaque in agro Ephesio locatis quadrimestre tempus genio indulgens, voluptatesque captans, per luxum ac delicias ibi transegit: præ cæteris enim vino deditus erat, et in libidinem pronus. τοσοῦτον ἀγαθὸς καὶ ἁπλούστατος, ὅσον ὁ Τζινεὴτ πονηρὸς καὶ περίεργος. Πήξας οὖν τὰς σκηνάς Muπόλεως ἐπιμελῶς ἄχρι πρωίας διατηρεῖν, αὐτὸς σὺν τοῖς λοιποῖς οἰκειακοῖς πρὸς τὸν Μουσουλμὲν ἐπι ἀνεισι· καὶ διὰ μέσης νυκτὸς οἱ τοῦ Καραμὰν καὶ τοῦ Καρμιὰν εἰς τὰς τέντας του Τζιν ήτ ἐλθόντες οὐδένα εὗρον. Ο δὲ Τζινεήτ, πρωΐας ήδη γενομένης, καὶ βρόχον ἐνθεὶς τῷ τραχήλῳ, ἦλθεν ἐνώπιον τοῦ Μουσουλμάν, κλαίων καὶ λέγων· Κύριε, ἥμαρτον, ἄξιός είμι τοῦ θανεῖν. Ἐγὼ αὐτὸς τῷ τραχήλα μου τὸν βρόχον ανηρτησάμην. Ὡς βούλει εἰς ἐμὲ πρᾶττε, ὑπεύθυνος εἰμι παντοίας καταξί κης. Ο δὲ Μουσουλμαν καμφθεὶς τοῖς λόγοις τού τοις, καὶ συμπαθήσας αὐτόν, καὶ στολὴν φαιδριν Ενδύσας, ερώτησε· Ποῦ εἰσι νῦν οἱ ἡγεμόνες ἐκεῖ· νοι, καὶ ποῦ ἡ παράταξις αὐτῶν εὑρίσκεται; Ὁ δὲ εἶπεν, Ἐν Ἐφέσῳ· καὶ εἰ βούλει χώρησόν μοι στρατὸν, κἀγὼ ἐλθὼν αὐτοὺς δεσμίους ἄγω πρὸς σέ. Ο δὲ Μουσουλμὰν φοβηθείς μή πως πανουργία ἐν μέσῳ τούτων τῶν ὑποκρίσεων πράττηται, οὐκ ἠθέλησε καταδιώξαι ὀπίσω αὐτῶν· ἀλλ᾽ ἤδη τοῦ ἡλίου ἀνίσχοντος, καὶ αὐτὸς ἐφ᾽ ἵππου ἐπιβὰς, σύν πάτῃ τῇ στρατιᾷ πρὸς ῎Εφεσον ἐχώρει, ἔχων μετ' αὐτοῦ καὶ τὸν Τζινεήτ. Ὁ δὲ Καραμὰν καὶ Καρ μιάν, καθὼς ἔφημεν, περὶ τὰς μέσας νύκτας έλα θόντες εἰς τὰς σκηνές τοῦ Τζινεὴτ, καὶ μὴ εὑρόντες αὐτὸν, ἐνόησαν τὴν ἐνέδριν· καὶ μέγας θροῦς ἐγε γόνει ἐν τῷ φωσάτῳ καὶ ταραχή· οἱ μὲν ἐρευνῶντες τοὺς ἵππου; αὐτῶν, οἱ δὲ τὰς ἐφεστρίδας, ἄλλοι τὰς καμήλους καὶ τοὺς ἡμιόνους, πρὸς τὰ φορτία τῶν παρασκευῶν ἐπιθεῖναι, ἕτεροι δὲ ἐν ἅρμασιν. Καὶ δὴ ἀνατέλλοντος τοῦ ἡλίου τὰ πάντα καλῶς παρασκευάσαντες, οἱ μὲν ἱππεῖς σὺν τοῖς ἡγεμόσι, καὶ τῷ πεζικῷ στρατῷ ἐπὶ τόπου ὑψηλοῦ ἑστάμενοι, τὰς ἡμό νους καὶ τὰς καμήλους σὺν παντὶ τῷ φορτικῷ τάγματ προέπεμψαν, περάσαντες τὰς κλεισούρας τὰς πρὸς Μαίανδρον· αὐτοὶ δὲ ίσταντο ἕως εἶδον, ὅτι τὰ δύσβατα μέρη διέβησαν. Τότε καὶ αὐτοὶ κατὰ τάξιν εἰς τὰς κλεισούρας εἰσήλθοσαν. "Οτε δὲ τὸ τέλος τῆς οὐρα γίας ἐν τῷ στόματι τοῦ στενοῦ ἦν, τότε καὶ τὸ τοῦ Μουσουλμὰν πεζικὸν ἀπὸ τῆς γεφύρας τῆς πρὸς Γαλήσιον όρος κειμένης διαβὰς ἐν Ἐφέσῳ ἦλθεν· καὶ τῇ τετάρτη ὥρᾳ τῆς ἡμέρας, ἡλίου ἐν τῷ Ζυγῷ τὴν πορείαν ποιοῦντος, καὶ ὁ Μουσουλμάν ἐν Ἐφέσῳ. Ο δὲ Τζινεήτ πολλὰ συμβουλεύσας του ποιῆσαι καταπειθῆ τὸν ἄνδρα τοῦ καταδιῶξει ὀπίσω αὐτῶν, οὐκ ἠνέσχετο, τὸ μὲν διὰ τὴν ἄκραν αὐτοῦ συμπάθειαν, τὸ δὲ καὶ φοβούμενος αἰεὶ τὰς μας διουργίας τοῦ Τζινεήτ· ἦν γὰρ ὁ Μουσουλμάν Ismaelis Bullialdi notæ. Πρὸς Γαλήσιον όρος. Mons ille Galesius Epheso vicinus est, et procul dubio nomen ab urbe Galesio traxit, cujus meminit Stephanos de urbibus: Γαλήσιον πόλις Εφέσου. Παρθένιος ἐν ἐπικηδείῳ τῷ εἰς Αὐξίθεμιν. Calesium urbs Epheso subdita. Parthenius in Auxithemin epicedio. Abrahamus Ortelius de illo monte perperam opinatur, cum vicinum Constantinopoli il'um facit, et Gregoram ut suam tueatur sententiam, adducit. Πήξας οὖν τὰς σκηνάς. Lib. x, histor. Mε sulm, notat Leuncl. hunc fuisse Soleimanis sea Musulmani genium, ut diuturpis, aliquando quadrimestribus, compotationibus indulgeret: que ignavia ac socordia ultimam perniciem ei tandem allulerunt.

DUCE edocuit, et ut diligenter urbem in tempus matuti- κάστρου καὶ πρόμαχος· καὶ τὰ κατ' αὐτὸν ἀκριβῶς num· custodiat, hortatus est, ipse cum cæteris ἱστορήσας, καὶ παραγγείλας τὴν φυλακὴν τῆς domesticis ad Musulmanum 47 abit: cumque melia nocte Caramani ac Carmiani milites in Cineitis tentoria venissent, neminem offenderunt. Orta jam luce Cineites laqueum collo pendentem gestans, coram Musulmano lacry was fundens se sistit, taliaque locutus est: Peccari, domine, morte dignus sum. Quare collo meo laqueum injeci, de me, prout libuerit, statue ac decerne: cuilibet enim pœnæ jure sum obnoxius. Musulmanus eo sermone delinitus, ejusque commisertus, veste nitida induit: et interrogavit ubinam duces illi cum exercitu starent? Respondit iste, Ephesi. Quod si velis exerci tum nihi credere, ad eos pergau, vinctosque allducam. At Musulmanus veritus ut fraus aliqua subesset, et simulate hæc agerentur, noluit eos insequi: sed orto sole equo insidens cum omnibus copiis Ephesum pergit, et Cineitem secum abducit. Cumque, ut jam diximus, Caramanus cl Carmianus circa mediam noctem ad Cineitis tentoria venissent, nec ullus in iis comparuisset, insidias sibi strui suspicati sunt; quare in castris vehementer tumultuatum est, dum hi equos inquirunt, illi sellas et stragula, alii camelos et mulos, alii currus ut sarcinas et impedimenta eis imponerent. Orto jam sole, omnibusque ad discedendum rite instructis, duces cum equitatu et copiis pedestribus in edito loco stabant, ut cameli et muli, quos cum omnibus impedimentis ante se agebant, claustra Mæandri transirent; ipsi vero tandiu in acie steterunt, donec graviora onera fauces illas superasse vidissent: ipsi denum servatis ordinibus claustra illa ingrediuntur, et cum jam illi, qui postremam aciem claudebant, intrassent illa, sulmaņus pedites suos ponte, qui Galesio monti vicinus est, transmisit et Ephesum ingressus est, hora diei quarta, sole Libræ signum temente. At Cineites multa frustra commentus est, quibus hune principem induceret ad cos insequendum sed ille nusquam se persuaderi passus est. Nam præterquam quod admodum facilis esset, et alienis miseriis tangeretur, dolos et macbinas Cineitis reformidabat. Eratque Musulmanus iam probus et simplex, quam Cinoites improbus ac veterator. Castris itaque in agro Ephesio locatis quadrimestre tempus genio indulgens, voluptatesque captans, per luxum ac delicias ibi transegit: præ cæteris enim vino deditus erat, et in libidinem pronus. τοσοῦτον ἀγαθὸς καὶ ἁπλούστατος, ὅσον ὁ Τζινεὴτ πονηρὸς καὶ περίεργος. Πήξας οὖν τὰς σκηνάς Muπόλεως ἐπιμελῶς ἄχρι πρωίας διατηρεῖν, αὐτὸς σὺν τοῖς λοιποῖς οἰκειακοῖς πρὸς τὸν Μουσουλμὲν ἐπι ἀνεισι· καὶ διὰ μέσης νυκτὸς οἱ τοῦ Καραμὰν καὶ τοῦ Καρμιὰν εἰς τὰς τέντας του Τζιν ήτ ἐλθόντες οὐδένα εὗρον. Ο δὲ Τζινεήτ, πρωΐας ήδη γενομένης, καὶ βρόχον ἐνθεὶς τῷ τραχήλῳ, ἦλθεν ἐνώπιον τοῦ Μουσουλμάν, κλαίων καὶ λέγων· Κύριε, ἥμαρτον, ἄξιός είμι τοῦ θανεῖν. Ἐγὼ αὐτὸς τῷ τραχήλα μου τὸν βρόχον ανηρτησάμην. Ὡς βούλει εἰς ἐμὲ πρᾶττε, ὑπεύθυνος εἰμι παντοίας καταξί κης. Ο δὲ Μουσουλμαν καμφθεὶς τοῖς λόγοις τού τοις, καὶ συμπαθήσας αὐτόν, καὶ στολὴν φαιδριν Ενδύσας, ερώτησε· Ποῦ εἰσι νῦν οἱ ἡγεμόνες ἐκεῖ· νοι, καὶ ποῦ ἡ παράταξις αὐτῶν εὑρίσκεται; Ὁ δὲ εἶπεν, Ἐν Ἐφέσῳ· καὶ εἰ βούλει χώρησόν μοι στρατὸν, κἀγὼ ἐλθὼν αὐτοὺς δεσμίους ἄγω πρὸς σέ. Ο δὲ Μουσουλμὰν φοβηθείς μή πως πανουργία ἐν μέσῳ τούτων τῶν ὑποκρίσεων πράττηται, οὐκ ἠθέλησε καταδιώξαι ὀπίσω αὐτῶν· ἀλλ᾽ ἤδη τοῦ ἡλίου ἀνίσχοντος, καὶ αὐτὸς ἐφ᾽ ἵππου ἐπιβὰς, σύν πάτῃ τῇ στρατιᾷ πρὸς ῎Εφεσον ἐχώρει, ἔχων μετ' αὐτοῦ καὶ τὸν Τζινεήτ. Ὁ δὲ Καραμὰν καὶ Καρ μιάν, καθὼς ἔφημεν, περὶ τὰς μέσας νύκτας έλα θόντες εἰς τὰς σκηνές τοῦ Τζινεὴτ, καὶ μὴ εὑρόντες αὐτὸν, ἐνόησαν τὴν ἐνέδριν· καὶ μέγας θροῦς ἐγε γόνει ἐν τῷ φωσάτῳ καὶ ταραχή· οἱ μὲν ἐρευνῶντες τοὺς ἵππου; αὐτῶν, οἱ δὲ τὰς ἐφεστρίδας, ἄλλοι τὰς καμήλους καὶ τοὺς ἡμιόνους, πρὸς τὰ φορτία τῶν παρασκευῶν ἐπιθεῖναι, ἕτεροι δὲ ἐν ἅρμασιν. Καὶ δὴ ἀνατέλλοντος τοῦ ἡλίου τὰ πάντα καλῶς παρασκευάσαντες, οἱ μὲν ἱππεῖς σὺν τοῖς ἡγεμόσι, καὶ τῷ πεζικῷ στρατῷ ἐπὶ τόπου ὑψηλοῦ ἑστάμενοι, τὰς ἡμό νους καὶ τὰς καμήλους σὺν παντὶ τῷ φορτικῷ τάγματ προέπεμψαν, περάσαντες τὰς κλεισούρας τὰς πρὸς Μαίανδρον· αὐτοὶ δὲ ίσταντο ἕως εἶδον, ὅτι τὰ δύσβατα μέρη διέβησαν. Τότε καὶ αὐτοὶ κατὰ τάξιν εἰς τὰς κλεισούρας εἰσήλθοσαν. "Οτε δὲ τὸ τέλος τῆς οὐρα γίας ἐν τῷ στόματι τοῦ στενοῦ ἦν, τότε καὶ τὸ τοῦ Μουσουλμὰν πεζικὸν ἀπὸ τῆς γεφύρας τῆς πρὸς Γαλήσιον όρος κειμένης διαβὰς ἐν Ἐφέσῳ ἦλθεν· καὶ τῇ τετάρτη ὥρᾳ τῆς ἡμέρας, ἡλίου ἐν τῷ Ζυγῷ τὴν πορείαν ποιοῦντος, καὶ ὁ Μουσουλμάν ἐν Ἐφέσῳ. Ο δὲ Τζινεήτ πολλὰ συμβουλεύσας του ποιῆσαι καταπειθῆ τὸν ἄνδρα τοῦ καταδιῶξει ὀπίσω αὐτῶν, οὐκ ἠνέσχετο, τὸ μὲν διὰ τὴν ἄκραν αὐτοῦ συμπάθειαν, τὸ δὲ καὶ φοβούμενος αἰεὶ τὰς μας διουργίας τοῦ Τζινεήτ· ἦν γὰρ ὁ Μουσουλμάν Ismaelis Bullialdi notæ. Πρὸς Γαλήσιον όρος. Mons ille Galesius Epheso vicinus est, et procul dubio nomen ab urbe Galesio traxit, cujus meminit Stephanos de urbibus: Γαλήσιον πόλις Εφέσου. Παρθένιος ἐν ἐπικηδείῳ τῷ εἰς Αὐξίθεμιν. Calesium urbs Epheso subdita. Parthenius in Auxithemin epicedio. Abrahamus Ortelius de illo monte perperam opinatur, cum vicinum Constantinopoli il'um facit, et Gregoram ut suam tueatur sententiam, adducit. Πήξας οὖν τὰς σκηνάς. Lib. x, histor. Mε sulm, notat Leuncl. hunc fuisse Soleimanis sea Musulmani genium, ut diuturpis, aliquando quadrimestribus, compotationibus indulgeret: que ignavia ac socordia ultimam perniciem ei tandem allulerunt.

DUCE edocuit, et ut diligenter urbem in tempus matuti- κάστρου καὶ πρόμαχος· καὶ τὰ κατ' αὐτὸν ἀκριβῶς num· custodiat, hortatus est, ipse cum cæteris ἱστορήσας, καὶ παραγγείλας τὴν φυλακὴν τῆς domesticis ad Musulmanum 47 abit: cumque melia nocte Caramani ac Carmiani milites in Cineitis tentoria venissent, neminem offenderunt. Orta jam luce Cineites laqueum collo pendentem gestans, coram Musulmano lacry was fundens se sistit, taliaque locutus est: Peccari, domine, morte dignus sum. Quare collo meo laqueum injeci, de me, prout libuerit, statue ac decerne: cuilibet enim pœnæ jure sum obnoxius. Musulmanus eo sermone delinitus, ejusque commisertus, veste nitida induit: et interrogavit ubinam duces illi cum exercitu starent? Respondit iste, Ephesi. Quod si velis exerci tum nihi credere, ad eos pergau, vinctosque allducam. At Musulmanus veritus ut fraus aliqua subesset, et simulate hæc agerentur, noluit eos insequi: sed orto sole equo insidens cum omnibus copiis Ephesum pergit, et Cineitem secum abducit. Cumque, ut jam diximus, Caramanus cl Carmianus circa mediam noctem ad Cineitis tentoria venissent, nec ullus in iis comparuisset, insidias sibi strui suspicati sunt; quare in castris vehementer tumultuatum est, dum hi equos inquirunt, illi sellas et stragula, alii camelos et mulos, alii currus ut sarcinas et impedimenta eis imponerent. Orto jam sole, omnibusque ad discedendum rite instructis, duces cum equitatu et copiis pedestribus in edito loco stabant, ut cameli et muli, quos cum omnibus impedimentis ante se agebant, claustra Mæandri transirent; ipsi vero tandiu in acie steterunt, donec graviora onera fauces illas superasse vidissent: ipsi denum servatis ordinibus claustra illa ingrediuntur, et cum jam illi, qui postremam aciem claudebant, intrassent illa, sulmaņus pedites suos ponte, qui Galesio monti vicinus est, transmisit et Ephesum ingressus est, hora diei quarta, sole Libræ signum temente. At Cineites multa frustra commentus est, quibus hune principem induceret ad cos insequendum sed ille nusquam se persuaderi passus est. Nam præterquam quod admodum facilis esset, et alienis miseriis tangeretur, dolos et macbinas Cineitis reformidabat. Eratque Musulmanus iam probus et simplex, quam Cinoites improbus ac veterator. Castris itaque in agro Ephesio locatis quadrimestre tempus genio indulgens, voluptatesque captans, per luxum ac delicias ibi transegit: præ cæteris enim vino deditus erat, et in libidinem pronus. τοσοῦτον ἀγαθὸς καὶ ἁπλούστατος, ὅσον ὁ Τζινεὴτ πονηρὸς καὶ περίεργος. Πήξας οὖν τὰς σκηνάς Muπόλεως ἐπιμελῶς ἄχρι πρωίας διατηρεῖν, αὐτὸς σὺν τοῖς λοιποῖς οἰκειακοῖς πρὸς τὸν Μουσουλμὲν ἐπι ἀνεισι· καὶ διὰ μέσης νυκτὸς οἱ τοῦ Καραμὰν καὶ τοῦ Καρμιὰν εἰς τὰς τέντας του Τζιν ήτ ἐλθόντες οὐδένα εὗρον. Ο δὲ Τζινεήτ, πρωΐας ήδη γενομένης, καὶ βρόχον ἐνθεὶς τῷ τραχήλῳ, ἦλθεν ἐνώπιον τοῦ Μουσουλμάν, κλαίων καὶ λέγων· Κύριε, ἥμαρτον, ἄξιός είμι τοῦ θανεῖν. Ἐγὼ αὐτὸς τῷ τραχήλα μου τὸν βρόχον ανηρτησάμην. Ὡς βούλει εἰς ἐμὲ πρᾶττε, ὑπεύθυνος εἰμι παντοίας καταξί κης. Ο δὲ Μουσουλμαν καμφθεὶς τοῖς λόγοις τού τοις, καὶ συμπαθήσας αὐτόν, καὶ στολὴν φαιδριν Ενδύσας, ερώτησε· Ποῦ εἰσι νῦν οἱ ἡγεμόνες ἐκεῖ· νοι, καὶ ποῦ ἡ παράταξις αὐτῶν εὑρίσκεται; Ὁ δὲ εἶπεν, Ἐν Ἐφέσῳ· καὶ εἰ βούλει χώρησόν μοι στρατὸν, κἀγὼ ἐλθὼν αὐτοὺς δεσμίους ἄγω πρὸς σέ. Ο δὲ Μουσουλμὰν φοβηθείς μή πως πανουργία ἐν μέσῳ τούτων τῶν ὑποκρίσεων πράττηται, οὐκ ἠθέλησε καταδιώξαι ὀπίσω αὐτῶν· ἀλλ᾽ ἤδη τοῦ ἡλίου ἀνίσχοντος, καὶ αὐτὸς ἐφ᾽ ἵππου ἐπιβὰς, σύν πάτῃ τῇ στρατιᾷ πρὸς ῎Εφεσον ἐχώρει, ἔχων μετ' αὐτοῦ καὶ τὸν Τζινεήτ. Ὁ δὲ Καραμὰν καὶ Καρ μιάν, καθὼς ἔφημεν, περὶ τὰς μέσας νύκτας έλα θόντες εἰς τὰς σκηνές τοῦ Τζινεὴτ, καὶ μὴ εὑρόντες αὐτὸν, ἐνόησαν τὴν ἐνέδριν· καὶ μέγας θροῦς ἐγε γόνει ἐν τῷ φωσάτῳ καὶ ταραχή· οἱ μὲν ἐρευνῶντες τοὺς ἵππου; αὐτῶν, οἱ δὲ τὰς ἐφεστρίδας, ἄλλοι τὰς καμήλους καὶ τοὺς ἡμιόνους, πρὸς τὰ φορτία τῶν παρασκευῶν ἐπιθεῖναι, ἕτεροι δὲ ἐν ἅρμασιν. Καὶ δὴ ἀνατέλλοντος τοῦ ἡλίου τὰ πάντα καλῶς παρασκευάσαντες, οἱ μὲν ἱππεῖς σὺν τοῖς ἡγεμόσι, καὶ τῷ πεζικῷ στρατῷ ἐπὶ τόπου ὑψηλοῦ ἑστάμενοι, τὰς ἡμό νους καὶ τὰς καμήλους σὺν παντὶ τῷ φορτικῷ τάγματ προέπεμψαν, περάσαντες τὰς κλεισούρας τὰς πρὸς Μαίανδρον· αὐτοὶ δὲ ίσταντο ἕως εἶδον, ὅτι τὰ δύσβατα μέρη διέβησαν. Τότε καὶ αὐτοὶ κατὰ τάξιν εἰς τὰς κλεισούρας εἰσήλθοσαν. "Οτε δὲ τὸ τέλος τῆς οὐρα γίας ἐν τῷ στόματι τοῦ στενοῦ ἦν, τότε καὶ τὸ τοῦ Μουσουλμὰν πεζικὸν ἀπὸ τῆς γεφύρας τῆς πρὸς Γαλήσιον όρος κειμένης διαβὰς ἐν Ἐφέσῳ ἦλθεν· καὶ τῇ τετάρτη ὥρᾳ τῆς ἡμέρας, ἡλίου ἐν τῷ Ζυγῷ τὴν πορείαν ποιοῦντος, καὶ ὁ Μουσουλμάν ἐν Ἐφέσῳ. Ο δὲ Τζινεήτ πολλὰ συμβουλεύσας του ποιῆσαι καταπειθῆ τὸν ἄνδρα τοῦ καταδιῶξει ὀπίσω αὐτῶν, οὐκ ἠνέσχετο, τὸ μὲν διὰ τὴν ἄκραν αὐτοῦ συμπάθειαν, τὸ δὲ καὶ φοβούμενος αἰεὶ τὰς μας διουργίας τοῦ Τζινεήτ· ἦν γὰρ ὁ Μουσουλμάν Ismaelis Bullialdi notæ. Πρὸς Γαλήσιον όρος. Mons ille Galesius Epheso vicinus est, et procul dubio nomen ab urbe Galesio traxit, cujus meminit Stephanos de urbibus: Γαλήσιον πόλις Εφέσου. Παρθένιος ἐν ἐπικηδείῳ τῷ εἰς Αὐξίθεμιν. Calesium urbs Epheso subdita. Parthenius in Auxithemin epicedio. Abrahamus Ortelius de illo monte perperam opinatur, cum vicinum Constantinopoli il'um facit, et Gregoram ut suam tueatur sententiam, adducit. Πήξας οὖν τὰς σκηνάς. Lib. x, histor. Mε sulm, notat Leuncl. hunc fuisse Soleimanis sea Musulmani genium, ut diuturpis, aliquando quadrimestribus, compotationibus indulgeret: que ignavia ac socordia ultimam perniciem ei tandem allulerunt.

ἐν τῷ τῆς Ἐφέσου κάμπῳ, καὶ ποιήσας μήνας τέσσαρας, οὐκ ἄλλο ἦν τὸ δρώμενον πλὴν τρυφῆς καὶ σπατάλης· ἦν γὰρ ὁ ἀνὴρ οἰνοπότης, ὡς οὐδεὶς ἄλλος, καὶ εἰς τὰς σαρκικὰς ἐπιθυμίας ἀδεῶς ἐμ τίκτων. 48 CAPUT XIX. Noses a Mehemele fratre suo deficit et in Valachiam secedit, fratrem suum Musulmanum invadit et vincit. Musumanus dum fuga sibi consulit, et in quodam oppido a juvenibus occiditur; Moses oppidum et incolas comburit, in Serviam movet, deinde Constantinopolim frustra oppugnat. Manuel imperator Mehemelem adversus Mosem evocat et concital. Mehemetes bis victus Byzantium se recipit: tandem Moser vincit; hic inter fugiendum occiditur, ejusque cada ver Prusam sepeliendum defertur. Ὁ δὲ Μωσῆς, ἐν λόγος φθάσας ἐδήλωσεν, διάγων At Moses, quem in superioribus nominavimus, μετὰ τοῦ ἀδελφοῦ αὐτοῦ Μεχμέτ ἐν 'Αγκύρᾳ τῆς Γαλατίας καὶ φυγών, ἧκεν ἐν Σινόπῃ ἡγεμονεύοντης Σπεντιὰρ τοῦ Τουρκομάνου Φιλοξενήσας οὖν αὐτὸν, ὡς ἔδει, εζήτησε περίται Μωσῆς τὴν περαίαν τοῦ Εὐξείνου πόντου, τὰ πρὸ; Βλαχίαν. Ο δὲ ἀσπασίως τὴν αἴτησιν αὐτοῦ πληρώσας ἀφίησι, καὶ εἰς Βλαχίαν περᾷ. Καὶ τῷ Μύλτζῃ βεηβόδα συντυχών, καὶ πληροφορήσας αὐτῷ τίς τε εἴη, καὶ πόθεν ἧκε, καὶ πῶς, δίδωσιν αὐτῷ ἄδειαν τοῦ περιπατεῖν ἐν πάσῃ Βλαχία, καὶ πράττειν τὰ δόξαντα. Οἱ δὲ τῆς δύσεως σατράπαι, καὶ τὰ τοῦ Δανούσεως μέρη φυλάττοντες, μαθόντες τὴν εἰς Βλαχίαν εἴσο δον τοῦ Μωσῆ, γράφουσι καὶ δηλοῦσι τῷ Μουσουλμὲν τὰ γενόμενα· καὶ ὅπως, εἰ μὴ φθάσας περάσει ἐν τοῖς μέρεσι τῆς Θράκης, την δύσιν ὁ Μωτής κληρώσεται, καὶ αὐτὸς ἐν Ἀσίᾳ διάγων εἰς αὐτὴν καὶ καταλήξει. Ο δὲ Μουσουλμὰν ἐνωτισθεὶς τοῖς λόγοις τούτοις, συντόμως ἐξ Εφέσου πρὸς Λάμψα κον ἔρχεται, ἄγων ὁμοῦ καὶ τὸν Τζινήτ, ἄλλον ἔπαρχον καταστήσας ἀντ᾿ αὐτοῦ ἐν Ἐφέσῳ καὶ ἐν πάσῃ τῇ ἐπαρχία. "Ην δὲ ἐν Λαμψάκῳ κτίζων ἐπ᾿ ὀνόματι τοῦ Μουσουλμὰν πύργον ἕνα παμμεγέθη, ἐν τῇ ἀκτῇ τῇ ἀπέναντι Καλλίουπόλεως. Ο δὲ δου μήτωρ ἦν Σαλαγρούζω δὲ Νέγρο Γενουΐτης εἷς τῶν εὐγενῶν, ὃν καὶ οἰκοδομήσας ὡς ἔπρεπε, καὶ ἰδὼν αὐτὸν ὁ Μουσουλμαν, δωρήσατο αὐτῷ πλεῖστα χρήματα. Καὶ περάσας ἐν Καλλιουπόλει, καὶ και θίσας ἐν πότοις καὶ ἀμεριμνίαις, εὐφραινόμενος, καὶ ἀσελγαίνων οὐκ ἐφρόντιζε περὶ τοῦ Μωσή. Ο compotationibus et crapule operam dedit, et omncum fratre suo Mehemete Ancyræ in Galatia agebat; unde Sinopem aufugit ad Spentiarem Turcomanum, ejus urbis principem. Cumque ab co benigne susceptus esset Moses, rogavit, ut in objectam continentem Valachiam versus trajicere ejus ope et auxilio posset, quod etiam facillime at eo obtinuit, et in Valachiam trajecit. Ad Vaivodam deinde Myltzem se confert, cui certis indiciis no. tum fecit, quisnam esset, unde et quomodo illue accessisset. Quare Vaivoda libertatem ei concedit secure per totam Valachiam eundi, et prout ei placuerit agendi facultatem. Cum vero Bassis, qui Occidentis provincias ad Danubium sitas regebant, Mosis in Valachiam adventus innotuisset, Musulmano rem totam scriptis litteris exponunt, monentque nisi celeriter in Thraciam transierit, limites imperii sui intra Asiam, in qua tempus terit, fixum iri: Mosem vero occiduas provincias in ditionem suam redacturum. Ilis monitis cum paruisset Mnsulmanus, quanto ocius Epheso Lampsacum proficiscitur, comitenique expeditionis Cineitem abducit, in ejus locum Epheso totique provinciae alio præfecto. Per id tempus Musulmano auctore et mandante Salagruzus de Negro patricius Genuensis turrem amplam Lampsaci exstruebat in littore Callipoli objecto: quam, ut par erat, solide constructam, ubi conspexit Musulmanus, multas ei pecunias largitus est. Inde Calliopolim transvectus, δὲ Μωσῆς οὐ διέλειπε γράφων τοῖς μεγιστάνοις, καὶ τάττων αὐτοῖς πάντα τὰ χρήσιμα, εἰ ἐγκρατής τῆς ἡγεμονίας γενήσεται· καὶ οὐ μόνον ἦν ἐν τού τοῖς, ἀλλὰ καὶ Τούρκους ἀθροίσας ἐκ τῶν τοῦ Ίστρου μερῶν, παρ' αὐτῶν πάσης Θράκης καὶ Θετταλίας καὶ Ἱλλουρικοῦ ἡγεμὼν ἀνηγορεύετο. Ο δὲ Μουσουλμὰν τὸν Τζινεὴτ πρὸς τὰ μέρη τῆς Βουλγαρίας, ἐν τοῖς μέρεσι τῶν ᾿Αχριδών nibus curis remissis, deque Mose haud sollicitus, voluptatibus curpemlis exercendisque libidinibus attentus erat. Non cessabat interea Moses ad magnates primariosque viros scribere, et polliceri, si rerum summa poliatur, fore ut corum commodo ac utilitati studeat; neque his solum intentus Turcos etiam ex Istri tractu collegit, ab eisque totius Thracia, Thessaliae et Illyrici princeps proclamatur. Ismaelis Bullialdi notæ. Leunclavius lib. x, Mosis alversus Sulci. manem seu Musulmanum gesta narrat, auctorumquº dissentientes narrationes notat. Ηγεμονεύοντος Σπεντιὰρ τοῦ Τουρκομάνου. Islendiares: Leunclavio appellatur, ejusque genealogiam descripsit. Turcis Omeroglii et Isten linrouli appellati sunt. Laoucus, lib. iv, Mosem ad Sinopes principem profectum esse etiam narrat. Καὶ τῷ Μύλτζη βεηβόδα. Mirkien Mak, seu Marcum Valachum appellat illum Leunclavius; Laonicus, lib. iv, Myrxen. Hic est Dani frater, de quo intra fit mentio cap. 29. Σαλαγρούζω δὲ Νέγρω. Annales Genuenses malam isto tempore hujus Nigri mentionem fa ciunt; en'usdam alius, qui sæculo superiore vixit, nomen ab illis celebratur. Εν τοῖς μέρεσιν τῶν ᾿Αγριδῶν. In ms. li' bibliothecae Regiæ catalogus urbium et locorum, quorum nomina mutata sunt, exstat: ineo Πρε βέλλις ή Αχρίδα. In alio ms. ejusdem bibliothecae exstant formule inscriptionum et subscriptionum, quibus Constantinopolitanus patriarcha in litteris ad papam, patriarchas et metropolitas utitur. Inter ilos exstal, πρὸς τὴν Ἰουστινιανῆς, his verbis: Μακαριώτατε ἀρχιεπίσκοπε τῆς πρώτης Ἰουστι νιανής, Αχρίδων καὶ πάσης τῆς Βουλγαρίας ἐν ἁγίῳ Πνεύματι· ἀγαπητὲ ἀδελφὲ τῆς ἡμῶν μετριότητος. Bearissime archiepiscope Justinianæ primæ, Achri-

ἐν τῷ τῆς Ἐφέσου κάμπῳ, καὶ ποιήσας μήνας τέσσαρας, οὐκ ἄλλο ἦν τὸ δρώμενον πλὴν τρυφῆς καὶ σπατάλης· ἦν γὰρ ὁ ἀνὴρ οἰνοπότης, ὡς οὐδεὶς ἄλλος, καὶ εἰς τὰς σαρκικὰς ἐπιθυμίας ἀδεῶς ἐμ τίκτων. 48 CAPUT XIX. Noses a Mehemele fratre suo deficit et in Valachiam secedit, fratrem suum Musulmanum invadit et vincit. Musumanus dum fuga sibi consulit, et in quodam oppido a juvenibus occiditur; Moses oppidum et incolas comburit, in Serviam movet, deinde Constantinopolim frustra oppugnat. Manuel imperator Mehemelem adversus Mosem evocat et concital. Mehemetes bis victus Byzantium se recipit: tandem Moser vincit; hic inter fugiendum occiditur, ejusque cada ver Prusam sepeliendum defertur. Ὁ δὲ Μωσῆς, ἐν λόγος φθάσας ἐδήλωσεν, διάγων At Moses, quem in superioribus nominavimus, μετὰ τοῦ ἀδελφοῦ αὐτοῦ Μεχμέτ ἐν 'Αγκύρᾳ τῆς Γαλατίας καὶ φυγών, ἧκεν ἐν Σινόπῃ ἡγεμονεύοντης Σπεντιὰρ τοῦ Τουρκομάνου Φιλοξενήσας οὖν αὐτὸν, ὡς ἔδει, εζήτησε περίται Μωσῆς τὴν περαίαν τοῦ Εὐξείνου πόντου, τὰ πρὸ; Βλαχίαν. Ο δὲ ἀσπασίως τὴν αἴτησιν αὐτοῦ πληρώσας ἀφίησι, καὶ εἰς Βλαχίαν περᾷ. Καὶ τῷ Μύλτζῃ βεηβόδα συντυχών, καὶ πληροφορήσας αὐτῷ τίς τε εἴη, καὶ πόθεν ἧκε, καὶ πῶς, δίδωσιν αὐτῷ ἄδειαν τοῦ περιπατεῖν ἐν πάσῃ Βλαχία, καὶ πράττειν τὰ δόξαντα. Οἱ δὲ τῆς δύσεως σατράπαι, καὶ τὰ τοῦ Δανούσεως μέρη φυλάττοντες, μαθόντες τὴν εἰς Βλαχίαν εἴσο δον τοῦ Μωσῆ, γράφουσι καὶ δηλοῦσι τῷ Μουσουλμὲν τὰ γενόμενα· καὶ ὅπως, εἰ μὴ φθάσας περάσει ἐν τοῖς μέρεσι τῆς Θράκης, την δύσιν ὁ Μωτής κληρώσεται, καὶ αὐτὸς ἐν Ἀσίᾳ διάγων εἰς αὐτὴν καὶ καταλήξει. Ο δὲ Μουσουλμὰν ἐνωτισθεὶς τοῖς λόγοις τούτοις, συντόμως ἐξ Εφέσου πρὸς Λάμψα κον ἔρχεται, ἄγων ὁμοῦ καὶ τὸν Τζινήτ, ἄλλον ἔπαρχον καταστήσας ἀντ᾿ αὐτοῦ ἐν Ἐφέσῳ καὶ ἐν πάσῃ τῇ ἐπαρχία. "Ην δὲ ἐν Λαμψάκῳ κτίζων ἐπ᾿ ὀνόματι τοῦ Μουσουλμὰν πύργον ἕνα παμμεγέθη, ἐν τῇ ἀκτῇ τῇ ἀπέναντι Καλλίουπόλεως. Ο δὲ δου μήτωρ ἦν Σαλαγρούζω δὲ Νέγρο Γενουΐτης εἷς τῶν εὐγενῶν, ὃν καὶ οἰκοδομήσας ὡς ἔπρεπε, καὶ ἰδὼν αὐτὸν ὁ Μουσουλμαν, δωρήσατο αὐτῷ πλεῖστα χρήματα. Καὶ περάσας ἐν Καλλιουπόλει, καὶ και θίσας ἐν πότοις καὶ ἀμεριμνίαις, εὐφραινόμενος, καὶ ἀσελγαίνων οὐκ ἐφρόντιζε περὶ τοῦ Μωσή. Ο compotationibus et crapule operam dedit, et omncum fratre suo Mehemete Ancyræ in Galatia agebat; unde Sinopem aufugit ad Spentiarem Turcomanum, ejus urbis principem. Cumque ab co benigne susceptus esset Moses, rogavit, ut in objectam continentem Valachiam versus trajicere ejus ope et auxilio posset, quod etiam facillime at eo obtinuit, et in Valachiam trajecit. Ad Vaivodam deinde Myltzem se confert, cui certis indiciis no. tum fecit, quisnam esset, unde et quomodo illue accessisset. Quare Vaivoda libertatem ei concedit secure per totam Valachiam eundi, et prout ei placuerit agendi facultatem. Cum vero Bassis, qui Occidentis provincias ad Danubium sitas regebant, Mosis in Valachiam adventus innotuisset, Musulmano rem totam scriptis litteris exponunt, monentque nisi celeriter in Thraciam transierit, limites imperii sui intra Asiam, in qua tempus terit, fixum iri: Mosem vero occiduas provincias in ditionem suam redacturum. Ilis monitis cum paruisset Mnsulmanus, quanto ocius Epheso Lampsacum proficiscitur, comitenique expeditionis Cineitem abducit, in ejus locum Epheso totique provinciae alio præfecto. Per id tempus Musulmano auctore et mandante Salagruzus de Negro patricius Genuensis turrem amplam Lampsaci exstruebat in littore Callipoli objecto: quam, ut par erat, solide constructam, ubi conspexit Musulmanus, multas ei pecunias largitus est. Inde Calliopolim transvectus, δὲ Μωσῆς οὐ διέλειπε γράφων τοῖς μεγιστάνοις, καὶ τάττων αὐτοῖς πάντα τὰ χρήσιμα, εἰ ἐγκρατής τῆς ἡγεμονίας γενήσεται· καὶ οὐ μόνον ἦν ἐν τού τοῖς, ἀλλὰ καὶ Τούρκους ἀθροίσας ἐκ τῶν τοῦ Ίστρου μερῶν, παρ' αὐτῶν πάσης Θράκης καὶ Θετταλίας καὶ Ἱλλουρικοῦ ἡγεμὼν ἀνηγορεύετο. Ο δὲ Μουσουλμὰν τὸν Τζινεὴτ πρὸς τὰ μέρη τῆς Βουλγαρίας, ἐν τοῖς μέρεσι τῶν ᾿Αχριδών nibus curis remissis, deque Mose haud sollicitus, voluptatibus curpemlis exercendisque libidinibus attentus erat. Non cessabat interea Moses ad magnates primariosque viros scribere, et polliceri, si rerum summa poliatur, fore ut corum commodo ac utilitati studeat; neque his solum intentus Turcos etiam ex Istri tractu collegit, ab eisque totius Thracia, Thessaliae et Illyrici princeps proclamatur. Ismaelis Bullialdi notæ. Leunclavius lib. x, Mosis alversus Sulci. manem seu Musulmanum gesta narrat, auctorumquº dissentientes narrationes notat. Ηγεμονεύοντος Σπεντιὰρ τοῦ Τουρκομάνου. Islendiares: Leunclavio appellatur, ejusque genealogiam descripsit. Turcis Omeroglii et Isten linrouli appellati sunt. Laoucus, lib. iv, Mosem ad Sinopes principem profectum esse etiam narrat. Καὶ τῷ Μύλτζη βεηβόδα. Mirkien Mak, seu Marcum Valachum appellat illum Leunclavius; Laonicus, lib. iv, Myrxen. Hic est Dani frater, de quo intra fit mentio cap. 29. Σαλαγρούζω δὲ Νέγρω. Annales Genuenses malam isto tempore hujus Nigri mentionem fa ciunt; en'usdam alius, qui sæculo superiore vixit, nomen ab illis celebratur. Εν τοῖς μέρεσιν τῶν ᾿Αγριδῶν. In ms. li' bibliothecae Regiæ catalogus urbium et locorum, quorum nomina mutata sunt, exstat: ineo Πρε βέλλις ή Αχρίδα. In alio ms. ejusdem bibliothecae exstant formule inscriptionum et subscriptionum, quibus Constantinopolitanus patriarcha in litteris ad papam, patriarchas et metropolitas utitur. Inter ilos exstal, πρὸς τὴν Ἰουστινιανῆς, his verbis: Μακαριώτατε ἀρχιεπίσκοπε τῆς πρώτης Ἰουστι νιανής, Αχρίδων καὶ πάσης τῆς Βουλγαρίας ἐν ἁγίῳ Πνεύματι· ἀγαπητὲ ἀδελφὲ τῆς ἡμῶν μετριότητος. Bearissime archiepiscope Justinianæ primæ, Achri-

νουπόλει την πορείαν ἐπο!ε:, καὶ εἰσελθὼν ἐντὸς τῆς πόλεως, ἅπαντες αὐτὸν ὡς εὐεργέτην καὶ δι τῆρα πάντων καλῶν ἀνηγόρευον. Καὶ ἐν ἀληθεία οὕτως ἦν· ὅπου γὰρ ὁ Μουσουλμάν ήρχετο κἄν τι ἐν πόλει, κἄν τε ἐν κώμῃ τοῦ ποιῆσαι ἐκεῖ ἡμέρα; τριάκοντα, καὶ οἱ πλούσιοι, καὶ οἱ πένητες και αὐτοὶ οἱ δι᾽ ἔνδειαν τροφών προσαιτοῦντες, πάντες αὐτάρκεις ἐγένοντο. Τότε ὁ Μουσουλμὰν ἀπ' ᾿Αδρια νουπόλεως συλλέξας στρατὸν κατὰ τοῦ Μωσῆ ἔπεμψε, καὶ αὐτὸς διημέρευεν ἐν πότοις. Ὁ δὲ Μωσής συνάψας πόλεμον, καὶ ὑπέρτερος φανείς, καὶ διώξας τὸν στρατὸν τοῦ Μουσουλμὰν ἐγγύς που Σοφίας, ἐγένετο ἀπανταχοῦ, φήμη, ὡς ὁ Μωσής μέλλει τῆς δύσεως τοπάρχης γενέσθαι. Καὶ δὴ Musulmanus vero neitem in Bulgariam misit, Επαρχον καταστήσας ἔπεμψεν· αυτὸς δὲ ἐν Αδριαeumque vicinis Achridarum 49 provinciæ partibus præfecit ipse Adrianopolim profectus eam Ingreditur, et ab omnibus, ut bonorum omnium auctor atque largitor, lauiibus in coelum effertur.· Et revera talis erat Musulmanus: quamcunque enim urbem aut vicum adiret, ut dies triginta ibi moraretur, divitibus et pauperibus, illisque, qui pra inopia mendicabant, ahunde largiebatur: tum ergo coactum exercitum adversus Mosem misit, dum ipse dies solidos in compotationibus consumebat. Moses itaque pugna commissa victor evasit, exercitumque Musulmani usque ad portas Sophiæ insecutus est, et faina ubique sparsa ipsum in occidente regnaturum. Ubi autem Musulmanus intellexit brevi Adrianopoli adfuturum Mosem, ad quem ενωτισθεὶς ὁ Μουσουλμὰν τὴν ὡς ἐν ὀλίγῳ μέλλου undequaque turmatim omnes confluebant, etiamque ex primariis plurimi, sero tandem veterno solutus et excitatus ad mentem sobriam rediit, et Constantinopolim petere decrevit, viamque cum paucis equitibus ingressus, ab eis ad Mosem deficientibus deseritur. Musulmanus in quoddam oppidum iter faciendo venit: quem ubi conspexere oppidani, ex equi forma, vestium ornatu et vultu, principem esse cognoverunt, et ad spectandum illum aceurrunt cumque juvenes quinque sagittarii pha. retrati eum currendo prævenissent, tum turbatus telum in eos emittit, quo percussus eorum unus pronas in caput cecidit: secundo' deinde emisso alium sternit: tunc tres qui supererant, quod fratres germani isti quinque essent, uno consensu tela in Musulmanum torquent, equo dejiciunt et lapso caput abscindunt. Mosem etiam, quem longum satellitum agmen comitabatur, Adrianopolitani cives in urbem accipiunt, et quam exquisito possunt cultu venerantur, ibique Occidentis princeps proclamatur. Cognita porro morte fratris sui Musula mani eum luxit, et milites satraparumque præci - puos misit, qui defuncti cadaver Adrianopolim apportarunt; Prusam postea magna pompa perlatum, monumento, quod ipse posuerat, intulerunt. Diligentem etiam inquisitionem exercuit in eos qui σαν εἰσέλευσιν ἐν ᾿Αδριανουπόλει τοῦ Μωτή· ν γὰρ συῤῥέων ἅπαν τὸ πλῆθος ἐν αὐτῷ, καὶ ἐκ τῶν προυχόντων οὐκ ὀλίγοι· αὐτὸς ὀψέ ποτε ἀνανήψας ἐκ τοῦ κάμους τῆς μέθης ἠβουλήθη πρὸς Κωνστα τινούπολιν ἀπιέναι· καὶ σὺν ὀλίγοις ἐπιβάταις τὴν ὁδὸν ἀρξάμενος, καὶ αὐτοὶ ἀφέντες αὐτὸν ἔφυγον, καὶ πρὸς τὸν Μωσήν ήλαυνον. Ο δὲ Μουσουλμάν ἐν χωρίῳ τινὶ καθ᾽ ὁδὸν ἐντυχών· καὶ οἱ τοῦ χωρίου εἶδόν τε αὐτὸν καὶ ἐκ τοῦ ἵππου, καὶ ἐκ τῶν ἱματίων, καὶ ἐκ τῆς μορφῆς, καὶ γνωρίσαντες ὡς ὁ ἡγεμών ἐστιν, ἔθεον ἐπὶ τῇ θέᾳ αὐτοῦ. Καὶ προκαταλαβόντες νεανίσκοι πέντε τοξόται, φέροντες τόξα καὶ βέλη· ὁ Μουσουλμάν ταραχθεὶς ἀφίησι βέλος κατ' αὐτῶν, καὶ ὁ εἷς κύμβαχος ολισθήσεις έπεσε, καὶ δεύτερον πέμψας ρίπτει τὴν ἕτερον· τότε οἱ τρεῖς ὁμονοήσαντες, ἦσαν γὰρ καὶ οἱ πέντε όμοπάτριοι καὶ ὁμαίμονες, ἀφιᾶσι τὰ βέλη κατά τοῦ Μουσουλμάν, καὶ πίπτει τοῦ ἵππου, καὶ τὴν κεφαλὴν ἀποτέμνουσιν. Ο δὲ Μωσῆς εἰσάγεται ἐν Αδριανουπόλει μετὰ δορυφορίας και τιμῆς ὅσης, καὶ ἡγεμὼν δύσεως ἀναδείκνυται. Μαθὼν δὲ τὴν θάνατον τοῦ ἀδελφοῦ αὐτοῦ Μουσουλμὰν ἐπένθησε καὶ στρατιώτας πέμψας, καὶ τοὺς πρώτους τῶν σατραπῶν, ἔφερον τὸ σῶμα αὐτοῦ ἐν ᾿Αδριανου πόλει, ἔπεμψεν αὐτὸ ἐντίμως ἐν τῇ Προύσῃ, καὶ έθαψαν ἐν τῷ παρ' αὐτοῦ δομηθέντι μνημείῳ. Ο Ismaelis Bullialdi no: Laouic. lib. 1, Macedoniae urbem Ochridem nominat. Acta etiam Leonis papae IX adversus Michaelea Cerularium, et Leonem Ach idiae episcopum, arhem esse clare exponunt: in illis exstat epista1. Michaelis et Leonis que sie incipit: Michael universalis patriarcha novæ Rome, et Leo archiepiscopus Achride metropolis Bulgarorum dilecto fratri Joanni Cannensi episcopo. Cantacuzenus etiam πόλιν ἑσπέριον eam appellat, lib. 1. cap. 20, ita u dubiam omne tollatur, et Achridam esse urbem constel. darum, et universæ Bulgariæ in Spiritu sancto di- logotheta in Chron. de Achridis mentionem facit. lecte modicitatis nostra frater. Ex his verbis videri posset Justiniana prima differre ab Achridis, illaque esse urls, hire regio dici posset: cui couveniunt verba libri ms. 1932 bibliothecae Regiae, Θρᾴκη ἐστὶν ἡ Ἀδριανούπολις μέχρι τῆς Κωνσταν τινουπόλεως, καὶ τῆς Σοφίας, καὶ τῆς Βουλγαρίας καὶ τῆς Ωχρίδος καὶ τῶν μερῶν αὐτῆς. Τhracία ab Adrianopoli ad Constantinopolim extenditur, et Sophia, Bulgaria et Ochride ejusque partibus terminatur.ltant Ochris seu Achris pro provincia et regiote hoc loco, non pro urbe accipiatur; Justiniana01 primam Turci Giustandil appellant. Urbs Achris Η Gregora, lib. II, in Macedonia collocatur, quae et Bulgarici regni in Flyricum usque protensi, pars fisit. Libro etiam li halet: Περὶ τῆς ἀρχιεπισκοπῆς τῆς Βουλγαρίας τῆς καὶ Ἀχρίδο καλουμένης, De archiepiscopatu Bulgariæ, qui et Achridis dicitur, caus metropolis Justinieni prima dicta. Goorg. 'Ο δὲ Μουσουλμὰν ἐν χωρίῳ τινί. Εjus mortem eodem fere modo accidisse Beccani Annales et historia Verantiana narrant,- Dissentit ab ilis Hanivaldana. Leunclavius, lib. x, aunum de veti Musulmani ascribit Hegire anno 815, qui cœpit Maii 6. feria 3, ann. Chr. 1410. Laonicus, 13. 18, rem aliter quam alii narrat.

νουπόλει την πορείαν ἐπο!ε:, καὶ εἰσελθὼν ἐντὸς τῆς πόλεως, ἅπαντες αὐτὸν ὡς εὐεργέτην καὶ δι τῆρα πάντων καλῶν ἀνηγόρευον. Καὶ ἐν ἀληθεία οὕτως ἦν· ὅπου γὰρ ὁ Μουσουλμάν ήρχετο κἄν τι ἐν πόλει, κἄν τε ἐν κώμῃ τοῦ ποιῆσαι ἐκεῖ ἡμέρα; τριάκοντα, καὶ οἱ πλούσιοι, καὶ οἱ πένητες και αὐτοὶ οἱ δι᾽ ἔνδειαν τροφών προσαιτοῦντες, πάντες αὐτάρκεις ἐγένοντο. Τότε ὁ Μουσουλμὰν ἀπ' ᾿Αδρια νουπόλεως συλλέξας στρατὸν κατὰ τοῦ Μωσῆ ἔπεμψε, καὶ αὐτὸς διημέρευεν ἐν πότοις. Ὁ δὲ Μωσής συνάψας πόλεμον, καὶ ὑπέρτερος φανείς, καὶ διώξας τὸν στρατὸν τοῦ Μουσουλμὰν ἐγγύς που Σοφίας, ἐγένετο ἀπανταχοῦ, φήμη, ὡς ὁ Μωσής μέλλει τῆς δύσεως τοπάρχης γενέσθαι. Καὶ δὴ Musulmanus vero neitem in Bulgariam misit, Επαρχον καταστήσας ἔπεμψεν· αυτὸς δὲ ἐν Αδριαeumque vicinis Achridarum 49 provinciæ partibus præfecit ipse Adrianopolim profectus eam Ingreditur, et ab omnibus, ut bonorum omnium auctor atque largitor, lauiibus in coelum effertur.· Et revera talis erat Musulmanus: quamcunque enim urbem aut vicum adiret, ut dies triginta ibi moraretur, divitibus et pauperibus, illisque, qui pra inopia mendicabant, ahunde largiebatur: tum ergo coactum exercitum adversus Mosem misit, dum ipse dies solidos in compotationibus consumebat. Moses itaque pugna commissa victor evasit, exercitumque Musulmani usque ad portas Sophiæ insecutus est, et faina ubique sparsa ipsum in occidente regnaturum. Ubi autem Musulmanus intellexit brevi Adrianopoli adfuturum Mosem, ad quem ενωτισθεὶς ὁ Μουσουλμὰν τὴν ὡς ἐν ὀλίγῳ μέλλου undequaque turmatim omnes confluebant, etiamque ex primariis plurimi, sero tandem veterno solutus et excitatus ad mentem sobriam rediit, et Constantinopolim petere decrevit, viamque cum paucis equitibus ingressus, ab eis ad Mosem deficientibus deseritur. Musulmanus in quoddam oppidum iter faciendo venit: quem ubi conspexere oppidani, ex equi forma, vestium ornatu et vultu, principem esse cognoverunt, et ad spectandum illum aceurrunt cumque juvenes quinque sagittarii pha. retrati eum currendo prævenissent, tum turbatus telum in eos emittit, quo percussus eorum unus pronas in caput cecidit: secundo' deinde emisso alium sternit: tunc tres qui supererant, quod fratres germani isti quinque essent, uno consensu tela in Musulmanum torquent, equo dejiciunt et lapso caput abscindunt. Mosem etiam, quem longum satellitum agmen comitabatur, Adrianopolitani cives in urbem accipiunt, et quam exquisito possunt cultu venerantur, ibique Occidentis princeps proclamatur. Cognita porro morte fratris sui Musula mani eum luxit, et milites satraparumque præci - puos misit, qui defuncti cadaver Adrianopolim apportarunt; Prusam postea magna pompa perlatum, monumento, quod ipse posuerat, intulerunt. Diligentem etiam inquisitionem exercuit in eos qui σαν εἰσέλευσιν ἐν ᾿Αδριανουπόλει τοῦ Μωτή· ν γὰρ συῤῥέων ἅπαν τὸ πλῆθος ἐν αὐτῷ, καὶ ἐκ τῶν προυχόντων οὐκ ὀλίγοι· αὐτὸς ὀψέ ποτε ἀνανήψας ἐκ τοῦ κάμους τῆς μέθης ἠβουλήθη πρὸς Κωνστα τινούπολιν ἀπιέναι· καὶ σὺν ὀλίγοις ἐπιβάταις τὴν ὁδὸν ἀρξάμενος, καὶ αὐτοὶ ἀφέντες αὐτὸν ἔφυγον, καὶ πρὸς τὸν Μωσήν ήλαυνον. Ο δὲ Μουσουλμάν ἐν χωρίῳ τινὶ καθ᾽ ὁδὸν ἐντυχών· καὶ οἱ τοῦ χωρίου εἶδόν τε αὐτὸν καὶ ἐκ τοῦ ἵππου, καὶ ἐκ τῶν ἱματίων, καὶ ἐκ τῆς μορφῆς, καὶ γνωρίσαντες ὡς ὁ ἡγεμών ἐστιν, ἔθεον ἐπὶ τῇ θέᾳ αὐτοῦ. Καὶ προκαταλαβόντες νεανίσκοι πέντε τοξόται, φέροντες τόξα καὶ βέλη· ὁ Μουσουλμάν ταραχθεὶς ἀφίησι βέλος κατ' αὐτῶν, καὶ ὁ εἷς κύμβαχος ολισθήσεις έπεσε, καὶ δεύτερον πέμψας ρίπτει τὴν ἕτερον· τότε οἱ τρεῖς ὁμονοήσαντες, ἦσαν γὰρ καὶ οἱ πέντε όμοπάτριοι καὶ ὁμαίμονες, ἀφιᾶσι τὰ βέλη κατά τοῦ Μουσουλμάν, καὶ πίπτει τοῦ ἵππου, καὶ τὴν κεφαλὴν ἀποτέμνουσιν. Ο δὲ Μωσῆς εἰσάγεται ἐν Αδριανουπόλει μετὰ δορυφορίας και τιμῆς ὅσης, καὶ ἡγεμὼν δύσεως ἀναδείκνυται. Μαθὼν δὲ τὴν θάνατον τοῦ ἀδελφοῦ αὐτοῦ Μουσουλμὰν ἐπένθησε καὶ στρατιώτας πέμψας, καὶ τοὺς πρώτους τῶν σατραπῶν, ἔφερον τὸ σῶμα αὐτοῦ ἐν ᾿Αδριανου πόλει, ἔπεμψεν αὐτὸ ἐντίμως ἐν τῇ Προύσῃ, καὶ έθαψαν ἐν τῷ παρ' αὐτοῦ δομηθέντι μνημείῳ. Ο Ismaelis Bullialdi no: Laouic. lib. 1, Macedoniae urbem Ochridem nominat. Acta etiam Leonis papae IX adversus Michaelea Cerularium, et Leonem Ach idiae episcopum, arhem esse clare exponunt: in illis exstat epista1. Michaelis et Leonis que sie incipit: Michael universalis patriarcha novæ Rome, et Leo archiepiscopus Achride metropolis Bulgarorum dilecto fratri Joanni Cannensi episcopo. Cantacuzenus etiam πόλιν ἑσπέριον eam appellat, lib. 1. cap. 20, ita u dubiam omne tollatur, et Achridam esse urbem constel. darum, et universæ Bulgariæ in Spiritu sancto di- logotheta in Chron. de Achridis mentionem facit. lecte modicitatis nostra frater. Ex his verbis videri posset Justiniana prima differre ab Achridis, illaque esse urls, hire regio dici posset: cui couveniunt verba libri ms. 1932 bibliothecae Regiae, Θρᾴκη ἐστὶν ἡ Ἀδριανούπολις μέχρι τῆς Κωνσταν τινουπόλεως, καὶ τῆς Σοφίας, καὶ τῆς Βουλγαρίας καὶ τῆς Ωχρίδος καὶ τῶν μερῶν αὐτῆς. Τhracία ab Adrianopoli ad Constantinopolim extenditur, et Sophia, Bulgaria et Ochride ejusque partibus terminatur.ltant Ochris seu Achris pro provincia et regiote hoc loco, non pro urbe accipiatur; Justiniana01 primam Turci Giustandil appellant. Urbs Achris Η Gregora, lib. II, in Macedonia collocatur, quae et Bulgarici regni in Flyricum usque protensi, pars fisit. Libro etiam li halet: Περὶ τῆς ἀρχιεπισκοπῆς τῆς Βουλγαρίας τῆς καὶ Ἀχρίδο καλουμένης, De archiepiscopatu Bulgariæ, qui et Achridis dicitur, caus metropolis Justinieni prima dicta. Goorg. 'Ο δὲ Μουσουλμὰν ἐν χωρίῳ τινί. Εjus mortem eodem fere modo accidisse Beccani Annales et historia Verantiana narrant,- Dissentit ab ilis Hanivaldana. Leunclavius, lib. x, aunum de veti Musulmani ascribit Hegire anno 815, qui cœpit Maii 6. feria 3, ann. Chr. 1410. Laonicus, 13. 18, rem aliter quam alii narrat.

δὲ Μωσῆς ἀκριβῆ ἔρευναν ποιήσας εἰς τοὺς φονείς & Musulmanum interfecerant, tresque illos, qui τοῦ Μουσουλμάν, καὶ εὑρὼν καὶ τοὺς τρεῖς, καὶ πέμψας ἐν τῷ χωρίῳ ὅ [ού] έφονεύθη· καὶ ἀθροί σας πάντας τους χωρίτας, καὶ δεσμήσας τὸν καθένα σὺν γυναιξὶ καὶ τέκνοις, ἀσφαλίσας τὸν καθένα ἐν ταῖς καλύβαις αὐτῶν, πῦρ ἁγιάσιν· καὶ τέκνα και γονεῖ, καὶ συγγενεῖς, καὶ αἱ καλύβαι, καὶ τὸ χω ρίου ἅπαν κατετεφρώθη, καὶ εἰς κόνιν ἐγένοντο. Τοιαύτην ποινήν ὁ ἀπάνθρωπος εἰς ἀνθρώπους εἰργάσατο, δεικνύων τὴν ἀπαρχὴν τῶν κακῶν, ὧν έμελλε κατεργάζεσθαι ἐν ταῖς ἡμέραις αὐτοῦ. Αθροίσας οὖν τους μεγιστάνας τῆς Θράκης και Μακεδονίας καὶ τῶν ἄλλων ἐπαρχιών· ἦσαν γὰρ συνηθροισμένοι πάντες εἰς προσκύνησιν αὐτοῦ· δημηγορήσας εἴρηκε πρὸς αὐτούς· "Ω άνδρες καὶ τοῦ ἐμοῦ πατρὸς φίλοι, καὶ γὰρ οὐ δούλους λέγω, οίδατε ἀκριβῶς τὴν ἣν ὑπέστη παρὰ τοῦ Τεμὰρ ἀπειλὴν ἡ τῆς ᾿Ασίας μερίς· καὶ τὸ πλέον, ὅτι ὁ ἐμὸς πατὴρ παρεδόθη εἰς χεῖς ας αὐτοῦ ὡς στρουθίον. Οὐκ ἄλλο τοίνυν ἦν τὸ κα· ταβιβάσαν τοὺς Σκύθας καὶ Πέρσας καὶ τὸ Λοιπὸν ἔθνος ἐν τοῖς ἡμετέροις σκηνώμασι, τὴν ἡ Κωνσταντίνου, καὶ σὺν αὐτῇ οἱ ἐν ταύτῃ βασιλεύοντες. Ελθών οὖν ὁ ἐμὲς ἀδελ φὸς, καὶ κυριεύσας τὰ Θρᾳκῷα μέρη, καὶ τὴν λείπουσαν γῆν, ἣν ὁ ἡμέτερος ἀδελφὸς [πατὴρ] ἐκυρίευεν, οὐ μόνον τὴν πρὸς τὸ πάτριον σέβας στοργὴν οὐκ ἐνεδείξατο· ἀλλὰ μᾶλλον, εἰ χρὴ λέγειν, καὶ ἐφ' ἡμίσεος καβοὺς ἐγένετο Εν τούτῳ καὶ ὁ Θεὸς αὐτὸν παραβλέψας, εἰς τὴν ἐμὴν χεῖρα τὴν ῥομφαίαν τοῦ προφήτου δέδωκε, τοῦ διχοτομῆσαι τὸν ἄπιστον, τὸν δὲ πιστὸν ὑπερυψῶσαι καὶ ἀναβιβάσαι. Ενεκα γοῦν τούτου οὐ χρὴ τοσαύτην γῆν ἡ Κωνσταν τίνου κληρώσασθαι, οὐδὲ πόλεις Μακεδονικάς, καὶ ταῦτα τὴν Θεσσαλονίκην, ἣν διὰ πολλῶν ιδρώτων ὁ ἐμὸς πατὴρ ἐκληρώσατο, καὶ τοὺς βωμοὺς τῶν εἰδώλων εἰς ἱερὰ τεμένη τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ προφήτου μετέστησεν· ἀλλὰ καὶ αὐτὴν τὴν μητέρα τῶν πόλεων, καὶ τὸν φονέα τοῦ ἐμοῦ πατρὸς, εἰ Θεῷ θελητόν ἐστι, διὰ συνδρομῆς ἐμῆς ἡμετέραν καταστήσω· καὶ τὰ ἐν αὐτῇ προσευχῆς οἴκους. Τότε οἱ πάντες εὐφήμισαν, καὶ ξαντο. Αθροίσας οὖν στρατὸν ἱκανὸν, πρῶτον μὲν ἐν Σερβία κατέδραμεν (έφθασε γὰρ ὁ δεσπότης cædem patraverant, comprehensos in oppidum, uhi occisus fuerat, misit: et in unum convocatos omnes oppidanos, cum uxoribus et liberis singulos vinxit, et in singulis tuguriis conclusit; immissoque igne liberi cum parentibus cognatisque, tugoria etiam, totumque oppidum conflagrant, et in cineres vertuntur. Tali supplicio inhumanus ille in homines animadvertit, primitias ac specimen malorum scelerumque, quorum auctor temporibus suis futurus erat, exhibens. 50 Convocatis deinde Thracie, Macedoniæ aliarumque provincarum proceribus, qui ad eum venerandum convenerant, oratione habita talia locutus est: 0 viri patris mei amici, neque enim servos appello, probe novistis quanto cum horrore Asia ad Temyris minas trepidaverit atque etiam, quod gravius est, patrem meum in mɛnus illius velut passerem traditum esse. Non alins tamen, præter Constantinopolim ejusque imperatorem, accersivit Scythas et Persas, cæterasque gentes in patriam nostram evocavit. Cum vero frater meus, qui Thraciæ cæterisque regionibus, quas pater possederat dominabatur, non solum venerationem ac pietatem patriæ debitam non exhibuerit: quin potius, si ita fari licet, cavour, id est infidelis, ex semisse factus est: eapropter Deus illum apersatus, in manum lanceam prophetæ mini tradidit, ut infidelem discindam, fidelem vero exa!. tem et honoribus extollam. Propterea non convenit Constantinopolim tam late imperare, aut urbes Macedonicas, imprimis vero Thessalonicam retinere, quam tot laboribus et arumnis parens meus conquisierat, idolorumque aliarta in sacra Dei, ejusque prophetæ templa commutaverat: atque ipsum cæterararum urbium caput, patrisque mei homicidam, si Dev ita placuerit, operi gnaviter incumbens, imperio meo submittam, et templa, quæ in illa urbe stant Deo et prophetæ ejus consecrata domos orationis constituam. His dictis omnes faustis acclamationihus applauserunt, verbaque ejus, non secus ac Dei, surious hauserunt. τεμένη τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ προφήτου τελέσω ὡς παρὰ Θεοῦ τοὺς μιαροὺς αὐτοῦ λόγου; ἐδέ Ingenti itaque conscripto esercitu Serviam pri mum invadit (quam cquidem Stephanus Lazari fiIsmaelis Bullialdi notæ. Καβούρ ἐγένετο. Gaurum et Gaurus scribit los 13 longus, et Alim eo contra Gauros utentem, Leunclavius: Turci Giaour, dissyllabum Gallica pronuntiatione: verium contumeliosam est, quod infidelem significat. Moses porro fratrem suum Musulmanum Gaurum sea infidelem appellat, οὐ folus cum imperatore Manuela ab eo percussum obsidesque fratrem ac sororem datos. Την ῥομφαίαν τοῦ προφήτου. De Halis ari nare bic locus intelligendus est: de quo Leuncl. Hist. Musul. lib. 1, ex Arabum et Turcorum monumentis sic disserit: Hinc illæ Muhametanorum fabellæ de illius Sulficare (sic Alis acinacem nominare consueverunt) quem narrant quo:ies vagina educeretur, ita se divisisse, ut geminus efficeretur, cubiab utroque latere non aliter ipsos ac segetem mes· gares prosternere solitum, ac montes etiam seu sco pulos eo dissecuisse. Mos indidem inolevit, ut in militaribus signis Musulmano um hic Alis acinar, sive Sulficar, velut inauspicatus Christianis, faustus ips sis exprimatur, etc. In superliminaribus quacumdam ædium publicarum Constantinopoli, hoc suificar expressum bifili ensis figura vidi, et gladium Halis appellari ab incolis audivi: hoc μορμολυκείῳ et terriculamento pavorem Christianis injicere gens viribus suis nimum confisa credit. Πρῶτον μὲν ἐν Σερβία κατέδραμεν. Adeundus Leunclavius lib. 11 Histor. Musuln. Muhamede

δὲ Μωσῆς ἀκριβῆ ἔρευναν ποιήσας εἰς τοὺς φονείς & Musulmanum interfecerant, tresque illos, qui τοῦ Μουσουλμάν, καὶ εὑρὼν καὶ τοὺς τρεῖς, καὶ πέμψας ἐν τῷ χωρίῳ ὅ [ού] έφονεύθη· καὶ ἀθροί σας πάντας τους χωρίτας, καὶ δεσμήσας τὸν καθένα σὺν γυναιξὶ καὶ τέκνοις, ἀσφαλίσας τὸν καθένα ἐν ταῖς καλύβαις αὐτῶν, πῦρ ἁγιάσιν· καὶ τέκνα και γονεῖ, καὶ συγγενεῖς, καὶ αἱ καλύβαι, καὶ τὸ χω ρίου ἅπαν κατετεφρώθη, καὶ εἰς κόνιν ἐγένοντο. Τοιαύτην ποινήν ὁ ἀπάνθρωπος εἰς ἀνθρώπους εἰργάσατο, δεικνύων τὴν ἀπαρχὴν τῶν κακῶν, ὧν έμελλε κατεργάζεσθαι ἐν ταῖς ἡμέραις αὐτοῦ. Αθροίσας οὖν τους μεγιστάνας τῆς Θράκης και Μακεδονίας καὶ τῶν ἄλλων ἐπαρχιών· ἦσαν γὰρ συνηθροισμένοι πάντες εἰς προσκύνησιν αὐτοῦ· δημηγορήσας εἴρηκε πρὸς αὐτούς· "Ω άνδρες καὶ τοῦ ἐμοῦ πατρὸς φίλοι, καὶ γὰρ οὐ δούλους λέγω, οίδατε ἀκριβῶς τὴν ἣν ὑπέστη παρὰ τοῦ Τεμὰρ ἀπειλὴν ἡ τῆς ᾿Ασίας μερίς· καὶ τὸ πλέον, ὅτι ὁ ἐμὸς πατὴρ παρεδόθη εἰς χεῖς ας αὐτοῦ ὡς στρουθίον. Οὐκ ἄλλο τοίνυν ἦν τὸ κα· ταβιβάσαν τοὺς Σκύθας καὶ Πέρσας καὶ τὸ Λοιπὸν ἔθνος ἐν τοῖς ἡμετέροις σκηνώμασι, τὴν ἡ Κωνσταντίνου, καὶ σὺν αὐτῇ οἱ ἐν ταύτῃ βασιλεύοντες. Ελθών οὖν ὁ ἐμὲς ἀδελ φὸς, καὶ κυριεύσας τὰ Θρᾳκῷα μέρη, καὶ τὴν λείπουσαν γῆν, ἣν ὁ ἡμέτερος ἀδελφὸς [πατὴρ] ἐκυρίευεν, οὐ μόνον τὴν πρὸς τὸ πάτριον σέβας στοργὴν οὐκ ἐνεδείξατο· ἀλλὰ μᾶλλον, εἰ χρὴ λέγειν, καὶ ἐφ' ἡμίσεος καβοὺς ἐγένετο Εν τούτῳ καὶ ὁ Θεὸς αὐτὸν παραβλέψας, εἰς τὴν ἐμὴν χεῖρα τὴν ῥομφαίαν τοῦ προφήτου δέδωκε, τοῦ διχοτομῆσαι τὸν ἄπιστον, τὸν δὲ πιστὸν ὑπερυψῶσαι καὶ ἀναβιβάσαι. Ενεκα γοῦν τούτου οὐ χρὴ τοσαύτην γῆν ἡ Κωνσταν τίνου κληρώσασθαι, οὐδὲ πόλεις Μακεδονικάς, καὶ ταῦτα τὴν Θεσσαλονίκην, ἣν διὰ πολλῶν ιδρώτων ὁ ἐμὸς πατὴρ ἐκληρώσατο, καὶ τοὺς βωμοὺς τῶν εἰδώλων εἰς ἱερὰ τεμένη τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ προφήτου μετέστησεν· ἀλλὰ καὶ αὐτὴν τὴν μητέρα τῶν πόλεων, καὶ τὸν φονέα τοῦ ἐμοῦ πατρὸς, εἰ Θεῷ θελητόν ἐστι, διὰ συνδρομῆς ἐμῆς ἡμετέραν καταστήσω· καὶ τὰ ἐν αὐτῇ προσευχῆς οἴκους. Τότε οἱ πάντες εὐφήμισαν, καὶ ξαντο. Αθροίσας οὖν στρατὸν ἱκανὸν, πρῶτον μὲν ἐν Σερβία κατέδραμεν (έφθασε γὰρ ὁ δεσπότης cædem patraverant, comprehensos in oppidum, uhi occisus fuerat, misit: et in unum convocatos omnes oppidanos, cum uxoribus et liberis singulos vinxit, et in singulis tuguriis conclusit; immissoque igne liberi cum parentibus cognatisque, tugoria etiam, totumque oppidum conflagrant, et in cineres vertuntur. Tali supplicio inhumanus ille in homines animadvertit, primitias ac specimen malorum scelerumque, quorum auctor temporibus suis futurus erat, exhibens. 50 Convocatis deinde Thracie, Macedoniæ aliarumque provincarum proceribus, qui ad eum venerandum convenerant, oratione habita talia locutus est: 0 viri patris mei amici, neque enim servos appello, probe novistis quanto cum horrore Asia ad Temyris minas trepidaverit atque etiam, quod gravius est, patrem meum in mɛnus illius velut passerem traditum esse. Non alins tamen, præter Constantinopolim ejusque imperatorem, accersivit Scythas et Persas, cæterasque gentes in patriam nostram evocavit. Cum vero frater meus, qui Thraciæ cæterisque regionibus, quas pater possederat dominabatur, non solum venerationem ac pietatem patriæ debitam non exhibuerit: quin potius, si ita fari licet, cavour, id est infidelis, ex semisse factus est: eapropter Deus illum apersatus, in manum lanceam prophetæ mini tradidit, ut infidelem discindam, fidelem vero exa!. tem et honoribus extollam. Propterea non convenit Constantinopolim tam late imperare, aut urbes Macedonicas, imprimis vero Thessalonicam retinere, quam tot laboribus et arumnis parens meus conquisierat, idolorumque aliarta in sacra Dei, ejusque prophetæ templa commutaverat: atque ipsum cæterararum urbium caput, patrisque mei homicidam, si Dev ita placuerit, operi gnaviter incumbens, imperio meo submittam, et templa, quæ in illa urbe stant Deo et prophetæ ejus consecrata domos orationis constituam. His dictis omnes faustis acclamationihus applauserunt, verbaque ejus, non secus ac Dei, surious hauserunt. τεμένη τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ προφήτου τελέσω ὡς παρὰ Θεοῦ τοὺς μιαροὺς αὐτοῦ λόγου; ἐδέ Ingenti itaque conscripto esercitu Serviam pri mum invadit (quam cquidem Stephanus Lazari fiIsmaelis Bullialdi notæ. Καβούρ ἐγένετο. Gaurum et Gaurus scribit los 13 longus, et Alim eo contra Gauros utentem, Leunclavius: Turci Giaour, dissyllabum Gallica pronuntiatione: verium contumeliosam est, quod infidelem significat. Moses porro fratrem suum Musulmanum Gaurum sea infidelem appellat, οὐ folus cum imperatore Manuela ab eo percussum obsidesque fratrem ac sororem datos. Την ῥομφαίαν τοῦ προφήτου. De Halis ari nare bic locus intelligendus est: de quo Leuncl. Hist. Musul. lib. 1, ex Arabum et Turcorum monumentis sic disserit: Hinc illæ Muhametanorum fabellæ de illius Sulficare (sic Alis acinacem nominare consueverunt) quem narrant quo:ies vagina educeretur, ita se divisisse, ut geminus efficeretur, cubiab utroque latere non aliter ipsos ac segetem mes· gares prosternere solitum, ac montes etiam seu sco pulos eo dissecuisse. Mos indidem inolevit, ut in militaribus signis Musulmano um hic Alis acinar, sive Sulficar, velut inauspicatus Christianis, faustus ips sis exprimatur, etc. In superliminaribus quacumdam ædium publicarum Constantinopoli, hoc suificar expressum bifili ensis figura vidi, et gladium Halis appellari ab incolis audivi: hoc μορμολυκείῳ et terriculamento pavorem Christianis injicere gens viribus suis nimum confisa credit. Πρῶτον μὲν ἐν Σερβία κατέδραμεν. Adeundus Leunclavius lib. 11 Histor. Musuln. Muhamede

lius deseruerat tanti hostia adventu perculsus, ad Στέφανος ὁ τοῦ Λαζάρου υἱὸς μὴ φέρων ἐν τοῖς ὠσὶν cujus etiam nomen solum pavescebat) et in quanplurima oppida agrosque patentes excursione facta, venustos juvenes corpore ac vultu formosos mancipia abduxit; cæteros gladio peremit: cumque tria castra expugnasset, omnes ense demessos prostravit. Super cadaveribus deinde Christianorum mensa instructa, convivio splendido ac celebri præcipuos suorum magnatesque excepit. Serva excedens Adrianopolim pedern refert, brevique spatio quieti dalo ad Constantinopolim expugnandam bellicas machinas apparat: et exercitu haud exiguo in Thessaliam misso Thessalonicam oppugnal, occupatisque omnibus, excepto Zetunio, castris Sirymnoni impositis, ipse Constantinopolin teudit. omniaque oppida deserta, unde imperator Manuel incolas in urbem transtulerat, invenit eaque deussit. Dispositis deinde castris animo confisus eam in potestatem suam redacturum sperabat. Rem e longinquo gerebat, copias procul ab urbe tenens: verum singulis diebus ad pugnam 51 lacessendo, hostes cædebat, lacessitus quandoque ipse et cæsus, Erumpentes namque Constantinopolis cives prælio cum Turcis congrediebantur. horumque casorum numerus Romæorum numerum triplo superabat. Neque interim imperatori ejusmodi victorian grate crant. Romæos enim ipsi charos ac commendabiles, non minus ac pupillam oculi, eorum paucitas reddebat. Quid commodi, inquit, al me redlit, si decem milites Roæos ex centum amisero? quantamve cladem accipit Moses, si ex mille Turcis centum perierint? Verumtamen audacia freti Romæi haud se continuerunt, ac eruptione facta prælio Turcos aggredi non cessavere. Inter piguandum vero comprehenderunt Turci quemdam illustrium, Joannis olim imperatoris, Manuelisque F. pincernam, quem capite truncarunt. Cognita cæde cadaver pugnæ subtraxerunt Romæi, postque diuturnam pugnam ac vociferationem illud in urLemn importarunt: at ejus caput ad Mosem attulere Turci. Occisi pater Nicolaus Notarius imperatoris D. Manuelis interpres, quique prædives erat, caput abscissum multis centenis nummis illico redemit, et una cum cadavere sepelivit. Ingenti dolore Romæorum juvenis ille desideratus est, patrisque et Lucæ fratris, qui sub imperatore Joanne ultimo Paleologo Mesazontis officio fungebatur; postremo in civitatis universæ clade cum liberis capite plexus est. Verum ad narrationis seriem revertaΔΙΑΓ. Manuel equidem imperator cum tyranni ferum ac immanem animum cerneret, bellumque interneciτὴν ἐπιδρομὴν), καὶ παμπληθή χωρία, καὶ κάμπους καταδρομών, τὰ μὲν ὡραῖα τῇ ὄψει καὶ νέα σώματα ᾐχμαλώτιζεν, τοὺς δὲ λοιποὺς ἅπαντας ξίφει κατέ σφαττε. Λαβὼν δὲ καὶ πολίχνια τρία πολέμῳ πάνω τὰς ἐθέρισε· καὶ θερίζων, ἐν τοῖς σώμασι τῶν Χριστιανῶν τράπεζαν ἐφήπλου, καὶ πανδαισίαν ἐποίει μετὰ τῶν μεγιστάνων αὐτοῦ. Ἀπὸ δὲ Σερο είας στραφεὶς ἐν ᾿Αδριανουπόλει, καὶ μικρὸν ἀντο παυσάμενος, τὰ πρὸς τὴν Κωνσταντίνου παρεσκεύαζι πολεμικά τειχομηχανήματα· πέμψας δὲ στρατὸν οὐκ ὀλίγον ἐν Θετταλίᾳ, ἐπολιόρκει Θεσσαλονίκην, καὶ τὰ παρὰ τὸν Στρυμόνα χωρία ἅπαντα παραλα 6ών, πλην Ζητουνίου, αὐτὸς πρὸς Κωνσταντινούπολιν ἐχώρει, καὶ πάντα τὰ χωρία εὑρὼν ἔρημα· ἦν γὰρ μετοικήσας αὐτὰ ὁ βασιλεὺς Μανουὴλ ἐντὸς τῆς πόλεως· πάντα πυρὶ παρέδωκεν· αὐτὸς δὲ πήξας τὰς σκηνές, τῇ μὲν γνώμῃ θαῤῥῶν ἦν, ὅτι γενήσεται ταύτης κύριος· τῇ δὲ πράξει καὶ τῇ λοιπ δυνάμει μακρόθεν ἦν ἐστώς- πλὴν καθ' ἡμέραν οὐκ ἐπαύετο πολεμῶν, καὶ πολεμιζόμενος, καὶ σφάττων, καὶ σφαζόμενος παρὰ τῶν πολιτῶν. Εξερχόμενες γὰρ οἱ πολῖται συνεπλέκοντο τοῖς Τούρκοις, καὶ εἰς Ένα Ῥωμαῖον τρεῖς ἔπιπτον Τοῦρκοι. Τὸν δὲ βασι λέα οὐκ ἤρεσκε τοῦτο. Εἶχε γὰρ τοὺς Ρωμαίους ὡς ἐπὶ τὸ πολὺ διὰ τὴν ὀλιγότητα φυλάττων αὐτοὺς ὡς κόρην ὀφθαλμοῦ. Ἔλεγε γάρ, Τί μοι ὄφελος, εἰ ἀπὸ τοὺς ἑκατὸν στρατιώτας Ρωμαίους ὀλέσω δέκα; Η τίς τῷ Μωσῇ ζημία, εἰ ἀπὸ τοὺς χιλίους Τούρκους ὀλέσει ἑκατόν; Πλὴν ἡ θρασύτης τῶν Ῥωμαίων οὐ διέλιπε τοῦ ἐξέρχεσθαι καὶ συμπλέκειν τοῖς Τούρκοις. Ἔλαβον οὖν ἐν πολέμῳ οἱ Τοῦρκοι δια τῶν ἐνδόξων, τὴν ἐπὶ τῆς τραπέζης Ιωάννου του χρηματίσαντος βασιλέως, τοῦ βασιλέως Μανουήλ υἱοῦ, ἂν καὶ ἀπέτεμον αὐτοῦ τὴν κεφαλήν. Οἱ δὲ Ρωμαῖοι μαθόντες τὸ γεγονὸς ἐξεπόρτησαν. Κα διὰ πολλοῦ πολέμου καὶ κραυγῆς, ἔφεραν τὸ σῶμα αὐτοῦ ἐντὸς τῆς πόλεως· τὴν δὲ κεφαλὴν αὐτοῦ οἱ Τοῦρκοι τῷ Μωσῇ ἐκόμισαν. Τότε Νικόλαος Νοτι μᾶς πατὴρ τοῦ τεθνηκότος, διερμηνευτής ὢν τοῦ βασιλέως κυρίου Μανουήλ, πλούσιος ὢν σφόδρα, ἐξαγοράσας διὰ πολλῶν κεντιναρίων τὴν κεφαλὴν ἔθαψε σὺν τῷ σώματι. Μέγα πένθος ποιήσα; Ρωμαίοις ὁ νέος ἐκεῖνος καὶ τῷ πατρὶ καὶ τῷ ἀδελφῷ Λουκᾷ· ὃς καὶ ἐν ταῖς ἡμέραις υστάτου βασιλέως Ἰωάννου τοῦ Παλαιολόγου μεσάζων ἐχρημάτισε, καὶ ἐν τῇ παντελεῖ φθορᾷ τῆς πόλεως, καὶ αὐτὸς σὺν τοῖς τέκνοις ἐκαρατομήθη. Αλλ' ἐπανιτέον ἤδη πρὸς τὴν διήγησιν. Ο βασιλεὺς γὰρ Μανουὴλ ἐρῶν τοῦ τυράννου το ἀπηνές, καὶ τὸ πρὸς τὴν τῶν Χριστιανῶν μάχην Ismaelis Bullialdi notæ. per legatos ad fœdus amicitianique contrahendam Manuelem imperatorem sollicitatum Verantiana et Hanivaldana historiæ tradunt. Illa victum a Mehemete Mosem primo congressu, hæc vero secundo prælio asserit: et utraque Mosen in fratris sui Mehemetis manus vivum devenisse affirmant. De Mose Laoniens, lib. iv, adeundus. Phranzes eliam, lib. 1, cap. 30, istorum Bajazitis filiorum res ge stas narrat: nostroque consentit, cum semel atque iterum victuin Mehemetein a Mose recessisse, tertio tandem prælio victoria potitum esse scribit.

lius deseruerat tanti hostia adventu perculsus, ad Στέφανος ὁ τοῦ Λαζάρου υἱὸς μὴ φέρων ἐν τοῖς ὠσὶν cujus etiam nomen solum pavescebat) et in quanplurima oppida agrosque patentes excursione facta, venustos juvenes corpore ac vultu formosos mancipia abduxit; cæteros gladio peremit: cumque tria castra expugnasset, omnes ense demessos prostravit. Super cadaveribus deinde Christianorum mensa instructa, convivio splendido ac celebri præcipuos suorum magnatesque excepit. Serva excedens Adrianopolim pedern refert, brevique spatio quieti dalo ad Constantinopolim expugnandam bellicas machinas apparat: et exercitu haud exiguo in Thessaliam misso Thessalonicam oppugnal, occupatisque omnibus, excepto Zetunio, castris Sirymnoni impositis, ipse Constantinopolin teudit. omniaque oppida deserta, unde imperator Manuel incolas in urbem transtulerat, invenit eaque deussit. Dispositis deinde castris animo confisus eam in potestatem suam redacturum sperabat. Rem e longinquo gerebat, copias procul ab urbe tenens: verum singulis diebus ad pugnam 51 lacessendo, hostes cædebat, lacessitus quandoque ipse et cæsus, Erumpentes namque Constantinopolis cives prælio cum Turcis congrediebantur. horumque casorum numerus Romæorum numerum triplo superabat. Neque interim imperatori ejusmodi victorian grate crant. Romæos enim ipsi charos ac commendabiles, non minus ac pupillam oculi, eorum paucitas reddebat. Quid commodi, inquit, al me redlit, si decem milites Roæos ex centum amisero? quantamve cladem accipit Moses, si ex mille Turcis centum perierint? Verumtamen audacia freti Romæi haud se continuerunt, ac eruptione facta prælio Turcos aggredi non cessavere. Inter piguandum vero comprehenderunt Turci quemdam illustrium, Joannis olim imperatoris, Manuelisque F. pincernam, quem capite truncarunt. Cognita cæde cadaver pugnæ subtraxerunt Romæi, postque diuturnam pugnam ac vociferationem illud in urLemn importarunt: at ejus caput ad Mosem attulere Turci. Occisi pater Nicolaus Notarius imperatoris D. Manuelis interpres, quique prædives erat, caput abscissum multis centenis nummis illico redemit, et una cum cadavere sepelivit. Ingenti dolore Romæorum juvenis ille desideratus est, patrisque et Lucæ fratris, qui sub imperatore Joanne ultimo Paleologo Mesazontis officio fungebatur; postremo in civitatis universæ clade cum liberis capite plexus est. Verum ad narrationis seriem revertaΔΙΑΓ. Manuel equidem imperator cum tyranni ferum ac immanem animum cerneret, bellumque interneciτὴν ἐπιδρομὴν), καὶ παμπληθή χωρία, καὶ κάμπους καταδρομών, τὰ μὲν ὡραῖα τῇ ὄψει καὶ νέα σώματα ᾐχμαλώτιζεν, τοὺς δὲ λοιποὺς ἅπαντας ξίφει κατέ σφαττε. Λαβὼν δὲ καὶ πολίχνια τρία πολέμῳ πάνω τὰς ἐθέρισε· καὶ θερίζων, ἐν τοῖς σώμασι τῶν Χριστιανῶν τράπεζαν ἐφήπλου, καὶ πανδαισίαν ἐποίει μετὰ τῶν μεγιστάνων αὐτοῦ. Ἀπὸ δὲ Σερο είας στραφεὶς ἐν ᾿Αδριανουπόλει, καὶ μικρὸν ἀντο παυσάμενος, τὰ πρὸς τὴν Κωνσταντίνου παρεσκεύαζι πολεμικά τειχομηχανήματα· πέμψας δὲ στρατὸν οὐκ ὀλίγον ἐν Θετταλίᾳ, ἐπολιόρκει Θεσσαλονίκην, καὶ τὰ παρὰ τὸν Στρυμόνα χωρία ἅπαντα παραλα 6ών, πλην Ζητουνίου, αὐτὸς πρὸς Κωνσταντινούπολιν ἐχώρει, καὶ πάντα τὰ χωρία εὑρὼν ἔρημα· ἦν γὰρ μετοικήσας αὐτὰ ὁ βασιλεὺς Μανουὴλ ἐντὸς τῆς πόλεως· πάντα πυρὶ παρέδωκεν· αὐτὸς δὲ πήξας τὰς σκηνές, τῇ μὲν γνώμῃ θαῤῥῶν ἦν, ὅτι γενήσεται ταύτης κύριος· τῇ δὲ πράξει καὶ τῇ λοιπ δυνάμει μακρόθεν ἦν ἐστώς- πλὴν καθ' ἡμέραν οὐκ ἐπαύετο πολεμῶν, καὶ πολεμιζόμενος, καὶ σφάττων, καὶ σφαζόμενος παρὰ τῶν πολιτῶν. Εξερχόμενες γὰρ οἱ πολῖται συνεπλέκοντο τοῖς Τούρκοις, καὶ εἰς Ένα Ῥωμαῖον τρεῖς ἔπιπτον Τοῦρκοι. Τὸν δὲ βασι λέα οὐκ ἤρεσκε τοῦτο. Εἶχε γὰρ τοὺς Ρωμαίους ὡς ἐπὶ τὸ πολὺ διὰ τὴν ὀλιγότητα φυλάττων αὐτοὺς ὡς κόρην ὀφθαλμοῦ. Ἔλεγε γάρ, Τί μοι ὄφελος, εἰ ἀπὸ τοὺς ἑκατὸν στρατιώτας Ρωμαίους ὀλέσω δέκα; Η τίς τῷ Μωσῇ ζημία, εἰ ἀπὸ τοὺς χιλίους Τούρκους ὀλέσει ἑκατόν; Πλὴν ἡ θρασύτης τῶν Ῥωμαίων οὐ διέλιπε τοῦ ἐξέρχεσθαι καὶ συμπλέκειν τοῖς Τούρκοις. Ἔλαβον οὖν ἐν πολέμῳ οἱ Τοῦρκοι δια τῶν ἐνδόξων, τὴν ἐπὶ τῆς τραπέζης Ιωάννου του χρηματίσαντος βασιλέως, τοῦ βασιλέως Μανουήλ υἱοῦ, ἂν καὶ ἀπέτεμον αὐτοῦ τὴν κεφαλήν. Οἱ δὲ Ρωμαῖοι μαθόντες τὸ γεγονὸς ἐξεπόρτησαν. Κα διὰ πολλοῦ πολέμου καὶ κραυγῆς, ἔφεραν τὸ σῶμα αὐτοῦ ἐντὸς τῆς πόλεως· τὴν δὲ κεφαλὴν αὐτοῦ οἱ Τοῦρκοι τῷ Μωσῇ ἐκόμισαν. Τότε Νικόλαος Νοτι μᾶς πατὴρ τοῦ τεθνηκότος, διερμηνευτής ὢν τοῦ βασιλέως κυρίου Μανουήλ, πλούσιος ὢν σφόδρα, ἐξαγοράσας διὰ πολλῶν κεντιναρίων τὴν κεφαλὴν ἔθαψε σὺν τῷ σώματι. Μέγα πένθος ποιήσα; Ρωμαίοις ὁ νέος ἐκεῖνος καὶ τῷ πατρὶ καὶ τῷ ἀδελφῷ Λουκᾷ· ὃς καὶ ἐν ταῖς ἡμέραις υστάτου βασιλέως Ἰωάννου τοῦ Παλαιολόγου μεσάζων ἐχρημάτισε, καὶ ἐν τῇ παντελεῖ φθορᾷ τῆς πόλεως, καὶ αὐτὸς σὺν τοῖς τέκνοις ἐκαρατομήθη. Αλλ' ἐπανιτέον ἤδη πρὸς τὴν διήγησιν. Ο βασιλεὺς γὰρ Μανουὴλ ἐρῶν τοῦ τυράννου το ἀπηνές, καὶ τὸ πρὸς τὴν τῶν Χριστιανῶν μάχην Ismaelis Bullialdi notæ. per legatos ad fœdus amicitianique contrahendam Manuelem imperatorem sollicitatum Verantiana et Hanivaldana historiæ tradunt. Illa victum a Mehemete Mosem primo congressu, hæc vero secundo prælio asserit: et utraque Mosen in fratris sui Mehemetis manus vivum devenisse affirmant. De Mose Laoniens, lib. iv, adeundus. Phranzes eliam, lib. 1, cap. 30, istorum Bajazitis filiorum res ge stas narrat: nostroque consentit, cum semel atque iterum victuin Mehemetein a Mose recessisse, tertio tandem prælio victoria potitum esse scribit.

ἄσπονδον ἔχθραν, μηνύει τῷ Μαχουμὲτ τῷ ἀδελφῷ num adversus Christianos odio implacabili euu αὐτοῦ ἔτι διάγων ἐν Προύσῃ, τὸ ἐλθεῖν εἰς τὸ Σκουτάριον· καὶ ὁ βασιλεὺς σὺν τριήρεσι διαβιβάσει ἐν τῇ Κωνσταντινουπόλει. ᾿Απὸ δὲ Κωνσταντινουπόλεως βοηθείᾳ Θεοῦ καὶ τοῦ βασιλέως ἐξερχόμενος συμπλακήσεται τῷ τυράννῳ. Καὶ εἰ μὲν τὸ τῆς τύ χης ἐπὶ τὸν τύραννον ῥέψει, ἡ πόλις πάντοτε έτοι μας ἔσται εἰς ὑποδοχὴν αὐτοῦ· Εἰ δὲ τοὐναντίον, 8 καὶ ἐπιθυμητὶν ἡμῖν ἐστι, τῆς ἡγεμονίας εγκρατῆς γενήσῃ, καὶ ὡς ἐμὸς υἱὸς ἔσῃ. Ο δὲ Μαχουμὲτ ἀκούσας τοὺς λόγους τούτους, καὶ πρόθυμος γενόμενος, προθύμως εἰς τὸ Σκουτάριον ήλαυνε πάν σας τὰς αὐτοῦ δυνάμεις. Ο δὲ βασιλεὺς μαθὼν ὅτι ἦλθεν εἰς τὸ πέραν, τὰς τριήρεις ἑτοίμους ἔχων περᾷ, καὶ τῷ Μαχουμὲτ ἐντυχών, καὶ λόγους ενόρ κους λαβὼν καὶ δοὺς, περᾷ τὸν Μαχουμέτ σὺν αὐτῷ εἰς Κωνσταντινούπολιν. Καὶ μεγάλην πανήγυριν ἐν τῇ εἰσίδῳ ποιήσας ὁ βασιλεὺς τρεῖς ἡμέρας, τῇ τετάρτῃ ἕξεισι τῆς πόλεως ὁ Μεχεμέτ σὺν πάσῃ τῇ στρατιᾷ αὐτοῦ καὶ σὺν ὀλίγοις στρατιώταις 'Ρωμαίοις· καὶ συμμίξας τῷ Μωσῇ ἡττήθη, καὶ ἡττη θεὶς κατέφυγεν ἐν τῇ πόλει. Ο δὲ βασιλεὺς θερα πεύσας αὐτὸν διὰ λόγων σοφιστικῶν, καὶ πραγμάτων στρατιωτικῶν ὧν ἀπώλεσεν, ἐπεμελεῖτο πάλιν τοῦ ἐξελθεῖν ἐκ δευτέρου, καὶ συμπλακήναι τῷ Μωση. Ὁ δὲ Μωσῆς ἐξελθὼν ἐκ τῶν ὁρίων Κωνσταντινουπόλεως, ἔχων πάντα τὸν δυτικὸν στρατὸν σὺν αὐτῷ, παρεσκευάζετο κατὰ τοῦ Μεχεμέτ καὶ τῆς πόλεως. Ἐξελθὼν δὲ πάλιν ἐκ δευτέρου ὁ Μεχεμὲτ καὶ πάλιν ἡττήθη, καὶ πάλιν ἐν τῇ πόλει κατέφυγε, καὶ ο πάλιν ὁ βασιλεὺς αὐτὸν ὑπεδέξατο. Τότε ὁ Μερεμέτ ἐν ἀδημονίᾳ γεγονώς, καὶ τὴν τῆς τύχης μεταφορὰν ὡς σφενδόνης στρεπτὸν ἡγησάμενος, εἴρηκε τῷ βασιλεῖ· Σὺ μὲν, πάτερ ἅγιε, ζυγοσταθμῶν, καὶ προβλέπων τὰς πλάστιγγας, οὐκ ἀφίης μοι, ἄνω καὶ κάτω τὴν τύχην ὁμῶν, τοῦ προδοθῆναι ἢ παραδοθῆναι μοι τὸν ἐχθρὸν παρ' αὐτῆς. Ἐγὼ δὲ λέγω, πᾶν τὸ ἐν μετώποις γραφέν ἑνὸς ἑκάστου δακτύλῳ Θεοῦ ἀπαραιτήτως προβήσε. ται. Κέλευσον οὖν μοι σὺν τοῖς ἐμοῖς τὴν πρὸς Αδριανοῦ φέρουσαν τρίβον ἄρξασθαι· καὶ μόνον εὔχου μοι ὡς πατὴρ υἱὸν, καθὰ καὶ εἰμὶ, τὰ δὲ μέλλοντα τῷ θεῷ μελέτω. Τότε ὁ βασιλεὺς ἀκού σας τοὺς λόγους αὐτοῦ, καὶ περιπλακεὶς αὐτὸν, καὶ ἀσπασάμενος, καὶ δεῖπνον εὐτρεπίσας πολυτελή, καὶ χαρμονικῶς εὐφρανθέντες· πρωΐας ήδη γενομένης ἕξεισιν ὁ Μεχεμὲτ τῆς πόλεως, καὶ εἰς δύο μερίσας τὸν στρατὸν, τὸ μὲν ἓν μέρος πρὸς τὰ τοῦ Εὐξείνου μέρη ἔπεμψε, τὸ δὲ ἄλλο πρὸς τὴν ᾿Αδριανοῦ φέρουσαν ὤδευε. Τότε ὁ Μωσῆς πάλιν ἀκούσας, καὶ μαθὼν πῶς εἰς δύο κατατομὰς τὰ φοσάτα ἐμέρισε, τὰ πρὸς τὸν πόντον μέρη ἐδίωκεν· καὶ δὴ ἐπεισπεσόντα ἄμφω τὰ στρατόπεδα, καὶ οἱ τοῦ Μωσῆ ἡττηθέντες πρὸς τὸν Μεχμέτ ἠθροίζοντο. Ο δὲ ἀσπασίως ὑπε δέχετο. 'Ο δὲ Μωσῆς τὸ γεγονὸς ἰδὼν, καὶ τὸ τῆς gerere, Mahometem fratrem ipsius Prusæ tunc adbuc degentem monet, ut Scutarium accedat, unde Constantinopolim triremibus imperatoriis trajiceret; Constantinopoli deinde farentibus Deo ac imperatore egressus pugna cum tyranno experiretur: ita ut ipsi urbs ad tute se recipiendum pateat, si tyranno fortuna arriserit: Sin minus id contige - rit (quod impense nobis optandum), principatum adipisceris, et mihi, non secus ac liberi, charus eris. His auditis alacer promptusque factus Mahometes, quascunque copias habebat, Scutarium confestim duxit. Imperator ergo, ubi cum a venisse ad oram oppositam dilicit, triremibus, quas instructas liabebat, eo trajicit; et cum Malonete collocutus, mutuo jurejurando fide utrimque obstricta, eum Constantinopolim secum velit. Exceptum celebri pompa tridui spatio magnifce habuit: quarto demum die Mahometes urbe egreditur cum univers exercitu et parva manu militum Romæorum; initaque 52 cum Mose pugna victus in urbem fuga se recepit. Tum imperator animum illius sermonibus aptís erexit; curavitque apparatum bellicam iterum instaurari, et amissa resarciri, ut eum Mose acie denuo configeret. At Moses ex finibus Constantinopolitanis occiduarum regionum omnes copias deduxit, aciemque adversus et Mahometem et urbem instruxit. Altera igitur vice erumpens Mahometes, accepta iterum clade in urbem refugit, fugientemque imperator suscipit. Tunc mcestus et anxius, reputans fortunam, æque ac fundam, mutabilem volubilemque esse, his verbis imperaLorem alloquitur: Tu, pater sancte, qui momenta rerum perpendis, lanciumque reciprocam librationem prævides, cum fortunam contempleris susque deque res meas versare, non dimittis me, ut ipsa me prodat, aut in dat, aut in manus meas hostem mihi tradat. Ego vero le coram hoc assero: quidquid in frontibus uniuscujusque nostri Dei digito scriptum est, id irrevocabile esse, ac necessario eventurum. Jubeas igitur me cum omnibus meis copiis viam, quæ Adrianopolim ducit, capessere: mihi bona faustaque solummodo precare et opta, ut patrem filio decet, futura vero Dei providentiæ permittamus. Hunc sermonem ubi audivit imperator, ipsum complexus ac deosculatus est: cœna deinde opipare et laute instructa, hilares et læti genio indulserunt. Orta demum luce urbe exiit Mahometes, copiasque in acies binas partitur; quarum altera versus Euxinom incessit, altera Aúrianopolim contendit. Moses auteni, ubi cognovit exercitum suum Mahometem in duo agmina divisisse: illud, quod ad Euxinum Pontum properabat, insequitur, assequiturque; cumque ambæ opposite acies concurrissent, Mosisque copiæ victa fuissent, ad Machometis partes transieIsmaelis Bullialdi nota. Πᾶν τὸ ἐν μετώποις γραφέν. Juxta mentem Musulmanicæ religionis, quæ prædestinationem inevitabilem astruit, nihilque ex hominis voluntate libera fieri asserit.

ἄσπονδον ἔχθραν, μηνύει τῷ Μαχουμὲτ τῷ ἀδελφῷ num adversus Christianos odio implacabili euu αὐτοῦ ἔτι διάγων ἐν Προύσῃ, τὸ ἐλθεῖν εἰς τὸ Σκουτάριον· καὶ ὁ βασιλεὺς σὺν τριήρεσι διαβιβάσει ἐν τῇ Κωνσταντινουπόλει. ᾿Απὸ δὲ Κωνσταντινουπόλεως βοηθείᾳ Θεοῦ καὶ τοῦ βασιλέως ἐξερχόμενος συμπλακήσεται τῷ τυράννῳ. Καὶ εἰ μὲν τὸ τῆς τύ χης ἐπὶ τὸν τύραννον ῥέψει, ἡ πόλις πάντοτε έτοι μας ἔσται εἰς ὑποδοχὴν αὐτοῦ· Εἰ δὲ τοὐναντίον, 8 καὶ ἐπιθυμητὶν ἡμῖν ἐστι, τῆς ἡγεμονίας εγκρατῆς γενήσῃ, καὶ ὡς ἐμὸς υἱὸς ἔσῃ. Ο δὲ Μαχουμὲτ ἀκούσας τοὺς λόγους τούτους, καὶ πρόθυμος γενόμενος, προθύμως εἰς τὸ Σκουτάριον ήλαυνε πάν σας τὰς αὐτοῦ δυνάμεις. Ο δὲ βασιλεὺς μαθὼν ὅτι ἦλθεν εἰς τὸ πέραν, τὰς τριήρεις ἑτοίμους ἔχων περᾷ, καὶ τῷ Μαχουμὲτ ἐντυχών, καὶ λόγους ενόρ κους λαβὼν καὶ δοὺς, περᾷ τὸν Μαχουμέτ σὺν αὐτῷ εἰς Κωνσταντινούπολιν. Καὶ μεγάλην πανήγυριν ἐν τῇ εἰσίδῳ ποιήσας ὁ βασιλεὺς τρεῖς ἡμέρας, τῇ τετάρτῃ ἕξεισι τῆς πόλεως ὁ Μεχεμέτ σὺν πάσῃ τῇ στρατιᾷ αὐτοῦ καὶ σὺν ὀλίγοις στρατιώταις 'Ρωμαίοις· καὶ συμμίξας τῷ Μωσῇ ἡττήθη, καὶ ἡττη θεὶς κατέφυγεν ἐν τῇ πόλει. Ο δὲ βασιλεὺς θερα πεύσας αὐτὸν διὰ λόγων σοφιστικῶν, καὶ πραγμάτων στρατιωτικῶν ὧν ἀπώλεσεν, ἐπεμελεῖτο πάλιν τοῦ ἐξελθεῖν ἐκ δευτέρου, καὶ συμπλακήναι τῷ Μωση. Ὁ δὲ Μωσῆς ἐξελθὼν ἐκ τῶν ὁρίων Κωνσταντινουπόλεως, ἔχων πάντα τὸν δυτικὸν στρατὸν σὺν αὐτῷ, παρεσκευάζετο κατὰ τοῦ Μεχεμέτ καὶ τῆς πόλεως. Ἐξελθὼν δὲ πάλιν ἐκ δευτέρου ὁ Μεχεμὲτ καὶ πάλιν ἡττήθη, καὶ πάλιν ἐν τῇ πόλει κατέφυγε, καὶ ο πάλιν ὁ βασιλεὺς αὐτὸν ὑπεδέξατο. Τότε ὁ Μερεμέτ ἐν ἀδημονίᾳ γεγονώς, καὶ τὴν τῆς τύχης μεταφορὰν ὡς σφενδόνης στρεπτὸν ἡγησάμενος, εἴρηκε τῷ βασιλεῖ· Σὺ μὲν, πάτερ ἅγιε, ζυγοσταθμῶν, καὶ προβλέπων τὰς πλάστιγγας, οὐκ ἀφίης μοι, ἄνω καὶ κάτω τὴν τύχην ὁμῶν, τοῦ προδοθῆναι ἢ παραδοθῆναι μοι τὸν ἐχθρὸν παρ' αὐτῆς. Ἐγὼ δὲ λέγω, πᾶν τὸ ἐν μετώποις γραφέν ἑνὸς ἑκάστου δακτύλῳ Θεοῦ ἀπαραιτήτως προβήσε. ται. Κέλευσον οὖν μοι σὺν τοῖς ἐμοῖς τὴν πρὸς Αδριανοῦ φέρουσαν τρίβον ἄρξασθαι· καὶ μόνον εὔχου μοι ὡς πατὴρ υἱὸν, καθὰ καὶ εἰμὶ, τὰ δὲ μέλλοντα τῷ θεῷ μελέτω. Τότε ὁ βασιλεὺς ἀκού σας τοὺς λόγους αὐτοῦ, καὶ περιπλακεὶς αὐτὸν, καὶ ἀσπασάμενος, καὶ δεῖπνον εὐτρεπίσας πολυτελή, καὶ χαρμονικῶς εὐφρανθέντες· πρωΐας ήδη γενομένης ἕξεισιν ὁ Μεχεμὲτ τῆς πόλεως, καὶ εἰς δύο μερίσας τὸν στρατὸν, τὸ μὲν ἓν μέρος πρὸς τὰ τοῦ Εὐξείνου μέρη ἔπεμψε, τὸ δὲ ἄλλο πρὸς τὴν ᾿Αδριανοῦ φέρουσαν ὤδευε. Τότε ὁ Μωσῆς πάλιν ἀκούσας, καὶ μαθὼν πῶς εἰς δύο κατατομὰς τὰ φοσάτα ἐμέρισε, τὰ πρὸς τὸν πόντον μέρη ἐδίωκεν· καὶ δὴ ἐπεισπεσόντα ἄμφω τὰ στρατόπεδα, καὶ οἱ τοῦ Μωσῆ ἡττηθέντες πρὸς τὸν Μεχμέτ ἠθροίζοντο. Ο δὲ ἀσπασίως ὑπε δέχετο. 'Ο δὲ Μωσῆς τὸ γεγονὸς ἰδὼν, καὶ τὸ τῆς gerere, Mahometem fratrem ipsius Prusæ tunc adbuc degentem monet, ut Scutarium accedat, unde Constantinopolim triremibus imperatoriis trajiceret; Constantinopoli deinde farentibus Deo ac imperatore egressus pugna cum tyranno experiretur: ita ut ipsi urbs ad tute se recipiendum pateat, si tyranno fortuna arriserit: Sin minus id contige - rit (quod impense nobis optandum), principatum adipisceris, et mihi, non secus ac liberi, charus eris. His auditis alacer promptusque factus Mahometes, quascunque copias habebat, Scutarium confestim duxit. Imperator ergo, ubi cum a venisse ad oram oppositam dilicit, triremibus, quas instructas liabebat, eo trajicit; et cum Malonete collocutus, mutuo jurejurando fide utrimque obstricta, eum Constantinopolim secum velit. Exceptum celebri pompa tridui spatio magnifce habuit: quarto demum die Mahometes urbe egreditur cum univers exercitu et parva manu militum Romæorum; initaque 52 cum Mose pugna victus in urbem fuga se recepit. Tum imperator animum illius sermonibus aptís erexit; curavitque apparatum bellicam iterum instaurari, et amissa resarciri, ut eum Mose acie denuo configeret. At Moses ex finibus Constantinopolitanis occiduarum regionum omnes copias deduxit, aciemque adversus et Mahometem et urbem instruxit. Altera igitur vice erumpens Mahometes, accepta iterum clade in urbem refugit, fugientemque imperator suscipit. Tunc mcestus et anxius, reputans fortunam, æque ac fundam, mutabilem volubilemque esse, his verbis imperaLorem alloquitur: Tu, pater sancte, qui momenta rerum perpendis, lanciumque reciprocam librationem prævides, cum fortunam contempleris susque deque res meas versare, non dimittis me, ut ipsa me prodat, aut in dat, aut in manus meas hostem mihi tradat. Ego vero le coram hoc assero: quidquid in frontibus uniuscujusque nostri Dei digito scriptum est, id irrevocabile esse, ac necessario eventurum. Jubeas igitur me cum omnibus meis copiis viam, quæ Adrianopolim ducit, capessere: mihi bona faustaque solummodo precare et opta, ut patrem filio decet, futura vero Dei providentiæ permittamus. Hunc sermonem ubi audivit imperator, ipsum complexus ac deosculatus est: cœna deinde opipare et laute instructa, hilares et læti genio indulserunt. Orta demum luce urbe exiit Mahometes, copiasque in acies binas partitur; quarum altera versus Euxinom incessit, altera Aúrianopolim contendit. Moses auteni, ubi cognovit exercitum suum Mahometem in duo agmina divisisse: illud, quod ad Euxinum Pontum properabat, insequitur, assequiturque; cumque ambæ opposite acies concurrissent, Mosisque copiæ victa fuissent, ad Machometis partes transieIsmaelis Bullialdi nota. Πᾶν τὸ ἐν μετώποις γραφέν. Juxta mentem Musulmanicæ religionis, quæ prædestinationem inevitabilem astruit, nihilque ex hominis voluntate libera fieri asserit.

ἄσπονδον ἔχθραν, μηνύει τῷ Μαχουμὲτ τῷ ἀδελφῷ num adversus Christianos odio implacabili euu αὐτοῦ ἔτι διάγων ἐν Προύσῃ, τὸ ἐλθεῖν εἰς τὸ Σκουτάριον· καὶ ὁ βασιλεὺς σὺν τριήρεσι διαβιβάσει ἐν τῇ Κωνσταντινουπόλει. ᾿Απὸ δὲ Κωνσταντινουπόλεως βοηθείᾳ Θεοῦ καὶ τοῦ βασιλέως ἐξερχόμενος συμπλακήσεται τῷ τυράννῳ. Καὶ εἰ μὲν τὸ τῆς τύ χης ἐπὶ τὸν τύραννον ῥέψει, ἡ πόλις πάντοτε έτοι μας ἔσται εἰς ὑποδοχὴν αὐτοῦ· Εἰ δὲ τοὐναντίον, 8 καὶ ἐπιθυμητὶν ἡμῖν ἐστι, τῆς ἡγεμονίας εγκρατῆς γενήσῃ, καὶ ὡς ἐμὸς υἱὸς ἔσῃ. Ο δὲ Μαχουμὲτ ἀκούσας τοὺς λόγους τούτους, καὶ πρόθυμος γενόμενος, προθύμως εἰς τὸ Σκουτάριον ήλαυνε πάν σας τὰς αὐτοῦ δυνάμεις. Ο δὲ βασιλεὺς μαθὼν ὅτι ἦλθεν εἰς τὸ πέραν, τὰς τριήρεις ἑτοίμους ἔχων περᾷ, καὶ τῷ Μαχουμὲτ ἐντυχών, καὶ λόγους ενόρ κους λαβὼν καὶ δοὺς, περᾷ τὸν Μαχουμέτ σὺν αὐτῷ εἰς Κωνσταντινούπολιν. Καὶ μεγάλην πανήγυριν ἐν τῇ εἰσίδῳ ποιήσας ὁ βασιλεὺς τρεῖς ἡμέρας, τῇ τετάρτῃ ἕξεισι τῆς πόλεως ὁ Μεχεμέτ σὺν πάσῃ τῇ στρατιᾷ αὐτοῦ καὶ σὺν ὀλίγοις στρατιώταις 'Ρωμαίοις· καὶ συμμίξας τῷ Μωσῇ ἡττήθη, καὶ ἡττη θεὶς κατέφυγεν ἐν τῇ πόλει. Ο δὲ βασιλεὺς θερα πεύσας αὐτὸν διὰ λόγων σοφιστικῶν, καὶ πραγμάτων στρατιωτικῶν ὧν ἀπώλεσεν, ἐπεμελεῖτο πάλιν τοῦ ἐξελθεῖν ἐκ δευτέρου, καὶ συμπλακήναι τῷ Μωση. Ὁ δὲ Μωσῆς ἐξελθὼν ἐκ τῶν ὁρίων Κωνσταντινουπόλεως, ἔχων πάντα τὸν δυτικὸν στρατὸν σὺν αὐτῷ, παρεσκευάζετο κατὰ τοῦ Μεχεμέτ καὶ τῆς πόλεως. Ἐξελθὼν δὲ πάλιν ἐκ δευτέρου ὁ Μεχεμὲτ καὶ πάλιν ἡττήθη, καὶ πάλιν ἐν τῇ πόλει κατέφυγε, καὶ ο πάλιν ὁ βασιλεὺς αὐτὸν ὑπεδέξατο. Τότε ὁ Μερεμέτ ἐν ἀδημονίᾳ γεγονώς, καὶ τὴν τῆς τύχης μεταφορὰν ὡς σφενδόνης στρεπτὸν ἡγησάμενος, εἴρηκε τῷ βασιλεῖ· Σὺ μὲν, πάτερ ἅγιε, ζυγοσταθμῶν, καὶ προβλέπων τὰς πλάστιγγας, οὐκ ἀφίης μοι, ἄνω καὶ κάτω τὴν τύχην ὁμῶν, τοῦ προδοθῆναι ἢ παραδοθῆναι μοι τὸν ἐχθρὸν παρ' αὐτῆς. Ἐγὼ δὲ λέγω, πᾶν τὸ ἐν μετώποις γραφέν ἑνὸς ἑκάστου δακτύλῳ Θεοῦ ἀπαραιτήτως προβήσε. ται. Κέλευσον οὖν μοι σὺν τοῖς ἐμοῖς τὴν πρὸς Αδριανοῦ φέρουσαν τρίβον ἄρξασθαι· καὶ μόνον εὔχου μοι ὡς πατὴρ υἱὸν, καθὰ καὶ εἰμὶ, τὰ δὲ μέλλοντα τῷ θεῷ μελέτω. Τότε ὁ βασιλεὺς ἀκού σας τοὺς λόγους αὐτοῦ, καὶ περιπλακεὶς αὐτὸν, καὶ ἀσπασάμενος, καὶ δεῖπνον εὐτρεπίσας πολυτελή, καὶ χαρμονικῶς εὐφρανθέντες· πρωΐας ήδη γενομένης ἕξεισιν ὁ Μεχεμὲτ τῆς πόλεως, καὶ εἰς δύο μερίσας τὸν στρατὸν, τὸ μὲν ἓν μέρος πρὸς τὰ τοῦ Εὐξείνου μέρη ἔπεμψε, τὸ δὲ ἄλλο πρὸς τὴν ᾿Αδριανοῦ φέρουσαν ὤδευε. Τότε ὁ Μωσῆς πάλιν ἀκούσας, καὶ μαθὼν πῶς εἰς δύο κατατομὰς τὰ φοσάτα ἐμέρισε, τὰ πρὸς τὸν πόντον μέρη ἐδίωκεν· καὶ δὴ ἐπεισπεσόντα ἄμφω τὰ στρατόπεδα, καὶ οἱ τοῦ Μωσῆ ἡττηθέντες πρὸς τὸν Μεχμέτ ἠθροίζοντο. Ο δὲ ἀσπασίως ὑπε δέχετο. 'Ο δὲ Μωσῆς τὸ γεγονὸς ἰδὼν, καὶ τὸ τῆς gerere, Mahometem fratrem ipsius Prusæ tunc adbuc degentem monet, ut Scutarium accedat, unde Constantinopolim triremibus imperatoriis trajiceret; Constantinopoli deinde farentibus Deo ac imperatore egressus pugna cum tyranno experiretur: ita ut ipsi urbs ad tute se recipiendum pateat, si tyranno fortuna arriserit: Sin minus id contige - rit (quod impense nobis optandum), principatum adipisceris, et mihi, non secus ac liberi, charus eris. His auditis alacer promptusque factus Mahometes, quascunque copias habebat, Scutarium confestim duxit. Imperator ergo, ubi cum a venisse ad oram oppositam dilicit, triremibus, quas instructas liabebat, eo trajicit; et cum Malonete collocutus, mutuo jurejurando fide utrimque obstricta, eum Constantinopolim secum velit. Exceptum celebri pompa tridui spatio magnifce habuit: quarto demum die Mahometes urbe egreditur cum univers exercitu et parva manu militum Romæorum; initaque 52 cum Mose pugna victus in urbem fuga se recepit. Tum imperator animum illius sermonibus aptís erexit; curavitque apparatum bellicam iterum instaurari, et amissa resarciri, ut eum Mose acie denuo configeret. At Moses ex finibus Constantinopolitanis occiduarum regionum omnes copias deduxit, aciemque adversus et Mahometem et urbem instruxit. Altera igitur vice erumpens Mahometes, accepta iterum clade in urbem refugit, fugientemque imperator suscipit. Tunc mcestus et anxius, reputans fortunam, æque ac fundam, mutabilem volubilemque esse, his verbis imperaLorem alloquitur: Tu, pater sancte, qui momenta rerum perpendis, lanciumque reciprocam librationem prævides, cum fortunam contempleris susque deque res meas versare, non dimittis me, ut ipsa me prodat, aut in dat, aut in manus meas hostem mihi tradat. Ego vero le coram hoc assero: quidquid in frontibus uniuscujusque nostri Dei digito scriptum est, id irrevocabile esse, ac necessario eventurum. Jubeas igitur me cum omnibus meis copiis viam, quæ Adrianopolim ducit, capessere: mihi bona faustaque solummodo precare et opta, ut patrem filio decet, futura vero Dei providentiæ permittamus. Hunc sermonem ubi audivit imperator, ipsum complexus ac deosculatus est: cœna deinde opipare et laute instructa, hilares et læti genio indulserunt. Orta demum luce urbe exiit Mahometes, copiasque in acies binas partitur; quarum altera versus Euxinom incessit, altera Aúrianopolim contendit. Moses auteni, ubi cognovit exercitum suum Mahometem in duo agmina divisisse: illud, quod ad Euxinum Pontum properabat, insequitur, assequiturque; cumque ambæ opposite acies concurrissent, Mosisque copiæ victa fuissent, ad Machometis partes transieIsmaelis Bullialdi nota. Πᾶν τὸ ἐν μετώποις γραφέν. Juxta mentem Musulmanicæ religionis, quæ prædestinationem inevitabilem astruit, nihilque ex hominis voluntate libera fieri asserit.

DUCE runt, qui es benevole admisit. Moses hoc casu for- τύχης εὐμετάβολον, ἔφυγεν. Εἰς ἔλος δέ τι μὴ γνούς tunæque inconstantia perculsus aufugit, inque pa- ἐμπεσων, καὶ εἰς τῶν σατραπῶν τοῦ Μεχεμέτ και Idem locorum ignaros incidit. Fugientem vero insequebatur et urgebat quidam ex satrapis, qui Mahometi militabant, quem conversus Moses occidit. At satrapæ servus equo insidens Mosem invadit, eique brachium dextrum ab humero rescindit, el in paludem decutit. Altero itaque brachio ipsi amputato, et sanguine affatim profluente, animo deficiens ex equo devolvitur. Reversus satrapæ servis ad imperatorem heri sui mortem nuntiat, Mocisque vulnus: ad paludem deinde cum ventum esset, mortuum offenderunt, cadaverque in Mahometis conspectum attulere. Quod contemplatus, et pro more istius gentis fero ac inhumano cum luxisset fratrem mortuum, Prusam conditum mittit 53 in majorum suorum sepulcro. Mahometes his prospere gestis magnis itineribus Adrianopolim petit, ibique paterno in solio sedit: accessere deinde singulis diebus proceres ac magnates Occidentis ipsum veneraturi. Per id autem tempus, quo Moses bello a fratre suo Mahomete nondum petitus fuerat, Thraciam deserens clam aufugit Cineites, et superatu Hellesponto in Asian venit: collectoque e Smyrnæis Thyræisque exercitu Ephesum occupat; quemque illius custodiæ imposuerat Musulmanus, capite truncat, totiusque Asiæ mox potitur, priusquam in Thraciam Mahometus advenisset. ταδιώκων, στραφεὶς ὁ Μωσῆς ἀπέκτεινεν αὐτόν. Ὁ δὲ τοῦ σατράπου δοῦλος φθάσας ἱππότης, ἀφε δεν αὐτοῦ τὴν δεξιὰν ἀπὸ τοῦ ὤμου, είψας αὐτὴν ἐν τῷ ἔλει· μονόχειρ δὲ εἰσελθὼν, καὶ διὰ τῆς φύσεως τοῦ αἵματος λειποψυχήσας ἔπεσεν ἐκ τοῦ ἵππου. Ὁ δὲ δοῦλος τοῦ σατράπον ἐλθὼν εἰς τὸν ἡγεμόνα. ἀπήν γειλε καὶ τὸν θάνατον τοῦ κυρίου αὐτοῦ, καὶ τοῦ Μωσῆ τὴν πληγὴν· ἐλθόντες δὲ ἐν τῷ ἔλει εὗρον τεθνηκότα (61'), καὶ ἦταν τὸ σῶμα αὐτοῦ ἐνώπιον τοῦ Μαχουμέτ. Ἰδὼν δὲ καὶ θρηνήσας κατὰ τὸ ἀπάνθρωπον ἔθος αὐτῶν. ἔπεμψε τὸ πτῶμα αὐτοῦ ταφῆναι ἐν Προύσῃ ἐν τοῖς πατράσιν ἐγγύς. Ὁ δὲ Μεχεμὲν ἐπαναζεύξας ἐν ᾿Αδριανουπόλει, καὶ κατ Οίσας ἐν τοῖς (ώκοις τοῖς πατρικοῖς, εἰσήρχοντο καθ' ἑκάστην οἱ τῆς Δύσεως προύχοντες στρατηγοί, καὶ προσεκύνουν αὐτῷ. Ἐν δὲ ταῖς ἡμέραις ἐκεί ναις, ἔχων σχολὴν καὶ ἀγωνίαν ὁ Μωσῆς μετά τοῦ δ ἀδελφοῦ αὐτοῦ Μαχουμέτ, ἔλαθε φεύγων ὁ Τζινείτ τα Θρακία μέρη, καὶ περάσας τὸν Ἑλλήσποντον κρύφα καὶ εἰς Ασίαν ἐλθὼν, καὶ στρατὸν ἀπὸ Σμύρνης καὶ θυρέων συναγαγὼν ἔρχεται εἰς Εφε σον. Καὶ τὸν ἡγεμόνα, τὸν ἐν Μουσουλμὰν χειροτονήσας ἀφῆκεν, καρατομεῖ, καὶ κύριος ὡς ἐν ὀλίγῳο πάσης Ασίας γίνεται πρὸ τοῦ γενέσθαι τὸν Μαχον μὲτ ἐν τῇ Θράκῃ. CAPUT XX. Manuel ad Mahometem Apocrisiarios mittit alii quoque principes legatos mittunt, quos Mahometes benigne excipit, pacemque cum ommibus amplectitur. Manuel Joanni filio suo uxorem dat Russiæ magni Ducis filiam, quæ pe ste moritur, filiorumque Bajazitis unus, isque baptizatus. Secundæ ac tertiæ Joannis nuptiæ. Manuelis in Peloponesum profectio. Ο δὲ βασιλεὺς Μανουήλ μαθὼν τὴν μοναρχίαν τοῦ Μαχουμέτ, καὶ ἀποκρισιαρίους στείλας τοὺς εὐγενεστέρους τῶν ἀρχόντων αὐτοῦ, ζητεῖ παρ' αυ τοῦ ὅσα συγκατετέθη δοῦναι ἔτι ἐν Κωνσταντίνου διάγοντος. Ο δὲ Μαχουμέτ δεξιῶς αὐτοὺς ἰδὼν, καὶ συνθήκας ενόρκους ποιήσας, δοὺς ἅπαντα τὰ τοῦ Εὐξείνου πόντου κάστρα, καὶ τὰ πρὸς Θετταλίαν χω ρία, καὶ κάστρα, καὶ τὰ τῆς Προποντίδος ἅπαντα, φιλοτιμήσας, καὶ δώροις πλείστοις κορέσας, ἀπέλυσεν αὐτοὺς ἐν εἰρήνῃ παραγγείλας αὐτοῖς, λέγων Υπάγετε, είπατε τῷ ἐμῷ πατρὶ τῷ βασιλεῖ τῶν Ρωμαίων ότι βοηθείᾳ Θεοῦ καὶ συνεργείᾳ τοῦ ἐμοῦ πατρὸς καὶ βασιλέως ἐζωσάμην τὴν δύναμιν τὴν πατρικήν. ᾿Απὸ τοῦ νῦν δέ εἰμι καὶ ἔσο μα ὑπήκοος αὐτῷ, ὡς υἱὸς πρὸς πατέρα. Οὐκ Postquam igitur imperator Manuel nuntium accepit, summanı rerum penes Mahometem esse, delectos magnates e præcipua nobilitate apocrisiarios ad eum mittit, et ex fodere, dum Constantinopoli ageret, inito, res fepetit, quæ pactis conrentis comprehendebantur. Hos comiter suscepit · Mahometes; firmatisque juramento pactis, arces omnes Euxino ponto impositas restituit: oppida quoque et castra Thessaliæ ac Propontidi vicina. Honorifice demum habitos, plurimisque donis cumulatos pacifice dimisit, responso hocce dato: Abite et nuntiate patri meo Romæorum imperatori, me, auxiliante Dei numine, patreque meo imperutore opem ferente, paternum regnum recuperavisse. Ab hoc vero, et in posterum illi, quemadmodum filium decet, me subditum iri. Non immemor ele- εἰμὶ γὰρ ἀγνώμων, οὐδ᾽ ἀχάριστος ὀρθήσομαι. nim sum, neque beneficiorum acceptorum unquam obliviscar. Pro libitu imperet, quam promptissime jussa ipsius exsequar. Legatos quoque missos a Serviis, Walachis, Bulgaris, et duce Johanas Κελευέτω μοι τὸ δοκοῦν αὐτῷ. ἐγὼ δὲ μετὰ χαρᾶς ὅτι πλείστης ἔχω τοῦ δουλεύειν αὐτῷ. Ομοίως καὶ πρέσβεις Σερβίας καὶ Βλαχίας, Βουλ γαρίας τε, καὶ δουκὸς τῶν Ἰωαννίνων καὶ τοῦ Ismaelis Bullialdi notæ. Moses vincitur et inter dieitur anno legiræ 816, qui cœpit anno Christi 1413, April, 1.1, feria Leunclavius, libb. an et ait, corum quæ inter Manuelem imperatorem et principes Othmancos gesta sunt, nihil attigit. (65 Καὶ δουκὺς τῶν Ἰωαννίνων. Urbs Epiri sub metropolita. Naupacti Etolia, olim Cassiope appellata, hune Joanima.

DUCE runt, qui es benevole admisit. Moses hoc casu for- τύχης εὐμετάβολον, ἔφυγεν. Εἰς ἔλος δέ τι μὴ γνούς tunæque inconstantia perculsus aufugit, inque pa- ἐμπεσων, καὶ εἰς τῶν σατραπῶν τοῦ Μεχεμέτ και Idem locorum ignaros incidit. Fugientem vero insequebatur et urgebat quidam ex satrapis, qui Mahometi militabant, quem conversus Moses occidit. At satrapæ servus equo insidens Mosem invadit, eique brachium dextrum ab humero rescindit, el in paludem decutit. Altero itaque brachio ipsi amputato, et sanguine affatim profluente, animo deficiens ex equo devolvitur. Reversus satrapæ servis ad imperatorem heri sui mortem nuntiat, Mocisque vulnus: ad paludem deinde cum ventum esset, mortuum offenderunt, cadaverque in Mahometis conspectum attulere. Quod contemplatus, et pro more istius gentis fero ac inhumano cum luxisset fratrem mortuum, Prusam conditum mittit 53 in majorum suorum sepulcro. Mahometes his prospere gestis magnis itineribus Adrianopolim petit, ibique paterno in solio sedit: accessere deinde singulis diebus proceres ac magnates Occidentis ipsum veneraturi. Per id autem tempus, quo Moses bello a fratre suo Mahomete nondum petitus fuerat, Thraciam deserens clam aufugit Cineites, et superatu Hellesponto in Asian venit: collectoque e Smyrnæis Thyræisque exercitu Ephesum occupat; quemque illius custodiæ imposuerat Musulmanus, capite truncat, totiusque Asiæ mox potitur, priusquam in Thraciam Mahometus advenisset. ταδιώκων, στραφεὶς ὁ Μωσῆς ἀπέκτεινεν αὐτόν. Ὁ δὲ τοῦ σατράπου δοῦλος φθάσας ἱππότης, ἀφε δεν αὐτοῦ τὴν δεξιὰν ἀπὸ τοῦ ὤμου, είψας αὐτὴν ἐν τῷ ἔλει· μονόχειρ δὲ εἰσελθὼν, καὶ διὰ τῆς φύσεως τοῦ αἵματος λειποψυχήσας ἔπεσεν ἐκ τοῦ ἵππου. Ὁ δὲ δοῦλος τοῦ σατράπον ἐλθὼν εἰς τὸν ἡγεμόνα. ἀπήν γειλε καὶ τὸν θάνατον τοῦ κυρίου αὐτοῦ, καὶ τοῦ Μωσῆ τὴν πληγὴν· ἐλθόντες δὲ ἐν τῷ ἔλει εὗρον τεθνηκότα (61'), καὶ ἦταν τὸ σῶμα αὐτοῦ ἐνώπιον τοῦ Μαχουμέτ. Ἰδὼν δὲ καὶ θρηνήσας κατὰ τὸ ἀπάνθρωπον ἔθος αὐτῶν. ἔπεμψε τὸ πτῶμα αὐτοῦ ταφῆναι ἐν Προύσῃ ἐν τοῖς πατράσιν ἐγγύς. Ὁ δὲ Μεχεμὲν ἐπαναζεύξας ἐν ᾿Αδριανουπόλει, καὶ κατ Οίσας ἐν τοῖς (ώκοις τοῖς πατρικοῖς, εἰσήρχοντο καθ' ἑκάστην οἱ τῆς Δύσεως προύχοντες στρατηγοί, καὶ προσεκύνουν αὐτῷ. Ἐν δὲ ταῖς ἡμέραις ἐκεί ναις, ἔχων σχολὴν καὶ ἀγωνίαν ὁ Μωσῆς μετά τοῦ δ ἀδελφοῦ αὐτοῦ Μαχουμέτ, ἔλαθε φεύγων ὁ Τζινείτ τα Θρακία μέρη, καὶ περάσας τὸν Ἑλλήσποντον κρύφα καὶ εἰς Ασίαν ἐλθὼν, καὶ στρατὸν ἀπὸ Σμύρνης καὶ θυρέων συναγαγὼν ἔρχεται εἰς Εφε σον. Καὶ τὸν ἡγεμόνα, τὸν ἐν Μουσουλμὰν χειροτονήσας ἀφῆκεν, καρατομεῖ, καὶ κύριος ὡς ἐν ὀλίγῳο πάσης Ασίας γίνεται πρὸ τοῦ γενέσθαι τὸν Μαχον μὲτ ἐν τῇ Θράκῃ. CAPUT XX. Manuel ad Mahometem Apocrisiarios mittit alii quoque principes legatos mittunt, quos Mahometes benigne excipit, pacemque cum ommibus amplectitur. Manuel Joanni filio suo uxorem dat Russiæ magni Ducis filiam, quæ pe ste moritur, filiorumque Bajazitis unus, isque baptizatus. Secundæ ac tertiæ Joannis nuptiæ. Manuelis in Peloponesum profectio. Ο δὲ βασιλεὺς Μανουήλ μαθὼν τὴν μοναρχίαν τοῦ Μαχουμέτ, καὶ ἀποκρισιαρίους στείλας τοὺς εὐγενεστέρους τῶν ἀρχόντων αὐτοῦ, ζητεῖ παρ' αυ τοῦ ὅσα συγκατετέθη δοῦναι ἔτι ἐν Κωνσταντίνου διάγοντος. Ο δὲ Μαχουμέτ δεξιῶς αὐτοὺς ἰδὼν, καὶ συνθήκας ενόρκους ποιήσας, δοὺς ἅπαντα τὰ τοῦ Εὐξείνου πόντου κάστρα, καὶ τὰ πρὸς Θετταλίαν χω ρία, καὶ κάστρα, καὶ τὰ τῆς Προποντίδος ἅπαντα, φιλοτιμήσας, καὶ δώροις πλείστοις κορέσας, ἀπέλυσεν αὐτοὺς ἐν εἰρήνῃ παραγγείλας αὐτοῖς, λέγων Υπάγετε, είπατε τῷ ἐμῷ πατρὶ τῷ βασιλεῖ τῶν Ρωμαίων ότι βοηθείᾳ Θεοῦ καὶ συνεργείᾳ τοῦ ἐμοῦ πατρὸς καὶ βασιλέως ἐζωσάμην τὴν δύναμιν τὴν πατρικήν. ᾿Απὸ τοῦ νῦν δέ εἰμι καὶ ἔσο μα ὑπήκοος αὐτῷ, ὡς υἱὸς πρὸς πατέρα. Οὐκ Postquam igitur imperator Manuel nuntium accepit, summanı rerum penes Mahometem esse, delectos magnates e præcipua nobilitate apocrisiarios ad eum mittit, et ex fodere, dum Constantinopoli ageret, inito, res fepetit, quæ pactis conrentis comprehendebantur. Hos comiter suscepit · Mahometes; firmatisque juramento pactis, arces omnes Euxino ponto impositas restituit: oppida quoque et castra Thessaliæ ac Propontidi vicina. Honorifice demum habitos, plurimisque donis cumulatos pacifice dimisit, responso hocce dato: Abite et nuntiate patri meo Romæorum imperatori, me, auxiliante Dei numine, patreque meo imperutore opem ferente, paternum regnum recuperavisse. Ab hoc vero, et in posterum illi, quemadmodum filium decet, me subditum iri. Non immemor ele- εἰμὶ γὰρ ἀγνώμων, οὐδ᾽ ἀχάριστος ὀρθήσομαι. nim sum, neque beneficiorum acceptorum unquam obliviscar. Pro libitu imperet, quam promptissime jussa ipsius exsequar. Legatos quoque missos a Serviis, Walachis, Bulgaris, et duce Johanas Κελευέτω μοι τὸ δοκοῦν αὐτῷ. ἐγὼ δὲ μετὰ χαρᾶς ὅτι πλείστης ἔχω τοῦ δουλεύειν αὐτῷ. Ομοίως καὶ πρέσβεις Σερβίας καὶ Βλαχίας, Βουλ γαρίας τε, καὶ δουκὸς τῶν Ἰωαννίνων καὶ τοῦ Ismaelis Bullialdi notæ. Moses vincitur et inter dieitur anno legiræ 816, qui cœpit anno Christi 1413, April, 1.1, feria Leunclavius, libb. an et ait, corum quæ inter Manuelem imperatorem et principes Othmancos gesta sunt, nihil attigit. (65 Καὶ δουκὺς τῶν Ἰωαννίνων. Urbs Epiri sub metropolita. Naupacti Etolia, olim Cassiope appellata, hune Joanima.

δεσπότου Λακεδαιμονίας καὶ πρίγκιπος 'Αχαΐας, rum, Lacedænonis despota et principe Acbaiz καὶ πάντας ἡμέρως προσαγορεύσας, καὶ ἐν ἀρίστῳ ὁμοτραπέζους συγκαθεδρίσας, καὶ ταῖς φιλοτησίαις εἰς ἀνάδειξιν πάντων ἐγκαταστήσας, ἀπέλυσε τοὺς πάντας ἐν εἰρήνῃ, λέγων αὐτοῖς· Αναγγείλατε τοῖς κυρίοις ὑμῶν, ἐγὼ μετὰ πάντων εἰρήνην δίδωμι, καὶ εἰρήνην λαμβάνω. Ὃς πανουργεύει τὴν εἰρήνην, καὶ ὁ Θεὸς τῆς εἰρήνης κατ' αὐτοῦ· Ο δὲ βασιλεὺς Μανουὴλ ἐν ἀδείᾳ ὢν καὶ μὴ ἔχων τὸν παρεμποδίζοντα, ἐβουλήθη γάμους ποιῆσαι τῷ υἱῷ αὐτοῦ Ἰωάννῃ. Καὶ στείλας εἰς τὸν ῥῆγα Ῥω σίας Αγάγετο νύμφην τὴν θυγατέρα αὐτοῦ. Καὶ ἁρμόσας ταύτην, μετακαλέσας τὸ ὄνομα αὐτῆς Ανναν, οὐκ ἠβουλήθη στέψαι τότε εἰς βασιλέα [βασιλίδα]· ἦν γὰρ ἡ κόρη τὸ ἐνδέκατον ἄγουσα· ἔτος περαιουμένων δὲ τριῶν ἐτῶν, καὶ λοιμικῆς νόσου καταλαβούσης τῇ πόλει, καὶ πολὺ πλῆθος λαοῦ διὰ τοῦ βουδῶνος τεθνηκότος, ἐτελεύτησε καὶ ἡ βασιλίς 'Αννα, μέγα πένθος καταλιποῦσα τοῖς πολίταις. Ο δὲ υἱὸς τοῦ Παγιαζήτ, ὁ εἰς ὁμήρους ανατεθεὶς παρὰ τοῦ Μουσουλμὰν τῷ βασιλεῖ Μανουήλ, ὁ μὲν εἷς ὁ καὶ πρῶτος σὺν ἀδελφῇ τῇ Φατμᾷ ἀπελύθη, καὶ ἐν τῇ Προύσῃ ἐτρέφετο· ὁ δ᾽ ἄλλος ηράσθη παι δείας Ελληνικῆς, ἔτι συνὼν τῷ τοῦ βασιλέως υἱῷ Ἰωάννῃ· καὶ ἐν τῷ σχολείῳ ἐρχόμενος ἐμυητο γράμμασι, καὶ ἐδιδάσκετο. Τοσοῦτον οὖν ἐφλέγετο ὑπὸ τοῦ ἔρωτος τῆς μαθήσεως καὶ τῆς μετὰ τοῦ Ἰωάν του παιδοτριβής, ὡς καὶ προσεῖναι τῷ βασιλεῖ Μανουήλ, καὶ δεόμενος τοῦ βαπτισθῆναι Χριστιανικῷ νόμῳ. Καὶ ἐμολογῶν τῷ βασιλεῖ καθ᾿ ἑκάστην ὡς Χριστιανός ἐστι, καὶ οὐ προσίεται τὰ τοῦ Μωάμεδ δόγματα. Ο δὲ βασιλεὺς οὐκ ἤθελεν ἀκοῦσαι, ἵνα μὴ σκανδάλων ἀφορμὴ γένηται. Τότε ἐν ἐκείναις ταῖς ἡμέραις τῆς νόσου καταδαπανώσης, καὶ ἀφανι ζούσης τὰ σώματα, μὴ αἰδουμένης καὶ μὴ φειδομέ νῆς τῆς τυχούσης ηλικίας, έφθασε καὶ εἰς τὸν ἄνητον παῖδα τὸν τοῦ Παγιαζήτ. Μηνύει οὖν τῷ βασιλεῖ Ιωάννῃ λέγων· 'Ο βασιλεῦ τῶν Ρωμαίων, ἐμοὶ δὲ αὐθέντα καὶ πάτερ, ἤδη παρίσταμαι, καὶ μὴ θέλων ἀφίημι πάντα, καὶ ἀπέρχομαι εἰς τὰ ἐκεῖ δικαιωτήρια. Εγὼ γὰρ ὁμολογῶ ὅτι Χριστιατός εἰμι, σὺ δὲ τὸν ἀῤῥαβῶνα τῆς πίστεως καὶ τὴν σφραγίδα τοῦ Πνεύματος οὐ δίδως μοι. ΓΙνωσκε τοίνυν, θανὼν ἀβάπτιστος ἔχω κατηγορίας φέρων κατὰ σοῦ ἐν τῷ κριτηρίῳ τοῦ ἀδεκάστου Θεοῦ. Τότε ὁ βασιλεὺς καμφθεὶς τοῖς ῥήμασι τούτους, πέμψας ἐβάπτισεν αὐτὸν, αὐτὸς ἀνάδοχος για γονώς· καὶ τῇ ἐπιούσῃ ἡμέρᾳ τέθνηκεν. Ο βασιλεύς δὲ μεθ᾽ ὅσης τιμῆς ἔθαψεν αὐτὸν ἐν τῇ μονῇ τοῦ Προδρόμου, ἐν τοῖς Στουδίου ἐν μαρμαρίνῳ λάρνακι πλησίον τοῦ ναοῦ ἐντὸς τῆς πύλης. benigne ac clementer allocutus ad unens suæ sacra admisit, et inter compotandum singulis compellatis propinavit. demumque pacifce dimisit, et responsum quod referrent tale dedit: Nuntiate dominis vestris me pacem omnibus offerre, ab iisque oblatam amplecti. Qui fraude pacem corruperit, ipsi Deus pacis infestus esto. Rebus ergo Ma. nuelis imperatoris in tuto collocatis, nulliusque injuria obnoxiis, 54 decrevit uxorem ilio suo Joanni dare; quare per legatos a Russiæ rege (Moscovia duce) fliam ejus puellam adhuc obtinuit. Contracto deinde matrimonio Annam appellarit mutato proprio nomine. Neque tamen imperatoriam coronam ei imponere voluit, quod tunc undecimum annum tantummodo ageret. At exactis tribus annis, morboque pestilenti per Constantinopolim grassante, ingenti plebis numero bubonibus exstincto, obiit etiam imperatrix Anna, quam acerbo luctu prosecuti sunt mæsti cives. Bajazitis quoque filiorum, quos obsides Manueli dederat Musulmanus, unus isque natu grandior cum sorore sua Phatma remissus fuerat, et Prusæ educabatur. At alter litteras Græcas addiscendi amore tenebatur, et cum Joanne imperatoris F. familiariter versabatur, scholamque frequentans in litteris erudiebatur. Porro eo usque processit ejus erga scientias liberales studium, et sibi cum Joanne communem educationem tanti faciebat, ut Manuelem imperatorem adierit, rogaveritque, ut juxta Christianum ritum baptisma suscipere liceret, per singulos dies apud eum professus se Christianum esse, neque Mohamedis dogmatibus consentire. Istis auscultare noluit imperator, ne scandala inde orirentur. Verum per id tempus morbo saviente, funeribusque omnis promiscue atatis frequentissimis exhausta urbe, corripitur illo impubes Bajazitis filius; qui Joannem imperatorem his verbis monet: Romæorum imperator, domine mi ac pater, jamjam vadimonium obeo, invitus omnia dimitto, et nia dimitto, et ad tribunalia, quæ illic in altera' vita sunt, abeo. Profiteor equidem me Christianum esse; tu vero fidei Christianæ arrhabonem et signaculum Spiritus suscipere mihi non concedis. Scias velim, quoniam non baptizatus mortem obeo, tibi accusationem inscripturum me apud tribunal Dei judicis incorruptibilis. His verbis imperator emollitus ac flexus misit, qui eum baptizaret; ipseque e sacro lavacro suscepit; postridie tandem baptizatus fatis concessit. Honorifico funere eum extulit Manuel, sepelivitque in monasterio Studitarum nomini sancti Joannis Baptistæ Præcursoris dicato; conditumque est cadaver in arca marmo⚫ rea intra monasteris portas juxta templum. smaelis Bullialdi notæ. Καὶ στείλας εἰς τὸν ῥῆγα 'Ρωσίας. De his nuptiis pauca Phranzes, lib. 1 cap. 38. Illius Annæ a Rhosia seu Russia obitum accidisse auno 6925, Christi 1417, et peste consumptam fuisse scribit. PATROL. GR. CLVII. 'Ο δὲ ἄλλος ηράσθη. Hunc filiorum Bajazitis natu minimum Christianum fuisse· testantur Laonicus lib. iv, qui Jesum eum appellat, et Phran zes, lib. 1, cap. 30, eique Jusuph seu Josephum No. men fuisse tradit.

δεσπότου Λακεδαιμονίας καὶ πρίγκιπος 'Αχαΐας, rum, Lacedænonis despota et principe Acbaiz καὶ πάντας ἡμέρως προσαγορεύσας, καὶ ἐν ἀρίστῳ ὁμοτραπέζους συγκαθεδρίσας, καὶ ταῖς φιλοτησίαις εἰς ἀνάδειξιν πάντων ἐγκαταστήσας, ἀπέλυσε τοὺς πάντας ἐν εἰρήνῃ, λέγων αὐτοῖς· Αναγγείλατε τοῖς κυρίοις ὑμῶν, ἐγὼ μετὰ πάντων εἰρήνην δίδωμι, καὶ εἰρήνην λαμβάνω. Ὃς πανουργεύει τὴν εἰρήνην, καὶ ὁ Θεὸς τῆς εἰρήνης κατ' αὐτοῦ· Ο δὲ βασιλεὺς Μανουὴλ ἐν ἀδείᾳ ὢν καὶ μὴ ἔχων τὸν παρεμποδίζοντα, ἐβουλήθη γάμους ποιῆσαι τῷ υἱῷ αὐτοῦ Ἰωάννῃ. Καὶ στείλας εἰς τὸν ῥῆγα Ῥω σίας Αγάγετο νύμφην τὴν θυγατέρα αὐτοῦ. Καὶ ἁρμόσας ταύτην, μετακαλέσας τὸ ὄνομα αὐτῆς Ανναν, οὐκ ἠβουλήθη στέψαι τότε εἰς βασιλέα [βασιλίδα]· ἦν γὰρ ἡ κόρη τὸ ἐνδέκατον ἄγουσα· ἔτος περαιουμένων δὲ τριῶν ἐτῶν, καὶ λοιμικῆς νόσου καταλαβούσης τῇ πόλει, καὶ πολὺ πλῆθος λαοῦ διὰ τοῦ βουδῶνος τεθνηκότος, ἐτελεύτησε καὶ ἡ βασιλίς 'Αννα, μέγα πένθος καταλιποῦσα τοῖς πολίταις. Ο δὲ υἱὸς τοῦ Παγιαζήτ, ὁ εἰς ὁμήρους ανατεθεὶς παρὰ τοῦ Μουσουλμὰν τῷ βασιλεῖ Μανουήλ, ὁ μὲν εἷς ὁ καὶ πρῶτος σὺν ἀδελφῇ τῇ Φατμᾷ ἀπελύθη, καὶ ἐν τῇ Προύσῃ ἐτρέφετο· ὁ δ᾽ ἄλλος ηράσθη παι δείας Ελληνικῆς, ἔτι συνὼν τῷ τοῦ βασιλέως υἱῷ Ἰωάννῃ· καὶ ἐν τῷ σχολείῳ ἐρχόμενος ἐμυητο γράμμασι, καὶ ἐδιδάσκετο. Τοσοῦτον οὖν ἐφλέγετο ὑπὸ τοῦ ἔρωτος τῆς μαθήσεως καὶ τῆς μετὰ τοῦ Ἰωάν του παιδοτριβής, ὡς καὶ προσεῖναι τῷ βασιλεῖ Μανουήλ, καὶ δεόμενος τοῦ βαπτισθῆναι Χριστιανικῷ νόμῳ. Καὶ ἐμολογῶν τῷ βασιλεῖ καθ᾿ ἑκάστην ὡς Χριστιανός ἐστι, καὶ οὐ προσίεται τὰ τοῦ Μωάμεδ δόγματα. Ο δὲ βασιλεὺς οὐκ ἤθελεν ἀκοῦσαι, ἵνα μὴ σκανδάλων ἀφορμὴ γένηται. Τότε ἐν ἐκείναις ταῖς ἡμέραις τῆς νόσου καταδαπανώσης, καὶ ἀφανι ζούσης τὰ σώματα, μὴ αἰδουμένης καὶ μὴ φειδομέ νῆς τῆς τυχούσης ηλικίας, έφθασε καὶ εἰς τὸν ἄνητον παῖδα τὸν τοῦ Παγιαζήτ. Μηνύει οὖν τῷ βασιλεῖ Ιωάννῃ λέγων· 'Ο βασιλεῦ τῶν Ρωμαίων, ἐμοὶ δὲ αὐθέντα καὶ πάτερ, ἤδη παρίσταμαι, καὶ μὴ θέλων ἀφίημι πάντα, καὶ ἀπέρχομαι εἰς τὰ ἐκεῖ δικαιωτήρια. Εγὼ γὰρ ὁμολογῶ ὅτι Χριστιατός εἰμι, σὺ δὲ τὸν ἀῤῥαβῶνα τῆς πίστεως καὶ τὴν σφραγίδα τοῦ Πνεύματος οὐ δίδως μοι. ΓΙνωσκε τοίνυν, θανὼν ἀβάπτιστος ἔχω κατηγορίας φέρων κατὰ σοῦ ἐν τῷ κριτηρίῳ τοῦ ἀδεκάστου Θεοῦ. Τότε ὁ βασιλεὺς καμφθεὶς τοῖς ῥήμασι τούτους, πέμψας ἐβάπτισεν αὐτὸν, αὐτὸς ἀνάδοχος για γονώς· καὶ τῇ ἐπιούσῃ ἡμέρᾳ τέθνηκεν. Ο βασιλεύς δὲ μεθ᾽ ὅσης τιμῆς ἔθαψεν αὐτὸν ἐν τῇ μονῇ τοῦ Προδρόμου, ἐν τοῖς Στουδίου ἐν μαρμαρίνῳ λάρνακι πλησίον τοῦ ναοῦ ἐντὸς τῆς πύλης. benigne ac clementer allocutus ad unens suæ sacra admisit, et inter compotandum singulis compellatis propinavit. demumque pacifce dimisit, et responsum quod referrent tale dedit: Nuntiate dominis vestris me pacem omnibus offerre, ab iisque oblatam amplecti. Qui fraude pacem corruperit, ipsi Deus pacis infestus esto. Rebus ergo Ma. nuelis imperatoris in tuto collocatis, nulliusque injuria obnoxiis, 54 decrevit uxorem ilio suo Joanni dare; quare per legatos a Russiæ rege (Moscovia duce) fliam ejus puellam adhuc obtinuit. Contracto deinde matrimonio Annam appellarit mutato proprio nomine. Neque tamen imperatoriam coronam ei imponere voluit, quod tunc undecimum annum tantummodo ageret. At exactis tribus annis, morboque pestilenti per Constantinopolim grassante, ingenti plebis numero bubonibus exstincto, obiit etiam imperatrix Anna, quam acerbo luctu prosecuti sunt mæsti cives. Bajazitis quoque filiorum, quos obsides Manueli dederat Musulmanus, unus isque natu grandior cum sorore sua Phatma remissus fuerat, et Prusæ educabatur. At alter litteras Græcas addiscendi amore tenebatur, et cum Joanne imperatoris F. familiariter versabatur, scholamque frequentans in litteris erudiebatur. Porro eo usque processit ejus erga scientias liberales studium, et sibi cum Joanne communem educationem tanti faciebat, ut Manuelem imperatorem adierit, rogaveritque, ut juxta Christianum ritum baptisma suscipere liceret, per singulos dies apud eum professus se Christianum esse, neque Mohamedis dogmatibus consentire. Istis auscultare noluit imperator, ne scandala inde orirentur. Verum per id tempus morbo saviente, funeribusque omnis promiscue atatis frequentissimis exhausta urbe, corripitur illo impubes Bajazitis filius; qui Joannem imperatorem his verbis monet: Romæorum imperator, domine mi ac pater, jamjam vadimonium obeo, invitus omnia dimitto, et nia dimitto, et ad tribunalia, quæ illic in altera' vita sunt, abeo. Profiteor equidem me Christianum esse; tu vero fidei Christianæ arrhabonem et signaculum Spiritus suscipere mihi non concedis. Scias velim, quoniam non baptizatus mortem obeo, tibi accusationem inscripturum me apud tribunal Dei judicis incorruptibilis. His verbis imperator emollitus ac flexus misit, qui eum baptizaret; ipseque e sacro lavacro suscepit; postridie tandem baptizatus fatis concessit. Honorifico funere eum extulit Manuel, sepelivitque in monasterio Studitarum nomini sancti Joannis Baptistæ Præcursoris dicato; conditumque est cadaver in arca marmo⚫ rea intra monasteris portas juxta templum. smaelis Bullialdi notæ. Καὶ στείλας εἰς τὸν ῥῆγα 'Ρωσίας. De his nuptiis pauca Phranzes, lib. 1 cap. 38. Illius Annæ a Rhosia seu Russia obitum accidisse auno 6925, Christi 1417, et peste consumptam fuisse scribit. PATROL. GR. CLVII. 'Ο δὲ ἄλλος ηράσθη. Hunc filiorum Bajazitis natu minimum Christianum fuisse· testantur Laonicus lib. iv, qui Jesum eum appellat, et Phran zes, lib. 1, cap. 30, eique Jusuph seu Josephum No. men fuisse tradit.

$76 Ὁ δὲ βασιλεὺς μετὰ παραδρομήν ἐτῶν τριῶν ἐγο γύς που ἠβουλήθη ἑτέραν ἀγαγέσθαι νύμφην τῷ Ιωάννῃ, καὶ τῷ δευτέρῳ τῷ Θεοδώρῳ· καὶ στείλας ἐν Ιταλία ηγάγετο θυγατέρα Θεοδώρου μαρ κεσίου Μόντης Φεράρα τῷ υἱῷ αὐτοῦ Ἰωάννῃ· τῷ δὲ Θεοδώρῳ θυγατέρα κόντε Μαλατέστα· καὶ εἰσελ. θόντων ἐν τῇ πόλει, καὶ στεφανώσας αὐτοὺς ὁ παι τὴρ νόμῳ γάμου ταινιοί τούτους, καὶ βασιλεῖς Ῥω μαίων αναδείκνυσι· τὴν δὲ θυγατέρα τοῦ Μαλατέστα τῷ Θεοδώρῳ, καὶ δεσπότην Λακεδαιμονίας ευφήμε σεν, ἐνδύσας αὐτὸν τὰ παράσημα. Ὁ δὲ βασιλεὺς Ιωάννης ἦν μὴ στέργων τὴν σύνοικον· ἡ κόρη γὰρ τῷ μὲν σώματι καὶ μάλα ευάρμοστος· τράχηλος εὐειδής, θρίξ ὑποξανθίζουσα, καὶ τοὺς πλοκάμους ὡς βύακας χρυσαυγίζοντας, μέχρι τῶν ἀστραγάλων καταρρεομένους ἔχουσα. Ωμους πλατεῖς, καὶ βρα χίονας, καὶ στέρνα καὶ χεῖρας ἐμμέτρους, καὶ δακτύλους κρυσταλλοειδεῖς, καὶ τὴν πᾶσαν ἡλικίαν τοῦ σώματος άνωῤῥεπῆ, καὶ πολὺ εἰς τὸ ὄρθιον ἱσταμένη· ὄψις δὲ καὶ χείλη, καὶ ῥινὸς κατάστασις, καὶ ὀφθαλμῶν καὶ ὀφρύων σύνθεσις εὐειδεστάτη παντάπασιν, ὡς ἔπος χυδαῖον εἰπεῖν· Ἀπ᾿ ἐμπρὸς Τεσ σαρακοστή, καὶ ὄπισθεν. Πάσχα. Τοιαύτην οὖν ἰδὼν ὁ βασιλεὺς Ἰωάννης οὐκ ἐμίγη ταύτην, οὐδὲ τὸ παράπαν σύγχοιτος ταύτης ἐγένετο. Διὸ καὶ μου νάζουσα ἦν ἐν ἑνὶ τῶν κοιτώνων τοῦ παλατίου. Ἰδὼν οὖν ὁ βασιλεὺς ἠβουλήθη πέμψαι ἐν Ἰταλίᾳ ἐν τοῖς τοῦ πατρὸς δόμοις, καὶ διὰ τὴν τοῦ πατρὸς αὐτο τοῦ βασιλέως Μανουήλ στοργήν ἐκωλύετο. Η δ At hoc elapso triennio aliam uxorem despondere voluit Joanni liberorum primogenito, atque etiam Theodoro natu minori. Quamobrem legatos In Italiam misit ad marchionem Montisferrati, qui ejus filiam Joanni despondendam obtinuerunt. Eis pariter comes Malatesta filiam suam, ut Theodoro nuberet, tradidit. Constantinopolim cum reversi essent, nuptias secundum 55 leges et ritus connubiorum celebrat pater imperator, Romæorumque imperatorum diadematibus redimitos eos designat. Nuptias quoque Theodori et filiæ comitis Malatestæ celebrat, eumque Lacedaemonis principem ornamentis ac symbolis impositis proclamavit. Verum imperator Joannes uxorem suam aversabstur, quamvis decenti esset corpore, formeso collo, favisque crinibus, capillos cincinnatos ad instar radiantis auri ad talos usque defuentes gestabat, lati illi erant humeri, brachia, pectus et manus egregia proportione composita. Digiti ipsius clrystalli nitorem ac splendorem imitabantur, corporis statura erecta ac mediocri procerior: cæterum formosissimo erat vultu, naso, oculis et superciliis, ita ut, juxta volgare proverbium: Anterius Quadragesima, pone vero Paschati similis esse videretur. Talem conspiciens imperator Joannes ab ca abstinuit, solamque semper in lecto jacentem neglexit. Quamobrem illa in Palatii parte remota seorsim agebat. Cogitabat imperatoris Joannes eam in Italiam remittere ad paternos lares, nisi eum vetuisset amor, quo Manuelem imperatorem βασιλὶς ὁρῶσα τὸ ἀμετάθετον τῆς γνώμης αν prosequebatur. Cum itaque penitus nosset imperatrix animum ipsius obstinatum ac pertinacem, e medio eorum clam se subducere meditabatur: tandemque aufugit, communicatis de faga, quam parabat, consiliis cum Genuensibus qui Galatam incolebant. Quadam ergo die urbe egressa, obleclandi animi gratia abit in hortos ad captandas delicias consitos, quam secutæ sunt mulieres famule suæ conterranea: aliqui etiam adolescentes, quos secum domo paterna discedens abduxerat. Sub vesperam deinde biremen unam instructam præcipui Galatæ oppidani conscendunt, littori appellunt, et imperatricem cum honore et reverentia susceptam Peram trajecerunt, cui omnes, utpote dominæ et imperatrici, obviam processere, eamque obsequiis cunctis præstitis venerati sunt. Nihil vero eorum quae gerebantur, quidquam vespere jam facto senserunt cives; at postridie mane per totum palatium res innotuit, quam omnes ægre tulere: τοῦ ἠβουλήθη διαδρᾶσαι ἐκ μέσου αὐτῶν· δ καὶ πεποίηκε πέμψασα εἰς τοὺς Γενομίτας τοῦ Γαλα καὶ δηλώσασα τὴν αὐτῆς ἀποδημίαν. Μια τῶν ἡμε ρῶν ἔξεισι τῆς πόλεως ἔν τινι τῶν τερπνῶν κήπων εὐθυμίας χάριν σὺν ταῖς γυναικωνίτισι ταῖς ὁμε γλώσσοις, καὶ σὺν ὀλίγοις νέοις, οὓς ἀπὸ τοῦ και τρικοῦ οἴκου ἐξήγαγε. Καὶ πρὸς ἑσπέραν διήρη μίαν ἑτοιμάσαντες, καὶ οἱ τοῦ Γαλατά προύχοντες εἰσελθόντες, καὶ τῷ αἰγιαλῷ πλησιάσαντες, εντίμως αὐ τὴν λαβόντες τὴν περαίαν διέβησαν, καὶ πάντες προϋπήντων αὐτὴν, καὶ δουλικῶς προτεκύνουν ὡς κυρίαν αὐτῶν καὶ δέσποιναν. Οἱ δὲ τῆς πόλεως μηδ' όπωσοῦ, ἐννοήσαντες τὸ δράμα ἑσπέρας τη καταλαβούσης· τῇ ἔωθεν οἱ τοῦ παλατίου πάντες μαθόντες τὸ γεγονὸς ἐδυσχέραινον· καὶ μὴ φέροντα; τὴν καταφρόνησιν ἣν ὑπέστησαν παρὰ τῶν τοῦ Γε λάτου, ήτοιμάζοντο καταδραμεῖν, καὶ ἀφανίσαι τὰ αὐτῶν προάστεια. Ο δὲ βασιλεὺς Μανουὴλ ἐχώ λυσεν· ὁ δὲ βασιλεὺς Ἰωάννης τὸ γεγονὸς ἀπ Ismaelis Bullialdi notæ. Καὶ στείλας εν Ιταλίᾳ. Hæ secunda Joan nis imperatoris nuptiæ juxta Phranzem celebrate sunt auno 6927 (Christi 1419 ), Januarii 19, ita ut biennium intercedat ut plurimum inter mortem Anna a Russia, et secundas istas nuptias: nequaquam vero triennium secundum Ducæ calculum, qui hanc alteram Joannis uxorem Sophiam appellatam, eximia et absoluta pulchritudine nitentem ironice describit: ejusque partes anteriores Quadragesina, posteriores Paschati, proverbio non nimis bonesto, comparat, Hinc facie macilenta pre florida deformemque fuisse concludere licet. De illa Laonicus, lib, Iv non longe a fine illam narral ἐπιεικῇ μὲν τὸν τρόπον, ἀηδῆ δὲ τὴν ὄψιν, moribu quidem honestis, sed ingrata ac deformi facie fuisse. Ἡ δὲ βασιλὶς ὁρῶσα τὸ ἀμετάθετον. ω. ultimo lib. 1 Phranzes eam aufugisse testatur anuð 6954 (Christi 1426) Augusto mense. 'Ο δὲ βασιλεὺς Μανουὴλ εκώλυσε. Phar zes et Ducas dissentiunt in assignando tempore,

$76 Ὁ δὲ βασιλεὺς μετὰ παραδρομήν ἐτῶν τριῶν ἐγο γύς που ἠβουλήθη ἑτέραν ἀγαγέσθαι νύμφην τῷ Ιωάννῃ, καὶ τῷ δευτέρῳ τῷ Θεοδώρῳ· καὶ στείλας ἐν Ιταλία ηγάγετο θυγατέρα Θεοδώρου μαρ κεσίου Μόντης Φεράρα τῷ υἱῷ αὐτοῦ Ἰωάννῃ· τῷ δὲ Θεοδώρῳ θυγατέρα κόντε Μαλατέστα· καὶ εἰσελ. θόντων ἐν τῇ πόλει, καὶ στεφανώσας αὐτοὺς ὁ παι τὴρ νόμῳ γάμου ταινιοί τούτους, καὶ βασιλεῖς Ῥω μαίων αναδείκνυσι· τὴν δὲ θυγατέρα τοῦ Μαλατέστα τῷ Θεοδώρῳ, καὶ δεσπότην Λακεδαιμονίας ευφήμε σεν, ἐνδύσας αὐτὸν τὰ παράσημα. Ὁ δὲ βασιλεὺς Ιωάννης ἦν μὴ στέργων τὴν σύνοικον· ἡ κόρη γὰρ τῷ μὲν σώματι καὶ μάλα ευάρμοστος· τράχηλος εὐειδής, θρίξ ὑποξανθίζουσα, καὶ τοὺς πλοκάμους ὡς βύακας χρυσαυγίζοντας, μέχρι τῶν ἀστραγάλων καταρρεομένους ἔχουσα. Ωμους πλατεῖς, καὶ βρα χίονας, καὶ στέρνα καὶ χεῖρας ἐμμέτρους, καὶ δακτύλους κρυσταλλοειδεῖς, καὶ τὴν πᾶσαν ἡλικίαν τοῦ σώματος άνωῤῥεπῆ, καὶ πολὺ εἰς τὸ ὄρθιον ἱσταμένη· ὄψις δὲ καὶ χείλη, καὶ ῥινὸς κατάστασις, καὶ ὀφθαλμῶν καὶ ὀφρύων σύνθεσις εὐειδεστάτη παντάπασιν, ὡς ἔπος χυδαῖον εἰπεῖν· Ἀπ᾿ ἐμπρὸς Τεσ σαρακοστή, καὶ ὄπισθεν. Πάσχα. Τοιαύτην οὖν ἰδὼν ὁ βασιλεὺς Ἰωάννης οὐκ ἐμίγη ταύτην, οὐδὲ τὸ παράπαν σύγχοιτος ταύτης ἐγένετο. Διὸ καὶ μου νάζουσα ἦν ἐν ἑνὶ τῶν κοιτώνων τοῦ παλατίου. Ἰδὼν οὖν ὁ βασιλεὺς ἠβουλήθη πέμψαι ἐν Ἰταλίᾳ ἐν τοῖς τοῦ πατρὸς δόμοις, καὶ διὰ τὴν τοῦ πατρὸς αὐτο τοῦ βασιλέως Μανουήλ στοργήν ἐκωλύετο. Η δ At hoc elapso triennio aliam uxorem despondere voluit Joanni liberorum primogenito, atque etiam Theodoro natu minori. Quamobrem legatos In Italiam misit ad marchionem Montisferrati, qui ejus filiam Joanni despondendam obtinuerunt. Eis pariter comes Malatesta filiam suam, ut Theodoro nuberet, tradidit. Constantinopolim cum reversi essent, nuptias secundum 55 leges et ritus connubiorum celebrat pater imperator, Romæorumque imperatorum diadematibus redimitos eos designat. Nuptias quoque Theodori et filiæ comitis Malatestæ celebrat, eumque Lacedaemonis principem ornamentis ac symbolis impositis proclamavit. Verum imperator Joannes uxorem suam aversabstur, quamvis decenti esset corpore, formeso collo, favisque crinibus, capillos cincinnatos ad instar radiantis auri ad talos usque defuentes gestabat, lati illi erant humeri, brachia, pectus et manus egregia proportione composita. Digiti ipsius clrystalli nitorem ac splendorem imitabantur, corporis statura erecta ac mediocri procerior: cæterum formosissimo erat vultu, naso, oculis et superciliis, ita ut, juxta volgare proverbium: Anterius Quadragesima, pone vero Paschati similis esse videretur. Talem conspiciens imperator Joannes ab ca abstinuit, solamque semper in lecto jacentem neglexit. Quamobrem illa in Palatii parte remota seorsim agebat. Cogitabat imperatoris Joannes eam in Italiam remittere ad paternos lares, nisi eum vetuisset amor, quo Manuelem imperatorem βασιλὶς ὁρῶσα τὸ ἀμετάθετον τῆς γνώμης αν prosequebatur. Cum itaque penitus nosset imperatrix animum ipsius obstinatum ac pertinacem, e medio eorum clam se subducere meditabatur: tandemque aufugit, communicatis de faga, quam parabat, consiliis cum Genuensibus qui Galatam incolebant. Quadam ergo die urbe egressa, obleclandi animi gratia abit in hortos ad captandas delicias consitos, quam secutæ sunt mulieres famule suæ conterranea: aliqui etiam adolescentes, quos secum domo paterna discedens abduxerat. Sub vesperam deinde biremen unam instructam præcipui Galatæ oppidani conscendunt, littori appellunt, et imperatricem cum honore et reverentia susceptam Peram trajecerunt, cui omnes, utpote dominæ et imperatrici, obviam processere, eamque obsequiis cunctis præstitis venerati sunt. Nihil vero eorum quae gerebantur, quidquam vespere jam facto senserunt cives; at postridie mane per totum palatium res innotuit, quam omnes ægre tulere: τοῦ ἠβουλήθη διαδρᾶσαι ἐκ μέσου αὐτῶν· δ καὶ πεποίηκε πέμψασα εἰς τοὺς Γενομίτας τοῦ Γαλα καὶ δηλώσασα τὴν αὐτῆς ἀποδημίαν. Μια τῶν ἡμε ρῶν ἔξεισι τῆς πόλεως ἔν τινι τῶν τερπνῶν κήπων εὐθυμίας χάριν σὺν ταῖς γυναικωνίτισι ταῖς ὁμε γλώσσοις, καὶ σὺν ὀλίγοις νέοις, οὓς ἀπὸ τοῦ και τρικοῦ οἴκου ἐξήγαγε. Καὶ πρὸς ἑσπέραν διήρη μίαν ἑτοιμάσαντες, καὶ οἱ τοῦ Γαλατά προύχοντες εἰσελθόντες, καὶ τῷ αἰγιαλῷ πλησιάσαντες, εντίμως αὐ τὴν λαβόντες τὴν περαίαν διέβησαν, καὶ πάντες προϋπήντων αὐτὴν, καὶ δουλικῶς προτεκύνουν ὡς κυρίαν αὐτῶν καὶ δέσποιναν. Οἱ δὲ τῆς πόλεως μηδ' όπωσοῦ, ἐννοήσαντες τὸ δράμα ἑσπέρας τη καταλαβούσης· τῇ ἔωθεν οἱ τοῦ παλατίου πάντες μαθόντες τὸ γεγονὸς ἐδυσχέραινον· καὶ μὴ φέροντα; τὴν καταφρόνησιν ἣν ὑπέστησαν παρὰ τῶν τοῦ Γε λάτου, ήτοιμάζοντο καταδραμεῖν, καὶ ἀφανίσαι τὰ αὐτῶν προάστεια. Ο δὲ βασιλεὺς Μανουὴλ ἐχώ λυσεν· ὁ δὲ βασιλεὺς Ἰωάννης τὸ γεγονὸς ἀπ Ismaelis Bullialdi notæ. Καὶ στείλας εν Ιταλίᾳ. Hæ secunda Joan nis imperatoris nuptiæ juxta Phranzem celebrate sunt auno 6927 (Christi 1419 ), Januarii 19, ita ut biennium intercedat ut plurimum inter mortem Anna a Russia, et secundas istas nuptias: nequaquam vero triennium secundum Ducæ calculum, qui hanc alteram Joannis uxorem Sophiam appellatam, eximia et absoluta pulchritudine nitentem ironice describit: ejusque partes anteriores Quadragesina, posteriores Paschati, proverbio non nimis bonesto, comparat, Hinc facie macilenta pre florida deformemque fuisse concludere licet. De illa Laonicus, lib, Iv non longe a fine illam narral ἐπιεικῇ μὲν τὸν τρόπον, ἀηδῆ δὲ τὴν ὄψιν, moribu quidem honestis, sed ingrata ac deformi facie fuisse. Ἡ δὲ βασιλὶς ὁρῶσα τὸ ἀμετάθετον. ω. ultimo lib. 1 Phranzes eam aufugisse testatur anuð 6954 (Christi 1426) Augusto mense. 'Ο δὲ βασιλεὺς Μανουὴλ εκώλυσε. Phar zes et Ducas dissentiunt in assignando tempore,

δέξατο· ἦν δὲ τὰ φορτία φέρουσα μία ναῦς ὑπερ- nec se contemptos ac sprelos ab oppidanis Galata μεγέθης τῶν Γενουΐτῶν, ἑτοίμως ἔχουσα τοῦ πλεῦσαι ἐν Ἰταλίᾳ. ᾿Ανέμου δὲ βοραῖος [βαρβαίου] πνεύσαντος, εἰσῆλθεν ἐντίμως μετὰ δόξης ἡ βασιλὶς ἐν αὐτῇ, καὶ τὰ ἱστία πτερώσαντες εἰς Ἰταλίαν ἀφίσ κοντο, ἄλλο μηδὲν ἕτερον κερδάνασα, πλὴν τοῦ οὐ ἐστέφθη στέμματος, εἰποῦσα καὶ τοῦτο, Αρκεί μοι τοῦτο εἰς μαρτύριον ὅτι βασίλισσα τῶν Ρωμαίων ἐγενόμην, καὶ εἰμί· περὶ δὲ θησαυρῶν μυριοταλάν των οὐ μέλει μοι. Ελθοῦσα δὲ ἐν τοῖς ὁρίοις τῆς επαρχίας τῶν Φεράρων, καὶ μαθόντες οἱ τῆς ἡγε μονίας ἐκείνης προύχοντες, σὺν τῷ ἀδελφῷ αὐτῆς μαρκεσίῳ ἐξῆλθον εἰς συνάντησιν αὐτῆς, καὶ προ πέμψαντες αὐτὴν μέχρι τῶν παλατίων τῆς πατρικῆς ἑστίας. Αὐτὴ εἰς ἐν τῶν μοναστηρίων ἐλθοῦσα ἐκεῖ τὴν οίκησιν ᾑρετίσατο, καὶ τῷ θεῷ ἑαυτὴν ἀναθεῖσα β τὸ λοιπὸν τῆς ζωῆς ἀνεπλήρωσεν. Ὁ δὲ βασιλεὺς Ιωάννης στείλας εἰς Κομνηνὸν ᾿Αλέξιον βασιλέα Τραπεζοῦντος, ἡρμόσατο τὴν θυγατέρα αὐτοῦ Μαρίαν εἰς γυναῖκα, ὡραίαν καὶ κάλλει καὶ ἤθει· καὶ ἀγαγόντες ἀπὸ Τραπεζοῦντος, κατήγαγον ἐν Κωνσταντινουπόλει. Καὶ ὁ πατριάρχης Ἰωσὴφ διὰ τῶν συνήθων ἱεροτελεστιῶν εἰς ἐν συνῆψε, καὶ δέσποινα Ρωμαίων ανηγορεύθη. Ο βασιλεύς δ' ἀπάρας ἀπὸ Κωνσταντινουπόλεως σὺν τριήρεσι πλείσταις, κατῆλθεν ἕως Πελοπόννησον. Καὶ τὸν πρίγκιπα Αχαΐας ὑποτάξας, καὶ ἑτέρους ἀπογό νους, τοὺς ἐκ τῆς Ναυάρας καταγομένους υποχει ρίους λαβών, ἀνῆκεν εἰς Κωνσταντινούπολιν, κατα λιπὼν τὸν υἱὸν αὐτοῦ Θεόδωρον δεσπότην πάσης Πελοποννήσου. Επαναζεύξας δὲ καὶ εἰς Καλλιονπολιν ἐντυχών τῷ Μαχουμέτ· καὶ τοσαύτην πίστιν ἐν δειξάμενος εἰς τὸν βασιλέα, ὡς καὶ ἐν τῇ τριήρει Inaltosque sustinebant; jamque ab ipsis arma sumpta ad invadenda funditusque cvertenda suburbia eorum, nisi impetum coercuisset Manuel imperator. Cæterum his quæ acta erant, lætatus est Joannes. Aderat autem actuaria navis prægrandis Genuensis, quae in Italiam mox solvebat. Orto itaque Borea vento, illam decenter apparatam conscendit imperatrix, velisque expansis in Italiam contendit. He equidem præter coronationis gloriam ac decus nihil lucri reportaverat: taliaque verba 56 jactabat: lloc unum mihi sufficiens testimonium est, quod Romæorum imperatrix facta, titulum istum retineam: nec de thesauris amplissimis sollicita sum. Tandem cum ad fines ditionis Montisferrari venisset, ad famnem adventur obviam processit frater ipsins marchio, quem comitabantur regionis illius proceres et nobiles, eamque in palatium paternum deduxere. In monasterium quoddam ipsa deinde secedens habitationem illic elegit, et reliquum vike tempus Deo devota et consecrata exegit. Uxorem deinde imperator Joannes sibi habuit Mariam Alexii Comneni Tra. pezuntini imperatoris Aliam, formosam certe et moribus commendabilem, quam ab eo consecutus est, missis Trapezuntem legatis, qui Constantino. polim eam advexerunt. Patriarcha deinde Josephus per solemnes ritus sacros simul conjunxit, ipsa - que Romæorum despœna scu imperatrix appellata est. Imperator quoque Manuel Constantinopoleos portu solvens cum plurimis triremibus in Pelopo nesum usque navigavit. Achaiæ principem in ordinem redactum sibi parere coegit: aliosque, a Ismaelis Bullialdi notæ. quo Sophia in Italiam aufugit. Ducas Manuele superstite id factum tradit: contra vero Phranzes jam obilsse diem Manuelem astruit: fato siquidem concessit Manuel, ut refert Phranzes. lib. i, cap. ultimo, anno mundi 6933 [ Christi 1425] Julii die 21. Sophia vero auno 6934. mense Augusto, aufugit, post mortem seilicet Manuelis. Alind etiam hoc loco notabimus eirca te uporis momenta a Phranze indicata de Manuelis obitu et Joannis initiis. Mors Manuelis contigit anno predicto 6933 Julii 21. Capite deinde primo lib. 11, narrat anno 6934 mense Augusto rerum summam ad Joannem imperatorem devolutam fuisse. Quod equidem verisimile mihi non videtur, Joannem jam coronatum imperatorem post annum a morte patris Mannelis, rerum summam adeptum esse. Phranzem ergo, aut qui illum transcripsit, errasse puto, vel, pro Septembre mense Augustum scripsisse: vel si Augusto mense Joanpes imperii administrare res coepit, pro anno 6934 legendum esse anno 6933. 'Ο δὲ βασιλεὺς Ἰωάννης. Phranzes, lib. 11, cap. 1, auno 6935 [ Christi 1427 | Augusti 29, Mariam Trapezuntinain Constantinopolim advenisse, et anno 6936 [eodem Christi anno 4427, ] mense Septembri, nuptiarum solemnia celebrata esse scribit. At Laonicus rerum ordinem perturbans narrat, postquam marchionis Movpapala; filia aufugisset, aliam uxorem Joannem duxisse ἀπὸ τῆς Σαρματίας τοῦ Σαρμάτων ἡγεμόνος θυγατέρα. Sarmatia Sarmaturum, id est, Russie seu Moscoviæ, regis filiam; quod duobus testibus Duce et Phranzi repugnat, qui tertiam Joannis uxorem Trapezuntini imperatoris Aliam esse asserunt. Ο βασιλεὺς δὲ ἀπάρας ἀπὸ Κωνσταντι νούπ. Auctor noster trium uxorum Joannis historiam digressione usvs hactenus pertexuit. Redit deinceps ad narrationis seriem, exponitque Manuelis in Peloponnesum profectionem: quam imperator hicce, anno adventum Annie a Russia sequenti, teste Phrauze suscepit, mundi nempe 6925 (Christi 1415), cujus mense Martio die 23, in Cenchrearum portum salvus venit. Anno deinde sequente 6224, Constantinopolim rediit. Profectionis illius mentionem facit Laonicus, lib. iv, Hexamiliumque, quod et Phranzes testatur, ab eo refectum. Martinus papa V indulgentias plenarias postea concessit illis qui ad Hexamilium propugnandum abire vellent. Quoniam vero de Cenchrearum navali et portu hic mentio injecta est, lectorem admonebimus Leunclavium, lib. xiv Historia Musulmanicæ, et in Pandecis Historia Turcica, cap. 120, nec sibi constare nee veritatem assecutum omnino esse. Non sibi similis est, quod lib. τιν, Geremen in Isthmo Corinthiaco prope Corinthumn collocet: cap. vero 120 Pandect. in Laconia seu Tzaconia. Quod impossibile est, in duobus locis eamdem urbem sitam esse. Veritatem partim assecutus est, cum Geremen in Isthmo Corinthiaco prope Corinthum sitam dixit; at Coriuthus non est, sed Cenchreæ in Saronico sinu, ubi quondam fuerunt Corinthiorum navalia,.

δέξατο· ἦν δὲ τὰ φορτία φέρουσα μία ναῦς ὑπερ- nec se contemptos ac sprelos ab oppidanis Galata μεγέθης τῶν Γενουΐτῶν, ἑτοίμως ἔχουσα τοῦ πλεῦσαι ἐν Ἰταλίᾳ. ᾿Ανέμου δὲ βοραῖος [βαρβαίου] πνεύσαντος, εἰσῆλθεν ἐντίμως μετὰ δόξης ἡ βασιλὶς ἐν αὐτῇ, καὶ τὰ ἱστία πτερώσαντες εἰς Ἰταλίαν ἀφίσ κοντο, ἄλλο μηδὲν ἕτερον κερδάνασα, πλὴν τοῦ οὐ ἐστέφθη στέμματος, εἰποῦσα καὶ τοῦτο, Αρκεί μοι τοῦτο εἰς μαρτύριον ὅτι βασίλισσα τῶν Ρωμαίων ἐγενόμην, καὶ εἰμί· περὶ δὲ θησαυρῶν μυριοταλάν των οὐ μέλει μοι. Ελθοῦσα δὲ ἐν τοῖς ὁρίοις τῆς επαρχίας τῶν Φεράρων, καὶ μαθόντες οἱ τῆς ἡγε μονίας ἐκείνης προύχοντες, σὺν τῷ ἀδελφῷ αὐτῆς μαρκεσίῳ ἐξῆλθον εἰς συνάντησιν αὐτῆς, καὶ προ πέμψαντες αὐτὴν μέχρι τῶν παλατίων τῆς πατρικῆς ἑστίας. Αὐτὴ εἰς ἐν τῶν μοναστηρίων ἐλθοῦσα ἐκεῖ τὴν οίκησιν ᾑρετίσατο, καὶ τῷ θεῷ ἑαυτὴν ἀναθεῖσα β τὸ λοιπὸν τῆς ζωῆς ἀνεπλήρωσεν. Ὁ δὲ βασιλεὺς Ιωάννης στείλας εἰς Κομνηνὸν ᾿Αλέξιον βασιλέα Τραπεζοῦντος, ἡρμόσατο τὴν θυγατέρα αὐτοῦ Μαρίαν εἰς γυναῖκα, ὡραίαν καὶ κάλλει καὶ ἤθει· καὶ ἀγαγόντες ἀπὸ Τραπεζοῦντος, κατήγαγον ἐν Κωνσταντινουπόλει. Καὶ ὁ πατριάρχης Ἰωσὴφ διὰ τῶν συνήθων ἱεροτελεστιῶν εἰς ἐν συνῆψε, καὶ δέσποινα Ρωμαίων ανηγορεύθη. Ο βασιλεύς δ' ἀπάρας ἀπὸ Κωνσταντινουπόλεως σὺν τριήρεσι πλείσταις, κατῆλθεν ἕως Πελοπόννησον. Καὶ τὸν πρίγκιπα Αχαΐας ὑποτάξας, καὶ ἑτέρους ἀπογό νους, τοὺς ἐκ τῆς Ναυάρας καταγομένους υποχει ρίους λαβών, ἀνῆκεν εἰς Κωνσταντινούπολιν, κατα λιπὼν τὸν υἱὸν αὐτοῦ Θεόδωρον δεσπότην πάσης Πελοποννήσου. Επαναζεύξας δὲ καὶ εἰς Καλλιονπολιν ἐντυχών τῷ Μαχουμέτ· καὶ τοσαύτην πίστιν ἐν δειξάμενος εἰς τὸν βασιλέα, ὡς καὶ ἐν τῇ τριήρει Inaltosque sustinebant; jamque ab ipsis arma sumpta ad invadenda funditusque cvertenda suburbia eorum, nisi impetum coercuisset Manuel imperator. Cæterum his quæ acta erant, lætatus est Joannes. Aderat autem actuaria navis prægrandis Genuensis, quae in Italiam mox solvebat. Orto itaque Borea vento, illam decenter apparatam conscendit imperatrix, velisque expansis in Italiam contendit. He equidem præter coronationis gloriam ac decus nihil lucri reportaverat: taliaque verba 56 jactabat: lloc unum mihi sufficiens testimonium est, quod Romæorum imperatrix facta, titulum istum retineam: nec de thesauris amplissimis sollicita sum. Tandem cum ad fines ditionis Montisferrari venisset, ad famnem adventur obviam processit frater ipsins marchio, quem comitabantur regionis illius proceres et nobiles, eamque in palatium paternum deduxere. In monasterium quoddam ipsa deinde secedens habitationem illic elegit, et reliquum vike tempus Deo devota et consecrata exegit. Uxorem deinde imperator Joannes sibi habuit Mariam Alexii Comneni Tra. pezuntini imperatoris Aliam, formosam certe et moribus commendabilem, quam ab eo consecutus est, missis Trapezuntem legatis, qui Constantino. polim eam advexerunt. Patriarcha deinde Josephus per solemnes ritus sacros simul conjunxit, ipsa - que Romæorum despœna scu imperatrix appellata est. Imperator quoque Manuel Constantinopoleos portu solvens cum plurimis triremibus in Pelopo nesum usque navigavit. Achaiæ principem in ordinem redactum sibi parere coegit: aliosque, a Ismaelis Bullialdi notæ. quo Sophia in Italiam aufugit. Ducas Manuele superstite id factum tradit: contra vero Phranzes jam obilsse diem Manuelem astruit: fato siquidem concessit Manuel, ut refert Phranzes. lib. i, cap. ultimo, anno mundi 6933 [ Christi 1425] Julii die 21. Sophia vero auno 6934. mense Augusto, aufugit, post mortem seilicet Manuelis. Alind etiam hoc loco notabimus eirca te uporis momenta a Phranze indicata de Manuelis obitu et Joannis initiis. Mors Manuelis contigit anno predicto 6933 Julii 21. Capite deinde primo lib. 11, narrat anno 6934 mense Augusto rerum summam ad Joannem imperatorem devolutam fuisse. Quod equidem verisimile mihi non videtur, Joannem jam coronatum imperatorem post annum a morte patris Mannelis, rerum summam adeptum esse. Phranzem ergo, aut qui illum transcripsit, errasse puto, vel, pro Septembre mense Augustum scripsisse: vel si Augusto mense Joanpes imperii administrare res coepit, pro anno 6934 legendum esse anno 6933. 'Ο δὲ βασιλεὺς Ἰωάννης. Phranzes, lib. 11, cap. 1, auno 6935 [ Christi 1427 | Augusti 29, Mariam Trapezuntinain Constantinopolim advenisse, et anno 6936 [eodem Christi anno 4427, ] mense Septembri, nuptiarum solemnia celebrata esse scribit. At Laonicus rerum ordinem perturbans narrat, postquam marchionis Movpapala; filia aufugisset, aliam uxorem Joannem duxisse ἀπὸ τῆς Σαρματίας τοῦ Σαρμάτων ἡγεμόνος θυγατέρα. Sarmatia Sarmaturum, id est, Russie seu Moscoviæ, regis filiam; quod duobus testibus Duce et Phranzi repugnat, qui tertiam Joannis uxorem Trapezuntini imperatoris Aliam esse asserunt. Ο βασιλεὺς δὲ ἀπάρας ἀπὸ Κωνσταντι νούπ. Auctor noster trium uxorum Joannis historiam digressione usvs hactenus pertexuit. Redit deinceps ad narrationis seriem, exponitque Manuelis in Peloponnesum profectionem: quam imperator hicce, anno adventum Annie a Russia sequenti, teste Phrauze suscepit, mundi nempe 6925 (Christi 1415), cujus mense Martio die 23, in Cenchrearum portum salvus venit. Anno deinde sequente 6224, Constantinopolim rediit. Profectionis illius mentionem facit Laonicus, lib. iv, Hexamiliumque, quod et Phranzes testatur, ab eo refectum. Martinus papa V indulgentias plenarias postea concessit illis qui ad Hexamilium propugnandum abire vellent. Quoniam vero de Cenchrearum navali et portu hic mentio injecta est, lectorem admonebimus Leunclavium, lib. xiv Historia Musulmanicæ, et in Pandecis Historia Turcica, cap. 120, nec sibi constare nee veritatem assecutum omnino esse. Non sibi similis est, quod lib. τιν, Geremen in Isthmo Corinthiaco prope Corinthumn collocet: cap. vero 120 Pandect. in Laconia seu Tzaconia. Quod impossibile est, in duobus locis eamdem urbem sitam esse. Veritatem partim assecutus est, cum Geremen in Isthmo Corinthiaco prope Corinthum sitam dixit; at Coriuthus non est, sed Cenchreæ in Saronico sinu, ubi quondam fuerunt Corinthiorum navalia,.

DUCE Navarrzis illuc profectis genus ducentes, in diuo- τῇ βασιλικῇ εἰσελθὼν, καὶ συνεστιαθεὶς τῷ βασιλεῖ, Καὶ ὁ βασιλεὺς αὐτὸν σὺν δώροις πλείστοις, καὶ τοὺς σὺν αὐτῷ δεξιώσας, ἐξῆλθε· καὶ αἱ τριήρεις σὺν τῷ βασιλεῖ μετὰ χαρᾶς ὅτι πλείστης τὴν ἐπάνοδον ήνυον. Καὶ οἱ τῆς Κωνσταντίνου ἅπαντες σύν τῷ πατριάρχῃ καὶ τῇ συγκλήτῳ ἐξῆλθον εἰς ἀπάν τησιν αὐτοῦ, καὶ μετ᾿ εὐφημίας καὶ ὕμνων ἐν τῷ παλατίῳ ἀπήγαγον· καὶ τὰ τῆς ἐπανόδου ἐπεπλήρωτο. nem suam redegit: indeque Constantinopolim revertimur, relicto Theodoro filio univers Pelopo· nesi domino. Cum vero Callipolim appulisset, cum Mahomete collocutus est: qui, quantum imperatori confideret, triremen ejus ingressus, cibumque simul capiens palam approbavit. Imperator quoque, multa dona ei largitus ejusque purpuratis, inde cum cæteris triremibus solvit, et summa cum lætitia navigationem absolvit. Advenientis etiam in occursum processit universus Constantinopolis populus cum patriarcha et senatu: faustisque acclamationibus et hymnis prosecuti in palatium deduxerunt: huncque exitum expeditio ejus sortita est. 57 CAPUT ΧΧΙ. Mahometes in Asiam trajicit. Cineitem in ordinem redigit cujus insolentia maxima erat. Magnus Rhodi magister castrum Smyrnæ instaurat, sed a Mahomete prohibetur. Smyrna ab uxore Cineitis Mahometi deditur. Magno ma gistro concessum ædificare castrum in Cariæ et Lyciæ finibus. Cineites veniam impetrat. Turci bello navali Nazum aggrediuntur, prælio a Veneta classe superantur. Veneti Lampsaci turrim frustra tentant. Cineites Nicopoli ad Denubium præficitur. Novam religionis sectam in Ionia a monacho Turco institutam multi amplectuntur, adversus quos Muhametes Susmani filium et deinde Hali Begum misit: qui re infeliciter gesta occubuerunt, Tandem a Morate Mahomelis filio Bajazite Bassa oppressi ac deleli sunt, et paupertutem voluntariam profitentes interſecti. At Mahometes, rebus in occidentalibus provinriis rite constitutis, turbis ubique compositis, in partes orientales trajecit: Prusam venit, ibique refectis ædificiis quæ Caramanus incenderat, iltinc in Asiam profectionem instituit. Etenim Caramanus per illud tempus, quo Mahometes Constantinopolim profectus bellum adversus Mosem gessit, ab Iconio cum exercitu Prusam advolat, eamque diripit. Bajazitis quoque, qui et Malometis parens fuerat, ossa e sepulcro eruta igni tradidit. Iste enim Bajazites bujus Caramani patrem Iconii olim capite truncari jusseral. Asiam itaque ingressus Mahometes Cineitem superbia elatum sensit, et supra metas, ut vulgo dicitur, transilientem. Ubi vero Pergamum Asiæ devenit, illico Cineitem monet, ut locis, quæ illic occupabat, & cedat, provinciaque excedat. Verum Cineites eum prorsus occifaciens castra unire, quietusque exspectare illius adventum. Mahometes igitur Cymam veniens, quæ Cineitis partes sequebatur, presidiariis, ut se dedant, per feciales denuntiat, recusantesque deinde expugnat. Omnes qui Cineiti militabant neci dedit, indigenasque liberos esse jussit. Illinc discedens venit in Campum Menomeui, in quo exstructum erat castrum munitum, quod Archangeli nomine appellabatur, Turcis vero nomine mutato Kagiacik: id magna vi oppugnatum recepit, indeque Nymphæum profectus est: quo Ὁ δὲ Μαχουμὲς τὰ τῆς δύσεως μέρη καλώς ἀπαρτίσας, καὶ ταραχὴν οὐδεμίαν ἐξόπισθεν ἀφεὶς, περᾷ τὰ τῆς ἑας μέρη· καὶ ἐν τῇ Προύσῃ ἐλθὼν, καὶ τὰ ἀφανισθέντα καὶ πυρὶ παραδοθέντα οίκοδο μήματα παρὰ τοῦ Καραμὰν ἀνανεώσας, ἐκεῖθεν εις Ασίαν καταίρει. Ο γὰρ Καραμάν, ότε ὁ Μαχουμέν εἰς Κωνσταντινούπολιν ἐλθὼν ἡγωνίζετο κατὰ τοῦ Μωσῆ, ἀπάρας ἀπὸ Ικονίου εἰς Προῦσαν σὺν δυνά μει κατῆλθε, καὶ λεηλατήσας αὐτὴν, καὶ τὰ ὀστα τοῦ Παγιαζήτ τοῦ πατρὸς τοῦ Μαχουμὲς ἀνακομίσας ἐκ τοῦ τάφου, πυρὶ παρέδωκεν. Ο γὰρ αὐτὸς Μαγιαζήτ ἀπεκεφάλισε ποτε ἐν Ἰκονίῳ τὸν πατέρα τοῦ ῥηθέντος Καραμάν. Κατελθὼν δὲ ἐν Ἀσίᾳ εὗρε τὸν Τζινεὴτ μεγαλυνθέντα, καὶ ὑπὲρ τὰ ἐσκαμμένα πηδῶντα· ἐλθὼν δὲ ἐν Περγάμῳ τῆς Ασίας μηνύει τῷ Τζινεὴτ παραχωρῆσαι, τῶν ἐκεῖ δὲ ἀφεῖναι τὴν επαρχίαν. Ὁ δὲ Τζινεὴς οὐδὲ τὸ παράπαν ἡγησάμενος, ἠσφαλίσατο τὰ κάστρα, καὶ ἐκάθητο εκδεχόμε νος τὴν ὑπαντὴν αὐτοῦ. Ὁ δὲ Μαχουμὲν ἐλθὼν εἰς Κύμην και ζητήσας τὸ φρούριον, ἦν γὰρ κριτῶν διὰ τὸν Τζινεήτ, πολεμήσας κατέσχε. Καὶ τοὺς μὲν ὁπλίτας αὐτοῦ ξίφει ἀνεῖλε, τοὺς δὲ ἐγχωρίους ἠλευθέρωσεν. Ἀπάρας δὲ ἐκεῖθεν ἦλθεν εἰς τὸν τοῦ Μαινομένου κάμπον, ἦν δὲ ἐκεῖ φρούριον ὀχυρόν, τὸ τοῦ ᾿Αρχαγγέλου λεγόμενον, οἱ Τοῦρκοι δὲ Κα γιατζής μετωνόμασαν, κἀκεῖνο σὺν πλείστη δυνάμει καὶ ἀκροβολισμοῖς παραλαβὼν ἦλθεν εἰς Νύμφαιον· καὶ τὸ Νύμφαιον σὺν πολέμῳ λαβὼν Ismaelis Bullialdi notæ. Leunclavius, Histor. Musulme. lib. xr, et in Annalibus Turcicis expeditionis Mohametis contra Cinentem, qui illi Ismyroglius est, nullum verbum facit, sed adversus Caramanum in Asiam movisse scrib t. Ελθὼν εἰς Κύμην. Κύμη πόλις Αιολίδος πρὸ τῆς Λέσβου, ἀπὸ Κύμης 'Αμαζόνος. Stephanus De urbibus. Idem Strabo, lib. n, Dominicus Marius Niger vult esse Phocæam novam, quæ Lesbo objacet. (75)Τό τοῦ 'Αρχαγγέλου λεγόμενον, οἱ Τοῦρκοι δὲ Καγιαζήκ. Νotitia Metropoleon sub Smyrnae throno habet επίσκοπον τοῦ ᾿Αρχαγγέλου, qui procul dubio is est cujus hic nomen a nostro refertur. Το Νυμφαίον. Urbis istius nonen in par tibus Eolidis, Lydia, aut Ioniæ in antiquis Geographis non reperitur: Ptolemzus, Strabo et Ste phanus in Taurica Nymphæum habent inter PanLicaprum et Theodosiam. Abrahamus Ortelios hujus nostri in Lydia Nimphæi nullum verbum facit. At Gregoras duobus in locis de co loquitur oppido, lib. 11, in fine, ubi de Joannis Ducæ obita, qur in eo obiit, περὶ τὸ Νυμφαίον τότε ποιούμενος τὰς διατριβάς, et lib. vi, cap. 13, ubi de Porphy rogenito verba facit, ἐπεὶ δὲ τέως περὶ τὸ Νυμφαίον τῆς Λυδίας ἐτύγχανε, etc.

ἦλθεν εἰς Σμύρναν. Τὴν δὲ Σμύρναν ὡς ἔπρεπε τοι- expugnato Smyrnam abiit. Cineites autem Sinyrχίσας, καὶ πλείστους τῶν στρατιωτῶν ἐμβαλών, καὶ μεγάλην σύνταξιν ἑτοιμάσας διά τε ὅπλων καὶ ἀν δρῶν, καὶ ἑτέρων ἀναγκαίων παρασκευῶν, ὁ Τζι νεὴτ αὐτὸς εἰς Ἔφεσον ἦλθε, καταλιπών την μητέρα, καὶ τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ Παγιαζήτ, καὶ τὰ τέκνα ἐν Σμύρνῃ ἔγκλειστα. Τὸν δὲ γαμβρὸν αὐτοῦ καὶ δοῦλον, Αὐδουλᾶν ὀνόματι, εἰς τὸ Νύμφαιον εὑρόντες οἱ τοῦ Μαχουμέτ, ἦν γὰρ φύλαξ τοῦ φρουρίου, ἀπήγαγον παραστήσοντες τῷ Παγιαζήτ Βε ζίρῃ ήγουν μεσάζοντι τοῦ Μαχουμέτ· ἦν γὰρ ἐν ἐξουσίᾳ καὶ ἀδείᾳ πολλῇ, δεύτερος ἀρχηγὸς ὡς ἔπος εἰπεῖν· δοῦλος γὰρ ὑπῆρχε τοῦ Μαχουμέτ, ἀλλὰ διὰ τὴν ὑπερβάλλουσαν αὐτοῦ δουλείαν κατέστησεν ἄρα χοντα τοῦ οἶκον αὐτοῦ. Αὐτὸς δὲ ὁ ῥηθεὶς Παγιαζήτ ἔτι ὄντος ἐν Θράκῃ τοῦ Μαχουμεν γράφει πρὸς τὸν Τζινεήτ· Εἰ βούλει τοῦ εἶναι σε κύριον Ἰωνίας καὶ μὴ ἔχειν τὸν τυχόντα πειρασμὸν παρ' ἡμῖν, δός μοι τὴν σὴν θυγατέρα νόμῳ γάμου, καὶ ἔσομαί σοι γαμβρὲς, σὺ δ' ἐμὸς πενθερὸς γενήσῃ, καὶ ἔκτοτε ἔσο ἀμερίμνως διάγων ἐν τῇ σῇ ἡγεμονίᾳ. Ο Τζινεὴς δὲ θέλων δηλῶσαι τὴν ἀλαζο νείαν αὐτοῦ καὶ ὑπερηφανίαν ἐνώπιον τοῦ πυκτακοκομιστοῦ παρισταμένου τοῦ Αὐδουλα δούλου ὑπάρχοντος αὐτοῦ, λέγει πρὸς αὐτόν· Τίνος εἶ δοῦλος; Ο δε, Τῆς σῆς αὐθεντίας. Ο δὲ Τζινετ, Καὶ ποίου γένους; Αὐδουλᾶς δὲ, Τῶν 'Αβανῶν. Ποίας θρησκείας; Ὁ δὲ Αὐδουλᾶς, Πρώην μὲν Καβούρ ὑπῆρχον, νῦν δὲ Μουσουλμάνος. 'Ο δὲ Τζινεὴ πρὸς τοὺς μεγιστάνας αὐτοῦ φησιν· Τὴν σήμερον ἡμέραν κατ' ἐνώπιον πάντων ὑμῶν Μου δίδωμι τὴν ἐμὴν θυγατέραν εἰς γυναῖκα νόμιμον τῷ ἐμῷ δούλῳ Αὐδουλάχ· καὶ ποιῶ τοῦτον ἐλεύθερον καὶ γαμβρὸν ἀπὸ τὴν σήμε ρον, καὶ ἕνα τῶν ἐμῶν συγγενῶν. Εὐφημήσαντες δὲ πάντες τὸν Τζινιήτ οἱ συνεδριάζοντες, ἀνοίξας τὸ στόμα πρὸς τὸν ἀπεσταλμένον τοὺς λόγους τούτους εἴρηκεν· 'Ανάγγειλον τῷ κυρίῳ σου Παγιαζητ, ὅτι ἀνελάβομεν γαμβρὸν ἐκ τῶν ᾿Αλβανῶν ὡς ἐκεῖνον, δοῦλον ἀργυρώνητον ὡς ἐκεῖνον, νεώτερον ὑπὲρ ἐκεῖνον, καὶ φρονιμώτερον παρ' ἐκεῖνον. Ο δ' ἀπεσταλμένος συνιείς τοὺς λόγους, ἀπεκάλυψε πᾶσαν τὴν περίληψιν τῷ κυρίῳ αὐτοῦ, καὶ ἦν ἔκτοτε τρέφων μανίαν ἄσπονδον κατὰ τοῦ Τζινεήτ. Εὑρὼν δὲ καιρὸν ἂν ἐδέετο συλλαβὼν τὸν Αὐδουλᾶν εἰς τὸ Νύμφαιον τοὺς ὄρχεις αὐτοῦ ἐξε θέρισεν ευνουχίσας αὐτόν. 'Αλλ' ἐπανίωμεν αὖθις εἰς τὸν τῆς ἱστορίας εἱρμόν. Ο γὰρ Μαχουμὲν ἐλθὼν εἰς Σμύρναν, καὶ περικυκλώσας αὐτὴν, εὗρεν ἐκεῖ τὸν μεγαμαγίστοραν Ρόδου σὺν τριήρεσι τρισί, ἀνοικοδομοῦντα τὸ φρού ριον τὰ παρὰ τοῦ Τεμ ρ φθαρον, καὶ μὴ θέλοντος τοῦ Τζινεήτ. Τότε οἱ τῶν πέριξ νήσων ηγεμόνες μαθόντες τὴν ἄφιξιν τοῦ Μαχουμὲν ἐν τῇ Σμύρνῃ, ἅπαν τες ἔθεον εἰς ἀπάντησιν αὐτοῦ διὰ δύο τινῶν αἰτιῶν, nam validis propugnaculis muniverat, niagnamque manum præsidiariorum militum imposuerat. Instructo deinde armorum apparatu ingenti, militumque numero magno conscripto, cæterisque necessaris comparatis, Ephesum discessit, relictis matre ac fratre Bajazite, liberisque suis intra Smyrnae muros conclusis: 58 gener ipsius, qui et servus erat, Audulasque vocabatur a Mahometis ducibus Nymphæi, cujus custodiæ præfectus erat, comprehenditur, et in conspectum Bajaxitis reziri; id est mesazontis, Malometis adducitur. Hic pos tentia ac opibus cæteros antecellebat, et ut alter inperator eminebat. Inter mancipia Mahomelis fuerat; quodque servitio promptus et habilis magis videretur, familiæ totins directio ipsi concredita est. Hic itaque, de quo nobis sermo, Bajazites að Gineitem, cum in Thracia adhuc ageret Mahometes, scripsit: Si dominium Ionia retinere cupis, neque a nobis ullatenus lacessiri, filiam tuam l'es gitimo conjugio mihi junge, tuus gener ero, tu vero socer meus eris, deincepsque securus et quietus in tua ditione vives. At Cineites animi superbiam ac fastum ostentare cogitans, coram nuntio, qui fitteras ipsi attulerat, ad se venire jubet mancipium - Audulam, qui ipsi servicbat, eumque interrogat: Cujusnam es servus? Respondit iste, Dominationis tua. Cineites iterum, Unde natus es? Ad quein Audulas, Albanus sum. Cujus religionis? respondit Aululas: Antea Cavur eram, nunc Musulmanus sum. Conversus illico ad proceres aulæ suze Cineites fatur: Hodie coram vobis omnibus filiam meam uxorem legitimam servo meo Andulach nuplum do: eumque libertate dono, generumque in posterum adscisco, et inter affines meos. His Cineitis sermonibus universus consessus applausit. Ipse vero ad nuntium Bajazitis hocce responsum dedit: Renuntia hero tuo generum mihi ex Albanis, cujus gentis ipse quoque est, qdscivisse; mancipium pecunia emptum, paris etiam ac ipse conditionis verum ipso juniorem et prudentiorem. Nuntius igitur Bajazitis intellectis ejusmodi verbis, ad herum reversus omnia refert, qui deinceps adversus Cineitem odio capitali exarsit: occasione demum, quam avide expetebat, oblata, injuriam spret affinitatis ultus, captum Audulam apud Nymphæum resectis testiculis eunuchum fecit. Redeamus aưtem ad historiæ seriem. Mahometes Smyrnam profectus obsidione eam ciugit. At Rhodi magnum Magistrum illic invenit cam tribus triremibus, castrum, quod a Temyre eversum fuerat, invito etiam Cineite instaurantem. Cum vero Mahometis Smyrnam adventus fama ´diffusa fuisset, ad illum conveniunt omnes insularum vicinarum duces duabas de causis: cum propIsmaelis Bullialdi notæ Πυκτακοκομιστοῦ. Phavorinus, Πυκτός δηλοί. Πυκτός αpud Homerum abacum seu tabulam πίναξ παρ' Ομήρῳ τὴν ἐπιστολὴν παρὰ τοῖς ὕστερον είgn feal, apud recentiores epistolam.

ἦλθεν εἰς Σμύρναν. Τὴν δὲ Σμύρναν ὡς ἔπρεπε τοι- expugnato Smyrnam abiit. Cineites autem Sinyrχίσας, καὶ πλείστους τῶν στρατιωτῶν ἐμβαλών, καὶ μεγάλην σύνταξιν ἑτοιμάσας διά τε ὅπλων καὶ ἀν δρῶν, καὶ ἑτέρων ἀναγκαίων παρασκευῶν, ὁ Τζι νεὴτ αὐτὸς εἰς Ἔφεσον ἦλθε, καταλιπών την μητέρα, καὶ τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ Παγιαζήτ, καὶ τὰ τέκνα ἐν Σμύρνῃ ἔγκλειστα. Τὸν δὲ γαμβρὸν αὐτοῦ καὶ δοῦλον, Αὐδουλᾶν ὀνόματι, εἰς τὸ Νύμφαιον εὑρόντες οἱ τοῦ Μαχουμέτ, ἦν γὰρ φύλαξ τοῦ φρουρίου, ἀπήγαγον παραστήσοντες τῷ Παγιαζήτ Βε ζίρῃ ήγουν μεσάζοντι τοῦ Μαχουμέτ· ἦν γὰρ ἐν ἐξουσίᾳ καὶ ἀδείᾳ πολλῇ, δεύτερος ἀρχηγὸς ὡς ἔπος εἰπεῖν· δοῦλος γὰρ ὑπῆρχε τοῦ Μαχουμέτ, ἀλλὰ διὰ τὴν ὑπερβάλλουσαν αὐτοῦ δουλείαν κατέστησεν ἄρα χοντα τοῦ οἶκον αὐτοῦ. Αὐτὸς δὲ ὁ ῥηθεὶς Παγιαζήτ ἔτι ὄντος ἐν Θράκῃ τοῦ Μαχουμεν γράφει πρὸς τὸν Τζινεήτ· Εἰ βούλει τοῦ εἶναι σε κύριον Ἰωνίας καὶ μὴ ἔχειν τὸν τυχόντα πειρασμὸν παρ' ἡμῖν, δός μοι τὴν σὴν θυγατέρα νόμῳ γάμου, καὶ ἔσομαί σοι γαμβρὲς, σὺ δ' ἐμὸς πενθερὸς γενήσῃ, καὶ ἔκτοτε ἔσο ἀμερίμνως διάγων ἐν τῇ σῇ ἡγεμονίᾳ. Ο Τζινεὴς δὲ θέλων δηλῶσαι τὴν ἀλαζο νείαν αὐτοῦ καὶ ὑπερηφανίαν ἐνώπιον τοῦ πυκτακοκομιστοῦ παρισταμένου τοῦ Αὐδουλα δούλου ὑπάρχοντος αὐτοῦ, λέγει πρὸς αὐτόν· Τίνος εἶ δοῦλος; Ο δε, Τῆς σῆς αὐθεντίας. Ο δὲ Τζινετ, Καὶ ποίου γένους; Αὐδουλᾶς δὲ, Τῶν 'Αβανῶν. Ποίας θρησκείας; Ὁ δὲ Αὐδουλᾶς, Πρώην μὲν Καβούρ ὑπῆρχον, νῦν δὲ Μουσουλμάνος. 'Ο δὲ Τζινεὴ πρὸς τοὺς μεγιστάνας αὐτοῦ φησιν· Τὴν σήμερον ἡμέραν κατ' ἐνώπιον πάντων ὑμῶν Μου δίδωμι τὴν ἐμὴν θυγατέραν εἰς γυναῖκα νόμιμον τῷ ἐμῷ δούλῳ Αὐδουλάχ· καὶ ποιῶ τοῦτον ἐλεύθερον καὶ γαμβρὸν ἀπὸ τὴν σήμε ρον, καὶ ἕνα τῶν ἐμῶν συγγενῶν. Εὐφημήσαντες δὲ πάντες τὸν Τζινιήτ οἱ συνεδριάζοντες, ἀνοίξας τὸ στόμα πρὸς τὸν ἀπεσταλμένον τοὺς λόγους τούτους εἴρηκεν· 'Ανάγγειλον τῷ κυρίῳ σου Παγιαζητ, ὅτι ἀνελάβομεν γαμβρὸν ἐκ τῶν ᾿Αλβανῶν ὡς ἐκεῖνον, δοῦλον ἀργυρώνητον ὡς ἐκεῖνον, νεώτερον ὑπὲρ ἐκεῖνον, καὶ φρονιμώτερον παρ' ἐκεῖνον. Ο δ' ἀπεσταλμένος συνιείς τοὺς λόγους, ἀπεκάλυψε πᾶσαν τὴν περίληψιν τῷ κυρίῳ αὐτοῦ, καὶ ἦν ἔκτοτε τρέφων μανίαν ἄσπονδον κατὰ τοῦ Τζινεήτ. Εὑρὼν δὲ καιρὸν ἂν ἐδέετο συλλαβὼν τὸν Αὐδουλᾶν εἰς τὸ Νύμφαιον τοὺς ὄρχεις αὐτοῦ ἐξε θέρισεν ευνουχίσας αὐτόν. 'Αλλ' ἐπανίωμεν αὖθις εἰς τὸν τῆς ἱστορίας εἱρμόν. Ο γὰρ Μαχουμὲν ἐλθὼν εἰς Σμύρναν, καὶ περικυκλώσας αὐτὴν, εὗρεν ἐκεῖ τὸν μεγαμαγίστοραν Ρόδου σὺν τριήρεσι τρισί, ἀνοικοδομοῦντα τὸ φρού ριον τὰ παρὰ τοῦ Τεμ ρ φθαρον, καὶ μὴ θέλοντος τοῦ Τζινεήτ. Τότε οἱ τῶν πέριξ νήσων ηγεμόνες μαθόντες τὴν ἄφιξιν τοῦ Μαχουμὲν ἐν τῇ Σμύρνῃ, ἅπαν τες ἔθεον εἰς ἀπάντησιν αὐτοῦ διὰ δύο τινῶν αἰτιῶν, nam validis propugnaculis muniverat, niagnamque manum præsidiariorum militum imposuerat. Instructo deinde armorum apparatu ingenti, militumque numero magno conscripto, cæterisque necessaris comparatis, Ephesum discessit, relictis matre ac fratre Bajazite, liberisque suis intra Smyrnae muros conclusis: 58 gener ipsius, qui et servus erat, Audulasque vocabatur a Mahometis ducibus Nymphæi, cujus custodiæ præfectus erat, comprehenditur, et in conspectum Bajaxitis reziri; id est mesazontis, Malometis adducitur. Hic pos tentia ac opibus cæteros antecellebat, et ut alter inperator eminebat. Inter mancipia Mahomelis fuerat; quodque servitio promptus et habilis magis videretur, familiæ totins directio ipsi concredita est. Hic itaque, de quo nobis sermo, Bajazites að Gineitem, cum in Thracia adhuc ageret Mahometes, scripsit: Si dominium Ionia retinere cupis, neque a nobis ullatenus lacessiri, filiam tuam l'es gitimo conjugio mihi junge, tuus gener ero, tu vero socer meus eris, deincepsque securus et quietus in tua ditione vives. At Cineites animi superbiam ac fastum ostentare cogitans, coram nuntio, qui fitteras ipsi attulerat, ad se venire jubet mancipium - Audulam, qui ipsi servicbat, eumque interrogat: Cujusnam es servus? Respondit iste, Dominationis tua. Cineites iterum, Unde natus es? Ad quein Audulas, Albanus sum. Cujus religionis? respondit Aululas: Antea Cavur eram, nunc Musulmanus sum. Conversus illico ad proceres aulæ suze Cineites fatur: Hodie coram vobis omnibus filiam meam uxorem legitimam servo meo Andulach nuplum do: eumque libertate dono, generumque in posterum adscisco, et inter affines meos. His Cineitis sermonibus universus consessus applausit. Ipse vero ad nuntium Bajazitis hocce responsum dedit: Renuntia hero tuo generum mihi ex Albanis, cujus gentis ipse quoque est, qdscivisse; mancipium pecunia emptum, paris etiam ac ipse conditionis verum ipso juniorem et prudentiorem. Nuntius igitur Bajazitis intellectis ejusmodi verbis, ad herum reversus omnia refert, qui deinceps adversus Cineitem odio capitali exarsit: occasione demum, quam avide expetebat, oblata, injuriam spret affinitatis ultus, captum Audulam apud Nymphæum resectis testiculis eunuchum fecit. Redeamus aưtem ad historiæ seriem. Mahometes Smyrnam profectus obsidione eam ciugit. At Rhodi magnum Magistrum illic invenit cam tribus triremibus, castrum, quod a Temyre eversum fuerat, invito etiam Cineite instaurantem. Cum vero Mahometis Smyrnam adventus fama ´diffusa fuisset, ad illum conveniunt omnes insularum vicinarum duces duabas de causis: cum propIsmaelis Bullialdi notæ Πυκτακοκομιστοῦ. Phavorinus, Πυκτός δηλοί. Πυκτός αpud Homerum abacum seu tabulam πίναξ παρ' Ομήρῳ τὴν ἐπιστολὴν παρὰ τοῖς ὕστερον είgn feal, apud recentiores epistolam.

ἦλθεν εἰς Σμύρναν. Τὴν δὲ Σμύρναν ὡς ἔπρεπε τοι- expugnato Smyrnam abiit. Cineites autem Sinyrχίσας, καὶ πλείστους τῶν στρατιωτῶν ἐμβαλών, καὶ μεγάλην σύνταξιν ἑτοιμάσας διά τε ὅπλων καὶ ἀν δρῶν, καὶ ἑτέρων ἀναγκαίων παρασκευῶν, ὁ Τζι νεὴτ αὐτὸς εἰς Ἔφεσον ἦλθε, καταλιπών την μητέρα, καὶ τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ Παγιαζήτ, καὶ τὰ τέκνα ἐν Σμύρνῃ ἔγκλειστα. Τὸν δὲ γαμβρὸν αὐτοῦ καὶ δοῦλον, Αὐδουλᾶν ὀνόματι, εἰς τὸ Νύμφαιον εὑρόντες οἱ τοῦ Μαχουμέτ, ἦν γὰρ φύλαξ τοῦ φρουρίου, ἀπήγαγον παραστήσοντες τῷ Παγιαζήτ Βε ζίρῃ ήγουν μεσάζοντι τοῦ Μαχουμέτ· ἦν γὰρ ἐν ἐξουσίᾳ καὶ ἀδείᾳ πολλῇ, δεύτερος ἀρχηγὸς ὡς ἔπος εἰπεῖν· δοῦλος γὰρ ὑπῆρχε τοῦ Μαχουμέτ, ἀλλὰ διὰ τὴν ὑπερβάλλουσαν αὐτοῦ δουλείαν κατέστησεν ἄρα χοντα τοῦ οἶκον αὐτοῦ. Αὐτὸς δὲ ὁ ῥηθεὶς Παγιαζήτ ἔτι ὄντος ἐν Θράκῃ τοῦ Μαχουμεν γράφει πρὸς τὸν Τζινεήτ· Εἰ βούλει τοῦ εἶναι σε κύριον Ἰωνίας καὶ μὴ ἔχειν τὸν τυχόντα πειρασμὸν παρ' ἡμῖν, δός μοι τὴν σὴν θυγατέρα νόμῳ γάμου, καὶ ἔσομαί σοι γαμβρὲς, σὺ δ' ἐμὸς πενθερὸς γενήσῃ, καὶ ἔκτοτε ἔσο ἀμερίμνως διάγων ἐν τῇ σῇ ἡγεμονίᾳ. Ο Τζινεὴς δὲ θέλων δηλῶσαι τὴν ἀλαζο νείαν αὐτοῦ καὶ ὑπερηφανίαν ἐνώπιον τοῦ πυκτακοκομιστοῦ παρισταμένου τοῦ Αὐδουλα δούλου ὑπάρχοντος αὐτοῦ, λέγει πρὸς αὐτόν· Τίνος εἶ δοῦλος; Ο δε, Τῆς σῆς αὐθεντίας. Ο δὲ Τζινετ, Καὶ ποίου γένους; Αὐδουλᾶς δὲ, Τῶν 'Αβανῶν. Ποίας θρησκείας; Ὁ δὲ Αὐδουλᾶς, Πρώην μὲν Καβούρ ὑπῆρχον, νῦν δὲ Μουσουλμάνος. 'Ο δὲ Τζινεὴ πρὸς τοὺς μεγιστάνας αὐτοῦ φησιν· Τὴν σήμερον ἡμέραν κατ' ἐνώπιον πάντων ὑμῶν Μου δίδωμι τὴν ἐμὴν θυγατέραν εἰς γυναῖκα νόμιμον τῷ ἐμῷ δούλῳ Αὐδουλάχ· καὶ ποιῶ τοῦτον ἐλεύθερον καὶ γαμβρὸν ἀπὸ τὴν σήμε ρον, καὶ ἕνα τῶν ἐμῶν συγγενῶν. Εὐφημήσαντες δὲ πάντες τὸν Τζινιήτ οἱ συνεδριάζοντες, ἀνοίξας τὸ στόμα πρὸς τὸν ἀπεσταλμένον τοὺς λόγους τούτους εἴρηκεν· 'Ανάγγειλον τῷ κυρίῳ σου Παγιαζητ, ὅτι ἀνελάβομεν γαμβρὸν ἐκ τῶν ᾿Αλβανῶν ὡς ἐκεῖνον, δοῦλον ἀργυρώνητον ὡς ἐκεῖνον, νεώτερον ὑπὲρ ἐκεῖνον, καὶ φρονιμώτερον παρ' ἐκεῖνον. Ο δ' ἀπεσταλμένος συνιείς τοὺς λόγους, ἀπεκάλυψε πᾶσαν τὴν περίληψιν τῷ κυρίῳ αὐτοῦ, καὶ ἦν ἔκτοτε τρέφων μανίαν ἄσπονδον κατὰ τοῦ Τζινεήτ. Εὑρὼν δὲ καιρὸν ἂν ἐδέετο συλλαβὼν τὸν Αὐδουλᾶν εἰς τὸ Νύμφαιον τοὺς ὄρχεις αὐτοῦ ἐξε θέρισεν ευνουχίσας αὐτόν. 'Αλλ' ἐπανίωμεν αὖθις εἰς τὸν τῆς ἱστορίας εἱρμόν. Ο γὰρ Μαχουμὲν ἐλθὼν εἰς Σμύρναν, καὶ περικυκλώσας αὐτὴν, εὗρεν ἐκεῖ τὸν μεγαμαγίστοραν Ρόδου σὺν τριήρεσι τρισί, ἀνοικοδομοῦντα τὸ φρού ριον τὰ παρὰ τοῦ Τεμ ρ φθαρον, καὶ μὴ θέλοντος τοῦ Τζινεήτ. Τότε οἱ τῶν πέριξ νήσων ηγεμόνες μαθόντες τὴν ἄφιξιν τοῦ Μαχουμὲν ἐν τῇ Σμύρνῃ, ἅπαν τες ἔθεον εἰς ἀπάντησιν αὐτοῦ διὰ δύο τινῶν αἰτιῶν, nam validis propugnaculis muniverat, niagnamque manum præsidiariorum militum imposuerat. Instructo deinde armorum apparatu ingenti, militumque numero magno conscripto, cæterisque necessaris comparatis, Ephesum discessit, relictis matre ac fratre Bajazite, liberisque suis intra Smyrnae muros conclusis: 58 gener ipsius, qui et servus erat, Audulasque vocabatur a Mahometis ducibus Nymphæi, cujus custodiæ præfectus erat, comprehenditur, et in conspectum Bajaxitis reziri; id est mesazontis, Malometis adducitur. Hic pos tentia ac opibus cæteros antecellebat, et ut alter inperator eminebat. Inter mancipia Mahomelis fuerat; quodque servitio promptus et habilis magis videretur, familiæ totins directio ipsi concredita est. Hic itaque, de quo nobis sermo, Bajazites að Gineitem, cum in Thracia adhuc ageret Mahometes, scripsit: Si dominium Ionia retinere cupis, neque a nobis ullatenus lacessiri, filiam tuam l'es gitimo conjugio mihi junge, tuus gener ero, tu vero socer meus eris, deincepsque securus et quietus in tua ditione vives. At Cineites animi superbiam ac fastum ostentare cogitans, coram nuntio, qui fitteras ipsi attulerat, ad se venire jubet mancipium - Audulam, qui ipsi servicbat, eumque interrogat: Cujusnam es servus? Respondit iste, Dominationis tua. Cineites iterum, Unde natus es? Ad quein Audulas, Albanus sum. Cujus religionis? respondit Aululas: Antea Cavur eram, nunc Musulmanus sum. Conversus illico ad proceres aulæ suze Cineites fatur: Hodie coram vobis omnibus filiam meam uxorem legitimam servo meo Andulach nuplum do: eumque libertate dono, generumque in posterum adscisco, et inter affines meos. His Cineitis sermonibus universus consessus applausit. Ipse vero ad nuntium Bajazitis hocce responsum dedit: Renuntia hero tuo generum mihi ex Albanis, cujus gentis ipse quoque est, qdscivisse; mancipium pecunia emptum, paris etiam ac ipse conditionis verum ipso juniorem et prudentiorem. Nuntius igitur Bajazitis intellectis ejusmodi verbis, ad herum reversus omnia refert, qui deinceps adversus Cineitem odio capitali exarsit: occasione demum, quam avide expetebat, oblata, injuriam spret affinitatis ultus, captum Audulam apud Nymphæum resectis testiculis eunuchum fecit. Redeamus aưtem ad historiæ seriem. Mahometes Smyrnam profectus obsidione eam ciugit. At Rhodi magnum Magistrum illic invenit cam tribus triremibus, castrum, quod a Temyre eversum fuerat, invito etiam Cineite instaurantem. Cum vero Mahometis Smyrnam adventus fama ´diffusa fuisset, ad illum conveniunt omnes insularum vicinarum duces duabas de causis: cum propIsmaelis Bullialdi notæ Πυκτακοκομιστοῦ. Phavorinus, Πυκτός δηλοί. Πυκτός αpud Homerum abacum seu tabulam πίναξ παρ' Ομήρῳ τὴν ἐπιστολὴν παρὰ τοῖς ὕστερον είgn feal, apud recentiores epistolam.

DUC.B 88$ λικὸν τῆς δυνάμεως τοῦ Μαχουμέτ, καὶ διὰ τὸ παν οὗργον καὶ λῃστρικὸν τοῦ Τζινεήτ. Οἱ τῶν Φω καιῶν οὖν ἔξαρχοι οἱ μὲν διὰ ξηράς, οἱ δὲ διὰ θα λάσσης· ὁ Καρμιὰν τῆς ἄνω Φρυγίας, ὁ Μαντιχίας Καρίας, ὁ Μιτυλήνης διὰ τριήρεων, ὁ Χίου καὶ αὐτοὶ [αὐτὸς] διὰ τριήρεος, ὁ Ρόδου καὶ ἦν ἐκεῖ, ἅπαντες εἰς προσκύνησιν αὐτοῦ καὶ συνδρομήν ἕνεκα τῆς καταλύσεως τοῦ τυράννου· καὶ τοὺς ἅπαντας ἀσπασίως ὡς ἀδελφοὺς ἡσπάσατο. Ποιήσας οὖν ἡμέ ρας δέκα πολεμῶν τὴν Σμύρναν, καὶ συμβοηθοῦν τες ὡς δυνατὸν καὶ οἱ τῶν νήσων διὰ θαλάσσης, ἐν τῇ δεκάτῃ ἐξῆλθεν ἡ μήτηρ τοῦ Τζινεήτ σύν για ναικὶ καὶ τέχνας αὐτοῦ, καὶ προσεκύνησαν τῷ Μα χουμὲς αἰτοῦντες συγχώρησιν τῶν ἑπταισμένων. ter ipsius bonam mansuetamque indolem, viresque διὰ τὴν αγαθότητα, καὶ ἡμερότητα, καὶ τὸ ὑπερβο cæteris superiores, tum propter Cineitis fraudes et deprædationes. Accesserunt ergo Phocæarum principes, partim itinere terrestri, partim mari veeti. Carmianns Phrygiae superioris princeps, Mantaclias Caria, Mitylines Regulus triremibus delatus, Chii quoque dominus 59 et ipse nave advectus; jamque illic aderat maguus Rhodi magister. Cuncui isti, ut colerent eum, illuc sunt profecti, ut etiam gratularentur ipsi de Cineite pessumdato; quos omnes fraterna amicitia 'complexus est. Per decem dies oppugnata Smyrua, insularibus omnibus, pro virium modo singulis, auxilia navalia ferentibus adversus obsessos: decimo die Cineitis mater, et uxor ipsius cun liberis urbe excedunt, et ad Mahometem supplicantium habitu Παρέδωκαν οὖν τὴν Σμύρναν, καὶ παραλαβὼν αὐτ accedunt, veniam erroris ac criminis admissi orantes. Ab iis traditam Smyrnam recepit, deinde multis in locis muros solo æquavit, propugnacula quoque et turres partim diruit, incolisque habitandam moenibus audatum perinisit. Interea magnus Rhodi magister turrim quamdam capacissimiam ad portus ingressum ædificabat, jamque supra altitudinis semissem illam erexerat: cum Turci, Mahometis Jussu, noctu cam radicitus demoliti sunt. Mane cum facinus cognovisset magnus Rhodi magister, id ægre ac graviter ferens ad principem Mahometem accessit, longamque orationem ad ipsum babuit: in medium adducens, quod, dum regioni illi imperasses Alives, castrum illud impensis Rhodiorum constructum sit. Sin minus locum dederit τὴν, καὶ εἰς πολλὰ μέρη κατεάξας ἕως γῆς τὰ τείχη ταύτης, καὶ τοὺς προμαχώνας, καὶ πύργους αὐτῆς καθελὼν ἐκ μέρους ἀφῆκε τους οικήτορας κατοικεῖν ἀπεριφράκτους. Ο μέγας δὲ μαγίστωρ ἦν οἰκοδομῶν πύργον ένα παμμεγέθη ἐν τῷ στόματι τοῦ λιμένος, ἀναβιβάσας αὐτὸν ὑπὲρ τὸν ἥμισον. 'Ο δὲ Μαχουμὲτ διὰ τῆς νυκτὸς κελεύσας τοῖς Τούρ κοις ήρειψαν ἀπὸ βάθρων. Πρωίας δὲ ἰδὼν ὁ μαγί· στωρ τὸ γεγονὸς, καὶ δεινοπαθήσας ἦλθεν εἰς τὸν ἡγεμόνα, καὶ πολλοὺς λόγους εἰπὼν, καὶ παραστή σας πῶς τὸ φρούριον ἐκτίσθη ἐν ταῖς ἡμέραις τοῦ Ατὴν διὰ ἀναλωμάτων τῆς Ρόδου· καὶ εἰ μὴ δώσει χώραν τοῦ ἀνοικοδομηθῆναι, ἔσονται σκάνδαλα ἀνὰ μέσον ήγεμονίας αὐτοῦ καὶ τοῦ μακαριωτάτου πάππα. Καὶ ἐλεύσεται δύναμις μεγάλη ἀπὸ τὰ ἑσπέρια μέρη, καὶ ἀφανιεῖ πολλοστὸν μέρος τῆς ἡγεμονίας αὐτοῦ. Ὁ δὲ Μαχουμὲν πράως φέρων τοὺς λόγους αὐτοῦ εὐήθως ἀπεκρίνατο. Ην γὰρ ἀχμήν κρατοῦσα ἡ τῶν Σκυθῶν παιδεία, καὶ τιμω μία ἐν ταῖς ψυχαῖς τῶν Τούρκων· Ἐγὼ μὲν, πάν τερ, ἐβουλόμην είναι πᾶσι τοῖς τοῦ κόσμου Χριστιανοῖς μεγαλόδωρος καὶ φιλότιμος· καὶ γὰρ τὸ τῆς ἡγεμονίας ἴδιον τοῦτ' ἐστὶ, τὸ τοὺς καλοὺς εὐεργετεῖν, καὶ τοὺς πονηρούς τιμωρείν ἀλλὰ καὶ τὸ τοῦ ὑπηκόου συμφέρον δεῖν πρα γματεύεσθαι· ἐλθὼν γὰρ ἐν τοῖς μέρεσι τούτοις, εὗρον πολλοὺς τῶν Μουσουλμάνων παροτρύνον τάς μου καὶ νοῦν καὶ διάνοιαν, λέγοντας· Εἰ ei instaurando, dimicilia utrinque jurgia interecssura inter dominationem ipsius et beatissimum papam fore etiam ut ingens exercitus ab occiduis pertibus profectus ditionis ejus magnam partem devastet ac evertat. Mahometes hisce sermonibus Ξquo animo auditis, nihil inclementius respondit. Recens enim adbuc Tureorum animis inhærebat memoria eorum que a Scythis, in eos severe ac aspere auiuma:!vertentibus, passi erant: Ego quidem, inquit, o pater, erga omnes Christianos liberalis ac magnificus esse cupiebam. Regium enim hoc prarique est, bonos beneficiis locupletare, pravos penis subjicere, etiamque subditorum utilitati studere. Sane cum in has regiones advenissem, nulli coram η καὶ οὐδὲν χρηστὸν εἰργάσατο ὁ Τεμὰρ ἐν τῇ me se stiterunt Musulmani, qui animum nostrum ad id incitarunt hac ratione ducti; quamvis Temyr in Asia nihil, quod utile sit, patraverit, insigne 16. men servatæ boniæ monumentum posuit, eversa ac diruta arce, quæ Smyrnæ imposita erat: omnes enim servilis conditionis Iones, in illam arcem con· fugientes liberi evadebant. Qui vero terrestre iter 'Ασίᾳ, ἀλλὰ τὸ διαφθεῖραι καὶ ἐρείπιον ἀφεῖναι τὸ πολίχνιον τὸ ἐν Σμύρνῃ, μέγα μνημόσυνον ἀνέθηκε τῇ Ἰωνίᾳ· οἱ γὰρ ἐν τύχῃ δουλείας Ιωνεῖς δουλεύοντες πάντες εἰς ἐκεῖνο καταφεύ γοντες ελευθερίας ἐτύγχανον· καὶ οἱ ἐν τριόδοις διὰ ξηρᾶς καὶ διὰ πελάγους ἐν θαλάσσῃ πλέον τες διὰ τῶν ληστρικῶν ἀκατίων πάντες τύχη Ismaelis Bullialdi notæ. 'Ο δὲ μέγας μαγίστωρ. Magnus magister militie Hierosolymitana tune fuit frater Philibertus de Nailaco natione Gallus, et antequam magnus magister electus fuisset, Aquitaniæ prior. Creatus fuit sociorum suffragiis anno 1396, ut lib. i tradit Jacobus Bosius, anno 1409. Pisas appulit, ad coucilium proficisci cogitans, et Constantiensi interfuit. Rhodum deinde rediit anno 1420, et sequenti 1421 Qbiit, ut idem Bosius lib. v testatur. Verum de illius incepto Smyrnæ castrum iterum excitandi, deque cum sultano Mehemete colloquiis verbum nullum facit.

DUC.B 88$ λικὸν τῆς δυνάμεως τοῦ Μαχουμέτ, καὶ διὰ τὸ παν οὗργον καὶ λῃστρικὸν τοῦ Τζινεήτ. Οἱ τῶν Φω καιῶν οὖν ἔξαρχοι οἱ μὲν διὰ ξηράς, οἱ δὲ διὰ θα λάσσης· ὁ Καρμιὰν τῆς ἄνω Φρυγίας, ὁ Μαντιχίας Καρίας, ὁ Μιτυλήνης διὰ τριήρεων, ὁ Χίου καὶ αὐτοὶ [αὐτὸς] διὰ τριήρεος, ὁ Ρόδου καὶ ἦν ἐκεῖ, ἅπαντες εἰς προσκύνησιν αὐτοῦ καὶ συνδρομήν ἕνεκα τῆς καταλύσεως τοῦ τυράννου· καὶ τοὺς ἅπαντας ἀσπασίως ὡς ἀδελφοὺς ἡσπάσατο. Ποιήσας οὖν ἡμέ ρας δέκα πολεμῶν τὴν Σμύρναν, καὶ συμβοηθοῦν τες ὡς δυνατὸν καὶ οἱ τῶν νήσων διὰ θαλάσσης, ἐν τῇ δεκάτῃ ἐξῆλθεν ἡ μήτηρ τοῦ Τζινεήτ σύν για ναικὶ καὶ τέχνας αὐτοῦ, καὶ προσεκύνησαν τῷ Μα χουμὲς αἰτοῦντες συγχώρησιν τῶν ἑπταισμένων. ter ipsius bonam mansuetamque indolem, viresque διὰ τὴν αγαθότητα, καὶ ἡμερότητα, καὶ τὸ ὑπερβο cæteris superiores, tum propter Cineitis fraudes et deprædationes. Accesserunt ergo Phocæarum principes, partim itinere terrestri, partim mari veeti. Carmianns Phrygiae superioris princeps, Mantaclias Caria, Mitylines Regulus triremibus delatus, Chii quoque dominus 59 et ipse nave advectus; jamque illic aderat maguus Rhodi magister. Cuncui isti, ut colerent eum, illuc sunt profecti, ut etiam gratularentur ipsi de Cineite pessumdato; quos omnes fraterna amicitia 'complexus est. Per decem dies oppugnata Smyrua, insularibus omnibus, pro virium modo singulis, auxilia navalia ferentibus adversus obsessos: decimo die Cineitis mater, et uxor ipsius cun liberis urbe excedunt, et ad Mahometem supplicantium habitu Παρέδωκαν οὖν τὴν Σμύρναν, καὶ παραλαβὼν αὐτ accedunt, veniam erroris ac criminis admissi orantes. Ab iis traditam Smyrnam recepit, deinde multis in locis muros solo æquavit, propugnacula quoque et turres partim diruit, incolisque habitandam moenibus audatum perinisit. Interea magnus Rhodi magister turrim quamdam capacissimiam ad portus ingressum ædificabat, jamque supra altitudinis semissem illam erexerat: cum Turci, Mahometis Jussu, noctu cam radicitus demoliti sunt. Mane cum facinus cognovisset magnus Rhodi magister, id ægre ac graviter ferens ad principem Mahometem accessit, longamque orationem ad ipsum babuit: in medium adducens, quod, dum regioni illi imperasses Alives, castrum illud impensis Rhodiorum constructum sit. Sin minus locum dederit τὴν, καὶ εἰς πολλὰ μέρη κατεάξας ἕως γῆς τὰ τείχη ταύτης, καὶ τοὺς προμαχώνας, καὶ πύργους αὐτῆς καθελὼν ἐκ μέρους ἀφῆκε τους οικήτορας κατοικεῖν ἀπεριφράκτους. Ο μέγας δὲ μαγίστωρ ἦν οἰκοδομῶν πύργον ένα παμμεγέθη ἐν τῷ στόματι τοῦ λιμένος, ἀναβιβάσας αὐτὸν ὑπὲρ τὸν ἥμισον. 'Ο δὲ Μαχουμὲτ διὰ τῆς νυκτὸς κελεύσας τοῖς Τούρ κοις ήρειψαν ἀπὸ βάθρων. Πρωίας δὲ ἰδὼν ὁ μαγί· στωρ τὸ γεγονὸς, καὶ δεινοπαθήσας ἦλθεν εἰς τὸν ἡγεμόνα, καὶ πολλοὺς λόγους εἰπὼν, καὶ παραστή σας πῶς τὸ φρούριον ἐκτίσθη ἐν ταῖς ἡμέραις τοῦ Ατὴν διὰ ἀναλωμάτων τῆς Ρόδου· καὶ εἰ μὴ δώσει χώραν τοῦ ἀνοικοδομηθῆναι, ἔσονται σκάνδαλα ἀνὰ μέσον ήγεμονίας αὐτοῦ καὶ τοῦ μακαριωτάτου πάππα. Καὶ ἐλεύσεται δύναμις μεγάλη ἀπὸ τὰ ἑσπέρια μέρη, καὶ ἀφανιεῖ πολλοστὸν μέρος τῆς ἡγεμονίας αὐτοῦ. Ὁ δὲ Μαχουμὲν πράως φέρων τοὺς λόγους αὐτοῦ εὐήθως ἀπεκρίνατο. Ην γὰρ ἀχμήν κρατοῦσα ἡ τῶν Σκυθῶν παιδεία, καὶ τιμω μία ἐν ταῖς ψυχαῖς τῶν Τούρκων· Ἐγὼ μὲν, πάν τερ, ἐβουλόμην είναι πᾶσι τοῖς τοῦ κόσμου Χριστιανοῖς μεγαλόδωρος καὶ φιλότιμος· καὶ γὰρ τὸ τῆς ἡγεμονίας ἴδιον τοῦτ' ἐστὶ, τὸ τοὺς καλοὺς εὐεργετεῖν, καὶ τοὺς πονηρούς τιμωρείν ἀλλὰ καὶ τὸ τοῦ ὑπηκόου συμφέρον δεῖν πρα γματεύεσθαι· ἐλθὼν γὰρ ἐν τοῖς μέρεσι τούτοις, εὗρον πολλοὺς τῶν Μουσουλμάνων παροτρύνον τάς μου καὶ νοῦν καὶ διάνοιαν, λέγοντας· Εἰ ei instaurando, dimicilia utrinque jurgia interecssura inter dominationem ipsius et beatissimum papam fore etiam ut ingens exercitus ab occiduis pertibus profectus ditionis ejus magnam partem devastet ac evertat. Mahometes hisce sermonibus Ξquo animo auditis, nihil inclementius respondit. Recens enim adbuc Tureorum animis inhærebat memoria eorum que a Scythis, in eos severe ac aspere auiuma:!vertentibus, passi erant: Ego quidem, inquit, o pater, erga omnes Christianos liberalis ac magnificus esse cupiebam. Regium enim hoc prarique est, bonos beneficiis locupletare, pravos penis subjicere, etiamque subditorum utilitati studere. Sane cum in has regiones advenissem, nulli coram η καὶ οὐδὲν χρηστὸν εἰργάσατο ὁ Τεμὰρ ἐν τῇ me se stiterunt Musulmani, qui animum nostrum ad id incitarunt hac ratione ducti; quamvis Temyr in Asia nihil, quod utile sit, patraverit, insigne 16. men servatæ boniæ monumentum posuit, eversa ac diruta arce, quæ Smyrnæ imposita erat: omnes enim servilis conditionis Iones, in illam arcem con· fugientes liberi evadebant. Qui vero terrestre iter 'Ασίᾳ, ἀλλὰ τὸ διαφθεῖραι καὶ ἐρείπιον ἀφεῖναι τὸ πολίχνιον τὸ ἐν Σμύρνῃ, μέγα μνημόσυνον ἀνέθηκε τῇ Ἰωνίᾳ· οἱ γὰρ ἐν τύχῃ δουλείας Ιωνεῖς δουλεύοντες πάντες εἰς ἐκεῖνο καταφεύ γοντες ελευθερίας ἐτύγχανον· καὶ οἱ ἐν τριόδοις διὰ ξηρᾶς καὶ διὰ πελάγους ἐν θαλάσσῃ πλέον τες διὰ τῶν ληστρικῶν ἀκατίων πάντες τύχη Ismaelis Bullialdi notæ. 'Ο δὲ μέγας μαγίστωρ. Magnus magister militie Hierosolymitana tune fuit frater Philibertus de Nailaco natione Gallus, et antequam magnus magister electus fuisset, Aquitaniæ prior. Creatus fuit sociorum suffragiis anno 1396, ut lib. i tradit Jacobus Bosius, anno 1409. Pisas appulit, ad coucilium proficisci cogitans, et Constantiensi interfuit. Rhodum deinde rediit anno 1420, et sequenti 1421 Qbiit, ut idem Bosius lib. v testatur. Verum de illius incepto Smyrnæ castrum iterum excitandi, deque cum sultano Mehemete colloquiis verbum nullum facit.

δουλείας ἐδεσμοῦντο, καὶ ἦν ἀσπονδος ἔχθρα illac capessebant, homines liberi quique ικανό navitŵr opsplwr Er te ħaslpw, Er ts Oalárty perà τῶν Τούρκων. Εμακαρίζετο οὖν διὰ τοῦτο ὁ ἀσε της Τεμύρ. Νῦν δὲ βούλει τοῦ εἶναι με ἀσεβέστερον τοῦ τυράννου ἐκείνου; οὐ δύναμαι τοῦτο ποιῆσαι. Πλὴν γενέσθω καὶ τὸ σοὶ βουλητὸν, καὶ τὸ παρὰ τῶν Τούρκων αιτηθὲν ἀσάλευτον δίδωμί σοι ἐν τοῖς ορίοις Καρίας καὶ Λυκίας τό που δεν βούλει, καὶ ἄπελθε οικοδομήσων, ὁποῖον βούλει πολίχνιον. Τότε ὁ μέγας μαγίστωρ ἐνωτισθεὶς τοὺς λόγους τούτους, εἴρηκε πρὸς τὸν Μαχουμέτ· Ο ἡγεμών, δός μοι τῶν ὑπὸ τὴν σὴν ἐξουσίαν τόπων μέρος, καὶ μή με αποπέμπῃς ἐν ἀλλοτρίαις ἐπαρχίαις. Ὁ δὲ ἡγεμὼν, Ἐκ τῶν ἐμῶν δίδωμί σοι, κἀγὼ τῷ Μανταχίᾳ ἐδωρησάμην τὴν ἐπαρχίαν, καὶ μή σοι μελέτω περὶ τούτου. Αιτήσας δὲ πρόσταγμα, καὶ λαβὼν ἀπῆλθεν· ὁμοίως καὶ οἱ Χίου, καὶ Λέσβιοι, καὶ Φωκαείς πάντες, τὰς αἰτήσεις αὐτῶν ἀσμένως προσδεξάμενος, καὶ πληρώτα; τὰ θελήματα, ὁ ἡγεμὼν ἀπέλυσεν ἐν εἰρήνῃ. 'Η δὲ μήτηρ τοῦ Τζινεὴτ ἱκετικῶς δυσωποῦσα οὐκ ἐπαύετο, μέχρις οὗ εισακουσθεῖσα, ἠλευθέρωσε τὸν υἱὸν αὐτῆς τοῦ θανάτου. Ος καὶ ἐλθὼν, καὶ προσ κυνήσας τὸν Μαχουμέτ, όρκους τοὺς αὐτῷ τοῦ μηκέτι ἀτακτεῖν, ἀλλὰ πιστῶς διάγειν ἐν πάσῃ τῇ ζωῇ αὐτοῦ καὶ κυρίους, καὶ δεσπότας ἔχειν καὶ καλεῖν τοὺς ἐκ τῶν Οθμάνων καταγομένους, ἔδωκε τὴν ἐπαρχίαν τῷ υἱῷ ᾿Αλεξάνδρου τοῦ Σουσμάνου δν καὶ εἰς τὴν αὐτοῦ ἀσέβειαν μετεσκεύασε· τὸν δὲ Τζινεὴς κελεύσας σὺν αὐτῷ ἐν τῇ Θρᾴκῃ ἐλθεῖν, καλῶς τὰ τῆς ἀνατολῆς φροντίσας εἰς τὴν δύσιν ἐπανέζευξε. Καὶ ἐν Καλλιουπόλει ἐλθὼν, στόλον ἀπαρτίζει κατὰ τοῦ δουκός Ναξίας καὶ τῶν λοιπῶν Κυκλάδων νήσων, τῶν ὑπὸ τὴν αὐτοῦ χεῖρα, αἰτιῶν αὐτὸν ὡς οὐ πρώην, οὕτω καὶ ἐν τῇ Σμύρνῃ, οὐκ ἦλθε προσαγορεύσων τῳ Μαχουμέτ. Απάρας οὖν ἀπὸ τῆς Καλλιουπόλεως ὁ στόλος, ἔχων ἀμηραλὴν τὸν Τζαλισπέγην σὺν τριήρεσι καὶ διήρεσιν ὁμοῦ τριάκοντα ἦλθεν ἐν ῎Ανδρῳ τῇ νήσῳ, ἐν τῇ Πάρῳ, ἐν Μύλῳ· καὶ πολλοὺς τῶν νησιωτῶν ἀθροί. σας, καὶ ζημίαν πλείστην ποιήσας, ἐπανέζευξεν. cum salutaturus accesserat. Egressa Callipoleos porta tota classis triremium ac biromium simul triginta, cui amiralius, id est Archithalassus, præerat Giali Begus, Andrum insulam, Paron et Mylon. appulit: multisque insularibus captis, illutogue gravi damno discessit. Οἱ δὲ Βενετικοί μαθόντες τὸ γεγονὸς οὐχ ὑπέμει. ναν. Ην γὰρ ὁ Δούκας πρὸ πολλοῦ τοῖς Βενετικούς gabant, prædatoriis navibus intercepti sub servitutis jugum mittebantur, et hostilier tam mari, quam terra in se invicem invehebantar. fratres Rhodii equites el Turci, Hac de causa bene audiebal impius Temgr. Visne igitur, ut isto tyranno magis impie me geram? abhorret ab hoc animus. 60 Verumta - men ut tuæ libidini satisfat, et Tureorum preces irritæ non evadant, concedo tibi locum, quam aniplissimum volueris, in Cariæ et Lycia finibus; illuc te confer, et, prout libitum erit, arcem ædifica. Mahomelis sermones cum percepisset magnus magister, eum sic allocutus est: Partem aliquam, o imperator, mihi largire intra imperii tui fines, neque me in alienum transmitte. Cui occurrendo respondit imp.: Quod libi concedo meum est, quippe ipse ego principatum Mantachia concessi, neque porro de his sis sollicitus. Rogavit itaque magnus magister sibi rescriptum imperatorium dari: quod postquam obtinuit, inde discessit. Chii pariter et Lesbii, Phocensesque alierunt, acceptis ab eo benigris responsis, super illis quæ petierant; quæcunque enim ab eo quæsivere consecuti sunt, et pacifice al eo dimissi. Interim Cineitis mater supplicare ipsi non cessavit, donec alloquendi se copiam ei fecisset, et a mortis pœna filium ejus exsolvisset. Cineites etiam se coram Mahomete stitit, eumque adoravit, et jureju rando se obstrinxit in posterum nullas res novas moliturum, sed in fide mansurum per totum vitæ tempus: dominosque et heros re ac nomine agni turum eos qui ab Othmanira gente genus ducunt. Provinciæ istius administrationem crelit Mahonetes Alexandri Susmani filio, quem ád impiam superstitionem suami seductum traxerat. Jussil . quoque Cineitem se in Thraciam sequi: rebasque in oriente optime constitutis in occiduas partes perrexit. Calliopolim ingressus classen instruit adversus Naxi insulæ ducem, cæterasque, cjus parentes imperio, Cycladas insulas. Objiciebatur ei, quod ad Mahometem nuper non convenisse, nec officiis exhibitis coluisset; ut nec Smyrnam antea At Veneti tantaṁ injurtam nontulere: ille quippe Naxi dux jamdiu in Venetorum fidem et amicitiam Ismaelis Bullialdi notæ Τῷ υἱῷ Αλεξάνδρου τοῦ Σουσμανοῦ. Susmanus ille Mysiæ inferioris dux fuit, a Bajazite vivus captus, et in carcerem detrusus. Ut vitam impetraret, filius patri cognominis musulmanissarit, quod a Leunclavio lib. v scriptumn est. Susmani quoque, lib. 1, Leonicus mentionem habet. Caulacuzenus meminit etiam lib. 1, cap. 2, Sismani; qui Michaelis Mysorum regis filius erat, pui ad Turcos primum, deinde Constantinopolim profugit. Illum repetebat Alexander Myserman rex qui Michaeli successerat. Κατὰ τοῦ δουκις Ναξίας. Leunclavius de illo bello et praelio nihil habet. Laonicus, lib. iv, non longe a tine, more suo confuso et intricato illud narrat, et classis Venetæ ducem fnisse Petrum Lauredanum asserit. Duca dissentit in eo quod scripsit de Venetis; Τήν τε Λάμψακον πολιορ μία παρεστήσαντο, καὶ φυλακὴν ἐγκατέλιπον· και αὐτοὶ ᾤχοντο ἐπ᾽ οἴκου ἀποπλέοντες. Lampsacum deditione acceperunt, impositoque præsidio, domum renavigarunt. Ducas ipsos frustra tentasse scribit, et Constantinopolim navigasse. Phranzes, lib. j, cap. 31, paucissimis verbis de illo bello disserit, ducemque classis Veneta Petrum Lauredanuni fuisse notat. Ἐν τῇ Πάρῳ καὶ Μύλῳ. Juxta hodiernaut pronuntiationem scripsit Μύλῳ, cu Μηλόν antiqui dixerint, Latini Melum.

δουλείας ἐδεσμοῦντο, καὶ ἦν ἀσπονδος ἔχθρα illac capessebant, homines liberi quique ικανό navitŵr opsplwr Er te ħaslpw, Er ts Oalárty perà τῶν Τούρκων. Εμακαρίζετο οὖν διὰ τοῦτο ὁ ἀσε της Τεμύρ. Νῦν δὲ βούλει τοῦ εἶναι με ἀσεβέστερον τοῦ τυράννου ἐκείνου; οὐ δύναμαι τοῦτο ποιῆσαι. Πλὴν γενέσθω καὶ τὸ σοὶ βουλητὸν, καὶ τὸ παρὰ τῶν Τούρκων αιτηθὲν ἀσάλευτον δίδωμί σοι ἐν τοῖς ορίοις Καρίας καὶ Λυκίας τό που δεν βούλει, καὶ ἄπελθε οικοδομήσων, ὁποῖον βούλει πολίχνιον. Τότε ὁ μέγας μαγίστωρ ἐνωτισθεὶς τοὺς λόγους τούτους, εἴρηκε πρὸς τὸν Μαχουμέτ· Ο ἡγεμών, δός μοι τῶν ὑπὸ τὴν σὴν ἐξουσίαν τόπων μέρος, καὶ μή με αποπέμπῃς ἐν ἀλλοτρίαις ἐπαρχίαις. Ὁ δὲ ἡγεμὼν, Ἐκ τῶν ἐμῶν δίδωμί σοι, κἀγὼ τῷ Μανταχίᾳ ἐδωρησάμην τὴν ἐπαρχίαν, καὶ μή σοι μελέτω περὶ τούτου. Αιτήσας δὲ πρόσταγμα, καὶ λαβὼν ἀπῆλθεν· ὁμοίως καὶ οἱ Χίου, καὶ Λέσβιοι, καὶ Φωκαείς πάντες, τὰς αἰτήσεις αὐτῶν ἀσμένως προσδεξάμενος, καὶ πληρώτα; τὰ θελήματα, ὁ ἡγεμὼν ἀπέλυσεν ἐν εἰρήνῃ. 'Η δὲ μήτηρ τοῦ Τζινεὴτ ἱκετικῶς δυσωποῦσα οὐκ ἐπαύετο, μέχρις οὗ εισακουσθεῖσα, ἠλευθέρωσε τὸν υἱὸν αὐτῆς τοῦ θανάτου. Ος καὶ ἐλθὼν, καὶ προσ κυνήσας τὸν Μαχουμέτ, όρκους τοὺς αὐτῷ τοῦ μηκέτι ἀτακτεῖν, ἀλλὰ πιστῶς διάγειν ἐν πάσῃ τῇ ζωῇ αὐτοῦ καὶ κυρίους, καὶ δεσπότας ἔχειν καὶ καλεῖν τοὺς ἐκ τῶν Οθμάνων καταγομένους, ἔδωκε τὴν ἐπαρχίαν τῷ υἱῷ ᾿Αλεξάνδρου τοῦ Σουσμάνου δν καὶ εἰς τὴν αὐτοῦ ἀσέβειαν μετεσκεύασε· τὸν δὲ Τζινεὴς κελεύσας σὺν αὐτῷ ἐν τῇ Θρᾴκῃ ἐλθεῖν, καλῶς τὰ τῆς ἀνατολῆς φροντίσας εἰς τὴν δύσιν ἐπανέζευξε. Καὶ ἐν Καλλιουπόλει ἐλθὼν, στόλον ἀπαρτίζει κατὰ τοῦ δουκός Ναξίας καὶ τῶν λοιπῶν Κυκλάδων νήσων, τῶν ὑπὸ τὴν αὐτοῦ χεῖρα, αἰτιῶν αὐτὸν ὡς οὐ πρώην, οὕτω καὶ ἐν τῇ Σμύρνῃ, οὐκ ἦλθε προσαγορεύσων τῳ Μαχουμέτ. Απάρας οὖν ἀπὸ τῆς Καλλιουπόλεως ὁ στόλος, ἔχων ἀμηραλὴν τὸν Τζαλισπέγην σὺν τριήρεσι καὶ διήρεσιν ὁμοῦ τριάκοντα ἦλθεν ἐν ῎Ανδρῳ τῇ νήσῳ, ἐν τῇ Πάρῳ, ἐν Μύλῳ· καὶ πολλοὺς τῶν νησιωτῶν ἀθροί. σας, καὶ ζημίαν πλείστην ποιήσας, ἐπανέζευξεν. cum salutaturus accesserat. Egressa Callipoleos porta tota classis triremium ac biromium simul triginta, cui amiralius, id est Archithalassus, præerat Giali Begus, Andrum insulam, Paron et Mylon. appulit: multisque insularibus captis, illutogue gravi damno discessit. Οἱ δὲ Βενετικοί μαθόντες τὸ γεγονὸς οὐχ ὑπέμει. ναν. Ην γὰρ ὁ Δούκας πρὸ πολλοῦ τοῖς Βενετικούς gabant, prædatoriis navibus intercepti sub servitutis jugum mittebantur, et hostilier tam mari, quam terra in se invicem invehebantar. fratres Rhodii equites el Turci, Hac de causa bene audiebal impius Temgr. Visne igitur, ut isto tyranno magis impie me geram? abhorret ab hoc animus. 60 Verumta - men ut tuæ libidini satisfat, et Tureorum preces irritæ non evadant, concedo tibi locum, quam aniplissimum volueris, in Cariæ et Lycia finibus; illuc te confer, et, prout libitum erit, arcem ædifica. Mahomelis sermones cum percepisset magnus magister, eum sic allocutus est: Partem aliquam, o imperator, mihi largire intra imperii tui fines, neque me in alienum transmitte. Cui occurrendo respondit imp.: Quod libi concedo meum est, quippe ipse ego principatum Mantachia concessi, neque porro de his sis sollicitus. Rogavit itaque magnus magister sibi rescriptum imperatorium dari: quod postquam obtinuit, inde discessit. Chii pariter et Lesbii, Phocensesque alierunt, acceptis ab eo benigris responsis, super illis quæ petierant; quæcunque enim ab eo quæsivere consecuti sunt, et pacifice al eo dimissi. Interim Cineitis mater supplicare ipsi non cessavit, donec alloquendi se copiam ei fecisset, et a mortis pœna filium ejus exsolvisset. Cineites etiam se coram Mahomete stitit, eumque adoravit, et jureju rando se obstrinxit in posterum nullas res novas moliturum, sed in fide mansurum per totum vitæ tempus: dominosque et heros re ac nomine agni turum eos qui ab Othmanira gente genus ducunt. Provinciæ istius administrationem crelit Mahonetes Alexandri Susmani filio, quem ád impiam superstitionem suami seductum traxerat. Jussil . quoque Cineitem se in Thraciam sequi: rebasque in oriente optime constitutis in occiduas partes perrexit. Calliopolim ingressus classen instruit adversus Naxi insulæ ducem, cæterasque, cjus parentes imperio, Cycladas insulas. Objiciebatur ei, quod ad Mahometem nuper non convenisse, nec officiis exhibitis coluisset; ut nec Smyrnam antea At Veneti tantaṁ injurtam nontulere: ille quippe Naxi dux jamdiu in Venetorum fidem et amicitiam Ismaelis Bullialdi notæ Τῷ υἱῷ Αλεξάνδρου τοῦ Σουσμανοῦ. Susmanus ille Mysiæ inferioris dux fuit, a Bajazite vivus captus, et in carcerem detrusus. Ut vitam impetraret, filius patri cognominis musulmanissarit, quod a Leunclavio lib. v scriptumn est. Susmani quoque, lib. 1, Leonicus mentionem habet. Caulacuzenus meminit etiam lib. 1, cap. 2, Sismani; qui Michaelis Mysorum regis filius erat, pui ad Turcos primum, deinde Constantinopolim profugit. Illum repetebat Alexander Myserman rex qui Michaeli successerat. Κατὰ τοῦ δουκις Ναξίας. Leunclavius de illo bello et praelio nihil habet. Laonicus, lib. iv, non longe a tine, more suo confuso et intricato illud narrat, et classis Venetæ ducem fnisse Petrum Lauredanum asserit. Duca dissentit in eo quod scripsit de Venetis; Τήν τε Λάμψακον πολιορ μία παρεστήσαντο, καὶ φυλακὴν ἐγκατέλιπον· και αὐτοὶ ᾤχοντο ἐπ᾽ οἴκου ἀποπλέοντες. Lampsacum deditione acceperunt, impositoque præsidio, domum renavigarunt. Ducas ipsos frustra tentasse scribit, et Constantinopolim navigasse. Phranzes, lib. j, cap. 31, paucissimis verbis de illo bello disserit, ducemque classis Veneta Petrum Lauredanuni fuisse notat. Ἐν τῇ Πάρῳ καὶ Μύλῳ. Juxta hodiernaut pronuntiationem scripsit Μύλῳ, cu Μηλόν antiqui dixerint, Latini Melum.

88% DUCA venerat, illorumque vexillo et insignibus se tula- υποκύπτων, καὶ τὴν σημαίαν αὐτῶν φέρων· καὶ batur. Vere itaque adventante triremes decem ipsi instruxerunt, quas in statione habuerunt in sinu Adriatico, circa Eubcam, Cretam et Cycladas instilas. Triremes porro septem Tenedum usque navigarunt, ita ut in hostium conspectum venirent: faucibus deinde Hellesponti superatis, Lampsacum usque pervenere. Turcica tunc classis supra modum instructa, stationem habebat in portu Callipoleos. 61 Deprehenso interim velo uno exiguo, quod e Constantinopoleos portu solverat, quodque Turcicum conjiciebant Venétæ classis duces: triremem unam ad illud navigium invadendum mittunt. Id cum Turci conspexissent, rati unum e suis esse, quod insequebantur, Veneti illius tutandi causa triremem unam in altum vela facere jubent. Lesbium porro erat Constantinopoli profectum. Veneti itaque cernentes Turcicas triremes portu exire, ad catena instar ordine servato, in ipsas feruntur: et, cum classicum ceciuissent, pugnam ineunt. Primo impetu triremem amiralii Giali Begi appellunt, in eamque irruentes omnes promiscue ferro cædunt, ipsumque Giali Begum membratim conciderunt. Alius deinde in aliam inruit et insilit: omnibus denique triremibus captis, immaniter Turcos frustulatimn discindunt, spectantibus corum conjugibus et liberis Callipoleos littore, quod a loco, ubi pugna commissa est, milliari uno distat. Inclinato jam die Veneti receptui canunt, trire mesque septem et viginti Turcicas cum suis in Tepedum insulam velis pansis deducunt. Portumque ingressi, omnibus accurate perpensis et perspectis Turcos omnes seorsion contractos confodere. In Christianos aliter anquisitum: qui enim captivi vinctique in triremibus detinebantur, iis vita concessa est. Illi vero, qui accepta mercede, aut quovis alio præmio ducti, operam suain sponte locaverant, cuncti in insula Tenedo suspendio affecti sunt. Tuncque cernere erat per totum insulæ ambitum furcas ad instar vitium dispositas, ab eis dependentia, veluti racemos, cadavera. Ubi Cretam appulerunt triremes Veneta, Christiani captivi remigos partim per eam insulam distributi, partim per Eubœam sparsi, Venetias quoque partim transvecti sunt. Post exactam deinde hiemem, ineunteque vere classis Veneta portu Venetiarum iterum solvit, et Hellespontum ingressa turrim, quæ Lampsaci erat a Musulmano exstructa, tentat. triremibus itaque eam Veneti oppugnant et quatiunt, cum in fittus exscendere nequivissent. Aderat enim illic Chamzas, Bajazitis Mesazontis frater, cum exercitu decem millium et amplius militum, qui Venetorum incessum observabat. Qui cum suos conatus irritos cernorent, Constantinopolim abiere, turris obsidione omissa: quam semidirutam ac quassalam reliquerunt: tecto ipsius a vertice ad imum decusso, et ad καταλαβόντος τοῦ ἔαρος ηυτρέπισαν καὶ αὐτοὶ τρι ήρεις δέκα· καὶ προσέχοντες ἦσαν τὸν ᾿Αδριανού κόλπον Εὔβοιαν, Κρήτην, καὶ τὰς Κυκλάδας νήσους· ἐλθοῦσαι δὲ τριήρεις ἑπτὰ μέχρι Τενέδου, ηβουλήθησαν ἐμφανεῖς γενέσθαι τοῖς ἐχθροῖς, καὶ εἰσελθόντες τὴν Ἑλλήσποντον διέβησαν μέχρι λαμψάχου. Καὶ δὲ τριήρεις τῶν Τούρκων ἵσταντο ἐν τῷ λιμένι Καλλιουπόλεως ετοιμαι εἰς ἐξοχήν. Α' τριή ρεις δὲ τῶν Βενετικῶν ὁρῶσαι ἱστίον ἐν σμικρόν κατερχόμενον ἀπὸ Κωνσταντινούπολιν, καὶ δοκοῦντες Τουρκικὸν εἶναι, στέλλουσι μίαν τῶν τριήρεων τοῦ λαβεῖν αὐτό. Οἱ δὲ Τοῦρκοι ὁρῶντες τὸ δρώμε νον, καὶ εἰκάζοντες τὸ διωκόμενον αὐτῶν εἶναι, ἐξῆλθε καὶ ἐξ αὐτῶν ἑτέρα τριήρης, δεφενδεῦσαι θέλων αὐτό. Ἐκεῖνο δὲ ἦν Λέσβιον πλοῖον κατερχί μενον ἀπὸ Κωνσταντινούπολιν. Ιδόντες δὲ οἱ Βενε τικοὶ τὰς τριήρεις τῶν Τούρκων, δίκην ὁρμαθοῦ ἐξιούσας, ὥρμησαν κατ' αὐτῶν, καὶ τὸ ἐνυάλιον ήχησαν, συνεπλάκησαν. Πρῶτον μὲν δὴ προσκρού σαντες τὴν τοῦ ἀμιραλῆ Τζαλίσπεγι τριήρη, ἅπαν τας ἀφειδῶς ἐξεθέρισαν, καὶ αὐτὸν Τζαλίσπεγιν μετ ληδόν κατέτεμον· εἶτα ἄλλος ἄλλην ἐπεμβαίνοντες πάσας παρέλαβον, ἀνηλεώς κατατέμνοντες τους Τούρκους ἐνώπιον τῶν γυναικῶν καὶ τῶν παίδων αὐτῶν, μακρὰν ἀπέχοντες τὴν ἐν Καλλιουπόλει ξηρὰν ὡς μίλιον ἔν. Οἱ δὲ Βενετικοὶ ἤδη πρὸς ἐσπέραν τοῦ πολεμεῖν σιγήσαντες, καὶ τὰς τριήρεις τῶν Τούρκων ὡς κζ' τὸν ἀριθμὸν, καὶ τὰς αὐτῶν πτερά σαντες, κατήεσαν εἰς Τένεδον νῆσον. Κἀκεῖ ὁρμι σθέντες ἐν τῷ λιμένι, καὶ ἐξετάσαντες ἀκριβῶς, καὶ χωρίσαντες τοὺς Τούρκους ἅπαντας ἔσφαξαν. Εἰς δὲ τοὺς Χριστιανοὺς ἑτέραν ἔρευναν ἐρευνήσαντες καὶ τοὺς μὲν ἀγγαρικῷ τρόπῳ εἰσαχθέντας ἐν τῷ στόλῳ, τὴν ζωὴν ἐδωρήσαντο, τοὺς δὲ διὰ προσόδων καὶ τῆς τυχούσης προνοίας πάντας ανεσκολόπισαν ἐν τῇ Τενέδῳ. Καὶ ἦν ἰδεῖν γυρόθεν τὴν πᾶσαν νῆς σον ὡς ἀμπέλους τὰς φούρκας, καὶ ὡς βότρυας τοὺς ἐν αὐταῖς κρεμαμένους. Αἱ δὲ τριήρεις κατελθοῦσαι ἐν Κρήτῃ τοὺς μὲν ἐν αὐτῇ τῇ νήσῳ, τοὺς δὲ ἐν Εὐβοίᾳ, τοὺς δὲ ἐν Βενετίᾳ διέσπειραν, καὶ ἡρη μένους ἐρέτας Χριστιανοὺς ὑπάρχοντας. Χειμώνας δὲ παρελθόντος, καὶ τοῦ ἔαρο; ἀρχομένου πάλιν ἀπὸ Βενετίας τριήρεις· καὶ ἐν Ἑλλησπόντῳ εἰσελθοῦσαι ἠβουλήθησαν παραλαβεῖν τὸν πύργον τὸν ἐν Λαμψάκῳ ἐν ἀνήγειρεν ὁ Μουσουλμάν, καὶ διὰ θα λάσσης ἀκροβολισμούς ποιήσαντες, διὰ ξηράς οὐκ ἠδυνήθησαν ἐξελθεῖν· ἦν γὰρ προσέχων ὁ Χαμζά;, ὁ ἀδελφὸς τοῦ Παγιαζήτ τοῦ Μεσάζοντος, σὺν στρατῷ χιλιάδας δέκα καὶ πλέον. ὡς δὲ εἶδον οἱ Βενετικοί μην δὲν μηδὲν ἀνύοντες, ἀφίεσαν αὐτὸν, καὶ εἰς Κωνσταν τίνου ἔπλεον, καταλιπόντες αὐτὸν ἐμίθραυστον, καὶ τὸ στέγος αὐτοῦ καταβάλλοντες, ἀπὸ κάτωθεν ἕως άνω, κοσκινηδόν κατετρύπησαν. Τότε ὁ Χαμζάς ἰδὼν τὰς τριήρεις εκλειπούσας, αὐτὸς τοὺς Τούρ Ismaelis Bullialdi notæ. 'Αδριανού κόλπον. Improprie appellat Adriani sinum. Mare Adriaticum ab urbe Hadria nomen habet, non ab Adriano. Nulandum porro per sinum Adriaticum hic intelligi mare Iouium, quod Siciliam et Peloponnesum interfuit; et bodie nautis il Golfo adhuc appellatur.

88% DUCA venerat, illorumque vexillo et insignibus se tula- υποκύπτων, καὶ τὴν σημαίαν αὐτῶν φέρων· καὶ batur. Vere itaque adventante triremes decem ipsi instruxerunt, quas in statione habuerunt in sinu Adriatico, circa Eubcam, Cretam et Cycladas instilas. Triremes porro septem Tenedum usque navigarunt, ita ut in hostium conspectum venirent: faucibus deinde Hellesponti superatis, Lampsacum usque pervenere. Turcica tunc classis supra modum instructa, stationem habebat in portu Callipoleos. 61 Deprehenso interim velo uno exiguo, quod e Constantinopoleos portu solverat, quodque Turcicum conjiciebant Venétæ classis duces: triremem unam ad illud navigium invadendum mittunt. Id cum Turci conspexissent, rati unum e suis esse, quod insequebantur, Veneti illius tutandi causa triremem unam in altum vela facere jubent. Lesbium porro erat Constantinopoli profectum. Veneti itaque cernentes Turcicas triremes portu exire, ad catena instar ordine servato, in ipsas feruntur: et, cum classicum ceciuissent, pugnam ineunt. Primo impetu triremem amiralii Giali Begi appellunt, in eamque irruentes omnes promiscue ferro cædunt, ipsumque Giali Begum membratim conciderunt. Alius deinde in aliam inruit et insilit: omnibus denique triremibus captis, immaniter Turcos frustulatimn discindunt, spectantibus corum conjugibus et liberis Callipoleos littore, quod a loco, ubi pugna commissa est, milliari uno distat. Inclinato jam die Veneti receptui canunt, trire mesque septem et viginti Turcicas cum suis in Tepedum insulam velis pansis deducunt. Portumque ingressi, omnibus accurate perpensis et perspectis Turcos omnes seorsion contractos confodere. In Christianos aliter anquisitum: qui enim captivi vinctique in triremibus detinebantur, iis vita concessa est. Illi vero, qui accepta mercede, aut quovis alio præmio ducti, operam suain sponte locaverant, cuncti in insula Tenedo suspendio affecti sunt. Tuncque cernere erat per totum insulæ ambitum furcas ad instar vitium dispositas, ab eis dependentia, veluti racemos, cadavera. Ubi Cretam appulerunt triremes Veneta, Christiani captivi remigos partim per eam insulam distributi, partim per Eubœam sparsi, Venetias quoque partim transvecti sunt. Post exactam deinde hiemem, ineunteque vere classis Veneta portu Venetiarum iterum solvit, et Hellespontum ingressa turrim, quæ Lampsaci erat a Musulmano exstructa, tentat. triremibus itaque eam Veneti oppugnant et quatiunt, cum in fittus exscendere nequivissent. Aderat enim illic Chamzas, Bajazitis Mesazontis frater, cum exercitu decem millium et amplius militum, qui Venetorum incessum observabat. Qui cum suos conatus irritos cernorent, Constantinopolim abiere, turris obsidione omissa: quam semidirutam ac quassalam reliquerunt: tecto ipsius a vertice ad imum decusso, et ad καταλαβόντος τοῦ ἔαρος ηυτρέπισαν καὶ αὐτοὶ τρι ήρεις δέκα· καὶ προσέχοντες ἦσαν τὸν ᾿Αδριανού κόλπον Εὔβοιαν, Κρήτην, καὶ τὰς Κυκλάδας νήσους· ἐλθοῦσαι δὲ τριήρεις ἑπτὰ μέχρι Τενέδου, ηβουλήθησαν ἐμφανεῖς γενέσθαι τοῖς ἐχθροῖς, καὶ εἰσελθόντες τὴν Ἑλλήσποντον διέβησαν μέχρι λαμψάχου. Καὶ δὲ τριήρεις τῶν Τούρκων ἵσταντο ἐν τῷ λιμένι Καλλιουπόλεως ετοιμαι εἰς ἐξοχήν. Α' τριή ρεις δὲ τῶν Βενετικῶν ὁρῶσαι ἱστίον ἐν σμικρόν κατερχόμενον ἀπὸ Κωνσταντινούπολιν, καὶ δοκοῦντες Τουρκικὸν εἶναι, στέλλουσι μίαν τῶν τριήρεων τοῦ λαβεῖν αὐτό. Οἱ δὲ Τοῦρκοι ὁρῶντες τὸ δρώμε νον, καὶ εἰκάζοντες τὸ διωκόμενον αὐτῶν εἶναι, ἐξῆλθε καὶ ἐξ αὐτῶν ἑτέρα τριήρης, δεφενδεῦσαι θέλων αὐτό. Ἐκεῖνο δὲ ἦν Λέσβιον πλοῖον κατερχί μενον ἀπὸ Κωνσταντινούπολιν. Ιδόντες δὲ οἱ Βενε τικοὶ τὰς τριήρεις τῶν Τούρκων, δίκην ὁρμαθοῦ ἐξιούσας, ὥρμησαν κατ' αὐτῶν, καὶ τὸ ἐνυάλιον ήχησαν, συνεπλάκησαν. Πρῶτον μὲν δὴ προσκρού σαντες τὴν τοῦ ἀμιραλῆ Τζαλίσπεγι τριήρη, ἅπαν τας ἀφειδῶς ἐξεθέρισαν, καὶ αὐτὸν Τζαλίσπεγιν μετ ληδόν κατέτεμον· εἶτα ἄλλος ἄλλην ἐπεμβαίνοντες πάσας παρέλαβον, ἀνηλεώς κατατέμνοντες τους Τούρκους ἐνώπιον τῶν γυναικῶν καὶ τῶν παίδων αὐτῶν, μακρὰν ἀπέχοντες τὴν ἐν Καλλιουπόλει ξηρὰν ὡς μίλιον ἔν. Οἱ δὲ Βενετικοὶ ἤδη πρὸς ἐσπέραν τοῦ πολεμεῖν σιγήσαντες, καὶ τὰς τριήρεις τῶν Τούρκων ὡς κζ' τὸν ἀριθμὸν, καὶ τὰς αὐτῶν πτερά σαντες, κατήεσαν εἰς Τένεδον νῆσον. Κἀκεῖ ὁρμι σθέντες ἐν τῷ λιμένι, καὶ ἐξετάσαντες ἀκριβῶς, καὶ χωρίσαντες τοὺς Τούρκους ἅπαντας ἔσφαξαν. Εἰς δὲ τοὺς Χριστιανοὺς ἑτέραν ἔρευναν ἐρευνήσαντες καὶ τοὺς μὲν ἀγγαρικῷ τρόπῳ εἰσαχθέντας ἐν τῷ στόλῳ, τὴν ζωὴν ἐδωρήσαντο, τοὺς δὲ διὰ προσόδων καὶ τῆς τυχούσης προνοίας πάντας ανεσκολόπισαν ἐν τῇ Τενέδῳ. Καὶ ἦν ἰδεῖν γυρόθεν τὴν πᾶσαν νῆς σον ὡς ἀμπέλους τὰς φούρκας, καὶ ὡς βότρυας τοὺς ἐν αὐταῖς κρεμαμένους. Αἱ δὲ τριήρεις κατελθοῦσαι ἐν Κρήτῃ τοὺς μὲν ἐν αὐτῇ τῇ νήσῳ, τοὺς δὲ ἐν Εὐβοίᾳ, τοὺς δὲ ἐν Βενετίᾳ διέσπειραν, καὶ ἡρη μένους ἐρέτας Χριστιανοὺς ὑπάρχοντας. Χειμώνας δὲ παρελθόντος, καὶ τοῦ ἔαρο; ἀρχομένου πάλιν ἀπὸ Βενετίας τριήρεις· καὶ ἐν Ἑλλησπόντῳ εἰσελθοῦσαι ἠβουλήθησαν παραλαβεῖν τὸν πύργον τὸν ἐν Λαμψάκῳ ἐν ἀνήγειρεν ὁ Μουσουλμάν, καὶ διὰ θα λάσσης ἀκροβολισμούς ποιήσαντες, διὰ ξηράς οὐκ ἠδυνήθησαν ἐξελθεῖν· ἦν γὰρ προσέχων ὁ Χαμζά;, ὁ ἀδελφὸς τοῦ Παγιαζήτ τοῦ Μεσάζοντος, σὺν στρατῷ χιλιάδας δέκα καὶ πλέον. ὡς δὲ εἶδον οἱ Βενετικοί μην δὲν μηδὲν ἀνύοντες, ἀφίεσαν αὐτὸν, καὶ εἰς Κωνσταν τίνου ἔπλεον, καταλιπόντες αὐτὸν ἐμίθραυστον, καὶ τὸ στέγος αὐτοῦ καταβάλλοντες, ἀπὸ κάτωθεν ἕως άνω, κοσκινηδόν κατετρύπησαν. Τότε ὁ Χαμζάς ἰδὼν τὰς τριήρεις εκλειπούσας, αὐτὸς τοὺς Τούρ Ismaelis Bullialdi notæ. 'Αδριανού κόλπον. Improprie appellat Adriani sinum. Mare Adriaticum ab urbe Hadria nomen habet, non ab Adriano. Nulandum porro per sinum Adriaticum hic intelligi mare Iouium, quod Siciliam et Peloponnesum interfuit; et bodie nautis il Golfo adhuc appellatur.

τους κελεύσας έως θεμέθλων κατέβῥαξεν εἰπών cribri modium pertuso. Confestim vero Chaazas; Ανευ κέρδους οὐ πρέπον ἐστὶν όνειδος κερδάναι. Ο δὲ Μαχουμὲ τὸν Τζινεὴτ περάσας ἐν Καλλιου πόλει, δέδωκεν αὐτῷ πρόνοιαν ἐν τοῖς μέρεσι Νι κοπόλεως ἐγγὺς τοῦ ποταμοῦ Δανούβεως, παραγω γείλας αὐτὸν φυλάττειν τὰς ἄκρας καλῶς, καὶ ὑπερμαχεῖν ἔνεκα τῶν Μουσουλμάνων. Ἐν δὲ ταῖς ἡμέραις ἐκείναις ηγέρθη τις τῶν Τούρκων ἰδιώτης καὶ ἄγροικος ἐν τοῖς μέρεσι τοῦ ὄρους, τοῦ κειμένου ἐν τῇ ἐμβολῇ τοῦ κόλπου της Ιωνίας, 8 κοινῶς καλοῦσι Στυλάριον πρὸς ἀνα - τολὴν καταντικρύ Χίου. Καὶ ἐδίδαξε τοῖς Τούρκοις ἀκτημοσύνην, καὶ πλὴν τῶν γυναικῶν τὰ λοιπὰ πάντα κοινὰ ἐδογμάτισε, καὶ τροφὰς, καὶ ἐνδύματα, καὶ ζεύγη, καὶ ἀρούρας. Ἐγὼ εἰς τὸν σιν οἶκον ὡς ἐμὸν, σὺ δὲ εἰς τὸν ἐμὸν ὡς σὺν, πλὴν τοῦ θήλεος μέρους. Πλανήσας δὲ τοὺς πάντας ἀγρο κους ἐν αὐτῷ τῷ δόγματι, ὑπούλως ἐπραγματεύετο καὶ τὴν τῶν Χριστιανῶν φιλίαν. Εξέθετο γὰρ δόγμα, Οστις τῶν Τούρκων εἴποι, ὅτι Χριστιανοὶ οὐχ ὑπάρχουσι θεοσεβεῖς, οὗτος ἀσεβής ἐστι. Και πάντες οἱ ὑπήκοοι τοῦ φρονήματος αὐτοῦ, συναν τῶντές τινα τῶν Χριστιανῶν ἐφιλοξένουν, καὶ ὡς ἄγγελον τοῦ Διὸς ἐτίμων· αὐτὸς δὲ καθ' ἑκάστην ἐν Χίῳ οὐ διέλιπε στέλλων ἐν τοῖς ἡγεμόσι, καὶ τοῖς κλήρου της Εκκλησίας κατειλεγμένοις ἀποστόλους, μηνύων αὐτοῖς τὸ αὐτοῦ φρόνημα, καὶ οὐκ ἔστιν ἄλλως σωθῆναι τῶν ἁπάντων, εἰ μὴ ἐν τῇ ὁμονοία τῆς πίστεως τῶν Χριστιανῶν. Έτυχε δὲ τῷ καιρῷ ἐκείνῳ κατοικεῖν ἐν τῇ νήσῳ ἀναχωρητὴν ἕνα Κρῆτα γέροντα, ἐν τῇ μονῇ τῇ καλουμένῃ Τουρ λωτῇ. Καὶ στείλας ὁ ψευδαββᾶς ἐκεῖνος δύο τῶν ἀποστόλων αὐτοῦ τῶν μονοχιτώνων, ἔχοντας τὴν κε φαλὴν κατεψιλωμένην ἀσκεπή, καὶ τοὺς πόδας χωρίς σανδάλια, καὶ πῖλον ένα μονοχιτωνίσκον ἐνδεδυμέτους προσαγορεύων αὐτή, καὶ μηνύων, ὡς ὅτι Κάγώ συνασκητής σου εἰμι, καὶ τῷ Θεῷ ᾧ λατρεύεις, ἐκείνῳ κἀγὼ τὴν προσκύνησιν φέρω, καὶ μετὰ σοῦ εἰμι νύκτωρ διαβαίνων ἀψόςῳ ποδὶ τὸ πέλαγος. Ο δὲ ἀληθὴς ἀββᾶς πλανηθεὶς ὑπὸ τοῦ ψευ δαβία, ήρξατο καὶ αὐτὸς ἀλλόκοτα ὑπὲρ ἐκείνου φθέγγεσθαι, λέγων, ὅτι Ἐν τῇ νήσῳ Σάμῳ σχολάζων, καὶ αὐτὲς συνασκητής μου ἐγένετο· καὶ ubi classem Venetam recessisse vidit, jussit Turcos turrim funditus evertere, hac ratione adducta, non decere sine lucro et utilitate 62 contumeliam referre. Per id tempus Mahometes Cineitem Callipoli transmissum præfecit Nicopoli ad Danubium sitæ, hortatus ipsum ut limites imperi) strenue tueretur, et Musulmanos ab exteris propugnaret. Eodem etiam tempore Turcus quidam simplex et agrestis innotuit in regione montis, qui sinus Ionii ostio adjacet, et vulgo Stylarius appellatur, Chio insulæ ad ortum objectus. Docebat ille Turcos paupertatem voluntariam; omuiaque, præter uxores, annonam, vestes, currus et arva communia esse debere prædicabat. Ego, aiebat, tua domo, ut mea, utor; tu mea, ut tua, uteris, salva uroris reverentia. Cumque in istud dogma omnes agrestes pertraxisset, clam ac subdole in Christianorum amicitiam venire satagelat. Hocce etenim effatum evulgavit: Quicumque Turcus dixerit Christianos non esse erga Deum religiosos, hic impius habeatur. Quotquot igitur præceptis ejus obsequebantur, quemcunque Christianum, in quem incidissent, benigne amplectebantur et suscipiebant, eique tanquam angelo Dei honorem habebant. Ipse vero quotidie nuntios mittere magistratibus Chiis, et præcipuis eximiisque inter clerfcos propositum suum ipsis manifestans, profiterique non aliter omnes salvari posse, nisi in fidei Christianæ communione. Contigit etiam sub id tempus anachoretam quemdam Cretensem, in insulæ illius monasterio, quod Turlotæ dicitur, monasticam vitam agere. Ad hunc falsus ille abbas misit binos apostolos suos unica veste indutos, capite mudo ac raso, pedibusque sandaliis non opertis, rhienone unico vestitos incedentes, per quos talia ipsi signi ficat: Ego, sicut tu, idem asceticæ vitæ institutum sequor, eumdem Deum, cui tu servis, venerer; ad le de nocte sine strepitu venio mare pedibus trajiciendo. Verus itaque abbas, ab impostore illo falso abbate deceptus, coepit et ipse absurda de illo prædicare his verbis: Dum Sami morarer, mecum asceticam vitam ipse egit; nunc per dies singulos trajiciens mecum versatur, et simul colloquimur, aliaque fabır larum monstra effutiebat coram me, qur hæc scribo Ismaelis Bullialdi notæ. 'Εν δὲ ταῖς ἡμέραις εκείναις. Hanc de cujus altero cornu promontorium est Numantis nora secta historiam persequitur Leuncl. lib. xI, et in Annal. Turc. Bedredinis Semavinæ F. nomen postro ignotum est, sicut etiam monachus Cretensis Leunclavio ignotus. Magua singularique prudentia sultani Mehemetis huic nascenti sectæ itum obviam, quæ seditiones et tumultus excitasset: quales postea contigerunt sub Soleimane anno 1526 in Asia minore excitati, ut lib. xvult Leuncl. metal. ῾Ο κοινώς καλοῦσι Στυλάριον. Naula Itali in tabulis suis nauticis loci illius nomen, Capo Stylari, eumque a Smyrna milliaribus 40, Phocra veleri, Foia Vecchia milliaribus 20, a Chii sancta Panagia milliaribus 10. distare asserunt. Doninicus Marius Niger in Comment. Asize primo, dissereas de Chersoneso Chalcitide, talia scribit: In (Mimantis dicendum erat) quod recentiores caput Stilari appellant. Antiquis temporibus Μέλαινα, ut Strabo lib. v refert, appellabatur, inque eo promontorio latomiæ molarium_lapidum erant; quæ appellatio antiqua hodierna Turcica respon det: appellatur enim hodie Kara-borru, Kara-bornu vulgo pronuntiatur, id est, niger nasus, seu nigron promontorium. Fallitur Leunclavius, lib. xu cit. qui Caraboru, vel Caraburum Lycia oppidum, Turcicamque appellationem inde derivatam putat. Caraborum, ubi secta illa increverat, in Aidinensi ditione situm est, cui Adin seu Atin imperaverat, cujus pars lonia fuit, Cara-borum illud seu Caraboru promontorium est altissimum, quod sinuın, cui Smyrna adjacet, intrantibus ad dextram jacet.

τους κελεύσας έως θεμέθλων κατέβῥαξεν εἰπών cribri modium pertuso. Confestim vero Chaazas; Ανευ κέρδους οὐ πρέπον ἐστὶν όνειδος κερδάναι. Ο δὲ Μαχουμὲ τὸν Τζινεὴτ περάσας ἐν Καλλιου πόλει, δέδωκεν αὐτῷ πρόνοιαν ἐν τοῖς μέρεσι Νι κοπόλεως ἐγγὺς τοῦ ποταμοῦ Δανούβεως, παραγω γείλας αὐτὸν φυλάττειν τὰς ἄκρας καλῶς, καὶ ὑπερμαχεῖν ἔνεκα τῶν Μουσουλμάνων. Ἐν δὲ ταῖς ἡμέραις ἐκείναις ηγέρθη τις τῶν Τούρκων ἰδιώτης καὶ ἄγροικος ἐν τοῖς μέρεσι τοῦ ὄρους, τοῦ κειμένου ἐν τῇ ἐμβολῇ τοῦ κόλπου της Ιωνίας, 8 κοινῶς καλοῦσι Στυλάριον πρὸς ἀνα - τολὴν καταντικρύ Χίου. Καὶ ἐδίδαξε τοῖς Τούρκοις ἀκτημοσύνην, καὶ πλὴν τῶν γυναικῶν τὰ λοιπὰ πάντα κοινὰ ἐδογμάτισε, καὶ τροφὰς, καὶ ἐνδύματα, καὶ ζεύγη, καὶ ἀρούρας. Ἐγὼ εἰς τὸν σιν οἶκον ὡς ἐμὸν, σὺ δὲ εἰς τὸν ἐμὸν ὡς σὺν, πλὴν τοῦ θήλεος μέρους. Πλανήσας δὲ τοὺς πάντας ἀγρο κους ἐν αὐτῷ τῷ δόγματι, ὑπούλως ἐπραγματεύετο καὶ τὴν τῶν Χριστιανῶν φιλίαν. Εξέθετο γὰρ δόγμα, Οστις τῶν Τούρκων εἴποι, ὅτι Χριστιανοὶ οὐχ ὑπάρχουσι θεοσεβεῖς, οὗτος ἀσεβής ἐστι. Και πάντες οἱ ὑπήκοοι τοῦ φρονήματος αὐτοῦ, συναν τῶντές τινα τῶν Χριστιανῶν ἐφιλοξένουν, καὶ ὡς ἄγγελον τοῦ Διὸς ἐτίμων· αὐτὸς δὲ καθ' ἑκάστην ἐν Χίῳ οὐ διέλιπε στέλλων ἐν τοῖς ἡγεμόσι, καὶ τοῖς κλήρου της Εκκλησίας κατειλεγμένοις ἀποστόλους, μηνύων αὐτοῖς τὸ αὐτοῦ φρόνημα, καὶ οὐκ ἔστιν ἄλλως σωθῆναι τῶν ἁπάντων, εἰ μὴ ἐν τῇ ὁμονοία τῆς πίστεως τῶν Χριστιανῶν. Έτυχε δὲ τῷ καιρῷ ἐκείνῳ κατοικεῖν ἐν τῇ νήσῳ ἀναχωρητὴν ἕνα Κρῆτα γέροντα, ἐν τῇ μονῇ τῇ καλουμένῃ Τουρ λωτῇ. Καὶ στείλας ὁ ψευδαββᾶς ἐκεῖνος δύο τῶν ἀποστόλων αὐτοῦ τῶν μονοχιτώνων, ἔχοντας τὴν κε φαλὴν κατεψιλωμένην ἀσκεπή, καὶ τοὺς πόδας χωρίς σανδάλια, καὶ πῖλον ένα μονοχιτωνίσκον ἐνδεδυμέτους προσαγορεύων αὐτή, καὶ μηνύων, ὡς ὅτι Κάγώ συνασκητής σου εἰμι, καὶ τῷ Θεῷ ᾧ λατρεύεις, ἐκείνῳ κἀγὼ τὴν προσκύνησιν φέρω, καὶ μετὰ σοῦ εἰμι νύκτωρ διαβαίνων ἀψόςῳ ποδὶ τὸ πέλαγος. Ο δὲ ἀληθὴς ἀββᾶς πλανηθεὶς ὑπὸ τοῦ ψευ δαβία, ήρξατο καὶ αὐτὸς ἀλλόκοτα ὑπὲρ ἐκείνου φθέγγεσθαι, λέγων, ὅτι Ἐν τῇ νήσῳ Σάμῳ σχολάζων, καὶ αὐτὲς συνασκητής μου ἐγένετο· καὶ ubi classem Venetam recessisse vidit, jussit Turcos turrim funditus evertere, hac ratione adducta, non decere sine lucro et utilitate 62 contumeliam referre. Per id tempus Mahometes Cineitem Callipoli transmissum præfecit Nicopoli ad Danubium sitæ, hortatus ipsum ut limites imperi) strenue tueretur, et Musulmanos ab exteris propugnaret. Eodem etiam tempore Turcus quidam simplex et agrestis innotuit in regione montis, qui sinus Ionii ostio adjacet, et vulgo Stylarius appellatur, Chio insulæ ad ortum objectus. Docebat ille Turcos paupertatem voluntariam; omuiaque, præter uxores, annonam, vestes, currus et arva communia esse debere prædicabat. Ego, aiebat, tua domo, ut mea, utor; tu mea, ut tua, uteris, salva uroris reverentia. Cumque in istud dogma omnes agrestes pertraxisset, clam ac subdole in Christianorum amicitiam venire satagelat. Hocce etenim effatum evulgavit: Quicumque Turcus dixerit Christianos non esse erga Deum religiosos, hic impius habeatur. Quotquot igitur præceptis ejus obsequebantur, quemcunque Christianum, in quem incidissent, benigne amplectebantur et suscipiebant, eique tanquam angelo Dei honorem habebant. Ipse vero quotidie nuntios mittere magistratibus Chiis, et præcipuis eximiisque inter clerfcos propositum suum ipsis manifestans, profiterique non aliter omnes salvari posse, nisi in fidei Christianæ communione. Contigit etiam sub id tempus anachoretam quemdam Cretensem, in insulæ illius monasterio, quod Turlotæ dicitur, monasticam vitam agere. Ad hunc falsus ille abbas misit binos apostolos suos unica veste indutos, capite mudo ac raso, pedibusque sandaliis non opertis, rhienone unico vestitos incedentes, per quos talia ipsi signi ficat: Ego, sicut tu, idem asceticæ vitæ institutum sequor, eumdem Deum, cui tu servis, venerer; ad le de nocte sine strepitu venio mare pedibus trajiciendo. Verus itaque abbas, ab impostore illo falso abbate deceptus, coepit et ipse absurda de illo prædicare his verbis: Dum Sami morarer, mecum asceticam vitam ipse egit; nunc per dies singulos trajiciens mecum versatur, et simul colloquimur, aliaque fabır larum monstra effutiebat coram me, qur hæc scribo Ismaelis Bullialdi notæ. 'Εν δὲ ταῖς ἡμέραις εκείναις. Hanc de cujus altero cornu promontorium est Numantis nora secta historiam persequitur Leuncl. lib. xI, et in Annal. Turc. Bedredinis Semavinæ F. nomen postro ignotum est, sicut etiam monachus Cretensis Leunclavio ignotus. Magua singularique prudentia sultani Mehemetis huic nascenti sectæ itum obviam, quæ seditiones et tumultus excitasset: quales postea contigerunt sub Soleimane anno 1526 in Asia minore excitati, ut lib. xvult Leuncl. metal. ῾Ο κοινώς καλοῦσι Στυλάριον. Naula Itali in tabulis suis nauticis loci illius nomen, Capo Stylari, eumque a Smyrna milliaribus 40, Phocra veleri, Foia Vecchia milliaribus 20, a Chii sancta Panagia milliaribus 10. distare asserunt. Doninicus Marius Niger in Comment. Asize primo, dissereas de Chersoneso Chalcitide, talia scribit: In (Mimantis dicendum erat) quod recentiores caput Stilari appellant. Antiquis temporibus Μέλαινα, ut Strabo lib. v refert, appellabatur, inque eo promontorio latomiæ molarium_lapidum erant; quæ appellatio antiqua hodierna Turcica respon det: appellatur enim hodie Kara-borru, Kara-bornu vulgo pronuntiatur, id est, niger nasus, seu nigron promontorium. Fallitur Leunclavius, lib. xu cit. qui Caraboru, vel Caraburum Lycia oppidum, Turcicamque appellationem inde derivatam putat. Caraborum, ubi secta illa increverat, in Aidinensi ditione situm est, cui Adin seu Atin imperaverat, cujus pars lonia fuit, Cara-borum illud seu Caraboru promontorium est altissimum, quod sinuın, cui Smyrna adjacet, intrantibus ad dextram jacet.

DUCE Basmani ergo flius nobis supra memoratus, qui a νῦν ἡμέραν παρ' ἡμέραν διαβαίνων συνομιλεί μοι· καὶ ἄλλα τινὰ τέρατα, ἃ ἐνώπιον ἐμοῦ τοῦ γράφοντος ἔλεγε. Ο δὲ τοῦ Μαχουμέτ ἐπίτροπος, ἂν ὁ λόγος φθάσας ἐδήλωσεν, ὁ τοῦ Σουσμένου υἱὸς ὃς τὴν ἐπαρχίαν τῆς ἡγεμονίας αὐθέντευε, στρατὸν ἀθροίσας, καὶ ἐλθὼν κατ' αὐτοῦ, οὐκ ἠδυ νήθη διαβῆναι τὰ στενωπὰ τοῦ Στυλαρίου. Οἱ δὲ Στυλάριοι εἰς ἓν συναχθέντες, καὶ ὑπὲρ τοὺς ἐξα κισχιλίους Οντες εἰς τὰ δύσβατα στάντες, ἅπαντες τοὺς σὺν τῷ Σουσμάνῳ κατέσφαξαν, καὶ αὐτὸν ὁμοῦ τὸν Σούσμανον. Τότε οἱ τοῦ Περλιτεία Μουσταφά, οὕτω γὰρ ἐκαλεῖτο, τὴν αὐτῶν ὑπόληψιν ἐν τῷ ψευ δαββα στερεώσαντες, καὶ ὑπέρτερον προφήτου του τον ὑμνήσαντες, ἐξέθεντο δόγμα τοῦ μὴ ἐνδύσεσθαι τὴν κεφαλὴν, πίλον, δ καλοῦσι ζαρκουλᾶν· ἀλλὰ την μονοχίτωνα καὶ ἀσκεπῆ βίον, καὶ προστίθεσθαι πλέον Χριστιανοῖς ἢ Τούρκος. Μετὰ δὲ ταῦτα μεν νύει ὁ Μαχουμέτ τῷ ἐπάρχῳ Λυδίας Αλίπεγι, τοῦ στρατεῦσαι σὺν πάσῃ δυνάμει Λυδίας καὶ Ἰωνίας κατὰ τῶν Στυλαρίων· οἱ δὲ Στυλάριοι πάλιν φυλά ξαντες τὰς ἐμβολὰς τῶν στενόδων, καὶ τὸ πλείστον τῶν ὑπεναντίων εἰσελθὸν πάντας οἱ ἀγροίκοι έρε νευσαν, ὡς μόλις σὺν ὀλίγοις ὁ ᾿Αλίπεγις διασωθείς εἰς Μαγνησίαν ήκε. Τότε ὁ Μαχουμέτ μαθὼν τὸ δράμα, πέμπει τὸν υἱὸν αὐτοῦ Μωράτ παιδίον όντα δωδεκαετές, καὶ σὺν αὐτῷ τὸν Παγιαζήτ Μεσάζοντα σὺν τῷ Θρακικῷ στρατῷ· καὶ Βιθυνούς, καὶ Φρύ γας, καὶ Λύδους, καὶ Ιωνας πάντας ἀθροίσας, εἰσ· εἰσιν ἐν τοῖς δυσβάτοις ἐκείνοις τόποις σὺν δυνάμει Mafiomete provinciæ gubernandæ impositus erat, conscripto exercitu adversus illum falsum abbatem contendit: verum angustias Stylarü montis superare hand penes eum fuit. Stylarii incolæ contra agmine facto, collectis supra sex millia militibus, stantes ad angustias et aditus fere impervios, totum exercitum cum ipso duce Susmano deleverunt. Confestim turba omnis quæ Percligiam Mustapham, falso enim abbati hoc nomen erat, sequebatur, spes suas in 63 istum impostorem collocavit, nomen illius supra prophetas laudibus extollendo; ab iis deinde decretum, caput pileo, qui sarculas dicitur, non tegere: sed una tantum veste iudui, sub dio agere, potiusque Christianis, quam Turcis adhærere. Rebus ita gestis Lydiæ gubernatori Hali Bego dat in mandatis Mahometes, ut cum universis Lydie et loniæ copiis in Stylarios moveat: Stylarii iterum viarum aditus, montiumque angustias occupant: cumque copiarum hostilium maxima pars fauces illas ingressa esset, ab agrestibus omnes fere occisi sunt, ut vix cui pancis Halibegus salvus Magnesiam evaserit. Hanc acceptam cladem cum audivisset Mabometes, filium suum Morate etiamnum impuberem, annosque duodecim sj lummodo natum illuc mittit, eique comitem adtjungit Bajazitem Mesazontem. Ili collectis universis copiis Thraciæ, Bithyniæ, Phrygiæ, Lydi;o et loniæ per arctas illas vias aditu difficillimas magna vi irrumpunt: obvios omnes sine discrimine ca πολλῇ· καὶ ἀπαντώντας πάντας ἀφειδῶς ἐξεθέ. dunt, senes et infantes, viros et mulieres, utque ver- ριζε, γέροντας ἐμοῦ καὶ νήπια, ἄνδρας τε καὶ γυναί. vo dicam, in omnem ætatemimmauiter sævitum est: κας, καὶ ἁπλῶς εἰπεῖν, πᾶσαν ἡλικίαν ἀνηλεώς donec ad montem perventum, quem zuendum isti ἔσφαττον· ἕως οὗ φθάσαντες ἐν τῷ ὄρει, ὦ εἶχαν monochitones (id est una veste utentes) susceperant. εἰς φυλακὴν οἱ μονοχίτωνες, καὶ κρατήσαντες τα Pugnaum illie acerrime, innumeris, qui Morali λεμον, μετά πολλῶν τῶν πεσόντων ἀπὸ τοῦ μέρους militabant, cadentibus, quo usque omnium illorum τοῦ Μωρὰς ὑπὲρ ἀριθμὸν, παρεδόθησαν σὺν τῷ cum suo falso abbato deditio secuia est. Compre- ψευδα 6α. Παραλαβόντες δὲ καὶ δεσμήσαντες αὐ bensos vinctosque Ephesum cunctos abduxere, ubl τοὺς ἦλθον εἰς Ἔφεσον, κἀκεῖ ἐξετάσαντες αὐτὸν impostorem illum, quamvis variis tormentis sub- διὰ πολλῶν τιμωριῶν, εὗρον ἀκλόνητον καὶ ἀμετάjectum, intrepidum mihilominus experti sunt, inque πτωτον τῆς φαντασίας αὐτοῦ. Τότε σταυρώσαντες sua opinione constantem ac pertinacem. Illum igi- αὐτόν, καὶ ἐπιθέντες καμήλῳ ἐκτεταμένας ἔχων tur camelo imponunt in cruce extensum, manibus τὰς χεῖρας, πεπερονημένας ἐν σανίσι διὰ τῶν ἤλων expansis, clavisquo tabulæalisis, ac velut ad trium, έθριάμβευσαν αὐτὸν ἐν μέσῳ τῆς πόλεως. Τοὺς δὲ phi speciem per urbis medium transvexere. Hujus - μαθητὰς αὐτοῦ μὴ ἀπαρνησαμένους τὸ φρόνημα του etiam discipulos qui doctoris sui errores abnegare διδασκάλου αὐτῶν, πάντας ἐπ' ὄψει τούτου κατέnoluerunt, ipso intueule cunctos confodiunt: que rum alia verba exaudita non sunt, præter ista Tele saltan eris, hoc est, Domine abbas accelera, quibus polatis illico mortem alacres oppetivere. Per aliquod σφαττον, οὐκ ἄλλο λέγοντες πλὴν τὸ, Τετὲ σουλ τὰν ἐρὴς ήγουν, Κύριε ἀϊδας, φθάσον. Καὶ τότε ἡδέως τὸν θάνατον ἐλάμβανον. Εκράτει γὰρ ἄχρι καιροῦ δόξα πολλῶν τῶν αὐτοῦ φοιτητῶν, ὡς Ismaelis Bullialdi notæ. 'Ο τοῦ Σουσμανοῦ υἱός. Historia Turcicæ, quas edidit Leunclavius, expeditionum ab Alexandro Susmano, et Hali-bego in sectæ novæ aaetorem ejusque se juices susceptarum non meminerunt; ultima, cujus Morales Mehematis filius, et Bajazites Mesazon duces fuerunt, solummodo memiuere. Nubenter enim Turci se victos fatentur; nec hactenus nisi semel atque iterum, prælio fra clos fuisse se agnoscunt: bello nempe Temyriano et navali ad Naupacti, Lepanto vulgo, sinum, foederatis cum Veneta repub. principibus Christianis superati: quem porro Ducas Bercligiam Mustaphain, Leuncl. Baruglusem Mustapham appellat. Τετὲ σουλτάν ἐρής. Pronuntiatur Dede, qua appellatione viris sanctitate ac gravitate præstantibus venerationem exhibent. "Dede Turcice avum significat. Dervisium quemdam ab ipsis Sidik Dede appellatum audivi, id est, intime fidelem avum, quod honoris causa ab ipsis factum: secundus enim a præsule Dervisiorum erat.

DUCE Basmani ergo flius nobis supra memoratus, qui a νῦν ἡμέραν παρ' ἡμέραν διαβαίνων συνομιλεί μοι· καὶ ἄλλα τινὰ τέρατα, ἃ ἐνώπιον ἐμοῦ τοῦ γράφοντος ἔλεγε. Ο δὲ τοῦ Μαχουμέτ ἐπίτροπος, ἂν ὁ λόγος φθάσας ἐδήλωσεν, ὁ τοῦ Σουσμένου υἱὸς ὃς τὴν ἐπαρχίαν τῆς ἡγεμονίας αὐθέντευε, στρατὸν ἀθροίσας, καὶ ἐλθὼν κατ' αὐτοῦ, οὐκ ἠδυ νήθη διαβῆναι τὰ στενωπὰ τοῦ Στυλαρίου. Οἱ δὲ Στυλάριοι εἰς ἓν συναχθέντες, καὶ ὑπὲρ τοὺς ἐξα κισχιλίους Οντες εἰς τὰ δύσβατα στάντες, ἅπαντες τοὺς σὺν τῷ Σουσμάνῳ κατέσφαξαν, καὶ αὐτὸν ὁμοῦ τὸν Σούσμανον. Τότε οἱ τοῦ Περλιτεία Μουσταφά, οὕτω γὰρ ἐκαλεῖτο, τὴν αὐτῶν ὑπόληψιν ἐν τῷ ψευ δαββα στερεώσαντες, καὶ ὑπέρτερον προφήτου του τον ὑμνήσαντες, ἐξέθεντο δόγμα τοῦ μὴ ἐνδύσεσθαι τὴν κεφαλὴν, πίλον, δ καλοῦσι ζαρκουλᾶν· ἀλλὰ την μονοχίτωνα καὶ ἀσκεπῆ βίον, καὶ προστίθεσθαι πλέον Χριστιανοῖς ἢ Τούρκος. Μετὰ δὲ ταῦτα μεν νύει ὁ Μαχουμέτ τῷ ἐπάρχῳ Λυδίας Αλίπεγι, τοῦ στρατεῦσαι σὺν πάσῃ δυνάμει Λυδίας καὶ Ἰωνίας κατὰ τῶν Στυλαρίων· οἱ δὲ Στυλάριοι πάλιν φυλά ξαντες τὰς ἐμβολὰς τῶν στενόδων, καὶ τὸ πλείστον τῶν ὑπεναντίων εἰσελθὸν πάντας οἱ ἀγροίκοι έρε νευσαν, ὡς μόλις σὺν ὀλίγοις ὁ ᾿Αλίπεγις διασωθείς εἰς Μαγνησίαν ήκε. Τότε ὁ Μαχουμέτ μαθὼν τὸ δράμα, πέμπει τὸν υἱὸν αὐτοῦ Μωράτ παιδίον όντα δωδεκαετές, καὶ σὺν αὐτῷ τὸν Παγιαζήτ Μεσάζοντα σὺν τῷ Θρακικῷ στρατῷ· καὶ Βιθυνούς, καὶ Φρύ γας, καὶ Λύδους, καὶ Ιωνας πάντας ἀθροίσας, εἰσ· εἰσιν ἐν τοῖς δυσβάτοις ἐκείνοις τόποις σὺν δυνάμει Mafiomete provinciæ gubernandæ impositus erat, conscripto exercitu adversus illum falsum abbatem contendit: verum angustias Stylarü montis superare hand penes eum fuit. Stylarii incolæ contra agmine facto, collectis supra sex millia militibus, stantes ad angustias et aditus fere impervios, totum exercitum cum ipso duce Susmano deleverunt. Confestim turba omnis quæ Percligiam Mustapham, falso enim abbati hoc nomen erat, sequebatur, spes suas in 63 istum impostorem collocavit, nomen illius supra prophetas laudibus extollendo; ab iis deinde decretum, caput pileo, qui sarculas dicitur, non tegere: sed una tantum veste iudui, sub dio agere, potiusque Christianis, quam Turcis adhærere. Rebus ita gestis Lydiæ gubernatori Hali Bego dat in mandatis Mahometes, ut cum universis Lydie et loniæ copiis in Stylarios moveat: Stylarii iterum viarum aditus, montiumque angustias occupant: cumque copiarum hostilium maxima pars fauces illas ingressa esset, ab agrestibus omnes fere occisi sunt, ut vix cui pancis Halibegus salvus Magnesiam evaserit. Hanc acceptam cladem cum audivisset Mabometes, filium suum Morate etiamnum impuberem, annosque duodecim sj lummodo natum illuc mittit, eique comitem adtjungit Bajazitem Mesazontem. Ili collectis universis copiis Thraciæ, Bithyniæ, Phrygiæ, Lydi;o et loniæ per arctas illas vias aditu difficillimas magna vi irrumpunt: obvios omnes sine discrimine ca πολλῇ· καὶ ἀπαντώντας πάντας ἀφειδῶς ἐξεθέ. dunt, senes et infantes, viros et mulieres, utque ver- ριζε, γέροντας ἐμοῦ καὶ νήπια, ἄνδρας τε καὶ γυναί. vo dicam, in omnem ætatemimmauiter sævitum est: κας, καὶ ἁπλῶς εἰπεῖν, πᾶσαν ἡλικίαν ἀνηλεώς donec ad montem perventum, quem zuendum isti ἔσφαττον· ἕως οὗ φθάσαντες ἐν τῷ ὄρει, ὦ εἶχαν monochitones (id est una veste utentes) susceperant. εἰς φυλακὴν οἱ μονοχίτωνες, καὶ κρατήσαντες τα Pugnaum illie acerrime, innumeris, qui Morali λεμον, μετά πολλῶν τῶν πεσόντων ἀπὸ τοῦ μέρους militabant, cadentibus, quo usque omnium illorum τοῦ Μωρὰς ὑπὲρ ἀριθμὸν, παρεδόθησαν σὺν τῷ cum suo falso abbato deditio secuia est. Compre- ψευδα 6α. Παραλαβόντες δὲ καὶ δεσμήσαντες αὐ bensos vinctosque Ephesum cunctos abduxere, ubl τοὺς ἦλθον εἰς Ἔφεσον, κἀκεῖ ἐξετάσαντες αὐτὸν impostorem illum, quamvis variis tormentis sub- διὰ πολλῶν τιμωριῶν, εὗρον ἀκλόνητον καὶ ἀμετάjectum, intrepidum mihilominus experti sunt, inque πτωτον τῆς φαντασίας αὐτοῦ. Τότε σταυρώσαντες sua opinione constantem ac pertinacem. Illum igi- αὐτόν, καὶ ἐπιθέντες καμήλῳ ἐκτεταμένας ἔχων tur camelo imponunt in cruce extensum, manibus τὰς χεῖρας, πεπερονημένας ἐν σανίσι διὰ τῶν ἤλων expansis, clavisquo tabulæalisis, ac velut ad trium, έθριάμβευσαν αὐτὸν ἐν μέσῳ τῆς πόλεως. Τοὺς δὲ phi speciem per urbis medium transvexere. Hujus - μαθητὰς αὐτοῦ μὴ ἀπαρνησαμένους τὸ φρόνημα του etiam discipulos qui doctoris sui errores abnegare διδασκάλου αὐτῶν, πάντας ἐπ' ὄψει τούτου κατέnoluerunt, ipso intueule cunctos confodiunt: que rum alia verba exaudita non sunt, præter ista Tele saltan eris, hoc est, Domine abbas accelera, quibus polatis illico mortem alacres oppetivere. Per aliquod σφαττον, οὐκ ἄλλο λέγοντες πλὴν τὸ, Τετὲ σουλ τὰν ἐρὴς ήγουν, Κύριε ἀϊδας, φθάσον. Καὶ τότε ἡδέως τὸν θάνατον ἐλάμβανον. Εκράτει γὰρ ἄχρι καιροῦ δόξα πολλῶν τῶν αὐτοῦ φοιτητῶν, ὡς Ismaelis Bullialdi notæ. 'Ο τοῦ Σουσμανοῦ υἱός. Historia Turcicæ, quas edidit Leunclavius, expeditionum ab Alexandro Susmano, et Hali-bego in sectæ novæ aaetorem ejusque se juices susceptarum non meminerunt; ultima, cujus Morales Mehematis filius, et Bajazites Mesazon duces fuerunt, solummodo memiuere. Nubenter enim Turci se victos fatentur; nec hactenus nisi semel atque iterum, prælio fra clos fuisse se agnoscunt: bello nempe Temyriano et navali ad Naupacti, Lepanto vulgo, sinum, foederatis cum Veneta repub. principibus Christianis superati: quem porro Ducas Bercligiam Mustaphain, Leuncl. Baruglusem Mustapham appellat. Τετὲ σουλτάν ἐρής. Pronuntiatur Dede, qua appellatione viris sanctitate ac gravitate præstantibus venerationem exhibent. "Dede Turcice avum significat. Dervisium quemdam ab ipsis Sidik Dede appellatum audivi, id est, intime fidelem avum, quod honoris causa ab ipsis factum: secundus enim a præsule Dervisiorum erat.

DUCE Basmani ergo flius nobis supra memoratus, qui a νῦν ἡμέραν παρ' ἡμέραν διαβαίνων συνομιλεί μοι· καὶ ἄλλα τινὰ τέρατα, ἃ ἐνώπιον ἐμοῦ τοῦ γράφοντος ἔλεγε. Ο δὲ τοῦ Μαχουμέτ ἐπίτροπος, ἂν ὁ λόγος φθάσας ἐδήλωσεν, ὁ τοῦ Σουσμένου υἱὸς ὃς τὴν ἐπαρχίαν τῆς ἡγεμονίας αὐθέντευε, στρατὸν ἀθροίσας, καὶ ἐλθὼν κατ' αὐτοῦ, οὐκ ἠδυ νήθη διαβῆναι τὰ στενωπὰ τοῦ Στυλαρίου. Οἱ δὲ Στυλάριοι εἰς ἓν συναχθέντες, καὶ ὑπὲρ τοὺς ἐξα κισχιλίους Οντες εἰς τὰ δύσβατα στάντες, ἅπαντες τοὺς σὺν τῷ Σουσμάνῳ κατέσφαξαν, καὶ αὐτὸν ὁμοῦ τὸν Σούσμανον. Τότε οἱ τοῦ Περλιτεία Μουσταφά, οὕτω γὰρ ἐκαλεῖτο, τὴν αὐτῶν ὑπόληψιν ἐν τῷ ψευ δαββα στερεώσαντες, καὶ ὑπέρτερον προφήτου του τον ὑμνήσαντες, ἐξέθεντο δόγμα τοῦ μὴ ἐνδύσεσθαι τὴν κεφαλὴν, πίλον, δ καλοῦσι ζαρκουλᾶν· ἀλλὰ την μονοχίτωνα καὶ ἀσκεπῆ βίον, καὶ προστίθεσθαι πλέον Χριστιανοῖς ἢ Τούρκος. Μετὰ δὲ ταῦτα μεν νύει ὁ Μαχουμέτ τῷ ἐπάρχῳ Λυδίας Αλίπεγι, τοῦ στρατεῦσαι σὺν πάσῃ δυνάμει Λυδίας καὶ Ἰωνίας κατὰ τῶν Στυλαρίων· οἱ δὲ Στυλάριοι πάλιν φυλά ξαντες τὰς ἐμβολὰς τῶν στενόδων, καὶ τὸ πλείστον τῶν ὑπεναντίων εἰσελθὸν πάντας οἱ ἀγροίκοι έρε νευσαν, ὡς μόλις σὺν ὀλίγοις ὁ ᾿Αλίπεγις διασωθείς εἰς Μαγνησίαν ήκε. Τότε ὁ Μαχουμέτ μαθὼν τὸ δράμα, πέμπει τὸν υἱὸν αὐτοῦ Μωράτ παιδίον όντα δωδεκαετές, καὶ σὺν αὐτῷ τὸν Παγιαζήτ Μεσάζοντα σὺν τῷ Θρακικῷ στρατῷ· καὶ Βιθυνούς, καὶ Φρύ γας, καὶ Λύδους, καὶ Ιωνας πάντας ἀθροίσας, εἰσ· εἰσιν ἐν τοῖς δυσβάτοις ἐκείνοις τόποις σὺν δυνάμει Mafiomete provinciæ gubernandæ impositus erat, conscripto exercitu adversus illum falsum abbatem contendit: verum angustias Stylarü montis superare hand penes eum fuit. Stylarii incolæ contra agmine facto, collectis supra sex millia militibus, stantes ad angustias et aditus fere impervios, totum exercitum cum ipso duce Susmano deleverunt. Confestim turba omnis quæ Percligiam Mustapham, falso enim abbati hoc nomen erat, sequebatur, spes suas in 63 istum impostorem collocavit, nomen illius supra prophetas laudibus extollendo; ab iis deinde decretum, caput pileo, qui sarculas dicitur, non tegere: sed una tantum veste iudui, sub dio agere, potiusque Christianis, quam Turcis adhærere. Rebus ita gestis Lydiæ gubernatori Hali Bego dat in mandatis Mahometes, ut cum universis Lydie et loniæ copiis in Stylarios moveat: Stylarii iterum viarum aditus, montiumque angustias occupant: cumque copiarum hostilium maxima pars fauces illas ingressa esset, ab agrestibus omnes fere occisi sunt, ut vix cui pancis Halibegus salvus Magnesiam evaserit. Hanc acceptam cladem cum audivisset Mabometes, filium suum Morate etiamnum impuberem, annosque duodecim sj lummodo natum illuc mittit, eique comitem adtjungit Bajazitem Mesazontem. Ili collectis universis copiis Thraciæ, Bithyniæ, Phrygiæ, Lydi;o et loniæ per arctas illas vias aditu difficillimas magna vi irrumpunt: obvios omnes sine discrimine ca πολλῇ· καὶ ἀπαντώντας πάντας ἀφειδῶς ἐξεθέ. dunt, senes et infantes, viros et mulieres, utque ver- ριζε, γέροντας ἐμοῦ καὶ νήπια, ἄνδρας τε καὶ γυναί. vo dicam, in omnem ætatemimmauiter sævitum est: κας, καὶ ἁπλῶς εἰπεῖν, πᾶσαν ἡλικίαν ἀνηλεώς donec ad montem perventum, quem zuendum isti ἔσφαττον· ἕως οὗ φθάσαντες ἐν τῷ ὄρει, ὦ εἶχαν monochitones (id est una veste utentes) susceperant. εἰς φυλακὴν οἱ μονοχίτωνες, καὶ κρατήσαντες τα Pugnaum illie acerrime, innumeris, qui Morali λεμον, μετά πολλῶν τῶν πεσόντων ἀπὸ τοῦ μέρους militabant, cadentibus, quo usque omnium illorum τοῦ Μωρὰς ὑπὲρ ἀριθμὸν, παρεδόθησαν σὺν τῷ cum suo falso abbato deditio secuia est. Compre- ψευδα 6α. Παραλαβόντες δὲ καὶ δεσμήσαντες αὐ bensos vinctosque Ephesum cunctos abduxere, ubl τοὺς ἦλθον εἰς Ἔφεσον, κἀκεῖ ἐξετάσαντες αὐτὸν impostorem illum, quamvis variis tormentis sub- διὰ πολλῶν τιμωριῶν, εὗρον ἀκλόνητον καὶ ἀμετάjectum, intrepidum mihilominus experti sunt, inque πτωτον τῆς φαντασίας αὐτοῦ. Τότε σταυρώσαντες sua opinione constantem ac pertinacem. Illum igi- αὐτόν, καὶ ἐπιθέντες καμήλῳ ἐκτεταμένας ἔχων tur camelo imponunt in cruce extensum, manibus τὰς χεῖρας, πεπερονημένας ἐν σανίσι διὰ τῶν ἤλων expansis, clavisquo tabulæalisis, ac velut ad trium, έθριάμβευσαν αὐτὸν ἐν μέσῳ τῆς πόλεως. Τοὺς δὲ phi speciem per urbis medium transvexere. Hujus - μαθητὰς αὐτοῦ μὴ ἀπαρνησαμένους τὸ φρόνημα του etiam discipulos qui doctoris sui errores abnegare διδασκάλου αὐτῶν, πάντας ἐπ' ὄψει τούτου κατέnoluerunt, ipso intueule cunctos confodiunt: que rum alia verba exaudita non sunt, præter ista Tele saltan eris, hoc est, Domine abbas accelera, quibus polatis illico mortem alacres oppetivere. Per aliquod σφαττον, οὐκ ἄλλο λέγοντες πλὴν τὸ, Τετὲ σουλ τὰν ἐρὴς ήγουν, Κύριε ἀϊδας, φθάσον. Καὶ τότε ἡδέως τὸν θάνατον ἐλάμβανον. Εκράτει γὰρ ἄχρι καιροῦ δόξα πολλῶν τῶν αὐτοῦ φοιτητῶν, ὡς Ismaelis Bullialdi notæ. 'Ο τοῦ Σουσμανοῦ υἱός. Historia Turcicæ, quas edidit Leunclavius, expeditionum ab Alexandro Susmano, et Hali-bego in sectæ novæ aaetorem ejusque se juices susceptarum non meminerunt; ultima, cujus Morales Mehematis filius, et Bajazites Mesazon duces fuerunt, solummodo memiuere. Nubenter enim Turci se victos fatentur; nec hactenus nisi semel atque iterum, prælio fra clos fuisse se agnoscunt: bello nempe Temyriano et navali ad Naupacti, Lepanto vulgo, sinum, foederatis cum Veneta repub. principibus Christianis superati: quem porro Ducas Bercligiam Mustaphain, Leuncl. Baruglusem Mustapham appellat. Τετὲ σουλτάν ἐρής. Pronuntiatur Dede, qua appellatione viris sanctitate ac gravitate præstantibus venerationem exhibent. "Dede Turcice avum significat. Dervisium quemdam ab ipsis Sidik Dede appellatum audivi, id est, intime fidelem avum, quod honoris causa ab ipsis factum: secundus enim a præsule Dervisiorum erat.

HISTORIA RYZANTINA. οὐ τέθνηκεν, ἀλλὰ ζῇ· ὡς καὶ τῷ ἀσκητῇ τῷ προ- equidem tempus inter discipulos ejus opinio iuvatuit ειρημένῳ ἐντυχὼν ἐγὼ μετὰ τὸ ταῦτα γενέσθαι, καὶ ἐρωτήσας περὶ τούτου, τί ἄρα τὸ δοξάζον περὶ ἐκείνου; εἴρηκέ μοι, ὅτι ἐκεῖνος οὐκ ἀπέθανεν, ἀλλὰ περάσας ἐν τῇ νήσῳ Σάμῳ, ἐκεῖ καὶ ὡς πρώην αὐτ λίζεται· εἰς οὐδὲν ἐγὼ τὰς φαντασίας αὐτοῦ, οὔτε πιστεύσας, οὔτε κατὰ νοῦν λαβών. Ὁ δὲ Παγιαζήτ λαβὼν τὸ παιδίον, καὶ διελθὼν τὴν Ασίαν, Λυδίαν, καὶ ὅσους ἐντυχὼν ἐν ἀκτημοσύνῃ ζῶντας Τουρκοκαλογήρους ἅπαντας πικρῷ θανάτῳ παρέδωκεν. Περάσας δὲ τὴν Φρυγίαν, καὶ τὸν πορθμόν διαβὰς ἦλθεν ἐν ᾿Αδριανού, παραστήσας τὸν υἱὸν Μωράτ τῷ πατρὶ Μαχουμὲτ νικητὴν τροπαιοῦχον. Τότε καὶ ὁ Μαχουμέτ ἐξωρήσατο τὴν ἡγεμονίαν της Αμα σείας καὶ τὰ πρὸς τὴν Καππαδοκίαν μέρη ἔτι νέφ ὄντι, καὶ τῶν μεγιστάνων καὶ πρακτικῶν ἕνα διοικητὴν τῶν πραγμάτων κατέστησε, Γεωργίτζπεγιν οὕτω καλούμενον. ipsum mortuum non esse, sed in vivis superare: talique errore implicitus tenebatur nobis memora lus asceta, quem istis transactis allocutus sum; cum enim interrogassem, quid de illo sentiret? respondit mihi eum non obiisse, sed in Samum insulam trajecisse, ubi pristinas sedes habuerat. Verum hujus deliramenta aspernatus, nullamque fidem adhibens, iis diutius attendere non sustinui. Ilis demum rebus constitutis Bajazites adolescentem Moratem secum circumducens, peragravit Asiam et Lydiam, omnesque Turcocalogeres (id 64 est monachos Turcos) acerbis tormentis enecavit, quotquot in paupertate voluntaria viventes ipsi occurrerunt. Phrygia deinceps lustrata fretum trajecit, venitque Adrianopolim, Moralemque salvum de hostibus triumphantem ad parentem suum Malometem re duxit. Hic filio suo admodum juveni tunc Amasiam 1otamque Cappadociam gubernandam commisit, consiliario ac ministro adjuncto quodam e purpuratis, coque rerum gerendarun apprime perito, qui Georgiz-Begus appellabatur. CAPUT XXIL Khoti magnus Magister castrum Petronium in Cariæ finibus ædificat. Mahometes in Asiam trajicit, Caramanum invadil et in ordinem cogit. Mustapha Bajazitis F. innotuit, eisque se adiungit Cineiles, qui a Mahomete prope Thessa lonicam vincuntur. Mahometes istos qui Thessalonicam confugerant a Demetrio Leontario repetit, qui rem ad imp. rejicit. Manuel traditurum se eos Mahometi negat. Mustaphas et Cineites a Leontario Constantinopolim mittuntur, inde in Lemnum uterque castodiendus relegatur. Mahometes Walachis bellum infert. Theologus quidam Philadelphius vir improbus ac perfidus. Mahometes inter venandun apoplexia affectus paucos post dies hemiplections factus moritur. Rationes ob quas Hahometes filium suum Amasia præfecerat. Bajazitis Bassi erga Wahometem fitelis servi officinMahometis ad Bajazilem Bassam mandata. Mukomelis mors quibus artibus per dies xɩ occultată sit usque ad Morelis adventum. Ο δὲ προῤῥηθεὶς μέγας Μαΐστωρ ἐν ἐκείνῳ τῷ ἔτει στόλον απαρτίσας σὺν διήρεσι τρισί, καὶ νηῶν μέρος, τὴν ἅπασαν παρασκευὴν ἔνδον εἰσάξας, οἷον άσβεστον, λίθους ἀκρογωνιαίους, ξύλα, σανίδας, καὶ εἴ τι ἄλλο, τὸ πρὸς οἰκοδομεῖν κάστρον συμφέρον, ο ἐν τοῖς ἄκροις τῆς ἐπαρχίας Καρίας, ἐν ἑνὶ ἀκρω τηρίῳ ἐλθὼν φρούριον έπηξεν ἐπ' ὀνόματι του κου ουραίου τῶν ἀποστόλων Πέτρου, Πετρόνιον αὐτὸ καλέσας. Καλῶς οὖν τὴν βάσιν πήξας, καὶ ἀρξάμενας κτίζειν τὰ τείχη, ἧκε καὶ ὁ Μανταχίας Ελιέζε πεγιν σὺν δυνάμει πολλῇ, κωλύσειν μέλλων τὸ ἐπ:χειρισθὲν ἔργον· ἀλλ᾽ οὐδὲν ἤνυσεν. Απαρτίσας οὖν καλῶς τὸ φρούριον καὶ πύργους ἀεροβάμους ἁρμότας, καὶ φρερίους ἔνδον φύλακας εγκαταστή625, ἐπανῆκεν εἰς Ῥόδον· νόμους καὶ ἔθη ἐπαφείς τοῖς φύλαξι τοῦ φρουρίου, τοῦ νήφειν ἀεὶ καὶ ἐγρη γορέναι, καὶ τὴν πᾶσαν ἐπιμέλειαν ἔχειν εἰς τοὺς φυγάδας αἰχμαλώτους· τοῦ ἀντιλαμβάνειν, καὶ σών ζειν αὐτοὺς εἰς τὸ φρούριον, καὶ ἐλευθέρους γράφεσθαι παρὰ τοῦ ἁγίου Πέτρου δ καὶ νῦν μέν χρι τὴν σήμερον σώζεται. Eodem anno nobis supradictus magnus Rhodi Magister classem biremium trium, aliquot præterea navium instruxit: quibus imposuit omnem apparatam materiam, bitumen nempe, lapides angulares, ligna, asseres et si quid aliud opws ipsi esset ad arcem in Anibus Cariæ provinciæ ædificandam: profectusque designavit in quodam promontorio propugnaculum, quod, de Petri apostolorum principis nomine, Petrouium appellavit. Fundamentis deinde solidis jacis, postquam in altitudinem n:αnia assurgere cœpissent, cum multis copiis accessit Mantachias Eliez Begus, opus inchoatum disturbaturus: verum re infecta retro pedem tulit. Egregie igitur absoluto propugnaculo, turribus altissimis per ambitum munito, militibusque fratribus custo dia illius commissa, Rhodum rediit magnus Magister. Discedeurs porro leges dedit custodibus, viven dique modum, ut sabric semper vescantur vigilentque, sintque seduli ac prompti ad suscipiendos capτίνος fugitivos, truinque eis receptum in ares tivos præbeant appellentarque sancti Petri libertini! quæ appellatio ad hanc usque diem usurpatur. Ismaelis Bullialdi notæ. Ο δὲ προῤῥηθείς μέγας Μαΐστωρ Pilibertus de Nailaco appellatus. Καὶ ἐλευθέρους γράφεσθαι παρὰ τοῦ ἁγίου Πέτρου. Bosius, lib. v Hist. ord. Milit. Hierosol. seribit anno 1399 Smyrnam a Temyre expugnatam; statimque magnum magistrum in Cariain cum classe navigasse: locum illic situ tatissimump inter sinus Ceramicum et Jasium, qui hodie Gulfo di San Pietro appellatur, ubi quondam steteral Malicarnassus, occupavisse, et S. Petri castrum ædiflcavisse, de quo sic loquitur Bosius: Il quale fu poř di gran gloria e riputazione a quest ordine e di grand utile alla Cristianità; additque canes in eo castro nutritos fuisse, qui interdiu vincti, noctur ad castri custodiam emittebantur: quorum adeo exquisita erat sagacitas, ut Christianos a Turcis

DUCE Mahomete ineunte vere conscripto in occiduis Ο δὲ Μεχμέτ ἤδη ἔαρος ἀρχομένου καὶ provinciis 65 exercitu Adrianopoli discedit, Thra- τὸν τῆς δύσεως στρατὸν ἀθροίσας ἔξεισι τῆς ᾿Αδριαclaqne superata Prusam venit: accersitis deinde ad νουπόλεως, καὶ περάσας τὴν Θράκην εἰ; Προύσαν se cunctis Anatolia satrapis, cum universo exercitu ἔρχεται· καὶ τοὺς τῆς ἑῴας σατράπας καλέσας, σὺν Lycaoniam versus castra movit, animo volvens vin- παντὶ τῷ στρατῷ πρὸς τὰ τῆς Λυκαονίας μέρη ἀνέ dictam, quam de Caramani facinoribus flagitiisque δραμεν, έκδικῆσαι θέλων τὰ παρὰ τοῦ Καραμέν Prusæ patratis sumere cupiebat. Ulcisci namque τολμηθέντα ἐν τῇ Προύσῃ, τὴν ἀνασκαφὴν τῶν παι statuerat contumeliam cineribus et reliquiis maje- τρῶν αὐτοῦ, καὶ τὴν τῶν ὀστέων τῶν πατρικῶν ἐν ram suorum, per ludibrium effossis, ossibusque pa- πυρὶ δαπανηθεῖσαν παρὰ τοῦ Καραμάν τόλμαν. ternis, quæ Caramanus igne cremaverat, illatam. Ἐλθὼν δὲ καὶ πολλὰς πόλεις καὶ κώμας πυριφλέ Ad illa igitur loca cum pervenisset complura oppi- στους ἀναδείξας, ἔφθασεν εἰς Ικόνιον. και παρα da et vicos incendio delevit, Iconiumque celeri gra- λαβὼν αὐτὰ, ὁ Καραμὰν ἦν φεύγων ἐν τοῖς πρὸς du profectus id recepit. Caramanus in Syriæ mon- Συρίαν ὄρεσι· πρέσβεις δὲ πέμψας, ἱκετικῶς ἐδέετο tes, fuga saluti consulens, se receperat: unde per τοῦ ἀφεθῆναι αὐτῷ τὸ πλημμέλημα. Ο δὲ καμφθεὶς legatos supplex ac submissus admissorum crimi. ἐπὶ ταῖς δεήσεσιν, ἀφίησιν αὐτῷ τὴν ἐπαρχίαν αύ· num poenam deprecabatur, veniamque sibi condo- τοῦ· καὶ δίδει ἀσφάλειαν δι' ὅρκου τοῦ εἶναι πιστὸν, nari orabat. Precibus denique suis Mahometem καὶ ἀδολώτατον φίλον ἀεὶ, καὶ μὴ ἐπεμβαίνειν ὑψί f clit, occupatamque ditionem eo condonante recu- ποτε ἐν τοῖς ὁρίοις Οθμάν. Καὶ ἀφεὶς τοῦ διώκειν, perat: postquam jurejurando cavit se in fide mansu- ἐστράφει ὄπισθεν ἐν τῇ Προύσῃ, καὶ διαβὰς τὸν rum, fœderi nullam fraudem facturum, nec unquam πορθμὸν ἧκεν εἰς ᾿Αδριανούπολιν· κἀκεῖ διάγων Othmanici imperii fines invasurum. Hactenus inse ἦλθε μήνυμα, πῶς ὕστατος ἀδελφῶν αὐτοῦ, Μουστα quendi fine facto, Prusam revertitur Mahometes, et φᾶς ὀνομαζόμενος, υἱὸς τοῦ προῤῥηθέντος Παν fretum rursus transvectus Adrianopolim petit: ubi γιαζήτ, ἐν τῇ Βλαχίᾳ ἦν διάγων. Καὶ κατὰ μὲν τὸ cum moratur, runtios accipit, qui monent fratrem πρῶτον πέμπει τοὺς τῶν δούλων ἐκκρίτους δύο, τοῦ suum natu minimum Mustaphaın Bajazitis supra ἀποκεφαλίσαι τὸν Τζινεήτ· οἱ δὲ οὐχ εὗρον αὐτόν, memorati filium in Walachia degere. His nuntiis au- ἦν γὰρ πρὸ δύο ἡμέρας τὸν ποταμὸν περάσα; ένα ditis quamprimum mancipia mittit, quæ Cineitem θεὶς τῷ Μουσταφᾷ· καὶ ὅρκους δοὺς αὐτῷ τοῦ συν capite obtruncarent, quem non offenderunt; nudius- δραμεῖν, καὶ συγκακοπαθῆσαι, καὶ ἄρχοντα καταtertius enim fluvium trajeceral, et Mustaphæ se στῆσαι δύσεως καὶ ἐῴας. Μαθὼν οὖν τὴν φυγὴν τοῦ conjunxerat: cui jurejurando fidem suam obstrin- Τζινεήτ ὁ Μεχεμέτ, καὶ μὴ φέρων τὴν ζημίαν, Αν xit, se auxilio el fore, eamdem cum eo fortunam ὑποστῆναι μέλλει παρ' αὐτοῦ, στρατὸν ἀγείρει του experturum, imperiumque orientis et occidentis ip-ὖν, καὶ ἐξελθὼν ἀπὸ Θρᾴκην ἦλθεν εἰς Μακεδονίαν si conciliaturum. Postquam itaque cognovit Mahometes Cineitem ad Mustapham transfugisse, damnum declinare cupiens, quod sibi ab eis imminebat, exerci ɩm ingentein conscribit, Thraciaque excedens Macedoniam intrat. Illic certior factus Mustaplam et Cineitem latrum transiisse, inque Thessaκἀκεῖ μαθὼν ὅτι ὁ Μουσταφᾶς σὺν τῷ Τζινεὴς πο ράσαντες τὸν Ιστρον, ἔχοντες Βλάχους εἰς βοήθειαν, καὶ ἀπὸ τῶν Τούρκων οὐκ ὀλίγον στρατόν, πρὸς τὰ τῆς Θετταλίας μέρη κατέρχονται. Καὶ αὐτὲς τὴν πρὸς αὐτοὺς σὺν τῷ στρατῷ πορείαν ἐποίει. 'Απαν τηθέντες ἐγγὺς εἰς τὰ τῆς Θεσσαλονίκης μέρη, καὶ Ismaelis Bullialdi notæ. olfactu dignoscerent; hos dilaniarent, illos ad castri eportam salvos deducerent. Lib. quoque ν, idem Bosius de isto castro disserit. Notandum ergo discrimen quod inter Ducam et monumenta a Bosio in historiam suam relata intercedit, quorum tempera enuis, ut minus 17, a se invicem distant. Si, Ducas scripsit, vera sunt, et anno 1416, vel 1417, acciderunt, non potuit magnus magister, qui tunc concil. Constantia intererat, Smyrnam venire, castrum reficere, et cum Mehemete colloqui: oportet itaque legatum magni magistri aliquem, qui classi praeesset, a Dura magnum magistrum appellari. Porro verosimile non est Rhodios istos anuo ipse, quo Smyrna a Temyre capta est, castrum sancti Petri in Caria ædificasse: totus enim ille Asiæ traclus a Temyriano exercitu occupatus erat. Præter-. ea Smyrne situs opportunus magis est in medio fere intervallo ponti Euxini, et maris Carpathii: cum S. Petri castrum in Caria, Asiæ minoris angulo locatum sit. Hac de causa prius tentasse Rhodios Smyrnam iterum occupare, quam alias sedes quæsivisse; et procul dubio Smyrnam facilius confugere poterant Christiani, et in libertatem se vindicare; quod iis quidem utile crat, alque etiam illi Rhodiorum equitum societati: qui ex illa confugientium multitudine socios navales, volonesque remiges legere poterant, et ad navales expeditiones excursionesque eorum opera uti. 'Ο δὲ Μεχμέτ ήδη βαρος ἀρχ. Hae el expeditio, cujus meminit Leuncl. I. xii. Πῶς ὁ ὕστατος ἀδελφῶν αὐτοῦ Μου σταφάς. Hic est Mustaplas, de cujus natalibus controvertitur. Historici Musulmani, quos sequitur Leunclavius, supposititium esse contendunt, eum propterea Dusme lingua Turcica appellant. Phranzes, lib. 1. cap. 32, legitimum eum fuisse asserit, Moratisque secundi patruum, ab eoque victum et strangulatum. Laonicus, lib. ι, Μουσταφάς γί ται ὁ τῶν Παταζή του παίδων εἷς, Bajasitis Aliorum unus, Mustaphas. Ducas pariter illus Glium fuisse asserit, idque adversus reclamantes Turcos contendit. Leunclavius porro et Phranzes eum inno tuisse sub Morate tradiderunt: Laonicus sub Mahomete Moratis patre: qua in parte cum nostro sentit. Atque in enarrandis primordiis tumultus ab isto Mustapha excitati, Cineitis ad ejus partes transitu, amborumque careere mediocris est.

DUCE Mahomete ineunte vere conscripto in occiduis Ο δὲ Μεχμέτ ἤδη ἔαρος ἀρχομένου καὶ provinciis 65 exercitu Adrianopoli discedit, Thra- τὸν τῆς δύσεως στρατὸν ἀθροίσας ἔξεισι τῆς ᾿Αδριαclaqne superata Prusam venit: accersitis deinde ad νουπόλεως, καὶ περάσας τὴν Θράκην εἰ; Προύσαν se cunctis Anatolia satrapis, cum universo exercitu ἔρχεται· καὶ τοὺς τῆς ἑῴας σατράπας καλέσας, σὺν Lycaoniam versus castra movit, animo volvens vin- παντὶ τῷ στρατῷ πρὸς τὰ τῆς Λυκαονίας μέρη ἀνέ dictam, quam de Caramani facinoribus flagitiisque δραμεν, έκδικῆσαι θέλων τὰ παρὰ τοῦ Καραμέν Prusæ patratis sumere cupiebat. Ulcisci namque τολμηθέντα ἐν τῇ Προύσῃ, τὴν ἀνασκαφὴν τῶν παι statuerat contumeliam cineribus et reliquiis maje- τρῶν αὐτοῦ, καὶ τὴν τῶν ὀστέων τῶν πατρικῶν ἐν ram suorum, per ludibrium effossis, ossibusque pa- πυρὶ δαπανηθεῖσαν παρὰ τοῦ Καραμάν τόλμαν. ternis, quæ Caramanus igne cremaverat, illatam. Ἐλθὼν δὲ καὶ πολλὰς πόλεις καὶ κώμας πυριφλέ Ad illa igitur loca cum pervenisset complura oppi- στους ἀναδείξας, ἔφθασεν εἰς Ικόνιον. και παρα da et vicos incendio delevit, Iconiumque celeri gra- λαβὼν αὐτὰ, ὁ Καραμὰν ἦν φεύγων ἐν τοῖς πρὸς du profectus id recepit. Caramanus in Syriæ mon- Συρίαν ὄρεσι· πρέσβεις δὲ πέμψας, ἱκετικῶς ἐδέετο tes, fuga saluti consulens, se receperat: unde per τοῦ ἀφεθῆναι αὐτῷ τὸ πλημμέλημα. Ο δὲ καμφθεὶς legatos supplex ac submissus admissorum crimi. ἐπὶ ταῖς δεήσεσιν, ἀφίησιν αὐτῷ τὴν ἐπαρχίαν αύ· num poenam deprecabatur, veniamque sibi condo- τοῦ· καὶ δίδει ἀσφάλειαν δι' ὅρκου τοῦ εἶναι πιστὸν, nari orabat. Precibus denique suis Mahometem καὶ ἀδολώτατον φίλον ἀεὶ, καὶ μὴ ἐπεμβαίνειν ὑψί f clit, occupatamque ditionem eo condonante recu- ποτε ἐν τοῖς ὁρίοις Οθμάν. Καὶ ἀφεὶς τοῦ διώκειν, perat: postquam jurejurando cavit se in fide mansu- ἐστράφει ὄπισθεν ἐν τῇ Προύσῃ, καὶ διαβὰς τὸν rum, fœderi nullam fraudem facturum, nec unquam πορθμὸν ἧκεν εἰς ᾿Αδριανούπολιν· κἀκεῖ διάγων Othmanici imperii fines invasurum. Hactenus inse ἦλθε μήνυμα, πῶς ὕστατος ἀδελφῶν αὐτοῦ, Μουστα quendi fine facto, Prusam revertitur Mahometes, et φᾶς ὀνομαζόμενος, υἱὸς τοῦ προῤῥηθέντος Παν fretum rursus transvectus Adrianopolim petit: ubi γιαζήτ, ἐν τῇ Βλαχίᾳ ἦν διάγων. Καὶ κατὰ μὲν τὸ cum moratur, runtios accipit, qui monent fratrem πρῶτον πέμπει τοὺς τῶν δούλων ἐκκρίτους δύο, τοῦ suum natu minimum Mustaphaın Bajazitis supra ἀποκεφαλίσαι τὸν Τζινεήτ· οἱ δὲ οὐχ εὗρον αὐτόν, memorati filium in Walachia degere. His nuntiis au- ἦν γὰρ πρὸ δύο ἡμέρας τὸν ποταμὸν περάσα; ένα ditis quamprimum mancipia mittit, quæ Cineitem θεὶς τῷ Μουσταφᾷ· καὶ ὅρκους δοὺς αὐτῷ τοῦ συν capite obtruncarent, quem non offenderunt; nudius- δραμεῖν, καὶ συγκακοπαθῆσαι, καὶ ἄρχοντα καταtertius enim fluvium trajeceral, et Mustaphæ se στῆσαι δύσεως καὶ ἐῴας. Μαθὼν οὖν τὴν φυγὴν τοῦ conjunxerat: cui jurejurando fidem suam obstrin- Τζινεήτ ὁ Μεχεμέτ, καὶ μὴ φέρων τὴν ζημίαν, Αν xit, se auxilio el fore, eamdem cum eo fortunam ὑποστῆναι μέλλει παρ' αὐτοῦ, στρατὸν ἀγείρει του experturum, imperiumque orientis et occidentis ip-ὖν, καὶ ἐξελθὼν ἀπὸ Θρᾴκην ἦλθεν εἰς Μακεδονίαν si conciliaturum. Postquam itaque cognovit Mahometes Cineitem ad Mustapham transfugisse, damnum declinare cupiens, quod sibi ab eis imminebat, exerci ɩm ingentein conscribit, Thraciaque excedens Macedoniam intrat. Illic certior factus Mustaplam et Cineitem latrum transiisse, inque Thessaκἀκεῖ μαθὼν ὅτι ὁ Μουσταφᾶς σὺν τῷ Τζινεὴς πο ράσαντες τὸν Ιστρον, ἔχοντες Βλάχους εἰς βοήθειαν, καὶ ἀπὸ τῶν Τούρκων οὐκ ὀλίγον στρατόν, πρὸς τὰ τῆς Θετταλίας μέρη κατέρχονται. Καὶ αὐτὲς τὴν πρὸς αὐτοὺς σὺν τῷ στρατῷ πορείαν ἐποίει. 'Απαν τηθέντες ἐγγὺς εἰς τὰ τῆς Θεσσαλονίκης μέρη, καὶ Ismaelis Bullialdi notæ. olfactu dignoscerent; hos dilaniarent, illos ad castri eportam salvos deducerent. Lib. quoque ν, idem Bosius de isto castro disserit. Notandum ergo discrimen quod inter Ducam et monumenta a Bosio in historiam suam relata intercedit, quorum tempera enuis, ut minus 17, a se invicem distant. Si, Ducas scripsit, vera sunt, et anno 1416, vel 1417, acciderunt, non potuit magnus magister, qui tunc concil. Constantia intererat, Smyrnam venire, castrum reficere, et cum Mehemete colloqui: oportet itaque legatum magni magistri aliquem, qui classi praeesset, a Dura magnum magistrum appellari. Porro verosimile non est Rhodios istos anuo ipse, quo Smyrna a Temyre capta est, castrum sancti Petri in Caria ædificasse: totus enim ille Asiæ traclus a Temyriano exercitu occupatus erat. Præter-. ea Smyrne situs opportunus magis est in medio fere intervallo ponti Euxini, et maris Carpathii: cum S. Petri castrum in Caria, Asiæ minoris angulo locatum sit. Hac de causa prius tentasse Rhodios Smyrnam iterum occupare, quam alias sedes quæsivisse; et procul dubio Smyrnam facilius confugere poterant Christiani, et in libertatem se vindicare; quod iis quidem utile crat, alque etiam illi Rhodiorum equitum societati: qui ex illa confugientium multitudine socios navales, volonesque remiges legere poterant, et ad navales expeditiones excursionesque eorum opera uti. 'Ο δὲ Μεχμέτ ήδη βαρος ἀρχ. Hae el expeditio, cujus meminit Leuncl. I. xii. Πῶς ὁ ὕστατος ἀδελφῶν αὐτοῦ Μου σταφάς. Hic est Mustaplas, de cujus natalibus controvertitur. Historici Musulmani, quos sequitur Leunclavius, supposititium esse contendunt, eum propterea Dusme lingua Turcica appellant. Phranzes, lib. 1. cap. 32, legitimum eum fuisse asserit, Moratisque secundi patruum, ab eoque victum et strangulatum. Laonicus, lib. ι, Μουσταφάς γί ται ὁ τῶν Παταζή του παίδων εἷς, Bajasitis Aliorum unus, Mustaphas. Ducas pariter illus Glium fuisse asserit, idque adversus reclamantes Turcos contendit. Leunclavius porro et Phranzes eum inno tuisse sub Morate tradiderunt: Laonicus sub Mahomete Moratis patre: qua in parte cum nostro sentit. Atque in enarrandis primordiis tumultus ab isto Mustapha excitati, Cineitis ad ejus partes transitu, amborumque careere mediocris est.

δὲ συνάψαντες πόλεμον, καὶ τὴν νικώσαν ὁ Μεχε- liam contendere cum Turcorum laud exiguo uuμὲτ λαχών, ἐδιώχοντο παρ' αὐτοῦ μέχρι καὶ τῶν πυλῶν Θεσσαλονίκης ὁ Μουσταφᾶς σὺν τῷ Τζινεήτ. 'Ανθίσταντο δὲ σὺν ὀλίγοις βοηθούμενοι παρά τῶν πολιτῶν. Ἑσπέρας δὲ ἤδη γενομένης, καὶ μὴ θέλοντες εἰσῆλθον ἐν τῇ πόλει· Δημήτριος δὲ Λάσκαρι; ὁ Λεοντάρις φιλοξενήσας αὐτούς, καὶ παρηγο ρήσας, λέγων θαῤῥεῖν εἰς τὸ τῆς τύχης εὐμετάβο λον, καὶ μηδεμίαν ἐν νῷ βάλλειν φροντίδα τοῦ προδοῦναι τούτους τῷ Μεχμέτ, εἰ ἐπρόκειτο Θεσσαλονίκη παραδοθῆναι τοῖς Τούρκοις. Θαρσήσαντες δ᾽ ἐπὶ τούτοις τοῖς ὑποσχομένοις παρὰ τοῦ Δημητρίου, ἀφροντίστως ἐδείπνησαν, καὶ εἰς ὕπνον ἐτράπησαν. Πρωΐας δὲ γενομένης πέμπει πρὸς τὸν Λεοντάριον ὁ Μαχουμὲτ ἕνα τῶν ἀρχόντων αὐτοῦ, λέγων· Οἶδας ἀκριβῶς τὴν ἀγάπην ἣν κέκτημα, καὶ τὴν ἀῤῥαγή φιλίαν σὺν τῷ βασιλεῖ τῶν 'Ρωκαίων· μὴ βουληθῇς οὖν διασπαράξαι ταύτην, καὶ εἰς τέλος ἀφανίσαι, καὶ παντὶ τῷ γένει Ρωμαίων ζημίαν προξενῆσαι, καὶ ἐν μέσῳ ἡμῶν, καὶ τῶν Ρωμαίων εἰσάξαι ἔχθραν ἄσπενδον· ἀλλὰ τὴν κυνηγηθεῖσαν παρ' ἐμοὶ θήραν ἀπόδος μοι. Εἰ δὲ μὴ τοῦτο ποιήσεις, χαίρειν εἰπών μοι τὴν φιλίαν τὴν ἔχθραν ἀσπάσομαι· καὶ ὡς ἐν ὀλίγῳ τὴν πόλιν σου παραλάβω, καὶ τοὺς ἔνδον αἰχμαλωτίσω, καὶ σοῦ τὴν ζωὴν ἀφελῶ, καὶ τοὺς ἐχθρούς μου ἐν χερσὶν ἐμαῖς ἔξω. Τότε ὁ κυρ Δημήτριος φρονιμώτατος ὧν ἀντέγραψε, λέγων· Ἐπίστασαι, Κύριε ἡγεμὼν ὅτι ἐγὼ οὐκ εἰμὶ δεσπότης, ἀλλὰ δοῦλος τυγχάνω, καὶ οὐ μόνον τοῦ βασιλέως 'Ρωμαίων, ἀλλὰ καὶ σός· ἐπεὶ υἱὸς αὐτοῦ ἐτάχθης εἶναι· τὸ γοῦν προσταττόμενον παρὰ σοὶ χρέος ἐστὶ τοῦ πληρῶσαι, καὶ εἰς πέρας ἄγειν. Πλήν χρέος καὶ τοῦτο ἐμὸν ἐστι, τὸ τὰ συμβάντα καὶ τῷ ἐμῷ βασιλεῖ γνωστὰ ποιῆσαι· καὶ γὰρ οὐκ ἐστὶ τῶν τυχόντων Τούρκων ὁ ἐν τῇ αὐλῇ εἰσελθὼν τοῦ βασιλέως, διωκόμενος ὡς πέρδιξ ὑπὸ Ιέρακος, ἕνεκα σωτηρίας, ἀλλ' ἀδελφὸς σύς, ὡς ἔμαθον εἰ δὲ καὶ τῶν τυχόντων εἰς, οὐδ᾽ αὐτὸν ἂν σοι δέδωκα τοῦ βασιλέως μὴ προτρέψαντος. Διδ ἱκετεύω δουλικώς, ὑπόμεινον ὀλίγον· ἐγὼ δὲ τῇ ὥρᾳ ταύτῃ μηνύω τῷ βασιλεῖ τὰ γενόμενα, καὶ ὡς χρὴ κελεύειν κελευέτω· ἐγὼ δὲ τὸ προσταχθὲν πληρώσω. mero, auxiliaribusque Walachorum copiis, ipse quoque contra illos cum toto exercitu iter dirigit: cumque ambo exercitus in agro Thessalonicensi obviam sibi invicem facti essent, utrinque acie concurritur, tandemque victoria Malometi cessit, qui Mustapham et Cineitem ad portas usque Thessalonicæ fugientes insecutus est: cui restiterunt paucorum civium auxilio protecti. Vespere deinde, quamvis înviti, in urbem admissi sunt, et a Demetrio Lascari Leontario humane ac comiter suscepti, ejusque sermonibus consolati. Ipsus enim de fortuna, quæ variabilis admodum est, bene sperare 66 lor tatur, neque vel minima suspicione aut metu turbari, ne Mahometi prodantur, etsi Thessalonicam Turcis dedi oporteat. His Demetrii verbis animo erecti omni sollicitudine deposita cœnant, et dormitum abeunt. Ubi vero illuxit, Mahometes unum de ducibus suis ad Leontarium mittit, qui sic eum alloqueretur: Probe nosti, quam constanti amicitia ac dilectione imperatorem Romæorum prosequar. Cave ergo ne eam labefactes, prorsusque perimas, neque e:iam universæ Romæorum genti dumnum accersas, aut inter nos et Romæos inimicitias capitales exercendi causam præbeas; quin potius prædam, in relia compulsam redde mihi. Sin minus hoc prastileris, a le renuntiata mihi amicitia, tuum hostem nie profiteor quam celerrime urbem tuam debellabo, omnesque illius incolas sub jugum mittam, e vivorum numero te expungam, cunctosque hostes meos in poteslutem meam reducam. Dom. Demetrius pro ea, qua pollebat, prudentia his verbis illico respondit: Nosti, Domine imperaior, penes me non esse hujus urbis dominium, sed pro servo ac ministro me gerere, non tantum imperatoris Romæorum, sed et tuo; siquidem inter illius liberos te adscitum voluisti. In en proinde conditione sum, ut manduta tua exsequi, et ad finem perducere debeam. Verumtamen aliunde etiam officii mei ratio postulat, ut imperatorem meum de eventu rerum certiorem faciam. Non etenim de Turcorum turba ille est, qui in imperatoris domum confugit, non aliter quam perdix ab accipitre compulsa, salutem sibi quærens; at frater tuus ille est. Neque etiam hunc tibi, quamvis infima sortis homi nem, traderem, nisiid in mandatis mihi dederit imperator. Quapropter ut servum decet, supplex te oro, ut paulisper exspectare velis, ipsoque temporis momento ¡mperatorem de his quæ contigerunt certiorem reddam, ipse vero pro libitu jubeat, mandala ipsius ac. curate exsequar. Ακούσας οὖν τοὺς λόγους τούτους ὁ Μαχουμέτ, συγκατέθετο τοῦ γενέσθαι τὸ μήνυμα γράψας καὶ · αὐτὸς τὸν βασιλέα τὰ δοκοῦντα, καὶ παρακαλῶν Talia cum audiisset Mahometes, consensit ut ad imperatorem de istis referretur: ipse quoque per litteras animi sententiam ei aperit, hortaturque ne Ismaelis Bullialdi notæ. Μέχρι καὶ τῶν πυλῶν Θεσσαλονίκης. laonicus dicit Thermam venisse, captos Constantinopolim deductos fuisse: verum auctoris nostri narratio amplior est, et circumstantiis appositis Incidior. In margine editi Laonici, anno 1615 CoJoniæ Allobrogum, Therma vocatur Thessalonica; Therma equidem a Thessalonica non longe abest, et sinus Thermaici oris ntraque adjacet. Posterioribus temporibus Thessalonica appellata est, quæ olim Therma: si verum est testimonium auctoris, qui Catalogum descripsit urbium aliquot, quorum nomina mutata sunt: Θέρμη καὶ Ημαθία ἡ Θεσσα λονίκη. Εxstat in ms. lib. 1334 Bibl. Reg.

δὲ συνάψαντες πόλεμον, καὶ τὴν νικώσαν ὁ Μεχε- liam contendere cum Turcorum laud exiguo uuμὲτ λαχών, ἐδιώχοντο παρ' αὐτοῦ μέχρι καὶ τῶν πυλῶν Θεσσαλονίκης ὁ Μουσταφᾶς σὺν τῷ Τζινεήτ. 'Ανθίσταντο δὲ σὺν ὀλίγοις βοηθούμενοι παρά τῶν πολιτῶν. Ἑσπέρας δὲ ἤδη γενομένης, καὶ μὴ θέλοντες εἰσῆλθον ἐν τῇ πόλει· Δημήτριος δὲ Λάσκαρι; ὁ Λεοντάρις φιλοξενήσας αὐτούς, καὶ παρηγο ρήσας, λέγων θαῤῥεῖν εἰς τὸ τῆς τύχης εὐμετάβο λον, καὶ μηδεμίαν ἐν νῷ βάλλειν φροντίδα τοῦ προδοῦναι τούτους τῷ Μεχμέτ, εἰ ἐπρόκειτο Θεσσαλονίκη παραδοθῆναι τοῖς Τούρκοις. Θαρσήσαντες δ᾽ ἐπὶ τούτοις τοῖς ὑποσχομένοις παρὰ τοῦ Δημητρίου, ἀφροντίστως ἐδείπνησαν, καὶ εἰς ὕπνον ἐτράπησαν. Πρωΐας δὲ γενομένης πέμπει πρὸς τὸν Λεοντάριον ὁ Μαχουμὲτ ἕνα τῶν ἀρχόντων αὐτοῦ, λέγων· Οἶδας ἀκριβῶς τὴν ἀγάπην ἣν κέκτημα, καὶ τὴν ἀῤῥαγή φιλίαν σὺν τῷ βασιλεῖ τῶν 'Ρωκαίων· μὴ βουληθῇς οὖν διασπαράξαι ταύτην, καὶ εἰς τέλος ἀφανίσαι, καὶ παντὶ τῷ γένει Ρωμαίων ζημίαν προξενῆσαι, καὶ ἐν μέσῳ ἡμῶν, καὶ τῶν Ρωμαίων εἰσάξαι ἔχθραν ἄσπενδον· ἀλλὰ τὴν κυνηγηθεῖσαν παρ' ἐμοὶ θήραν ἀπόδος μοι. Εἰ δὲ μὴ τοῦτο ποιήσεις, χαίρειν εἰπών μοι τὴν φιλίαν τὴν ἔχθραν ἀσπάσομαι· καὶ ὡς ἐν ὀλίγῳ τὴν πόλιν σου παραλάβω, καὶ τοὺς ἔνδον αἰχμαλωτίσω, καὶ σοῦ τὴν ζωὴν ἀφελῶ, καὶ τοὺς ἐχθρούς μου ἐν χερσὶν ἐμαῖς ἔξω. Τότε ὁ κυρ Δημήτριος φρονιμώτατος ὧν ἀντέγραψε, λέγων· Ἐπίστασαι, Κύριε ἡγεμὼν ὅτι ἐγὼ οὐκ εἰμὶ δεσπότης, ἀλλὰ δοῦλος τυγχάνω, καὶ οὐ μόνον τοῦ βασιλέως 'Ρωμαίων, ἀλλὰ καὶ σός· ἐπεὶ υἱὸς αὐτοῦ ἐτάχθης εἶναι· τὸ γοῦν προσταττόμενον παρὰ σοὶ χρέος ἐστὶ τοῦ πληρῶσαι, καὶ εἰς πέρας ἄγειν. Πλήν χρέος καὶ τοῦτο ἐμὸν ἐστι, τὸ τὰ συμβάντα καὶ τῷ ἐμῷ βασιλεῖ γνωστὰ ποιῆσαι· καὶ γὰρ οὐκ ἐστὶ τῶν τυχόντων Τούρκων ὁ ἐν τῇ αὐλῇ εἰσελθὼν τοῦ βασιλέως, διωκόμενος ὡς πέρδιξ ὑπὸ Ιέρακος, ἕνεκα σωτηρίας, ἀλλ' ἀδελφὸς σύς, ὡς ἔμαθον εἰ δὲ καὶ τῶν τυχόντων εἰς, οὐδ᾽ αὐτὸν ἂν σοι δέδωκα τοῦ βασιλέως μὴ προτρέψαντος. Διδ ἱκετεύω δουλικώς, ὑπόμεινον ὀλίγον· ἐγὼ δὲ τῇ ὥρᾳ ταύτῃ μηνύω τῷ βασιλεῖ τὰ γενόμενα, καὶ ὡς χρὴ κελεύειν κελευέτω· ἐγὼ δὲ τὸ προσταχθὲν πληρώσω. mero, auxiliaribusque Walachorum copiis, ipse quoque contra illos cum toto exercitu iter dirigit: cumque ambo exercitus in agro Thessalonicensi obviam sibi invicem facti essent, utrinque acie concurritur, tandemque victoria Malometi cessit, qui Mustapham et Cineitem ad portas usque Thessalonicæ fugientes insecutus est: cui restiterunt paucorum civium auxilio protecti. Vespere deinde, quamvis înviti, in urbem admissi sunt, et a Demetrio Lascari Leontario humane ac comiter suscepti, ejusque sermonibus consolati. Ipsus enim de fortuna, quæ variabilis admodum est, bene sperare 66 lor tatur, neque vel minima suspicione aut metu turbari, ne Mahometi prodantur, etsi Thessalonicam Turcis dedi oporteat. His Demetrii verbis animo erecti omni sollicitudine deposita cœnant, et dormitum abeunt. Ubi vero illuxit, Mahometes unum de ducibus suis ad Leontarium mittit, qui sic eum alloqueretur: Probe nosti, quam constanti amicitia ac dilectione imperatorem Romæorum prosequar. Cave ergo ne eam labefactes, prorsusque perimas, neque e:iam universæ Romæorum genti dumnum accersas, aut inter nos et Romæos inimicitias capitales exercendi causam præbeas; quin potius prædam, in relia compulsam redde mihi. Sin minus hoc prastileris, a le renuntiata mihi amicitia, tuum hostem nie profiteor quam celerrime urbem tuam debellabo, omnesque illius incolas sub jugum mittam, e vivorum numero te expungam, cunctosque hostes meos in poteslutem meam reducam. Dom. Demetrius pro ea, qua pollebat, prudentia his verbis illico respondit: Nosti, Domine imperaior, penes me non esse hujus urbis dominium, sed pro servo ac ministro me gerere, non tantum imperatoris Romæorum, sed et tuo; siquidem inter illius liberos te adscitum voluisti. In en proinde conditione sum, ut manduta tua exsequi, et ad finem perducere debeam. Verumtamen aliunde etiam officii mei ratio postulat, ut imperatorem meum de eventu rerum certiorem faciam. Non etenim de Turcorum turba ille est, qui in imperatoris domum confugit, non aliter quam perdix ab accipitre compulsa, salutem sibi quærens; at frater tuus ille est. Neque etiam hunc tibi, quamvis infima sortis homi nem, traderem, nisiid in mandatis mihi dederit imperator. Quapropter ut servum decet, supplex te oro, ut paulisper exspectare velis, ipsoque temporis momento ¡mperatorem de his quæ contigerunt certiorem reddam, ipse vero pro libitu jubeat, mandala ipsius ac. curate exsequar. Ακούσας οὖν τοὺς λόγους τούτους ὁ Μαχουμέτ, συγκατέθετο τοῦ γενέσθαι τὸ μήνυμα γράψας καὶ · αὐτὸς τὸν βασιλέα τὰ δοκοῦντα, καὶ παρακαλῶν Talia cum audiisset Mahometes, consensit ut ad imperatorem de istis referretur: ipse quoque per litteras animi sententiam ei aperit, hortaturque ne Ismaelis Bullialdi notæ. Μέχρι καὶ τῶν πυλῶν Θεσσαλονίκης. laonicus dicit Thermam venisse, captos Constantinopolim deductos fuisse: verum auctoris nostri narratio amplior est, et circumstantiis appositis Incidior. In margine editi Laonici, anno 1615 CoJoniæ Allobrogum, Therma vocatur Thessalonica; Therma equidem a Thessalonica non longe abest, et sinus Thermaici oris ntraque adjacet. Posterioribus temporibus Thessalonica appellata est, quæ olim Therma: si verum est testimonium auctoris, qui Catalogum descripsit urbium aliquot, quorum nomina mutata sunt: Θέρμη καὶ Ημαθία ἡ Θεσσα λονίκη. Εxstat in ms. lib. 1334 Bibl. Reg.

ຍາ DUCE propter illa, quae acciderant, in offensiones mutuas αὐτὸν τοῦ μὴ εἶναι αἰτίαν σκανδάλων τὰ συμβεβη currerent. At Manuel imperator ad Mahometem his verbis rescripsit: Apprime nosti me futurum tibi patrem pollicitum esse, teque contra mihi fore flium promisisse. Sane vero si uterque promissis steterimus, ecce Deunt timebimus, et mandata ejus servabimus. Quod si ea transgressi fuerimus, ecce pater filii proditor traducetur, et filius parricidii arguetur. Ego equidem jusjurandum non violabo:.tu vero iḍ observare non vis. Deus judex justus eum vindicet, cui fit injuria. Eos itaque, qui ad me confugiunt, nefas sit dicere aut audire in manus tuas a me 1711ditos esse, hocce etenim facinus regium non est, sed tyrannicum. Equidem si fratrem meum insequerer, ipseque compulsus sub alas tuas 67 confugeret, eum que dedi peterem, occidendum mihi tradere haud deberes. Quod si tradideris, in leges humanas conmittis, proditor cum sis et homicida. Noveris itaque tam exsecrandum scelus me nunquam patraturum. Quoniam vero inter nos convenit, ut patris vices erga te obeam, Deum unum tibi juro, qui apud nos Christianos in Trinitate laudatur, nunquam e carcere profugam Mustapham exiturum, nec ejus viæ comitem Cineitem quandiu imperio ac vita frueris. Postquam vero ex hac vita migraveris, prout res cesserint de illis decernam. Quod si hoc propositum nostrum accceptum tibi non fuerit, libidini tuæ obtempera. Ad Demetrium quoque Leontarium scribit, eique talia imperat: Ubi ea, qua litteris nostris tibi mandanus, legeris, illico exsequere. Profugos istos Mustapham et Cinei- - tem, eorumque comites uni triremi impositos quam celerrime ad nos transmitte, neque præter mandala nostra quidquam tentaveris.Mahometes animo versans quæ successura erant, si in offensionem imperatoris incurreret: certiorque redditus se vivo Mustapham ac Cineitem semper detentam iri, Thessalonicam ultra non infostavit, illincque digressus Adrianopolim se confert, multis curis et anim mi anxietatibus expeditus, quibus antea angebatur reputans Mustaphæ et Cincitis manifestam rebellionem. Demetrius etiam Leontariųs triremen unam paravit, ambosque captivos ea vectos ad imperatorem transmittit. Qui post breve tempus Mustopham in Lemnum ablegat, incolisque sub diligenti et accurata custodia tenendum committit: at Cineitem monmterio beatissima virginis inclusit, ubi quietus otiabatur. Imperator apocrisiarios statim misit qui sumptus a Mahomete peterent in Mustapha alendo faciendos, in cujus quidem comitatu erant viri triginta; eum Cineite vero decem aderant; quapropter singulis annis accepit imperator ex reditibus et ærario Mahometis trecenta asprerun millia, interposito juramento de Mustapha non liberando, quandiu in vivis superesset Mahometes: κατα πράγματα. Ὁ δὲ βασιλεὺς Μανουήλ γράφει πρὸς τὸν Μαχουμέτ· Ἐγὼ μὲν, ὡς οἶδας ἀκρι Εῶς, ὑπεσχέθην τοῦ εἶναι με πατὴρ εἰς σέ, σὺ δὲ υἱὸς εἰς ἐμέ. Καὶ εἰ μὲν ἀμφότεροι φυλάξο μεν τὰ ὑποσχεθέντα, ἰδοὺ καὶ φόβος Θεοῦ καὶ τήρησις ἐντολῶν· εἰ δὲ παρεκβῶμεν αὐτὰ, ιδού ὁ πατὴρ ὡς προδότης υἱοῖ φανεῖται, καὶ ὁ υἱὸς ὡς πατρὸς φονεὺς κληθήσεται. Εγώ μέν φι λάξω τοὺς ἔρκους, σὺ δὲ οὐ βούλει φυλάξαι. *Εστω ὁ ἐκδικῶν τὸν ἀδικούμενον Θεὸς ὁ δίκαιος κριτής. Περὶ οὖν τῶν προσφύγων οὐκ ἔστιν εἰπεῖν, οὐδὲ τοῖς ὠσὶν ἀκοῦσαι τοῦ παραδοῦναι αὐτοὺς εἰς χεῖράς σου τοῦτο γὰρ τὸ ἔργον οὐκ ἔστι βασιλικόν, ἀλλὰ τυραννικόν. Καὶ εἰ μὲν ἐγὼ κατεδίωκον ἐμὲν ἀδελφὸν, διωκόμενος οὖν κατέφυγεν ὑπὸ τῶν πτερύγων τῶν σῶν, καὶ ζη τῶν, οὐκ ἂν μοι ἔδωκας αὐτὸν τοῦ θανατώσαι εἰ δὲ καὶ ἔδωκας, ἐποίησας ἂν ὑπὲρ ἄνθρωπο προδότης γεγονώς, καὶ φονεύς. Ισθι οὖν τοῦτο, ὡς οὐδέποτε γενήσεται δι' ἐμοῦν τὸ ἀπαίσια τοῦτο ἔργον. Πλὴν ἐπεὶ οὕτως ἐτάχθην του εἶναι με εἰς τρόπον πατρός σου, όμνυμί του τὸν ἕνα Θεόν, τὸν ἐν Τριάδι υμνούμενον παρ' ἡμῶν τῶν Χριστιανῶν, τοῦ μηδ' όλως ἐξελθείν ἀπὸ τῆς φυλακῆς τὸν πρόσφυγα Μουσταφάι, οὔτε τὸν αὐτοῦ συνοδοιπόρον Τζιντής, μέχρις οὗ παύσῃ τῆς ἡγεμονίας, καὶ αὐτῆς τῆς ἐν τῷ κόσμῳ ζωῆς· παρελθόντος δέ σου, καὶ κα θὼς συναντήσει τὰ πράγματα. Εἰ δὲ οὐ βούλει, πρᾶττε 8 βούλει. Τὸν δὲ Δημήτριον τὸν Λεοντάριν διὰ προστάγματος λέγων γράφει· 'Αναγνοὺς τὰ παρ' ἐμοὶ προσταχθέντα συντόμως πλήρωσαν. Βάλλων τοὺς πρόσφυγας αὐτούς, τον Μουστα φᾶν σὺν τῷ Τζινεὴς, καὶ τοὺς συνακολουθή σαντας ἐν τριήρει μιᾷ, πέμψον διὰ τάχους εἰς ἡμᾶς. Καὶ παρὰ τὸ προσταχθὲν μὴ πράξεις. Ο Μαχουμέτ δὲ εἰς νοῦν λαβὼν τὰ μέλλοντα γενέ σθαι, εἰ προσκρούσει τῷ βασιλεῖ, καὶ μαθὼν ὡς ἐφ' όρου ζωῆς αὐτοῦ τῷ Μουσταφῇ οὐκ ἔσται ελευ θερία της φυλακής, οὔτε τῷ Τζινεήτ, ἐπαύσατο τοῦ ἐνοχλεῖν Θεσσαλονίκην, καὶ ἀπάρας ἐκεῖθεν ἦλθεν εἰς 'Αδριανούπολιν ἀπαλλαγεῖς πολλῶν φροντίδων καὶ ἐννοιῶν, καταδαμαζόμενος ὑπὸ τοῦ λογισμού ἕνεκα τῆς φανερώσεως τοῦ Μουσταφᾶ καὶ τοῦ Τζινεήτ. Ο δὲ κύρις Δημήτριος ὁ Λεοντάρις τριήρη μίαν ἑτοιμάσας καὶ τοὺς δύο ἔνδον ἐμβαλών, ἀπό στειλε τῷ βασιλεῖ. Ο δὲ βασιλεὺς τὸν μὲν Μουστο φᾶν μετ' ὀλίγον ἐν τῇ νήσῳ Λήμνῳ ἔπεμψε, προς τάττων τοὺς αὐτοῦ φυλάττειν ἐπιμελῶς· τὴν δὲ Τζινεήτ Ρωκε μονὴν αὐτῷ ἐν τῇ μονῇ τῆς Παμμαχαρίστου, καὶ ἦν ἐκεῖ ἡσυχάζων. Τότε ὁ βασιλεὺς στείλας ἀποκρισιαρίους, ἐζήτει παρὰ τοῦ Μαχουμίτ τὰς δαπάνας, ὃς ἔμελλε δαπανἂν ὁ Μουσταφάς Ismaelis Bullialdi notæ. Περὶ οὖν τῶν προσφύγων. Manuel impe rator, ut principem summum, alienæ clientelæ non obnoxium, generosum ac magnanimum virum decet, Mehemeti respondit. Indignum enim se facinus flagitiumque admisisset, seque Mehemetis subditum ac clientem confessus fuisset, si, asylorum ac bospitalitatis jure violato, coufugientes ad se Mustapham et Cineitem tradidisset.

ຍາ DUCE propter illa, quae acciderant, in offensiones mutuas αὐτὸν τοῦ μὴ εἶναι αἰτίαν σκανδάλων τὰ συμβεβη currerent. At Manuel imperator ad Mahometem his verbis rescripsit: Apprime nosti me futurum tibi patrem pollicitum esse, teque contra mihi fore flium promisisse. Sane vero si uterque promissis steterimus, ecce Deunt timebimus, et mandata ejus servabimus. Quod si ea transgressi fuerimus, ecce pater filii proditor traducetur, et filius parricidii arguetur. Ego equidem jusjurandum non violabo:.tu vero iḍ observare non vis. Deus judex justus eum vindicet, cui fit injuria. Eos itaque, qui ad me confugiunt, nefas sit dicere aut audire in manus tuas a me 1711ditos esse, hocce etenim facinus regium non est, sed tyrannicum. Equidem si fratrem meum insequerer, ipseque compulsus sub alas tuas 67 confugeret, eum que dedi peterem, occidendum mihi tradere haud deberes. Quod si tradideris, in leges humanas conmittis, proditor cum sis et homicida. Noveris itaque tam exsecrandum scelus me nunquam patraturum. Quoniam vero inter nos convenit, ut patris vices erga te obeam, Deum unum tibi juro, qui apud nos Christianos in Trinitate laudatur, nunquam e carcere profugam Mustapham exiturum, nec ejus viæ comitem Cineitem quandiu imperio ac vita frueris. Postquam vero ex hac vita migraveris, prout res cesserint de illis decernam. Quod si hoc propositum nostrum accceptum tibi non fuerit, libidini tuæ obtempera. Ad Demetrium quoque Leontarium scribit, eique talia imperat: Ubi ea, qua litteris nostris tibi mandanus, legeris, illico exsequere. Profugos istos Mustapham et Cinei- - tem, eorumque comites uni triremi impositos quam celerrime ad nos transmitte, neque præter mandala nostra quidquam tentaveris.Mahometes animo versans quæ successura erant, si in offensionem imperatoris incurreret: certiorque redditus se vivo Mustapham ac Cineitem semper detentam iri, Thessalonicam ultra non infostavit, illincque digressus Adrianopolim se confert, multis curis et anim mi anxietatibus expeditus, quibus antea angebatur reputans Mustaphæ et Cincitis manifestam rebellionem. Demetrius etiam Leontariųs triremen unam paravit, ambosque captivos ea vectos ad imperatorem transmittit. Qui post breve tempus Mustopham in Lemnum ablegat, incolisque sub diligenti et accurata custodia tenendum committit: at Cineitem monmterio beatissima virginis inclusit, ubi quietus otiabatur. Imperator apocrisiarios statim misit qui sumptus a Mahomete peterent in Mustapha alendo faciendos, in cujus quidem comitatu erant viri triginta; eum Cineite vero decem aderant; quapropter singulis annis accepit imperator ex reditibus et ærario Mahometis trecenta asprerun millia, interposito juramento de Mustapha non liberando, quandiu in vivis superesset Mahometes: κατα πράγματα. Ὁ δὲ βασιλεὺς Μανουήλ γράφει πρὸς τὸν Μαχουμέτ· Ἐγὼ μὲν, ὡς οἶδας ἀκρι Εῶς, ὑπεσχέθην τοῦ εἶναι με πατὴρ εἰς σέ, σὺ δὲ υἱὸς εἰς ἐμέ. Καὶ εἰ μὲν ἀμφότεροι φυλάξο μεν τὰ ὑποσχεθέντα, ἰδοὺ καὶ φόβος Θεοῦ καὶ τήρησις ἐντολῶν· εἰ δὲ παρεκβῶμεν αὐτὰ, ιδού ὁ πατὴρ ὡς προδότης υἱοῖ φανεῖται, καὶ ὁ υἱὸς ὡς πατρὸς φονεὺς κληθήσεται. Εγώ μέν φι λάξω τοὺς ἔρκους, σὺ δὲ οὐ βούλει φυλάξαι. *Εστω ὁ ἐκδικῶν τὸν ἀδικούμενον Θεὸς ὁ δίκαιος κριτής. Περὶ οὖν τῶν προσφύγων οὐκ ἔστιν εἰπεῖν, οὐδὲ τοῖς ὠσὶν ἀκοῦσαι τοῦ παραδοῦναι αὐτοὺς εἰς χεῖράς σου τοῦτο γὰρ τὸ ἔργον οὐκ ἔστι βασιλικόν, ἀλλὰ τυραννικόν. Καὶ εἰ μὲν ἐγὼ κατεδίωκον ἐμὲν ἀδελφὸν, διωκόμενος οὖν κατέφυγεν ὑπὸ τῶν πτερύγων τῶν σῶν, καὶ ζη τῶν, οὐκ ἂν μοι ἔδωκας αὐτὸν τοῦ θανατώσαι εἰ δὲ καὶ ἔδωκας, ἐποίησας ἂν ὑπὲρ ἄνθρωπο προδότης γεγονώς, καὶ φονεύς. Ισθι οὖν τοῦτο, ὡς οὐδέποτε γενήσεται δι' ἐμοῦν τὸ ἀπαίσια τοῦτο ἔργον. Πλὴν ἐπεὶ οὕτως ἐτάχθην του εἶναι με εἰς τρόπον πατρός σου, όμνυμί του τὸν ἕνα Θεόν, τὸν ἐν Τριάδι υμνούμενον παρ' ἡμῶν τῶν Χριστιανῶν, τοῦ μηδ' όλως ἐξελθείν ἀπὸ τῆς φυλακῆς τὸν πρόσφυγα Μουσταφάι, οὔτε τὸν αὐτοῦ συνοδοιπόρον Τζιντής, μέχρις οὗ παύσῃ τῆς ἡγεμονίας, καὶ αὐτῆς τῆς ἐν τῷ κόσμῳ ζωῆς· παρελθόντος δέ σου, καὶ κα θὼς συναντήσει τὰ πράγματα. Εἰ δὲ οὐ βούλει, πρᾶττε 8 βούλει. Τὸν δὲ Δημήτριον τὸν Λεοντάριν διὰ προστάγματος λέγων γράφει· 'Αναγνοὺς τὰ παρ' ἐμοὶ προσταχθέντα συντόμως πλήρωσαν. Βάλλων τοὺς πρόσφυγας αὐτούς, τον Μουστα φᾶν σὺν τῷ Τζινεὴς, καὶ τοὺς συνακολουθή σαντας ἐν τριήρει μιᾷ, πέμψον διὰ τάχους εἰς ἡμᾶς. Καὶ παρὰ τὸ προσταχθὲν μὴ πράξεις. Ο Μαχουμέτ δὲ εἰς νοῦν λαβὼν τὰ μέλλοντα γενέ σθαι, εἰ προσκρούσει τῷ βασιλεῖ, καὶ μαθὼν ὡς ἐφ' όρου ζωῆς αὐτοῦ τῷ Μουσταφῇ οὐκ ἔσται ελευ θερία της φυλακής, οὔτε τῷ Τζινεήτ, ἐπαύσατο τοῦ ἐνοχλεῖν Θεσσαλονίκην, καὶ ἀπάρας ἐκεῖθεν ἦλθεν εἰς 'Αδριανούπολιν ἀπαλλαγεῖς πολλῶν φροντίδων καὶ ἐννοιῶν, καταδαμαζόμενος ὑπὸ τοῦ λογισμού ἕνεκα τῆς φανερώσεως τοῦ Μουσταφᾶ καὶ τοῦ Τζινεήτ. Ο δὲ κύρις Δημήτριος ὁ Λεοντάρις τριήρη μίαν ἑτοιμάσας καὶ τοὺς δύο ἔνδον ἐμβαλών, ἀπό στειλε τῷ βασιλεῖ. Ο δὲ βασιλεὺς τὸν μὲν Μουστο φᾶν μετ' ὀλίγον ἐν τῇ νήσῳ Λήμνῳ ἔπεμψε, προς τάττων τοὺς αὐτοῦ φυλάττειν ἐπιμελῶς· τὴν δὲ Τζινεήτ Ρωκε μονὴν αὐτῷ ἐν τῇ μονῇ τῆς Παμμαχαρίστου, καὶ ἦν ἐκεῖ ἡσυχάζων. Τότε ὁ βασιλεὺς στείλας ἀποκρισιαρίους, ἐζήτει παρὰ τοῦ Μαχουμίτ τὰς δαπάνας, ὃς ἔμελλε δαπανἂν ὁ Μουσταφάς Ismaelis Bullialdi notæ. Περὶ οὖν τῶν προσφύγων. Manuel impe rator, ut principem summum, alienæ clientelæ non obnoxium, generosum ac magnanimum virum decet, Mehemeti respondit. Indignum enim se facinus flagitiumque admisisset, seque Mehemetis subditum ac clientem confessus fuisset, si, asylorum ac bospitalitatis jure violato, coufugientes ad se Mustapham et Cineitem tradidisset.

ຍາ DUCE propter illa, quae acciderant, in offensiones mutuas αὐτὸν τοῦ μὴ εἶναι αἰτίαν σκανδάλων τὰ συμβεβη currerent. At Manuel imperator ad Mahometem his verbis rescripsit: Apprime nosti me futurum tibi patrem pollicitum esse, teque contra mihi fore flium promisisse. Sane vero si uterque promissis steterimus, ecce Deunt timebimus, et mandata ejus servabimus. Quod si ea transgressi fuerimus, ecce pater filii proditor traducetur, et filius parricidii arguetur. Ego equidem jusjurandum non violabo:.tu vero iḍ observare non vis. Deus judex justus eum vindicet, cui fit injuria. Eos itaque, qui ad me confugiunt, nefas sit dicere aut audire in manus tuas a me 1711ditos esse, hocce etenim facinus regium non est, sed tyrannicum. Equidem si fratrem meum insequerer, ipseque compulsus sub alas tuas 67 confugeret, eum que dedi peterem, occidendum mihi tradere haud deberes. Quod si tradideris, in leges humanas conmittis, proditor cum sis et homicida. Noveris itaque tam exsecrandum scelus me nunquam patraturum. Quoniam vero inter nos convenit, ut patris vices erga te obeam, Deum unum tibi juro, qui apud nos Christianos in Trinitate laudatur, nunquam e carcere profugam Mustapham exiturum, nec ejus viæ comitem Cineitem quandiu imperio ac vita frueris. Postquam vero ex hac vita migraveris, prout res cesserint de illis decernam. Quod si hoc propositum nostrum accceptum tibi non fuerit, libidini tuæ obtempera. Ad Demetrium quoque Leontarium scribit, eique talia imperat: Ubi ea, qua litteris nostris tibi mandanus, legeris, illico exsequere. Profugos istos Mustapham et Cinei- - tem, eorumque comites uni triremi impositos quam celerrime ad nos transmitte, neque præter mandala nostra quidquam tentaveris.Mahometes animo versans quæ successura erant, si in offensionem imperatoris incurreret: certiorque redditus se vivo Mustapham ac Cineitem semper detentam iri, Thessalonicam ultra non infostavit, illincque digressus Adrianopolim se confert, multis curis et anim mi anxietatibus expeditus, quibus antea angebatur reputans Mustaphæ et Cincitis manifestam rebellionem. Demetrius etiam Leontariųs triremen unam paravit, ambosque captivos ea vectos ad imperatorem transmittit. Qui post breve tempus Mustopham in Lemnum ablegat, incolisque sub diligenti et accurata custodia tenendum committit: at Cineitem monmterio beatissima virginis inclusit, ubi quietus otiabatur. Imperator apocrisiarios statim misit qui sumptus a Mahomete peterent in Mustapha alendo faciendos, in cujus quidem comitatu erant viri triginta; eum Cineite vero decem aderant; quapropter singulis annis accepit imperator ex reditibus et ærario Mahometis trecenta asprerun millia, interposito juramento de Mustapha non liberando, quandiu in vivis superesset Mahometes: κατα πράγματα. Ὁ δὲ βασιλεὺς Μανουήλ γράφει πρὸς τὸν Μαχουμέτ· Ἐγὼ μὲν, ὡς οἶδας ἀκρι Εῶς, ὑπεσχέθην τοῦ εἶναι με πατὴρ εἰς σέ, σὺ δὲ υἱὸς εἰς ἐμέ. Καὶ εἰ μὲν ἀμφότεροι φυλάξο μεν τὰ ὑποσχεθέντα, ἰδοὺ καὶ φόβος Θεοῦ καὶ τήρησις ἐντολῶν· εἰ δὲ παρεκβῶμεν αὐτὰ, ιδού ὁ πατὴρ ὡς προδότης υἱοῖ φανεῖται, καὶ ὁ υἱὸς ὡς πατρὸς φονεὺς κληθήσεται. Εγώ μέν φι λάξω τοὺς ἔρκους, σὺ δὲ οὐ βούλει φυλάξαι. *Εστω ὁ ἐκδικῶν τὸν ἀδικούμενον Θεὸς ὁ δίκαιος κριτής. Περὶ οὖν τῶν προσφύγων οὐκ ἔστιν εἰπεῖν, οὐδὲ τοῖς ὠσὶν ἀκοῦσαι τοῦ παραδοῦναι αὐτοὺς εἰς χεῖράς σου τοῦτο γὰρ τὸ ἔργον οὐκ ἔστι βασιλικόν, ἀλλὰ τυραννικόν. Καὶ εἰ μὲν ἐγὼ κατεδίωκον ἐμὲν ἀδελφὸν, διωκόμενος οὖν κατέφυγεν ὑπὸ τῶν πτερύγων τῶν σῶν, καὶ ζη τῶν, οὐκ ἂν μοι ἔδωκας αὐτὸν τοῦ θανατώσαι εἰ δὲ καὶ ἔδωκας, ἐποίησας ἂν ὑπὲρ ἄνθρωπο προδότης γεγονώς, καὶ φονεύς. Ισθι οὖν τοῦτο, ὡς οὐδέποτε γενήσεται δι' ἐμοῦν τὸ ἀπαίσια τοῦτο ἔργον. Πλὴν ἐπεὶ οὕτως ἐτάχθην του εἶναι με εἰς τρόπον πατρός σου, όμνυμί του τὸν ἕνα Θεόν, τὸν ἐν Τριάδι υμνούμενον παρ' ἡμῶν τῶν Χριστιανῶν, τοῦ μηδ' όλως ἐξελθείν ἀπὸ τῆς φυλακῆς τὸν πρόσφυγα Μουσταφάι, οὔτε τὸν αὐτοῦ συνοδοιπόρον Τζιντής, μέχρις οὗ παύσῃ τῆς ἡγεμονίας, καὶ αὐτῆς τῆς ἐν τῷ κόσμῳ ζωῆς· παρελθόντος δέ σου, καὶ κα θὼς συναντήσει τὰ πράγματα. Εἰ δὲ οὐ βούλει, πρᾶττε 8 βούλει. Τὸν δὲ Δημήτριον τὸν Λεοντάριν διὰ προστάγματος λέγων γράφει· 'Αναγνοὺς τὰ παρ' ἐμοὶ προσταχθέντα συντόμως πλήρωσαν. Βάλλων τοὺς πρόσφυγας αὐτούς, τον Μουστα φᾶν σὺν τῷ Τζινεὴς, καὶ τοὺς συνακολουθή σαντας ἐν τριήρει μιᾷ, πέμψον διὰ τάχους εἰς ἡμᾶς. Καὶ παρὰ τὸ προσταχθὲν μὴ πράξεις. Ο Μαχουμέτ δὲ εἰς νοῦν λαβὼν τὰ μέλλοντα γενέ σθαι, εἰ προσκρούσει τῷ βασιλεῖ, καὶ μαθὼν ὡς ἐφ' όρου ζωῆς αὐτοῦ τῷ Μουσταφῇ οὐκ ἔσται ελευ θερία της φυλακής, οὔτε τῷ Τζινεήτ, ἐπαύσατο τοῦ ἐνοχλεῖν Θεσσαλονίκην, καὶ ἀπάρας ἐκεῖθεν ἦλθεν εἰς 'Αδριανούπολιν ἀπαλλαγεῖς πολλῶν φροντίδων καὶ ἐννοιῶν, καταδαμαζόμενος ὑπὸ τοῦ λογισμού ἕνεκα τῆς φανερώσεως τοῦ Μουσταφᾶ καὶ τοῦ Τζινεήτ. Ο δὲ κύρις Δημήτριος ὁ Λεοντάρις τριήρη μίαν ἑτοιμάσας καὶ τοὺς δύο ἔνδον ἐμβαλών, ἀπό στειλε τῷ βασιλεῖ. Ο δὲ βασιλεὺς τὸν μὲν Μουστο φᾶν μετ' ὀλίγον ἐν τῇ νήσῳ Λήμνῳ ἔπεμψε, προς τάττων τοὺς αὐτοῦ φυλάττειν ἐπιμελῶς· τὴν δὲ Τζινεήτ Ρωκε μονὴν αὐτῷ ἐν τῇ μονῇ τῆς Παμμαχαρίστου, καὶ ἦν ἐκεῖ ἡσυχάζων. Τότε ὁ βασιλεὺς στείλας ἀποκρισιαρίους, ἐζήτει παρὰ τοῦ Μαχουμίτ τὰς δαπάνας, ὃς ἔμελλε δαπανἂν ὁ Μουσταφάς Ismaelis Bullialdi notæ. Περὶ οὖν τῶν προσφύγων. Manuel impe rator, ut principem summum, alienæ clientelæ non obnoxium, generosum ac magnanimum virum decet, Mehemeti respondit. Indignum enim se facinus flagitiumque admisisset, seque Mehemetis subditum ac clientem confessus fuisset, si, asylorum ac bospitalitatis jure violato, coufugientes ad se Mustapham et Cineitem tradidisset.

ἦσαν γὰρ σὺν αὐτῷ νέοι τριάκοντα, καὶ σὺν αὐτῷ post mortem vero ipsius concessum imperatori Τζινεὴτ δέκα. Εποίησεν οὖν κατ' ἔτος λαμβάνειν δ βασιλεὺς ἐκ τῶν θησαυρῶν καὶ τῶν εἰσοδημάτων τοῦ Μεχμέτ τριακοσίων χιλιάδων άσπρων ἀριθ. μὲν, λαβὼν ὅρκους τοῦ μὴ ἀπολυθῆναι τὸν Μουστα φᾶν ἐφ' όρου ζωῆς τοῦ Μαχουμέτ. Μετὰ δὲ τὸ θα νεῖν ὡς ἔδει τοὺς μεταγενεστέρους πράττοντας εἰς αὐτὸν τὸν βασιλέα, καὶ αὐτὸς τὸ συμφέρον ἐκλέξιται. Λαβόντες οὖν σύμφωνα ἐγγράφως καὶ ὅρκους, οἱ πρέσβεις ἀπῄσσαν. Ο δὲ Μαχουμὲτ κατὰ τῶν Βλάχων τρέφων ἔχθραν ἔνεκα τῆς τοῦ Μουσταφά ἀναρρήσεως, πέμπει στρατὸν πολὺν καὶ λεηλατεῖ, καὶ πυρπολεῖ, καὶ ζημιοῖ τὰ πλεῖστα. Μετὰ δὲ ταῦτα ἤρξατο ἐν κρυφοί τρέφειν ἔχθραν κατὰ τῆς πόλεως. "Ην γὰρ ταῦτα κρύπτων εἰς βάθος, ἀλλ᾿ οὐ φανερῶς τὸ παράπαν ἐδείκνυε. Ἐν δὲ ταῖς ἡμέραις ἐκείναις ἦν τις ἀνὴρ ἐκ πόλεως Φιλαδελφείας ἄνθρωπος τὸ μὲν γένος Χριστιανός, τὴν τύχην εἷς ἐκ τῶν ἀρχόντων τῆς πόλεως Φιλαδελφείας, την πράξιν πανούργος καὶ δόλιος. Οὗτος ἐν τῇ τῶν Σκυθῶν ἐπιδρομῇ εἰς ὢν τῶν προκαθημένων, κατέδωκε πολλοὺς τῶν Χρι στιανῶν ἐν χερσὶ τῶν ἀσεβῶν ἕνεκα αἰτίας, πλουσίους ὑπάρχοντας, ἀποδοῦναι τὸ γραφὲν τῷ Τεμύρ τέλος· κἀκεῖνοι δὲ μὴ ἔχοντες ἀποδοῦναι πυρὶ κατα ἐφλεξαν αὐτοὺς οἱ βάρβαροι· ὡς καὶ τὸν ἀρχιερέα Φιλαδελφείας εἰς τοσούτους πειρασμούς εἰσάξαι, και βάσανα, τοῦ ἐξομόσασθαι τὸ σέβας τῶν Χριστια νῶν. Οὗτος ἐλθὼν ἐν Κωνσταντινουπόλει, καὶ τινί τῶν τοῦ παλατίου ἐντυχών, καὶ σὺν αὐτῷ συχνάκις εἰσερχόμενος, μιᾷ τῶν ἡμερῶν ἐν τῷ παλατίῳ ἐγένετο ζήτησις τινός διερμηνευτοῦ, χρείας κατε πειγούσης. Ὁ δὲ ἑτοίμως εἰσέρχεται, καὶ τὰ παρὰ Τούρκων λαλούμενα αὐτὸς ἐξηλλήνιζεν· ἦν γὰρ τὴν διάλεκτον τῶν Τούρκων εἰς ἄκρον μεμαθηκώς. Εκτοτε οὖν οἱ πρέσβεις τοῦ βασιλέως εἶχον ὁμοῦ καὶ τὴν θεολόγον, οὕτω γὰρ ἐκαλεῖτο, συνερχόμενον διὰ τὴν διάλεκτον. Συχνάκις οὖν τὰ τῆς πρεσβείας οὐ διέλειπον, διὰ τινῶν συμβαινόντων αἰτιῶν, καὶ ὁ θεολόγος σὺν τοῖς πρέσβεσιν· οἰκειωθεὶς τοίνυν τῷ Παγιαζήτ τῷ Μεσάζοντι τοῦ Μαχουμέτ, ἐγένετο μέγας τὸ καθ' ἡμέραν φίλος αὐτοῦ, λαμβάνων παρὰ τῶν 'Ρωμαίων μυστήριά τινα, καὶ ρίπτων ἐν τοῖς ὠσὶ τοῦ Παγιαζήτ. Καὶ δεικνύων ἀκραιφνῆ πίστιν εἰς αὐτοὺς, παρὰ δὲ τῶν Τούρκων ἐκ μέρους ἀνακαλύπτων. Κατήντησεν οὖν εἰς τοσοῦτον ἄκρον τῆς τύχης, ὡς καὶ καθολικὸς ἀποκρισιάρης του βασιλέως γενέσθαι, καὶ σύνδειπνος τοῦ Παγιαζήτ, καὶ αὐτοῦ τοῦ Μαχουμὲτ πολλάκις· ἐλέγετο γὰρ παρὰ πολλῶν καὶ ἡκούετο, ὡς ὁ Θεολόγος οὐκ ἦν ἀληθὲς συνεργός τῶν Ῥωμαίων ἐπὶ καλῷ· καὶ τὸν ῥηθέντα Μουσταφἂν ἕνεκα φόβου, τοῦ μὴ φυγαδεῦσαι τοῦτον ἐκ τῆς πόλεως, ἐν τῇ Λήμνῳ ἐξώμισαν. Καὶ ἄλλα τινά, ειτοδοσίας λέγω, καὶ τὰ η quemadmodum erga se affectos cognoverit Mahometis posteros, et e re sua erit, decernere. Legali postmodum suis petitionibus congrua ac idonea promissa scriptis mandata et jurejurando firmata secum referentes abierunt. Mahometes autem Walachis infensus, eo quod adversum se in apertam rebellionen Mustapla erupisset, in eos numerosum exer• citum duci jubet, qui deprædationibus et incendiis agros vastat, et quamplurima danna infert. Inde etiam inimicitias occultas adversus Constantinopolitanam urbem exercere cœpit, profunda tamen dissimulatione tectas, nec palam, vel minimum,prorumpentes. Per illud etiam tempus vir quidam 68 innotuit Christianus Philadelphius inter cives primarius, cæterum subdolus et veterator. Hic cum unus inter reipublicæ administratores esset, quando Scythæ in Asiam irruperunt, complures Christianos, quod opulenti essent, impiis istis tradidit, ut a Temyre imperatas pecunias solverent: quos, cum solvendo non essent, Barbari combusserunt: atque etiam Philadelphia archiepiscopum tam diris sævisque tormentis divexavere, ut Christianam religionem ejeraverit. Constantinopolim Philadelphies ille venit, ubi in cujusdam aulici familiaritatem admissus est: cumque ad eam frequenter accederet, accilit ut in sula imperatoris propter negotia argentia interpres aliquis conquireretur. Confidenter ergo ingressus Turorum verba Græce interpretabatur, quorum linguam apprime callebat, Legati imperatoris huue, qui Theologus etiam appellabatur, comitem deinceps habuerunt, quod lingua Turcicæ peritus esset. Cum frequentes igitur legationes pro vario quarumdan rerum eventu obirent, theologus in eorum comitatu aderat. Familiaris exinde factus Bajazeti Mesazonti seu veziro Mahometis, arctiorem in dies cum illo amicitiam contrahit, eique secreta a Romæis sibi credita Bajazeti prodit; at sinceram fidem erga legatos professus quæ ex Turcis resciverat, eis ex parte tantum detegebat. Eo itaque aura fortune Imperatoris fieret, et Bajazelis commensalis, esecunda eum provezit, ut generalis aprocrisarius piusque ipsius Malometis. Inter plures vero sinistri jactabantur de theologo sermones, maleque Ipse audiebat, utpote qui fidelem operain Romæis non navaret, nec ad bonum Guem collinaret. Pradictumque Mustapham in Lemnum relegaverunt, ne urbe ab isto theologo ejiceretur. Inciderunt et alia, promisṣas nempe ad Mustapham alendum expensas per aliquod temporis spatium, quominus solverentur, Turcos prohibuisse. Per alios igitur legatos impe rator de hoc questus nikil po fecit, donec accedens Ismaelis Bullialdi notæ. Εν δὲ ταῖς ἡμέραις ἐκείναις. Infra hujus theologi, qui Corax dicebatur. scelera el proditiones, ob quas acerbissimo supplicio multatus est, fatius explicantur: cujus apud alios nullum verbum invenio.

ἦσαν γὰρ σὺν αὐτῷ νέοι τριάκοντα, καὶ σὺν αὐτῷ post mortem vero ipsius concessum imperatori Τζινεὴτ δέκα. Εποίησεν οὖν κατ' ἔτος λαμβάνειν δ βασιλεὺς ἐκ τῶν θησαυρῶν καὶ τῶν εἰσοδημάτων τοῦ Μεχμέτ τριακοσίων χιλιάδων άσπρων ἀριθ. μὲν, λαβὼν ὅρκους τοῦ μὴ ἀπολυθῆναι τὸν Μουστα φᾶν ἐφ' όρου ζωῆς τοῦ Μαχουμέτ. Μετὰ δὲ τὸ θα νεῖν ὡς ἔδει τοὺς μεταγενεστέρους πράττοντας εἰς αὐτὸν τὸν βασιλέα, καὶ αὐτὸς τὸ συμφέρον ἐκλέξιται. Λαβόντες οὖν σύμφωνα ἐγγράφως καὶ ὅρκους, οἱ πρέσβεις ἀπῄσσαν. Ο δὲ Μαχουμὲτ κατὰ τῶν Βλάχων τρέφων ἔχθραν ἔνεκα τῆς τοῦ Μουσταφά ἀναρρήσεως, πέμπει στρατὸν πολὺν καὶ λεηλατεῖ, καὶ πυρπολεῖ, καὶ ζημιοῖ τὰ πλεῖστα. Μετὰ δὲ ταῦτα ἤρξατο ἐν κρυφοί τρέφειν ἔχθραν κατὰ τῆς πόλεως. "Ην γὰρ ταῦτα κρύπτων εἰς βάθος, ἀλλ᾿ οὐ φανερῶς τὸ παράπαν ἐδείκνυε. Ἐν δὲ ταῖς ἡμέραις ἐκείναις ἦν τις ἀνὴρ ἐκ πόλεως Φιλαδελφείας ἄνθρωπος τὸ μὲν γένος Χριστιανός, τὴν τύχην εἷς ἐκ τῶν ἀρχόντων τῆς πόλεως Φιλαδελφείας, την πράξιν πανούργος καὶ δόλιος. Οὗτος ἐν τῇ τῶν Σκυθῶν ἐπιδρομῇ εἰς ὢν τῶν προκαθημένων, κατέδωκε πολλοὺς τῶν Χρι στιανῶν ἐν χερσὶ τῶν ἀσεβῶν ἕνεκα αἰτίας, πλουσίους ὑπάρχοντας, ἀποδοῦναι τὸ γραφὲν τῷ Τεμύρ τέλος· κἀκεῖνοι δὲ μὴ ἔχοντες ἀποδοῦναι πυρὶ κατα ἐφλεξαν αὐτοὺς οἱ βάρβαροι· ὡς καὶ τὸν ἀρχιερέα Φιλαδελφείας εἰς τοσούτους πειρασμούς εἰσάξαι, και βάσανα, τοῦ ἐξομόσασθαι τὸ σέβας τῶν Χριστια νῶν. Οὗτος ἐλθὼν ἐν Κωνσταντινουπόλει, καὶ τινί τῶν τοῦ παλατίου ἐντυχών, καὶ σὺν αὐτῷ συχνάκις εἰσερχόμενος, μιᾷ τῶν ἡμερῶν ἐν τῷ παλατίῳ ἐγένετο ζήτησις τινός διερμηνευτοῦ, χρείας κατε πειγούσης. Ὁ δὲ ἑτοίμως εἰσέρχεται, καὶ τὰ παρὰ Τούρκων λαλούμενα αὐτὸς ἐξηλλήνιζεν· ἦν γὰρ τὴν διάλεκτον τῶν Τούρκων εἰς ἄκρον μεμαθηκώς. Εκτοτε οὖν οἱ πρέσβεις τοῦ βασιλέως εἶχον ὁμοῦ καὶ τὴν θεολόγον, οὕτω γὰρ ἐκαλεῖτο, συνερχόμενον διὰ τὴν διάλεκτον. Συχνάκις οὖν τὰ τῆς πρεσβείας οὐ διέλειπον, διὰ τινῶν συμβαινόντων αἰτιῶν, καὶ ὁ θεολόγος σὺν τοῖς πρέσβεσιν· οἰκειωθεὶς τοίνυν τῷ Παγιαζήτ τῷ Μεσάζοντι τοῦ Μαχουμέτ, ἐγένετο μέγας τὸ καθ' ἡμέραν φίλος αὐτοῦ, λαμβάνων παρὰ τῶν 'Ρωμαίων μυστήριά τινα, καὶ ρίπτων ἐν τοῖς ὠσὶ τοῦ Παγιαζήτ. Καὶ δεικνύων ἀκραιφνῆ πίστιν εἰς αὐτοὺς, παρὰ δὲ τῶν Τούρκων ἐκ μέρους ἀνακαλύπτων. Κατήντησεν οὖν εἰς τοσοῦτον ἄκρον τῆς τύχης, ὡς καὶ καθολικὸς ἀποκρισιάρης του βασιλέως γενέσθαι, καὶ σύνδειπνος τοῦ Παγιαζήτ, καὶ αὐτοῦ τοῦ Μαχουμὲτ πολλάκις· ἐλέγετο γὰρ παρὰ πολλῶν καὶ ἡκούετο, ὡς ὁ Θεολόγος οὐκ ἦν ἀληθὲς συνεργός τῶν Ῥωμαίων ἐπὶ καλῷ· καὶ τὸν ῥηθέντα Μουσταφἂν ἕνεκα φόβου, τοῦ μὴ φυγαδεῦσαι τοῦτον ἐκ τῆς πόλεως, ἐν τῇ Λήμνῳ ἐξώμισαν. Καὶ ἄλλα τινά, ειτοδοσίας λέγω, καὶ τὰ η quemadmodum erga se affectos cognoverit Mahometis posteros, et e re sua erit, decernere. Legali postmodum suis petitionibus congrua ac idonea promissa scriptis mandata et jurejurando firmata secum referentes abierunt. Mahometes autem Walachis infensus, eo quod adversum se in apertam rebellionen Mustapla erupisset, in eos numerosum exer• citum duci jubet, qui deprædationibus et incendiis agros vastat, et quamplurima danna infert. Inde etiam inimicitias occultas adversus Constantinopolitanam urbem exercere cœpit, profunda tamen dissimulatione tectas, nec palam, vel minimum,prorumpentes. Per illud etiam tempus vir quidam 68 innotuit Christianus Philadelphius inter cives primarius, cæterum subdolus et veterator. Hic cum unus inter reipublicæ administratores esset, quando Scythæ in Asiam irruperunt, complures Christianos, quod opulenti essent, impiis istis tradidit, ut a Temyre imperatas pecunias solverent: quos, cum solvendo non essent, Barbari combusserunt: atque etiam Philadelphia archiepiscopum tam diris sævisque tormentis divexavere, ut Christianam religionem ejeraverit. Constantinopolim Philadelphies ille venit, ubi in cujusdam aulici familiaritatem admissus est: cumque ad eam frequenter accederet, accilit ut in sula imperatoris propter negotia argentia interpres aliquis conquireretur. Confidenter ergo ingressus Turorum verba Græce interpretabatur, quorum linguam apprime callebat, Legati imperatoris huue, qui Theologus etiam appellabatur, comitem deinceps habuerunt, quod lingua Turcicæ peritus esset. Cum frequentes igitur legationes pro vario quarumdan rerum eventu obirent, theologus in eorum comitatu aderat. Familiaris exinde factus Bajazeti Mesazonti seu veziro Mahometis, arctiorem in dies cum illo amicitiam contrahit, eique secreta a Romæis sibi credita Bajazeti prodit; at sinceram fidem erga legatos professus quæ ex Turcis resciverat, eis ex parte tantum detegebat. Eo itaque aura fortune Imperatoris fieret, et Bajazelis commensalis, esecunda eum provezit, ut generalis aprocrisarius piusque ipsius Malometis. Inter plures vero sinistri jactabantur de theologo sermones, maleque Ipse audiebat, utpote qui fidelem operain Romæis non navaret, nec ad bonum Guem collinaret. Pradictumque Mustapham in Lemnum relegaverunt, ne urbe ab isto theologo ejiceretur. Inciderunt et alia, promisṣas nempe ad Mustapham alendum expensas per aliquod temporis spatium, quominus solverentur, Turcos prohibuisse. Per alios igitur legatos impe rator de hoc questus nikil po fecit, donec accedens Ismaelis Bullialdi notæ. Εν δὲ ταῖς ἡμέραις ἐκείναις. Infra hujus theologi, qui Corax dicebatur. scelera el proditiones, ob quas acerbissimo supplicio multatus est, fatius explicantur: cujus apud alios nullum verbum invenio.

DUCE 90' theologus totum negotium expediret. Suspectus υποσχεθέντα εἰς δαπάνην τοῦ Μουσταφά κατά και propterea fuit Romais, qui de eo pessime sentiebant; at imperator Manuel nulla unquam eui suspicione perstrinxit, vel, si quæ animo inhæreret, non patefaciebat. Verumtamen ut sapiens architeclus Deus omnia momento destruit, firmiterque stantia evertit, quæ vero eversa jacent erigit; ita theologi, sive potius thollogi machinationes non sine numine evanuerunt; cum equidem quæ de illis tune passim asserebantur vera essent, prout exitus patefecit. Mahometi enim inter venanduin equitanti aper ex dumis exsiliens occurrit: in feram igitur Jaculum vibrando, ab equo cadit sanguinis ictu percussus 69 et hemiplecticus factus: sublatum illico in palatium reportarunt, in vicinis enim Adrianopoli campis venabatur. Accersiti deinde medici peritissimi, qui in vicinia habitabant, e longinquo etiam petiti celerem open agrotanti tulerunt. Universus interim exercitus dolere, cupereque imperatoris aspectum. Mane igitur omnibus conspiciendus secundumn uiorem furas educitur, quem conspectum universi læti faustis acclamationibus salutarunt. Postridie epilepsia iterum correptus, vocis ac linguæ usu privatur: vespere Landem in lecto decumbens debitum natura per solvit. Cum ergo Mahometes totum fere, quo regnavit, tempus pacifice cum Romæorum imperatore omnibusque, præter Venetos, Christianis transegisset, fato nulla vi externa properato concessit; tranquille enim Adrianopoli in palatio, quod exstruxerat, brevi morbo conflictatus animaın efflavit; mortis genere ereptus, quod nulli inajorum obtigerat. Aliis cnim veneno necatis, aliis strangutatis, hic unus morti violentæ exemptus est: parca declinante, ut puto, cum propter amicitiam, quæ cum imperatore intercedebat, ab eo semper sincere cultam; tum quia erga Christianos misericordem ac clementem se præbuit. Viam itaque ad inferos ducentem, eamque irremeabilem ingressus, primogenitum filiorum suorum Moratem dictum Turcorum imperatorem, successoren reliquit. Is tunc in finibus imperii Amasiæ regnabat. Tradito enim sibi a patre imperio, regebat provincias in confinio Perso Turcorun sitas,quibus Karajulucus imperabal, vicinus Lazis ac Persis, Alesii Comneni imρὸν ἐκωλύοντο παρὰ τῶν Τούρκων. Καὶ μηνύων ὁ βασιλεὺς δι' ἑτέρων πρέσβεων οὐδὲν ήνυεν, ἕως ἐλθὼν ὁ Θεολόγος πάντ' ἔπραττεν. Εἶχον οὖν οἱ Ρωμαῖοι κακὰς ὑπολήψεις εἰς αὐτόν. Ὁ δὲ βασι λεὺς Μανουὴλ οὔτε ὑπώπτευεν, ἀλλ' οὐδ᾽ ἐδείκνυεν, εἰ καὶ ἔνδον εἶχε τι· πλὴν καθώς μετασκευάζει ὁ σοφὸς ἀρχιτέκτων Θεὸς τὰ πάντα, καὶ ἐν μιᾷ ὥρα τὰ καλῶς ἑστάμενα καταστρέφει, τὰ δὲ κακῶς κείμενα ανεγείρει, οὕτω καὶ τὰ τοῦ θεολόγου, μάλ τον δὲ θολλόγου, βουλεύματα, εἰ καὶ ἀληθῆ τὰ παρὰ πολλῶν λεχθέντα τότε, καθὼς καὶ τὸ τέλος ἔδειξεν, εἰς κενὸν μετεστράφησαν. Ο γὰρ Μαχου μὲτ ἐν κυνηγίῳ ἱππεύων, καὶ ὑὸς ἐξερχομένοι: ἐκ τοῦ δρυμῶνος, καὶ αὐτὸς τὸ δόρυ κινῶν κατὰ τοῦ θηρίου, πίπτει τοῦ ἵππου ἐπιληψία κεκρατημένης ἡμίξηρος· ἄραντες δ' αὐτὸν ἤγαγον ἐν τῷ παλατίῳ· ἦν γὰρ ἐγγὺς τῆς ᾿Αδριανού θηρείων. Μετακαλε σάμενοι οὖν τοὺς δοκιμωτάτους τῶν Πατρῶν, καὶ τοὺς ἐγγύς, καὶ τοὺς πόῤῥω, ἀνεβοήθουν αὐτὸν τάχα. Ὁ δὲ στρατὸς ἅπας ἦν ἀδημονῶν καὶ ζητ τῶν τὸν ἡγεμόνα θεάσασθαι. Πρωί παράστασις για νομένη, κατὰ τὸ ἔθος ἐξήγαγον αὐτὸν ἔξω. Καὶ ἰδόντες αὐτὸν πάντε;, εὐφήμησαν καὶ ἐχάρησαν. Τῇ δ' ἐπιούσῃ πάλιν ἐπιληψίας εἰσπεσούσης, καὶ φωνὴν καὶ γλώτταν κωλυθεὶς, ἑσπέρας ἤδη κατα λαβούσης ἀπέδωκε τὸ χρεὼν ἐπὶ τῆς στρωμνής αὐτοῦ. Παρελθόντος οὖν τοῦ Μαχουμέτ ἐν εἰ ρήνῃ τὸ πλέον τῆς ἀρχηγίας αὐτοῦ μετὰ τοῦ βασι λέως Ρωμαίων, καὶ πάντων τῶν Χριστιανῶν πλὴν τῶν Βενετικῶν, ἐτελεύτησεν ἀποδοὺς τὸ χρέος ἀτά ραχον. Καὶ γὰρ ἐν εἰρήνῃ καὶ ἐν τῇ ᾿Αδριανοῦ ἐν τὸς τοῖς παρ' αὐτοῦ δομηθεῖσι παλατίοις νόσω μια κρα προσομιλήσας ἐξέψυξε, θάνατον δοὺς τὸν, δι έκ προγόνων ή τύχη οὐκ ἔκλωσεν. Καὶ γὰρ οἱ μὲν φαρμάκῳ, οἱ δὲ πνιγμονῇ, ἕτεροι μαχαίραις τὸν βίον κατέλυσαν πλὴν τούτου· τῆς ἀτροποῦ παραβλεψάσης, ὡς οἶμαι, ἕνεκα φιλίας εν ἔσχε καθαράν πρὸς τοὺς αὐτοκράτορας, καὶ συμπάθειαν ἣν ἐδεί κνυ πρὸς τὸ τοῦ Χριστοῦ ὑπήκοον. Διαβὰς οὖν τὴν πρὸς τὸν ἔδην αμεταστρεφῆ ἐδων, κατέλιπε τὸν πρῶτον τῶν υἱῶν αὐτοῦ ἀρχηγὸν Τούρκων, τὸν καλούμενον Μοράτ, τότε ἐν τοῖς ὁρίοις Αμα σείας ἡγεμονεύοντα. Καὶ γὰρ ἐκεῖ τὰς ἄκρας εκείνας έλαχεν αὐθεντεύων, δοθείσας παρὰ τῷ πα peratoris Trapezuntini gener, cujus filiam uxorem τρὶ αὐτοῦ, ὅρια τυγχάνοντα τῶν Περσοτούρκων, duxerat. Saepius cquidem seditionibus agitabantur οὓς ἦρχε Καρακουλούκ γειτνιάζων Λάζου, καὶ Ismaelis Bullialdi notæ. Μάλλον δὲ θολλόγου. Θολλόγος, sordium aut fecium collector. Θολός enim significat coeurum, sordes, feces. Παρελθόντος οὖν τοῦ Μαχουμέτ. Mortem Mahometis I auno Hegire 824, qui carpit ammo Christi 1421. Januarii 6, feria 2, Annales Turcici contigisse volunt. Leunclavius et alii, quo perierit morbo, non scripsere. Κατέλιπε τὸν πρῶτον τῶν υἱῶν. Leunclavius, lib. xn, ita tradit imperii bæredem primogenitum filium suum Mehemetem morientem declaravisse: et, ut quam celerrime accerseretur ille, mortemque suam in occulto Bassæ tenerent, donec advenisset, jussisse. Idem factum afora te il mortuo, ejusque mors celata, infra cap. 33. Ούς ήρχε Καραιονλούκ. Hic Karajoluens, sive Kara-oilucus apud Leuncl. lib. xı♥ Hist. Musulm, filium habuit nomine Habilem a Damascenis, id est, Mizirensibus seu Ægyptiis in servitutem redactuin. Laonicus, lib. v, Carailuci filios LeucarHas appellatos dicit. Turcice porro Kara-oiluc idem est ac Latine nigra meridies, sicque a calore climatis, et terræ colore appellatut Mesopotamia. Eodem quoque libro notat Leuncl. Kisulis Cozz, hoc est, rubri senis filios Amasiauam provinciam seu Sangiacatum latrociniis infestasse: cosque

DUCE 90' theologus totum negotium expediret. Suspectus υποσχεθέντα εἰς δαπάνην τοῦ Μουσταφά κατά και propterea fuit Romais, qui de eo pessime sentiebant; at imperator Manuel nulla unquam eui suspicione perstrinxit, vel, si quæ animo inhæreret, non patefaciebat. Verumtamen ut sapiens architeclus Deus omnia momento destruit, firmiterque stantia evertit, quæ vero eversa jacent erigit; ita theologi, sive potius thollogi machinationes non sine numine evanuerunt; cum equidem quæ de illis tune passim asserebantur vera essent, prout exitus patefecit. Mahometi enim inter venanduin equitanti aper ex dumis exsiliens occurrit: in feram igitur Jaculum vibrando, ab equo cadit sanguinis ictu percussus 69 et hemiplecticus factus: sublatum illico in palatium reportarunt, in vicinis enim Adrianopoli campis venabatur. Accersiti deinde medici peritissimi, qui in vicinia habitabant, e longinquo etiam petiti celerem open agrotanti tulerunt. Universus interim exercitus dolere, cupereque imperatoris aspectum. Mane igitur omnibus conspiciendus secundumn uiorem furas educitur, quem conspectum universi læti faustis acclamationibus salutarunt. Postridie epilepsia iterum correptus, vocis ac linguæ usu privatur: vespere Landem in lecto decumbens debitum natura per solvit. Cum ergo Mahometes totum fere, quo regnavit, tempus pacifice cum Romæorum imperatore omnibusque, præter Venetos, Christianis transegisset, fato nulla vi externa properato concessit; tranquille enim Adrianopoli in palatio, quod exstruxerat, brevi morbo conflictatus animaın efflavit; mortis genere ereptus, quod nulli inajorum obtigerat. Aliis cnim veneno necatis, aliis strangutatis, hic unus morti violentæ exemptus est: parca declinante, ut puto, cum propter amicitiam, quæ cum imperatore intercedebat, ab eo semper sincere cultam; tum quia erga Christianos misericordem ac clementem se præbuit. Viam itaque ad inferos ducentem, eamque irremeabilem ingressus, primogenitum filiorum suorum Moratem dictum Turcorum imperatorem, successoren reliquit. Is tunc in finibus imperii Amasiæ regnabat. Tradito enim sibi a patre imperio, regebat provincias in confinio Perso Turcorun sitas,quibus Karajulucus imperabal, vicinus Lazis ac Persis, Alesii Comneni imρὸν ἐκωλύοντο παρὰ τῶν Τούρκων. Καὶ μηνύων ὁ βασιλεὺς δι' ἑτέρων πρέσβεων οὐδὲν ήνυεν, ἕως ἐλθὼν ὁ Θεολόγος πάντ' ἔπραττεν. Εἶχον οὖν οἱ Ρωμαῖοι κακὰς ὑπολήψεις εἰς αὐτόν. Ὁ δὲ βασι λεὺς Μανουὴλ οὔτε ὑπώπτευεν, ἀλλ' οὐδ᾽ ἐδείκνυεν, εἰ καὶ ἔνδον εἶχε τι· πλὴν καθώς μετασκευάζει ὁ σοφὸς ἀρχιτέκτων Θεὸς τὰ πάντα, καὶ ἐν μιᾷ ὥρα τὰ καλῶς ἑστάμενα καταστρέφει, τὰ δὲ κακῶς κείμενα ανεγείρει, οὕτω καὶ τὰ τοῦ θεολόγου, μάλ τον δὲ θολλόγου, βουλεύματα, εἰ καὶ ἀληθῆ τὰ παρὰ πολλῶν λεχθέντα τότε, καθὼς καὶ τὸ τέλος ἔδειξεν, εἰς κενὸν μετεστράφησαν. Ο γὰρ Μαχου μὲτ ἐν κυνηγίῳ ἱππεύων, καὶ ὑὸς ἐξερχομένοι: ἐκ τοῦ δρυμῶνος, καὶ αὐτὸς τὸ δόρυ κινῶν κατὰ τοῦ θηρίου, πίπτει τοῦ ἵππου ἐπιληψία κεκρατημένης ἡμίξηρος· ἄραντες δ' αὐτὸν ἤγαγον ἐν τῷ παλατίῳ· ἦν γὰρ ἐγγὺς τῆς ᾿Αδριανού θηρείων. Μετακαλε σάμενοι οὖν τοὺς δοκιμωτάτους τῶν Πατρῶν, καὶ τοὺς ἐγγύς, καὶ τοὺς πόῤῥω, ἀνεβοήθουν αὐτὸν τάχα. Ὁ δὲ στρατὸς ἅπας ἦν ἀδημονῶν καὶ ζητ τῶν τὸν ἡγεμόνα θεάσασθαι. Πρωί παράστασις για νομένη, κατὰ τὸ ἔθος ἐξήγαγον αὐτὸν ἔξω. Καὶ ἰδόντες αὐτὸν πάντε;, εὐφήμησαν καὶ ἐχάρησαν. Τῇ δ' ἐπιούσῃ πάλιν ἐπιληψίας εἰσπεσούσης, καὶ φωνὴν καὶ γλώτταν κωλυθεὶς, ἑσπέρας ἤδη κατα λαβούσης ἀπέδωκε τὸ χρεὼν ἐπὶ τῆς στρωμνής αὐτοῦ. Παρελθόντος οὖν τοῦ Μαχουμέτ ἐν εἰ ρήνῃ τὸ πλέον τῆς ἀρχηγίας αὐτοῦ μετὰ τοῦ βασι λέως Ρωμαίων, καὶ πάντων τῶν Χριστιανῶν πλὴν τῶν Βενετικῶν, ἐτελεύτησεν ἀποδοὺς τὸ χρέος ἀτά ραχον. Καὶ γὰρ ἐν εἰρήνῃ καὶ ἐν τῇ ᾿Αδριανοῦ ἐν τὸς τοῖς παρ' αὐτοῦ δομηθεῖσι παλατίοις νόσω μια κρα προσομιλήσας ἐξέψυξε, θάνατον δοὺς τὸν, δι έκ προγόνων ή τύχη οὐκ ἔκλωσεν. Καὶ γὰρ οἱ μὲν φαρμάκῳ, οἱ δὲ πνιγμονῇ, ἕτεροι μαχαίραις τὸν βίον κατέλυσαν πλὴν τούτου· τῆς ἀτροποῦ παραβλεψάσης, ὡς οἶμαι, ἕνεκα φιλίας εν ἔσχε καθαράν πρὸς τοὺς αὐτοκράτορας, καὶ συμπάθειαν ἣν ἐδεί κνυ πρὸς τὸ τοῦ Χριστοῦ ὑπήκοον. Διαβὰς οὖν τὴν πρὸς τὸν ἔδην αμεταστρεφῆ ἐδων, κατέλιπε τὸν πρῶτον τῶν υἱῶν αὐτοῦ ἀρχηγὸν Τούρκων, τὸν καλούμενον Μοράτ, τότε ἐν τοῖς ὁρίοις Αμα σείας ἡγεμονεύοντα. Καὶ γὰρ ἐκεῖ τὰς ἄκρας εκείνας έλαχεν αὐθεντεύων, δοθείσας παρὰ τῷ πα peratoris Trapezuntini gener, cujus filiam uxorem τρὶ αὐτοῦ, ὅρια τυγχάνοντα τῶν Περσοτούρκων, duxerat. Saepius cquidem seditionibus agitabantur οὓς ἦρχε Καρακουλούκ γειτνιάζων Λάζου, καὶ Ismaelis Bullialdi notæ. Μάλλον δὲ θολλόγου. Θολλόγος, sordium aut fecium collector. Θολός enim significat coeurum, sordes, feces. Παρελθόντος οὖν τοῦ Μαχουμέτ. Mortem Mahometis I auno Hegire 824, qui carpit ammo Christi 1421. Januarii 6, feria 2, Annales Turcici contigisse volunt. Leunclavius et alii, quo perierit morbo, non scripsere. Κατέλιπε τὸν πρῶτον τῶν υἱῶν. Leunclavius, lib. xn, ita tradit imperii bæredem primogenitum filium suum Mehemetem morientem declaravisse: et, ut quam celerrime accerseretur ille, mortemque suam in occulto Bassæ tenerent, donec advenisset, jussisse. Idem factum afora te il mortuo, ejusque mors celata, infra cap. 33. Ούς ήρχε Καραιονλούκ. Hic Karajoluens, sive Kara-oilucus apud Leuncl. lib. xı♥ Hist. Musulm, filium habuit nomine Habilem a Damascenis, id est, Mizirensibus seu Ægyptiis in servitutem redactuin. Laonicus, lib. v, Carailuci filios LeucarHas appellatos dicit. Turcice porro Kara-oiluc idem est ac Latine nigra meridies, sicque a calore climatis, et terræ colore appellatut Mesopotamia. Eodem quoque libro notat Leuncl. Kisulis Cozz, hoc est, rubri senis filios Amasiauam provinciam seu Sangiacatum latrociniis infestasse: cosque

similiumque moruin bomnines, ad suas partes trahebant, ita ut defectioni, proximi nutantesque in fide viderentur. Quamobrein defunctus Mahometes hujus pater, filium suum isti provinciæ præficere necessarium duxit: istorum limitum dominum constituere bellique ducem adversus Persas opponere; quo pacto ipse, Adrianopoli imperii sede collocata ad coercendos Romæos, funnos, Walachos, Servios et Bulgaros, in armis semper erat, in eo laboraus ot subditi sui, per Asiam et Thraciam, secundis rebus paceque fruereulur. Πέρσας, ὃς καὶ θυγατέρα Αλεξίου του Κομνηνού Amasii, et Turco-Persas ejusdem secum generis, βασιλέως Τραπεζούντων εἰς γάμον ηγάγετο· καὶ γὰρ ἀτακτοῦντες πολλάκις οἱ τῆς ᾿Αμασίας, καὶ τοὺς Τουρκοπέρσας προσκαλούντες, ἐπεὶ ὁμογενεῖς καὶ ὁμοδίαιτοι τυγχάνουσιν, εἰς ἀποστασίαν χωροῦντες ἐφαίνοντο. Δεῖν ᾠήθη ὁ παρελθών Μεχε μὲτ ὁ πατὴρ αὐτοῦ, ἐγχειρίσαι τὴν ἐπαρχίαν τῷ υἱῷ αὐτοῦ, καὶ καταστῆσαι τοῦτον κύριον ἐν τοῖς ὁρίοις ἐκείνοις, καὶ κεφαλὴν πρὸς Πέρσας ἀντιπα ρατάττουσαν· ὡς κἀκεῖνος ἐν τῇ ᾿Αδριανοῦ πρὸς Ρωμαίους, Ούννους, Βλάχους, Σέρβους, Βουλγάρους δόρυ κινῶν, ἐν πάσῃ τῇ ᾿Ασίᾳ καὶ Θρᾴκῃ τὸ ὑπήκοον ἐν εὐπραγία διάγειν. Κληρωθεὶς οὖν ὁ Μουράτ Πὲγ τὴν ἀρχηγίαν οὐκ ἐταράχως, οὐδ᾽ ἄνευ ζάλης εἰσῆλθεν, ἀλλὰ μετὰ πολλοῦ τοῦ θορύβου, καὶ μεγάλης ζημίας τὸν κάτιναν ἔλαβεν, ὡς ὁ λόγος φθάσας δηλώσει· καὶ γὰρ ὁ τούτου πατὴρ νοσηλευθεὶς προσκαλεῖτα: τὸν πρῶτ τον τῶν μεγιστάνων αὐτοῦ, ἂν καὶ βεζίρην και πασσῶν κατὰ τὴν αὐτῶν καλοῦσι φωνὴν, ὃν οἱ Ρωμαίοι πατρίκιον καὶ μεσάζοντα λέγουσι. Ονομα τῷ ἀνδρὶ Παγιαζήτ γένους ᾿Αλβανών, ἐχ παιδόθεν τὴν δουλικὴν τύχην λαχών, καὶ τῷ Μεχεμέτ Πεγ συνὼν ἔν τε δυσπραγίαις καὶ θλίψε σιν. Ετι νέος ὧν ὁ Μεχμέτ παρὰ τοῦ Ταμύρ, τοῦ τὸν πατέρα τούτου κτείναντος, διωκόμενος ἐν τοῖς βρεσι Γαλατίας ἐν ἡμίοις 'Αγκύρας τῆς πόλεως, ἐν οἷς καὶ ὁ πόλεμος ἐκεῖνος ὁ μέγας, ὂν προλαβὼν ὁ λόγος ἐδήλωσε, πολλὰ δεινὰ καὶ ταλαιπωρίας ὅτι πλείστας ἐν ἐξορίαις διάγων, καὶ διωκόμενος παρὰ – τῶν Περσῶν, ὁ ῥηθεὶς Παγιαζήτ συνεδυσπραγει καὶ συνεθλίβετο. Καὶ ταῦτα πῶς; Πεζοὶ τὴν πορείαν ποιούμενοι ἄμφω οἱ δύο, παῖς ὧν ἔτι ὁ Μεχμέτ, καὶ μὴ φέρων τῆς ὁδοῦ τὸν ἀγῶνα· ἀλλὰ τοὺς πό δας ἐξογκωθείς, καὶ μηκέτι βαδίζειν δυνάμενος· ὁ Παγιαζήτ ἐν τοῖς ὤμοις φέρων, πορείας ὁδὸν ἡμετ μῶν ἱκανῶν, ὡς ὄνος Αιβυστικός, ἐν τῇ τοῦ πατρὸς ἡγεμονίᾳ αὐτὸν ἐπανέσωσεν· καὶ πολλάκις ἄσιτος διαμένων, αὐτὸς ἐν σχήματι μονοχίτωνος ύπεισο εύων, καὶ τὰς κώμας περιθέων, ἄρτους αἰτῶν ὡς προσαίτης, τὸν Μαχουμέτ διεψώμιζεν, δοῦλος φα νεὶς ἀγαθὸς καὶ πιστὸς, καὶ οὐχ οἷός τ' ἦν. ᾿Αλλὰ καὶ αὐτὸς ἀνδρωθεὶς, καὶ τὴν πατρικήν ἡγεμονίαν ὡς ἀνακτηθέντα κλῆρον λαβών, καὶ αὐτὸς ἀντημεί ψατο, κατὰ τὸν εἰπόντα Κύριον, ἐπὶ ὀλίγα ἧς πιστὸς, ἐπὶ πολλῶν σε καταστήσω τοῦτον καὶ αὐτὸς κύριον τοῦ οἴκου αὐτοῦ κατέστησε, καὶ πά της τῆς γῆς παρ' αὐτοῦ ἀρχομένης. Ο Προμηθεύς οὖν οὗτος ὁ ῥηθεὶς Παγιαζήτ καλῶς, καὶ ὡς εἶχε διοκήσας τὴν ἡγεμονίαν, καὶ τὴν ἐπιστασίαν πᾶσαν Itaque cum hæreditario jure imperium adeptus fuisset Morates Begus, haud sine tuniultu et cladibus magnis thranium conscendit: verum, turbis variis vexatus damnisque affectus, victoriæ coronam oleagineam reportavit, ut mox narraturi sumus. Hujus equidem pater cum morbo decu - buisset, ad se vocal inaguatum aulæ suæ principem quem vezirem et bassam lingua sua appellant, 70 Romæi vero patricium et mesazonta nominant. Vir ille natione Albanus Bajazites appellabatur, qui a puero servitutem servierat, et Mahometi rebus adversis conflictato comes semper adfuerat. Mahometem etiamnum adolescentem Temyr, qui patrem ejus occiderat, per Galatiæ montes Ancyræis agris vicinos insecutus fuerat, in quibus celebris illa pugna commissa est quam supra descripsimus. Fugiens ille in graves calamitates ac ærummas in cidit, exsul buc et illuc vagatus, et a Persis pulsus: eanden fortunam malam cum eo expertus est supradictus Bajaziles. At quos labores pertulit? Pedes ambo iter faciebant, cuinque puer adhuc esset Mahometes, neque viæ laborem lassitudinemque ferre posset, pustulis tumentibus pedibus, neque: amplius ad incedendum valeret: plurium dierum itinere confecto, sicut asinus Libysticus humeris eum gestans, intra paterni imperii fines salvum reduxit. Cumque sæpius fames Mahometem vexaret, bic monochitouis, sive dervisii habitu vicos ingressus circumibat, panem ut mendicus quærens uude Malometi cibum præberet: quibus servum bonum ac fidelem, qualem alium invenire non est, se approbavit. Ille profecto virilem atatcm adeplus, paternoque imperio jure hereditario potitus, officiorum sibi exhibitorum memor, mercedem ei rependit secundum verba Domini: In paucis fuisti fidelis, super multa le constituam; domesticis itaque rebus gerendis, universisque, quibus imperabat, Ismaelis Bullialdi notæ. auctores fuisse Chasani-bego Dulgadiris filio et Hlabili-bego Kara-oiluc-oglio in eas prosincias pariter grassandi: quos Cozzæ filios lorguzes bassa captus occidit, et Turcomannis prædas agendi facultatem in posterum ademit. Ονομα τῷ ἀνδρὶ Παγιαζήτ. Hunc Bajazitem fuisse vezir-azemuin seu summum ex Leunclavio intelligere licet. Ille enim post Mehemetis mortem communicatis cum Chasi-einase, et AbraPATROL. GR. CLVII. hamo bassa consiliis, res omnes usque ad Moratis adventum administravit. Quæ porro de officiis Mehemeti a Bajazite bassa præstitis, quæque de æruninis quas ille post Temyrianam pugnam toleravit, nullus præter nostrum Ducam narrat. Μονοχίτωνος. Per Monochitonem dervisium seu monachum musulmanum tunica una indutum intelligit.

similiumque moruin bomnines, ad suas partes trahebant, ita ut defectioni, proximi nutantesque in fide viderentur. Quamobrein defunctus Mahometes hujus pater, filium suum isti provinciæ præficere necessarium duxit: istorum limitum dominum constituere bellique ducem adversus Persas opponere; quo pacto ipse, Adrianopoli imperii sede collocata ad coercendos Romæos, funnos, Walachos, Servios et Bulgaros, in armis semper erat, in eo laboraus ot subditi sui, per Asiam et Thraciam, secundis rebus paceque fruereulur. Πέρσας, ὃς καὶ θυγατέρα Αλεξίου του Κομνηνού Amasii, et Turco-Persas ejusdem secum generis, βασιλέως Τραπεζούντων εἰς γάμον ηγάγετο· καὶ γὰρ ἀτακτοῦντες πολλάκις οἱ τῆς ᾿Αμασίας, καὶ τοὺς Τουρκοπέρσας προσκαλούντες, ἐπεὶ ὁμογενεῖς καὶ ὁμοδίαιτοι τυγχάνουσιν, εἰς ἀποστασίαν χωροῦντες ἐφαίνοντο. Δεῖν ᾠήθη ὁ παρελθών Μεχε μὲτ ὁ πατὴρ αὐτοῦ, ἐγχειρίσαι τὴν ἐπαρχίαν τῷ υἱῷ αὐτοῦ, καὶ καταστῆσαι τοῦτον κύριον ἐν τοῖς ὁρίοις ἐκείνοις, καὶ κεφαλὴν πρὸς Πέρσας ἀντιπα ρατάττουσαν· ὡς κἀκεῖνος ἐν τῇ ᾿Αδριανοῦ πρὸς Ρωμαίους, Ούννους, Βλάχους, Σέρβους, Βουλγάρους δόρυ κινῶν, ἐν πάσῃ τῇ ᾿Ασίᾳ καὶ Θρᾴκῃ τὸ ὑπήκοον ἐν εὐπραγία διάγειν. Κληρωθεὶς οὖν ὁ Μουράτ Πὲγ τὴν ἀρχηγίαν οὐκ ἐταράχως, οὐδ᾽ ἄνευ ζάλης εἰσῆλθεν, ἀλλὰ μετὰ πολλοῦ τοῦ θορύβου, καὶ μεγάλης ζημίας τὸν κάτιναν ἔλαβεν, ὡς ὁ λόγος φθάσας δηλώσει· καὶ γὰρ ὁ τούτου πατὴρ νοσηλευθεὶς προσκαλεῖτα: τὸν πρῶτ τον τῶν μεγιστάνων αὐτοῦ, ἂν καὶ βεζίρην και πασσῶν κατὰ τὴν αὐτῶν καλοῦσι φωνὴν, ὃν οἱ Ρωμαίοι πατρίκιον καὶ μεσάζοντα λέγουσι. Ονομα τῷ ἀνδρὶ Παγιαζήτ γένους ᾿Αλβανών, ἐχ παιδόθεν τὴν δουλικὴν τύχην λαχών, καὶ τῷ Μεχεμέτ Πεγ συνὼν ἔν τε δυσπραγίαις καὶ θλίψε σιν. Ετι νέος ὧν ὁ Μεχμέτ παρὰ τοῦ Ταμύρ, τοῦ τὸν πατέρα τούτου κτείναντος, διωκόμενος ἐν τοῖς βρεσι Γαλατίας ἐν ἡμίοις 'Αγκύρας τῆς πόλεως, ἐν οἷς καὶ ὁ πόλεμος ἐκεῖνος ὁ μέγας, ὂν προλαβὼν ὁ λόγος ἐδήλωσε, πολλὰ δεινὰ καὶ ταλαιπωρίας ὅτι πλείστας ἐν ἐξορίαις διάγων, καὶ διωκόμενος παρὰ – τῶν Περσῶν, ὁ ῥηθεὶς Παγιαζήτ συνεδυσπραγει καὶ συνεθλίβετο. Καὶ ταῦτα πῶς; Πεζοὶ τὴν πορείαν ποιούμενοι ἄμφω οἱ δύο, παῖς ὧν ἔτι ὁ Μεχμέτ, καὶ μὴ φέρων τῆς ὁδοῦ τὸν ἀγῶνα· ἀλλὰ τοὺς πό δας ἐξογκωθείς, καὶ μηκέτι βαδίζειν δυνάμενος· ὁ Παγιαζήτ ἐν τοῖς ὤμοις φέρων, πορείας ὁδὸν ἡμετ μῶν ἱκανῶν, ὡς ὄνος Αιβυστικός, ἐν τῇ τοῦ πατρὸς ἡγεμονίᾳ αὐτὸν ἐπανέσωσεν· καὶ πολλάκις ἄσιτος διαμένων, αὐτὸς ἐν σχήματι μονοχίτωνος ύπεισο εύων, καὶ τὰς κώμας περιθέων, ἄρτους αἰτῶν ὡς προσαίτης, τὸν Μαχουμέτ διεψώμιζεν, δοῦλος φα νεὶς ἀγαθὸς καὶ πιστὸς, καὶ οὐχ οἷός τ' ἦν. ᾿Αλλὰ καὶ αὐτὸς ἀνδρωθεὶς, καὶ τὴν πατρικήν ἡγεμονίαν ὡς ἀνακτηθέντα κλῆρον λαβών, καὶ αὐτὸς ἀντημεί ψατο, κατὰ τὸν εἰπόντα Κύριον, ἐπὶ ὀλίγα ἧς πιστὸς, ἐπὶ πολλῶν σε καταστήσω τοῦτον καὶ αὐτὸς κύριον τοῦ οἴκου αὐτοῦ κατέστησε, καὶ πά της τῆς γῆς παρ' αὐτοῦ ἀρχομένης. Ο Προμηθεύς οὖν οὗτος ὁ ῥηθεὶς Παγιαζήτ καλῶς, καὶ ὡς εἶχε διοκήσας τὴν ἡγεμονίαν, καὶ τὴν ἐπιστασίαν πᾶσαν Itaque cum hæreditario jure imperium adeptus fuisset Morates Begus, haud sine tuniultu et cladibus magnis thranium conscendit: verum, turbis variis vexatus damnisque affectus, victoriæ coronam oleagineam reportavit, ut mox narraturi sumus. Hujus equidem pater cum morbo decu - buisset, ad se vocal inaguatum aulæ suæ principem quem vezirem et bassam lingua sua appellant, 70 Romæi vero patricium et mesazonta nominant. Vir ille natione Albanus Bajazites appellabatur, qui a puero servitutem servierat, et Mahometi rebus adversis conflictato comes semper adfuerat. Mahometem etiamnum adolescentem Temyr, qui patrem ejus occiderat, per Galatiæ montes Ancyræis agris vicinos insecutus fuerat, in quibus celebris illa pugna commissa est quam supra descripsimus. Fugiens ille in graves calamitates ac ærummas in cidit, exsul buc et illuc vagatus, et a Persis pulsus: eanden fortunam malam cum eo expertus est supradictus Bajaziles. At quos labores pertulit? Pedes ambo iter faciebant, cuinque puer adhuc esset Mahometes, neque viæ laborem lassitudinemque ferre posset, pustulis tumentibus pedibus, neque: amplius ad incedendum valeret: plurium dierum itinere confecto, sicut asinus Libysticus humeris eum gestans, intra paterni imperii fines salvum reduxit. Cumque sæpius fames Mahometem vexaret, bic monochitouis, sive dervisii habitu vicos ingressus circumibat, panem ut mendicus quærens uude Malometi cibum præberet: quibus servum bonum ac fidelem, qualem alium invenire non est, se approbavit. Ille profecto virilem atatcm adeplus, paternoque imperio jure hereditario potitus, officiorum sibi exhibitorum memor, mercedem ei rependit secundum verba Domini: In paucis fuisti fidelis, super multa le constituam; domesticis itaque rebus gerendis, universisque, quibus imperabat, Ismaelis Bullialdi notæ. auctores fuisse Chasani-bego Dulgadiris filio et Hlabili-bego Kara-oiluc-oglio in eas prosincias pariter grassandi: quos Cozzæ filios lorguzes bassa captus occidit, et Turcomannis prædas agendi facultatem in posterum ademit. Ονομα τῷ ἀνδρὶ Παγιαζήτ. Hunc Bajazitem fuisse vezir-azemuin seu summum ex Leunclavio intelligere licet. Ille enim post Mehemetis mortem communicatis cum Chasi-einase, et AbraPATROL. GR. CLVII. hamo bassa consiliis, res omnes usque ad Moratis adventum administravit. Quæ porro de officiis Mehemeti a Bajazite bassa præstitis, quæque de æruninis quas ille post Temyrianam pugnam toleravit, nullus præter nostrum Ducam narrat. Μονοχίτωνος. Per Monochitonem dervisium seu monachum musulmanum tunica una indutum intelligit.

similiumque moruin bomnines, ad suas partes trahebant, ita ut defectioni, proximi nutantesque in fide viderentur. Quamobrein defunctus Mahometes hujus pater, filium suum isti provinciæ præficere necessarium duxit: istorum limitum dominum constituere bellique ducem adversus Persas opponere; quo pacto ipse, Adrianopoli imperii sede collocata ad coercendos Romæos, funnos, Walachos, Servios et Bulgaros, in armis semper erat, in eo laboraus ot subditi sui, per Asiam et Thraciam, secundis rebus paceque fruereulur. Πέρσας, ὃς καὶ θυγατέρα Αλεξίου του Κομνηνού Amasii, et Turco-Persas ejusdem secum generis, βασιλέως Τραπεζούντων εἰς γάμον ηγάγετο· καὶ γὰρ ἀτακτοῦντες πολλάκις οἱ τῆς ᾿Αμασίας, καὶ τοὺς Τουρκοπέρσας προσκαλούντες, ἐπεὶ ὁμογενεῖς καὶ ὁμοδίαιτοι τυγχάνουσιν, εἰς ἀποστασίαν χωροῦντες ἐφαίνοντο. Δεῖν ᾠήθη ὁ παρελθών Μεχε μὲτ ὁ πατὴρ αὐτοῦ, ἐγχειρίσαι τὴν ἐπαρχίαν τῷ υἱῷ αὐτοῦ, καὶ καταστῆσαι τοῦτον κύριον ἐν τοῖς ὁρίοις ἐκείνοις, καὶ κεφαλὴν πρὸς Πέρσας ἀντιπα ρατάττουσαν· ὡς κἀκεῖνος ἐν τῇ ᾿Αδριανοῦ πρὸς Ρωμαίους, Ούννους, Βλάχους, Σέρβους, Βουλγάρους δόρυ κινῶν, ἐν πάσῃ τῇ ᾿Ασίᾳ καὶ Θρᾴκῃ τὸ ὑπήκοον ἐν εὐπραγία διάγειν. Κληρωθεὶς οὖν ὁ Μουράτ Πὲγ τὴν ἀρχηγίαν οὐκ ἐταράχως, οὐδ᾽ ἄνευ ζάλης εἰσῆλθεν, ἀλλὰ μετὰ πολλοῦ τοῦ θορύβου, καὶ μεγάλης ζημίας τὸν κάτιναν ἔλαβεν, ὡς ὁ λόγος φθάσας δηλώσει· καὶ γὰρ ὁ τούτου πατὴρ νοσηλευθεὶς προσκαλεῖτα: τὸν πρῶτ τον τῶν μεγιστάνων αὐτοῦ, ἂν καὶ βεζίρην και πασσῶν κατὰ τὴν αὐτῶν καλοῦσι φωνὴν, ὃν οἱ Ρωμαίοι πατρίκιον καὶ μεσάζοντα λέγουσι. Ονομα τῷ ἀνδρὶ Παγιαζήτ γένους ᾿Αλβανών, ἐχ παιδόθεν τὴν δουλικὴν τύχην λαχών, καὶ τῷ Μεχεμέτ Πεγ συνὼν ἔν τε δυσπραγίαις καὶ θλίψε σιν. Ετι νέος ὧν ὁ Μεχμέτ παρὰ τοῦ Ταμύρ, τοῦ τὸν πατέρα τούτου κτείναντος, διωκόμενος ἐν τοῖς βρεσι Γαλατίας ἐν ἡμίοις 'Αγκύρας τῆς πόλεως, ἐν οἷς καὶ ὁ πόλεμος ἐκεῖνος ὁ μέγας, ὂν προλαβὼν ὁ λόγος ἐδήλωσε, πολλὰ δεινὰ καὶ ταλαιπωρίας ὅτι πλείστας ἐν ἐξορίαις διάγων, καὶ διωκόμενος παρὰ – τῶν Περσῶν, ὁ ῥηθεὶς Παγιαζήτ συνεδυσπραγει καὶ συνεθλίβετο. Καὶ ταῦτα πῶς; Πεζοὶ τὴν πορείαν ποιούμενοι ἄμφω οἱ δύο, παῖς ὧν ἔτι ὁ Μεχμέτ, καὶ μὴ φέρων τῆς ὁδοῦ τὸν ἀγῶνα· ἀλλὰ τοὺς πό δας ἐξογκωθείς, καὶ μηκέτι βαδίζειν δυνάμενος· ὁ Παγιαζήτ ἐν τοῖς ὤμοις φέρων, πορείας ὁδὸν ἡμετ μῶν ἱκανῶν, ὡς ὄνος Αιβυστικός, ἐν τῇ τοῦ πατρὸς ἡγεμονίᾳ αὐτὸν ἐπανέσωσεν· καὶ πολλάκις ἄσιτος διαμένων, αὐτὸς ἐν σχήματι μονοχίτωνος ύπεισο εύων, καὶ τὰς κώμας περιθέων, ἄρτους αἰτῶν ὡς προσαίτης, τὸν Μαχουμέτ διεψώμιζεν, δοῦλος φα νεὶς ἀγαθὸς καὶ πιστὸς, καὶ οὐχ οἷός τ' ἦν. ᾿Αλλὰ καὶ αὐτὸς ἀνδρωθεὶς, καὶ τὴν πατρικήν ἡγεμονίαν ὡς ἀνακτηθέντα κλῆρον λαβών, καὶ αὐτὸς ἀντημεί ψατο, κατὰ τὸν εἰπόντα Κύριον, ἐπὶ ὀλίγα ἧς πιστὸς, ἐπὶ πολλῶν σε καταστήσω τοῦτον καὶ αὐτὸς κύριον τοῦ οἴκου αὐτοῦ κατέστησε, καὶ πά της τῆς γῆς παρ' αὐτοῦ ἀρχομένης. Ο Προμηθεύς οὖν οὗτος ὁ ῥηθεὶς Παγιαζήτ καλῶς, καὶ ὡς εἶχε διοκήσας τὴν ἡγεμονίαν, καὶ τὴν ἐπιστασίαν πᾶσαν Itaque cum hæreditario jure imperium adeptus fuisset Morates Begus, haud sine tuniultu et cladibus magnis thranium conscendit: verum, turbis variis vexatus damnisque affectus, victoriæ coronam oleagineam reportavit, ut mox narraturi sumus. Hujus equidem pater cum morbo decu - buisset, ad se vocal inaguatum aulæ suæ principem quem vezirem et bassam lingua sua appellant, 70 Romæi vero patricium et mesazonta nominant. Vir ille natione Albanus Bajazites appellabatur, qui a puero servitutem servierat, et Mahometi rebus adversis conflictato comes semper adfuerat. Mahometem etiamnum adolescentem Temyr, qui patrem ejus occiderat, per Galatiæ montes Ancyræis agris vicinos insecutus fuerat, in quibus celebris illa pugna commissa est quam supra descripsimus. Fugiens ille in graves calamitates ac ærummas in cidit, exsul buc et illuc vagatus, et a Persis pulsus: eanden fortunam malam cum eo expertus est supradictus Bajaziles. At quos labores pertulit? Pedes ambo iter faciebant, cuinque puer adhuc esset Mahometes, neque viæ laborem lassitudinemque ferre posset, pustulis tumentibus pedibus, neque: amplius ad incedendum valeret: plurium dierum itinere confecto, sicut asinus Libysticus humeris eum gestans, intra paterni imperii fines salvum reduxit. Cumque sæpius fames Mahometem vexaret, bic monochitouis, sive dervisii habitu vicos ingressus circumibat, panem ut mendicus quærens uude Malometi cibum præberet: quibus servum bonum ac fidelem, qualem alium invenire non est, se approbavit. Ille profecto virilem atatcm adeplus, paternoque imperio jure hereditario potitus, officiorum sibi exhibitorum memor, mercedem ei rependit secundum verba Domini: In paucis fuisti fidelis, super multa le constituam; domesticis itaque rebus gerendis, universisque, quibus imperabat, Ismaelis Bullialdi notæ. auctores fuisse Chasani-bego Dulgadiris filio et Hlabili-bego Kara-oiluc-oglio in eas prosincias pariter grassandi: quos Cozzæ filios lorguzes bassa captus occidit, et Turcomannis prædas agendi facultatem in posterum ademit. Ονομα τῷ ἀνδρὶ Παγιαζήτ. Hunc Bajazitem fuisse vezir-azemuin seu summum ex Leunclavio intelligere licet. Ille enim post Mehemetis mortem communicatis cum Chasi-einase, et AbraPATROL. GR. CLVII. hamo bassa consiliis, res omnes usque ad Moratis adventum administravit. Quæ porro de officiis Mehemeti a Bajazite bassa præstitis, quæque de æruninis quas ille post Temyrianam pugnam toleravit, nullus præter nostrum Ducam narrat. Μονοχίτωνος. Per Monochitonem dervisium seu monachum musulmanum tunica una indutum intelligit.

regionibus administranlis præfecit. Iste igitur 'Ασίας τε καὶ Θράκης, πᾶσαν φροντίδα στρατού τε Promethens nobis dictus Bajazites, quam recte poļuit, rebus imperii gestis ac administratis Asia Thraciamque, ut e re domini sui erat, rexit. Omnnem curam ad exercitus alendos adhibuit, reique militaris supplementum bellicis expeditionibus necessarium comparandum, pacis denique ac belli negotia expedivit, dum Mahometes pacifice imperans vixit. Iu morbum vero cum incidisset, Bajazitem accersit, testamentoque condito supremam voluntatem suam declarat, et de rebus suis omnibus decernit. Adjuravit quoque cum per Deum prophetamque suum, panem et salem, quos ei præbuerat, et in eo alendo expenderat, ut felem servum erga Moratem filium suum se geral, qualein eum olim ipse expertus fuerat; tradatque ei impe- ἡλικίαν ἐντρέχων, τὰ δὲ δύο άνηβα οκταέτη α καὶ πολέμων, καὶ εἰρηνικῆς καὶ μαχίμου καταστάσεώς τε καὶ συμπλοκής διευθύνας ὡς ἔπρεπεν, ἔτι ζώντος τοῦ Μαχουμέτ, καὶ εἰρηνικῶς αὐθεν τεύοντος. Νοσήσας αὐτὸς προσκαλεῖται τὸν Παγια ζήτ, καὶ διατίθεται πάντα τὰ κατ' αὐτὸν διαθήκην συντάξας, καὶ ὑστεραίαν βούλησιν, λέγων ἐν τῷ Θεῷ, καὶ ἐν τῷ προφήτῃ αὐτῶν, καὶ ἐν τῷ ἄρτῳ καὶ ἄλατι τῷ παρ' αὐτοῦ δοθέντι, καὶ δαπα νηθέντι εἰς βρῶσιν αὐτῷ, ἤγουν τῷ Παγιαζήτ, ὡς ἔσται πιστὸς δοῦλος καὶ τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ Μωράς, καθὼς καὶ ἐν αὐτῷ ἦν· καὶ παραδώσει τούτῳ τὴν ἡγεμονίαν τὴν πατρικήν, καὶ καταστήσει αὐτὴν κύριον τοῦ οἴκου τοῦ πατρὸς αὐτοῦ. Τὰ δὲ ἕτερα δύο τέκνα, ἔτυχε καὶ γὰρ ὁ Μουράτ τότε τὴν ἔφησαν καὶ ἑπταετῆ τυγχάνοντα, ταῦτα οὖν ἐν τῇ διατάξει προστάξας, ὡς ἵνα πρὸς τὸν αὐτοκράτορα Μανουήλ ἐγχειρίσει, καὶ ὁ βασιλεὺς ἔσται τούτων ἐπίτροπος ταῦτα γὰρ πάντ' ἔπραττε φοβούμενος μή πως ὁ Μουράτ διὰ πνιγμονῆς αὐτά, καθὼς ἔθος αὐτῶν ἐστι, φθείρῃ, ὡς καὶ γέγονε· καλῶς οὖν διαταξά μενος, καὶ θαλῶν, ὡς καὶ θανών εὑρήσει τα πράγματα σὺν τοῖς τέκνοις εἰρηναίαν κατάστασιν, ήστόχησε τοῦ σκοποῦ πόρρω βαλών. Καὶ γὰρ ἐνε νέει, ὅτι Εἰ τὰ δύο μου τέκνα ἔσονται ἐν ταῖς βασιλικαῖς χερσὶν, ἔσται ὁ Μοράτ, ἄνευ ζάλης καὶ θορύβου, κύριος πάντων τῶν ὑπηκόων, μὴ ἔχοντε; οἱ στασιασταί χεῖρας ἆραι. Τὰ δὲ νήπια ἐλευθερι θήσονται φόνου ἀδίκου, ἔχοντα τὸ ἀρκοῦν παρὰ τοῦ ἀρχηγοῦ εἰς παντοίαν ζωήν. Ὁ δὲ βασιλεὺς διὰ τῶν ὁμήρων ὑπενόει τούτων, ὡς ἕξει καθαρὰν καὶ ἀνόθευτον τὴν φιλίαν μετὰ τοῦ Μοράτ, ἐκφιβῶν τ' ν κύνα διὰ τῶν βοπάλων, ὡς Ἡρακλῆς· καὶ εἰ ποτε τὰ τῆς τύχης αποκαμοῦνται νήματα τοῦ Μοράτ, ἕξει τὸν ἀρχηγὸν ὁ βασιλεὺς συνήθη καὶ ἡμερέχει ρον, ἔφιν καλῶς ἐν τοῖς κόλποις αὐτοῦ τραφέντα· καὶ εἰ λαθὼν δάκει, ὡς τὰ τῆς φύσεως ἀμετάστατα, ἀλλὰ κἂν τὸ φάρμακον οὐκ ἀποξενῶσι τοῖς ὁδοῦ -ι. Ταῦτα ἐνειροπολῶν ὁ βασιλεὺς ἔχαιρεν. Η εξ τύχη τῶν Ῥωμαίων ὁρῶσα τὸ μέλλον ἔσταινε [ἔστενε]. rium paternum, constituatque ipsain dominum domus paternæ: alios vero duos liberos masculos (Morates enim tunc adolescere incipiebat, aliique duo octuennes et septennes erant), ambos, inquam, testamento jussit Manuelis imperatoris fidei committi ut is tutor corum esset. De his omnibus sic statuit, veritus ne Morates juxta gentis morem eos aliquando strangulatos perimeret, quod postea contigit. 71 Recte ergo rebus omnibus, testamento prospiciens, et conûsus imperii statum, ubi e vita migrasset, pacatum fore, filiosque in tuto positos, a scopo destinato ejus providentia longe deerravit. Sic enim secum reputabat: Si ambo filii mei in poteslate imperatoris erunt, Morales, seditionibus et tumultibus solutus, universis subditis meis imperabit, iſeque rebelles ac seditiosi prætextum novas res moliendi nanciscentur; infantes quoque a cæde injusta liberabuntur: sumptusque necessarii per totum vitæ tempus a principe Morate eis suppetent. Imperator, tales obsides apud se custodiendo, spem concipiebat intercessure cum Morate sinceræ ac non fictæ amicitiæ, sicut Hercules cani terrorem clava injiciens. Quod si aliquando Moratis fortuna defessa, aliquo casu interciperetur: sperabat imperator opera sua constitutum principem mansuetum fore, et cicurem serpentem in sinu suo benigne fotum: qui, si forte morsu appetierit, ut malorum natura indomita permanet, virus tamen dentium Impressione non infundat. Hare apud se somnians imperator lætabatur; at Romæorum fortuna futuri gnara gemebat. Mortuo igitur Adrianopoli, sicut narravimus, Θανὼν δὲ ὁ Μαχομές Πὲγ καθώς προέφημεν, Ismaelis Bullialdi notæ. Καὶ ἐν τῷ ἄρτῳ καὶ ἄλατι. Bajazitem bassam per panem ersalem, quos ei præbuerat, adjuravit Mehemetes, quæ ipsi mandalat, exsecuturum se ess. Apud Leuncl. lib. x, Emirem Suleimanem alloquitur Hali-bassa, et de suorum imminente defectione euin monet, et ve:ba ista adjicit: Nec ab alio putes admonitionem hanc animo proficisci, quam illius hominis, qui diu et copiose patris tui panem et salem comedit. Dominus itaque hoc historiæ hůjus loco adjurat per panem quo victus præcipue constat, et per salein, quo etulia condiuntur, inagisque grata palato parantur: quorum nomine servus domino tenetur. Τὰ δὲ δύο άνηβα οκταέτη. Tres crgo solum mares superstites liberos reliquit Mehemetes. At Leuncl. qua'uor fuisse ex Ver:ntiana Historia asserit, lib. xn et xit, in Dusme Mustapha. Mares quinque susceperat, sed Ahmetes tertiogenitus res humanas ante patrem reliquit. Fuerunt ii Morates, Mustapha, Ahmet, Jusuphus et Machmutes. Laonicus, lib. I sub finem, alio modo de Mehemetis liberis ejusque testamento disserit: duos scilicet illi tantum, Moralem et Mustapham, fuisse filios: huicque Asiæ, illi Europæ imperium dedisse, quod it verisimile non est. Θανὼν δὲ Μαχουμέτ Πετ. Paulo antequam obiret, occultari mortem suam, donec filius suvs Morates adveniret, jussit.

dies quadraginta cadaver illius occultarunt in quadam zdium parte, ubi jacuit insepultum: omnesque mors illius latebat præter viros domesticos quatuor, Bajazitem et Hibraimum patricios sive veziros, duosque medicos, qui quotidie ingressi et exeuntes vanos sermones de imperatoris valetudine apud proceres jactabant: morbo quidem ipsum detineri, et ad curandum illum quibusdam medicamentis idoneis opus esse: et cernere erat plures partim in Serviam, partim Constantinopolim missos, alios in insulas, ad conquirenda phar maca ejus morbo curando necessaria. Qui vero potionem a medicis simulate conquisitam, ut vulgo credebatur, hausturus erat ad evacuanda intestina, ἐν τῇ ᾿Αδριανοῦ ἐντὸς τοῖς παρ' αὐτοῦ δομηθεῖσιν Machomete Bego in mdlibus ab eo constructis, per οἰκήμασι, τεσσαράκοντα ἡμέρας ἔκρυπτον τὸ πτῶμα αὐτοῦ ἐν τῇ οἰκείᾳ, ᾗ ἔκειτο άταφον, τινὸς μὴ για νώσκοντος ἔτι τέθνηκε παρεξ τεσσάρων Παγιαζήτ, καὶ Ἱπραΐμ τῶν πατρικίων ἢ βεζιρίδων, καὶ δύο Ιατρῶν, οἱ καὶ καθ' ἡμέραν εἰσερχόμενοι ἐξήρχοντο, κενολογοῦντες τοῖς μεγιστᾶσιν, ὡς ὁ ἀρχηγὸς νοσηλεύεται, καὶ ἀνάγκη τινῶν χρειωδῶν ἐστι πρός θεραπείαν ἁρμοδία. Καὶ ἦν ἰδεῖν ἀπεσταλμένων πλῆθος πολύ· τοὺς μὲν ἐν Σερβίᾳ, τοὺς δὲ ἐν τῇ Κωνσταντίνου, ἄλλους ἐν ταῖς νήσοις ἐρευνῶντας τὰ πρὸς ἰατρείαν χρήσιμα. Ὁ δὲ μέλλων ποματίζει σθαι παρὰ τῶν ἰατρῶν, τοῦ κενῶσαι τῶν ἐντέρων τὸ βάρος, καὶ κουφίσαι πνεύμονα καὶ ἦπαρ, διερφάγη κοιλίαν, καὶ πᾶσαν τὴν ἔνδον πλῆσιν αὐτοῦ τῇ γῇ παραδεδώκασιν ἐντὸς τοῦ δοματίου, οὗ ἔκειτο· dejiciendum viscerum onus, et ad levandum pulτὸ δὲ σῶμα μύροις αλείψαντες, καὶ σινδόνι εἰλή σαντες κατέθηκαν ἐπὶ στρωμνῆς ὡς ἀσθενῆ ζῶντα. Ταῦτα οὖν πάντα πράττοντο παρὰ τῶν δύο βεζιρί των, καὶ τῶν παίδων τοῦ παλατίου· οἳ οὐκ ἐξήρ χοντο, οὔτε ἐκοινολογοῦντο μετά τινος. Ο σκοπός οὖν τοιόσδε· Εἰ μάθωσι τὸν θάνατον τοῦ ἀρχηγοῦ τὰ πέριξ ἔθνη, Ῥωμαῖοι, Σέρβοι, Γενουίται, Βενετ τοῖ, ἐν τῇ ᾿Ανατολῇ ὁ Καραμά, οὐ δυνήσεται κατελθεῖν ἐκ τῶν ὁρίων Περσίας ὁ κληρονόμος Μοράτ, καὶ γενήσεται θόρυβος ἐν τῇ ἀρχῇ, καὶ στάσις ἐν τῷ στρατῷ· καὶ τὰ τῆς Έψας πάντα ἀφειδῶς ὁ Και ραμὰν λεηλατήσει, καὶ δὲ τῆς Θρᾴκης οἱ Χριστιανοί, καὶ ἔσονται Τοῦρκοι δυστυχοῦντες, καὶ 'Ρωμαῖοι τοῖς εὐτυχήμασι θάλλοντες. monem et jecur, reipsa per medium ventrem dissectus est, eique omnia viscera detracta: quæ humi, in parte domus quam habitabat, defossa sunt. Cadaver reliquum inunctum aromatis condierunt, et sindone involutum super lectum deposuerunt, ac si vivus adhuc ægrotasset. Hæc omnia amborum vezirorum consilio agebantur, famutorumque palatinorum opera, qui intra domus limina coerciti, cum nullo colloquebantur: in eumque nem, ne, si mors imperatoris innotuisset Romais, Serviis, Genuensibus, Venetis, atque in Oriente Karamano, ex Persiæ finibus ad exercitus penetrare non posset 79 Morales imperii hæres. neve etiam tumultibus bellicis respublica distraberetur, seditionibus exercitus æstuarent; cunctas quoque Orientis provincias Caramanus immaniter vastaret, Thraciamque Christiani deprædarentur, proinde Turcorum res infeliciter succederent, Romæis interim florente ac prospera fortuna utentibus. CAPUT XXIN. Morales Prusam venit. Mahumetís mors in vulgus a bassis editur. Prusam abeunt veziri, defuncti sultani cadaver secum deferentes. Legati a principibus vicinis ad Moratem missi. Manuel a Morale fraires ejus impuberes, ex testumento Mahumetis sibi tradi, frustra poscit, et ideo Mustapham et Cineitem in scenam adversus Moralem producit. Mores quidam Turcorum explicantur. Τούτων οὖν οὕτως ἐχόντων, καὶ διὰ ταχυδρόμου ( τινός τὸν θάνατον τοῦ πατρὸς τῷ Μοράτ ἀπαγγείλαντες, ἐν ᾿Αμασεία τότε διάγοντος, μετὰ παρέλευσιν τεσσαράκοντα ἡμερῶν, καὶ ἂν ἔστειλαν ἄγγελον ἔφθασε μηνύων αὐτοῖς τὴν ἔλευσιν Μοράτο καὶ ὡς κατῆλθεν εγγύς που Προύσης ἐν χώμῃ τινὶ καλουμένῃ Μελαίνα, καὶ γραφὰς αὐτοῖς ἐνεχείρισε τοῦ Μυράτ, δηλούσας τὴν αὐτοῦ ἔλευσιν ἐν τῇ Προύσῃ, καὶ ὁριζούσας τῷ Παγιαζήτ ὅπως λαβὼν τὸ πτῶμα τοῦ πατρὸς αὐτοῦ, συν πάσῃ τῇ γερου σίᾳ ἐπανήκῃ ἐν Προύσῃ· ἵνα καὶ τὸν πατέρα θά ψωσι, καὶ αὐτὸν ἀρχηγὸν ἀναγορεύσωσι. Τότε ὁ Παγιαζήτ μεθ' ὅσης ἡδονῆς καὶ χαρᾶς δεξάμενος τὰ γράμματα, τῇ ἐπ' αὔριον καθίσας ἐπὶ τοῦ βήματος, σὺν πᾶσι τοῖς σατράπαις καὶ μεγιστᾶσι, καὶ μέρους οὐκ ὀλίγου τῆς πόλεως, ήρξατο δημηγορεῖν τοιάδε· Ὑμᾶς, ὦ ἄνδρες, οὐ χρὴ λέγειν καὶ δημηγορεῖν, ἐκ ποίας εἰς ποίαν τύχην ὑψώθη Dum res es loci stant, per cursorem Morai Amasie sedem habenti mortem patris ocyssime nuntiant; exactis tandem diebus quadraginta nuntius ille, quem miserant, rediit, ipsisque nuntizt Moratis adventum: quodque non longe a Prusa ad vicum, qui Melæna appellatur, devenisset: litteras insuper Moratis ipsis reddidit, quibus monebat jam Prasain se advenisse: jubetque Bajazi - tem ut, cum toto cœtu patriciorum, Prusam ad se veniat, patrisque sui cadaver advehat ad id sepeliendum, ut etiam se imperatorem proclament ac selutent. His litteris summa cum voluptate ét gaudio perlectis, postridie suggestum conscendit Bajazites, comitantibus eum satrapis cunctis ac proceribus, et maxima civium parte circumistante, talemque ad eos orationem habere cœpit: Supervacuum fuerit, o viri, apud vos verba facere, quæ in memoriam vobis revocent, ex quibus primordiis Ismaelis Bullialdi nota. Καὶ διὰ ταχυδρόμου τινός. Cursor ille crat primus Cesnegir, id est, pregustator, nomine Eluanbegus.

dies quadraginta cadaver illius occultarunt in quadam zdium parte, ubi jacuit insepultum: omnesque mors illius latebat præter viros domesticos quatuor, Bajazitem et Hibraimum patricios sive veziros, duosque medicos, qui quotidie ingressi et exeuntes vanos sermones de imperatoris valetudine apud proceres jactabant: morbo quidem ipsum detineri, et ad curandum illum quibusdam medicamentis idoneis opus esse: et cernere erat plures partim in Serviam, partim Constantinopolim missos, alios in insulas, ad conquirenda phar maca ejus morbo curando necessaria. Qui vero potionem a medicis simulate conquisitam, ut vulgo credebatur, hausturus erat ad evacuanda intestina, ἐν τῇ ᾿Αδριανοῦ ἐντὸς τοῖς παρ' αὐτοῦ δομηθεῖσιν Machomete Bego in mdlibus ab eo constructis, per οἰκήμασι, τεσσαράκοντα ἡμέρας ἔκρυπτον τὸ πτῶμα αὐτοῦ ἐν τῇ οἰκείᾳ, ᾗ ἔκειτο άταφον, τινὸς μὴ για νώσκοντος ἔτι τέθνηκε παρεξ τεσσάρων Παγιαζήτ, καὶ Ἱπραΐμ τῶν πατρικίων ἢ βεζιρίδων, καὶ δύο Ιατρῶν, οἱ καὶ καθ' ἡμέραν εἰσερχόμενοι ἐξήρχοντο, κενολογοῦντες τοῖς μεγιστᾶσιν, ὡς ὁ ἀρχηγὸς νοσηλεύεται, καὶ ἀνάγκη τινῶν χρειωδῶν ἐστι πρός θεραπείαν ἁρμοδία. Καὶ ἦν ἰδεῖν ἀπεσταλμένων πλῆθος πολύ· τοὺς μὲν ἐν Σερβίᾳ, τοὺς δὲ ἐν τῇ Κωνσταντίνου, ἄλλους ἐν ταῖς νήσοις ἐρευνῶντας τὰ πρὸς ἰατρείαν χρήσιμα. Ὁ δὲ μέλλων ποματίζει σθαι παρὰ τῶν ἰατρῶν, τοῦ κενῶσαι τῶν ἐντέρων τὸ βάρος, καὶ κουφίσαι πνεύμονα καὶ ἦπαρ, διερφάγη κοιλίαν, καὶ πᾶσαν τὴν ἔνδον πλῆσιν αὐτοῦ τῇ γῇ παραδεδώκασιν ἐντὸς τοῦ δοματίου, οὗ ἔκειτο· dejiciendum viscerum onus, et ad levandum pulτὸ δὲ σῶμα μύροις αλείψαντες, καὶ σινδόνι εἰλή σαντες κατέθηκαν ἐπὶ στρωμνῆς ὡς ἀσθενῆ ζῶντα. Ταῦτα οὖν πάντα πράττοντο παρὰ τῶν δύο βεζιρί των, καὶ τῶν παίδων τοῦ παλατίου· οἳ οὐκ ἐξήρ χοντο, οὔτε ἐκοινολογοῦντο μετά τινος. Ο σκοπός οὖν τοιόσδε· Εἰ μάθωσι τὸν θάνατον τοῦ ἀρχηγοῦ τὰ πέριξ ἔθνη, Ῥωμαῖοι, Σέρβοι, Γενουίται, Βενετ τοῖ, ἐν τῇ ᾿Ανατολῇ ὁ Καραμά, οὐ δυνήσεται κατελθεῖν ἐκ τῶν ὁρίων Περσίας ὁ κληρονόμος Μοράτ, καὶ γενήσεται θόρυβος ἐν τῇ ἀρχῇ, καὶ στάσις ἐν τῷ στρατῷ· καὶ τὰ τῆς Έψας πάντα ἀφειδῶς ὁ Και ραμὰν λεηλατήσει, καὶ δὲ τῆς Θρᾴκης οἱ Χριστιανοί, καὶ ἔσονται Τοῦρκοι δυστυχοῦντες, καὶ 'Ρωμαῖοι τοῖς εὐτυχήμασι θάλλοντες. monem et jecur, reipsa per medium ventrem dissectus est, eique omnia viscera detracta: quæ humi, in parte domus quam habitabat, defossa sunt. Cadaver reliquum inunctum aromatis condierunt, et sindone involutum super lectum deposuerunt, ac si vivus adhuc ægrotasset. Hæc omnia amborum vezirorum consilio agebantur, famutorumque palatinorum opera, qui intra domus limina coerciti, cum nullo colloquebantur: in eumque nem, ne, si mors imperatoris innotuisset Romais, Serviis, Genuensibus, Venetis, atque in Oriente Karamano, ex Persiæ finibus ad exercitus penetrare non posset 79 Morales imperii hæres. neve etiam tumultibus bellicis respublica distraberetur, seditionibus exercitus æstuarent; cunctas quoque Orientis provincias Caramanus immaniter vastaret, Thraciamque Christiani deprædarentur, proinde Turcorum res infeliciter succederent, Romæis interim florente ac prospera fortuna utentibus. CAPUT XXIN. Morales Prusam venit. Mahumetís mors in vulgus a bassis editur. Prusam abeunt veziri, defuncti sultani cadaver secum deferentes. Legati a principibus vicinis ad Moratem missi. Manuel a Morale fraires ejus impuberes, ex testumento Mahumetis sibi tradi, frustra poscit, et ideo Mustapham et Cineitem in scenam adversus Moralem producit. Mores quidam Turcorum explicantur. Τούτων οὖν οὕτως ἐχόντων, καὶ διὰ ταχυδρόμου ( τινός τὸν θάνατον τοῦ πατρὸς τῷ Μοράτ ἀπαγγείλαντες, ἐν ᾿Αμασεία τότε διάγοντος, μετὰ παρέλευσιν τεσσαράκοντα ἡμερῶν, καὶ ἂν ἔστειλαν ἄγγελον ἔφθασε μηνύων αὐτοῖς τὴν ἔλευσιν Μοράτο καὶ ὡς κατῆλθεν εγγύς που Προύσης ἐν χώμῃ τινὶ καλουμένῃ Μελαίνα, καὶ γραφὰς αὐτοῖς ἐνεχείρισε τοῦ Μυράτ, δηλούσας τὴν αὐτοῦ ἔλευσιν ἐν τῇ Προύσῃ, καὶ ὁριζούσας τῷ Παγιαζήτ ὅπως λαβὼν τὸ πτῶμα τοῦ πατρὸς αὐτοῦ, συν πάσῃ τῇ γερου σίᾳ ἐπανήκῃ ἐν Προύσῃ· ἵνα καὶ τὸν πατέρα θά ψωσι, καὶ αὐτὸν ἀρχηγὸν ἀναγορεύσωσι. Τότε ὁ Παγιαζήτ μεθ' ὅσης ἡδονῆς καὶ χαρᾶς δεξάμενος τὰ γράμματα, τῇ ἐπ' αὔριον καθίσας ἐπὶ τοῦ βήματος, σὺν πᾶσι τοῖς σατράπαις καὶ μεγιστᾶσι, καὶ μέρους οὐκ ὀλίγου τῆς πόλεως, ήρξατο δημηγορεῖν τοιάδε· Ὑμᾶς, ὦ ἄνδρες, οὐ χρὴ λέγειν καὶ δημηγορεῖν, ἐκ ποίας εἰς ποίαν τύχην ὑψώθη Dum res es loci stant, per cursorem Morai Amasie sedem habenti mortem patris ocyssime nuntiant; exactis tandem diebus quadraginta nuntius ille, quem miserant, rediit, ipsisque nuntizt Moratis adventum: quodque non longe a Prusa ad vicum, qui Melæna appellatur, devenisset: litteras insuper Moratis ipsis reddidit, quibus monebat jam Prasain se advenisse: jubetque Bajazi - tem ut, cum toto cœtu patriciorum, Prusam ad se veniat, patrisque sui cadaver advehat ad id sepeliendum, ut etiam se imperatorem proclament ac selutent. His litteris summa cum voluptate ét gaudio perlectis, postridie suggestum conscendit Bajazites, comitantibus eum satrapis cunctis ac proceribus, et maxima civium parte circumistante, talemque ad eos orationem habere cœpit: Supervacuum fuerit, o viri, apud vos verba facere, quæ in memoriam vobis revocent, ex quibus primordiis Ismaelis Bullialdi nota. Καὶ διὰ ταχυδρόμου τινός. Cursor ille crat primus Cesnegir, id est, pregustator, nomine Eluanbegus.

dies quadraginta cadaver illius occultarunt in quadam zdium parte, ubi jacuit insepultum: omnesque mors illius latebat præter viros domesticos quatuor, Bajazitem et Hibraimum patricios sive veziros, duosque medicos, qui quotidie ingressi et exeuntes vanos sermones de imperatoris valetudine apud proceres jactabant: morbo quidem ipsum detineri, et ad curandum illum quibusdam medicamentis idoneis opus esse: et cernere erat plures partim in Serviam, partim Constantinopolim missos, alios in insulas, ad conquirenda phar maca ejus morbo curando necessaria. Qui vero potionem a medicis simulate conquisitam, ut vulgo credebatur, hausturus erat ad evacuanda intestina, ἐν τῇ ᾿Αδριανοῦ ἐντὸς τοῖς παρ' αὐτοῦ δομηθεῖσιν Machomete Bego in mdlibus ab eo constructis, per οἰκήμασι, τεσσαράκοντα ἡμέρας ἔκρυπτον τὸ πτῶμα αὐτοῦ ἐν τῇ οἰκείᾳ, ᾗ ἔκειτο άταφον, τινὸς μὴ για νώσκοντος ἔτι τέθνηκε παρεξ τεσσάρων Παγιαζήτ, καὶ Ἱπραΐμ τῶν πατρικίων ἢ βεζιρίδων, καὶ δύο Ιατρῶν, οἱ καὶ καθ' ἡμέραν εἰσερχόμενοι ἐξήρχοντο, κενολογοῦντες τοῖς μεγιστᾶσιν, ὡς ὁ ἀρχηγὸς νοσηλεύεται, καὶ ἀνάγκη τινῶν χρειωδῶν ἐστι πρός θεραπείαν ἁρμοδία. Καὶ ἦν ἰδεῖν ἀπεσταλμένων πλῆθος πολύ· τοὺς μὲν ἐν Σερβίᾳ, τοὺς δὲ ἐν τῇ Κωνσταντίνου, ἄλλους ἐν ταῖς νήσοις ἐρευνῶντας τὰ πρὸς ἰατρείαν χρήσιμα. Ὁ δὲ μέλλων ποματίζει σθαι παρὰ τῶν ἰατρῶν, τοῦ κενῶσαι τῶν ἐντέρων τὸ βάρος, καὶ κουφίσαι πνεύμονα καὶ ἦπαρ, διερφάγη κοιλίαν, καὶ πᾶσαν τὴν ἔνδον πλῆσιν αὐτοῦ τῇ γῇ παραδεδώκασιν ἐντὸς τοῦ δοματίου, οὗ ἔκειτο· dejiciendum viscerum onus, et ad levandum pulτὸ δὲ σῶμα μύροις αλείψαντες, καὶ σινδόνι εἰλή σαντες κατέθηκαν ἐπὶ στρωμνῆς ὡς ἀσθενῆ ζῶντα. Ταῦτα οὖν πάντα πράττοντο παρὰ τῶν δύο βεζιρί των, καὶ τῶν παίδων τοῦ παλατίου· οἳ οὐκ ἐξήρ χοντο, οὔτε ἐκοινολογοῦντο μετά τινος. Ο σκοπός οὖν τοιόσδε· Εἰ μάθωσι τὸν θάνατον τοῦ ἀρχηγοῦ τὰ πέριξ ἔθνη, Ῥωμαῖοι, Σέρβοι, Γενουίται, Βενετ τοῖ, ἐν τῇ ᾿Ανατολῇ ὁ Καραμά, οὐ δυνήσεται κατελθεῖν ἐκ τῶν ὁρίων Περσίας ὁ κληρονόμος Μοράτ, καὶ γενήσεται θόρυβος ἐν τῇ ἀρχῇ, καὶ στάσις ἐν τῷ στρατῷ· καὶ τὰ τῆς Έψας πάντα ἀφειδῶς ὁ Και ραμὰν λεηλατήσει, καὶ δὲ τῆς Θρᾴκης οἱ Χριστιανοί, καὶ ἔσονται Τοῦρκοι δυστυχοῦντες, καὶ 'Ρωμαῖοι τοῖς εὐτυχήμασι θάλλοντες. monem et jecur, reipsa per medium ventrem dissectus est, eique omnia viscera detracta: quæ humi, in parte domus quam habitabat, defossa sunt. Cadaver reliquum inunctum aromatis condierunt, et sindone involutum super lectum deposuerunt, ac si vivus adhuc ægrotasset. Hæc omnia amborum vezirorum consilio agebantur, famutorumque palatinorum opera, qui intra domus limina coerciti, cum nullo colloquebantur: in eumque nem, ne, si mors imperatoris innotuisset Romais, Serviis, Genuensibus, Venetis, atque in Oriente Karamano, ex Persiæ finibus ad exercitus penetrare non posset 79 Morales imperii hæres. neve etiam tumultibus bellicis respublica distraberetur, seditionibus exercitus æstuarent; cunctas quoque Orientis provincias Caramanus immaniter vastaret, Thraciamque Christiani deprædarentur, proinde Turcorum res infeliciter succederent, Romæis interim florente ac prospera fortuna utentibus. CAPUT XXIN. Morales Prusam venit. Mahumetís mors in vulgus a bassis editur. Prusam abeunt veziri, defuncti sultani cadaver secum deferentes. Legati a principibus vicinis ad Moratem missi. Manuel a Morale fraires ejus impuberes, ex testumento Mahumetis sibi tradi, frustra poscit, et ideo Mustapham et Cineitem in scenam adversus Moralem producit. Mores quidam Turcorum explicantur. Τούτων οὖν οὕτως ἐχόντων, καὶ διὰ ταχυδρόμου ( τινός τὸν θάνατον τοῦ πατρὸς τῷ Μοράτ ἀπαγγείλαντες, ἐν ᾿Αμασεία τότε διάγοντος, μετὰ παρέλευσιν τεσσαράκοντα ἡμερῶν, καὶ ἂν ἔστειλαν ἄγγελον ἔφθασε μηνύων αὐτοῖς τὴν ἔλευσιν Μοράτο καὶ ὡς κατῆλθεν εγγύς που Προύσης ἐν χώμῃ τινὶ καλουμένῃ Μελαίνα, καὶ γραφὰς αὐτοῖς ἐνεχείρισε τοῦ Μυράτ, δηλούσας τὴν αὐτοῦ ἔλευσιν ἐν τῇ Προύσῃ, καὶ ὁριζούσας τῷ Παγιαζήτ ὅπως λαβὼν τὸ πτῶμα τοῦ πατρὸς αὐτοῦ, συν πάσῃ τῇ γερου σίᾳ ἐπανήκῃ ἐν Προύσῃ· ἵνα καὶ τὸν πατέρα θά ψωσι, καὶ αὐτὸν ἀρχηγὸν ἀναγορεύσωσι. Τότε ὁ Παγιαζήτ μεθ' ὅσης ἡδονῆς καὶ χαρᾶς δεξάμενος τὰ γράμματα, τῇ ἐπ' αὔριον καθίσας ἐπὶ τοῦ βήματος, σὺν πᾶσι τοῖς σατράπαις καὶ μεγιστᾶσι, καὶ μέρους οὐκ ὀλίγου τῆς πόλεως, ήρξατο δημηγορεῖν τοιάδε· Ὑμᾶς, ὦ ἄνδρες, οὐ χρὴ λέγειν καὶ δημηγορεῖν, ἐκ ποίας εἰς ποίαν τύχην ὑψώθη Dum res es loci stant, per cursorem Morai Amasie sedem habenti mortem patris ocyssime nuntiant; exactis tandem diebus quadraginta nuntius ille, quem miserant, rediit, ipsisque nuntizt Moratis adventum: quodque non longe a Prusa ad vicum, qui Melæna appellatur, devenisset: litteras insuper Moratis ipsis reddidit, quibus monebat jam Prasain se advenisse: jubetque Bajazi - tem ut, cum toto cœtu patriciorum, Prusam ad se veniat, patrisque sui cadaver advehat ad id sepeliendum, ut etiam se imperatorem proclament ac selutent. His litteris summa cum voluptate ét gaudio perlectis, postridie suggestum conscendit Bajazites, comitantibus eum satrapis cunctis ac proceribus, et maxima civium parte circumistante, talemque ad eos orationem habere cœpit: Supervacuum fuerit, o viri, apud vos verba facere, quæ in memoriam vobis revocent, ex quibus primordiis Ismaelis Bullialdi nota. Καὶ διὰ ταχυδρόμου τινός. Cursor ille crat primus Cesnegir, id est, pregustator, nomine Eluanbegus.

DUCR atque initiis ad eam, qua nunc fruimur, fortunam, & μεν, συνευδοκοῦντος Θεοῦ διὰ παρακλήσεως Des annuente, et propheta nostro apud eum inter- τοῦ προφήτου. Οἴδατε γὰρ ἀκριβῶς οἱ μὲν αὐ cedente, evecti simus. Plerique rebus ipsis inter- τοψὶ, οἱ δὲ παρὰ τῶν γονέων ἐνωτισθέντες, ὡς ſuistis, vel a parentibus vestris audivistis, nondum οὐκ ἔστιν οὔπω ἑξακοστὸν ἢ πλέον τι, ἀφ' οὗ sexaginta annos elapsos esse, vel certe paulo am- τὸν πορθμὲν διαβάντες οἱ τοῦ ᾿Οθμάν, ἔτος, plius, ex quo ab Othmano genus ducentes principes, τὴν Θρᾴκην πᾶσαν ἐκράτησαν· καὶ τὴν βασι trajecto freto Thraciam universam armis suis sub- λείαν Ρωμαίων καὶ Σέρβων ὑποτελῆ καὶ ὑπό egerunt, Romæorumque imperium ac Servios tri- φορον ἔδειξαν· ἀλλὰ καὶ Βλάχους ὑπὲρ τὸν buta sibi pendere coegerunt, hosque non solum, ve- Δάνουσιν, καὶ Ούννους, καὶ μυριάριθμον γένος rum etiam Walachos ultra Danubium, lunnos, Ἀλβανοὺς καὶ Βουλγάρους· Πάντας, σχεδόν εἰpopulosasque nationes Albanos et Bulgaros. Omnes, πεῖν, τοσοῦτον εἰς τέλος αἰχμαλωτίζοντες έταut verbo dicam, in servitutem relacios tantis tri- πείνωσαν, ὡς καὶ τὰ δημόσια αὐτῶν τέλη με bulis oppresserunt, ut ipsorum ærarium, ac publica ἐξισχύειν, τοὺς φόρους τοὺς ἐτησίους τοὺς διvectigalia, nobis solvenda tributa ac stipendia non δομένους ἡμῖν, ἐξαρκεῖν· ἀλλὰ καὶ τὰς θυγα quarent. Verum etiam ad id calamitatis compulsi τέρας, καὶ τοὺς υἱοὺς αὐτῶν ἐξαποστέλλειν sunt, ut filias suas puerosque imperatoribus servi- Η πρὸς τοὺς ἡμετέρους αρχηγούς δουλοπρεπώς. Liter 73 mitterent. At qua de causa? Clementiam ac commiserationem, erga se excitaturi, ærumnarumque inducias ac pacem a nobis petentes. fcc insuper potentiam hujus imperii dignitatemque auyet, sapienter ac prudenter collectos cx omnibus gentibus homines, eosque ut plurimum sortis infimæ et agrestes, Deum unicum, quem propheta prædicavit, non colentes, ad veram pietatem ipsos condusisse: fortunatos, dignitatibus et honoribus ornatos, elarosque duces effecisse. Ex quorum numero ipse ego, et vestrum pars maxima, quæ me loquentem audit, sumus. Animo itaque despondere haud cunvenit, neque socordiæ deditos esse, scd sobrios vigitare. Et singuli, tanquam fiii naturales et genuini Olamanis, pugnare debemus pro palcrna hereditate; néc negligentia nostra eam disperdi sinere debemus. Etenim et pater et dominus et beneficus et bonorum. largitor ipse unus est Mahometes, ipsiusque successor Morates, primogenitus liberorum ac dilectis. simus: qui in throno patris sui nunc sedit in amplissima urbe Prusa. Pater ipeius dominus noster commune debitum solvit. Hæc locutus cum ejulatu et lacrymis vehementer plauxit, simulque omues proceres et satellites ingenti cum tumultu et strepitu uno spiritu lamentabiliter flebant. Tum Bajazites et Hibraimus cadaver portantes in atrio palatii posuerunt, multoque luctu mortuum prosecuti, copias Orientis versus Callipolim postridie incedere jusserunt, quas pedibus subsequebantur. magnates cum Bajazite cadaver comitantes. T:ajectum deinde freto Prusam id detulerunt, et in sepulcrum deposuerunt, quod sibi vivus exstruierat; per octiduum luzerunt, et, ad defuncti memoriam celebrandam, juxta nationis ri:úm justa peregerunt: luctu postmodum finito Moratem imΠως; "Ελεον ζητοῦντες, καὶ οἶκτος, ἀνακωχὴν δεινῶν, καὶ εἰρήνην παρ' ἡμῶν· ἀλλὰ καὶ ὅσον ἐγκρατὲς καὶ περὶ τὴν ἡγεμονίαν ταύτην ἀξιω ματικώτερον, σοφῶς καὶ ἐπιστημόνως συλλέ ξαντες ἐκ πασῶν τῶν γενεῶν καὶ ταῦτα τὸ πλέον κακοτυχὲς, καὶ ἀγροτικὸν, καὶ Θεὸν ἕνα μὴ σέβοντες των, ἣν ὁ προφήτης ἐκήρυξεν· καὶ Θεοσεβεῖς, καὶ εὐτυχεῖς ἀξιωματικούς τε καὶ λαμπροὺς ἡγεμόνας ἀπέδειξαν· ἐξ ὧν κἀγὼ, καὶ τὸ πλεῖστον μέρος τῶν ἀκουόντων, ὦ λέγω, τυγχάνομεν. Δεῖ τοίνυν μὴ ῥαθυμεῖν, μηδὲ 6κνεῖν, ἀλλὰ νήφειν καὶ ἐγρηγορείν. Καὶ ὡς υἱὸς γνήσιος τοῦ ᾿Οθμὰν ἀφ' ἡμῶν ὁ καθεὶς ἀγωνίζεσθαι, ἵνα μὴ τὴν πατρικὴν κληρονομίαν ἀμελήσαντες φθείρωμεν. Καὶ γὰρ καὶ πατὴρ, καὶ δεσπότης, εὐεργέτης τε καὶ σωτὴρ ὁ αὐτὸς εἰς ἐστιν ὁ Μεχεμέτ, καὶ ὁ αὐτοῦ διάδοχος Μοράτ ὁ πρῶτος, καὶ ποθεινότατος τῶν υἱῶν αὐτοῦ· ὃς καὶ ἐν τῷ θρόνῳ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ ἐκάθισεν ἐν τῇ μεγαλοπόλει Προύσῃ νυνί· ὁ δὲ πατὴρ αὐτοῦ καὶ ἡμέτερος δεσπότης απέδωκε τὸ κοινὸν χρέος. Καὶ ταῦτα εἰπὼν ἐκόψατο κοπε τὸν μέγαν μεθ' οιμωγῆς καὶ δακρύων, καὶ ἅμα πάνω τες οἱ μεγιστάνες καὶ οἱ ῥαβδούχοι μια φωνῇ ἀλαλάξαντες μετὰ θορύβου καὶ κρότου πολλοί γοερώ; Εκλαιον. Τότε ὁ Παγιαζήτ σὺν τῷ Ἱπραΐμ βα στάσαντες τὸ πτῶμα, ἔθηκαν ἐν τῇ αὐλῇ τοῦ παι λατίου, καὶ ἱκανῶς θρηνήσαντες, ἐκέλευσαν τη ἐπιούσῃ τὰ στρατεύματα τῆς ἕω πορεύεσθαι προς Καλλιούπολιν, οἱ δὲ μεγιστάνες σὺν τῷ Παγιαζήτ βάδην κατόπισθεν σὺν τῷ νεκρῷ. Καὶ διαβάντες τὸν πορθμὸν ἔφερον αὐτὸν ἐ. Προύσῃ, καὶ κατέθεντο ἐν τῷ παρ' αὐτοῦ δομηθέντι βωμῷ, πένθος ποιήσαν τες ὀκτώ ήμερον· τὰ μνημόσυνα δὲ ὡς καθὼς ἔθος αὐτοῖς ἐστι ποιήσαντες, καὶ τὸ πένθος ἀποβάλλοντες ་ Ismaelis Bullialdi notæ. Συλλέξαντες ἐκ πασῶν τῶν γενεῶν. Morates primus nomine hujus militiæ Genitzerorum ex nationibus cunctis collectorum auctor fuit, sapienti equidem prudentique consilio usus Inexhausius enim fundus ille militum est, qui a nullo præter principem præmiorum spe dependent: cujus non solum mancipia, sed etiam alumni ac veluti Alii sunt. Παγιαζήτ σὺν τῷ Ιπραΐμ. Primi veziri cada ver defuncti imperatoris gestant, Romanos imitati senatores, qui ſunus Augusti humeris extulerunt; vel consulares, qui urnam, qua Severi cineres homam asportati sunt, humeris gestarunt, ut notat Herodianus, lib. v Hist. post Marcum,

DUCR atque initiis ad eam, qua nunc fruimur, fortunam, & μεν, συνευδοκοῦντος Θεοῦ διὰ παρακλήσεως Des annuente, et propheta nostro apud eum inter- τοῦ προφήτου. Οἴδατε γὰρ ἀκριβῶς οἱ μὲν αὐ cedente, evecti simus. Plerique rebus ipsis inter- τοψὶ, οἱ δὲ παρὰ τῶν γονέων ἐνωτισθέντες, ὡς ſuistis, vel a parentibus vestris audivistis, nondum οὐκ ἔστιν οὔπω ἑξακοστὸν ἢ πλέον τι, ἀφ' οὗ sexaginta annos elapsos esse, vel certe paulo am- τὸν πορθμὲν διαβάντες οἱ τοῦ ᾿Οθμάν, ἔτος, plius, ex quo ab Othmano genus ducentes principes, τὴν Θρᾴκην πᾶσαν ἐκράτησαν· καὶ τὴν βασι trajecto freto Thraciam universam armis suis sub- λείαν Ρωμαίων καὶ Σέρβων ὑποτελῆ καὶ ὑπό egerunt, Romæorumque imperium ac Servios tri- φορον ἔδειξαν· ἀλλὰ καὶ Βλάχους ὑπὲρ τὸν buta sibi pendere coegerunt, hosque non solum, ve- Δάνουσιν, καὶ Ούννους, καὶ μυριάριθμον γένος rum etiam Walachos ultra Danubium, lunnos, Ἀλβανοὺς καὶ Βουλγάρους· Πάντας, σχεδόν εἰpopulosasque nationes Albanos et Bulgaros. Omnes, πεῖν, τοσοῦτον εἰς τέλος αἰχμαλωτίζοντες έταut verbo dicam, in servitutem relacios tantis tri- πείνωσαν, ὡς καὶ τὰ δημόσια αὐτῶν τέλη με bulis oppresserunt, ut ipsorum ærarium, ac publica ἐξισχύειν, τοὺς φόρους τοὺς ἐτησίους τοὺς διvectigalia, nobis solvenda tributa ac stipendia non δομένους ἡμῖν, ἐξαρκεῖν· ἀλλὰ καὶ τὰς θυγα quarent. Verum etiam ad id calamitatis compulsi τέρας, καὶ τοὺς υἱοὺς αὐτῶν ἐξαποστέλλειν sunt, ut filias suas puerosque imperatoribus servi- Η πρὸς τοὺς ἡμετέρους αρχηγούς δουλοπρεπώς. Liter 73 mitterent. At qua de causa? Clementiam ac commiserationem, erga se excitaturi, ærumnarumque inducias ac pacem a nobis petentes. fcc insuper potentiam hujus imperii dignitatemque auyet, sapienter ac prudenter collectos cx omnibus gentibus homines, eosque ut plurimum sortis infimæ et agrestes, Deum unicum, quem propheta prædicavit, non colentes, ad veram pietatem ipsos condusisse: fortunatos, dignitatibus et honoribus ornatos, elarosque duces effecisse. Ex quorum numero ipse ego, et vestrum pars maxima, quæ me loquentem audit, sumus. Animo itaque despondere haud cunvenit, neque socordiæ deditos esse, scd sobrios vigitare. Et singuli, tanquam fiii naturales et genuini Olamanis, pugnare debemus pro palcrna hereditate; néc negligentia nostra eam disperdi sinere debemus. Etenim et pater et dominus et beneficus et bonorum. largitor ipse unus est Mahometes, ipsiusque successor Morates, primogenitus liberorum ac dilectis. simus: qui in throno patris sui nunc sedit in amplissima urbe Prusa. Pater ipeius dominus noster commune debitum solvit. Hæc locutus cum ejulatu et lacrymis vehementer plauxit, simulque omues proceres et satellites ingenti cum tumultu et strepitu uno spiritu lamentabiliter flebant. Tum Bajazites et Hibraimus cadaver portantes in atrio palatii posuerunt, multoque luctu mortuum prosecuti, copias Orientis versus Callipolim postridie incedere jusserunt, quas pedibus subsequebantur. magnates cum Bajazite cadaver comitantes. T:ajectum deinde freto Prusam id detulerunt, et in sepulcrum deposuerunt, quod sibi vivus exstruierat; per octiduum luzerunt, et, ad defuncti memoriam celebrandam, juxta nationis ri:úm justa peregerunt: luctu postmodum finito Moratem imΠως; "Ελεον ζητοῦντες, καὶ οἶκτος, ἀνακωχὴν δεινῶν, καὶ εἰρήνην παρ' ἡμῶν· ἀλλὰ καὶ ὅσον ἐγκρατὲς καὶ περὶ τὴν ἡγεμονίαν ταύτην ἀξιω ματικώτερον, σοφῶς καὶ ἐπιστημόνως συλλέ ξαντες ἐκ πασῶν τῶν γενεῶν καὶ ταῦτα τὸ πλέον κακοτυχὲς, καὶ ἀγροτικὸν, καὶ Θεὸν ἕνα μὴ σέβοντες των, ἣν ὁ προφήτης ἐκήρυξεν· καὶ Θεοσεβεῖς, καὶ εὐτυχεῖς ἀξιωματικούς τε καὶ λαμπροὺς ἡγεμόνας ἀπέδειξαν· ἐξ ὧν κἀγὼ, καὶ τὸ πλεῖστον μέρος τῶν ἀκουόντων, ὦ λέγω, τυγχάνομεν. Δεῖ τοίνυν μὴ ῥαθυμεῖν, μηδὲ 6κνεῖν, ἀλλὰ νήφειν καὶ ἐγρηγορείν. Καὶ ὡς υἱὸς γνήσιος τοῦ ᾿Οθμὰν ἀφ' ἡμῶν ὁ καθεὶς ἀγωνίζεσθαι, ἵνα μὴ τὴν πατρικὴν κληρονομίαν ἀμελήσαντες φθείρωμεν. Καὶ γὰρ καὶ πατὴρ, καὶ δεσπότης, εὐεργέτης τε καὶ σωτὴρ ὁ αὐτὸς εἰς ἐστιν ὁ Μεχεμέτ, καὶ ὁ αὐτοῦ διάδοχος Μοράτ ὁ πρῶτος, καὶ ποθεινότατος τῶν υἱῶν αὐτοῦ· ὃς καὶ ἐν τῷ θρόνῳ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ ἐκάθισεν ἐν τῇ μεγαλοπόλει Προύσῃ νυνί· ὁ δὲ πατὴρ αὐτοῦ καὶ ἡμέτερος δεσπότης απέδωκε τὸ κοινὸν χρέος. Καὶ ταῦτα εἰπὼν ἐκόψατο κοπε τὸν μέγαν μεθ' οιμωγῆς καὶ δακρύων, καὶ ἅμα πάνω τες οἱ μεγιστάνες καὶ οἱ ῥαβδούχοι μια φωνῇ ἀλαλάξαντες μετὰ θορύβου καὶ κρότου πολλοί γοερώ; Εκλαιον. Τότε ὁ Παγιαζήτ σὺν τῷ Ἱπραΐμ βα στάσαντες τὸ πτῶμα, ἔθηκαν ἐν τῇ αὐλῇ τοῦ παι λατίου, καὶ ἱκανῶς θρηνήσαντες, ἐκέλευσαν τη ἐπιούσῃ τὰ στρατεύματα τῆς ἕω πορεύεσθαι προς Καλλιούπολιν, οἱ δὲ μεγιστάνες σὺν τῷ Παγιαζήτ βάδην κατόπισθεν σὺν τῷ νεκρῷ. Καὶ διαβάντες τὸν πορθμὸν ἔφερον αὐτὸν ἐ. Προύσῃ, καὶ κατέθεντο ἐν τῷ παρ' αὐτοῦ δομηθέντι βωμῷ, πένθος ποιήσαν τες ὀκτώ ήμερον· τὰ μνημόσυνα δὲ ὡς καθὼς ἔθος αὐτοῖς ἐστι ποιήσαντες, καὶ τὸ πένθος ἀποβάλλοντες ་ Ismaelis Bullialdi notæ. Συλλέξαντες ἐκ πασῶν τῶν γενεῶν. Morates primus nomine hujus militiæ Genitzerorum ex nationibus cunctis collectorum auctor fuit, sapienti equidem prudentique consilio usus Inexhausius enim fundus ille militum est, qui a nullo præter principem præmiorum spe dependent: cujus non solum mancipia, sed etiam alumni ac veluti Alii sunt. Παγιαζήτ σὺν τῷ Ιπραΐμ. Primi veziri cada ver defuncti imperatoris gestant, Romanos imitati senatores, qui ſunus Augusti humeris extulerunt; vel consulares, qui urnam, qua Severi cineres homam asportati sunt, humeris gestarunt, ut notat Herodianus, lib. v Hist. post Marcum,

τὸν Μουράτ ἀρχηγὸν ἀνηγόρευσαν· καὶ τὰ εἰκότα peratorem proclamant ac salutant. Celebritate deinde pro majestate imperii decenter transacta. multa ac magni pretii dona largitns est imperator aulæ suæ purpuratis: ipsique vicissim munerum oblatione adjuncta eum venerati sunt, de rebus deinde imperii consultarunt, Legatos illico ad Caramanum et Romæorum imperatorem destinant, ut ipsos de Mahometis obitu et Moratis inauguratione monerent, ac pacis fœdera renovarent, pro more a principibus ad imperium recenter assumptis usurpato. Rebus etenim Orientis imprimis prospectum cupiebant earumque securitati, pacta per jusjurandum cum Garamano amicitia Ο deinceps ἑορτάσαντες, καὶ φιλοτιμίας οὐκ ὀλίγας, καὶ εὐερ γεσίας τοῖς ἄρχουσιν ἀμείψας· καὶ αὐτοὶ σὺν δώ ροις τὴν προσκύνησιν ἕκαστος ἀποδεδωκότες, περὶ τῆς ἡγεμονίας εφρόντιζον· καὶ δὴ πρέσβεις ἡτοίμαζον πρὸς τὸν Καραμαν, καὶ πρὸς τὸν βασιλέα Ρωμαίων, μηνύοντες τὸν θάνατον Μαχομέτ, καὶ τὴν ἀναγόρευσιν Μοράτ, καὶ πίστεις ἀνανεοῦντες εἰρηνικὰς, ὡς ἔθος τοῖς νέοις ἀρχηγοῖς καὶ ἡγε μέσι. Καὶ γὰρ ἐβούλοντο τὰ τῆς Εω προοικοδομῆσαι καὶ ἀσφαλίσαι, ὡς χρή, διὰ συνθηκῶν καὶ ἄρχων μετὰ τοῦ Καραμάν, καὶ τότε τὰ τῆς Θρᾴκης σκέ μάσθαι περάσαντες τὸν πορθμόν. Ὁ δὲ βασιλεύς Μανουήλ προαρπάσας τὸν καιρὸν, στέλλει πρὸς αὐτ τὸν πρέσβεις, τὸν Παλαιολόγου Λαχηνήν καὶ θεολόγον Κώραχα, ὡς δῆθεν παραμυθῶν, καὶ τῆς ἀρχῆς τὰ εἰσόδια συγχαιρόμενος· πρὸς τούτοις ἀναμιμνήσκοντες, καὶ τὴν τοῦ πατρὸς αὐτοῦ ὑστεραίαν βούλησιν, αἰτοῦντες τὰ παιδία δοθῆναι τῷ βασιλεῖ, εἴπερ βούλονται ἐν ὁμονοίᾳ καὶ ἀγάπῃ, καθὼς καὶ μετὰ τοῦ πατρὸς ἦσαν. Εἰ δ᾽ οὐ βούλονται διδόναι, καὶ τοῖς πατρικοῖς θεσμοῖς μὴ προσήκειν, αὐτὸς, ἔχουν ὁ βασιλεὺς, ἔχει τὸν ἔφεδρον, καὶ ὡς ἐν ὀλίγῳ καταστήσει τοῦτον ἄρχοντα Μακεδονίας, καὶ Χερξονήσου, καὶ πάσης Θράκης, οι μετουπολὺ δὲ καὶ Ασίας, καὶ πάσης άλλης ᾿Ανατολῆς· ἐσήμαινε δὲ τῷ προδηλωθέντι Μουσταφᾷ. Ὁ δὲ Παγιαζήτ ὡς ἐκ προσώπου τοῦ νέου ἀρχηγοῦ Μουράτ ἔδωκε πρὸς τοὺς πρέσβεις ἀπόκρισιν, λέγων, ὡς οὐκ ἔστι και ἐὸν, καὶ τοῖς τοῦ προφήτου θεσπίσμασι συνάδον, Μουσουλμάνων παῖδας τρέφεσθαι παρὰ Καβουρίδων, καὶ παιδαγωγεῖσθαι, τουτέστιν, εὐσεβῶν παι δας παρ' ἀπίστων ἐπιτροπεύεσθαι· ἀλλ᾽ εἰ θέλει ὁ βασιλεὺς, ἐχέτω τὴν ἡμετέραν ἀγάπην, καὶ μετ μέτω κατὰ τὰς πρώτας συνθήκας φίλος, καὶ πα τὴρ τῶν ὀρφανῶν τούτων πάντων, ἐκτὸς ἄλλης ἐπιτροπικῆς διαθέσεως. "Εξομεν δὲ καὶ ἡμεῖς τὴς αὐτοῦ φιλίαν ὡς ἔρμαιόν τι, καὶ καθολικὸν ἐπισφράγισμα τηροῦντες, μὴ ἐπεμβαίνειν τι τῶν ἀπαισίων, μηδὲ ὑπὲρ τὰ ἐσκαμμένα πη δᾷν τις ἀφ' ἡμῶν· ἀλλ' ἐν μέσῳ ἡμῶν καὶ ὑμῶν ἔστωσαν ὅρκοι, καθάπερ σιδηρούς τοῖχος, καὶ ἀσφαλὲς περίφραγμα· τὸ δὲ αἰτεῖν τέκνα, καὶ ἔχειν, καὶ ἐπιτροπεύειν, ἀδύνατόν ἐστι αἰτοῦντι συντίθεσθαι. Τὸ δὲ δοῦναι μᾶλλον ἀδυ- latis, eorumque tutelam gerere, annuere impossibile νατώτερον. Τούτοις τοῖς λόγοις ἀποπεμφθέντες οἱ τοῦ βασιλέως πρέσβεις, καὶ πρὸς τὸν βασιλέα πάντα ἀναλέξαντες, ἔδοξε τὰ ῥή· δείγματα. Καὶ δὴ τὴν ψυχὴν καὶ μῶν, καὶ εἰς ἀνάμνησιν ἐλθὼν ῥημάτων, ὧν συν ετάξατο τῷ Μουσταφᾷ, ἄρτι ἐν τῇ Λήμνῳ νήσῳ διάγοντι, ἐξ ὅτου παρὰ τοῦ αὐτοῦ βασιλέως ἐπέμφθη ἐξόριστος, ὡς ὁ λόγος φθάσας ἐδήλωσε, μετακαλεῖται Δημήτριον Λάσκαριν τον Λεοντάριον, ἄν δρα, καὶ ὡς χρὴ εἰπεῖν, στρατηγὸν γενναῖον, εὐδο κιμήσαντα ἔν τε Λακεδαιμονίᾳ καὶ Θετταλίᾳ τὸ vero ad res Thraciæ curas conversuri, ubi in eam trajecissent. At imperator Manuel prævertit missis legatis Palæologo Lachyne et theologo Corac`, qui Moratem consolarentur, et primordia imperii ipsi gratularentur. De postrema deinde patris 74 ejus voluntate mentionem faciunt, et secundum illam postulant pueros imperatori tradi: siquidem concordiam et amicitiam, quæ inter eum patremque ejus intercesserunt, integras ac incorruptas permanere velint. Quod si tradere pueros patrisque legibus obtemperare recusaverint, successorem apud se imperator habet, quem brevi Macedoniæ principem, Chersonesi ac totius Thraciæ constituet; confestim etiam Asiæ et totius Orientis. Idque consilium supra memorato Mustaphæ apcruit Manuel. Ad hæc Bajazites pro novo imperatore Morale respondit legatis, asserendo minime honestum esse, neque prophetæ legibus et oraculis consonum, Musulmanorum liberos apud Cavuridas educari et institui, hoc est piorum filios sub inpiorum tutela esse; sed, si velit imperator, amicitiam nobiscum ineat, camque colat juxta priora fœdera, silque pater horum, quotquot sunt, puernrum, at a tutelæ munere prorsus abstineat. Ejus quoque amicitiam lucro apponemus, eamque loco diplomatis catholici sigíllo firmati habebimus: carebimusque ne quis nostrum præter fas et æquum quidquam tentet, aut terminos transiliat. Verum etiam demus juramenta mutua, qua sint tanquam murus aheneus et munitum vallum inter nos. Petitionibus vero vestris, quibus pueros apud vos habere postu- .est, tradi vero ipsos multo minus factu possibile. Cum hoc responso dimissi imperatoris legati, ad eum omnia renuntiant, quæ ipsi visa sunt aspera. Quare animo æger, memorque eorum quæ nuperrime transacta erant cum Mustapha, qui in Lemno insula commorabatur, ex quo illuc relegatus fuerat, ad se venire jubet Demetrium Lascarim Leontarium, virum, ut verum dicam, fortissimum belli ducem, qui Lacedæmone et in Thessalia multis animi sui fortitudinem approbaverat, dum vixit et egnavit in illis Joannes Palæologus Ismaelis Bullialdi notæ. · Παλαιολόγον Λαχηνήν. Infra, pag. 102, Λαχανήν. ut alii etiam, appellat.

τὸν Μουράτ ἀρχηγὸν ἀνηγόρευσαν· καὶ τὰ εἰκότα peratorem proclamant ac salutant. Celebritate deinde pro majestate imperii decenter transacta. multa ac magni pretii dona largitns est imperator aulæ suæ purpuratis: ipsique vicissim munerum oblatione adjuncta eum venerati sunt, de rebus deinde imperii consultarunt, Legatos illico ad Caramanum et Romæorum imperatorem destinant, ut ipsos de Mahometis obitu et Moratis inauguratione monerent, ac pacis fœdera renovarent, pro more a principibus ad imperium recenter assumptis usurpato. Rebus etenim Orientis imprimis prospectum cupiebant earumque securitati, pacta per jusjurandum cum Garamano amicitia Ο deinceps ἑορτάσαντες, καὶ φιλοτιμίας οὐκ ὀλίγας, καὶ εὐερ γεσίας τοῖς ἄρχουσιν ἀμείψας· καὶ αὐτοὶ σὺν δώ ροις τὴν προσκύνησιν ἕκαστος ἀποδεδωκότες, περὶ τῆς ἡγεμονίας εφρόντιζον· καὶ δὴ πρέσβεις ἡτοίμαζον πρὸς τὸν Καραμαν, καὶ πρὸς τὸν βασιλέα Ρωμαίων, μηνύοντες τὸν θάνατον Μαχομέτ, καὶ τὴν ἀναγόρευσιν Μοράτ, καὶ πίστεις ἀνανεοῦντες εἰρηνικὰς, ὡς ἔθος τοῖς νέοις ἀρχηγοῖς καὶ ἡγε μέσι. Καὶ γὰρ ἐβούλοντο τὰ τῆς Εω προοικοδομῆσαι καὶ ἀσφαλίσαι, ὡς χρή, διὰ συνθηκῶν καὶ ἄρχων μετὰ τοῦ Καραμάν, καὶ τότε τὰ τῆς Θρᾴκης σκέ μάσθαι περάσαντες τὸν πορθμόν. Ὁ δὲ βασιλεύς Μανουήλ προαρπάσας τὸν καιρὸν, στέλλει πρὸς αὐτ τὸν πρέσβεις, τὸν Παλαιολόγου Λαχηνήν καὶ θεολόγον Κώραχα, ὡς δῆθεν παραμυθῶν, καὶ τῆς ἀρχῆς τὰ εἰσόδια συγχαιρόμενος· πρὸς τούτοις ἀναμιμνήσκοντες, καὶ τὴν τοῦ πατρὸς αὐτοῦ ὑστεραίαν βούλησιν, αἰτοῦντες τὰ παιδία δοθῆναι τῷ βασιλεῖ, εἴπερ βούλονται ἐν ὁμονοίᾳ καὶ ἀγάπῃ, καθὼς καὶ μετὰ τοῦ πατρὸς ἦσαν. Εἰ δ᾽ οὐ βούλονται διδόναι, καὶ τοῖς πατρικοῖς θεσμοῖς μὴ προσήκειν, αὐτὸς, ἔχουν ὁ βασιλεὺς, ἔχει τὸν ἔφεδρον, καὶ ὡς ἐν ὀλίγῳ καταστήσει τοῦτον ἄρχοντα Μακεδονίας, καὶ Χερξονήσου, καὶ πάσης Θράκης, οι μετουπολὺ δὲ καὶ Ασίας, καὶ πάσης άλλης ᾿Ανατολῆς· ἐσήμαινε δὲ τῷ προδηλωθέντι Μουσταφᾷ. Ὁ δὲ Παγιαζήτ ὡς ἐκ προσώπου τοῦ νέου ἀρχηγοῦ Μουράτ ἔδωκε πρὸς τοὺς πρέσβεις ἀπόκρισιν, λέγων, ὡς οὐκ ἔστι και ἐὸν, καὶ τοῖς τοῦ προφήτου θεσπίσμασι συνάδον, Μουσουλμάνων παῖδας τρέφεσθαι παρὰ Καβουρίδων, καὶ παιδαγωγεῖσθαι, τουτέστιν, εὐσεβῶν παι δας παρ' ἀπίστων ἐπιτροπεύεσθαι· ἀλλ᾽ εἰ θέλει ὁ βασιλεὺς, ἐχέτω τὴν ἡμετέραν ἀγάπην, καὶ μετ μέτω κατὰ τὰς πρώτας συνθήκας φίλος, καὶ πα τὴρ τῶν ὀρφανῶν τούτων πάντων, ἐκτὸς ἄλλης ἐπιτροπικῆς διαθέσεως. "Εξομεν δὲ καὶ ἡμεῖς τὴς αὐτοῦ φιλίαν ὡς ἔρμαιόν τι, καὶ καθολικὸν ἐπισφράγισμα τηροῦντες, μὴ ἐπεμβαίνειν τι τῶν ἀπαισίων, μηδὲ ὑπὲρ τὰ ἐσκαμμένα πη δᾷν τις ἀφ' ἡμῶν· ἀλλ' ἐν μέσῳ ἡμῶν καὶ ὑμῶν ἔστωσαν ὅρκοι, καθάπερ σιδηρούς τοῖχος, καὶ ἀσφαλὲς περίφραγμα· τὸ δὲ αἰτεῖν τέκνα, καὶ ἔχειν, καὶ ἐπιτροπεύειν, ἀδύνατόν ἐστι αἰτοῦντι συντίθεσθαι. Τὸ δὲ δοῦναι μᾶλλον ἀδυ- latis, eorumque tutelam gerere, annuere impossibile νατώτερον. Τούτοις τοῖς λόγοις ἀποπεμφθέντες οἱ τοῦ βασιλέως πρέσβεις, καὶ πρὸς τὸν βασιλέα πάντα ἀναλέξαντες, ἔδοξε τὰ ῥή· δείγματα. Καὶ δὴ τὴν ψυχὴν καὶ μῶν, καὶ εἰς ἀνάμνησιν ἐλθὼν ῥημάτων, ὧν συν ετάξατο τῷ Μουσταφᾷ, ἄρτι ἐν τῇ Λήμνῳ νήσῳ διάγοντι, ἐξ ὅτου παρὰ τοῦ αὐτοῦ βασιλέως ἐπέμφθη ἐξόριστος, ὡς ὁ λόγος φθάσας ἐδήλωσε, μετακαλεῖται Δημήτριον Λάσκαριν τον Λεοντάριον, ἄν δρα, καὶ ὡς χρὴ εἰπεῖν, στρατηγὸν γενναῖον, εὐδο κιμήσαντα ἔν τε Λακεδαιμονίᾳ καὶ Θετταλίᾳ τὸ vero ad res Thraciæ curas conversuri, ubi in eam trajecissent. At imperator Manuel prævertit missis legatis Palæologo Lachyne et theologo Corac`, qui Moratem consolarentur, et primordia imperii ipsi gratularentur. De postrema deinde patris 74 ejus voluntate mentionem faciunt, et secundum illam postulant pueros imperatori tradi: siquidem concordiam et amicitiam, quæ inter eum patremque ejus intercesserunt, integras ac incorruptas permanere velint. Quod si tradere pueros patrisque legibus obtemperare recusaverint, successorem apud se imperator habet, quem brevi Macedoniæ principem, Chersonesi ac totius Thraciæ constituet; confestim etiam Asiæ et totius Orientis. Idque consilium supra memorato Mustaphæ apcruit Manuel. Ad hæc Bajazites pro novo imperatore Morale respondit legatis, asserendo minime honestum esse, neque prophetæ legibus et oraculis consonum, Musulmanorum liberos apud Cavuridas educari et institui, hoc est piorum filios sub inpiorum tutela esse; sed, si velit imperator, amicitiam nobiscum ineat, camque colat juxta priora fœdera, silque pater horum, quotquot sunt, puernrum, at a tutelæ munere prorsus abstineat. Ejus quoque amicitiam lucro apponemus, eamque loco diplomatis catholici sigíllo firmati habebimus: carebimusque ne quis nostrum præter fas et æquum quidquam tentet, aut terminos transiliat. Verum etiam demus juramenta mutua, qua sint tanquam murus aheneus et munitum vallum inter nos. Petitionibus vero vestris, quibus pueros apud vos habere postu- .est, tradi vero ipsos multo minus factu possibile. Cum hoc responso dimissi imperatoris legati, ad eum omnia renuntiant, quæ ipsi visa sunt aspera. Quare animo æger, memorque eorum quæ nuperrime transacta erant cum Mustapha, qui in Lemno insula commorabatur, ex quo illuc relegatus fuerat, ad se venire jubet Demetrium Lascarim Leontarium, virum, ut verum dicam, fortissimum belli ducem, qui Lacedæmone et in Thessalia multis animi sui fortitudinem approbaverat, dum vixit et egnavit in illis Joannes Palæologus Ismaelis Bullialdi notæ. · Παλαιολόγον Λαχηνήν. Infra, pag. 102, Λαχανήν. ut alii etiam, appellat.

τοῦ Παλαιολόγου ἀνεψιοῦ τοῦ αὐτοκράτορος· καὶ γὰρ ὁ Δημήτριος οὗτος εἶχε τὰ πρῶτα τῶν τιμῶν παρ' αὐτῷ. Θανόντος δ' αὐτοῦ πέμπει τὸν τρίτον τῶν υἱέων αὐτοῦ, στεφανώσας δεσπότην ἐν Θετταλίᾳ· τὸν δὲ Λεοντάριον μεταπέμψας ἐκεῖθεν, εἶχεν ἐν Κωνσταντίνου πλησίον αὐτοῦ, ὡς ἄνδρα συνετὸν καὶ περὶ τὰ στρατιωτικὰ δόκιμον· καὶ γὰρ ηύτύ χει ὁ βασιλεὺς Μανουὴλ ἐν ἐξ παισὶν ἄῤῥεσιν, ὧν ὁ δ πρῶτος ἦν Ιωάννης, ὃς καὶ στεφθεὶς παρὰ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ, βασιλεὺς Ῥωμαίων ἀνηγορεύθη ὁ δεύτερος Θεόδωρος, ἂν καὶ δεσπότην Λακεδαιμονίας κατέστησεν· ὁ τρίτος Ανδρόνικος, δς καὶ Θετταλίας δεσπότης ἐγένετο· ὁ τέταρτος Κωνσταντίνος, ὃς καὶ τὰ Ποντικὰ μέρη τὰ πρὸς Χαζαρίαν ἐκληρώ σατο· πέμπτος δὲ Δημήτριος, καὶ ἔκτος Θωμᾶς, οἱ σὺν τῷ πατρὶ διήγον νήπια τυγχάνοντες. Τότε οὖν χρείας κατεπειγούσης, τριήρεις δέκα, ὡς χρή, ἐκ τῆς Κωνσταντίνου τῷ Δημητρίῳ τῷ Λάσκαρι παραδούς, ἔπεμψεν ἐν τῇ νήσῳ Λήμνῳ, προστάξας αὐτὸν λαβεῖν τὸν ἐξόριστον Μουσταφᾶν σὺν τῷ πολλάκις προῤῥηθέντι Τζινεήτ, καὶ ἐξαγαγεῖν αὐτοὺς ἐν Χερρονήσῳ σὺν τῇ δυνάμει τῶν τριήρεων. Καὶ τὸν Μουσταφᾶν ἀρχηγὸν καταστήσει Θράκης (ὡς υἱὸν ὄντα φυσικὸν τοῦ προαπερχομένου Παγιαζήτ) και ὡς καθολικὸν κληρονόμον τῶν πατρικῶν αὐτοῦ πραγμάτων, τόπων, καὶ ἐπαρχιῶν· δ δὴ καὶ γέγο νεν. Καὶ γὰρ ἔθος ἦν ἀρχαῖον τοῖς Τούρκοις τὸ μὴ πολυπραγμονεῖν τίνος οὗτος, καὶ τίνος ἐκεῖνος παῖς, πλὴν καὶ μόνον εἰ τοῦ ᾿Οθμὰν ἀπόγονός ἐστι. Εἰ δὲ οὐκ ἔστι τῆς αὐτῆς ῥίζης, ἀδύνατον ὑπείκειν, καὶ ὡς ἀρχηγὸν τιμᾷν. Αρξομαι δὲ ἐντεῦθεν τὴν ἐκ πάλαι γενομένην παρὰ τῶν Τούρκων ἐπίνοιαν διη γήσασθαι, ἢ καὶ ἄχρι τοῦ νῦν σώζεται, καὶ δι' αὐτ τῆς ἀνδρείως τῶν Χριστιανῶν ἐφίστανται, καὶ τρι παῖα κατ' αὐτῶν διεγείρουσι, καὶ ἐς ἀεὶ τὴν νικῶσαν ὡς οὐκ ἄλλο γένος κεκλήρωνται. imperatoris ex fratre nepos: apud quem bic De- πρῶτον, ζῶντος τοῦ ἐν αὐτῇ βασιλεύσαντος Ιωάννου metrius summos honores adeptus est, primosque magistratus gessit. At Joanne mortuo, tertium filiorum suorum Thessaliæ principem coronavit Manuel, illueque reguatum misit. Illinc ad se Leontarium vocavit, eumque Constanthopoli in aula sua habuit, utpote virum prudentem et rei bel licæ peritum. Imperator equidem Manuel sex masculorum prole auctus erat, quorum primus erat Joannes, qui a patre Romæorum imperator coronatus el designatus est; secundus Theodorus, quem Lacedemonis despotam constituit; tertius Andronicus Thessalia imperavit; quartus Constantinus regiones ad Pontum sitas Chazariæ 75 finitimas sortitus est; quintus Demetrius, sextus Thomas, qui, quod infantes essent, in domo patris educabantur. Itaque, cum rerum status tune urgeret, triremes decem optime instructas, quæ in portu Constantinopoleos erant, Demetrio Lascari dedit, eumque in insulam Lemnum mittit, datque in mandatis, ut relegatum Mustapham cum sæpius dicto Cineile accipiat, in Chersonesum ipsos exponat cúm copiis, quas in triremibus haberet: con• stituat etiam Mustapham Thraciæ principem (ut qui filius naturalis esset demortui Bajazitis) universique patrimonii bæredem, regionum ac prælecturarum. Qnod mox factum fuit. Consuetudo etenima inter Turcos olim invaluit, non curiose perpenderé ex quo natus hic aut ille foret, verum unum solum ad imperium adipiscendum sufficie- Ο bat, Othmanica stirpe ortum esse; quod si ab ea genus aliquis non duxerit, obsequium ei præstari, et ut imperatori honorem haberi impossibile erat. Hinc vero data occasione incipiam narrare consiliuın a Turcis olim initum, quo hactenus se gerunt, Christianos fortiter invadunt, de ipsorum strage Tropea erigunt, perpetuasque victorias, non ut aliæ gentes, de ipsis reportant. Cum Turci sedes, quas in Persia habebant, comΟι Τούρκοι κατάραντες ἐκ Περσίδος καὶ τὰ Ismaelis Bullialdi notæ. Πρὸς Χαζαρίαν. Constantinus Porphyrogenitus lib. De admin. imperii, cap. 5, Chazarorum mentionem facit; qui populi sunt adl boream ultra Pontum Euxinum siti et Borysthenem accolentes, ChersonoFumque vicini. Bulgari oram Danubii australem accoluere: ripamn oppositam Palzinacæ, seu Palzinacitæ, quæ hodie regiones a Valachis, Moldavis et Podolis occupantur. Versus Borysthenem et borean sequebantur Uzii, Chazari et Alani. Eodem lib. c. 37, de Patzinacilis loquitur Constantinus: Κεῖνται παρ' αὐτοῦ Δανάπρεως ποταμοῦ πρὸς τὰ ἀνατολικώτερα καὶ βορειότερα μέρη ἐναποβλέποντα, πρός τε Οὐζίαν, καὶ Χαζαρίαν, καὶ ᾿Αλανίαν καὶ τὴν Χερσῶνα, καὶ τὰ λοιπά κλίματα, Ad Danapris seu Borysthenis ripam jacent, Patzinacite ad ortum et boream, Uziam, Chazarium, et Alaniam, et Chersonem, aliaque cli: mata respicientes. Hos Patzinacitas Uzii et Chazari sedibus expulerunt antiquis: illique has occuparunt. Pulsis itaque Patzinacitis, probabile est Uzios et Chazaros ea simul occupasse loca: et partem illam Ponto Euxino ostiisque Danubii vicinam, Chazariam ab illis populis appellatam esse. Aliter certe constare non potest, quod Ducas scribit. Tunc temporis enim imperante Joanne, nihil ultra Thraciam, nedum Æmum montem aut Danubium, Constantinopolitani imperatores tenebant: ita ut vicinia locorum, quibus imperabat Constantinus Palæologus accipi nequeat de Chazariæ antiquæ regione, sed de ista quam Chazari, pulsis Patzinacitis, occuparunt: quæ Ponto Euxino adjacens et Danubii ostiis, vicina aliquatenus dici potest Mesembriæ, aliorumque castrorum Euxini oræ Thracica impositorum. De Chazaris Chersonæ seu Chersoneso Tauricæ vicinis mentionem faciunt Georg. Cedreuus, et Zonaras in Justiniano Ruinot meto. Paulus etiam Diaconus, Historiæ Miscellæ libro xx. Οἱ Τοῦρκοι κατάραντες ἐκ Περσίδος. Circa gunun Christi 1042, imperante Romano Argyro, Turci in Persiam primo evocati sunt a Muchumete Imbrailis F. qui eorum opera adversus rebellantes Indos et Babylonios, uti volebat. Turcorum res tria militum millia, quorum dux erat Tagrolipix Mucaletus, e Selzucciorum gente nobili ortus, Muchumeti suppetias mittit. Post navatam egregie adversus Babylonios operam ad suos redire voluerunt. cum interim ipsos in Indiam ducere cogitaret Mu-

τοῦ Παλαιολόγου ἀνεψιοῦ τοῦ αὐτοκράτορος· καὶ γὰρ ὁ Δημήτριος οὗτος εἶχε τὰ πρῶτα τῶν τιμῶν παρ' αὐτῷ. Θανόντος δ' αὐτοῦ πέμπει τὸν τρίτον τῶν υἱέων αὐτοῦ, στεφανώσας δεσπότην ἐν Θετταλίᾳ· τὸν δὲ Λεοντάριον μεταπέμψας ἐκεῖθεν, εἶχεν ἐν Κωνσταντίνου πλησίον αὐτοῦ, ὡς ἄνδρα συνετὸν καὶ περὶ τὰ στρατιωτικὰ δόκιμον· καὶ γὰρ ηύτύ χει ὁ βασιλεὺς Μανουὴλ ἐν ἐξ παισὶν ἄῤῥεσιν, ὧν ὁ δ πρῶτος ἦν Ιωάννης, ὃς καὶ στεφθεὶς παρὰ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ, βασιλεὺς Ῥωμαίων ἀνηγορεύθη ὁ δεύτερος Θεόδωρος, ἂν καὶ δεσπότην Λακεδαιμονίας κατέστησεν· ὁ τρίτος Ανδρόνικος, δς καὶ Θετταλίας δεσπότης ἐγένετο· ὁ τέταρτος Κωνσταντίνος, ὃς καὶ τὰ Ποντικὰ μέρη τὰ πρὸς Χαζαρίαν ἐκληρώ σατο· πέμπτος δὲ Δημήτριος, καὶ ἔκτος Θωμᾶς, οἱ σὺν τῷ πατρὶ διήγον νήπια τυγχάνοντες. Τότε οὖν χρείας κατεπειγούσης, τριήρεις δέκα, ὡς χρή, ἐκ τῆς Κωνσταντίνου τῷ Δημητρίῳ τῷ Λάσκαρι παραδούς, ἔπεμψεν ἐν τῇ νήσῳ Λήμνῳ, προστάξας αὐτὸν λαβεῖν τὸν ἐξόριστον Μουσταφᾶν σὺν τῷ πολλάκις προῤῥηθέντι Τζινεήτ, καὶ ἐξαγαγεῖν αὐτοὺς ἐν Χερρονήσῳ σὺν τῇ δυνάμει τῶν τριήρεων. Καὶ τὸν Μουσταφᾶν ἀρχηγὸν καταστήσει Θράκης (ὡς υἱὸν ὄντα φυσικὸν τοῦ προαπερχομένου Παγιαζήτ) και ὡς καθολικὸν κληρονόμον τῶν πατρικῶν αὐτοῦ πραγμάτων, τόπων, καὶ ἐπαρχιῶν· δ δὴ καὶ γέγο νεν. Καὶ γὰρ ἔθος ἦν ἀρχαῖον τοῖς Τούρκοις τὸ μὴ πολυπραγμονεῖν τίνος οὗτος, καὶ τίνος ἐκεῖνος παῖς, πλὴν καὶ μόνον εἰ τοῦ ᾿Οθμὰν ἀπόγονός ἐστι. Εἰ δὲ οὐκ ἔστι τῆς αὐτῆς ῥίζης, ἀδύνατον ὑπείκειν, καὶ ὡς ἀρχηγὸν τιμᾷν. Αρξομαι δὲ ἐντεῦθεν τὴν ἐκ πάλαι γενομένην παρὰ τῶν Τούρκων ἐπίνοιαν διη γήσασθαι, ἢ καὶ ἄχρι τοῦ νῦν σώζεται, καὶ δι' αὐτ τῆς ἀνδρείως τῶν Χριστιανῶν ἐφίστανται, καὶ τρι παῖα κατ' αὐτῶν διεγείρουσι, καὶ ἐς ἀεὶ τὴν νικῶσαν ὡς οὐκ ἄλλο γένος κεκλήρωνται. imperatoris ex fratre nepos: apud quem bic De- πρῶτον, ζῶντος τοῦ ἐν αὐτῇ βασιλεύσαντος Ιωάννου metrius summos honores adeptus est, primosque magistratus gessit. At Joanne mortuo, tertium filiorum suorum Thessaliæ principem coronavit Manuel, illueque reguatum misit. Illinc ad se Leontarium vocavit, eumque Constanthopoli in aula sua habuit, utpote virum prudentem et rei bel licæ peritum. Imperator equidem Manuel sex masculorum prole auctus erat, quorum primus erat Joannes, qui a patre Romæorum imperator coronatus el designatus est; secundus Theodorus, quem Lacedemonis despotam constituit; tertius Andronicus Thessalia imperavit; quartus Constantinus regiones ad Pontum sitas Chazariæ 75 finitimas sortitus est; quintus Demetrius, sextus Thomas, qui, quod infantes essent, in domo patris educabantur. Itaque, cum rerum status tune urgeret, triremes decem optime instructas, quæ in portu Constantinopoleos erant, Demetrio Lascari dedit, eumque in insulam Lemnum mittit, datque in mandatis, ut relegatum Mustapham cum sæpius dicto Cineile accipiat, in Chersonesum ipsos exponat cúm copiis, quas in triremibus haberet: con• stituat etiam Mustapham Thraciæ principem (ut qui filius naturalis esset demortui Bajazitis) universique patrimonii bæredem, regionum ac prælecturarum. Qnod mox factum fuit. Consuetudo etenima inter Turcos olim invaluit, non curiose perpenderé ex quo natus hic aut ille foret, verum unum solum ad imperium adipiscendum sufficie- Ο bat, Othmanica stirpe ortum esse; quod si ab ea genus aliquis non duxerit, obsequium ei præstari, et ut imperatori honorem haberi impossibile erat. Hinc vero data occasione incipiam narrare consiliuın a Turcis olim initum, quo hactenus se gerunt, Christianos fortiter invadunt, de ipsorum strage Tropea erigunt, perpetuasque victorias, non ut aliæ gentes, de ipsis reportant. Cum Turci sedes, quas in Persia habebant, comΟι Τούρκοι κατάραντες ἐκ Περσίδος καὶ τὰ Ismaelis Bullialdi notæ. Πρὸς Χαζαρίαν. Constantinus Porphyrogenitus lib. De admin. imperii, cap. 5, Chazarorum mentionem facit; qui populi sunt adl boream ultra Pontum Euxinum siti et Borysthenem accolentes, ChersonoFumque vicini. Bulgari oram Danubii australem accoluere: ripamn oppositam Palzinacæ, seu Palzinacitæ, quæ hodie regiones a Valachis, Moldavis et Podolis occupantur. Versus Borysthenem et borean sequebantur Uzii, Chazari et Alani. Eodem lib. c. 37, de Patzinacilis loquitur Constantinus: Κεῖνται παρ' αὐτοῦ Δανάπρεως ποταμοῦ πρὸς τὰ ἀνατολικώτερα καὶ βορειότερα μέρη ἐναποβλέποντα, πρός τε Οὐζίαν, καὶ Χαζαρίαν, καὶ ᾿Αλανίαν καὶ τὴν Χερσῶνα, καὶ τὰ λοιπά κλίματα, Ad Danapris seu Borysthenis ripam jacent, Patzinacite ad ortum et boream, Uziam, Chazarium, et Alaniam, et Chersonem, aliaque cli: mata respicientes. Hos Patzinacitas Uzii et Chazari sedibus expulerunt antiquis: illique has occuparunt. Pulsis itaque Patzinacitis, probabile est Uzios et Chazaros ea simul occupasse loca: et partem illam Ponto Euxino ostiisque Danubii vicinam, Chazariam ab illis populis appellatam esse. Aliter certe constare non potest, quod Ducas scribit. Tunc temporis enim imperante Joanne, nihil ultra Thraciam, nedum Æmum montem aut Danubium, Constantinopolitani imperatores tenebant: ita ut vicinia locorum, quibus imperabat Constantinus Palæologus accipi nequeat de Chazariæ antiquæ regione, sed de ista quam Chazari, pulsis Patzinacitis, occuparunt: quæ Ponto Euxino adjacens et Danubii ostiis, vicina aliquatenus dici potest Mesembriæ, aliorumque castrorum Euxini oræ Thracica impositorum. De Chazaris Chersonæ seu Chersoneso Tauricæ vicinis mentionem faciunt Georg. Cedreuus, et Zonaras in Justiniano Ruinot meto. Paulus etiam Diaconus, Historiæ Miscellæ libro xx. Οἱ Τοῦρκοι κατάραντες ἐκ Περσίδος. Circa gunun Christi 1042, imperante Romano Argyro, Turci in Persiam primo evocati sunt a Muchumete Imbrailis F. qui eorum opera adversus rebellantes Indos et Babylonios, uti volebat. Turcorum res tria militum millia, quorum dux erat Tagrolipix Mucaletus, e Selzucciorum gente nobili ortus, Muchumeti suppetias mittit. Post navatam egregie adversus Babylonios operam ad suos redire voluerunt. cum interim ipsos in Indiam ducere cogitaret Mu-

τῆς ᾿Αρμενίας ὅρια διαβάντες, καὶ ἀρξάμενοι λεη- mutassent, Armeniæ coufoia transcendissent, et a λατεῖν τὰ τῆς ἄνω Καππαδοκίας μέρη, καὶ τῆς Λυκαονίας, εκήρυττον ὡς ἐκ προσώπου τοῦ ἀρχηγοῦ διὰ τοῦ κήρυκος, ὡς εἴ τις βούλοιτο εἰς ἐπιδρο μὴν ἀπίστων ἐλθεῖν, ἐλθέτω. Ην γὰρ τὸ ἔθνος τῶν Τούρκων, ὡς οὐκ ἄλλο, φιλάρπαγον, καὶ φιλόδικον, πρὸς ἄλληλα γὰρ ἦν· εἰ δὲ κατὰ Χριστιανῶν τί χρὴ καὶ λέγειν; Καὶ εἰ μόνον τὴν τοῦ κήρυκος φω νὴν ἀκούσωσι, ὡς πρὸς ἐπιδρομήν, δ καλεῖται κατὰ τὴν αὐτῶν γλῶτταν "Ακκην τότε πάντες χύδην, καὶ ὡς ποταμὸς ῥέων, αὐτόκλητοι ἄνευ βαλαντίου καὶ πήρας οἱ πλεῖστοι, καὶ αἰχμῶν, καὶ ἀκιναχῶν· ἕτεροι πεζοὶ τὴν πορείαν, μυριαρίθμους παρεμβονὰς στοιχήσαντες, θέουσιν. Οὐκ ἄλλο οι πλείονες, ἀλλ' ἡ ρόπαλον ταῖς ἑκάστου χερσὶ, καὶ κατὰ τῶν Χριστιανῶν ὁρμῶντες, ὡς πρόβατα τούτους ἐξώγρουν· ἀῤῥήτοις Θεοῦ κρίμασι τοῦτο καθ᾿ ἡμῶν τὸ ψήφισμα δεδωκότος ἕνεκα πλήθους ἁμαρτιῶν τοῦ ἡμετέρου γένους. Καὶ ἡ ἐπιδρομή ή συνεχής κρατοῦσα ἄχρι τοῦ νῦν· οὐ μόνον τὰ ἀνατολικὰ θέματα ἀλλὰ καὶ τὰ τῆς Θρᾴκης κρατήσαντες, ἀπὸ Χερρονήσου μέχρι τοῦ Ἴστρου πάσας τὰς ἐπαρ χίας καθυποτάξαντες. Τὸ καθ' ἑκάστην μὴ ἀμελούν τις, ἀλλὰ σήμερον πρὸς εἰρήνην μετασχηματιζόμε ναι τοῖς Σέρβοις, αύριον τὰ τῆς Ἀττικῆς καὶ Λακεδαιμονίας, Αχαΐας καὶ Ἑλλάδος ἐληίζοντο. Μετὰ τὴν αὔριον δὲ τὰ τῶν Ῥωμαίων, ὡς ἐδόκει, τὴν εἰρήνην ἐπισπώντων, θρῆνος, καὶ οὐαὶ τοῖ; Σέρβοις ἐπέρδεεν· εἶτα Βουλγάροι;· μετέπειτα ᾿Αλβανίταις. Καὶ καθεξής λυμαίνοντες ἅπαν ἄγριόν et depredatione superioris Cappadocia et Lycaonia latrocinia sua suspicati essent, principis nomine el auctoritate significabant tubicinum voce, ut, si quis vellet in infideles incursionem facere, ad eus conveniret. Gens equidem Turcica rapinis dedita erat, injuriisque inferendis præ cæteris assueta: seque etiam mutuis direptionibus infestabant. Quod si adversus Christianos aliquid, vel verbis solis, tentandum fuerit, una præconis seu tubicinis vox audita, ad incurrendum ciet, quod apud ipsos Ackin dicitur; omnes ergo effusi, velut amnis rapidus, sponte sua, siue commeatu et pecunia, sine jaculis et acinacibus plerique, alil pedes in densa et numerosa agmina conglobati ruunt. Neque alia arma plurimi præter clavas manu gestantes, inque Christianos, Dei judicio arcano tam gravibus suppliciis ac penis, propter multitudinem pecca - torum gentis nostra, dannatos, irruentes, vivos velut pecudes eos capiebant. Cumque continenter ad hæc usque tempora in nos irruperint, Anatoliæ non solum themata, sed et Thraciæ subegerunt, a Chersoneso ad Istrum provinciis omnibus domitis. Nec etiam quotidianos casus ac eventus neglexere; cum Serviis enim, mutato consilio, hodie pacem ineuntes, seguenti die Atticam, Lacedamonem, Achalam et Hellada populabantur. 76 Postridie cum Romæorum regiones pacem ac tranquillitatem, ut videbatur, adepturæ erant, luctus et clades Serviis imminelaus, deincepsque Bulgaris, postIsmaelis Bullialdi notæ. chunetes. Hine simultates orte, quæ Turcis Sara cenos latrociniis vexandi primum causæ exstiterunt, et in apertum tandem bellum proruperunt. Muchumetes victus a Turcis et occisus est: Selzuccii deinde Tagrolipicis pusteri in Perside regnarunt, sedemque imperii in Belche seu Balcha Choraz nis (Chorasminis vero provinciæ sccundum Georgii Chrysococca catalogum in Astronomia Philolaica a nobis editum) urbe habuerunt. Amnis demum 460, vel secundum Turcos 170, postquam illic regnarunt, a Zengi-chane post annum 1200 Perside pulsi fuere. Turcis tum imperabat Aladines, qui relic ta. Perside in Lycaoniam venit, et Iconli sedem impersi fixit. Inde latrociniis et - excursionibus Asiam minorem infestare, omniaque ferre et agere cape runt Turci. G Constantinus Porphyrogenitus lib. 1 Περὶ θεμάτων, nomen ad id significandum recens usurpatum ait, Græcum tamen: Αὐτὸ γὰρ τὸ ὄνομα τοῦ θέματος Ελληνικόν ἐστι, καὶ οὐ Ῥωμαϊκὸν, ἀπὸ τῆς θέσεως ὀνομαζόμενον. Nomen thematis ipsum Græcum est. non Romanum, [idl est, Latinum] quod a thesi il est positione] deducitur. In themata illa distributum erat Romanum imperium, quod in ἐπαρχίας eliam aliquando divisum fuit; aliquando in præfecturas prætorio. Appellantur autem themata orientalia, ut idem Constantinus docet, "Οτι πρὸς ἡμᾶς τοὺς κατοι κοῦντας Βυζάντιον, καὶ τὴν τῆς Εὐρώπης γῆν λέγε ται ἀνατολικόν. Quoniam respectu nostri, qui Byzantium incolimus et Europam, Oriens appellatur. Εἰ δὲ κατὰ Χριστιανῶν. Hujus animorum promptitudinis luculentum exemplum notare quivis potest apud Leunclav. lib. v, cum Morates I adversus Lazarum Serviæ despotam ad bellum se compararet. Mox igitur universis regibus vicinis, Curamanoglio, Tekensi, Aidinio, Mentesio et Saruchanio, indicia profectio fuit, et ingens adversus Gauros expeditio. Illi vero lubentibus animis assensi, coacta, quam quisque poterat, maxima multitudine militum, ad religiosum (ut ipsi quidem existimabant) hoc bellum semet accingebant. Præterea diversis e regnis ac provinciis tam extraneis, quam Osmanidarum imperio subjectis, ad sultanum Muratein magno reguli numero confluebant. "Ακκην. Leunclav. In secundo Onomastico cum unico x scribit Akin. Quæ vox incursum, grassationem et depopulationem significat: unde Akinzileri, vel Akenzilari appellati sunt. Τὰ ἀνατολικά θέματα. Ιd est, provincias: ᾿Αλλὰ σήμερον πρὸς εἰρήνην μετασχηματιζόμενοι. Qui gentis Turcice historis parum attente legerit, notasse potest duobus simul bellis hactenus se implicitam noluisse, singulos adortam cum cæteris pacem coluisse: quos etiam bello infestaverit, pacem oblatam, cujus beneficio a toleratis ærumnis se recrearent, nunquam recusasse: et quanta quidem gentis illius prudentia tunc fuit, tantus Christianorum error mentisque cæcitas notari potest, qui res suas adversus Turcos stare posse temporibus istis arbitrati sunt, quod cunctos simul bello non lacesserent: quasi a toto rescissa parte illud nec minueretur nec decresceret. Nostri ergo otiosi (atque utinam a mutuis bellis, incendiis, urbium oppidorumque direptionibus ac eversionibus otiati fuissent, nec lanicnis mutuis cædibusque vires suas attrivissent) singulos opprimi permiserunt; quo admisso errore Bulgari, Servii, Græ· ci et Hungarii maxima e parte perierunt, Venetorumque respublica ad angustiores terminos, amissa Cypro insula, redacta est.

τῆς ᾿Αρμενίας ὅρια διαβάντες, καὶ ἀρξάμενοι λεη- mutassent, Armeniæ coufoia transcendissent, et a λατεῖν τὰ τῆς ἄνω Καππαδοκίας μέρη, καὶ τῆς Λυκαονίας, εκήρυττον ὡς ἐκ προσώπου τοῦ ἀρχηγοῦ διὰ τοῦ κήρυκος, ὡς εἴ τις βούλοιτο εἰς ἐπιδρο μὴν ἀπίστων ἐλθεῖν, ἐλθέτω. Ην γὰρ τὸ ἔθνος τῶν Τούρκων, ὡς οὐκ ἄλλο, φιλάρπαγον, καὶ φιλόδικον, πρὸς ἄλληλα γὰρ ἦν· εἰ δὲ κατὰ Χριστιανῶν τί χρὴ καὶ λέγειν; Καὶ εἰ μόνον τὴν τοῦ κήρυκος φω νὴν ἀκούσωσι, ὡς πρὸς ἐπιδρομήν, δ καλεῖται κατὰ τὴν αὐτῶν γλῶτταν "Ακκην τότε πάντες χύδην, καὶ ὡς ποταμὸς ῥέων, αὐτόκλητοι ἄνευ βαλαντίου καὶ πήρας οἱ πλεῖστοι, καὶ αἰχμῶν, καὶ ἀκιναχῶν· ἕτεροι πεζοὶ τὴν πορείαν, μυριαρίθμους παρεμβονὰς στοιχήσαντες, θέουσιν. Οὐκ ἄλλο οι πλείονες, ἀλλ' ἡ ρόπαλον ταῖς ἑκάστου χερσὶ, καὶ κατὰ τῶν Χριστιανῶν ὁρμῶντες, ὡς πρόβατα τούτους ἐξώγρουν· ἀῤῥήτοις Θεοῦ κρίμασι τοῦτο καθ᾿ ἡμῶν τὸ ψήφισμα δεδωκότος ἕνεκα πλήθους ἁμαρτιῶν τοῦ ἡμετέρου γένους. Καὶ ἡ ἐπιδρομή ή συνεχής κρατοῦσα ἄχρι τοῦ νῦν· οὐ μόνον τὰ ἀνατολικὰ θέματα ἀλλὰ καὶ τὰ τῆς Θρᾴκης κρατήσαντες, ἀπὸ Χερρονήσου μέχρι τοῦ Ἴστρου πάσας τὰς ἐπαρ χίας καθυποτάξαντες. Τὸ καθ' ἑκάστην μὴ ἀμελούν τις, ἀλλὰ σήμερον πρὸς εἰρήνην μετασχηματιζόμε ναι τοῖς Σέρβοις, αύριον τὰ τῆς Ἀττικῆς καὶ Λακεδαιμονίας, Αχαΐας καὶ Ἑλλάδος ἐληίζοντο. Μετὰ τὴν αὔριον δὲ τὰ τῶν Ῥωμαίων, ὡς ἐδόκει, τὴν εἰρήνην ἐπισπώντων, θρῆνος, καὶ οὐαὶ τοῖ; Σέρβοις ἐπέρδεεν· εἶτα Βουλγάροι;· μετέπειτα ᾿Αλβανίταις. Καὶ καθεξής λυμαίνοντες ἅπαν ἄγριόν et depredatione superioris Cappadocia et Lycaonia latrocinia sua suspicati essent, principis nomine el auctoritate significabant tubicinum voce, ut, si quis vellet in infideles incursionem facere, ad eus conveniret. Gens equidem Turcica rapinis dedita erat, injuriisque inferendis præ cæteris assueta: seque etiam mutuis direptionibus infestabant. Quod si adversus Christianos aliquid, vel verbis solis, tentandum fuerit, una præconis seu tubicinis vox audita, ad incurrendum ciet, quod apud ipsos Ackin dicitur; omnes ergo effusi, velut amnis rapidus, sponte sua, siue commeatu et pecunia, sine jaculis et acinacibus plerique, alil pedes in densa et numerosa agmina conglobati ruunt. Neque alia arma plurimi præter clavas manu gestantes, inque Christianos, Dei judicio arcano tam gravibus suppliciis ac penis, propter multitudinem pecca - torum gentis nostra, dannatos, irruentes, vivos velut pecudes eos capiebant. Cumque continenter ad hæc usque tempora in nos irruperint, Anatoliæ non solum themata, sed et Thraciæ subegerunt, a Chersoneso ad Istrum provinciis omnibus domitis. Nec etiam quotidianos casus ac eventus neglexere; cum Serviis enim, mutato consilio, hodie pacem ineuntes, seguenti die Atticam, Lacedamonem, Achalam et Hellada populabantur. 76 Postridie cum Romæorum regiones pacem ac tranquillitatem, ut videbatur, adepturæ erant, luctus et clades Serviis imminelaus, deincepsque Bulgaris, postIsmaelis Bullialdi notæ. chunetes. Hine simultates orte, quæ Turcis Sara cenos latrociniis vexandi primum causæ exstiterunt, et in apertum tandem bellum proruperunt. Muchumetes victus a Turcis et occisus est: Selzuccii deinde Tagrolipicis pusteri in Perside regnarunt, sedemque imperii in Belche seu Balcha Choraz nis (Chorasminis vero provinciæ sccundum Georgii Chrysococca catalogum in Astronomia Philolaica a nobis editum) urbe habuerunt. Amnis demum 460, vel secundum Turcos 170, postquam illic regnarunt, a Zengi-chane post annum 1200 Perside pulsi fuere. Turcis tum imperabat Aladines, qui relic ta. Perside in Lycaoniam venit, et Iconli sedem impersi fixit. Inde latrociniis et - excursionibus Asiam minorem infestare, omniaque ferre et agere cape runt Turci. G Constantinus Porphyrogenitus lib. 1 Περὶ θεμάτων, nomen ad id significandum recens usurpatum ait, Græcum tamen: Αὐτὸ γὰρ τὸ ὄνομα τοῦ θέματος Ελληνικόν ἐστι, καὶ οὐ Ῥωμαϊκὸν, ἀπὸ τῆς θέσεως ὀνομαζόμενον. Nomen thematis ipsum Græcum est. non Romanum, [idl est, Latinum] quod a thesi il est positione] deducitur. In themata illa distributum erat Romanum imperium, quod in ἐπαρχίας eliam aliquando divisum fuit; aliquando in præfecturas prætorio. Appellantur autem themata orientalia, ut idem Constantinus docet, "Οτι πρὸς ἡμᾶς τοὺς κατοι κοῦντας Βυζάντιον, καὶ τὴν τῆς Εὐρώπης γῆν λέγε ται ἀνατολικόν. Quoniam respectu nostri, qui Byzantium incolimus et Europam, Oriens appellatur. Εἰ δὲ κατὰ Χριστιανῶν. Hujus animorum promptitudinis luculentum exemplum notare quivis potest apud Leunclav. lib. v, cum Morates I adversus Lazarum Serviæ despotam ad bellum se compararet. Mox igitur universis regibus vicinis, Curamanoglio, Tekensi, Aidinio, Mentesio et Saruchanio, indicia profectio fuit, et ingens adversus Gauros expeditio. Illi vero lubentibus animis assensi, coacta, quam quisque poterat, maxima multitudine militum, ad religiosum (ut ipsi quidem existimabant) hoc bellum semet accingebant. Præterea diversis e regnis ac provinciis tam extraneis, quam Osmanidarum imperio subjectis, ad sultanum Muratein magno reguli numero confluebant. "Ακκην. Leunclav. In secundo Onomastico cum unico x scribit Akin. Quæ vox incursum, grassationem et depopulationem significat: unde Akinzileri, vel Akenzilari appellati sunt. Τὰ ἀνατολικά θέματα. Ιd est, provincias: ᾿Αλλὰ σήμερον πρὸς εἰρήνην μετασχηματιζόμενοι. Qui gentis Turcice historis parum attente legerit, notasse potest duobus simul bellis hactenus se implicitam noluisse, singulos adortam cum cæteris pacem coluisse: quos etiam bello infestaverit, pacem oblatam, cujus beneficio a toleratis ærumnis se recrearent, nunquam recusasse: et quanta quidem gentis illius prudentia tunc fuit, tantus Christianorum error mentisque cæcitas notari potest, qui res suas adversus Turcos stare posse temporibus istis arbitrati sunt, quod cunctos simul bello non lacesserent: quasi a toto rescissa parte illud nec minueretur nec decresceret. Nostri ergo otiosi (atque utinam a mutuis bellis, incendiis, urbium oppidorumque direptionibus ac eversionibus otiati fuissent, nec lanicnis mutuis cædibusque vires suas attrivissent) singulos opprimi permiserunt; quo admisso errore Bulgari, Servii, Græ· ci et Hungarii maxima e parte perierunt, Venetorumque respublica ad angustiores terminos, amissa Cypro insula, redacta est.

DUCE modum Albanis et finitimis gentibus, omnesque τε καὶ ἥμερον ἔθνος οἱ βάρβαροι, οὐκ ἐπαύοντο, και sine discrimine feras aut mansuetas nationes disperdere non cessaverunt isti barbari, nec bacte nus cessant, utque mihi videtur finem non facient, donec Dei timorem in animos induxerimus. In Deum equidem impie nos gessimus, qui baptizati sumus in nomine Patris, Filii, et sancti Spiritus divinitatis unius, qua despectui habita, mandata Dei veri transgredimur et irrita facimus: propterea traditi sumus impiis, pœnás a nobis merito exigentibus, Deo ita recte ac juste decernente. Non solum autem gentes innumeras, quæ citra strum habitant, subegerunt, sed et ultra quamplurimas alias, in quibus Walachi sunt, penitus debellavere. In Munnos gentem numerosissimam etiam penetraverunt. Atqui in eas gentes irrumpunt non solum finitimi, qui nempe Thraciam, Atticam, Illyricum, Amum montem incolunt, quiqtie juxta Serviam accolunt (sane, ut mihi vide- ‚ tur, frequentior his temporibus est populus, illum dico, qui imperatoribus Othmani stirpe oriundis paret, à freto Calliopoleos ad Danubium usque quam in partibus Anatolia), sed eliam Turci qui Asiam et Phrygiam habitant. Quid inquam? Lycaones qui Armeniæ finitimi sunt, Amasini, Cappadoces, Cilices, Lycii et Cares Danubium usque pedes proficiscuptur, ut latrociniis Christianos devástent. Si centum namque millia ipsorum provinciam quamlibet invadant, latronum more nihilominus grassantur direptisque omnibus aufugiunt. Ilis incursionibus in Thracia universa ad Dalmatiæ limites solitudinem fecerunt. Albanos gentem hominibus frequentissimam ad paucos redegerunt. Walachos pariter ac Servios, tandemque Romæos penitus delevertint. His in servitutem học modo redactis quintam prædæ partem ac spoliorum imperatori addicunt, juxta eorum novellam constitutionem, eamque ex præstantioribus sele- ¿tam imperio consecrant. Si quando vero juvenis aliquis robustus inter captivos comparuerit, hunc vili pretio emptum; rerum principis procuratores imperio acquisitum mancipiumque appellant; talesque imperator militem novitium, sua vero lingua Genitzeros vocal: quos etiam ad impian religionem suam traductos circumcisosque, domesticos suos nominat: dona ipsis omnimoda largitur: aulicis muneribus et officiis illustrissimis honorat: οὐ παύονται ἄχρι τὴν σήμερον· ὡς ἐμοὶ δοκεῖ, καὶ οὐ παύσονται, ἄχρις ἂν ἡμεῖς τὸν τοῦ Θεοῦ φόβον ἐν νῷ λάβωμεν. Καὶ γὰρ εἰς τὸ θεῖον ἡμεῖς ἀσε βοῦντες, βάπτισμα ἔχοντες εἰς ὄνομα Πατρός, Υἱοῦ, καὶ ἁγίου Πνεύματος; τῆς μιᾶς Θεότητος, καὶ τού του καταφρονοῦντες, ἀθετοῦμεν τὰς ἐντολὰς τοῦ μόνου ἀληθινοῦ Θεοῦ· τοῖς ἀσεβέσι παρεδόθημεν, καὶ δικαίως ὑπ' αὐτῶν κολαζίμεθα, τοῦ Θεοῦ τοῦτο καλῶς καὶ δικαίως ὁρίσαντος. Καὶ οὐ μόνον τὰ πρὸ τοῦ Ἴστρου μυριάριθμα ἔθνη, καὶ πάμπολλα: ἀλλὰ καὶ μετὰ Ἴστρον Βλάχους ἐς τέλος ταπεινώσαντες· Ούννους αὐτοὺς τὴν ἀμέτρητον πληθὺν εὐδιάμετρον κατεργάσαντες· καὶ οὐ μόνον οἱ γειτνιώντες Τούρ και κατατρέχουσιν, οἱ τῆς Θρᾴκης, οἱ τῆς Ἀττικῆς, οἱ τοῦ Ἰλλυρικοῦ, οἱ τοῦ Αἰμιμόντου, καὶ οἱ γει τνιώντες Σερβίαν (καὶ γὰρ, ὅσον τὸ κατ' ἐμὲ, πολύ πλέον τυγχάνει τὸ γένος τοῦτο τὴν σήμερον, ἀπὸ πορθμού Καλλιουπόλεως ἄχρι τοῦ Ἴστρου, παρ' ὅσον ἐν τοῖς τῆς ᾿Ανατολῆς μέρεσι τὸ κατοικοῦν· λέγω τὸ ὑπήκοον τοῦ ἀρχηγοῦ τοῦ ἐκ τῶν Ὀθμάν). ἀλλὰ καὶ οἱ ἐκ τῆς ᾿Ασιάτιδος γῆς, καὶ οἱ τὴν Φρυ γίαν οἰκοῦντες· καὶ τί λέγω; Λυκάονες οἱ ἐν τοῖς Αρμενίων ὁρίοις κείμενοι, Αμασινοί, Καππαδόκαι, Κύλικες, Λύκιοι, Κάρες ἄχρι Δαννούβιον πεζοί που ρείαν ποιοῦντες, ἕνεκα τοῦ κλέψαι Χριστιανόν. Και γὰρ εἰ καὶ μυριάκις μύριοι ἐπέλθωσι τῇ τυχούση τῶν ἐπαρχιῶν, ἀλλὰ λῃστρικῶς ἐπεμβαίνουσι, καὶ ἁρπάζοντες φεύγουσι. Τοῦτο τὴν Θρᾴκην πάσαν ἄχρι Δαλματίας ἔρημον ἀπειργάσατο· τοῦτο τους Αλβανούς, γένος ὑπὲρ ἀριθμὸν ὄντα, εὐαριθμήτους ἐποίησεν. Βλάχους ὁμοίως, Σέρβους, καὶ Ῥωμαίους εἰς τέλος ἠφάνισεν. Τούτων οὕτως αἰχμαλωτιζομέ νων, τὸ πέμπτον τῶν λαφύρων τῷ ἀρχηγῷ προσκυροῦσι, κατὰ τὴν αὐτῶν νεαράν. Καὶ ἀφο σιοῦσι τοῦτο τὸ πέμπτον τῇ ἀρχῇ· καὶ ταῦτα τὰ κρείττονα· εἶτα καὶ οἱ τοῦ ἀρχηγοῦ, καὶ τῆς ἀρχῆς ἐξισωταί Οπου δ᾽ ἂν νέον καὶ εύρωστον ἐκ τῶν αἰχμαλώτων ἴδωσι, τοῦτον δι' ἐλαχίστου τιμήματος ὠνήσαντες, εἰσποιητὴν τῇ ἀρχῇ καὶ δοῦλον κατονο μάζουσι. Καὶ τούτους ὁ ἀρχηγὸς νεόλεκτον στρατὸν, κατὰ δὲ τὴν αὐτῶν γλῶτταν Γενίτζερι, καλεί. Οὓς καὶ εἰς τὴν αὐτοῦ δυσσέβειαν μετάγων καὶ περιτέμνων, οἰκείους αὐτῷ κατονομάζει· δοὺς αὐτοῖς πάμπολλα δώρα, καὶ ὀφφικίων τὰ λαμπρότατα, προνοίας οὐ τῆς τυχούσης, καὶ παντοίων ἄλλων ἀγα θῶν· ὁμοτραπέζους καὶ συμπότας ποιῶν αὐτούς· Ismaelis Bullialdi notæ. Τούτων οὕτως αἰχμαλωτ. τὸ πέμπτον. Νου vella ista constitutio circa annum Christi 1362 capla Adrianopoli, regnante sullano Morate I sancita est, quod apud Leuncl. Hist. Musulm. lib. v videre est. Cujus auctor fuit Cara-Rustemnes Molla, sen Meulana, aut Talismanus, id est, legis Musulmanicæ peritus, illiusque verba talia referuntur: Quintum quodque, respondit Cara Rustemes, ex illis mancipiis, quæ Turci milites nostri capiunt, de præscriplo legis divina, sultano debetur. Hactenus equidem mancipiorum quinta pars sultano addicta non fuerat: sed predæ reliquæ solummodo, cujus exemnPlum plum habemus in Ertogrul-bego apud eumdem Leuncl. lib. ut: Prada quintam parlem excepit, in milites reliqua lucra distribuit. Inde dictam spoliorum quintam partem, ceu principi debitam, gratulabundue sultano Aladini misit. Illa porro mancipiorum quinta pars Genitzerorum ordini ac numero adjuncla est. Εξισωταί. Sunt illi qui res inspiciunt, et ex arbitrio, secundum jus et æquum eas æstimant. Suidas, ὁ ἰσωτής, ὁ ἐπόπτης. Idemque significat Έφορος, qui recognoscendi, recensendi ac inspiciesdi jus habet.

DUCE modum Albanis et finitimis gentibus, omnesque τε καὶ ἥμερον ἔθνος οἱ βάρβαροι, οὐκ ἐπαύοντο, και sine discrimine feras aut mansuetas nationes disperdere non cessaverunt isti barbari, nec bacte nus cessant, utque mihi videtur finem non facient, donec Dei timorem in animos induxerimus. In Deum equidem impie nos gessimus, qui baptizati sumus in nomine Patris, Filii, et sancti Spiritus divinitatis unius, qua despectui habita, mandata Dei veri transgredimur et irrita facimus: propterea traditi sumus impiis, pœnás a nobis merito exigentibus, Deo ita recte ac juste decernente. Non solum autem gentes innumeras, quæ citra strum habitant, subegerunt, sed et ultra quamplurimas alias, in quibus Walachi sunt, penitus debellavere. In Munnos gentem numerosissimam etiam penetraverunt. Atqui in eas gentes irrumpunt non solum finitimi, qui nempe Thraciam, Atticam, Illyricum, Amum montem incolunt, quiqtie juxta Serviam accolunt (sane, ut mihi vide- ‚ tur, frequentior his temporibus est populus, illum dico, qui imperatoribus Othmani stirpe oriundis paret, à freto Calliopoleos ad Danubium usque quam in partibus Anatolia), sed eliam Turci qui Asiam et Phrygiam habitant. Quid inquam? Lycaones qui Armeniæ finitimi sunt, Amasini, Cappadoces, Cilices, Lycii et Cares Danubium usque pedes proficiscuptur, ut latrociniis Christianos devástent. Si centum namque millia ipsorum provinciam quamlibet invadant, latronum more nihilominus grassantur direptisque omnibus aufugiunt. Ilis incursionibus in Thracia universa ad Dalmatiæ limites solitudinem fecerunt. Albanos gentem hominibus frequentissimam ad paucos redegerunt. Walachos pariter ac Servios, tandemque Romæos penitus delevertint. His in servitutem học modo redactis quintam prædæ partem ac spoliorum imperatori addicunt, juxta eorum novellam constitutionem, eamque ex præstantioribus sele- ¿tam imperio consecrant. Si quando vero juvenis aliquis robustus inter captivos comparuerit, hunc vili pretio emptum; rerum principis procuratores imperio acquisitum mancipiumque appellant; talesque imperator militem novitium, sua vero lingua Genitzeros vocal: quos etiam ad impian religionem suam traductos circumcisosque, domesticos suos nominat: dona ipsis omnimoda largitur: aulicis muneribus et officiis illustrissimis honorat: οὐ παύονται ἄχρι τὴν σήμερον· ὡς ἐμοὶ δοκεῖ, καὶ οὐ παύσονται, ἄχρις ἂν ἡμεῖς τὸν τοῦ Θεοῦ φόβον ἐν νῷ λάβωμεν. Καὶ γὰρ εἰς τὸ θεῖον ἡμεῖς ἀσε βοῦντες, βάπτισμα ἔχοντες εἰς ὄνομα Πατρός, Υἱοῦ, καὶ ἁγίου Πνεύματος; τῆς μιᾶς Θεότητος, καὶ τού του καταφρονοῦντες, ἀθετοῦμεν τὰς ἐντολὰς τοῦ μόνου ἀληθινοῦ Θεοῦ· τοῖς ἀσεβέσι παρεδόθημεν, καὶ δικαίως ὑπ' αὐτῶν κολαζίμεθα, τοῦ Θεοῦ τοῦτο καλῶς καὶ δικαίως ὁρίσαντος. Καὶ οὐ μόνον τὰ πρὸ τοῦ Ἴστρου μυριάριθμα ἔθνη, καὶ πάμπολλα: ἀλλὰ καὶ μετὰ Ἴστρον Βλάχους ἐς τέλος ταπεινώσαντες· Ούννους αὐτοὺς τὴν ἀμέτρητον πληθὺν εὐδιάμετρον κατεργάσαντες· καὶ οὐ μόνον οἱ γειτνιώντες Τούρ και κατατρέχουσιν, οἱ τῆς Θρᾴκης, οἱ τῆς Ἀττικῆς, οἱ τοῦ Ἰλλυρικοῦ, οἱ τοῦ Αἰμιμόντου, καὶ οἱ γει τνιώντες Σερβίαν (καὶ γὰρ, ὅσον τὸ κατ' ἐμὲ, πολύ πλέον τυγχάνει τὸ γένος τοῦτο τὴν σήμερον, ἀπὸ πορθμού Καλλιουπόλεως ἄχρι τοῦ Ἴστρου, παρ' ὅσον ἐν τοῖς τῆς ᾿Ανατολῆς μέρεσι τὸ κατοικοῦν· λέγω τὸ ὑπήκοον τοῦ ἀρχηγοῦ τοῦ ἐκ τῶν Ὀθμάν). ἀλλὰ καὶ οἱ ἐκ τῆς ᾿Ασιάτιδος γῆς, καὶ οἱ τὴν Φρυ γίαν οἰκοῦντες· καὶ τί λέγω; Λυκάονες οἱ ἐν τοῖς Αρμενίων ὁρίοις κείμενοι, Αμασινοί, Καππαδόκαι, Κύλικες, Λύκιοι, Κάρες ἄχρι Δαννούβιον πεζοί που ρείαν ποιοῦντες, ἕνεκα τοῦ κλέψαι Χριστιανόν. Και γὰρ εἰ καὶ μυριάκις μύριοι ἐπέλθωσι τῇ τυχούση τῶν ἐπαρχιῶν, ἀλλὰ λῃστρικῶς ἐπεμβαίνουσι, καὶ ἁρπάζοντες φεύγουσι. Τοῦτο τὴν Θρᾴκην πάσαν ἄχρι Δαλματίας ἔρημον ἀπειργάσατο· τοῦτο τους Αλβανούς, γένος ὑπὲρ ἀριθμὸν ὄντα, εὐαριθμήτους ἐποίησεν. Βλάχους ὁμοίως, Σέρβους, καὶ Ῥωμαίους εἰς τέλος ἠφάνισεν. Τούτων οὕτως αἰχμαλωτιζομέ νων, τὸ πέμπτον τῶν λαφύρων τῷ ἀρχηγῷ προσκυροῦσι, κατὰ τὴν αὐτῶν νεαράν. Καὶ ἀφο σιοῦσι τοῦτο τὸ πέμπτον τῇ ἀρχῇ· καὶ ταῦτα τὰ κρείττονα· εἶτα καὶ οἱ τοῦ ἀρχηγοῦ, καὶ τῆς ἀρχῆς ἐξισωταί Οπου δ᾽ ἂν νέον καὶ εύρωστον ἐκ τῶν αἰχμαλώτων ἴδωσι, τοῦτον δι' ἐλαχίστου τιμήματος ὠνήσαντες, εἰσποιητὴν τῇ ἀρχῇ καὶ δοῦλον κατονο μάζουσι. Καὶ τούτους ὁ ἀρχηγὸς νεόλεκτον στρατὸν, κατὰ δὲ τὴν αὐτῶν γλῶτταν Γενίτζερι, καλεί. Οὓς καὶ εἰς τὴν αὐτοῦ δυσσέβειαν μετάγων καὶ περιτέμνων, οἰκείους αὐτῷ κατονομάζει· δοὺς αὐτοῖς πάμπολλα δώρα, καὶ ὀφφικίων τὰ λαμπρότατα, προνοίας οὐ τῆς τυχούσης, καὶ παντοίων ἄλλων ἀγα θῶν· ὁμοτραπέζους καὶ συμπότας ποιῶν αὐτούς· Ismaelis Bullialdi notæ. Τούτων οὕτως αἰχμαλωτ. τὸ πέμπτον. Νου vella ista constitutio circa annum Christi 1362 capla Adrianopoli, regnante sullano Morate I sancita est, quod apud Leuncl. Hist. Musulm. lib. v videre est. Cujus auctor fuit Cara-Rustemnes Molla, sen Meulana, aut Talismanus, id est, legis Musulmanicæ peritus, illiusque verba talia referuntur: Quintum quodque, respondit Cara Rustemes, ex illis mancipiis, quæ Turci milites nostri capiunt, de præscriplo legis divina, sultano debetur. Hactenus equidem mancipiorum quinta pars sultano addicta non fuerat: sed predæ reliquæ solummodo, cujus exemnPlum plum habemus in Ertogrul-bego apud eumdem Leuncl. lib. ut: Prada quintam parlem excepit, in milites reliqua lucra distribuit. Inde dictam spoliorum quintam partem, ceu principi debitam, gratulabundue sultano Aladini misit. Illa porro mancipiorum quinta pars Genitzerorum ordini ac numero adjuncla est. Εξισωταί. Sunt illi qui res inspiciunt, et ex arbitrio, secundum jus et æquum eas æstimant. Suidas, ὁ ἰσωτής, ὁ ἐπόπτης. Idemque significat Έφορος, qui recognoscendi, recensendi ac inspiciesdi jus habet.

ἔχων εἰς αὐτοὺς στοργὴν ὡς πατὴρ πρὸς τέκνα ipsisque non perfunctorie providet, caetera, bona καὶ ταῦτα τίνας; Αἰπόλεις καὶ ποιμένας, βουκό. λους τε καὶ χοιροβοσκούς, γεωργῶν παῖδας καὶ ἐπω ποφορβῶν· πρὸς γὰρ τὴν τοιαύτην διάθεσιν κἀκει νοι ὑπὲρ τοῦ ἀρχηγοῦ τὴν ζωὴν αὐτῶν εἰς οὐδὲν λογίζοντες, μᾶλλον ὑπὲρ τῆς δόξης ἧς έτυχον ἀπο. βαλόντες, ἵνα μὴ ἐκπέσωσι ταύτης, πάσχουσιν ἐν καιρῷ πολέμου ὑπὲρ ἄνδρας, καὶ τὴν νικῶσαν λαμΓάνουσι. Τὸ γνωριστικὴν δὲ σημείωμα τούτων τὸ τῆς κεφαλῆς κάλυμμα, δ κατὰ τὴν κοινὴν γλῶτταν Ρωμαίων Ζαρκολᾶν λέγουσι Καὶ γὰρ κοινοὶ πάντες Τούρκοι τὸ αὐτὸ χρῶνται ὡς κεφαλῆς περι Γόλαιον· οἱ μὲν πάντες ὅσοι ἐξ ἰδιωτῶν καὶ ἐξ εὐ γενῶν τυγχάνουσι, κοκκινοβαφὲς τοῦτο χρῶνται· ὅσοι δὲ τῶν ἀλλογενῶν τῷ τῆς δουλείας ὑπέπεσον ζυγῷ, γραφέντες δοῦλοι τοῦ ἀρχηγοῦ, οὗτοι λευκόχροα φοροῦσι τὰ τῆς κεφαλῆς περιβόλαια ἐκ πίλου λευκοτάτου· ἡμισφαιρὲς ὅσον χωρεῖν κεφαλή, ἔχον περιτο τεύον ἄνωθεν τῆς κορυφῆς ὅσον καὶ σπιθαμῆς, εἰς ὀξὺ καταλήγον. Τοῦτο τοίνυν τὸ νεόλεκτον σύν ταγμα καθ' έκαστον ἔτος ὑπερπεριττεῦόν ἐστι, καὶ εἰς τὸ ἐν ἑκατοντάκις ἂν ἀριθμεῖται. Καὶ γὰρ δού νοι δούλους κτώνται, καὶ τῶν δούλων οἱ δοῦλοι δούς λους· καὶ πάντες ὀνομάζονται, καὶ εἰσὶ τοῦ ἀρχηγοῦ δοῦλοι. Οὐκ ἔστιν ἐν αὐτοῖς οὔτε Τοῦρκος οὔτε "Αραψ, ἀλλὰ πάντες Χριστιανῶν παῖδες, Ρωμαίων, Σέρβων, ᾿Αλβανῶν, Βουλγάρων, Βλάχων, καὶ Ούννων· οἵτι νες ἀσεβήσαντες, καὶ τοῦ παρόντος τὰς ἀπολαύσεις, ὡς χοῖροι λαχάνων, κατατρυφῶντες, παρόμοιοι κύ νεσι λύνταν νοσοῦντες, κατὰ τῶν ὁμογενῶν ἔχθραν ἄσπονδον θανατηφόρον ἀεὶ φέρουσι. Ως γὰρ άνωτέρω εἰρήκαμεν, ὅτι ὑπήκοον μεταβάλλεται ἐξ ἄλλου εἰς ἕτερον ἀρχηγὸν εὐκόλως· πλὴν ἐκ τῆς αὐτῆς ῥίζης τοῦ Οθμὰν εἶναι τὴν ἤδη, τὸν νεω στὶ ἄρξαντα, καὶ οὐκ ἄλλοθεν. Καὶ τὸ δοῦλον φύλον, 3 διήλθομεν τὴν ἱστορίαν, καὶ αὐτὸ τὴν αὐτὴν ὁρο μὴν κέκτηται· ἀρκεῖ γὰρ εἶναι τὸν νέαργον Οθμάγιον. Πάντες γὰρ οἱ Οθμάνιοι πάτρωνες αὐτῶν λογίζονται, καὶ εἰσί· καὶ αὐτοὶ ὡς ἰδίους ἀπελευθέρους αὐτοὺς ἔχουσι. Ἐπὰν δὲ ῥεύσει ἡ ἀρχὴ ἐξ ἄλλου εἰς ἕτερον, ἢ ἐκ πατρὸς πρὸς υἱὸν, ἢ εἰς ἀδελφὸν ἐξ ἀδελ φοῦ, τὸν ἂν ἡ τύχη καλῶς προσβλέψει, ἐκεῖ καὶ τὸ δοῦλον πιστότατα τὴν παράστασιν ἀπεργάζεται. Αρ ξόμεθα δὲ πάλιν τὴν ἱστορίαν, ὅθεν καὶ ὁ λόγος τοῦ διηγήματος ήρξατο. impertiendo. Ad comessationes compotationesque 77 eos admittit, et amore paterno ipsos tanquan se progenitos, complectitur: etiamque caprarios, opiliones, bubulcos et subulcos, rusticorum et veterinariorum prolem. Erga imperatorem equidem, in eos ita pronum, ita se gerunt, ut vitam suam pro illo profundant: magisque pro tuendo honore et gloria quibus aucti sunt; et ne iis excidant, in bellicis expeditionibus supra humanas vires ærumnas ac labores tolerant: unde victoriam reportant. Discernuntur vero illi capitis ornamento, quod vulgari lingua Romæi Zarcolam dicunt. Universa mamque multitudo Turcorum formæ ejusdem galero, coque coccineo ad tegendum caput utitur, sive nobiles, sive plebei. Quotquot vero peregrini fuerint sub servitutis jugum missi, mancipia imperatori ascripta albos gestant pileos, ex lana candidissima compilatos, qui hemisphæri formam referunt, quo caput contegitur; qui insuper supra capitis verticem palmi magnitudine erecti, in acutum desinunt. Hic profecto novæ militiæ ordo annis singulis multiplicatur, et uni centum accensentur. Servi quippe mancipia possident, qui aliorum heri sunt, omnesque putantur, prout revera sunt, imperatoris servi. Inter ipsos non Turcus aut Arabs reperitur; verum omnes Christianorum filii, Romæorum scilicet, Serviorum, Albanorum, Bulgarorum, Walachorum et Hunnorum; qui, alijetrata pietate, vile hujus fruuntur deliciis, velut porci oleribus: similesque canibus rabie contactis, cum consanguineis suis inimicitias capitales semper exercent. Ut equidem supra narravimus, nullo negotio subditi hunc vel illum imperatorem agnoscunt, dummodo ex eadem stirpe Othmanica, non ex alia, decessor,ac successor prognati sint: istaque mancipiorum natio, cujus historiam persequimur, eodem animi affectu impellitur. floc quippe ipsi satis est imperatorem novum ex gente Othmanica ortum esse. Omnes namque ab ea oriundi patroni ac domini ipsorum, velut libertorum, sunt et habentur. Cum autem imperium ab uno ad alium transfertur, vel a patre ad filium, aut a fratrum uno ad alterum, eum nempe cui fortuna arriserit: et huic ista servorum natio fideliɛsimam operam præstat. Iterum ad historiæ seriem revertamur, unde digressi narrationem istam incepimus. Ismaelis Bullialdi notæ. Ζαρκολάν λέγουσι. Capitis est legumentum elana alba, quo utuntur Genitzeri, cujus formam et figuram multis in libris expressam habemus. Fimbria aurea circumdata est Zarcula; et in parte jejus anteriore assurgit cylindroides argentea vel ænea fistula; et a vertice in dorsum syrma trium spithamarum longitudine demittitur. Genitzeris est album, quibusdam aliis rubrum id capitis tegumentum. "Οτι ὑπήκοον μεταβάλλεται. Hujusce indifferentiæ in principibus agnoscendis luculenta exem - pla exhibita sunt in Bajazitis I liberis quatuor. bu Mehemetis 1 duobus filiis, Morate et Mustapha. In filiis Mehemetis II Bajazite II ejusque fratribus: sultani quoque Suleimanis liberis: et tandem hocce sæculo in Achinetis sultani fratre Mustapha, et liDeris. Videntur hic deesse aliqua verba, τεθνεῶτα καὶ, vel forte deest lanium και.

ἔχων εἰς αὐτοὺς στοργὴν ὡς πατὴρ πρὸς τέκνα ipsisque non perfunctorie providet, caetera, bona καὶ ταῦτα τίνας; Αἰπόλεις καὶ ποιμένας, βουκό. λους τε καὶ χοιροβοσκούς, γεωργῶν παῖδας καὶ ἐπω ποφορβῶν· πρὸς γὰρ τὴν τοιαύτην διάθεσιν κἀκει νοι ὑπὲρ τοῦ ἀρχηγοῦ τὴν ζωὴν αὐτῶν εἰς οὐδὲν λογίζοντες, μᾶλλον ὑπὲρ τῆς δόξης ἧς έτυχον ἀπο. βαλόντες, ἵνα μὴ ἐκπέσωσι ταύτης, πάσχουσιν ἐν καιρῷ πολέμου ὑπὲρ ἄνδρας, καὶ τὴν νικῶσαν λαμΓάνουσι. Τὸ γνωριστικὴν δὲ σημείωμα τούτων τὸ τῆς κεφαλῆς κάλυμμα, δ κατὰ τὴν κοινὴν γλῶτταν Ρωμαίων Ζαρκολᾶν λέγουσι Καὶ γὰρ κοινοὶ πάντες Τούρκοι τὸ αὐτὸ χρῶνται ὡς κεφαλῆς περι Γόλαιον· οἱ μὲν πάντες ὅσοι ἐξ ἰδιωτῶν καὶ ἐξ εὐ γενῶν τυγχάνουσι, κοκκινοβαφὲς τοῦτο χρῶνται· ὅσοι δὲ τῶν ἀλλογενῶν τῷ τῆς δουλείας ὑπέπεσον ζυγῷ, γραφέντες δοῦλοι τοῦ ἀρχηγοῦ, οὗτοι λευκόχροα φοροῦσι τὰ τῆς κεφαλῆς περιβόλαια ἐκ πίλου λευκοτάτου· ἡμισφαιρὲς ὅσον χωρεῖν κεφαλή, ἔχον περιτο τεύον ἄνωθεν τῆς κορυφῆς ὅσον καὶ σπιθαμῆς, εἰς ὀξὺ καταλήγον. Τοῦτο τοίνυν τὸ νεόλεκτον σύν ταγμα καθ' έκαστον ἔτος ὑπερπεριττεῦόν ἐστι, καὶ εἰς τὸ ἐν ἑκατοντάκις ἂν ἀριθμεῖται. Καὶ γὰρ δού νοι δούλους κτώνται, καὶ τῶν δούλων οἱ δοῦλοι δούς λους· καὶ πάντες ὀνομάζονται, καὶ εἰσὶ τοῦ ἀρχηγοῦ δοῦλοι. Οὐκ ἔστιν ἐν αὐτοῖς οὔτε Τοῦρκος οὔτε "Αραψ, ἀλλὰ πάντες Χριστιανῶν παῖδες, Ρωμαίων, Σέρβων, ᾿Αλβανῶν, Βουλγάρων, Βλάχων, καὶ Ούννων· οἵτι νες ἀσεβήσαντες, καὶ τοῦ παρόντος τὰς ἀπολαύσεις, ὡς χοῖροι λαχάνων, κατατρυφῶντες, παρόμοιοι κύ νεσι λύνταν νοσοῦντες, κατὰ τῶν ὁμογενῶν ἔχθραν ἄσπονδον θανατηφόρον ἀεὶ φέρουσι. Ως γὰρ άνωτέρω εἰρήκαμεν, ὅτι ὑπήκοον μεταβάλλεται ἐξ ἄλλου εἰς ἕτερον ἀρχηγὸν εὐκόλως· πλὴν ἐκ τῆς αὐτῆς ῥίζης τοῦ Οθμὰν εἶναι τὴν ἤδη, τὸν νεω στὶ ἄρξαντα, καὶ οὐκ ἄλλοθεν. Καὶ τὸ δοῦλον φύλον, 3 διήλθομεν τὴν ἱστορίαν, καὶ αὐτὸ τὴν αὐτὴν ὁρο μὴν κέκτηται· ἀρκεῖ γὰρ εἶναι τὸν νέαργον Οθμάγιον. Πάντες γὰρ οἱ Οθμάνιοι πάτρωνες αὐτῶν λογίζονται, καὶ εἰσί· καὶ αὐτοὶ ὡς ἰδίους ἀπελευθέρους αὐτοὺς ἔχουσι. Ἐπὰν δὲ ῥεύσει ἡ ἀρχὴ ἐξ ἄλλου εἰς ἕτερον, ἢ ἐκ πατρὸς πρὸς υἱὸν, ἢ εἰς ἀδελφὸν ἐξ ἀδελ φοῦ, τὸν ἂν ἡ τύχη καλῶς προσβλέψει, ἐκεῖ καὶ τὸ δοῦλον πιστότατα τὴν παράστασιν ἀπεργάζεται. Αρ ξόμεθα δὲ πάλιν τὴν ἱστορίαν, ὅθεν καὶ ὁ λόγος τοῦ διηγήματος ήρξατο. impertiendo. Ad comessationes compotationesque 77 eos admittit, et amore paterno ipsos tanquan se progenitos, complectitur: etiamque caprarios, opiliones, bubulcos et subulcos, rusticorum et veterinariorum prolem. Erga imperatorem equidem, in eos ita pronum, ita se gerunt, ut vitam suam pro illo profundant: magisque pro tuendo honore et gloria quibus aucti sunt; et ne iis excidant, in bellicis expeditionibus supra humanas vires ærumnas ac labores tolerant: unde victoriam reportant. Discernuntur vero illi capitis ornamento, quod vulgari lingua Romæi Zarcolam dicunt. Universa mamque multitudo Turcorum formæ ejusdem galero, coque coccineo ad tegendum caput utitur, sive nobiles, sive plebei. Quotquot vero peregrini fuerint sub servitutis jugum missi, mancipia imperatori ascripta albos gestant pileos, ex lana candidissima compilatos, qui hemisphæri formam referunt, quo caput contegitur; qui insuper supra capitis verticem palmi magnitudine erecti, in acutum desinunt. Hic profecto novæ militiæ ordo annis singulis multiplicatur, et uni centum accensentur. Servi quippe mancipia possident, qui aliorum heri sunt, omnesque putantur, prout revera sunt, imperatoris servi. Inter ipsos non Turcus aut Arabs reperitur; verum omnes Christianorum filii, Romæorum scilicet, Serviorum, Albanorum, Bulgarorum, Walachorum et Hunnorum; qui, alijetrata pietate, vile hujus fruuntur deliciis, velut porci oleribus: similesque canibus rabie contactis, cum consanguineis suis inimicitias capitales semper exercent. Ut equidem supra narravimus, nullo negotio subditi hunc vel illum imperatorem agnoscunt, dummodo ex eadem stirpe Othmanica, non ex alia, decessor,ac successor prognati sint: istaque mancipiorum natio, cujus historiam persequimur, eodem animi affectu impellitur. floc quippe ipsi satis est imperatorem novum ex gente Othmanica ortum esse. Omnes namque ab ea oriundi patroni ac domini ipsorum, velut libertorum, sunt et habentur. Cum autem imperium ab uno ad alium transfertur, vel a patre ad filium, aut a fratrum uno ad alterum, eum nempe cui fortuna arriserit: et huic ista servorum natio fideliɛsimam operam præstat. Iterum ad historiæ seriem revertamur, unde digressi narrationem istam incepimus. Ismaelis Bullialdi notæ. Ζαρκολάν λέγουσι. Capitis est legumentum elana alba, quo utuntur Genitzeri, cujus formam et figuram multis in libris expressam habemus. Fimbria aurea circumdata est Zarcula; et in parte jejus anteriore assurgit cylindroides argentea vel ænea fistula; et a vertice in dorsum syrma trium spithamarum longitudine demittitur. Genitzeris est album, quibusdam aliis rubrum id capitis tegumentum. "Οτι ὑπήκοον μεταβάλλεται. Hujusce indifferentiæ in principibus agnoscendis luculenta exem - pla exhibita sunt in Bajazitis I liberis quatuor. bu Mehemetis 1 duobus filiis, Morate et Mustapha. In filiis Mehemetis II Bajazite II ejusque fratribus: sultani quoque Suleimanis liberis: et tandem hocce sæculo in Achinetis sultani fratre Mustapha, et liDeris. Videntur hic deesse aliqua verba, τεθνεῶτα καὶ, vel forte deest lanium και.

78 CAPUT XXIV. Demetrius Leontarius Mustapham et Cineştem in Thraciam trajicit, de recipiendis aliquot urbibus cum iis pactus. Musliphas Callipolim oppugnat, et ad deditionem, quæ secula est, sollicitat Ara interim in fide slat, quam oppugnat Leontarius. Morates, Mustapha rebellione cognita, Bajazitem bassum, cæterorum rezirorum sententia obtemperans, exercitui præficit, et contra Mustapham mittit. Bajazites deficientibus in pugnæ initio ad Mustapham exercitus sui Lucibus copiisque, et ipse permittere se victori coactus est: jussu deinde Cineitis capul ei amputatum. Mustaphas Adrianopolim proficiscitur. Callipolis Leontario se dedit, quam cum ex pactis imperatori acquisitam præsidio firmare parat, a Cineite impeditur, delususque Constantinopolim redit. Demetrius Leontarius secum ductis Mustapha filio Iltrim Bajazitis, simulque prædicto Cineite, ut supra narravimus, jurejurando prins cavit, per se nunquam irritum fore imperatoris Manuelis consilium: sed semper, velut filium, in illius, taquam patris fore potestate: ideoque fidei suæ pignora ac obsidem filium suum apud ipsum deposuisse. Cum eis deinde pactus est, ut Callipolim, quæ in Chersoneso, regionesque PontO Euxino adjacentes usque ad Walachiæ limites imperatori traderent, Thessalie insuper oppida us. ';ue al At Ο Δημήτριος λαβὼν τὸν Μουσταφᾶν υἱν ὄντα τοῦ Ἰλτρὴμ, ὡς ὁ λόγος φθάσας ἐδήλωσεν, καὶ σὺν αὐτῷ τὴν προῤῥηθέντα πολλάκις Τζινεήτ, ός· κοις αὐτοὺς ἀσφαλίσας πρότερον, ὡς οὐκ ἀθετήσε: ποτὲ τὴν βασιλικὴν βουλὴν, ἀλλὰ ἀεὶ ἔσται ὑπήκοος ὡς υἱὸς πρὸς πατέρα, δοὺς αὐτῷ τὸν υἱὸν αὐτοῦ εἰς πίστιν· καὶ συνθήκας ποιήσαντες, δώσειν τῷ βα σιλεῖ τὴν ἐν Χερρονήσῳ Καλλιούπολιν, καὶ τὰ Πο τικὰ μέρη ἄχρις ορίων Βλαχίας, καὶ τὰ τῆς Θεσ σαλίας ἄχρι Έρισσοῦ καὶ Αγίου Όρους, καὶ ἄλλα τινὰ δύσδοτα καὶ δυσκατέργαστα δώματα ἀσφαλίσαντες οὖν αὐτοὺς ὅρκοις, καὶ τὰ ἱστία πτερύσαντες ἐπὶ τὴν Καλλιούπολιν ἔπλευσαν. Καὶ δὴ καὶ οἱ τοῦ Μουράτ ἀσφαλίσαντες, ὡς ἕξει, τὸ που λίχνιον, καὶ ἐν τῷ λιμένι τὰς σκάφας καὶ τὰς τριή ρεις εισάξαντες, καὶ τοὺς πολεμιστὰς ἐπὶ τὸν πύργον, τὸν ἐν τῷ λιμένι, καλῶς ἐφαρμόσαντες, ἑκά θηντο προσδεχόμενοι πόλεμον. Ο δὲ Δημήτριος ἐξαγαγὼν τὸν Τζινεί την μετ' ὀλίγων, ὧν είχε, Τούρκων, καὶ Ῥωμαίων οὐκ ὀλίγον στρατόν, κρ ξατο πόλεμον αίρειν. Καὶ δὴ τὸ Βασμουλικόν τῆς Καλλιουπόλεως, καὶ τὸ δημοτικὸν κατά πρόσω που μαχεσάμενοι, οὐκ ἦταν ἀρκοῦντες εἰς ἀντίστα σιν τῷ Τζινεήτ· ἀνδρεῖος γὰρ ἦν ὁ ἀνὴρ, καὶ περὶ τὰ πολεμικὰ ἐμπειρότατος, ὡς οὐδεὶς τῶν τότε Τούρκων· τότε καὶ μὴ θέλοντες νῶτα δίδωσι, καὶ εἰς φυγὴν οἱ τῆς πόλεως ἐτρέποντο. Ο Μουσταφές οὖν ταῦτα ὁρῶν, καὶ θάρσους πλήρης γενόμενος, σὺν πολλῷ τῷ βράσει ἐξῆλθε καὶ αὐτὸς τῶν τριήρ ρεων. Καὶ δὴ ἕως ἑσπέρας ἀρεικῶς πολεμήσαντες, τῇ ἑσπέρα πάλιν ὁ Μουσταφάς σὺν τῷ Δημητρίῳ ἐν τῇ βασιλικῇ τριήρει εἰσελθόντες, καὶ ἄμφω ἐν τῇ πρύμνῃ καθίσαντες· καὶ κελεύσας ἀφέσως τους ἐναντίους ἀπέναντι τούτου κατὰ πρόσωπον στάντας, πίστεις δοὺς ὡς ὀλίγους τινάς λόγους συνάροι μετ' Ismaelis Bullialdi notæ. Erissum et Montem Sanctum, aliaque loca quæ nec facile recipi ac tradi poterant. Mutua ero fide data, et jurejurando adhibito, velis expansis versus Callipolim navigat. Aι Moralis legati praesidio suficieuti arcem firmaverant: in portum scaphas atque triremes subduxerant, et turri quæ portui imminet milites provide imposuerant, qui hostium appulsum quieti exspectarent. Demetrius, exposito in terram Cineite, cum parva Turcorum, quos adduserat, mand, Kommorumque exercitu haud invalido, oppugnare oppidum aggreditur. Levis porro armaturæ milites, plebsque Callipoleos cominus pugnantes ad resistendum Cineiti impares erant; vir elenim ille fortis erat, artisque militaris præ Turcis cæteris peritus; quare vel inviti terga dant, et in fugam oppidani vertuntur. His animadversis audacior factus Mustaphase triremibus fiducia plenus esivit; ad vesperam usque deinceps pugnatur, sub quam rursus Mustaphas et Demetrius regiam triremetu conscendunt. cumque ambo in ejus puppi consedissent, hortatus est Mustaphas contra se puguantes oppidanos, ut, fide ipsis data, se coram chalis throni Constantinopoleos, sub Thessalonicen si metropolita habet ὁ Ἱερισσοῦ, ἤτοι ᾿Αγίου όρου;, Jerissi episcopus, vel montis Sancti: id est, Athi Montis. Mela Acroathon illam appellat, et Ptolemæus *Αθω ἄκρον, promontorium Athi. Hoc tamen loc notandum Erissum et Athon in Macedonia, non vero in Thessalia, sitos esse: et Ducam aut errasse, aut aliis finibus regiones illas terminatas fuisse, quam quos antiqui geographi produnt. Ο Δημήτριος λαβὼν τὸν Μουσταφάν. 120nicus lib. v de reducendo in imperium Occidentis Mustaph. initumn consilium alio, quam noster, mudo exponit. Dissensisse nempe inter se imperatorus; Manuelemque pactis cum Melenete faderibus stare voluisse, atque ejus filio Joanne adniteute Romæos Mustapha partes fovisse. Phranzes etiain lib. 1, cap. 40, rem brevissime narrat; uterque sage jejune, et Leontarii nomine omisso. Du. Ce et Laonico contrarius est Phranzes, dum Joannem imperatorem reduxisse e Peloponneso Mustaphum seribit. Leunclavius, lib. cut dist. Musulm. Βασμουλους vocat, et levis armaturæ milites espo de Mustapha Dusme historiam auspicatur; eumque post sultani Mehemetis | mortem in Selanicensi seu Thessalonicensi urie primum impuisse scribit. Θεσσαλίας ἄχρι Ερισσοῦ. Aliter Ιερισσός appellatur, in catalogo urbium, quarum nomina mutta sunt, qui habetur in cod. manuscripto Biblioth. Περιι, Ιερισσός ἡ ᾿Απολλωνία, Jeriasus nunc appella.., Apollonia olim vocata fuit. Notitia patriar Καὶ δὴ τὸ Βασμουλικόν. Scriptum reperitur eti: Γασμουλικόν. Nicetas in Manuele Commemo mit: Καὶ τὸ τοῦ στρατοῦ ἐλαφρὰν, τοὺς παρ' ἡμῖν λεγομένους Βασμουλους. Niceph. Gregoras lib. π Γασμουλικόν appellat. Georgius etiam Pachymerius in historia Gasimulicum, et natos tales milites viris Latinis, mulieribus Romanis, id est Graecis, ad hella animosos esse dicit: eadem etiam significant Gregoræ verba loco citato, qui eos Græcis Latinisque moribus assuetos dicit, ab his fortitudinem, ab illis audaciam didicisse.

78 CAPUT XXIV. Demetrius Leontarius Mustapham et Cineştem in Thraciam trajicit, de recipiendis aliquot urbibus cum iis pactus. Musliphas Callipolim oppugnat, et ad deditionem, quæ secula est, sollicitat Ara interim in fide slat, quam oppugnat Leontarius. Morates, Mustapha rebellione cognita, Bajazitem bassum, cæterorum rezirorum sententia obtemperans, exercitui præficit, et contra Mustapham mittit. Bajazites deficientibus in pugnæ initio ad Mustapham exercitus sui Lucibus copiisque, et ipse permittere se victori coactus est: jussu deinde Cineitis capul ei amputatum. Mustaphas Adrianopolim proficiscitur. Callipolis Leontario se dedit, quam cum ex pactis imperatori acquisitam præsidio firmare parat, a Cineite impeditur, delususque Constantinopolim redit. Demetrius Leontarius secum ductis Mustapha filio Iltrim Bajazitis, simulque prædicto Cineite, ut supra narravimus, jurejurando prins cavit, per se nunquam irritum fore imperatoris Manuelis consilium: sed semper, velut filium, in illius, taquam patris fore potestate: ideoque fidei suæ pignora ac obsidem filium suum apud ipsum deposuisse. Cum eis deinde pactus est, ut Callipolim, quæ in Chersoneso, regionesque PontO Euxino adjacentes usque ad Walachiæ limites imperatori traderent, Thessalie insuper oppida us. ';ue al At Ο Δημήτριος λαβὼν τὸν Μουσταφᾶν υἱν ὄντα τοῦ Ἰλτρὴμ, ὡς ὁ λόγος φθάσας ἐδήλωσεν, καὶ σὺν αὐτῷ τὴν προῤῥηθέντα πολλάκις Τζινεήτ, ός· κοις αὐτοὺς ἀσφαλίσας πρότερον, ὡς οὐκ ἀθετήσε: ποτὲ τὴν βασιλικὴν βουλὴν, ἀλλὰ ἀεὶ ἔσται ὑπήκοος ὡς υἱὸς πρὸς πατέρα, δοὺς αὐτῷ τὸν υἱὸν αὐτοῦ εἰς πίστιν· καὶ συνθήκας ποιήσαντες, δώσειν τῷ βα σιλεῖ τὴν ἐν Χερρονήσῳ Καλλιούπολιν, καὶ τὰ Πο τικὰ μέρη ἄχρις ορίων Βλαχίας, καὶ τὰ τῆς Θεσ σαλίας ἄχρι Έρισσοῦ καὶ Αγίου Όρους, καὶ ἄλλα τινὰ δύσδοτα καὶ δυσκατέργαστα δώματα ἀσφαλίσαντες οὖν αὐτοὺς ὅρκοις, καὶ τὰ ἱστία πτερύσαντες ἐπὶ τὴν Καλλιούπολιν ἔπλευσαν. Καὶ δὴ καὶ οἱ τοῦ Μουράτ ἀσφαλίσαντες, ὡς ἕξει, τὸ που λίχνιον, καὶ ἐν τῷ λιμένι τὰς σκάφας καὶ τὰς τριή ρεις εισάξαντες, καὶ τοὺς πολεμιστὰς ἐπὶ τὸν πύργον, τὸν ἐν τῷ λιμένι, καλῶς ἐφαρμόσαντες, ἑκά θηντο προσδεχόμενοι πόλεμον. Ο δὲ Δημήτριος ἐξαγαγὼν τὸν Τζινεί την μετ' ὀλίγων, ὧν είχε, Τούρκων, καὶ Ῥωμαίων οὐκ ὀλίγον στρατόν, κρ ξατο πόλεμον αίρειν. Καὶ δὴ τὸ Βασμουλικόν τῆς Καλλιουπόλεως, καὶ τὸ δημοτικὸν κατά πρόσω που μαχεσάμενοι, οὐκ ἦταν ἀρκοῦντες εἰς ἀντίστα σιν τῷ Τζινεήτ· ἀνδρεῖος γὰρ ἦν ὁ ἀνὴρ, καὶ περὶ τὰ πολεμικὰ ἐμπειρότατος, ὡς οὐδεὶς τῶν τότε Τούρκων· τότε καὶ μὴ θέλοντες νῶτα δίδωσι, καὶ εἰς φυγὴν οἱ τῆς πόλεως ἐτρέποντο. Ο Μουσταφές οὖν ταῦτα ὁρῶν, καὶ θάρσους πλήρης γενόμενος, σὺν πολλῷ τῷ βράσει ἐξῆλθε καὶ αὐτὸς τῶν τριήρ ρεων. Καὶ δὴ ἕως ἑσπέρας ἀρεικῶς πολεμήσαντες, τῇ ἑσπέρα πάλιν ὁ Μουσταφάς σὺν τῷ Δημητρίῳ ἐν τῇ βασιλικῇ τριήρει εἰσελθόντες, καὶ ἄμφω ἐν τῇ πρύμνῃ καθίσαντες· καὶ κελεύσας ἀφέσως τους ἐναντίους ἀπέναντι τούτου κατὰ πρόσωπον στάντας, πίστεις δοὺς ὡς ὀλίγους τινάς λόγους συνάροι μετ' Ismaelis Bullialdi notæ. Erissum et Montem Sanctum, aliaque loca quæ nec facile recipi ac tradi poterant. Mutua ero fide data, et jurejurando adhibito, velis expansis versus Callipolim navigat. Aι Moralis legati praesidio suficieuti arcem firmaverant: in portum scaphas atque triremes subduxerant, et turri quæ portui imminet milites provide imposuerant, qui hostium appulsum quieti exspectarent. Demetrius, exposito in terram Cineite, cum parva Turcorum, quos adduserat, mand, Kommorumque exercitu haud invalido, oppugnare oppidum aggreditur. Levis porro armaturæ milites, plebsque Callipoleos cominus pugnantes ad resistendum Cineiti impares erant; vir elenim ille fortis erat, artisque militaris præ Turcis cæteris peritus; quare vel inviti terga dant, et in fugam oppidani vertuntur. His animadversis audacior factus Mustaphase triremibus fiducia plenus esivit; ad vesperam usque deinceps pugnatur, sub quam rursus Mustaphas et Demetrius regiam triremetu conscendunt. cumque ambo in ejus puppi consedissent, hortatus est Mustaphas contra se puguantes oppidanos, ut, fide ipsis data, se coram chalis throni Constantinopoleos, sub Thessalonicen si metropolita habet ὁ Ἱερισσοῦ, ἤτοι ᾿Αγίου όρου;, Jerissi episcopus, vel montis Sancti: id est, Athi Montis. Mela Acroathon illam appellat, et Ptolemæus *Αθω ἄκρον, promontorium Athi. Hoc tamen loc notandum Erissum et Athon in Macedonia, non vero in Thessalia, sitos esse: et Ducam aut errasse, aut aliis finibus regiones illas terminatas fuisse, quam quos antiqui geographi produnt. Ο Δημήτριος λαβὼν τὸν Μουσταφάν. 120nicus lib. v de reducendo in imperium Occidentis Mustaph. initumn consilium alio, quam noster, mudo exponit. Dissensisse nempe inter se imperatorus; Manuelemque pactis cum Melenete faderibus stare voluisse, atque ejus filio Joanne adniteute Romæos Mustapha partes fovisse. Phranzes etiain lib. 1, cap. 40, rem brevissime narrat; uterque sage jejune, et Leontarii nomine omisso. Du. Ce et Laonico contrarius est Phranzes, dum Joannem imperatorem reduxisse e Peloponneso Mustaphum seribit. Leunclavius, lib. cut dist. Musulm. Βασμουλους vocat, et levis armaturæ milites espo de Mustapha Dusme historiam auspicatur; eumque post sultani Mehemetis | mortem in Selanicensi seu Thessalonicensi urie primum impuisse scribit. Θεσσαλίας ἄχρι Ερισσοῦ. Aliter Ιερισσός appellatur, in catalogo urbium, quarum nomina mutta sunt, qui habetur in cod. manuscripto Biblioth. Περιι, Ιερισσός ἡ ᾿Απολλωνία, Jeriasus nunc appella.., Apollonia olim vocata fuit. Notitia patriar Καὶ δὴ τὸ Βασμουλικόν. Scriptum reperitur eti: Γασμουλικόν. Nicetas in Manuele Commemo mit: Καὶ τὸ τοῦ στρατοῦ ἐλαφρὰν, τοὺς παρ' ἡμῖν λεγομένους Βασμουλους. Niceph. Gregoras lib. π Γασμουλικόν appellat. Georgius etiam Pachymerius in historia Gasimulicum, et natos tales milites viris Latinis, mulieribus Romanis, id est Graecis, ad hella animosos esse dicit: eadem etiam significant Gregoræ verba loco citato, qui eos Græcis Latinisque moribus assuetos dicit, ab his fortitudinem, ab illis audaciam didicisse.

quosdam sermones conferre corum civitati utiles. Hanc itaque orationem ad eos habuit: Notum vobis probe 79 est, viri, me Iltrim Bajazitis filium esse, vos vero patris mei mancipia fuisse. Quare. venerationem et obsequium domino vestro non exhibetis? num ignoratis eumdem fuisse de. cessorem ac fratrem meuin? Ille quidem fratri-s cida fuit imperiumque ad hanc diem per vim et injuriam occuparit: meque ſugitivum in Romæorum manus, velut in carcerem, compulit. Nunc vero prospera magis ac latiori fortuna, annuente Deo, utenti, citraque impedimentum rebus miki procedentibus, paternumque in:perium adeplo vos adversamini, nec sinitis TES meas incrementa suscipere. Si itaque partes meas secuti fueritis obsequio mihi præstilo, et via, quæ Adrianopolim domum paternam ducit, aperta: in posterum mancipia mea vos non reputato, sed fratrum loco habebo, paternamque benevolentiam intactam erga vos servabo: beneficiisque beneficia, largitionibus largitiones superaddam. Si secus vero, ac hosti liter adversum me ves geratis, adjuvanie fortuna, et imperatore Manuele patre meo, ditiones paternas recuperabo; ubi quoque illas recepero, occasione mihi data vos condemnabo. Talia cum audiissent, sponte transierunt ad Mustapham aliquot ex oppidi primariis, corumque exemplum alii secuti, ipsum imperatorem salutaverunt. Pastri- αὐτῶν, εἰς συμφέρον τῆς πόλεως. "Ηρξατο δὲ δη- sine metu sisterent, quod cuperet cum ipsis μηγορήσας αὐτολεξεὶ οὕτως· ἄνδρες, οἴδατε ἀκριβῶς ὅτι τοῦ ᾿Ιλτρὴμ ὑπάρχω υἱὸς, ὑμεῖς δὲ δοῦλει τοῦ 'μοῦ πατρός. Τίνι τρόπῳ τὸ σέβας οὐκ ἀπονέμετε τῷ κυρίῳ ὑμῶν; Οὐκ οἴδατε ὅτι ὁ προαυθεντεύσας ὑπῆρχεν ἐμὸς ἀδελφός; Κά κεῖνος τὸν ἕτερον τῶν ἀδελφῶν φονεύσας, καὶ τὴν ἡγεμονίαν ἄχρι τοῦ νῦν παραλαβὼν, ἐμὲ φυγάδα, καὶ μέχρι τοῦ νῦν ἐν χερσὶ Ρωμαίων ἔγκλειστον ἀποκαταστήσας. Νῦν Θεοῦ νεύσει πρός με τῆς τύχης ἱλαρῶς ἐπιβλεψάσης, καὶ ἀπροσκόπως προτρεχούσης, εἰσῆξέ με εἰς τὴν πατρικὴν ἡγεμονίαν· ὑμεῖς ἀντωθεῖτε, καὶ οὐκ ἐετε προβῆναι. Εἰ μὲν οὖν νεύσετε πρός με, καὶ παραχωρήσετε μοι, καὶ δώσετε τὴν ὀδὲν ἀπά γουσάν μοι ἐν τῇ ᾿Αδριανοῦ, ἐν τῷ οἴκῳ τῷ πατρικῷ, ἔσεσθέ μοι ἀπὸ τοῦ νῦν οὐ δοῦλοι, ἀλλ' ἀδελφοὶ, καὶ τὴν πατρικὴν εὔνοιαν φυλάξω εἰς ὑμᾶς, καὶ ὑπερεκθήσω χάρισι χάριτας, καὶ ταῖς δωρεαῖς δωρεάς. Εἰ δ' ἀντισταθείητε, ἐγὼ μὲν ἐγ κρατής γενήσομαι τῶν πραγμάτων τῶν πατρικῶν, συνεργούσης τῆς τύχης, καὶ συγκοπιῶντος τοῦ ἐμοῦ πατρὸς τοῦ βασιλέως. Καὶ γὰρ τῷ Μουράτ οὐκ ὀρεχθήσεται ἡ πρὸς τὰ ἑσπέρια απάγουσα ἐδός· ἐπὰν δὲ γενήσομαι κύριος τῶν ἐμῶν, καὶ λάβω καιρὸν, ἐγὼ ὑμᾶς κρινώ. Τούτων οὕτως ἐνωτισθέντων, αὐτόμολοι τῶν προϋχόντων τινὲς ἦλ Τον καὶ προσεκύνουν, καὶ μετ᾿ ἐκείνους ἕτεροι. Πρωΐα; δὲ ἐξελθὼν ἐκ τῶν τριήρεων σὺν τῷ Τζι νεήτ, ἐπιβάντες ἵπποις, καὶ τὸ ἐνυάλιον ἠχήσαντες, ο die ubi illuxit, ex triremibus cum Cineite exscene ἐκ τῶν τριήρεων ὥρμησαν, ὡς πρὸς πόλεμον, σὺν τοῖς ἑνόπλοις Ῥωμαίοις τε καὶ Τούρκοις. Καὶ δὴ τὸ τοῦ δήμου πλῆθος ἅπαν ὅσον ἔνοπλον, καὶ ὅσον θεατρῶδες, αὐθωρὸν ἀπένειμαν τὴν προσκύνησιν• καὶ πάντες εὐφήμουν αὐτὸν ὡς ἀρχηγὸν, καὶ τοῦ Οθμάν ἀπόγονον· καὶ συνέῤῥεον ἄχρι; ἑσπέρας αἱ πέριξ κώμαι, καὶ προσκυνοῦντες εὐφήμουν. Οἱ δὲ τοῦ πολιχνίου ἐντὸς οὐκ ἐνεδίδουν· ἀλλ' ἀνθίσταντο λέγοντε;, καὶ ὑψηλῇ τῇ φωνῇ εὐφημίζοντες τῷ Μου μὰτ ὡς ἀρχηγῷ αὐτῶν, καὶ καθολικῷ δεσπότῃ, τὸν δὲ Μουσταφᾶν ὀνειδίζοντες. Τότε ὁ Μουσταφᾶς ἀπά μας τὰς δυνάμεις, πρὸς τὸ ἐξαμίλιον τῆς Χερρονήτου ἔξεισι, καὶ πάντες οἱ τῆς Χερρονήσου καὶ τῶν Έξω συνέθεον εὐφημοῦντες. ῾Ο δὲ Δημήτριος ἐποι λιόρκει τὸ φρούριον τῆς Καλλιουπόλεως. Επαναγάγωμεν οὖν τὸν λόγον εἰς τὰ τοῦ Μουράτ δηλοποιήσων ἡμῖν πῶς καὶ τίνι τρόπῳ τὴν ἀρχὴν ἔσχε, καὶ πῶς τὰ τῶν Ῥωμαίων βουλεύματα εἰς κενὸν κατηντήκεσαν· καὶ ποίῳ τρόπῳ ὁ Μουσταφᾶς ἀπέδρα θανατωθείς, καὶ ὁ Τζινεὴτ πῶς αὐτὸν καταλι πὼν ἔφυγε. dit, et equis conscensis signum pugnæ datum: exque triremibus veluti ad prælium Romi Turcique armati procedunt. Confestim plebeiorum multitudo, quotquot armati erant, ceterique qui tanquam scenæ spectatores erant, cum salutarunt ac venerati sunt cunctique utpote duci atque imperatori Othmanica stirpe edito, acclamando plauserunt; continenter etiam ad vesperam ex pagis ac vicis proximis universi confluxere venerabundi, ac fausta precantes. Qui vero arcem intra urbem sitam propugnabant, ipsi se Mustapla non permisere: quin etiam animose resistentes, alta voce Morati felicem eventum augurabantur, imperatori nempe suo universorumque domino, jactis rursuan in Mustaplam probris. Tunc ergo Mustaphos, deducto inde exercitu, ad Chersonesi besamilium tendit: universique Cherronesii, et qui extra Peninsulam habitant, concursu facto eum salutant; intereaque castellum Callipoleos Demetrius oppugnat. Sed ad res Moratis narrandas imperium obtinuerit: quomodo etiam Romæorum redeamus, ut nobis innotescat quibus modis irrita consilia successu caruerint: ut etiam Mustaphas aufugerit, necique deditus fuerit, ipsumque deseruerit arrepta fuga Cineites. Ἐπειδὴ διάγοντος ἐν τῇ Προύσῃ τοῦ Μουράτ, ὡς Ο λόγος φθάσας ἐδήλωσε, καὶ τοῦ ὑπηκόου τὸ κρεῖτο τον καθ' ἑκάστην συῤῥέοντος ἐπ' αὐτὸν, ὡς δῆθεν τὴν πατρικὴν θανὴν παραμυθῆσαι βουλόμενοι, καὶ τὸ τῆς ἀρχηγίας εἰσόδιον χαιρετίζοντες· αίφνης μή Cum Prusæ ageret Morates, ut jam diximus, potiorque pars subditorum quotidie ad ipsum accederent de morte patris consolaturi, eique ad imperil 80 assumptionem congratulaturi: subito nuntius Lampsaco affertur, triremes quam-

quosdam sermones conferre corum civitati utiles. Hanc itaque orationem ad eos habuit: Notum vobis probe 79 est, viri, me Iltrim Bajazitis filium esse, vos vero patris mei mancipia fuisse. Quare. venerationem et obsequium domino vestro non exhibetis? num ignoratis eumdem fuisse de. cessorem ac fratrem meuin? Ille quidem fratri-s cida fuit imperiumque ad hanc diem per vim et injuriam occuparit: meque ſugitivum in Romæorum manus, velut in carcerem, compulit. Nunc vero prospera magis ac latiori fortuna, annuente Deo, utenti, citraque impedimentum rebus miki procedentibus, paternumque in:perium adeplo vos adversamini, nec sinitis TES meas incrementa suscipere. Si itaque partes meas secuti fueritis obsequio mihi præstilo, et via, quæ Adrianopolim domum paternam ducit, aperta: in posterum mancipia mea vos non reputato, sed fratrum loco habebo, paternamque benevolentiam intactam erga vos servabo: beneficiisque beneficia, largitionibus largitiones superaddam. Si secus vero, ac hosti liter adversum me ves geratis, adjuvanie fortuna, et imperatore Manuele patre meo, ditiones paternas recuperabo; ubi quoque illas recepero, occasione mihi data vos condemnabo. Talia cum audiissent, sponte transierunt ad Mustapham aliquot ex oppidi primariis, corumque exemplum alii secuti, ipsum imperatorem salutaverunt. Pastri- αὐτῶν, εἰς συμφέρον τῆς πόλεως. "Ηρξατο δὲ δη- sine metu sisterent, quod cuperet cum ipsis μηγορήσας αὐτολεξεὶ οὕτως· ἄνδρες, οἴδατε ἀκριβῶς ὅτι τοῦ ᾿Ιλτρὴμ ὑπάρχω υἱὸς, ὑμεῖς δὲ δοῦλει τοῦ 'μοῦ πατρός. Τίνι τρόπῳ τὸ σέβας οὐκ ἀπονέμετε τῷ κυρίῳ ὑμῶν; Οὐκ οἴδατε ὅτι ὁ προαυθεντεύσας ὑπῆρχεν ἐμὸς ἀδελφός; Κά κεῖνος τὸν ἕτερον τῶν ἀδελφῶν φονεύσας, καὶ τὴν ἡγεμονίαν ἄχρι τοῦ νῦν παραλαβὼν, ἐμὲ φυγάδα, καὶ μέχρι τοῦ νῦν ἐν χερσὶ Ρωμαίων ἔγκλειστον ἀποκαταστήσας. Νῦν Θεοῦ νεύσει πρός με τῆς τύχης ἱλαρῶς ἐπιβλεψάσης, καὶ ἀπροσκόπως προτρεχούσης, εἰσῆξέ με εἰς τὴν πατρικὴν ἡγεμονίαν· ὑμεῖς ἀντωθεῖτε, καὶ οὐκ ἐετε προβῆναι. Εἰ μὲν οὖν νεύσετε πρός με, καὶ παραχωρήσετε μοι, καὶ δώσετε τὴν ὀδὲν ἀπά γουσάν μοι ἐν τῇ ᾿Αδριανοῦ, ἐν τῷ οἴκῳ τῷ πατρικῷ, ἔσεσθέ μοι ἀπὸ τοῦ νῦν οὐ δοῦλοι, ἀλλ' ἀδελφοὶ, καὶ τὴν πατρικὴν εὔνοιαν φυλάξω εἰς ὑμᾶς, καὶ ὑπερεκθήσω χάρισι χάριτας, καὶ ταῖς δωρεαῖς δωρεάς. Εἰ δ' ἀντισταθείητε, ἐγὼ μὲν ἐγ κρατής γενήσομαι τῶν πραγμάτων τῶν πατρικῶν, συνεργούσης τῆς τύχης, καὶ συγκοπιῶντος τοῦ ἐμοῦ πατρὸς τοῦ βασιλέως. Καὶ γὰρ τῷ Μουράτ οὐκ ὀρεχθήσεται ἡ πρὸς τὰ ἑσπέρια απάγουσα ἐδός· ἐπὰν δὲ γενήσομαι κύριος τῶν ἐμῶν, καὶ λάβω καιρὸν, ἐγὼ ὑμᾶς κρινώ. Τούτων οὕτως ἐνωτισθέντων, αὐτόμολοι τῶν προϋχόντων τινὲς ἦλ Τον καὶ προσεκύνουν, καὶ μετ᾿ ἐκείνους ἕτεροι. Πρωΐα; δὲ ἐξελθὼν ἐκ τῶν τριήρεων σὺν τῷ Τζι νεήτ, ἐπιβάντες ἵπποις, καὶ τὸ ἐνυάλιον ἠχήσαντες, ο die ubi illuxit, ex triremibus cum Cineite exscene ἐκ τῶν τριήρεων ὥρμησαν, ὡς πρὸς πόλεμον, σὺν τοῖς ἑνόπλοις Ῥωμαίοις τε καὶ Τούρκοις. Καὶ δὴ τὸ τοῦ δήμου πλῆθος ἅπαν ὅσον ἔνοπλον, καὶ ὅσον θεατρῶδες, αὐθωρὸν ἀπένειμαν τὴν προσκύνησιν• καὶ πάντες εὐφήμουν αὐτὸν ὡς ἀρχηγὸν, καὶ τοῦ Οθμάν ἀπόγονον· καὶ συνέῤῥεον ἄχρι; ἑσπέρας αἱ πέριξ κώμαι, καὶ προσκυνοῦντες εὐφήμουν. Οἱ δὲ τοῦ πολιχνίου ἐντὸς οὐκ ἐνεδίδουν· ἀλλ' ἀνθίσταντο λέγοντε;, καὶ ὑψηλῇ τῇ φωνῇ εὐφημίζοντες τῷ Μου μὰτ ὡς ἀρχηγῷ αὐτῶν, καὶ καθολικῷ δεσπότῃ, τὸν δὲ Μουσταφᾶν ὀνειδίζοντες. Τότε ὁ Μουσταφᾶς ἀπά μας τὰς δυνάμεις, πρὸς τὸ ἐξαμίλιον τῆς Χερρονήτου ἔξεισι, καὶ πάντες οἱ τῆς Χερρονήσου καὶ τῶν Έξω συνέθεον εὐφημοῦντες. ῾Ο δὲ Δημήτριος ἐποι λιόρκει τὸ φρούριον τῆς Καλλιουπόλεως. Επαναγάγωμεν οὖν τὸν λόγον εἰς τὰ τοῦ Μουράτ δηλοποιήσων ἡμῖν πῶς καὶ τίνι τρόπῳ τὴν ἀρχὴν ἔσχε, καὶ πῶς τὰ τῶν Ῥωμαίων βουλεύματα εἰς κενὸν κατηντήκεσαν· καὶ ποίῳ τρόπῳ ὁ Μουσταφᾶς ἀπέδρα θανατωθείς, καὶ ὁ Τζινεὴτ πῶς αὐτὸν καταλι πὼν ἔφυγε. dit, et equis conscensis signum pugnæ datum: exque triremibus veluti ad prælium Romi Turcique armati procedunt. Confestim plebeiorum multitudo, quotquot armati erant, ceterique qui tanquam scenæ spectatores erant, cum salutarunt ac venerati sunt cunctique utpote duci atque imperatori Othmanica stirpe edito, acclamando plauserunt; continenter etiam ad vesperam ex pagis ac vicis proximis universi confluxere venerabundi, ac fausta precantes. Qui vero arcem intra urbem sitam propugnabant, ipsi se Mustapla non permisere: quin etiam animose resistentes, alta voce Morati felicem eventum augurabantur, imperatori nempe suo universorumque domino, jactis rursuan in Mustaplam probris. Tunc ergo Mustaphos, deducto inde exercitu, ad Chersonesi besamilium tendit: universique Cherronesii, et qui extra Peninsulam habitant, concursu facto eum salutant; intereaque castellum Callipoleos Demetrius oppugnat. Sed ad res Moratis narrandas imperium obtinuerit: quomodo etiam Romæorum redeamus, ut nobis innotescat quibus modis irrita consilia successu caruerint: ut etiam Mustaphas aufugerit, necique deditus fuerit, ipsumque deseruerit arrepta fuga Cineites. Ἐπειδὴ διάγοντος ἐν τῇ Προύσῃ τοῦ Μουράτ, ὡς Ο λόγος φθάσας ἐδήλωσε, καὶ τοῦ ὑπηκόου τὸ κρεῖτο τον καθ' ἑκάστην συῤῥέοντος ἐπ' αὐτὸν, ὡς δῆθεν τὴν πατρικὴν θανὴν παραμυθῆσαι βουλόμενοι, καὶ τὸ τῆς ἀρχηγίας εἰσόδιον χαιρετίζοντες· αίφνης μή Cum Prusæ ageret Morates, ut jam diximus, potiorque pars subditorum quotidie ad ipsum accederent de morte patris consolaturi, eique ad imperil 80 assumptionem congratulaturi: subito nuntius Lampsaco affertur, triremes quam-

quosdam sermones conferre corum civitati utiles. Hanc itaque orationem ad eos habuit: Notum vobis probe 79 est, viri, me Iltrim Bajazitis filium esse, vos vero patris mei mancipia fuisse. Quare. venerationem et obsequium domino vestro non exhibetis? num ignoratis eumdem fuisse de. cessorem ac fratrem meuin? Ille quidem fratri-s cida fuit imperiumque ad hanc diem per vim et injuriam occuparit: meque ſugitivum in Romæorum manus, velut in carcerem, compulit. Nunc vero prospera magis ac latiori fortuna, annuente Deo, utenti, citraque impedimentum rebus miki procedentibus, paternumque in:perium adeplo vos adversamini, nec sinitis TES meas incrementa suscipere. Si itaque partes meas secuti fueritis obsequio mihi præstilo, et via, quæ Adrianopolim domum paternam ducit, aperta: in posterum mancipia mea vos non reputato, sed fratrum loco habebo, paternamque benevolentiam intactam erga vos servabo: beneficiisque beneficia, largitionibus largitiones superaddam. Si secus vero, ac hosti liter adversum me ves geratis, adjuvanie fortuna, et imperatore Manuele patre meo, ditiones paternas recuperabo; ubi quoque illas recepero, occasione mihi data vos condemnabo. Talia cum audiissent, sponte transierunt ad Mustapham aliquot ex oppidi primariis, corumque exemplum alii secuti, ipsum imperatorem salutaverunt. Pastri- αὐτῶν, εἰς συμφέρον τῆς πόλεως. "Ηρξατο δὲ δη- sine metu sisterent, quod cuperet cum ipsis μηγορήσας αὐτολεξεὶ οὕτως· ἄνδρες, οἴδατε ἀκριβῶς ὅτι τοῦ ᾿Ιλτρὴμ ὑπάρχω υἱὸς, ὑμεῖς δὲ δοῦλει τοῦ 'μοῦ πατρός. Τίνι τρόπῳ τὸ σέβας οὐκ ἀπονέμετε τῷ κυρίῳ ὑμῶν; Οὐκ οἴδατε ὅτι ὁ προαυθεντεύσας ὑπῆρχεν ἐμὸς ἀδελφός; Κά κεῖνος τὸν ἕτερον τῶν ἀδελφῶν φονεύσας, καὶ τὴν ἡγεμονίαν ἄχρι τοῦ νῦν παραλαβὼν, ἐμὲ φυγάδα, καὶ μέχρι τοῦ νῦν ἐν χερσὶ Ρωμαίων ἔγκλειστον ἀποκαταστήσας. Νῦν Θεοῦ νεύσει πρός με τῆς τύχης ἱλαρῶς ἐπιβλεψάσης, καὶ ἀπροσκόπως προτρεχούσης, εἰσῆξέ με εἰς τὴν πατρικὴν ἡγεμονίαν· ὑμεῖς ἀντωθεῖτε, καὶ οὐκ ἐετε προβῆναι. Εἰ μὲν οὖν νεύσετε πρός με, καὶ παραχωρήσετε μοι, καὶ δώσετε τὴν ὀδὲν ἀπά γουσάν μοι ἐν τῇ ᾿Αδριανοῦ, ἐν τῷ οἴκῳ τῷ πατρικῷ, ἔσεσθέ μοι ἀπὸ τοῦ νῦν οὐ δοῦλοι, ἀλλ' ἀδελφοὶ, καὶ τὴν πατρικὴν εὔνοιαν φυλάξω εἰς ὑμᾶς, καὶ ὑπερεκθήσω χάρισι χάριτας, καὶ ταῖς δωρεαῖς δωρεάς. Εἰ δ' ἀντισταθείητε, ἐγὼ μὲν ἐγ κρατής γενήσομαι τῶν πραγμάτων τῶν πατρικῶν, συνεργούσης τῆς τύχης, καὶ συγκοπιῶντος τοῦ ἐμοῦ πατρὸς τοῦ βασιλέως. Καὶ γὰρ τῷ Μουράτ οὐκ ὀρεχθήσεται ἡ πρὸς τὰ ἑσπέρια απάγουσα ἐδός· ἐπὰν δὲ γενήσομαι κύριος τῶν ἐμῶν, καὶ λάβω καιρὸν, ἐγὼ ὑμᾶς κρινώ. Τούτων οὕτως ἐνωτισθέντων, αὐτόμολοι τῶν προϋχόντων τινὲς ἦλ Τον καὶ προσεκύνουν, καὶ μετ᾿ ἐκείνους ἕτεροι. Πρωΐα; δὲ ἐξελθὼν ἐκ τῶν τριήρεων σὺν τῷ Τζι νεήτ, ἐπιβάντες ἵπποις, καὶ τὸ ἐνυάλιον ἠχήσαντες, ο die ubi illuxit, ex triremibus cum Cineite exscene ἐκ τῶν τριήρεων ὥρμησαν, ὡς πρὸς πόλεμον, σὺν τοῖς ἑνόπλοις Ῥωμαίοις τε καὶ Τούρκοις. Καὶ δὴ τὸ τοῦ δήμου πλῆθος ἅπαν ὅσον ἔνοπλον, καὶ ὅσον θεατρῶδες, αὐθωρὸν ἀπένειμαν τὴν προσκύνησιν• καὶ πάντες εὐφήμουν αὐτὸν ὡς ἀρχηγὸν, καὶ τοῦ Οθμάν ἀπόγονον· καὶ συνέῤῥεον ἄχρι; ἑσπέρας αἱ πέριξ κώμαι, καὶ προσκυνοῦντες εὐφήμουν. Οἱ δὲ τοῦ πολιχνίου ἐντὸς οὐκ ἐνεδίδουν· ἀλλ' ἀνθίσταντο λέγοντε;, καὶ ὑψηλῇ τῇ φωνῇ εὐφημίζοντες τῷ Μου μὰτ ὡς ἀρχηγῷ αὐτῶν, καὶ καθολικῷ δεσπότῃ, τὸν δὲ Μουσταφᾶν ὀνειδίζοντες. Τότε ὁ Μουσταφᾶς ἀπά μας τὰς δυνάμεις, πρὸς τὸ ἐξαμίλιον τῆς Χερρονήτου ἔξεισι, καὶ πάντες οἱ τῆς Χερρονήσου καὶ τῶν Έξω συνέθεον εὐφημοῦντες. ῾Ο δὲ Δημήτριος ἐποι λιόρκει τὸ φρούριον τῆς Καλλιουπόλεως. Επαναγάγωμεν οὖν τὸν λόγον εἰς τὰ τοῦ Μουράτ δηλοποιήσων ἡμῖν πῶς καὶ τίνι τρόπῳ τὴν ἀρχὴν ἔσχε, καὶ πῶς τὰ τῶν Ῥωμαίων βουλεύματα εἰς κενὸν κατηντήκεσαν· καὶ ποίῳ τρόπῳ ὁ Μουσταφᾶς ἀπέδρα θανατωθείς, καὶ ὁ Τζινεὴτ πῶς αὐτὸν καταλι πὼν ἔφυγε. dit, et equis conscensis signum pugnæ datum: exque triremibus veluti ad prælium Romi Turcique armati procedunt. Confestim plebeiorum multitudo, quotquot armati erant, ceterique qui tanquam scenæ spectatores erant, cum salutarunt ac venerati sunt cunctique utpote duci atque imperatori Othmanica stirpe edito, acclamando plauserunt; continenter etiam ad vesperam ex pagis ac vicis proximis universi confluxere venerabundi, ac fausta precantes. Qui vero arcem intra urbem sitam propugnabant, ipsi se Mustapla non permisere: quin etiam animose resistentes, alta voce Morati felicem eventum augurabantur, imperatori nempe suo universorumque domino, jactis rursuan in Mustaplam probris. Tunc ergo Mustaphos, deducto inde exercitu, ad Chersonesi besamilium tendit: universique Cherronesii, et qui extra Peninsulam habitant, concursu facto eum salutant; intereaque castellum Callipoleos Demetrius oppugnat. Sed ad res Moratis narrandas imperium obtinuerit: quomodo etiam Romæorum redeamus, ut nobis innotescat quibus modis irrita consilia successu caruerint: ut etiam Mustaphas aufugerit, necique deditus fuerit, ipsumque deseruerit arrepta fuga Cineites. Ἐπειδὴ διάγοντος ἐν τῇ Προύσῃ τοῦ Μουράτ, ὡς Ο λόγος φθάσας ἐδήλωσε, καὶ τοῦ ὑπηκόου τὸ κρεῖτο τον καθ' ἑκάστην συῤῥέοντος ἐπ' αὐτὸν, ὡς δῆθεν τὴν πατρικὴν θανὴν παραμυθῆσαι βουλόμενοι, καὶ τὸ τῆς ἀρχηγίας εἰσόδιον χαιρετίζοντες· αίφνης μή Cum Prusæ ageret Morates, ut jam diximus, potiorque pars subditorum quotidie ad ipsum accederent de morte patris consolaturi, eique ad imperil 80 assumptionem congratulaturi: subito nuntius Lampsaco affertur, triremes quam-

DUCE plurimas Gallipoli in statione esse; vociferatio- νυμα ἐπ' Λαμψάκου, ὡς τριήρεις ἐν τῇ Καλλιουπέnem, tumultum, machinarumque fragorem ae strepitum super mœnium pinnis exaudiri, aliaque signa hostilis irruptionis. Moratis itaque consuliarii probatissimi, procerumque praecipui Bajaziti olim invidentes, qued cæteris, qui honores gerebant, potentia prestaret, superhe quoque se gereret, nihilique omnes, penderet (superciliosus quippe vir ille erat, inque multos contumeliosus), tempus aptum et libertatem sibi oblatam loquendi rentur. Morates etenim adolescens manibus suis imperii habenas non moderari, sed procerum tyrannis, ceu mulus indomitus, buc et illuc recalcitrare, puerumque imperatorem nihili facere: in quo ne libertatis loquendi scintilla micabat: ille potius satrapas suos complecti, et supra modum charos habere, ad quem ejusmodi orationem habuerant: Cernis, domine, quam. diligenter res nostras præfectus noster curet, quæ in occidentalibus partibus jam perierunt. Regni tui corona Mus'aphæ capiti imposita est. Thraciæ guzarum viriumque is brevi potietur: statimque, nisi aliquatenus provideatur, adversus nos confirmanda eius potentia est. Impera itaque cum copiis omnibus, quæ hic præsto sunt, Bajazilem retum trajicere, et contra Mustapham eas duccre, priusquam huic provinciarum occidentalium se adjungant copiæ. Inter satrapas equidem tuos, nullus est Bajazite aptior ad repellendum et in fugam con- Ο vertendum hostem: universa siquidem Thraciæ militia cum æque ac dominum suum respectat: ipseque quo vult, non secus quam famulos suos ducit, obzequentesque omnino submissosque habet. Hæc libenter audivit Bajazites, et quam celeviter potuit, ad fretum sacri ostii Propontidis pervenit: cumque paucis militibus comitantibus in λει ὅτι πλείσται· καὶ φωναὶ καὶ ταραχαί, καὶ ἐρο γάνων έχει, καὶ κτύποι ἐπάλξεων· καὶ ἄλλα τινά σημεῖα ἐχθρῶν ἀπαγγέλλοντες. Οἱ δὲ τοῦ Μοράτ δοκιμώτατοι καὶ τῶν ὑπερεχόντων περιφανέστατος, φθόνον τρέφοντες ἔκπαλαι κατὰ τοῦ Παγιαζήτ, ὡς ὑπερέχοντα πάσης τιμῆς, καὶ μεγαλαυχοῦντα, καὶ εἰς οὐδὲν λογιζόμενον τοὺς πάντας, καὶ γὰρ ὑπέροφρυς ἦν ὁ ἀνὴρ, καὶ τοῖς πολλοῖς σκωπτικός· καιρὸν εὐρόντες ἁρμόδιον καὶ τὸ παῤῥησια στικὸν πρὸς αὐτοὺς ῥέπον· καὶ γὰρ ὁ Μουράτ νέος ῶν, καὶ τῆς ἀρχῆς τὰς ἡνίας οὔπω ταῖν χεροίν κρε τῶν· ἀλλ', ὡς ἡμίονος ἀδάμαστος, ἡ τυραννὶς ἔνθεν κἀκεῖθεν ἀπολακτίζων τώ πόδε, καὶ καταφρονῶν τῷ παιδί· οὐκ ἦν ἐν αὐτῷ παῤῥησίας σπινθήρ, ἀλλὰ μᾶλλον πρὸς τοὺς σατράπας στοργή, και πέρα του μέτρου διάθεσις· ἔλεγον πρὸς αὐτόν· Ορᾷς, αύ· ριε, τὴν τοῦ ἐπιστάτου ἡμῶν ἐπιμέλειαν· ἤδη τὰ τῆς Δύσεως ὄλωλε. καὶ ἡ τῆς σῆς αὐθεντίας κορωνὶς ἐτέθη ἐν τῇ τοῦ Μουσταφά κεφαλῇ. Ως ἐν ὀλίγῳ γὰρ ἐγκρατής γενήσεται πάντων τῶν Θρακικών θησαυρῶν καὶ δυνάμεων· καὶ μετ' οὐ πολὺ ἰσχύσει καὶ καθ' ἡμῶν, εἰ μὴ ἄρα γένηταί τις ἐπιμέλεια. Κέλευσον οὖν σὺν ταῖς δυ νάμεσι, ταῖς εὑρισκομέναις ώδι περᾶσαι τὸν πορθμὸν, καὶ ἀντιπαρατάξαι τῷ Μουσταςᾷ, πρὸ τοῦ ἐλθεῖν καὶ συναφθῆναι τὰς δυτικὰς δυνάμεις σὺν αὐτῷ. Καὶ γὰρ οὐκ ἔστι τῶν σῶν σα τραπῶν ἕτερος, ὡς ὁ Παγιαζήτ, ἀντιστῆναι, καὶ κατατροπώσασθαι τοὺς ἐναντίους, ὡς αὐτός· ἐπεὶ καὶ τὰ θρακικά τάγματα ὡς κύριον αὐτὸν σέβονται πάντες· καὶ αὐτὸς ὡς οἰκείους αὐτοὺς ἄγει ἔνθα καὶ βούλεται, δεικνύντες εἰς αὐτὸν ἄκραν ὑπακοὴν καὶ ταπείνωσιν. Τότε ὁ Παγιαζήτ προθύμως τὸ λεχθὲν ἀκούσας, καὶ μετὰ σπουδῆς πολλῆς, ὡς εἶχε, τὸν πορθμὸν τῆς Προποντίδος τοῦ ἱεροῦ στομίου καταλαβών· καὶ τὴν περαίαν διαβὰς σὺν τοῖς παρατυχούσιν εὐαρίθμεις, ἐπὶ δυσὶν ἡμέραις τὴν ᾿Αδριανούπολιν καταλαβὼν, κἀκεῖ συναγηςχὼς παμπληθῆ στρατόν· καὶ γὰρ, ὡς εἰρήκαμεν, εμβριθὴς ἦν ὁ ἀνὴρ ἐν τοῖς πᾶσι· καὶ πάντες πρὸς αὐτὸν ἑκαραδόκουν. Καὶ κοινολογησάμενος σὺν τοῖς ἄρχουσι τῶν δυτικῶν μερῶν, καὶ πίστεις παρ' αὐτῶν λαβών, ὡς οὐκ ἀποστατήσουσιν, οὔτε [κἂν] τὴν τυχούσαν ὑποστή βλάβην· ἀλλὰ γενναίως ἀντισταθῶσι τῷ ἐχθρῷ καὶ τοῦτον Θεοῦ συνεργοῦντος νικητὴν ἀναδείξωσι· ταῦτα, καὶ τὰ τούτοις ὁμοῖα λέξαντες, έξεισι μετά δυνάμεως πλείστης. Καὶ δὴ τὴν ἐν Χεῤῥονήσῳ μέσ Ismaelis Bullialdi notæ. continentein ulteriorem trajecit: biduoque Adrianopolim accedens, validum exercitum illic contraxit. In omnibus enim, ut prædiximus, vir ille acer ac promptus erat: ab omnibusque observabatur. Communicatis deinde consiliis cum provinciarum occidentalium rectoribus, ipsos sacramento adegit, nunquam, etiamsi cladem quoquomodo acciperet, defecturos: quin etiam forLiter ac generose adversus hostem se gesturos, et operam suam, quo victor Deo juvante eraderet, navaturos. His atque similibus inter cos actis, præpotentem exercitum eduxit Bajazites: Οἱ δὲ τοῦ Μωρὰτ δοκιμώτατοι. Quam Ducas orationem veziros ad Moratem habuisse hoc loco narrat, quicum historia Verantiana apud Leunclavium consentit, eam ad Bajazitem bassam illos habuisse Morates Dragomannus apud eumdem asserit. In narrandis enim rebus bisce a Bajazite gesis, Morates a Duca et Verantiana historia discrepat, dum bassam illum, ad solam famam prosperi rerum Mustaphæar”in successus, 'a Morate defecisse scribit. Τῆς Προποντίδος τοῦ ἱεροῦ στομίου. Ducas Bosporua: Thracium, errorem vulgisecutus, Propon tidem perperam vocat: illis quippe temporibus, binæ Propontides a Græcis imperitis ferebantur. Codes Reg. ms. Προποντίδε; δύο, ἡ μὲν κατὰ τὴν ᾿Αβ: δον, ἡ δὲ κατὰ τὸ ἱερὸν καὶ ψαμμάθιον. Una ad Abydum: alia ad ostium sacrum et Psammathion, Ἱερὸν στόμιον, ad Bosporum pertinet Thracium: ubi in angustissimam latitudinem coartatur fretum. In utroque littore castrum edi!!catum est. Gillius, lib. mi, 5, de Bosporo Thracio adeundus.

DUCE plurimas Gallipoli in statione esse; vociferatio- νυμα ἐπ' Λαμψάκου, ὡς τριήρεις ἐν τῇ Καλλιουπέnem, tumultum, machinarumque fragorem ae strepitum super mœnium pinnis exaudiri, aliaque signa hostilis irruptionis. Moratis itaque consuliarii probatissimi, procerumque praecipui Bajaziti olim invidentes, qued cæteris, qui honores gerebant, potentia prestaret, superhe quoque se gereret, nihilique omnes, penderet (superciliosus quippe vir ille erat, inque multos contumeliosus), tempus aptum et libertatem sibi oblatam loquendi rentur. Morates etenim adolescens manibus suis imperii habenas non moderari, sed procerum tyrannis, ceu mulus indomitus, buc et illuc recalcitrare, puerumque imperatorem nihili facere: in quo ne libertatis loquendi scintilla micabat: ille potius satrapas suos complecti, et supra modum charos habere, ad quem ejusmodi orationem habuerant: Cernis, domine, quam. diligenter res nostras præfectus noster curet, quæ in occidentalibus partibus jam perierunt. Regni tui corona Mus'aphæ capiti imposita est. Thraciæ guzarum viriumque is brevi potietur: statimque, nisi aliquatenus provideatur, adversus nos confirmanda eius potentia est. Impera itaque cum copiis omnibus, quæ hic præsto sunt, Bajazilem retum trajicere, et contra Mustapham eas duccre, priusquam huic provinciarum occidentalium se adjungant copiæ. Inter satrapas equidem tuos, nullus est Bajazite aptior ad repellendum et in fugam con- Ο vertendum hostem: universa siquidem Thraciæ militia cum æque ac dominum suum respectat: ipseque quo vult, non secus quam famulos suos ducit, obzequentesque omnino submissosque habet. Hæc libenter audivit Bajazites, et quam celeviter potuit, ad fretum sacri ostii Propontidis pervenit: cumque paucis militibus comitantibus in λει ὅτι πλείσται· καὶ φωναὶ καὶ ταραχαί, καὶ ἐρο γάνων έχει, καὶ κτύποι ἐπάλξεων· καὶ ἄλλα τινά σημεῖα ἐχθρῶν ἀπαγγέλλοντες. Οἱ δὲ τοῦ Μοράτ δοκιμώτατοι καὶ τῶν ὑπερεχόντων περιφανέστατος, φθόνον τρέφοντες ἔκπαλαι κατὰ τοῦ Παγιαζήτ, ὡς ὑπερέχοντα πάσης τιμῆς, καὶ μεγαλαυχοῦντα, καὶ εἰς οὐδὲν λογιζόμενον τοὺς πάντας, καὶ γὰρ ὑπέροφρυς ἦν ὁ ἀνὴρ, καὶ τοῖς πολλοῖς σκωπτικός· καιρὸν εὐρόντες ἁρμόδιον καὶ τὸ παῤῥησια στικὸν πρὸς αὐτοὺς ῥέπον· καὶ γὰρ ὁ Μουράτ νέος ῶν, καὶ τῆς ἀρχῆς τὰς ἡνίας οὔπω ταῖν χεροίν κρε τῶν· ἀλλ', ὡς ἡμίονος ἀδάμαστος, ἡ τυραννὶς ἔνθεν κἀκεῖθεν ἀπολακτίζων τώ πόδε, καὶ καταφρονῶν τῷ παιδί· οὐκ ἦν ἐν αὐτῷ παῤῥησίας σπινθήρ, ἀλλὰ μᾶλλον πρὸς τοὺς σατράπας στοργή, και πέρα του μέτρου διάθεσις· ἔλεγον πρὸς αὐτόν· Ορᾷς, αύ· ριε, τὴν τοῦ ἐπιστάτου ἡμῶν ἐπιμέλειαν· ἤδη τὰ τῆς Δύσεως ὄλωλε. καὶ ἡ τῆς σῆς αὐθεντίας κορωνὶς ἐτέθη ἐν τῇ τοῦ Μουσταφά κεφαλῇ. Ως ἐν ὀλίγῳ γὰρ ἐγκρατής γενήσεται πάντων τῶν Θρακικών θησαυρῶν καὶ δυνάμεων· καὶ μετ' οὐ πολὺ ἰσχύσει καὶ καθ' ἡμῶν, εἰ μὴ ἄρα γένηταί τις ἐπιμέλεια. Κέλευσον οὖν σὺν ταῖς δυ νάμεσι, ταῖς εὑρισκομέναις ώδι περᾶσαι τὸν πορθμὸν, καὶ ἀντιπαρατάξαι τῷ Μουσταςᾷ, πρὸ τοῦ ἐλθεῖν καὶ συναφθῆναι τὰς δυτικὰς δυνάμεις σὺν αὐτῷ. Καὶ γὰρ οὐκ ἔστι τῶν σῶν σα τραπῶν ἕτερος, ὡς ὁ Παγιαζήτ, ἀντιστῆναι, καὶ κατατροπώσασθαι τοὺς ἐναντίους, ὡς αὐτός· ἐπεὶ καὶ τὰ θρακικά τάγματα ὡς κύριον αὐτὸν σέβονται πάντες· καὶ αὐτὸς ὡς οἰκείους αὐτοὺς ἄγει ἔνθα καὶ βούλεται, δεικνύντες εἰς αὐτὸν ἄκραν ὑπακοὴν καὶ ταπείνωσιν. Τότε ὁ Παγιαζήτ προθύμως τὸ λεχθὲν ἀκούσας, καὶ μετὰ σπουδῆς πολλῆς, ὡς εἶχε, τὸν πορθμὸν τῆς Προποντίδος τοῦ ἱεροῦ στομίου καταλαβών· καὶ τὴν περαίαν διαβὰς σὺν τοῖς παρατυχούσιν εὐαρίθμεις, ἐπὶ δυσὶν ἡμέραις τὴν ᾿Αδριανούπολιν καταλαβὼν, κἀκεῖ συναγηςχὼς παμπληθῆ στρατόν· καὶ γὰρ, ὡς εἰρήκαμεν, εμβριθὴς ἦν ὁ ἀνὴρ ἐν τοῖς πᾶσι· καὶ πάντες πρὸς αὐτὸν ἑκαραδόκουν. Καὶ κοινολογησάμενος σὺν τοῖς ἄρχουσι τῶν δυτικῶν μερῶν, καὶ πίστεις παρ' αὐτῶν λαβών, ὡς οὐκ ἀποστατήσουσιν, οὔτε [κἂν] τὴν τυχούσαν ὑποστή βλάβην· ἀλλὰ γενναίως ἀντισταθῶσι τῷ ἐχθρῷ καὶ τοῦτον Θεοῦ συνεργοῦντος νικητὴν ἀναδείξωσι· ταῦτα, καὶ τὰ τούτοις ὁμοῖα λέξαντες, έξεισι μετά δυνάμεως πλείστης. Καὶ δὴ τὴν ἐν Χεῤῥονήσῳ μέσ Ismaelis Bullialdi notæ. continentein ulteriorem trajecit: biduoque Adrianopolim accedens, validum exercitum illic contraxit. In omnibus enim, ut prædiximus, vir ille acer ac promptus erat: ab omnibusque observabatur. Communicatis deinde consiliis cum provinciarum occidentalium rectoribus, ipsos sacramento adegit, nunquam, etiamsi cladem quoquomodo acciperet, defecturos: quin etiam forLiter ac generose adversus hostem se gesturos, et operam suam, quo victor Deo juvante eraderet, navaturos. His atque similibus inter cos actis, præpotentem exercitum eduxit Bajazites: Οἱ δὲ τοῦ Μωρὰτ δοκιμώτατοι. Quam Ducas orationem veziros ad Moratem habuisse hoc loco narrat, quicum historia Verantiana apud Leunclavium consentit, eam ad Bajazitem bassam illos habuisse Morates Dragomannus apud eumdem asserit. In narrandis enim rebus bisce a Bajazite gesis, Morates a Duca et Verantiana historia discrepat, dum bassam illum, ad solam famam prosperi rerum Mustaphæar”in successus, 'a Morate defecisse scribit. Τῆς Προποντίδος τοῦ ἱεροῦ στομίου. Ducas Bosporua: Thracium, errorem vulgisecutus, Propon tidem perperam vocat: illis quippe temporibus, binæ Propontides a Græcis imperitis ferebantur. Codes Reg. ms. Προποντίδε; δύο, ἡ μὲν κατὰ τὴν ᾿Αβ: δον, ἡ δὲ κατὰ τὸ ἱερὸν καὶ ψαμμάθιον. Una ad Abydum: alia ad ostium sacrum et Psammathion, Ἱερὸν στόμιον, ad Bosporum pertinet Thracium: ubi in angustissimam latitudinem coartatur fretum. In utroque littore castrum edi!!catum est. Gillius, lib. mi, 5, de Bosporo Thracio adeundus.

ρουσαν ἐδὲν εὐθυδρόμως ἀρξάμενοι, ταχυδρόμοι cumque viam, quæ recta in Cherronesum duτινὲς ἦσαν προπεμφθέντες παρ' ἐκείνου. Καὶ δὲ cit, ingressus essèt, speculatores ab eo præ - ἐπανελθόντες ἀγγέλλουσι τῷ Παγιαζήτ, ὡς ὁ Μουσταφᾶς μετὰ δυνάμεως πλείστης ἀπάρας τῶν ἐκεῖσε, καὶ περαιωθεὶς τὴν νεωστὶ παρὰ τῶν Τούρκων μετ γαλυνθεῖσαν κώμην, καὶ εἰς πολυάνθρωπον τελέσθεῖσαν, ἥτις μεγάλη Καρύα κέκληται, ἐγγύς που τῷ κάμπῳ τῆς. Ἀδριανοῦ τῷ πρωί μέλλει κατουνεῦσαι. Ταῦτα ἐνωτισθεὶς ὁ Παγιαζήτ, καὶ μέσον θράσους και δειλίας πρυτανευόμενος, έξεισι τῆς ᾿Αδριανοῦ μετὰ καὶ τῶν σὺν αὐτῷ πλειόνων, ὑπὲρ τριάκοντα χιλιάδας ὄντων. Φθασάντων δὲ ἐν τινι υδατώδει πεδίῳ (καὶ αὐτὸ πλησίον ἐν τῷ ἄκρῳ τοῦ κάμπου, ὥστε τὴν πόλιν Αδριανού φαίνεσθαι ἀμυδρῶς ἐξ αὐτοῦ, ἀλσώδει ὄντι καὶ λίαν καθύγρῳ), ἐν τούτῳ τὰ τοῦ πολέμου ηύτρεπίζετο. Καὶ γὰρ έφθασε καὶ ὁ Μουσταφᾶς σὺν τοῖς ὑπ᾽ αὐτὸν, καὶ ἄμφω τὰ στρατόπεδα ἐξ ἀνάγκης ἐχρῆν συμπλακήναι, εἰ καὶ ὁ τόπος ἐδόκει ἀσύμφορος. Τότε ὁ Παγιαζήτ ἅμα καὶ τὴν δημηγορίαν, καὶ τὴν ἐν ἅρματι καὶ ἵπποις παρακέλευσιν συνάψας, πρὸς τοὺς ἡγε μόνας τῆς δύσεως ταῦτα εἴρηκεν· missi festinanter redeunt, nuntiantque Mustapham cum ingenti exercitu, relictis locis illis, trangressum esse juxta vicum 81 a Turcis nuper exstructum, hominumque frequentia celebrem (Magna Carya is vocatur), postridie vero castrametaturum in agro Adrianopoleos. Hoc nuntio accepto Bajazites suspensus animi, inter audaciam et metum anceps, Adrianopoli egreditur, copiasque supra tringinta militum millia educit. Cumque pervenissent in quemdain campum uliginosum (cujus extrema pars agro Adrianopolitano vicina est: ita tamen ut obscure Adrianopolis inde conspiciatur, quod silvis sit consitus, valdeque humidus locus), ad pra lium se comparat. Jam quoque illuc cum suis accesserat Mustaphas, et utrumque exercitum ad conserendum inter se manus necessitas adiBebat, quamvis incommodus situs videbatur. Hic Bajazites orationem paræneticam curru veetus ac equitans meditatus, Occidentis duces sic allocutus est: Ανδρες ἀδελφοὶ, καὶ ὅσον ὑπὸ τὴν ὑμετέραν χεῖρα κοινὶν, οἴδατε ἀκριβῶς τοῦ παρωχηκότος ἡμῶν δεσπότου τὴν ἀγάπην, ἣν ἐδείκνυς πρὸς ὑμᾶς, καὶ τὸ εὐδιάθετον τῆς γνώμης αὐτοῦ, ὡς οὐκ ἐχρῶτο ὑμᾶς ὡς δούλους, ἀλλ' ὡς ἀδελφούς· καὶ οὐ τόσον ἐφρόντιζε τῆς οἰκείας ορέξεως, ὡς τὸ συμφέρον ὑμῶν· καὶ ὡς ἔρμαιον ἡγεῖτο τὸ κοινὸν ἀγαθὸν, καὶ κατὰ σκοπὸν εἶχε τοῦ αὐξα νεσθαι τὸ τοῦ προφήτου ἔθνος; καὶ ἐλαττούσθαι τὸ τῶν Ῥωμαίων· καὶ πόλεις πολλὰς συνἤψε καὶ ἐπαρχίας τῇ τῶν Μουσουλμάνων ἀρχῇ· καὶ οὐκ ἔλιπεν ἄχρι τελευτῆς αὐτοῦ προστίθε σθαι, καὶ πλεονάζειν δυνάμεις καὶ πράγματα. Νῦν δὲ ὁ παρών οὗτος ψευδότουρκος, ὃς καὶ διὰ τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν ἐν ταῖς παρούσαις ἡμέγαις ηγέρθη, ἤδη τὴν αὐθεντίαν μερίζων πρὸ τοῦ λαβεῖν· καὶ τοῖς 'Ρωμαίοις τὰ κρείττω πρὸ τοῦ ἔχειν παραδίδωσι, ἅτινα οἱ τοῦ ἀρχηγοῦ ἡμῶν πατέρες μετὰ πολλῶν ἱδρώτων καὶ πόνων ἐκτήσαντο. Η οὐκ οἴδατε, ὅτι ἡ Καλλιούπολις, καὶ ὁ ταύτης πορθμὸς κλείς ἐστιν 'Ανατολῆς τε καὶ Δύσεως, Αιγαίου πελάγους καὶ τοῦ Εὐξείνου; Καὶ οἱ ταύτην 'Ρωμαῖοι βασιλεύουσιν, ἥκιστα Τοῦρκοι Ῥωμαίους αἰχμαλώτους εἰς Εφαν δια πορθμεύουσι· 'Ρωμαῖοι δὲ Τούρκους καὶ μάλα καὶ ἔσται ἀρχὴ ὀδυνῶν τὰ ἡμέτερα, ελευθερίας Viri fratres, universique qui vestro imperio parent, probe vobis cognitum est, quam clemens atque mansæetus in vos fuerit dominus noster defunctus. Ejus . animum mitem ac facilem experti estis, qui vos non servorum, sed fratrum loco habebat. Is profecto voluptatibus suis haud indulgebut aque ac utilitatibus vestris studebat: quodque in universus confe rebat bonum, id lucro sibi apponi rebutur. Eo tendebat ille, ut prophetæ genus incrementa susciperet, resque Romæorum accise imminuerentur. Mulins proinde urbes ac provincias Musulyanorum imeris adjunxit, nec cessavit ad obitus usque sui diem vires ac potentiam augere, amplioresque reddere. Nunc vero qui hic castra habet fa!sus Turca, qui propter peccata nostra caput hoc tempore extulit, imperium nondum a se occupatum sibi arrogat: Romæisque potiorem ejus nondum acquisiti partem tradit, qucd regis nostri majores multo sudore ac labore partus possidebant. Au non clare intelligitis hanc Callipolim ejusque fretum claves esse Orientis ac Occiden is, Ægæi maris et Euxini? Quod si hanc sub ditione sua Romæi retineant, Turci captivos Romæes in Orientem transvehere minime poterunt, Romai vero r:ullo arcen:e Turces captivos trajicient. Jamque 198 vestre, Romæis se in libertatem asserentibus, labure incipient. Vos hac de causa hortor, ut huic fα το fa so Ismaelis Bulliedi note. Μεγάλη Καρύα. Ptolemus et Stephanus in Thracia Chersoneso habent Καρδίαν; quam Duri nicus Marius Niger comment. 10 in Europ. [Geogra pliam Cardiaspolim appellat. lillam quoque exhibet Tabula geographicæ Cæsiorum in Chersoneso Thracica, quae procul dubio illa est Μεγάλη Καρύα, για Kapoia, a Græcis antiquis appellata. Leunclavius .: Pandelis Historic Turcica cap. 26, in Thracia Cherepolis locat, quam: Graci Cuarinpolim appl lant. Notitia episcopatuum sub patriarcha Byzantino exhibet Χεριούπολιν, Heracleensi Thraciæ metropolile subdiiam. Cantacuzenus. l.b. 1, cap. 42, Ιι:- bet ctiam mentionem illius urbis, Μεγάλη Καρύα, κατὰ τοῦ Λίπηκος λεγόμενος δρος, Magna Carya jurta Lipicem montem sita. Lib. III, cap. 76, de ea ioquitur, ita ut flexamilio Chersonesi Thraciæ vicina sit; ubiet cap. etiam 77 illam Chariapolim vocal

ρουσαν ἐδὲν εὐθυδρόμως ἀρξάμενοι, ταχυδρόμοι cumque viam, quæ recta in Cherronesum duτινὲς ἦσαν προπεμφθέντες παρ' ἐκείνου. Καὶ δὲ cit, ingressus essèt, speculatores ab eo præ - ἐπανελθόντες ἀγγέλλουσι τῷ Παγιαζήτ, ὡς ὁ Μουσταφᾶς μετὰ δυνάμεως πλείστης ἀπάρας τῶν ἐκεῖσε, καὶ περαιωθεὶς τὴν νεωστὶ παρὰ τῶν Τούρκων μετ γαλυνθεῖσαν κώμην, καὶ εἰς πολυάνθρωπον τελέσθεῖσαν, ἥτις μεγάλη Καρύα κέκληται, ἐγγύς που τῷ κάμπῳ τῆς. Ἀδριανοῦ τῷ πρωί μέλλει κατουνεῦσαι. Ταῦτα ἐνωτισθεὶς ὁ Παγιαζήτ, καὶ μέσον θράσους και δειλίας πρυτανευόμενος, έξεισι τῆς ᾿Αδριανοῦ μετὰ καὶ τῶν σὺν αὐτῷ πλειόνων, ὑπὲρ τριάκοντα χιλιάδας ὄντων. Φθασάντων δὲ ἐν τινι υδατώδει πεδίῳ (καὶ αὐτὸ πλησίον ἐν τῷ ἄκρῳ τοῦ κάμπου, ὥστε τὴν πόλιν Αδριανού φαίνεσθαι ἀμυδρῶς ἐξ αὐτοῦ, ἀλσώδει ὄντι καὶ λίαν καθύγρῳ), ἐν τούτῳ τὰ τοῦ πολέμου ηύτρεπίζετο. Καὶ γὰρ έφθασε καὶ ὁ Μουσταφᾶς σὺν τοῖς ὑπ᾽ αὐτὸν, καὶ ἄμφω τὰ στρατόπεδα ἐξ ἀνάγκης ἐχρῆν συμπλακήναι, εἰ καὶ ὁ τόπος ἐδόκει ἀσύμφορος. Τότε ὁ Παγιαζήτ ἅμα καὶ τὴν δημηγορίαν, καὶ τὴν ἐν ἅρματι καὶ ἵπποις παρακέλευσιν συνάψας, πρὸς τοὺς ἡγε μόνας τῆς δύσεως ταῦτα εἴρηκεν· missi festinanter redeunt, nuntiantque Mustapham cum ingenti exercitu, relictis locis illis, trangressum esse juxta vicum 81 a Turcis nuper exstructum, hominumque frequentia celebrem (Magna Carya is vocatur), postridie vero castrametaturum in agro Adrianopoleos. Hoc nuntio accepto Bajazites suspensus animi, inter audaciam et metum anceps, Adrianopoli egreditur, copiasque supra tringinta militum millia educit. Cumque pervenissent in quemdain campum uliginosum (cujus extrema pars agro Adrianopolitano vicina est: ita tamen ut obscure Adrianopolis inde conspiciatur, quod silvis sit consitus, valdeque humidus locus), ad pra lium se comparat. Jam quoque illuc cum suis accesserat Mustaphas, et utrumque exercitum ad conserendum inter se manus necessitas adiBebat, quamvis incommodus situs videbatur. Hic Bajazites orationem paræneticam curru veetus ac equitans meditatus, Occidentis duces sic allocutus est: Ανδρες ἀδελφοὶ, καὶ ὅσον ὑπὸ τὴν ὑμετέραν χεῖρα κοινὶν, οἴδατε ἀκριβῶς τοῦ παρωχηκότος ἡμῶν δεσπότου τὴν ἀγάπην, ἣν ἐδείκνυς πρὸς ὑμᾶς, καὶ τὸ εὐδιάθετον τῆς γνώμης αὐτοῦ, ὡς οὐκ ἐχρῶτο ὑμᾶς ὡς δούλους, ἀλλ' ὡς ἀδελφούς· καὶ οὐ τόσον ἐφρόντιζε τῆς οἰκείας ορέξεως, ὡς τὸ συμφέρον ὑμῶν· καὶ ὡς ἔρμαιον ἡγεῖτο τὸ κοινὸν ἀγαθὸν, καὶ κατὰ σκοπὸν εἶχε τοῦ αὐξα νεσθαι τὸ τοῦ προφήτου ἔθνος; καὶ ἐλαττούσθαι τὸ τῶν Ῥωμαίων· καὶ πόλεις πολλὰς συνἤψε καὶ ἐπαρχίας τῇ τῶν Μουσουλμάνων ἀρχῇ· καὶ οὐκ ἔλιπεν ἄχρι τελευτῆς αὐτοῦ προστίθε σθαι, καὶ πλεονάζειν δυνάμεις καὶ πράγματα. Νῦν δὲ ὁ παρών οὗτος ψευδότουρκος, ὃς καὶ διὰ τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν ἐν ταῖς παρούσαις ἡμέγαις ηγέρθη, ἤδη τὴν αὐθεντίαν μερίζων πρὸ τοῦ λαβεῖν· καὶ τοῖς 'Ρωμαίοις τὰ κρείττω πρὸ τοῦ ἔχειν παραδίδωσι, ἅτινα οἱ τοῦ ἀρχηγοῦ ἡμῶν πατέρες μετὰ πολλῶν ἱδρώτων καὶ πόνων ἐκτήσαντο. Η οὐκ οἴδατε, ὅτι ἡ Καλλιούπολις, καὶ ὁ ταύτης πορθμὸς κλείς ἐστιν 'Ανατολῆς τε καὶ Δύσεως, Αιγαίου πελάγους καὶ τοῦ Εὐξείνου; Καὶ οἱ ταύτην 'Ρωμαῖοι βασιλεύουσιν, ἥκιστα Τοῦρκοι Ῥωμαίους αἰχμαλώτους εἰς Εφαν δια πορθμεύουσι· 'Ρωμαῖοι δὲ Τούρκους καὶ μάλα καὶ ἔσται ἀρχὴ ὀδυνῶν τὰ ἡμέτερα, ελευθερίας Viri fratres, universique qui vestro imperio parent, probe vobis cognitum est, quam clemens atque mansæetus in vos fuerit dominus noster defunctus. Ejus . animum mitem ac facilem experti estis, qui vos non servorum, sed fratrum loco habebat. Is profecto voluptatibus suis haud indulgebut aque ac utilitatibus vestris studebat: quodque in universus confe rebat bonum, id lucro sibi apponi rebutur. Eo tendebat ille, ut prophetæ genus incrementa susciperet, resque Romæorum accise imminuerentur. Mulins proinde urbes ac provincias Musulyanorum imeris adjunxit, nec cessavit ad obitus usque sui diem vires ac potentiam augere, amplioresque reddere. Nunc vero qui hic castra habet fa!sus Turca, qui propter peccata nostra caput hoc tempore extulit, imperium nondum a se occupatum sibi arrogat: Romæisque potiorem ejus nondum acquisiti partem tradit, qucd regis nostri majores multo sudore ac labore partus possidebant. Au non clare intelligitis hanc Callipolim ejusque fretum claves esse Orientis ac Occiden is, Ægæi maris et Euxini? Quod si hanc sub ditione sua Romæi retineant, Turci captivos Romæes in Orientem transvehere minime poterunt, Romai vero r:ullo arcen:e Turces captivos trajicient. Jamque 198 vestre, Romæis se in libertatem asserentibus, labure incipient. Vos hac de causa hortor, ut huic fα το fa so Ismaelis Bulliedi note. Μεγάλη Καρύα. Ptolemus et Stephanus in Thracia Chersoneso habent Καρδίαν; quam Duri nicus Marius Niger comment. 10 in Europ. [Geogra pliam Cardiaspolim appellat. lillam quoque exhibet Tabula geographicæ Cæsiorum in Chersoneso Thracica, quae procul dubio illa est Μεγάλη Καρύα, για Kapoia, a Græcis antiquis appellata. Leunclavius .: Pandelis Historic Turcica cap. 26, in Thracia Cherepolis locat, quam: Graci Cuarinpolim appl lant. Notitia episcopatuum sub patriarcha Byzantino exhibet Χεριούπολιν, Heracleensi Thraciæ metropolile subdiiam. Cantacuzenus. l.b. 1, cap. 42, Ιι:- bet ctiam mentionem illius urbis, Μεγάλη Καρύα, κατὰ τοῦ Λίπηκος λεγόμενος δρος, Magna Carya jurta Lipicem montem sita. Lib. III, cap. 76, de ea ioquitur, ita ut flexamilio Chersonesi Thraciæ vicina sit; ubiet cap. etiam 77 illam Chariapolim vocal

ρουσαν ἐδὲν εὐθυδρόμως ἀρξάμενοι, ταχυδρόμοι cumque viam, quæ recta in Cherronesum duτινὲς ἦσαν προπεμφθέντες παρ' ἐκείνου. Καὶ δὲ cit, ingressus essèt, speculatores ab eo præ - ἐπανελθόντες ἀγγέλλουσι τῷ Παγιαζήτ, ὡς ὁ Μουσταφᾶς μετὰ δυνάμεως πλείστης ἀπάρας τῶν ἐκεῖσε, καὶ περαιωθεὶς τὴν νεωστὶ παρὰ τῶν Τούρκων μετ γαλυνθεῖσαν κώμην, καὶ εἰς πολυάνθρωπον τελέσθεῖσαν, ἥτις μεγάλη Καρύα κέκληται, ἐγγύς που τῷ κάμπῳ τῆς. Ἀδριανοῦ τῷ πρωί μέλλει κατουνεῦσαι. Ταῦτα ἐνωτισθεὶς ὁ Παγιαζήτ, καὶ μέσον θράσους και δειλίας πρυτανευόμενος, έξεισι τῆς ᾿Αδριανοῦ μετὰ καὶ τῶν σὺν αὐτῷ πλειόνων, ὑπὲρ τριάκοντα χιλιάδας ὄντων. Φθασάντων δὲ ἐν τινι υδατώδει πεδίῳ (καὶ αὐτὸ πλησίον ἐν τῷ ἄκρῳ τοῦ κάμπου, ὥστε τὴν πόλιν Αδριανού φαίνεσθαι ἀμυδρῶς ἐξ αὐτοῦ, ἀλσώδει ὄντι καὶ λίαν καθύγρῳ), ἐν τούτῳ τὰ τοῦ πολέμου ηύτρεπίζετο. Καὶ γὰρ έφθασε καὶ ὁ Μουσταφᾶς σὺν τοῖς ὑπ᾽ αὐτὸν, καὶ ἄμφω τὰ στρατόπεδα ἐξ ἀνάγκης ἐχρῆν συμπλακήναι, εἰ καὶ ὁ τόπος ἐδόκει ἀσύμφορος. Τότε ὁ Παγιαζήτ ἅμα καὶ τὴν δημηγορίαν, καὶ τὴν ἐν ἅρματι καὶ ἵπποις παρακέλευσιν συνάψας, πρὸς τοὺς ἡγε μόνας τῆς δύσεως ταῦτα εἴρηκεν· missi festinanter redeunt, nuntiantque Mustapham cum ingenti exercitu, relictis locis illis, trangressum esse juxta vicum 81 a Turcis nuper exstructum, hominumque frequentia celebrem (Magna Carya is vocatur), postridie vero castrametaturum in agro Adrianopoleos. Hoc nuntio accepto Bajazites suspensus animi, inter audaciam et metum anceps, Adrianopoli egreditur, copiasque supra tringinta militum millia educit. Cumque pervenissent in quemdain campum uliginosum (cujus extrema pars agro Adrianopolitano vicina est: ita tamen ut obscure Adrianopolis inde conspiciatur, quod silvis sit consitus, valdeque humidus locus), ad pra lium se comparat. Jam quoque illuc cum suis accesserat Mustaphas, et utrumque exercitum ad conserendum inter se manus necessitas adiBebat, quamvis incommodus situs videbatur. Hic Bajazites orationem paræneticam curru veetus ac equitans meditatus, Occidentis duces sic allocutus est: Ανδρες ἀδελφοὶ, καὶ ὅσον ὑπὸ τὴν ὑμετέραν χεῖρα κοινὶν, οἴδατε ἀκριβῶς τοῦ παρωχηκότος ἡμῶν δεσπότου τὴν ἀγάπην, ἣν ἐδείκνυς πρὸς ὑμᾶς, καὶ τὸ εὐδιάθετον τῆς γνώμης αὐτοῦ, ὡς οὐκ ἐχρῶτο ὑμᾶς ὡς δούλους, ἀλλ' ὡς ἀδελφούς· καὶ οὐ τόσον ἐφρόντιζε τῆς οἰκείας ορέξεως, ὡς τὸ συμφέρον ὑμῶν· καὶ ὡς ἔρμαιον ἡγεῖτο τὸ κοινὸν ἀγαθὸν, καὶ κατὰ σκοπὸν εἶχε τοῦ αὐξα νεσθαι τὸ τοῦ προφήτου ἔθνος; καὶ ἐλαττούσθαι τὸ τῶν Ῥωμαίων· καὶ πόλεις πολλὰς συνἤψε καὶ ἐπαρχίας τῇ τῶν Μουσουλμάνων ἀρχῇ· καὶ οὐκ ἔλιπεν ἄχρι τελευτῆς αὐτοῦ προστίθε σθαι, καὶ πλεονάζειν δυνάμεις καὶ πράγματα. Νῦν δὲ ὁ παρών οὗτος ψευδότουρκος, ὃς καὶ διὰ τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν ἐν ταῖς παρούσαις ἡμέγαις ηγέρθη, ἤδη τὴν αὐθεντίαν μερίζων πρὸ τοῦ λαβεῖν· καὶ τοῖς 'Ρωμαίοις τὰ κρείττω πρὸ τοῦ ἔχειν παραδίδωσι, ἅτινα οἱ τοῦ ἀρχηγοῦ ἡμῶν πατέρες μετὰ πολλῶν ἱδρώτων καὶ πόνων ἐκτήσαντο. Η οὐκ οἴδατε, ὅτι ἡ Καλλιούπολις, καὶ ὁ ταύτης πορθμὸς κλείς ἐστιν 'Ανατολῆς τε καὶ Δύσεως, Αιγαίου πελάγους καὶ τοῦ Εὐξείνου; Καὶ οἱ ταύτην 'Ρωμαῖοι βασιλεύουσιν, ἥκιστα Τοῦρκοι Ῥωμαίους αἰχμαλώτους εἰς Εφαν δια πορθμεύουσι· 'Ρωμαῖοι δὲ Τούρκους καὶ μάλα καὶ ἔσται ἀρχὴ ὀδυνῶν τὰ ἡμέτερα, ελευθερίας Viri fratres, universique qui vestro imperio parent, probe vobis cognitum est, quam clemens atque mansæetus in vos fuerit dominus noster defunctus. Ejus . animum mitem ac facilem experti estis, qui vos non servorum, sed fratrum loco habebat. Is profecto voluptatibus suis haud indulgebut aque ac utilitatibus vestris studebat: quodque in universus confe rebat bonum, id lucro sibi apponi rebutur. Eo tendebat ille, ut prophetæ genus incrementa susciperet, resque Romæorum accise imminuerentur. Mulins proinde urbes ac provincias Musulyanorum imeris adjunxit, nec cessavit ad obitus usque sui diem vires ac potentiam augere, amplioresque reddere. Nunc vero qui hic castra habet fa!sus Turca, qui propter peccata nostra caput hoc tempore extulit, imperium nondum a se occupatum sibi arrogat: Romæisque potiorem ejus nondum acquisiti partem tradit, qucd regis nostri majores multo sudore ac labore partus possidebant. Au non clare intelligitis hanc Callipolim ejusque fretum claves esse Orientis ac Occiden is, Ægæi maris et Euxini? Quod si hanc sub ditione sua Romæi retineant, Turci captivos Romæes in Orientem transvehere minime poterunt, Romai vero r:ullo arcen:e Turces captivos trajicient. Jamque 198 vestre, Romæis se in libertatem asserentibus, labure incipient. Vos hac de causa hortor, ut huic fα το fa so Ismaelis Bulliedi note. Μεγάλη Καρύα. Ptolemus et Stephanus in Thracia Chersoneso habent Καρδίαν; quam Duri nicus Marius Niger comment. 10 in Europ. [Geogra pliam Cardiaspolim appellat. lillam quoque exhibet Tabula geographicæ Cæsiorum in Chersoneso Thracica, quae procul dubio illa est Μεγάλη Καρύα, για Kapoia, a Græcis antiquis appellata. Leunclavius .: Pandelis Historic Turcica cap. 26, in Thracia Cherepolis locat, quam: Graci Cuarinpolim appl lant. Notitia episcopatuum sub patriarcha Byzantino exhibet Χεριούπολιν, Heracleensi Thraciæ metropolile subdiiam. Cantacuzenus. l.b. 1, cap. 42, Ιι:- bet ctiam mentionem illius urbis, Μεγάλη Καρύα, κατὰ τοῦ Λίπηκος λεγόμενος δρος, Magna Carya jurta Lipicem montem sita. Lib. III, cap. 76, de ea ioquitur, ita ut flexamilio Chersonesi Thraciæ vicina sit; ubiet cap. etiam 77 illam Chariapolim vocal

DUCR ac commentitio Mustapha, et cum eo sentientibus ἡ δὲ ἀπαρχὴ τὰ τῶν 'Ρωμαίων. Διὸ παρακαλώ Rounaris opemque ferentibus egregie obsistatis. Neque equidem sanguine Othmanico satus est impius iste fidei nostræ infestus. Ille enim Mustaphas domini nostri frater, quod ab eo olim audivi, infans admodum fato cessit. Hunc equidem ex infima Turcorum plebe unum, imperator Manuel Mosem viventem veritus, Iltrim Bajazitis filium jactabat. Deinde imposter iste, ut vidit imperatorem jurejurando teneri, amicitiam 82 concordiamque inter ipsum dominumque nostrum stabilitam esse, aufugit in Walachiam, ibique cum Myliza Mysorum tunc temporis principe moratus est, seque filium Bajazitis Iltrim jacians auxilium roga!al. Quod ubi obtinuit, inops equidem parvique momenti, Thessaliam invadit ac latrocinia exercet: obvios mercalores caterosque spolia!: Iltrim Bajazitis filium se prædicat, exque Othmani prosapia editum. Qued ob flagitium dominus noster, ut probe scitis,' exercitum justum adversus eum expedivit; et inito prope Thessalonicam pralio, cum non posset sceles'us ille impetum sustinere, fuga in urbem istam pervenit. Tunc temporis etiam Cineites domino nostro militabat; qui quidem, Asiæ dum præest, ducis generalis Smyrnæ e: Ephesi titulo ibi arrogato antea defecerat. Inde valido exercitu a rege nostro pulsus, jussusque eum comitari et in occidentalibus provinciis degere. Iste ergo occasionem nactus Thessalonicam anfugit, et hac de causa Mustaphar se conjunxit. Cumque cives in es proposito non prodendi hunc impostorem, pertinaciter starent, dominus noster ad ipsorum imperatorem scripsit, ( :aliaque ei clare significat: Cum exivissem ad venationem, imperator illustrissime, ut feram comprehenderem, jamque lupo abac!o prædam, quam sectabar, in manibus haberem, imperii tui mandras Lupus iste ingressus est, salvusque evasit. Pelo itaque prædam meam mihi reddi, ne tuit ac meis pecudibus temporis lapsu perniciem afferat. Istis imperator respondit Etsi lupus sit qui sølutem sibi in mea mandra quæsivit, mansuetæ tamen ac hursanæ sum indolis; neque ex uliena cade voluptatem coplo. Lupi custos ero, non proditor. Hoc contentus sis, ut eum frenatum cohibeam meæ polestari suppositum, eique non permittam procurrere, et aliquid quod tuum sii devastare. Securus ergo omnibusque ubertim abundans regna dum vizeris, fœderibusque sta, quæ jurati ambo pepigimus. Dehinc khunc Mustapham ac Cineitem Constantinopoli detinuit, et post quadriennium in Lemnum insulam illum transmisit, ubi hactenus degeral. Nunc cum nocere nobis imperator haud possit, intelligatque consilia sua exitum non zortiri (volebat quippe duos infantes regios penes se habere, suisque viribus terrorem nobis per iρδος injicere), transfugam istum Cineilem ac Muslapham, ceu caues feros el rabie citalos, in nos immisit. Ad caprarum quidem modum aut leporum contra hostes nos non prabeamus; quin etia:n lanquam leones insiliamus, hastasque nostras, qua fecti nesciunt, in cos directe qualiamus. Arimum addat nostrorum ὑμᾶς ὡς χρὴ ἀντιστῆναι τῷ πλαστῷ τούτῳ Μου σταρᾷ, καὶ τοῖς συνασπισταῖς, καὶ ὁμόφροσι τούτου Ῥωμαίοις. Οὐ γὰρ ἐκ τῶν αἱμάτων '00μὲν οὗτος ὁ δυσσεβὴς, καὶ ἐχθρὸς τῆς πίστεως. Καὶ γὰρ ἐκεῖνος ὁ Μουσταφᾶς, ὁ ἀδελφὸς τοῦ κυρίου ἡμῶν, ἐτεθνήκει κομιδῇ νήπιος ὤν, και θὼς ὁ κύριος ἡμῶν ἔλεγε πρός με. Οὗτος γὰρ τῶν χυδαίων Τούρκων εἰς ὤν, ἐν ταῖς ἡμέραις τοῦ προπαρωχηκότος Μωϋσῆ, ὁ βασιλεὺς Μα νουὴλ τοῦτον, ὡς υἱὸν τοῦ ᾿Ιλτρὴμ, εφανέρωσε, εκφοβῶν τὸν Μωϋσῆν. Εἶτα ὁ πλάνος οὗτος ὡς εἶδε τὸν βασιλέα ὅρκοις συνδεθέντα, καὶ ἄκραν ἀγάπην ἀλλήλοις ἐκ συμφώνου σὺν τῷ κυρίῳ ἡμῶν μεταδώσαντας, ἀποδρὰς ἐς Βλαχίας ἀφίκετο, συνδιάγων τῷ Μύλτζῃ τότε τῶν Μυσών ἀρχηγῷ ὄντι, υἱὸν αὐτὸν τοῦ Ιτρὴμ ἀποκαλοῦντα, καὶ βοήθειαν ἐξαιτούμενον. Κἀκεῖθεν λαβὼν ὀλίγην τινὰ βοήθειαν, καὶ εἰς τὰ Θεττα λίας μέρη ληστρικῶς εἰσελθὼν τοὺς συναντῶν· τας εμπόρους καὶ οἰονουσδήτινας ἐξεγύμνου, καλῶν ἑαυτὸν υἱὸν τοῦ 'Ιτρὴμ, καὶ τοῦ ᾿Οθμάν ἀπόγονον. "Οθεν καὶ ὁ κύριος ἡμῶν, ὡς ὑμεῖς οἴδατε, στρατὸν ἀξιόλογον πέμψας κατ' αὐτοῦ, ἐγούς που τῆς Θεσσαλονίκης συνάψαντες πό λεμον, μὴ δυνηθεὶς ἀντιστῆναι ὁ ἀλάστωρ, φι γὰς εἰς τὴν Θεσσαλονίκην εἴσεισι. Τότε καὶ ὁ Τζινεὴτ συνδιάγων τῷ ἡμετέρῳ κυρίῳ, καὶ γὰρ ἦν ἀποστατήσας τὸ πρότερον, αὐθεντεύων τὴν ἐπαρχίαν 'Ασίας, καὶ καθολικὸν ἡγεμόνα Σμύρ νης τε καὶ Εφέσου ἀποκαλῶν ἑαυτὸν, καὶ σὺν πολλῇ δυνάμει τοῦτον ἐξελάσας ἐκεῖθεν, εν ο αὐτῷ διάγειν ἐκέλευεν ὁ ἡμέτερος κύριος εἰς τὰ τῆς Δύσεως μέρη. Τότε καὶ αὐτὸς καιροῦ δραξά μενος εἰσῆλθεν ἐν τῇ Θεσσαλονίκῃ φυγάς, καὶ τῷ Μουσταρᾷ δι' αἰτίαν ῥηθεῖσαν συνήφθη. Ως δ' οὖν οἱ τῆς πόλεως ἀνενδότως ἱστάμενοι, καὶ μὴ προδοῦναι βουληθέντες τὴν ἀπατεῶνα τοῦ τον, ὁ ἡμέτερος δεσπότης γέγραφε πρὸς τὸν βα σιλέα αἰτῶν αὐτὸν, καὶ παραδειγματικῶς ἐμήνε λέγων· 'Εξελθὼν τοῦ θηρεῦσαι θήραν, ἐκλαμπρότατε βασιλεῦ, καὶ λύκου κυνηγετουμένου, καὶ δὴ ἐν χερσὶ τὴν ἄγραν ἔχων, εἰσπηδήσας ἐσώθη ἐν τῇ μένδρᾳ τῆς σῆς βασιλείας. ᾿Αξιώ οὖν τοῦ δοθῆναι τὸ ἐμὸν θήραμα· ἵνα μὴ καὶ τῶν σῶν καὶ τῶν ἐμῶν θρεμμάτων λυμαντὴρ γέν νηται καιροῦ προϊόντος. Ὁ δὲ βασιλεὺς ἀντέ τριψε πρὸς αὐτόν· Εἰ καὶ λύκος τὸ διασωθέν ἐν τῇ ἐμῇ μάνδρα, ἀλλ' ἐγὼ τὸ γαληνὸν ἔχων καὶ φιλάνθρωπον, καὶ τὸ μὴ χαίρειν ἐπ' άλλο τρίοις φύνεις, σωτήρ ἔσομαι τοῦ λύκου, καὶ οὐ προδότης. Αρκεί σοι τοῦ χαλινώσαι τοῦτον ἐγώ, καὶ ἐν χερσὶν ἔχειν· καὶ μὴ ἐᾶσαι προβαίνειν μήτε φθείρειν τι τῶν σῶν, ἀλλ' ἐν ἀδείᾳ καὶ ἀφθονίᾳ ἡγεμονεύειν σε ἄχρις όρου ζωής σου, φυλαττομένων τῶν ἐν ὅρκοις γενομένων ἡμετέρων συνθηκών. Εκτοτε οὖν εἶχε τοῦτον ἐ βασιλεὺς ἐν τῇ Κωνσταντινουπόλει σὺν τῷ Τζι. νεήτ· καὶ μετὰ χρόνους τέσσαρας ἔπεμψεν αΰό

DUCR ac commentitio Mustapha, et cum eo sentientibus ἡ δὲ ἀπαρχὴ τὰ τῶν 'Ρωμαίων. Διὸ παρακαλώ Rounaris opemque ferentibus egregie obsistatis. Neque equidem sanguine Othmanico satus est impius iste fidei nostræ infestus. Ille enim Mustaphas domini nostri frater, quod ab eo olim audivi, infans admodum fato cessit. Hunc equidem ex infima Turcorum plebe unum, imperator Manuel Mosem viventem veritus, Iltrim Bajazitis filium jactabat. Deinde imposter iste, ut vidit imperatorem jurejurando teneri, amicitiam 82 concordiamque inter ipsum dominumque nostrum stabilitam esse, aufugit in Walachiam, ibique cum Myliza Mysorum tunc temporis principe moratus est, seque filium Bajazitis Iltrim jacians auxilium roga!al. Quod ubi obtinuit, inops equidem parvique momenti, Thessaliam invadit ac latrocinia exercet: obvios mercalores caterosque spolia!: Iltrim Bajazitis filium se prædicat, exque Othmani prosapia editum. Qued ob flagitium dominus noster, ut probe scitis,' exercitum justum adversus eum expedivit; et inito prope Thessalonicam pralio, cum non posset sceles'us ille impetum sustinere, fuga in urbem istam pervenit. Tunc temporis etiam Cineites domino nostro militabat; qui quidem, Asiæ dum præest, ducis generalis Smyrnæ e: Ephesi titulo ibi arrogato antea defecerat. Inde valido exercitu a rege nostro pulsus, jussusque eum comitari et in occidentalibus provinciis degere. Iste ergo occasionem nactus Thessalonicam anfugit, et hac de causa Mustaphar se conjunxit. Cumque cives in es proposito non prodendi hunc impostorem, pertinaciter starent, dominus noster ad ipsorum imperatorem scripsit, ( :aliaque ei clare significat: Cum exivissem ad venationem, imperator illustrissime, ut feram comprehenderem, jamque lupo abac!o prædam, quam sectabar, in manibus haberem, imperii tui mandras Lupus iste ingressus est, salvusque evasit. Pelo itaque prædam meam mihi reddi, ne tuit ac meis pecudibus temporis lapsu perniciem afferat. Istis imperator respondit Etsi lupus sit qui sølutem sibi in mea mandra quæsivit, mansuetæ tamen ac hursanæ sum indolis; neque ex uliena cade voluptatem coplo. Lupi custos ero, non proditor. Hoc contentus sis, ut eum frenatum cohibeam meæ polestari suppositum, eique non permittam procurrere, et aliquid quod tuum sii devastare. Securus ergo omnibusque ubertim abundans regna dum vizeris, fœderibusque sta, quæ jurati ambo pepigimus. Dehinc khunc Mustapham ac Cineitem Constantinopoli detinuit, et post quadriennium in Lemnum insulam illum transmisit, ubi hactenus degeral. Nunc cum nocere nobis imperator haud possit, intelligatque consilia sua exitum non zortiri (volebat quippe duos infantes regios penes se habere, suisque viribus terrorem nobis per iρδος injicere), transfugam istum Cineilem ac Muslapham, ceu caues feros el rabie citalos, in nos immisit. Ad caprarum quidem modum aut leporum contra hostes nos non prabeamus; quin etia:n lanquam leones insiliamus, hastasque nostras, qua fecti nesciunt, in cos directe qualiamus. Arimum addat nostrorum ὑμᾶς ὡς χρὴ ἀντιστῆναι τῷ πλαστῷ τούτῳ Μου σταρᾷ, καὶ τοῖς συνασπισταῖς, καὶ ὁμόφροσι τούτου Ῥωμαίοις. Οὐ γὰρ ἐκ τῶν αἱμάτων '00μὲν οὗτος ὁ δυσσεβὴς, καὶ ἐχθρὸς τῆς πίστεως. Καὶ γὰρ ἐκεῖνος ὁ Μουσταφᾶς, ὁ ἀδελφὸς τοῦ κυρίου ἡμῶν, ἐτεθνήκει κομιδῇ νήπιος ὤν, και θὼς ὁ κύριος ἡμῶν ἔλεγε πρός με. Οὗτος γὰρ τῶν χυδαίων Τούρκων εἰς ὤν, ἐν ταῖς ἡμέραις τοῦ προπαρωχηκότος Μωϋσῆ, ὁ βασιλεὺς Μα νουὴλ τοῦτον, ὡς υἱὸν τοῦ ᾿Ιλτρὴμ, εφανέρωσε, εκφοβῶν τὸν Μωϋσῆν. Εἶτα ὁ πλάνος οὗτος ὡς εἶδε τὸν βασιλέα ὅρκοις συνδεθέντα, καὶ ἄκραν ἀγάπην ἀλλήλοις ἐκ συμφώνου σὺν τῷ κυρίῳ ἡμῶν μεταδώσαντας, ἀποδρὰς ἐς Βλαχίας ἀφίκετο, συνδιάγων τῷ Μύλτζῃ τότε τῶν Μυσών ἀρχηγῷ ὄντι, υἱὸν αὐτὸν τοῦ Ιτρὴμ ἀποκαλοῦντα, καὶ βοήθειαν ἐξαιτούμενον. Κἀκεῖθεν λαβὼν ὀλίγην τινὰ βοήθειαν, καὶ εἰς τὰ Θεττα λίας μέρη ληστρικῶς εἰσελθὼν τοὺς συναντῶν· τας εμπόρους καὶ οἰονουσδήτινας ἐξεγύμνου, καλῶν ἑαυτὸν υἱὸν τοῦ 'Ιτρὴμ, καὶ τοῦ ᾿Οθμάν ἀπόγονον. "Οθεν καὶ ὁ κύριος ἡμῶν, ὡς ὑμεῖς οἴδατε, στρατὸν ἀξιόλογον πέμψας κατ' αὐτοῦ, ἐγούς που τῆς Θεσσαλονίκης συνάψαντες πό λεμον, μὴ δυνηθεὶς ἀντιστῆναι ὁ ἀλάστωρ, φι γὰς εἰς τὴν Θεσσαλονίκην εἴσεισι. Τότε καὶ ὁ Τζινεὴτ συνδιάγων τῷ ἡμετέρῳ κυρίῳ, καὶ γὰρ ἦν ἀποστατήσας τὸ πρότερον, αὐθεντεύων τὴν ἐπαρχίαν 'Ασίας, καὶ καθολικὸν ἡγεμόνα Σμύρ νης τε καὶ Εφέσου ἀποκαλῶν ἑαυτὸν, καὶ σὺν πολλῇ δυνάμει τοῦτον ἐξελάσας ἐκεῖθεν, εν ο αὐτῷ διάγειν ἐκέλευεν ὁ ἡμέτερος κύριος εἰς τὰ τῆς Δύσεως μέρη. Τότε καὶ αὐτὸς καιροῦ δραξά μενος εἰσῆλθεν ἐν τῇ Θεσσαλονίκῃ φυγάς, καὶ τῷ Μουσταρᾷ δι' αἰτίαν ῥηθεῖσαν συνήφθη. Ως δ' οὖν οἱ τῆς πόλεως ἀνενδότως ἱστάμενοι, καὶ μὴ προδοῦναι βουληθέντες τὴν ἀπατεῶνα τοῦ τον, ὁ ἡμέτερος δεσπότης γέγραφε πρὸς τὸν βα σιλέα αἰτῶν αὐτὸν, καὶ παραδειγματικῶς ἐμήνε λέγων· 'Εξελθὼν τοῦ θηρεῦσαι θήραν, ἐκλαμπρότατε βασιλεῦ, καὶ λύκου κυνηγετουμένου, καὶ δὴ ἐν χερσὶ τὴν ἄγραν ἔχων, εἰσπηδήσας ἐσώθη ἐν τῇ μένδρᾳ τῆς σῆς βασιλείας. ᾿Αξιώ οὖν τοῦ δοθῆναι τὸ ἐμὸν θήραμα· ἵνα μὴ καὶ τῶν σῶν καὶ τῶν ἐμῶν θρεμμάτων λυμαντὴρ γέν νηται καιροῦ προϊόντος. Ὁ δὲ βασιλεὺς ἀντέ τριψε πρὸς αὐτόν· Εἰ καὶ λύκος τὸ διασωθέν ἐν τῇ ἐμῇ μάνδρα, ἀλλ' ἐγὼ τὸ γαληνὸν ἔχων καὶ φιλάνθρωπον, καὶ τὸ μὴ χαίρειν ἐπ' άλλο τρίοις φύνεις, σωτήρ ἔσομαι τοῦ λύκου, καὶ οὐ προδότης. Αρκεί σοι τοῦ χαλινώσαι τοῦτον ἐγώ, καὶ ἐν χερσὶν ἔχειν· καὶ μὴ ἐᾶσαι προβαίνειν μήτε φθείρειν τι τῶν σῶν, ἀλλ' ἐν ἀδείᾳ καὶ ἀφθονίᾳ ἡγεμονεύειν σε ἄχρις όρου ζωής σου, φυλαττομένων τῶν ἐν ὅρκοις γενομένων ἡμετέρων συνθηκών. Εκτοτε οὖν εἶχε τοῦτον ἐ βασιλεὺς ἐν τῇ Κωνσταντινουπόλει σὺν τῷ Τζι. νεήτ· καὶ μετὰ χρόνους τέσσαρας ἔπεμψεν αΰό

τὸν ἐν τῇ νήσῳ Λήμνῳ, κακεῖ διήγεν ἄχρι τοῦ major numcuus, inf. riorque eorum, qui ipsi militant: νῦν. Νῦν δ' ὁ βασιλεὺς μὴ ἔχων ὅ τι καὶ δρά quos cernitis panem regis mei in dentium interstitiis σειεν, ὁρῶν μὴ εἰς τέλος τὸ αὐτοῦ βούλημα adhuc ferre. 83 Eos adjutores mox habebimus in ἐξερχόμενον· καὶ γὰρ ἐβούλετο τοὺς δύο παῖδας, pecude aberrante retrahenda. Hoc unum nobis sat τοὺς νηπίους, ἐν ταῖς χερσὶν ἔχειν· καὶ δι' ἐκεί- erit, si prælium prompti alque alacres inierimus. των ἡμᾶς ἐπτυῆσθαι τῷ αὐτοῦ κράτει· ἤδη τὸν ἀποστάτην τοῦτον σὺν τῷ Μουσταφᾷ, ὡς ἀγρίους κύνας καθ' ἡμῶν λυττῶντας, ἀφῆκεν· ἡμεῖς δ᾽ οὐχ ὡς δορκάδες ἢ πτῶνες εἰς τοὺς ὑπεναντίους φανοῦμεν, ἀλλ' ὡς λέοντες ἐπεισπηδήσομεν. Καὶ ἀμεταστρεπτεὶ τὰ δόρατα εἰς αὐτοὺς σείσσο μεν εὐστόχως· καὶ γὰρ οἱ ἡμέτεροι πλείονες. 'Οράτε τοίνυν τοὺς σὺν αὐτῷ εὐαριθμήτους δια τας, καὶ ἔτι ἐν ταῖς ῥαγάσι τῶν ὀδόντων τὸν ἄρτον τοῦ κυρίου μου φέροντας· καὶ αὐτοὶ σὺν ἡμῖν αὐθωρὶν ἔσονται, αὐτὸν ὡς πεπλανημένον πρόβατον καταλήψοντες· μένον εἰ προθύμως τὴν ἀρχὴν τῆς εἰσβολῆς τοῦ πολέμου υπεισέλθωμεν. - Ταῦτ᾽ εἰπὼν καὶ τὰς φάλαγγας κατὰ τάξιν εὐαρ. μύστως συντάξας, τὸ ἐνυάλιον ἤχησεν. Ὁ δὲ Μουσταφᾶς σὺν τῷ Τζινεὴς καὶ αὐτὸς τοὺς, οὓς εἶχεν, εγκαρδίως στεῤῥώσας, καὶ ὁμόσας, ὡς εἰ τῆς ἀρχῆς ἐπιλάβοι, πάντων πραγμάτων ὡς αὐτὸς, καὶ αὐτοὶ ἔσονται κύριοι, καὶ τιμῶν καὶ δώρων ὅτι καὶ πλείστων ἀπολαύσονται παρ' αὐτοῦ· καὶ τοῖς μικροίς μεγάλα, καὶ τοῖς μεγάλοις ὑπερμεγέθη τάξας τὰς ἀμοιβὰς, καὶ τὰς χάριτας. Καὶ δὴ ὁρῶν ὁ Μουστα μᾶς ἤδη σαλευόμενον τὸ τοῦ πολέμου πτερὸν, καὶ οἱ ὑπεναντίοι προσώρμησαν, ἐπισείοντες τὰ δόρατα, καὶ τοξοβολισμούς οἱ τοξόται προέπεμπον, στὰς ἐφ' ὑψηλοῦ τόπου τὸν πόλεμον καταλιπών τῷ Τζινεήτ, καὶ γὰρ ἦν ὁ ἀνὴρ ὡς οὐδεὶς τῶν ἄλλων ἀνδρεῖος, καὶ τοῖς πολέμοις συνήθης, έκραξε μεγαλοφώνως· "Ανδρες ἀδελφοί, οὐ γὰρ οὐ δούλους καλῶ, εἰς τί ἡ ἀσέβεια αὕτη; Δούλος κατὰ δεσπότου; καὶ ταῦτα ἐξ ᾿Αλβανών. Γένος βάρβαρον πρὸς ἐμὲ τὸν υἱὸν τοῦ Ἱλερήμ, τὸν κύριον ἡμῶν; Καὶ γὰρ G εἰ ἔζη ὁ ἐμὸς ἀδελφὸς, εἶχεν ἂν λόγον ἡ ἀσέβεια αὕτη, ὡς ὑπὲρ ἐκείνου τὴν ζωὴν θύσειν μέλ. λων, ὁ βιοθανὴς ἐν ὀλίγῳ μέλλων γενέσθαι οὖτος· νῦν δὲ θανόντος ἐκείνου, τις κληρονόμος αὐτοῦ ὁ υἱός; 'Αλλ' οὐκ ἔχει χώραν ἐν Θράκῃ ἀρκεῖ γὰρ αὐτῷ τὰ τῆς ἔψας· καὶ γὰρ οὐ τοῖς πράγμασιν ἐπεμβαίνω τοῖς πατρικοῖς αὐτοῦ, ἀλλὰ τοῖς τοῦ ἐμοῦ πατρός· εἰ γὰρ οὐκ εἰμὶ υἱὸς, λέγει τις, τοῦ Ἱιτρὴμ, ἀλλ᾽ ἐγὼ τὴν ἀλήθειαν φανερὰν ἐπιδείξω· εἰ δὲ καὶ πολεμεῖν με θέλει, οὐχ ὁ ἐμὸς δοῦλος, ἀλλ' ὁ ἐμὸς ἀνεψιὸς ἐλθέτω καὶ εἴ τινι νέμει τὸ κράτος ἡ τύχη, καὶ κρατ τείτω ἐκεῖνο:. θαυμάζω δὲ καὶ ὑμᾶς τοὺς εὐδοκιμήσαντας ἐν ταῖς στρατείαις τοῦ ἐμοῦ πατρὸς, καὶ ἐπισταμένους τὴν ἀλαζονείαν αὐτοῦ, καὶ τὸν τύφον καὶ τὴν ὑπεροψίαν τοῦ τριοβολιμαίου τούτου· καὶ εἰ εὐτυχήσει ἐν τῇ παρούσῃ συμπλοκῇ, τίς ἔσται ὃς δυνήσεται συνᾶραι λέγον μετ' αὐτοῦ; Δι, παρακαλώ, μὴ γίνεσθε πολεμία σταὶ, ἀλλὰ μᾶλλον συμμαχήσατέ μοι, καὶ μετὰ ἐπιεικείας προσέλθετε. Καὶ τῶν ὑμετέρων, μάρτις Θεὸς, οὐ στερήσω τι· ἀλλὰ μᾶλλον προσθήσω, καὶ ἔτι πλείονα αὐξήσω. Τούτων οὕτω λεχθέντων, αίφνης ὁ τὸ δεξιὸν κέρας ὑπερασπίζων σατράπης ἀποσπαθείς, ὡς δῆθεν συμπλακήναι θέ λων τῷ Τζινεήτ, σὺν τοῖς σὺν αὐτῷ ἦλθον ἐνώπιον τοῦ Μουσταφά, καὶ ἀποβάντες τῶν ἵππων ἅπαντες, τὴν δουλικὴν προσκύνησιν ἀπένειμαν αὐτῷ. Μετ' His dictis aciem disponit, agminibus ex arte locatis, et classicum cani jubet. Ex altera quoque parte Mustaphas præsente Cincite animos suorum confirmat: juratus iis pollicetur, si imperium adeptus fuerit, rerum omnium dominos æque ac se fore: honores ac dona quamplurima a se repor• taturos, amplam mercedem infimis ostentans, proceribus immensa supra modum præmia promittens. Ubi etiam vidit Mustaphas bellum alas jam quatere (idl est, ad lelli discrimen ventum ess), hostesque lastis incussis, ac jaculis intortis iunpressionem fecisse, tradita Cinciti, viro inter cæteros bellicosissimo, præliis etiam assueto, ineundæ pugnæ cura, ipse in edito loco stans, contenta voce sic infit: Viri fratres, neque enim servos appello, quo impietas ista tendit? serrus domino bellum infert? isque genere Albanus? Barbaræ gentis proles, mihi, qui vester sum dominus, et lltrim Bajasilis filius? Enimvero si superesset frater meus, colorem aliquem hæc impictas præ se ferret, utpote vitam suam pro illo profusurus esset iste, cujus cervicibus cruentum fatum impendet. Nunc vero fratre meo mortuo, quis ex eo prognatus hæres? neque, si supersit, in Thracia juris quid - quam habet. Longe lateque in Oriente imperat. Haul eliam pa!ernas ipsius opes invado, patris mei ditiones solummodo occupo. Quod si negaverit ullus me Iltrim flium esse, ei me verum clare approbabo. Quod si etiam bello decernendum, accedat fratris mei filius, non vero mancipium meum, quicum experiar. Chí porro fortuna potiorem partem attribuerit, ille regnet. Vos demiror, qui in patris mei exercitibus virtutem militarem vestram omnibus probaveritis, qui prole eliam nostis hujus triobolaris jactantiam, supertiam ac supercilium. Cui ei prospere cesseris hujus pugna exitus, quia a:::re ipsum verbis audebit? Vos propterea, hortor, ne belli gerendi animo potius quan me adjervandi estole, et cu: @quanimitate procedite. Nellis praemiis aut mercede, testis Deus πdeal, vos frus:rabor, quin etiam amplioribus cos honorabo. Ubi finem dicendi fecit, subito qui Baj.:- zitis exercitus dextro cornu præe: at, satrapa a suis digressus, quasi cum Cfneite manus conser turus, quique ipsius latera cingebant, Mustaph.e se stiterunt, et `ab equis cum desiluissent, cuncti quam servi dominis, venerationem exhibuerunt. Confestimque, qui sinistrum aciei regebat cornu,

τὸν ἐν τῇ νήσῳ Λήμνῳ, κακεῖ διήγεν ἄχρι τοῦ major numcuus, inf. riorque eorum, qui ipsi militant: νῦν. Νῦν δ' ὁ βασιλεὺς μὴ ἔχων ὅ τι καὶ δρά quos cernitis panem regis mei in dentium interstitiis σειεν, ὁρῶν μὴ εἰς τέλος τὸ αὐτοῦ βούλημα adhuc ferre. 83 Eos adjutores mox habebimus in ἐξερχόμενον· καὶ γὰρ ἐβούλετο τοὺς δύο παῖδας, pecude aberrante retrahenda. Hoc unum nobis sat τοὺς νηπίους, ἐν ταῖς χερσὶν ἔχειν· καὶ δι' ἐκεί- erit, si prælium prompti alque alacres inierimus. των ἡμᾶς ἐπτυῆσθαι τῷ αὐτοῦ κράτει· ἤδη τὸν ἀποστάτην τοῦτον σὺν τῷ Μουσταφᾷ, ὡς ἀγρίους κύνας καθ' ἡμῶν λυττῶντας, ἀφῆκεν· ἡμεῖς δ᾽ οὐχ ὡς δορκάδες ἢ πτῶνες εἰς τοὺς ὑπεναντίους φανοῦμεν, ἀλλ' ὡς λέοντες ἐπεισπηδήσομεν. Καὶ ἀμεταστρεπτεὶ τὰ δόρατα εἰς αὐτοὺς σείσσο μεν εὐστόχως· καὶ γὰρ οἱ ἡμέτεροι πλείονες. 'Οράτε τοίνυν τοὺς σὺν αὐτῷ εὐαριθμήτους δια τας, καὶ ἔτι ἐν ταῖς ῥαγάσι τῶν ὀδόντων τὸν ἄρτον τοῦ κυρίου μου φέροντας· καὶ αὐτοὶ σὺν ἡμῖν αὐθωρὶν ἔσονται, αὐτὸν ὡς πεπλανημένον πρόβατον καταλήψοντες· μένον εἰ προθύμως τὴν ἀρχὴν τῆς εἰσβολῆς τοῦ πολέμου υπεισέλθωμεν. - Ταῦτ᾽ εἰπὼν καὶ τὰς φάλαγγας κατὰ τάξιν εὐαρ. μύστως συντάξας, τὸ ἐνυάλιον ἤχησεν. Ὁ δὲ Μουσταφᾶς σὺν τῷ Τζινεὴς καὶ αὐτὸς τοὺς, οὓς εἶχεν, εγκαρδίως στεῤῥώσας, καὶ ὁμόσας, ὡς εἰ τῆς ἀρχῆς ἐπιλάβοι, πάντων πραγμάτων ὡς αὐτὸς, καὶ αὐτοὶ ἔσονται κύριοι, καὶ τιμῶν καὶ δώρων ὅτι καὶ πλείστων ἀπολαύσονται παρ' αὐτοῦ· καὶ τοῖς μικροίς μεγάλα, καὶ τοῖς μεγάλοις ὑπερμεγέθη τάξας τὰς ἀμοιβὰς, καὶ τὰς χάριτας. Καὶ δὴ ὁρῶν ὁ Μουστα μᾶς ἤδη σαλευόμενον τὸ τοῦ πολέμου πτερὸν, καὶ οἱ ὑπεναντίοι προσώρμησαν, ἐπισείοντες τὰ δόρατα, καὶ τοξοβολισμούς οἱ τοξόται προέπεμπον, στὰς ἐφ' ὑψηλοῦ τόπου τὸν πόλεμον καταλιπών τῷ Τζινεήτ, καὶ γὰρ ἦν ὁ ἀνὴρ ὡς οὐδεὶς τῶν ἄλλων ἀνδρεῖος, καὶ τοῖς πολέμοις συνήθης, έκραξε μεγαλοφώνως· "Ανδρες ἀδελφοί, οὐ γὰρ οὐ δούλους καλῶ, εἰς τί ἡ ἀσέβεια αὕτη; Δούλος κατὰ δεσπότου; καὶ ταῦτα ἐξ ᾿Αλβανών. Γένος βάρβαρον πρὸς ἐμὲ τὸν υἱὸν τοῦ Ἱλερήμ, τὸν κύριον ἡμῶν; Καὶ γὰρ G εἰ ἔζη ὁ ἐμὸς ἀδελφὸς, εἶχεν ἂν λόγον ἡ ἀσέβεια αὕτη, ὡς ὑπὲρ ἐκείνου τὴν ζωὴν θύσειν μέλ. λων, ὁ βιοθανὴς ἐν ὀλίγῳ μέλλων γενέσθαι οὖτος· νῦν δὲ θανόντος ἐκείνου, τις κληρονόμος αὐτοῦ ὁ υἱός; 'Αλλ' οὐκ ἔχει χώραν ἐν Θράκῃ ἀρκεῖ γὰρ αὐτῷ τὰ τῆς ἔψας· καὶ γὰρ οὐ τοῖς πράγμασιν ἐπεμβαίνω τοῖς πατρικοῖς αὐτοῦ, ἀλλὰ τοῖς τοῦ ἐμοῦ πατρός· εἰ γὰρ οὐκ εἰμὶ υἱὸς, λέγει τις, τοῦ Ἱιτρὴμ, ἀλλ᾽ ἐγὼ τὴν ἀλήθειαν φανερὰν ἐπιδείξω· εἰ δὲ καὶ πολεμεῖν με θέλει, οὐχ ὁ ἐμὸς δοῦλος, ἀλλ' ὁ ἐμὸς ἀνεψιὸς ἐλθέτω καὶ εἴ τινι νέμει τὸ κράτος ἡ τύχη, καὶ κρατ τείτω ἐκεῖνο:. θαυμάζω δὲ καὶ ὑμᾶς τοὺς εὐδοκιμήσαντας ἐν ταῖς στρατείαις τοῦ ἐμοῦ πατρὸς, καὶ ἐπισταμένους τὴν ἀλαζονείαν αὐτοῦ, καὶ τὸν τύφον καὶ τὴν ὑπεροψίαν τοῦ τριοβολιμαίου τούτου· καὶ εἰ εὐτυχήσει ἐν τῇ παρούσῃ συμπλοκῇ, τίς ἔσται ὃς δυνήσεται συνᾶραι λέγον μετ' αὐτοῦ; Δι, παρακαλώ, μὴ γίνεσθε πολεμία σταὶ, ἀλλὰ μᾶλλον συμμαχήσατέ μοι, καὶ μετὰ ἐπιεικείας προσέλθετε. Καὶ τῶν ὑμετέρων, μάρτις Θεὸς, οὐ στερήσω τι· ἀλλὰ μᾶλλον προσθήσω, καὶ ἔτι πλείονα αὐξήσω. Τούτων οὕτω λεχθέντων, αίφνης ὁ τὸ δεξιὸν κέρας ὑπερασπίζων σατράπης ἀποσπαθείς, ὡς δῆθεν συμπλακήναι θέ λων τῷ Τζινεήτ, σὺν τοῖς σὺν αὐτῷ ἦλθον ἐνώπιον τοῦ Μουσταφά, καὶ ἀποβάντες τῶν ἵππων ἅπαντες, τὴν δουλικὴν προσκύνησιν ἀπένειμαν αὐτῷ. Μετ' His dictis aciem disponit, agminibus ex arte locatis, et classicum cani jubet. Ex altera quoque parte Mustaphas præsente Cincite animos suorum confirmat: juratus iis pollicetur, si imperium adeptus fuerit, rerum omnium dominos æque ac se fore: honores ac dona quamplurima a se repor• taturos, amplam mercedem infimis ostentans, proceribus immensa supra modum præmia promittens. Ubi etiam vidit Mustaphas bellum alas jam quatere (idl est, ad lelli discrimen ventum ess), hostesque lastis incussis, ac jaculis intortis iunpressionem fecisse, tradita Cinciti, viro inter cæteros bellicosissimo, præliis etiam assueto, ineundæ pugnæ cura, ipse in edito loco stans, contenta voce sic infit: Viri fratres, neque enim servos appello, quo impietas ista tendit? serrus domino bellum infert? isque genere Albanus? Barbaræ gentis proles, mihi, qui vester sum dominus, et lltrim Bajasilis filius? Enimvero si superesset frater meus, colorem aliquem hæc impictas præ se ferret, utpote vitam suam pro illo profusurus esset iste, cujus cervicibus cruentum fatum impendet. Nunc vero fratre meo mortuo, quis ex eo prognatus hæres? neque, si supersit, in Thracia juris quid - quam habet. Longe lateque in Oriente imperat. Haul eliam pa!ernas ipsius opes invado, patris mei ditiones solummodo occupo. Quod si negaverit ullus me Iltrim flium esse, ei me verum clare approbabo. Quod si etiam bello decernendum, accedat fratris mei filius, non vero mancipium meum, quicum experiar. Chí porro fortuna potiorem partem attribuerit, ille regnet. Vos demiror, qui in patris mei exercitibus virtutem militarem vestram omnibus probaveritis, qui prole eliam nostis hujus triobolaris jactantiam, supertiam ac supercilium. Cui ei prospere cesseris hujus pugna exitus, quia a:::re ipsum verbis audebit? Vos propterea, hortor, ne belli gerendi animo potius quan me adjervandi estole, et cu: @quanimitate procedite. Nellis praemiis aut mercede, testis Deus πdeal, vos frus:rabor, quin etiam amplioribus cos honorabo. Ubi finem dicendi fecit, subito qui Baj.:- zitis exercitus dextro cornu præe: at, satrapa a suis digressus, quasi cum Cfneite manus conser turus, quique ipsius latera cingebant, Mustaph.e se stiterunt, et `ab equis cum desiluissent, cuncti quam servi dominis, venerationem exhibuerunt. Confestimque, qui sinistrum aciei regebat cornu,

τὸν ἐν τῇ νήσῳ Λήμνῳ, κακεῖ διήγεν ἄχρι τοῦ major numcuus, inf. riorque eorum, qui ipsi militant: νῦν. Νῦν δ' ὁ βασιλεὺς μὴ ἔχων ὅ τι καὶ δρά quos cernitis panem regis mei in dentium interstitiis σειεν, ὁρῶν μὴ εἰς τέλος τὸ αὐτοῦ βούλημα adhuc ferre. 83 Eos adjutores mox habebimus in ἐξερχόμενον· καὶ γὰρ ἐβούλετο τοὺς δύο παῖδας, pecude aberrante retrahenda. Hoc unum nobis sat τοὺς νηπίους, ἐν ταῖς χερσὶν ἔχειν· καὶ δι' ἐκεί- erit, si prælium prompti alque alacres inierimus. των ἡμᾶς ἐπτυῆσθαι τῷ αὐτοῦ κράτει· ἤδη τὸν ἀποστάτην τοῦτον σὺν τῷ Μουσταφᾷ, ὡς ἀγρίους κύνας καθ' ἡμῶν λυττῶντας, ἀφῆκεν· ἡμεῖς δ᾽ οὐχ ὡς δορκάδες ἢ πτῶνες εἰς τοὺς ὑπεναντίους φανοῦμεν, ἀλλ' ὡς λέοντες ἐπεισπηδήσομεν. Καὶ ἀμεταστρεπτεὶ τὰ δόρατα εἰς αὐτοὺς σείσσο μεν εὐστόχως· καὶ γὰρ οἱ ἡμέτεροι πλείονες. 'Οράτε τοίνυν τοὺς σὺν αὐτῷ εὐαριθμήτους δια τας, καὶ ἔτι ἐν ταῖς ῥαγάσι τῶν ὀδόντων τὸν ἄρτον τοῦ κυρίου μου φέροντας· καὶ αὐτοὶ σὺν ἡμῖν αὐθωρὶν ἔσονται, αὐτὸν ὡς πεπλανημένον πρόβατον καταλήψοντες· μένον εἰ προθύμως τὴν ἀρχὴν τῆς εἰσβολῆς τοῦ πολέμου υπεισέλθωμεν. - Ταῦτ᾽ εἰπὼν καὶ τὰς φάλαγγας κατὰ τάξιν εὐαρ. μύστως συντάξας, τὸ ἐνυάλιον ἤχησεν. Ὁ δὲ Μουσταφᾶς σὺν τῷ Τζινεὴς καὶ αὐτὸς τοὺς, οὓς εἶχεν, εγκαρδίως στεῤῥώσας, καὶ ὁμόσας, ὡς εἰ τῆς ἀρχῆς ἐπιλάβοι, πάντων πραγμάτων ὡς αὐτὸς, καὶ αὐτοὶ ἔσονται κύριοι, καὶ τιμῶν καὶ δώρων ὅτι καὶ πλείστων ἀπολαύσονται παρ' αὐτοῦ· καὶ τοῖς μικροίς μεγάλα, καὶ τοῖς μεγάλοις ὑπερμεγέθη τάξας τὰς ἀμοιβὰς, καὶ τὰς χάριτας. Καὶ δὴ ὁρῶν ὁ Μουστα μᾶς ἤδη σαλευόμενον τὸ τοῦ πολέμου πτερὸν, καὶ οἱ ὑπεναντίοι προσώρμησαν, ἐπισείοντες τὰ δόρατα, καὶ τοξοβολισμούς οἱ τοξόται προέπεμπον, στὰς ἐφ' ὑψηλοῦ τόπου τὸν πόλεμον καταλιπών τῷ Τζινεήτ, καὶ γὰρ ἦν ὁ ἀνὴρ ὡς οὐδεὶς τῶν ἄλλων ἀνδρεῖος, καὶ τοῖς πολέμοις συνήθης, έκραξε μεγαλοφώνως· "Ανδρες ἀδελφοί, οὐ γὰρ οὐ δούλους καλῶ, εἰς τί ἡ ἀσέβεια αὕτη; Δούλος κατὰ δεσπότου; καὶ ταῦτα ἐξ ᾿Αλβανών. Γένος βάρβαρον πρὸς ἐμὲ τὸν υἱὸν τοῦ Ἱλερήμ, τὸν κύριον ἡμῶν; Καὶ γὰρ G εἰ ἔζη ὁ ἐμὸς ἀδελφὸς, εἶχεν ἂν λόγον ἡ ἀσέβεια αὕτη, ὡς ὑπὲρ ἐκείνου τὴν ζωὴν θύσειν μέλ. λων, ὁ βιοθανὴς ἐν ὀλίγῳ μέλλων γενέσθαι οὖτος· νῦν δὲ θανόντος ἐκείνου, τις κληρονόμος αὐτοῦ ὁ υἱός; 'Αλλ' οὐκ ἔχει χώραν ἐν Θράκῃ ἀρκεῖ γὰρ αὐτῷ τὰ τῆς ἔψας· καὶ γὰρ οὐ τοῖς πράγμασιν ἐπεμβαίνω τοῖς πατρικοῖς αὐτοῦ, ἀλλὰ τοῖς τοῦ ἐμοῦ πατρός· εἰ γὰρ οὐκ εἰμὶ υἱὸς, λέγει τις, τοῦ Ἱιτρὴμ, ἀλλ᾽ ἐγὼ τὴν ἀλήθειαν φανερὰν ἐπιδείξω· εἰ δὲ καὶ πολεμεῖν με θέλει, οὐχ ὁ ἐμὸς δοῦλος, ἀλλ' ὁ ἐμὸς ἀνεψιὸς ἐλθέτω καὶ εἴ τινι νέμει τὸ κράτος ἡ τύχη, καὶ κρατ τείτω ἐκεῖνο:. θαυμάζω δὲ καὶ ὑμᾶς τοὺς εὐδοκιμήσαντας ἐν ταῖς στρατείαις τοῦ ἐμοῦ πατρὸς, καὶ ἐπισταμένους τὴν ἀλαζονείαν αὐτοῦ, καὶ τὸν τύφον καὶ τὴν ὑπεροψίαν τοῦ τριοβολιμαίου τούτου· καὶ εἰ εὐτυχήσει ἐν τῇ παρούσῃ συμπλοκῇ, τίς ἔσται ὃς δυνήσεται συνᾶραι λέγον μετ' αὐτοῦ; Δι, παρακαλώ, μὴ γίνεσθε πολεμία σταὶ, ἀλλὰ μᾶλλον συμμαχήσατέ μοι, καὶ μετὰ ἐπιεικείας προσέλθετε. Καὶ τῶν ὑμετέρων, μάρτις Θεὸς, οὐ στερήσω τι· ἀλλὰ μᾶλλον προσθήσω, καὶ ἔτι πλείονα αὐξήσω. Τούτων οὕτω λεχθέντων, αίφνης ὁ τὸ δεξιὸν κέρας ὑπερασπίζων σατράπης ἀποσπαθείς, ὡς δῆθεν συμπλακήναι θέ λων τῷ Τζινεήτ, σὺν τοῖς σὺν αὐτῷ ἦλθον ἐνώπιον τοῦ Μουσταφά, καὶ ἀποβάντες τῶν ἵππων ἅπαντες, τὴν δουλικὴν προσκύνησιν ἀπένειμαν αὐτῷ. Μετ' His dictis aciem disponit, agminibus ex arte locatis, et classicum cani jubet. Ex altera quoque parte Mustaphas præsente Cincite animos suorum confirmat: juratus iis pollicetur, si imperium adeptus fuerit, rerum omnium dominos æque ac se fore: honores ac dona quamplurima a se repor• taturos, amplam mercedem infimis ostentans, proceribus immensa supra modum præmia promittens. Ubi etiam vidit Mustaphas bellum alas jam quatere (idl est, ad lelli discrimen ventum ess), hostesque lastis incussis, ac jaculis intortis iunpressionem fecisse, tradita Cinciti, viro inter cæteros bellicosissimo, præliis etiam assueto, ineundæ pugnæ cura, ipse in edito loco stans, contenta voce sic infit: Viri fratres, neque enim servos appello, quo impietas ista tendit? serrus domino bellum infert? isque genere Albanus? Barbaræ gentis proles, mihi, qui vester sum dominus, et lltrim Bajasilis filius? Enimvero si superesset frater meus, colorem aliquem hæc impictas præ se ferret, utpote vitam suam pro illo profusurus esset iste, cujus cervicibus cruentum fatum impendet. Nunc vero fratre meo mortuo, quis ex eo prognatus hæres? neque, si supersit, in Thracia juris quid - quam habet. Longe lateque in Oriente imperat. Haul eliam pa!ernas ipsius opes invado, patris mei ditiones solummodo occupo. Quod si negaverit ullus me Iltrim flium esse, ei me verum clare approbabo. Quod si etiam bello decernendum, accedat fratris mei filius, non vero mancipium meum, quicum experiar. Chí porro fortuna potiorem partem attribuerit, ille regnet. Vos demiror, qui in patris mei exercitibus virtutem militarem vestram omnibus probaveritis, qui prole eliam nostis hujus triobolaris jactantiam, supertiam ac supercilium. Cui ei prospere cesseris hujus pugna exitus, quia a:::re ipsum verbis audebit? Vos propterea, hortor, ne belli gerendi animo potius quan me adjervandi estole, et cu: @quanimitate procedite. Nellis praemiis aut mercede, testis Deus πdeal, vos frus:rabor, quin etiam amplioribus cos honorabo. Ubi finem dicendi fecit, subito qui Baj.:- zitis exercitus dextro cornu præe: at, satrapa a suis digressus, quasi cum Cfneite manus conser turus, quique ipsius latera cingebant, Mustaph.e se stiterunt, et `ab equis cum desiluissent, cuncti quam servi dominis, venerationem exhibuerunt. Confestimque, qui sinistrum aciei regebat cornu,

DUCA 9% pariter transfugit. Peregrinam quamdam mutatio- οὐ πολὺ δὲ καὶ τὸ ἀριστερὸν κέρας κρατών, κἀκεῖ nem videre erat, Mustapham temporis momento plumis ornatum, similemque alte volanti aquila; Bajazitem vero veluti monedulam plumis 84 6p0liatum, et famulis solis cum comitantibus a cæteris desertum. Cumque intelligeret raro admodum domino superiorem servum evadere, videretque fortunam filum in partes sibi contrarias ducere, obsequii promptitudine salutem quærit: et ex equo desiliens fraterque ejus Hamza, servili more ac gesiu, Mustaphæ obviam procedunt salutantque. Defuncti igitur proelio Mustaphæ milites, duci suo teutoria decora ac convenientia pangunt, eique ex equo sublevato, at totius Romanæ ditionis impevatori acclamarunt. Bajaziti vero procul sedere jusso, satellites custodia causa appositi sunt, Accedens deinde Cineites, cum videret eum aura vitali adhuc frui, intelligeretque intra casses irretitum, præclusis omnibus effugiis teneri, ejusmodi orationem ad Mustapham habuit: Quousque impius iste solem videbit, qui nec tenebris palpabilibus eliam dignus? Cui respondit Mustaphas, Consilio tua ulere. Jubet itaque extra castra non procul tracto caput misero amputari: quod illico factumn ipso spetante, et talia verba proferente: Nosti, pessime, testiculos demetere? Cineitis etenim genero Audulæ testiculi exsecti fuerant Bajazitis jussu. Duxerunt et hujus fatrem Hamzam capite quoque plexuri; at Ciueites ejus misertus quod juvenis esset, eum dimitti jussit: Quippe, dixit, non es ferus et inhumanus ut ille, quem morte violenta affecimus, nullum adhuc scelus hic patravit, sit itaque libertus meus, Non intellexit infelix Cincites se fovere eum, qui perniciem ipsi allaturus erat: quique brevi vitam crudeliter erepturus erat illi, qui erga se misericordia commotus fuerat. νος ἔπραττε τὰ ὅμοια. Καὶ ἦν ἰδεῖν ξένην ἀλλοίωσιν, τὸν Μουσταφᾶν ὡς ἐν ἀκαρεῖ πτερωθέντα, καὶ ὡς ἀετὸν ὑψιπετοῦντα παρόμοιον· τὸν δὲ Παγιαζήτ ὡς κολοιόν καταψιλωθέντα, καὶ ἔρημον μόνον μετὰ τῶν ἰδίων ἱστάμενον. Τότε κατὰ νοῦν λαβὼν ὡς σπανίως υπερισχύει δοῦλος δεσπότου, καὶ ὁρῶν ὡς ἤδη τὰ τῆς τύχης νήματα αντιστρόφως κλώθονται, πρα γματεύεται τὴν αὐτοῦ σωτηρίαν ἐν τάχει· καὶ και ταβὰς τοῦ ἵππου σὺν τῷ ἀδελφῷ αὐτοῦ Χαμζι, δου λικῶς καὶ αὐτοὶ προσυπήντων, καὶ προσεκύνουν αὐτῷ. Τότε οἱ τοῦ Μουσταφᾶ τὸν πόλεμον λύσαντες, και σκηνὰς ἡγεμόνι πρεπούσας πήξαντες, ἀποδιδέ· σαντες τοῦ ἵππου τὸν Μουσταφᾶν, ὡς ἀρχηγὸν αὐ τὸν καὶ ἡγεμένα πάσης γῆς Ῥωμαίων εὐφήμουν τῷ δὲ Παγιαζήτ κελεύσαντι [κελευθέντι] καθεσθῆναι μακρόθεν, φύλακας επέτρεψε τοῦ φυλάττειν αὐτόν. Ἐλθὼν δὲ ὁ Τζινεήτ καὶ ἰδὼν αὐτὸν ἔτι ζων τα, καὶ γὰρ ἦν κρατῶν τὰς ἄκρας, τοῦ μὴ διαδρα ναι τὸν ἀντικείμενον, καὶ μαθὼν ὅτι ἐν ἄρκυσι ἦν, λέγει τῷ Μουσταφῇ· "Εως πότε ὁ ἀνέσιος οὗτος τὸν ἥλιον ὁρᾷ, ὁ μηδὲ ψηλαφητοῦ σκότους εν ἄξιος; Ο δὲ Μουσταφᾶς, Ως βουλητόν ἐστί σα, ποίει, εἰπὼν, κελεύει μικρὸν ἑλκύσαντες ἔξω τῆς παρεμβολῆς, τὸν ἄθλιον τὴν κεφαλὴν ἀποτμηθῆναι. “Ο καὶ γέγονεν, ὁρῶν καὶ αὐτὸς τὴν καρατόμησιν, καὶ λέγων· οἶδας, ὦ κάκιστε, θερίζειν όρχεις; Καὶ γὰρ ἔτυχε κοπῆναι τοὺς ὄρχει; τοῦ Αὐδουλά γαμβροῦ τοῦ Τζιντής, προλαβών του Παγιαζήτ τούτο κελεύσαντος. Τότε ἤγαγον καὶ τὸν Χαμζᾶν τὸν ἀδελ φὴν αὐτοῦ, θέλοντες κἀκεῖνον καρατομῆσαι· ὁ δὲ Τζινεὴς ἐλεήσας αὐτὸν νέον ὄντα, Αφετε αὐτόν, εἶπεν· οὐ γὰρ ἐστιν ὡς ἐκεῖνον τὸν βιοθανῆ καὶ ἀπάνθρωπον οὗτος· οὐδὲ ἐκ τῶν χειρῶν τούτου ἐξέρχεταί τι τοῦ πρᾶξαι κακόν· ἔστω οὖν ἐμὲς ἀπελεύθερος. Οὐκ εἶδεν ὁ δύστηνος Τζινεής, ότι τὸν θανατηφόρον αὐτοῦ ζωπυροί, καὶ ἂν ἐλεεῖ αὐτό;, ἀνηλεῶς μέλλει τὴν ζωὴν αὐτοῦ ὡς ἐν ὀλίγῳ λαο θεῖν. Novus itaque imperator Mustaphas liber factus ac audacior Adrianopolim cum universis copiis intrat: in cujus orcursum egressi sunt multa cum fiducia et latitia cives, hilari voce ipsi acclamautes. Præsidiarii autem Callipoleos custodia ίπιροsiti ubi, quæ gesta erant, rescivere, spe ou'ni abjecta, pacto iuito ac jurejurando addito sese dediderunt. Demetrius Leontarius igitur, qui speraverat urbe se potiturum (sic enim inter cos Τότε ὁ νέος ἀρχηγὸς Μουσταφάς μετά παρρησίας καὶ θάρσους ἐπὶ τὴν ᾿Αδριανούπολιν είσεισι συν παντὶ τῷ στρατῷ. Καὶ μετὰ χαρᾶς καὶ παρρησίας πολλῆς ἐξῆλθον οἱ πολῖται εἰς ἀπάντησιν αὐτοῦ, εὐτ φημοῦντες ἱλαρὸ τῇ φωνῇ. Οἱ δὲ τῆς Καλλιουπό λεως μαθόντες τὸ γεγονὸς, καὶ ἀπελπίσαντες εἰ τοῦ φρουρίου, μεθ᾿ ὄρχων καὶ συνθηκῶν παρέ δωκαν τὸ φρούριον. 'Ο δὲ Λεοντάριος ἐλπίζων κατά τὰς συνθήκας τὰς ἑνωμότους, μετὰ τὸ ἐξελθεῖν ἐκ Ismaelis Bullialdi notæ. Ελθὼν δὲ ὁ Τζινεήτ. Laoniens lib. v. Bajazitem Bassam jussu Mustaphæ interfectum: et Phranzes, lib. 1, cap. 40, scriptum reliquere. Leunclavius lib. xiit, ex historia Verantiana Iradit, occisum fuisse vezirorum invidia, qui ut diutius veziri munere apud Mustapham fungeretur, parti nequibant. Εν Morale Dragomano addit, necalum fuisse in loco quodamn Sali-olere dicto, Mamuzain hu jus Bajazitis fratrem a magnatum parte, qui salvum cum volebant, servatum fuisse Verantiana Historia marral. Phranzes delusos fuisse Græcos a Turcis narrant: hi siquidem illis Callipolim relinquere, ut inter ipous convenerat, noluerunt: causum, cur id face re recusarent Turci, affert: quod sibi rebusque suis nondum satis confirmatis, talem urbem Græcis concedi hand expediret. Phranzes id sibi religiosum esse Turcos dixisse, docet: in eo quippe loco cæremonias litaniasque juxta Musulmanicum ritum primum celebraverat, postquam in Europain transierunt: lege propterea sibi vetitum Christianis eni tradere. Puranze non dissentiunt Mustapha ad Οἱ δὲ τῆς Καλλιουπόλεως. Laonicus et Leontarium verbi.

DUCA 9% pariter transfugit. Peregrinam quamdam mutatio- οὐ πολὺ δὲ καὶ τὸ ἀριστερὸν κέρας κρατών, κἀκεῖ nem videre erat, Mustapham temporis momento plumis ornatum, similemque alte volanti aquila; Bajazitem vero veluti monedulam plumis 84 6p0liatum, et famulis solis cum comitantibus a cæteris desertum. Cumque intelligeret raro admodum domino superiorem servum evadere, videretque fortunam filum in partes sibi contrarias ducere, obsequii promptitudine salutem quærit: et ex equo desiliens fraterque ejus Hamza, servili more ac gesiu, Mustaphæ obviam procedunt salutantque. Defuncti igitur proelio Mustaphæ milites, duci suo teutoria decora ac convenientia pangunt, eique ex equo sublevato, at totius Romanæ ditionis impevatori acclamarunt. Bajaziti vero procul sedere jusso, satellites custodia causa appositi sunt, Accedens deinde Cineites, cum videret eum aura vitali adhuc frui, intelligeretque intra casses irretitum, præclusis omnibus effugiis teneri, ejusmodi orationem ad Mustapham habuit: Quousque impius iste solem videbit, qui nec tenebris palpabilibus eliam dignus? Cui respondit Mustaphas, Consilio tua ulere. Jubet itaque extra castra non procul tracto caput misero amputari: quod illico factumn ipso spetante, et talia verba proferente: Nosti, pessime, testiculos demetere? Cineitis etenim genero Audulæ testiculi exsecti fuerant Bajazitis jussu. Duxerunt et hujus fatrem Hamzam capite quoque plexuri; at Ciueites ejus misertus quod juvenis esset, eum dimitti jussit: Quippe, dixit, non es ferus et inhumanus ut ille, quem morte violenta affecimus, nullum adhuc scelus hic patravit, sit itaque libertus meus, Non intellexit infelix Cincites se fovere eum, qui perniciem ipsi allaturus erat: quique brevi vitam crudeliter erepturus erat illi, qui erga se misericordia commotus fuerat. νος ἔπραττε τὰ ὅμοια. Καὶ ἦν ἰδεῖν ξένην ἀλλοίωσιν, τὸν Μουσταφᾶν ὡς ἐν ἀκαρεῖ πτερωθέντα, καὶ ὡς ἀετὸν ὑψιπετοῦντα παρόμοιον· τὸν δὲ Παγιαζήτ ὡς κολοιόν καταψιλωθέντα, καὶ ἔρημον μόνον μετὰ τῶν ἰδίων ἱστάμενον. Τότε κατὰ νοῦν λαβὼν ὡς σπανίως υπερισχύει δοῦλος δεσπότου, καὶ ὁρῶν ὡς ἤδη τὰ τῆς τύχης νήματα αντιστρόφως κλώθονται, πρα γματεύεται τὴν αὐτοῦ σωτηρίαν ἐν τάχει· καὶ και ταβὰς τοῦ ἵππου σὺν τῷ ἀδελφῷ αὐτοῦ Χαμζι, δου λικῶς καὶ αὐτοὶ προσυπήντων, καὶ προσεκύνουν αὐτῷ. Τότε οἱ τοῦ Μουσταφᾶ τὸν πόλεμον λύσαντες, και σκηνὰς ἡγεμόνι πρεπούσας πήξαντες, ἀποδιδέ· σαντες τοῦ ἵππου τὸν Μουσταφᾶν, ὡς ἀρχηγὸν αὐ τὸν καὶ ἡγεμένα πάσης γῆς Ῥωμαίων εὐφήμουν τῷ δὲ Παγιαζήτ κελεύσαντι [κελευθέντι] καθεσθῆναι μακρόθεν, φύλακας επέτρεψε τοῦ φυλάττειν αὐτόν. Ἐλθὼν δὲ ὁ Τζινεήτ καὶ ἰδὼν αὐτὸν ἔτι ζων τα, καὶ γὰρ ἦν κρατῶν τὰς ἄκρας, τοῦ μὴ διαδρα ναι τὸν ἀντικείμενον, καὶ μαθὼν ὅτι ἐν ἄρκυσι ἦν, λέγει τῷ Μουσταφῇ· "Εως πότε ὁ ἀνέσιος οὗτος τὸν ἥλιον ὁρᾷ, ὁ μηδὲ ψηλαφητοῦ σκότους εν ἄξιος; Ο δὲ Μουσταφᾶς, Ως βουλητόν ἐστί σα, ποίει, εἰπὼν, κελεύει μικρὸν ἑλκύσαντες ἔξω τῆς παρεμβολῆς, τὸν ἄθλιον τὴν κεφαλὴν ἀποτμηθῆναι. “Ο καὶ γέγονεν, ὁρῶν καὶ αὐτὸς τὴν καρατόμησιν, καὶ λέγων· οἶδας, ὦ κάκιστε, θερίζειν όρχεις; Καὶ γὰρ ἔτυχε κοπῆναι τοὺς ὄρχει; τοῦ Αὐδουλά γαμβροῦ τοῦ Τζιντής, προλαβών του Παγιαζήτ τούτο κελεύσαντος. Τότε ἤγαγον καὶ τὸν Χαμζᾶν τὸν ἀδελ φὴν αὐτοῦ, θέλοντες κἀκεῖνον καρατομῆσαι· ὁ δὲ Τζινεὴς ἐλεήσας αὐτὸν νέον ὄντα, Αφετε αὐτόν, εἶπεν· οὐ γὰρ ἐστιν ὡς ἐκεῖνον τὸν βιοθανῆ καὶ ἀπάνθρωπον οὗτος· οὐδὲ ἐκ τῶν χειρῶν τούτου ἐξέρχεταί τι τοῦ πρᾶξαι κακόν· ἔστω οὖν ἐμὲς ἀπελεύθερος. Οὐκ εἶδεν ὁ δύστηνος Τζινεής, ότι τὸν θανατηφόρον αὐτοῦ ζωπυροί, καὶ ἂν ἐλεεῖ αὐτό;, ἀνηλεῶς μέλλει τὴν ζωὴν αὐτοῦ ὡς ἐν ὀλίγῳ λαο θεῖν. Novus itaque imperator Mustaphas liber factus ac audacior Adrianopolim cum universis copiis intrat: in cujus orcursum egressi sunt multa cum fiducia et latitia cives, hilari voce ipsi acclamautes. Præsidiarii autem Callipoleos custodia ίπιροsiti ubi, quæ gesta erant, rescivere, spe ou'ni abjecta, pacto iuito ac jurejurando addito sese dediderunt. Demetrius Leontarius igitur, qui speraverat urbe se potiturum (sic enim inter cos Τότε ὁ νέος ἀρχηγὸς Μουσταφάς μετά παρρησίας καὶ θάρσους ἐπὶ τὴν ᾿Αδριανούπολιν είσεισι συν παντὶ τῷ στρατῷ. Καὶ μετὰ χαρᾶς καὶ παρρησίας πολλῆς ἐξῆλθον οἱ πολῖται εἰς ἀπάντησιν αὐτοῦ, εὐτ φημοῦντες ἱλαρὸ τῇ φωνῇ. Οἱ δὲ τῆς Καλλιουπό λεως μαθόντες τὸ γεγονὸς, καὶ ἀπελπίσαντες εἰ τοῦ φρουρίου, μεθ᾿ ὄρχων καὶ συνθηκῶν παρέ δωκαν τὸ φρούριον. 'Ο δὲ Λεοντάριος ἐλπίζων κατά τὰς συνθήκας τὰς ἑνωμότους, μετὰ τὸ ἐξελθεῖν ἐκ Ismaelis Bullialdi notæ. Ελθὼν δὲ ὁ Τζινεήτ. Laoniens lib. v. Bajazitem Bassam jussu Mustaphæ interfectum: et Phranzes, lib. 1, cap. 40, scriptum reliquere. Leunclavius lib. xiit, ex historia Verantiana Iradit, occisum fuisse vezirorum invidia, qui ut diutius veziri munere apud Mustapham fungeretur, parti nequibant. Εν Morale Dragomano addit, necalum fuisse in loco quodamn Sali-olere dicto, Mamuzain hu jus Bajazitis fratrem a magnatum parte, qui salvum cum volebant, servatum fuisse Verantiana Historia marral. Phranzes delusos fuisse Græcos a Turcis narrant: hi siquidem illis Callipolim relinquere, ut inter ipous convenerat, noluerunt: causum, cur id face re recusarent Turci, affert: quod sibi rebusque suis nondum satis confirmatis, talem urbem Græcis concedi hand expediret. Phranzes id sibi religiosum esse Turcos dixisse, docet: in eo quippe loco cæremonias litaniasque juxta Musulmanicum ritum primum celebraverat, postquam in Europain transierunt: lege propterea sibi vetitum Christianis eni tradere. Puranze non dissentiunt Mustapha ad Οἱ δὲ τῆς Καλλιουπόλεως. Laonicus et Leontarium verbi.

τοῦ φρουρίου τοὺς φύλακας καὶ πᾶσαν τὴν παρα- convenerat) ubi presidium deressisset, asportavisseique secum omnia vasa et sarcinas, quas in urbe miles habebat, hac siquidem conditione sc dediderant, exportari thoraces ex triremibus curat cassidesque et galeas, hastas, zagaias, id est jacula, et omne genus armorum in arcem importari cœptum. At Cineites accurrens quod factum erat ceruit, Turcorum ninltitudinem turbatam ac tumu!tuantem, ob mutationem insperatam ac inexspe elatam: contumeliosis ideo asperisque verbis Demenium sic affatus est: Imperator Demetri, 85 ut mihi videtur, existimas nos, nationi tuæ grati ficaturus imperioque Romao, prælium obiisse ot pericula adiisse? al:ter equidem se res habet. Quod nobis inclusis accidit in libertatem asseri, ex serσκευὴν, ἣν εἶχον ἔνδον, κατὰ τὰς πίστεις αἱ ἐγένοντο μετ' αὐτῶν, αὐτὸς ἐκ τῶν τριήρεων ἐξαγαγὼν θώρακας, περικεφαλαίας, δόρυ, τζάγρας, καὶ πᾶν εἶδος ἁρμάτων, ἤρξατο εἰσάγειν ἐν τῷ φρουρίῳ. Φθάσας οὖν ὁ Τζινεὴς, καὶ ἰδὼν τὰ γενόμενα, ὁρῶν δὲ καὶ τὸν δῆμον των Τούρκων θορυβούμενον καὶ τα ραχώδη ἐπὶ τῇ ἀνελπίστῳ καὶ ἀπροσδοκήτῳ μεταβολή, ήρξατο σκώπτειν καὶ σκληρολογεῖν τὸν Δημήτριον, λέγων· Ὥς ἐμοὶ δοκεῖ, ὦ στρατηγέ · Δημήτριε, τὸν ἀγῶνα, ἂν ἠγωνισάμεθα, καὶ τοὺς · κινδύνους, οὓς ὑπέστημεν, ἕνεκα τοῦ γένους τοῦ σοῦ, καὶ τῆς τῶν Ῥωμαίων βασιλείας ὑπολαμβάνεις γεγονέναι; Αλλ' οὐχ οὕτως ἔστι· τὸ γενόμενον εἰς ἡμᾶς ἐγκλείστους ὄντας ἀπο· λυθῆναι, καὶ δούλους ὄντας δεσπότας γενέσθαι, εis rerum dominos feri, tantum beneficium Deo, οὐχ ὑμᾶς τοὺς 'Ρωμαίους τῆς δωρεᾶς ταύτης αἰτίαν κρίνομεν, ἀλλὰ τῷ ἐπουρανίῳ Θεῷ. Ὑμᾶς δὲ τοὺς συμπασχήσαντας καὶ κοπιάσαντας ἐν τῇ μεταθέσει ταύτῃ, Θεοῦ θελήσει κεκοπιάκατε ἐ θῶς, ὑπολαμβάνομεν. "Ενεκα οὖν τῶν κόπων, καὶ τῶν ἀμφοτέρων τῶν καμάτων, τῷ μόνῳ Θεῷ προσφέρομεν εὐχαριστίας. Ὑμᾶς δὲ διὰ δώρων ἱκανῶν, καὶ φιλίας, καὶ ταύτης προσκαίρου, παι [απέμψαι· τὸ δὲ πόλεις καὶ φρούρια λαβεῖν παρ' ἡμῖν. Αρκεῖ σοι σῶον πεμφθῆναι ἐν Κωνσταν τίνου, ἀναμιμνήσκοντες των Λημνίων κακῶν, καὶ τὸν ἐν τῇ μονῇ τῆς Παμμακαρίστου των και λογήρων ὀνειδισμόν· ἔχεις μισθοῦ χάριν σώαν τὴν κεφαλὴν, τὸ τοῦ λύκου φθέγξομαι. Αίρε κώπας, ἔχεις τὸν Εὗρον πνέοντα γλυκερὸν ἀέριον· φθάνε τὴν Κωνσταντίνου, ἄσπασαι τοὺς βασιλεῖς ἀφ' ἡμῶν· λέγε πῶς Θεὸς τὴν αὐθεντίαν ἡμῖν ἐδωρήσατο· ἔστω μεθ' ἡμῶν ἐν εἰρήνῃ διά γων, καὶ ἡμεῖς μετ' αὐτοῦ, ἀπέστω ζήτησις Καλ λιουπόλεως. Ταῦτα τὸν στρατηγὸν τὰ ῥήματα οὐκ ὀλίγον ἐτάραξαν· καὶ θυμωθείς, Οὐκ οἶδας, ἔφη, τίν ἐμὸν βασιλέα ποίας συνέσεως καὶ γνώσεως, καὶ ποίας άλλης μεγαλογνωμοσύνης ἐστὶν, αποπέμ πειν με κενόν τοιούτοις ρήμασι φαύλοις ἀποΣτύοντα ἐκ τοῦ στόματος, ὦ Τζινεήτ; "Ισθι ὅτι ὡς ἐν ὀλίγῳ, ὡς ὁρῶ, πάλιν ἔξει σε ἡ Κωνσταντίνου, καὶ τότε μάθῃς & είρηκας. Πλὴν οὐ σόν ἐστι τὸ διδόναι με λόγον καὶ ἀποπέμπειν, ἀλλὰ τοῦ ἀρ· ~ qui ellestia habitat, acceptum ferimus; nec aucloves illius vos Romæos judicamus. Existimamus profecto opera vestra prospere nos usos esse, qui, sociatis nobiscum laboribus, belli ærumnas in hac rerum conversione toleratis. Sutli itaque Deo gratias agimus, qui a laboribus et cassibus præteritis integrus servavit; vosque cum donis, quanta vester capit status, et amicitiæ vobis opportunæ pignoribus dimittimur. Urbes vere et castella nos vobis tradere absit! Tibi, o Demetri, sulvo satis sit Constantinopolim repetere. Memoria animis adhuc hæret malorum, quæ in Lemno passi sumus, quamque contumeliose a monachis habiti in Beatissimæ monasterio. Caput integrum mercedis nomine domum refers, Lupi ac Ciconic apologo ular. Remos impelle, tenis ac sudus Eurus spiral. Constantinopolim proficiscere, imperatores nomine nostro saluta, et iis annuntia, quomodo Deus dominationem nobis concesserit. Inter imperatorem nosque pax integra maneat atque tranquillitas, nes uliqua de Callipoti quaestio fiat. Tali oratione non mediocriter turbatus est dux exercitus Demetrius, ad iramque versus ait: An non tibi cognitus est imperator meus, quamque prudens, rerum peritus ac magnanimus sit? his contumeliis, quas ore tuo evomuisti, o Cineites, konoratum, nudumque dimittis? persuasum habe, quod prævideo, te brevi Constantinopolim, ut add asylum, profecturum: tunc, quid prosunt verba iδια χηγού Μουσταφᾶ, δν ὁ Θεὸς καὶ ἡ τύχη 'Ρω- tua, cognosces. Verumtamen pro imperio neque μαίων ὕψωσε. Σὺ δὲ, εἰς τῶν πολλῶν τυγχάνων, παῦσαι τοῦ λέγειν, ὅτι οὐκ ἔχεις τὸν ἀκούοντα. Ἐγερθεὶς οὖν εἰσῆλθεν εἰς τὰς τριήρεις πλήρης ὢν χήλου καὶ πικρίας, μὴ ἔχων τί ποιῆσαι, κατὰ νοῦν φέρων τὴν τῶν ὄρκων ἀθέτησιν, καὶ τὰς ὑποσχέσεις, τὰς παρ' αὐτῶν γενομένας. Όμως ἵστατο έκε δεχόμενος παρὰ τοῦ Μουσταφᾶ τὴν ἀπόκρισιν, εἰ μέλλει κατὰ τὰς συνθήκας λαβεῖν τὸ φρούριον, ἢ οῦ, καὶ τότε ἐπαναζεύξαι. Ο δὲ Μουσταφᾶς ἐλθὼν, καὶ λόγους συνάραντες ἱκανοὺς ἄμφω, τῷ Δημητρίῳ ἔφη· Ἐγὼ μὲν, ὦ φίλε, καὶ τοῦ ἐμοῦ ὑπερασπιστοῦ περιπόθητε, οἶδα ἀκριβῶς τὰς ὑποσχέσεις, ᾶς ὑπεσχέθην ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ προφήτου αὐτοῦ· καὶ ὅτι ἐν μέσῳ τούτων ἦν καὶ τὸ PATROL. GR. CL VII. jubere, vel me dimittere poles, at Mustaplas imperator, quem Deus Romæorumque fortuna evexerunt. Tu vero cum de turba et plebe unus sis, abstine a verbis, quibus obtemperantem nullum habes. Cum ilique surrexisset ira Lumens ac indignabundus, triremes conscendit quid faceret anceps, animo revolvens promissa istoruin, quæ perjurio corrupe. rant. Remansit tamen exspectando quodnam sibi a Mustapha responsum daretur: an ex fœdere arcem sit recepturus, necne; acceptoque responso redire statuit. Accessit ilane ad eum Mustaplas, et post longum colloquium, Demetrio hæc dixit: Ego quidem, o amice, protectori meo charissime, eorum recte memini, quæ coram Deo ejusque pro30

τοῦ φρουρίου τοὺς φύλακας καὶ πᾶσαν τὴν παρα- convenerat) ubi presidium deressisset, asportavisseique secum omnia vasa et sarcinas, quas in urbe miles habebat, hac siquidem conditione sc dediderant, exportari thoraces ex triremibus curat cassidesque et galeas, hastas, zagaias, id est jacula, et omne genus armorum in arcem importari cœptum. At Cineites accurrens quod factum erat ceruit, Turcorum ninltitudinem turbatam ac tumu!tuantem, ob mutationem insperatam ac inexspe elatam: contumeliosis ideo asperisque verbis Demenium sic affatus est: Imperator Demetri, 85 ut mihi videtur, existimas nos, nationi tuæ grati ficaturus imperioque Romao, prælium obiisse ot pericula adiisse? al:ter equidem se res habet. Quod nobis inclusis accidit in libertatem asseri, ex serσκευὴν, ἣν εἶχον ἔνδον, κατὰ τὰς πίστεις αἱ ἐγένοντο μετ' αὐτῶν, αὐτὸς ἐκ τῶν τριήρεων ἐξαγαγὼν θώρακας, περικεφαλαίας, δόρυ, τζάγρας, καὶ πᾶν εἶδος ἁρμάτων, ἤρξατο εἰσάγειν ἐν τῷ φρουρίῳ. Φθάσας οὖν ὁ Τζινεὴς, καὶ ἰδὼν τὰ γενόμενα, ὁρῶν δὲ καὶ τὸν δῆμον των Τούρκων θορυβούμενον καὶ τα ραχώδη ἐπὶ τῇ ἀνελπίστῳ καὶ ἀπροσδοκήτῳ μεταβολή, ήρξατο σκώπτειν καὶ σκληρολογεῖν τὸν Δημήτριον, λέγων· Ὥς ἐμοὶ δοκεῖ, ὦ στρατηγέ · Δημήτριε, τὸν ἀγῶνα, ἂν ἠγωνισάμεθα, καὶ τοὺς · κινδύνους, οὓς ὑπέστημεν, ἕνεκα τοῦ γένους τοῦ σοῦ, καὶ τῆς τῶν Ῥωμαίων βασιλείας ὑπολαμβάνεις γεγονέναι; Αλλ' οὐχ οὕτως ἔστι· τὸ γενόμενον εἰς ἡμᾶς ἐγκλείστους ὄντας ἀπο· λυθῆναι, καὶ δούλους ὄντας δεσπότας γενέσθαι, εis rerum dominos feri, tantum beneficium Deo, οὐχ ὑμᾶς τοὺς 'Ρωμαίους τῆς δωρεᾶς ταύτης αἰτίαν κρίνομεν, ἀλλὰ τῷ ἐπουρανίῳ Θεῷ. Ὑμᾶς δὲ τοὺς συμπασχήσαντας καὶ κοπιάσαντας ἐν τῇ μεταθέσει ταύτῃ, Θεοῦ θελήσει κεκοπιάκατε ἐ θῶς, ὑπολαμβάνομεν. "Ενεκα οὖν τῶν κόπων, καὶ τῶν ἀμφοτέρων τῶν καμάτων, τῷ μόνῳ Θεῷ προσφέρομεν εὐχαριστίας. Ὑμᾶς δὲ διὰ δώρων ἱκανῶν, καὶ φιλίας, καὶ ταύτης προσκαίρου, παι [απέμψαι· τὸ δὲ πόλεις καὶ φρούρια λαβεῖν παρ' ἡμῖν. Αρκεῖ σοι σῶον πεμφθῆναι ἐν Κωνσταν τίνου, ἀναμιμνήσκοντες των Λημνίων κακῶν, καὶ τὸν ἐν τῇ μονῇ τῆς Παμμακαρίστου των και λογήρων ὀνειδισμόν· ἔχεις μισθοῦ χάριν σώαν τὴν κεφαλὴν, τὸ τοῦ λύκου φθέγξομαι. Αίρε κώπας, ἔχεις τὸν Εὗρον πνέοντα γλυκερὸν ἀέριον· φθάνε τὴν Κωνσταντίνου, ἄσπασαι τοὺς βασιλεῖς ἀφ' ἡμῶν· λέγε πῶς Θεὸς τὴν αὐθεντίαν ἡμῖν ἐδωρήσατο· ἔστω μεθ' ἡμῶν ἐν εἰρήνῃ διά γων, καὶ ἡμεῖς μετ' αὐτοῦ, ἀπέστω ζήτησις Καλ λιουπόλεως. Ταῦτα τὸν στρατηγὸν τὰ ῥήματα οὐκ ὀλίγον ἐτάραξαν· καὶ θυμωθείς, Οὐκ οἶδας, ἔφη, τίν ἐμὸν βασιλέα ποίας συνέσεως καὶ γνώσεως, καὶ ποίας άλλης μεγαλογνωμοσύνης ἐστὶν, αποπέμ πειν με κενόν τοιούτοις ρήμασι φαύλοις ἀποΣτύοντα ἐκ τοῦ στόματος, ὦ Τζινεήτ; "Ισθι ὅτι ὡς ἐν ὀλίγῳ, ὡς ὁρῶ, πάλιν ἔξει σε ἡ Κωνσταντίνου, καὶ τότε μάθῃς & είρηκας. Πλὴν οὐ σόν ἐστι τὸ διδόναι με λόγον καὶ ἀποπέμπειν, ἀλλὰ τοῦ ἀρ· ~ qui ellestia habitat, acceptum ferimus; nec aucloves illius vos Romæos judicamus. Existimamus profecto opera vestra prospere nos usos esse, qui, sociatis nobiscum laboribus, belli ærumnas in hac rerum conversione toleratis. Sutli itaque Deo gratias agimus, qui a laboribus et cassibus præteritis integrus servavit; vosque cum donis, quanta vester capit status, et amicitiæ vobis opportunæ pignoribus dimittimur. Urbes vere et castella nos vobis tradere absit! Tibi, o Demetri, sulvo satis sit Constantinopolim repetere. Memoria animis adhuc hæret malorum, quæ in Lemno passi sumus, quamque contumeliose a monachis habiti in Beatissimæ monasterio. Caput integrum mercedis nomine domum refers, Lupi ac Ciconic apologo ular. Remos impelle, tenis ac sudus Eurus spiral. Constantinopolim proficiscere, imperatores nomine nostro saluta, et iis annuntia, quomodo Deus dominationem nobis concesserit. Inter imperatorem nosque pax integra maneat atque tranquillitas, nes uliqua de Callipoti quaestio fiat. Tali oratione non mediocriter turbatus est dux exercitus Demetrius, ad iramque versus ait: An non tibi cognitus est imperator meus, quamque prudens, rerum peritus ac magnanimus sit? his contumeliis, quas ore tuo evomuisti, o Cineites, konoratum, nudumque dimittis? persuasum habe, quod prævideo, te brevi Constantinopolim, ut add asylum, profecturum: tunc, quid prosunt verba iδια χηγού Μουσταφᾶ, δν ὁ Θεὸς καὶ ἡ τύχη 'Ρω- tua, cognosces. Verumtamen pro imperio neque μαίων ὕψωσε. Σὺ δὲ, εἰς τῶν πολλῶν τυγχάνων, παῦσαι τοῦ λέγειν, ὅτι οὐκ ἔχεις τὸν ἀκούοντα. Ἐγερθεὶς οὖν εἰσῆλθεν εἰς τὰς τριήρεις πλήρης ὢν χήλου καὶ πικρίας, μὴ ἔχων τί ποιῆσαι, κατὰ νοῦν φέρων τὴν τῶν ὄρκων ἀθέτησιν, καὶ τὰς ὑποσχέσεις, τὰς παρ' αὐτῶν γενομένας. Όμως ἵστατο έκε δεχόμενος παρὰ τοῦ Μουσταφᾶ τὴν ἀπόκρισιν, εἰ μέλλει κατὰ τὰς συνθήκας λαβεῖν τὸ φρούριον, ἢ οῦ, καὶ τότε ἐπαναζεύξαι. Ο δὲ Μουσταφᾶς ἐλθὼν, καὶ λόγους συνάραντες ἱκανοὺς ἄμφω, τῷ Δημητρίῳ ἔφη· Ἐγὼ μὲν, ὦ φίλε, καὶ τοῦ ἐμοῦ ὑπερασπιστοῦ περιπόθητε, οἶδα ἀκριβῶς τὰς ὑποσχέσεις, ᾶς ὑπεσχέθην ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ προφήτου αὐτοῦ· καὶ ὅτι ἐν μέσῳ τούτων ἦν καὶ τὸ PATROL. GR. CL VII. jubere, vel me dimittere poles, at Mustaplas imperator, quem Deus Romæorumque fortuna evexerunt. Tu vero cum de turba et plebe unus sis, abstine a verbis, quibus obtemperantem nullum habes. Cum ilique surrexisset ira Lumens ac indignabundus, triremes conscendit quid faceret anceps, animo revolvens promissa istoruin, quæ perjurio corrupe. rant. Remansit tamen exspectando quodnam sibi a Mustapha responsum daretur: an ex fœdere arcem sit recepturus, necne; acceptoque responso redire statuit. Accessit ilane ad eum Mustaplas, et post longum colloquium, Demetrio hæc dixit: Ego quidem, o amice, protectori meo charissime, eorum recte memini, quæ coram Deo ejusque pro30

DUCE pirela promisi, quodque liis etiam ars Callipoleos τῆς Καλλιουπόλεως φρούριον. Ενεκα οὖν τῶν contineretur. De cæteris equidem omnibus rationem ἄλλων ἁπάντων ἔχω λόγον ἀποδοῦναι ἐν τῇ reddere debco in die illa judicii novissimi tremenda, nisi pactis stetero, eaque adimplevero. Quod autem nd castrum special, salius est mihi jusjurandum violare, quam in Dei offensionem incurrere, manibus impiorum pios tradendo, libera conditionis 86 homines in servitutem redigendo, gentemque Deo dicatam ac consecratam subjiciendo infidelium imperio, qui Deum unicum cœli et terræ nesciunt. Quod si in eam impietatem præceps laberer, quod absit! Domine, Musulmanorum natio neque me imperatorem ferret, vel tibi arcis ingressum concederet. Abi itaque, quam marinus pro viribus meis gratias referam. Quæcunque vero ditionis meæ non sunt, sed publico acquisita meoque prophetæ, illa intacta relinquo, consuetudinibus Musulmanorum prophetaque præceptis fraudem ullam facere recusans, cum Musulmanus sim. Indesinenter equidem laborabo ut urbium numerum multiplicem, eas augeam, regionesque Cavuridum adjiciam Musulmanorum ditioni. Urbem vero ut Christianis concedam, etiamque Callipolim (qua Husulmanorum fauces sunt, ιοικη genus Christianum absorbentes: qui etiam laqueus est, quo Christiani jugulantur ac pereuni), nunquum animum inducam, nec quidquam tam absurdam admittam. Hec dum audit Leontarius (lanquam leo, cui præda se subtraxit, in terram caput inclinans, et cauda laxata terram verrens), vultum præ dolore demittit, quasi phrenesi superveniente mente dejectus, donec absurdum sermonem finivisset ille. Postmodumque attollens oculos eum sic alloquitur: Accurate novimus, domine dux, quomodo vos Musul mani multis abhinc annis erga nos affecti estis. Elapsi sunt equidem anui centum quinquaginta, ex quo proavus tuus 6.hman Bithyniam, Paphlagoniam et Phrygium majoribus nostris ereptas imperio suo subdidit. Cum vero filius ejus Orchan hæreditario jure eadem themata seu provincias consecutus esset, fœdcrum initorum immemor perjurio fidem datam, fines transgressus, quos Deus et vɩritas stabiles posuerunt, violavil. Jamque ab eo tempore anni centum transierunt, quo Occidentem devastare cœpit. Illins deinde nepos pater tuus Iltrim Bajazites, cum successionis jure rerum summa omnibusque provinciis potiretur, et ipse perjurii rens peractus est; tandemque ipsum imperiumque ejus universum Deus Perais tradidit. Ad hanc diem ab ejus obitu tricesimus fere agitur annus, tuique fratres Musulmanus et Mesas, jurejurando violato, infelici exitu imperium ac vitam amiserunt. Solus Mehemeles, qui jam obiis, imperator fratorque tuus, juramentum non violavit: ipse propterea mitiori fato concessit, postquam reἡμέρᾳ ἐκείνῃ τῇ φοβερᾷ, εἰ μὴ κατὰ τὸ συμφω νηθὲν οὐκ ἀπιβήσεται. Περὶ δὲ τοῦ φρουρίου κρείσσον παραβαίνειν ὅρκον, ἢ προσκρούειν Θεῷ, εὐσεβεῖς ἐν χερσὶν ἀσεβῶν ἀποτιθέναι, καὶ ποιεῖν δοῦλον τὸ ἐλεύθερον, καὶ τῷ Θεῷ ἀφιε ρωμένον ἔθνος εἰς χεῖρας ἀπίστων, καὶ τῶν ἕνα θεὸν τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς μὴ εἰδότων. Εἰ δὲ καὶ ἐς τοσαύτην ἀσέβειαν κατακρημνιστώ, ὃ μὴ γένοιτο, Κύριε, τὸ τῶν Μουσουλμάνων γένος οὔτ᾽ ἐμοὶ τὴν ἀρχηγίαν παραχωρήσει, οὔτε σοὶ τοῦ χωρίου τούτου χαρίσει τὴν εἴσοδον. Απιθι τοιγαροῦν, κἀγὼ εἰς ὅσον εὐπορῶ, τόσον καὶ τὴν ἀνταμοιβὴν παρεκτείνω. "Οσα δὲ οὐ παρὰ τὴν ἐμὴν κτησιν εἰσιν, ἀλλὰ τῷ δημοσίῳ κεκλήρω ται, καὶ τῷ ἐμῷ προφήτῃ, οὐ θέλω παρασαλεύ σαί τι τῶν Μουσουλμανικῶν ἐθῶν, καὶ τῶν προσταγμάτων τοῦ προφήτου, Μουσουλμάνος τυγχάνων. Καὶ γὰρ ἐπιμόνως ἐργάσομαι τοῦ προσθεῖναι καὶ ἐπαυξῆσαι πόλεις, καὶ χώρας κα βουρίδων ποιῆσαι τῶν Μουσουλμάνων εἶναι. Το δὲ πόλιν, καὶ ταῦτα Καλλιούπολιν, ἥτις ἐστὶ λαιμὸς τῶν Μουσουλμάνων, καταῤῥοφῶν ἅπαν γένος τῶν Χριστιανῶν, καὶ πνιγμονὴ τῶν Χρι στιανῶν καταπνίγων καὶ ὀλεθρεύων αὐτοὺς, πώς ποτε οὔτε κατὰ νοῦν ἐπεισπεσεῖται τὸ τοιοῦται παραλόγισμα, οὔτε εἰς τέλος ἐξάγω. Ταῦτα ἐνωτισθεὶς ὁ Λεοντάριο; (καὶ ὥσπερ λέων τῆς θήρας ἀστοχήσας, κάτω τὴν κεφαλὴν φέρων, καὶ τῇ οὐρῃ τὴν γῆν ἐπιῤῥιπίζων, ὑποχαλῶν αὐτήν), οὕτω καὶ οὗτος ὑπὸ τῆς λύπης, ὡς ἐν ἐκστάσει φρενίτιδι γενόμενος, κάτω τὴν κεφαλὴν ἔχων, έως οὗ καταλήξας τὸν παράλογον λόγον ἔστη, ἄρας τὸ ὄμμα πρὸς αὐτὸν ἔφη· Ἡμεῖς μέν, ὦ κύριε καὶ αρχηγέ, τῶν Μουσουλμάνων οἴδαμεν ἀκριβῶς τὴν πρὸς ἡμᾶς ἐκ πολλῶν χρόνων διάθεσιν· καὶ γὰρ ἤδη ἐπέκεινα τὰ ἔτη τυγχάνει τὸν ἀριθμὸν τῶν ἑκατὸν πεντήκοντα, ἀφ' οὗ ὁ σὺς πρόπεςπος Οθμὰν τὰ τῆς Βιθυνίας, καὶ Παλαγονίας, καὶ Φρυγίας μέρη ἁρπάσας ἐκ τῶν χειρῶν τῶν ἡμετέρων γονέων κατέσχε. Ο δὲ ἔκγονος αὐτοῦ Ορχάν γενόμενος κύριος καὶ κληρονόμος τῶν αὐτῶν θεμάτων, οὐ διέμεινε ποτε ταῖς συνθή καις καὶ ὅρκοις, παραβαίνων καὶ μεταπηδών ὄρια, ἃ ἡσφαλίσαντο θεὺς καὶ ἀλήθεια. Αγων ἔτος ἔκτοτε ἐγγὺς που ἑκατοστών, ἀφ' οὗ τὰ τῆς δύσεως ἤρξατο φθείρειν· εἶτα ὁ ἔκγονος αὐτοῦ, ὁ σὸς πατὴρ Ιλτρὴμ, γενόμενος κύριος τῶν πραγμάτων καὶ θεμάτων κατά διαδοχὴν, καὶ αὐτὸς παραβαίνων τοὺς ὅρκους, ἐπὶ τῷ τέλει τὴν ἀρ· χὴν αὐτοῦ πᾶσαν καὶ αὐτὸν ὁ Θεὸς ἐν χερσὶ Περσῶν παρέδωκεν. Νῦν δ' ἐκείνου παρελθόντος Εγγύς που τὰ τριάκοντα έτη τελούμενα έως σήμερον οἱ ὑμέτεροι ἀδελφοὶ Μουσουλμάν, Μα Ismaelis Bullialdi notæ. Εγγύς που τὰ τριάκοντα ἔτη. Fieri nequit, ut a Bajazitis Iltrim obitu ad hanc diem anni trigin.a numerentur, cum Bajazites obierit anno Christi 1402, Leontarius vero anno 1422 hæc ad Mustapham verba habuerit. '

DUCE pirela promisi, quodque liis etiam ars Callipoleos τῆς Καλλιουπόλεως φρούριον. Ενεκα οὖν τῶν contineretur. De cæteris equidem omnibus rationem ἄλλων ἁπάντων ἔχω λόγον ἀποδοῦναι ἐν τῇ reddere debco in die illa judicii novissimi tremenda, nisi pactis stetero, eaque adimplevero. Quod autem nd castrum special, salius est mihi jusjurandum violare, quam in Dei offensionem incurrere, manibus impiorum pios tradendo, libera conditionis 86 homines in servitutem redigendo, gentemque Deo dicatam ac consecratam subjiciendo infidelium imperio, qui Deum unicum cœli et terræ nesciunt. Quod si in eam impietatem præceps laberer, quod absit! Domine, Musulmanorum natio neque me imperatorem ferret, vel tibi arcis ingressum concederet. Abi itaque, quam marinus pro viribus meis gratias referam. Quæcunque vero ditionis meæ non sunt, sed publico acquisita meoque prophetæ, illa intacta relinquo, consuetudinibus Musulmanorum prophetaque præceptis fraudem ullam facere recusans, cum Musulmanus sim. Indesinenter equidem laborabo ut urbium numerum multiplicem, eas augeam, regionesque Cavuridum adjiciam Musulmanorum ditioni. Urbem vero ut Christianis concedam, etiamque Callipolim (qua Husulmanorum fauces sunt, ιοικη genus Christianum absorbentes: qui etiam laqueus est, quo Christiani jugulantur ac pereuni), nunquum animum inducam, nec quidquam tam absurdam admittam. Hec dum audit Leontarius (lanquam leo, cui præda se subtraxit, in terram caput inclinans, et cauda laxata terram verrens), vultum præ dolore demittit, quasi phrenesi superveniente mente dejectus, donec absurdum sermonem finivisset ille. Postmodumque attollens oculos eum sic alloquitur: Accurate novimus, domine dux, quomodo vos Musul mani multis abhinc annis erga nos affecti estis. Elapsi sunt equidem anui centum quinquaginta, ex quo proavus tuus 6.hman Bithyniam, Paphlagoniam et Phrygium majoribus nostris ereptas imperio suo subdidit. Cum vero filius ejus Orchan hæreditario jure eadem themata seu provincias consecutus esset, fœdcrum initorum immemor perjurio fidem datam, fines transgressus, quos Deus et vɩritas stabiles posuerunt, violavil. Jamque ab eo tempore anni centum transierunt, quo Occidentem devastare cœpit. Illins deinde nepos pater tuus Iltrim Bajazites, cum successionis jure rerum summa omnibusque provinciis potiretur, et ipse perjurii rens peractus est; tandemque ipsum imperiumque ejus universum Deus Perais tradidit. Ad hanc diem ab ejus obitu tricesimus fere agitur annus, tuique fratres Musulmanus et Mesas, jurejurando violato, infelici exitu imperium ac vitam amiserunt. Solus Mehemeles, qui jam obiis, imperator fratorque tuus, juramentum non violavit: ipse propterea mitiori fato concessit, postquam reἡμέρᾳ ἐκείνῃ τῇ φοβερᾷ, εἰ μὴ κατὰ τὸ συμφω νηθὲν οὐκ ἀπιβήσεται. Περὶ δὲ τοῦ φρουρίου κρείσσον παραβαίνειν ὅρκον, ἢ προσκρούειν Θεῷ, εὐσεβεῖς ἐν χερσὶν ἀσεβῶν ἀποτιθέναι, καὶ ποιεῖν δοῦλον τὸ ἐλεύθερον, καὶ τῷ Θεῷ ἀφιε ρωμένον ἔθνος εἰς χεῖρας ἀπίστων, καὶ τῶν ἕνα θεὸν τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς μὴ εἰδότων. Εἰ δὲ καὶ ἐς τοσαύτην ἀσέβειαν κατακρημνιστώ, ὃ μὴ γένοιτο, Κύριε, τὸ τῶν Μουσουλμάνων γένος οὔτ᾽ ἐμοὶ τὴν ἀρχηγίαν παραχωρήσει, οὔτε σοὶ τοῦ χωρίου τούτου χαρίσει τὴν εἴσοδον. Απιθι τοιγαροῦν, κἀγὼ εἰς ὅσον εὐπορῶ, τόσον καὶ τὴν ἀνταμοιβὴν παρεκτείνω. "Οσα δὲ οὐ παρὰ τὴν ἐμὴν κτησιν εἰσιν, ἀλλὰ τῷ δημοσίῳ κεκλήρω ται, καὶ τῷ ἐμῷ προφήτῃ, οὐ θέλω παρασαλεύ σαί τι τῶν Μουσουλμανικῶν ἐθῶν, καὶ τῶν προσταγμάτων τοῦ προφήτου, Μουσουλμάνος τυγχάνων. Καὶ γὰρ ἐπιμόνως ἐργάσομαι τοῦ προσθεῖναι καὶ ἐπαυξῆσαι πόλεις, καὶ χώρας κα βουρίδων ποιῆσαι τῶν Μουσουλμάνων εἶναι. Το δὲ πόλιν, καὶ ταῦτα Καλλιούπολιν, ἥτις ἐστὶ λαιμὸς τῶν Μουσουλμάνων, καταῤῥοφῶν ἅπαν γένος τῶν Χριστιανῶν, καὶ πνιγμονὴ τῶν Χρι στιανῶν καταπνίγων καὶ ὀλεθρεύων αὐτοὺς, πώς ποτε οὔτε κατὰ νοῦν ἐπεισπεσεῖται τὸ τοιοῦται παραλόγισμα, οὔτε εἰς τέλος ἐξάγω. Ταῦτα ἐνωτισθεὶς ὁ Λεοντάριο; (καὶ ὥσπερ λέων τῆς θήρας ἀστοχήσας, κάτω τὴν κεφαλὴν φέρων, καὶ τῇ οὐρῃ τὴν γῆν ἐπιῤῥιπίζων, ὑποχαλῶν αὐτήν), οὕτω καὶ οὗτος ὑπὸ τῆς λύπης, ὡς ἐν ἐκστάσει φρενίτιδι γενόμενος, κάτω τὴν κεφαλὴν ἔχων, έως οὗ καταλήξας τὸν παράλογον λόγον ἔστη, ἄρας τὸ ὄμμα πρὸς αὐτὸν ἔφη· Ἡμεῖς μέν, ὦ κύριε καὶ αρχηγέ, τῶν Μουσουλμάνων οἴδαμεν ἀκριβῶς τὴν πρὸς ἡμᾶς ἐκ πολλῶν χρόνων διάθεσιν· καὶ γὰρ ἤδη ἐπέκεινα τὰ ἔτη τυγχάνει τὸν ἀριθμὸν τῶν ἑκατὸν πεντήκοντα, ἀφ' οὗ ὁ σὺς πρόπεςπος Οθμὰν τὰ τῆς Βιθυνίας, καὶ Παλαγονίας, καὶ Φρυγίας μέρη ἁρπάσας ἐκ τῶν χειρῶν τῶν ἡμετέρων γονέων κατέσχε. Ο δὲ ἔκγονος αὐτοῦ Ορχάν γενόμενος κύριος καὶ κληρονόμος τῶν αὐτῶν θεμάτων, οὐ διέμεινε ποτε ταῖς συνθή καις καὶ ὅρκοις, παραβαίνων καὶ μεταπηδών ὄρια, ἃ ἡσφαλίσαντο θεὺς καὶ ἀλήθεια. Αγων ἔτος ἔκτοτε ἐγγὺς που ἑκατοστών, ἀφ' οὗ τὰ τῆς δύσεως ἤρξατο φθείρειν· εἶτα ὁ ἔκγονος αὐτοῦ, ὁ σὸς πατὴρ Ιλτρὴμ, γενόμενος κύριος τῶν πραγμάτων καὶ θεμάτων κατά διαδοχὴν, καὶ αὐτὸς παραβαίνων τοὺς ὅρκους, ἐπὶ τῷ τέλει τὴν ἀρ· χὴν αὐτοῦ πᾶσαν καὶ αὐτὸν ὁ Θεὸς ἐν χερσὶ Περσῶν παρέδωκεν. Νῦν δ' ἐκείνου παρελθόντος Εγγύς που τὰ τριάκοντα έτη τελούμενα έως σήμερον οἱ ὑμέτεροι ἀδελφοὶ Μουσουλμάν, Μα Ismaelis Bullialdi notæ. Εγγύς που τὰ τριάκοντα ἔτη. Fieri nequit, ut a Bajazitis Iltrim obitu ad hanc diem anni trigin.a numerentur, cum Bajazites obierit anno Christi 1402, Leontarius vero anno 1422 hæc ad Mustapham verba habuerit. '

DUCE pirela promisi, quodque liis etiam ars Callipoleos τῆς Καλλιουπόλεως φρούριον. Ενεκα οὖν τῶν contineretur. De cæteris equidem omnibus rationem ἄλλων ἁπάντων ἔχω λόγον ἀποδοῦναι ἐν τῇ reddere debco in die illa judicii novissimi tremenda, nisi pactis stetero, eaque adimplevero. Quod autem nd castrum special, salius est mihi jusjurandum violare, quam in Dei offensionem incurrere, manibus impiorum pios tradendo, libera conditionis 86 homines in servitutem redigendo, gentemque Deo dicatam ac consecratam subjiciendo infidelium imperio, qui Deum unicum cœli et terræ nesciunt. Quod si in eam impietatem præceps laberer, quod absit! Domine, Musulmanorum natio neque me imperatorem ferret, vel tibi arcis ingressum concederet. Abi itaque, quam marinus pro viribus meis gratias referam. Quæcunque vero ditionis meæ non sunt, sed publico acquisita meoque prophetæ, illa intacta relinquo, consuetudinibus Musulmanorum prophetaque præceptis fraudem ullam facere recusans, cum Musulmanus sim. Indesinenter equidem laborabo ut urbium numerum multiplicem, eas augeam, regionesque Cavuridum adjiciam Musulmanorum ditioni. Urbem vero ut Christianis concedam, etiamque Callipolim (qua Husulmanorum fauces sunt, ιοικη genus Christianum absorbentes: qui etiam laqueus est, quo Christiani jugulantur ac pereuni), nunquum animum inducam, nec quidquam tam absurdam admittam. Hec dum audit Leontarius (lanquam leo, cui præda se subtraxit, in terram caput inclinans, et cauda laxata terram verrens), vultum præ dolore demittit, quasi phrenesi superveniente mente dejectus, donec absurdum sermonem finivisset ille. Postmodumque attollens oculos eum sic alloquitur: Accurate novimus, domine dux, quomodo vos Musul mani multis abhinc annis erga nos affecti estis. Elapsi sunt equidem anui centum quinquaginta, ex quo proavus tuus 6.hman Bithyniam, Paphlagoniam et Phrygium majoribus nostris ereptas imperio suo subdidit. Cum vero filius ejus Orchan hæreditario jure eadem themata seu provincias consecutus esset, fœdcrum initorum immemor perjurio fidem datam, fines transgressus, quos Deus et vɩritas stabiles posuerunt, violavil. Jamque ab eo tempore anni centum transierunt, quo Occidentem devastare cœpit. Illins deinde nepos pater tuus Iltrim Bajazites, cum successionis jure rerum summa omnibusque provinciis potiretur, et ipse perjurii rens peractus est; tandemque ipsum imperiumque ejus universum Deus Perais tradidit. Ad hanc diem ab ejus obitu tricesimus fere agitur annus, tuique fratres Musulmanus et Mesas, jurejurando violato, infelici exitu imperium ac vitam amiserunt. Solus Mehemeles, qui jam obiis, imperator fratorque tuus, juramentum non violavit: ipse propterea mitiori fato concessit, postquam reἡμέρᾳ ἐκείνῃ τῇ φοβερᾷ, εἰ μὴ κατὰ τὸ συμφω νηθὲν οὐκ ἀπιβήσεται. Περὶ δὲ τοῦ φρουρίου κρείσσον παραβαίνειν ὅρκον, ἢ προσκρούειν Θεῷ, εὐσεβεῖς ἐν χερσὶν ἀσεβῶν ἀποτιθέναι, καὶ ποιεῖν δοῦλον τὸ ἐλεύθερον, καὶ τῷ Θεῷ ἀφιε ρωμένον ἔθνος εἰς χεῖρας ἀπίστων, καὶ τῶν ἕνα θεὸν τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς μὴ εἰδότων. Εἰ δὲ καὶ ἐς τοσαύτην ἀσέβειαν κατακρημνιστώ, ὃ μὴ γένοιτο, Κύριε, τὸ τῶν Μουσουλμάνων γένος οὔτ᾽ ἐμοὶ τὴν ἀρχηγίαν παραχωρήσει, οὔτε σοὶ τοῦ χωρίου τούτου χαρίσει τὴν εἴσοδον. Απιθι τοιγαροῦν, κἀγὼ εἰς ὅσον εὐπορῶ, τόσον καὶ τὴν ἀνταμοιβὴν παρεκτείνω. "Οσα δὲ οὐ παρὰ τὴν ἐμὴν κτησιν εἰσιν, ἀλλὰ τῷ δημοσίῳ κεκλήρω ται, καὶ τῷ ἐμῷ προφήτῃ, οὐ θέλω παρασαλεύ σαί τι τῶν Μουσουλμανικῶν ἐθῶν, καὶ τῶν προσταγμάτων τοῦ προφήτου, Μουσουλμάνος τυγχάνων. Καὶ γὰρ ἐπιμόνως ἐργάσομαι τοῦ προσθεῖναι καὶ ἐπαυξῆσαι πόλεις, καὶ χώρας κα βουρίδων ποιῆσαι τῶν Μουσουλμάνων εἶναι. Το δὲ πόλιν, καὶ ταῦτα Καλλιούπολιν, ἥτις ἐστὶ λαιμὸς τῶν Μουσουλμάνων, καταῤῥοφῶν ἅπαν γένος τῶν Χριστιανῶν, καὶ πνιγμονὴ τῶν Χρι στιανῶν καταπνίγων καὶ ὀλεθρεύων αὐτοὺς, πώς ποτε οὔτε κατὰ νοῦν ἐπεισπεσεῖται τὸ τοιοῦται παραλόγισμα, οὔτε εἰς τέλος ἐξάγω. Ταῦτα ἐνωτισθεὶς ὁ Λεοντάριο; (καὶ ὥσπερ λέων τῆς θήρας ἀστοχήσας, κάτω τὴν κεφαλὴν φέρων, καὶ τῇ οὐρῃ τὴν γῆν ἐπιῤῥιπίζων, ὑποχαλῶν αὐτήν), οὕτω καὶ οὗτος ὑπὸ τῆς λύπης, ὡς ἐν ἐκστάσει φρενίτιδι γενόμενος, κάτω τὴν κεφαλὴν ἔχων, έως οὗ καταλήξας τὸν παράλογον λόγον ἔστη, ἄρας τὸ ὄμμα πρὸς αὐτὸν ἔφη· Ἡμεῖς μέν, ὦ κύριε καὶ αρχηγέ, τῶν Μουσουλμάνων οἴδαμεν ἀκριβῶς τὴν πρὸς ἡμᾶς ἐκ πολλῶν χρόνων διάθεσιν· καὶ γὰρ ἤδη ἐπέκεινα τὰ ἔτη τυγχάνει τὸν ἀριθμὸν τῶν ἑκατὸν πεντήκοντα, ἀφ' οὗ ὁ σὺς πρόπεςπος Οθμὰν τὰ τῆς Βιθυνίας, καὶ Παλαγονίας, καὶ Φρυγίας μέρη ἁρπάσας ἐκ τῶν χειρῶν τῶν ἡμετέρων γονέων κατέσχε. Ο δὲ ἔκγονος αὐτοῦ Ορχάν γενόμενος κύριος καὶ κληρονόμος τῶν αὐτῶν θεμάτων, οὐ διέμεινε ποτε ταῖς συνθή καις καὶ ὅρκοις, παραβαίνων καὶ μεταπηδών ὄρια, ἃ ἡσφαλίσαντο θεὺς καὶ ἀλήθεια. Αγων ἔτος ἔκτοτε ἐγγὺς που ἑκατοστών, ἀφ' οὗ τὰ τῆς δύσεως ἤρξατο φθείρειν· εἶτα ὁ ἔκγονος αὐτοῦ, ὁ σὸς πατὴρ Ιλτρὴμ, γενόμενος κύριος τῶν πραγμάτων καὶ θεμάτων κατά διαδοχὴν, καὶ αὐτὸς παραβαίνων τοὺς ὅρκους, ἐπὶ τῷ τέλει τὴν ἀρ· χὴν αὐτοῦ πᾶσαν καὶ αὐτὸν ὁ Θεὸς ἐν χερσὶ Περσῶν παρέδωκεν. Νῦν δ' ἐκείνου παρελθόντος Εγγύς που τὰ τριάκοντα έτη τελούμενα έως σήμερον οἱ ὑμέτεροι ἀδελφοὶ Μουσουλμάν, Μα Ismaelis Bullialdi notæ. Εγγύς που τὰ τριάκοντα ἔτη. Fieri nequit, ut a Bajazitis Iltrim obitu ad hanc diem anni trigin.a numerentur, cum Bajazites obierit anno Christi 1402, Leontarius vero anno 1422 hæc ad Mustapham verba habuerit. '

9$1 τῆς παραβάντες ὅρκους, κακῶς καὶ τῆς ἀρχῆς giis deliciis ac luxu affatim saliatus est. Τu vero his καὶ τῆς ζωῆς ἐξέπεσον. Μόνον ὁ ἤδη νεωστὶ παρ- patratis haud diu uteris propitia et adjutrice fortuna. ελθὼν Μεχεμέτ ἀρχηγὸς ὁ σὲς ἀδελφὸς, αὐτὸς Iniquos 87 enim Deus ad inferos immatura morte deτοὺς ὅρκους ετήρησεν καὶ αὐτὸς τὸ τέλος εἰ- trudit; ipsique non auscultantes in æternum delet. ρηνικὸν καὶ τὴν τρυφὴν τῆς ἡγεμονίας εὐδαι Cum equidem exsul ingressus es Thessalonicam, si μόνως ἀπέλαβεν. Σὺ δὲ ταῦτα ποιῶν, οὐκ εἰς Romeorum imperator Mehemeti te tradidisset, et laμακράν γελάσει ἡ τύχη, συναίρουσα καὶ βοη queo ritam finivisses: Romæos, ut proditores, eorumθοῦσά σα. Ἀδίκους γὰρ ὁ Θεὸς πρὸ καιροῦ παρα- que qui ad ipsos confugiunt, crudeles mactatores, πέμπει εἰς ᾅδην, καὶ τοὺς ἀθετοῦντας αὐτὸν εἰς a quitati justitiæque adversantes, multi accusare et τέλος ἀφανίζει. "Οτε γὰρ φεύγων εἰσῆλθες ἐν condemnare potuissent. Romæi equidem adjuvante Θεσσαλονίκῃ, εἰ ὁ βασιλεὺς τῶν Ρωμαίων παρ·.Deo, imperatorem te constituerunt; Deo enim omnia εδίδου σε τῷ Μεχεμέτ, καὶ ἀγχόνη τὴν ζωήν ascribis, idque recte dixisti, nec quidquam oppono; σου ἐλάμβανε· εἶχον ἂν πολλοὶ αἰτιᾶσθαι κατα- eos vero, qui opem tibi tulerunt, hostium loco habes κρίνειν 'Ρωμαίους ὡς προδότας, καὶ τῶν εἰς αὐτ dorsumque eis obvertis. Sanitate voluptatibusque τοὺς προσφυγόντων δεινούς φονέας, καὶ τὰ fruere. Ad nostros reversi imperaturi nos dolo cirἐναντία τοῦ δικαίου πράττοντας. "Αρτι δέ σε cumventos esse narrabimus: Deoque omnibus remisἀρχηγὸν ἀναδείξαντες μετὰ Θεὸν οἱ Ρωμαῖοι, sis, cum patientia justam ejus sententiam exγράφεις μὲν θεῷ τὸ πᾶν, καὶ τοῦτο καλῶς είρη- spectabimus. Hæc locutus e portu expansis velis κας, οὐδ᾽ ἐγὼ ἀντιλέγω· τοὺς δὲ συγκοπιάσαν solvit, versusque Constantinopolim cursuin diτας ὡς ἐχθροὺς λογίζῃ, καὶ ἀντιστρέφεις τὸ πρόσω rexit. ωπον. Υγίαινε οὖν εὐφραινόμενος. Ἡμεῖς δὲ πρὸς τοὺς ἰδίους οίκους ἀπελθόντες, καὶ τῷ βα σιλεῖ ἀναγγείλαντες τὰ τῆς ἀπάτης, τὸ πᾶν Θεῷ ἀναθέμενοι προσκαρτερήσομεν, ἐκδεχόμενοι τὴν αὐτοῦ δικαίαν ἀπόφασιν. Ταῦτα εἰπὼν, καὶ ἐξελθὼν τοῦ λιμένος, καὶ τὰ ἱστία πτερώσας, τὴν πρὸς Κωνσταντινούπολιν πορείαν ἔπλευσεν. CAPUT XXV. Manuel imperator cum Morate [œdus pangere cogitat. Mustaphas res suas constituit, olio deinde el ignavia tolum_se dat. Morates de recuperando imperio serio agitat, Abrahamum Bassam ad Manuelem destinat, qui re infecta discessit. Aluminis in Phocide confectio. Phocæa nova condita, ab Andrea et Jacobo Calaneis gubernata, fil Turcis tribularia. Joannes Adornus Phoca rector Mahometem, es deinde Moralem adit, el huic per litteras in eo copiisque trajiciendis operam sunm pollicetur. Mustaphas ad nuntium transitus Moratis in Europam fit moestus. Eum alloquitur Cineites et objurgat, suadetque ut in Asiam transeant; interim ipse de deserendo Mustapha secum agitat. Bluslaphas Lampsacum venit, et Lopadiun usque progreditur, cujus pontem prior occupat disrumpilque Morutes. Μαθὼν δὲ ταῦτα ὁ βασιλεὺς Μανουήλ καὶ λύπῃ πολύ συσχεθείς, καὶ θυμοῦ πλήρης γενόμενος, μὴ ἔχων ὅ τι ποιῆσαι, ἐβουλεύσατο κατὰ νοῦν τὴν ἑτέραν βαδίσαι, καὶ στείλαι πρέσβεις τῷ Μουράτ. Καὶ εἰ βούλεται πληρῶσαι τὴν πατρικὴν θέλησιν, καὶ δοῦναι τὰ δύο βρέφη ὁμήρους, ἐπεὶ ἐκποδὼν ἐγεγόνε: ὁ Παγιαζήτ, πάλιν Θεοῦ ἀρωγοῦντος ἀπο καταστήσει τοῦτον εἰς τὴν πατρώαν ἡγεμονίαν. Ο δὲ Μουσταφᾶς, καὶ γὰρ εἰς αὐτὸν ἐπαναδραμέτω δ λόγος, ὀχυρώσας τὸ φρούριον, καὶ συντάξας καλῶς, καὶ νουθετήσας τὸν δῆμον, καὶ καταστήσας δρουγ γαρίους καὶ κόμητας οικείους τοῦ μεγάλου στόλου, καὶ τὸν πύργον τὸν ἐν τῷ λιμένι καλῶς ὡς ἐχρῆν ἀσφαλίσας, καὶ ὅρκους διδοὺς αὐτοῖς, καὶ δω ρεαῖς ἀμείψας, ἐν τῇ 'Αδριανοῦ τὴν πορείαν ἐποι εἶτο. Καὶ δὴ εἰσελθὼν ἐν τοῖς δόμοις τοῦ ἀποιχομέ νου Μεχεμὲτ τοῦ ἀδελφοῦ αὐτοῦ, καὶ εὑρὼν θησαυτοὺς ἀναριθμήτους, καὶ ἑτέραν ἄλλην παρασκευὴν ὑπέρμετρον, ἐνδύματα, καὶ λίθους, και μαργάρους πολυτελείς, γυναῖκας ὡραίας, καὶ νέους παιδίσκους εὐπροσώπου; καὶ κάλλει διαφέροντας, καὶ πᾶσαν At Manuel imperator de istis certior factus, mœrore simul ac ira correptus, quidque ageret anceps, aliam viam ingredi statuit, legatosque ad Moratem mitt-re, acturos de eo, favente divino numine, in paternuni imperium reducendo; quandoquidem Bajazile Bassare infecta e vivis excesserit: ea tamen couditione si patris voluntatem ratam habere voluerit, et duos infantes obsides dare. haterea Mustaphas, ad cujus res narrandas redeundum, arcem Callipoleos munit, recte constituit, in plebem etiamn animadvertit, præficitque drungarios et comites domesticos magnæ classi. Turi étiam tuendæ, quæ portui imminet, præsidium imponit omnibusque necessariis instruit: jurejurando benevolum se fore promittit, donaque largitus Adrianopolim contendit. Palatium illic, quod habitaverat frater ejus Melemeles, ingressus, divites supra modum thesauros consequitur, aliamque immensam supellectilem, vestein, lapillos ac margaritas pretiosissimas: feminas quoque pulchras, 88 pueros et juvenes oris ac vultus decore praestantes, Ismaelis Bullialdi notæ. Μαθὼν δὲ ταῦτα ὁ βασιλεὺς Μανουήλ. Verisimiliora sunt quæ noster hic explicat, quam illa quæ Phranzes et Laonicus, quasi per transennam et negligentissime, percurrunt. Delusus enim a Mustapha, qui opem tulerat, Manuel ira commotus consilia, quibus istum pessumdare, suasque in Luto res collocare possit, jure agitat, et ad finem perdu. cere laborat. Δρουγγαρίους καὶ κόμητας. Drungarii sunt classis præfecii, quibus inferiores erant comites. Videndus Curopalates in officiis aulæ Constantinopolitans.

9$1 τῆς παραβάντες ὅρκους, κακῶς καὶ τῆς ἀρχῆς giis deliciis ac luxu affatim saliatus est. Τu vero his καὶ τῆς ζωῆς ἐξέπεσον. Μόνον ὁ ἤδη νεωστὶ παρ- patratis haud diu uteris propitia et adjutrice fortuna. ελθὼν Μεχεμέτ ἀρχηγὸς ὁ σὲς ἀδελφὸς, αὐτὸς Iniquos 87 enim Deus ad inferos immatura morte deτοὺς ὅρκους ετήρησεν καὶ αὐτὸς τὸ τέλος εἰ- trudit; ipsique non auscultantes in æternum delet. ρηνικὸν καὶ τὴν τρυφὴν τῆς ἡγεμονίας εὐδαι Cum equidem exsul ingressus es Thessalonicam, si μόνως ἀπέλαβεν. Σὺ δὲ ταῦτα ποιῶν, οὐκ εἰς Romeorum imperator Mehemeti te tradidisset, et laμακράν γελάσει ἡ τύχη, συναίρουσα καὶ βοη queo ritam finivisses: Romæos, ut proditores, eorumθοῦσά σα. Ἀδίκους γὰρ ὁ Θεὸς πρὸ καιροῦ παρα- que qui ad ipsos confugiunt, crudeles mactatores, πέμπει εἰς ᾅδην, καὶ τοὺς ἀθετοῦντας αὐτὸν εἰς a quitati justitiæque adversantes, multi accusare et τέλος ἀφανίζει. "Οτε γὰρ φεύγων εἰσῆλθες ἐν condemnare potuissent. Romæi equidem adjuvante Θεσσαλονίκῃ, εἰ ὁ βασιλεὺς τῶν Ρωμαίων παρ·.Deo, imperatorem te constituerunt; Deo enim omnia εδίδου σε τῷ Μεχεμέτ, καὶ ἀγχόνη τὴν ζωήν ascribis, idque recte dixisti, nec quidquam oppono; σου ἐλάμβανε· εἶχον ἂν πολλοὶ αἰτιᾶσθαι κατα- eos vero, qui opem tibi tulerunt, hostium loco habes κρίνειν 'Ρωμαίους ὡς προδότας, καὶ τῶν εἰς αὐτ dorsumque eis obvertis. Sanitate voluptatibusque τοὺς προσφυγόντων δεινούς φονέας, καὶ τὰ fruere. Ad nostros reversi imperaturi nos dolo cirἐναντία τοῦ δικαίου πράττοντας. "Αρτι δέ σε cumventos esse narrabimus: Deoque omnibus remisἀρχηγὸν ἀναδείξαντες μετὰ Θεὸν οἱ Ρωμαῖοι, sis, cum patientia justam ejus sententiam exγράφεις μὲν θεῷ τὸ πᾶν, καὶ τοῦτο καλῶς είρη- spectabimus. Hæc locutus e portu expansis velis κας, οὐδ᾽ ἐγὼ ἀντιλέγω· τοὺς δὲ συγκοπιάσαν solvit, versusque Constantinopolim cursuin diτας ὡς ἐχθροὺς λογίζῃ, καὶ ἀντιστρέφεις τὸ πρόσω rexit. ωπον. Υγίαινε οὖν εὐφραινόμενος. Ἡμεῖς δὲ πρὸς τοὺς ἰδίους οίκους ἀπελθόντες, καὶ τῷ βα σιλεῖ ἀναγγείλαντες τὰ τῆς ἀπάτης, τὸ πᾶν Θεῷ ἀναθέμενοι προσκαρτερήσομεν, ἐκδεχόμενοι τὴν αὐτοῦ δικαίαν ἀπόφασιν. Ταῦτα εἰπὼν, καὶ ἐξελθὼν τοῦ λιμένος, καὶ τὰ ἱστία πτερώσας, τὴν πρὸς Κωνσταντινούπολιν πορείαν ἔπλευσεν. CAPUT XXV. Manuel imperator cum Morate [œdus pangere cogitat. Mustaphas res suas constituit, olio deinde el ignavia tolum_se dat. Morates de recuperando imperio serio agitat, Abrahamum Bassam ad Manuelem destinat, qui re infecta discessit. Aluminis in Phocide confectio. Phocæa nova condita, ab Andrea et Jacobo Calaneis gubernata, fil Turcis tribularia. Joannes Adornus Phoca rector Mahometem, es deinde Moralem adit, el huic per litteras in eo copiisque trajiciendis operam sunm pollicetur. Mustaphas ad nuntium transitus Moratis in Europam fit moestus. Eum alloquitur Cineites et objurgat, suadetque ut in Asiam transeant; interim ipse de deserendo Mustapha secum agitat. Bluslaphas Lampsacum venit, et Lopadiun usque progreditur, cujus pontem prior occupat disrumpilque Morutes. Μαθὼν δὲ ταῦτα ὁ βασιλεὺς Μανουήλ καὶ λύπῃ πολύ συσχεθείς, καὶ θυμοῦ πλήρης γενόμενος, μὴ ἔχων ὅ τι ποιῆσαι, ἐβουλεύσατο κατὰ νοῦν τὴν ἑτέραν βαδίσαι, καὶ στείλαι πρέσβεις τῷ Μουράτ. Καὶ εἰ βούλεται πληρῶσαι τὴν πατρικὴν θέλησιν, καὶ δοῦναι τὰ δύο βρέφη ὁμήρους, ἐπεὶ ἐκποδὼν ἐγεγόνε: ὁ Παγιαζήτ, πάλιν Θεοῦ ἀρωγοῦντος ἀπο καταστήσει τοῦτον εἰς τὴν πατρώαν ἡγεμονίαν. Ο δὲ Μουσταφᾶς, καὶ γὰρ εἰς αὐτὸν ἐπαναδραμέτω δ λόγος, ὀχυρώσας τὸ φρούριον, καὶ συντάξας καλῶς, καὶ νουθετήσας τὸν δῆμον, καὶ καταστήσας δρουγ γαρίους καὶ κόμητας οικείους τοῦ μεγάλου στόλου, καὶ τὸν πύργον τὸν ἐν τῷ λιμένι καλῶς ὡς ἐχρῆν ἀσφαλίσας, καὶ ὅρκους διδοὺς αὐτοῖς, καὶ δω ρεαῖς ἀμείψας, ἐν τῇ 'Αδριανοῦ τὴν πορείαν ἐποι εἶτο. Καὶ δὴ εἰσελθὼν ἐν τοῖς δόμοις τοῦ ἀποιχομέ νου Μεχεμὲτ τοῦ ἀδελφοῦ αὐτοῦ, καὶ εὑρὼν θησαυτοὺς ἀναριθμήτους, καὶ ἑτέραν ἄλλην παρασκευὴν ὑπέρμετρον, ἐνδύματα, καὶ λίθους, και μαργάρους πολυτελείς, γυναῖκας ὡραίας, καὶ νέους παιδίσκους εὐπροσώπου; καὶ κάλλει διαφέροντας, καὶ πᾶσαν At Manuel imperator de istis certior factus, mœrore simul ac ira correptus, quidque ageret anceps, aliam viam ingredi statuit, legatosque ad Moratem mitt-re, acturos de eo, favente divino numine, in paternuni imperium reducendo; quandoquidem Bajazile Bassare infecta e vivis excesserit: ea tamen couditione si patris voluntatem ratam habere voluerit, et duos infantes obsides dare. haterea Mustaphas, ad cujus res narrandas redeundum, arcem Callipoleos munit, recte constituit, in plebem etiamn animadvertit, præficitque drungarios et comites domesticos magnæ classi. Turi étiam tuendæ, quæ portui imminet, præsidium imponit omnibusque necessariis instruit: jurejurando benevolum se fore promittit, donaque largitus Adrianopolim contendit. Palatium illic, quod habitaverat frater ejus Melemeles, ingressus, divites supra modum thesauros consequitur, aliamque immensam supellectilem, vestein, lapillos ac margaritas pretiosissimas: feminas quoque pulchras, 88 pueros et juvenes oris ac vultus decore praestantes, Ismaelis Bullialdi notæ. Μαθὼν δὲ ταῦτα ὁ βασιλεὺς Μανουήλ. Verisimiliora sunt quæ noster hic explicat, quam illa quæ Phranzes et Laonicus, quasi per transennam et negligentissime, percurrunt. Delusus enim a Mustapha, qui opem tulerat, Manuel ira commotus consilia, quibus istum pessumdare, suasque in Luto res collocare possit, jure agitat, et ad finem perdu. cere laborat. Δρουγγαρίους καὶ κόμητας. Drungarii sunt classis præfecii, quibus inferiores erant comites. Videndus Curopalates in officiis aulæ Constantinopolitans.

9$1 τῆς παραβάντες ὅρκους, κακῶς καὶ τῆς ἀρχῆς giis deliciis ac luxu affatim saliatus est. Τu vero his καὶ τῆς ζωῆς ἐξέπεσον. Μόνον ὁ ἤδη νεωστὶ παρ- patratis haud diu uteris propitia et adjutrice fortuna. ελθὼν Μεχεμέτ ἀρχηγὸς ὁ σὲς ἀδελφὸς, αὐτὸς Iniquos 87 enim Deus ad inferos immatura morte deτοὺς ὅρκους ετήρησεν καὶ αὐτὸς τὸ τέλος εἰ- trudit; ipsique non auscultantes in æternum delet. ρηνικὸν καὶ τὴν τρυφὴν τῆς ἡγεμονίας εὐδαι Cum equidem exsul ingressus es Thessalonicam, si μόνως ἀπέλαβεν. Σὺ δὲ ταῦτα ποιῶν, οὐκ εἰς Romeorum imperator Mehemeti te tradidisset, et laμακράν γελάσει ἡ τύχη, συναίρουσα καὶ βοη queo ritam finivisses: Romæos, ut proditores, eorumθοῦσά σα. Ἀδίκους γὰρ ὁ Θεὸς πρὸ καιροῦ παρα- que qui ad ipsos confugiunt, crudeles mactatores, πέμπει εἰς ᾅδην, καὶ τοὺς ἀθετοῦντας αὐτὸν εἰς a quitati justitiæque adversantes, multi accusare et τέλος ἀφανίζει. "Οτε γὰρ φεύγων εἰσῆλθες ἐν condemnare potuissent. Romæi equidem adjuvante Θεσσαλονίκῃ, εἰ ὁ βασιλεὺς τῶν Ρωμαίων παρ·.Deo, imperatorem te constituerunt; Deo enim omnia εδίδου σε τῷ Μεχεμέτ, καὶ ἀγχόνη τὴν ζωήν ascribis, idque recte dixisti, nec quidquam oppono; σου ἐλάμβανε· εἶχον ἂν πολλοὶ αἰτιᾶσθαι κατα- eos vero, qui opem tibi tulerunt, hostium loco habes κρίνειν 'Ρωμαίους ὡς προδότας, καὶ τῶν εἰς αὐτ dorsumque eis obvertis. Sanitate voluptatibusque τοὺς προσφυγόντων δεινούς φονέας, καὶ τὰ fruere. Ad nostros reversi imperaturi nos dolo cirἐναντία τοῦ δικαίου πράττοντας. "Αρτι δέ σε cumventos esse narrabimus: Deoque omnibus remisἀρχηγὸν ἀναδείξαντες μετὰ Θεὸν οἱ Ρωμαῖοι, sis, cum patientia justam ejus sententiam exγράφεις μὲν θεῷ τὸ πᾶν, καὶ τοῦτο καλῶς είρη- spectabimus. Hæc locutus e portu expansis velis κας, οὐδ᾽ ἐγὼ ἀντιλέγω· τοὺς δὲ συγκοπιάσαν solvit, versusque Constantinopolim cursuin diτας ὡς ἐχθροὺς λογίζῃ, καὶ ἀντιστρέφεις τὸ πρόσω rexit. ωπον. Υγίαινε οὖν εὐφραινόμενος. Ἡμεῖς δὲ πρὸς τοὺς ἰδίους οίκους ἀπελθόντες, καὶ τῷ βα σιλεῖ ἀναγγείλαντες τὰ τῆς ἀπάτης, τὸ πᾶν Θεῷ ἀναθέμενοι προσκαρτερήσομεν, ἐκδεχόμενοι τὴν αὐτοῦ δικαίαν ἀπόφασιν. Ταῦτα εἰπὼν, καὶ ἐξελθὼν τοῦ λιμένος, καὶ τὰ ἱστία πτερώσας, τὴν πρὸς Κωνσταντινούπολιν πορείαν ἔπλευσεν. CAPUT XXV. Manuel imperator cum Morate [œdus pangere cogitat. Mustaphas res suas constituit, olio deinde el ignavia tolum_se dat. Morates de recuperando imperio serio agitat, Abrahamum Bassam ad Manuelem destinat, qui re infecta discessit. Aluminis in Phocide confectio. Phocæa nova condita, ab Andrea et Jacobo Calaneis gubernata, fil Turcis tribularia. Joannes Adornus Phoca rector Mahometem, es deinde Moralem adit, el huic per litteras in eo copiisque trajiciendis operam sunm pollicetur. Mustaphas ad nuntium transitus Moratis in Europam fit moestus. Eum alloquitur Cineites et objurgat, suadetque ut in Asiam transeant; interim ipse de deserendo Mustapha secum agitat. Bluslaphas Lampsacum venit, et Lopadiun usque progreditur, cujus pontem prior occupat disrumpilque Morutes. Μαθὼν δὲ ταῦτα ὁ βασιλεὺς Μανουήλ καὶ λύπῃ πολύ συσχεθείς, καὶ θυμοῦ πλήρης γενόμενος, μὴ ἔχων ὅ τι ποιῆσαι, ἐβουλεύσατο κατὰ νοῦν τὴν ἑτέραν βαδίσαι, καὶ στείλαι πρέσβεις τῷ Μουράτ. Καὶ εἰ βούλεται πληρῶσαι τὴν πατρικὴν θέλησιν, καὶ δοῦναι τὰ δύο βρέφη ὁμήρους, ἐπεὶ ἐκποδὼν ἐγεγόνε: ὁ Παγιαζήτ, πάλιν Θεοῦ ἀρωγοῦντος ἀπο καταστήσει τοῦτον εἰς τὴν πατρώαν ἡγεμονίαν. Ο δὲ Μουσταφᾶς, καὶ γὰρ εἰς αὐτὸν ἐπαναδραμέτω δ λόγος, ὀχυρώσας τὸ φρούριον, καὶ συντάξας καλῶς, καὶ νουθετήσας τὸν δῆμον, καὶ καταστήσας δρουγ γαρίους καὶ κόμητας οικείους τοῦ μεγάλου στόλου, καὶ τὸν πύργον τὸν ἐν τῷ λιμένι καλῶς ὡς ἐχρῆν ἀσφαλίσας, καὶ ὅρκους διδοὺς αὐτοῖς, καὶ δω ρεαῖς ἀμείψας, ἐν τῇ 'Αδριανοῦ τὴν πορείαν ἐποι εἶτο. Καὶ δὴ εἰσελθὼν ἐν τοῖς δόμοις τοῦ ἀποιχομέ νου Μεχεμὲτ τοῦ ἀδελφοῦ αὐτοῦ, καὶ εὑρὼν θησαυτοὺς ἀναριθμήτους, καὶ ἑτέραν ἄλλην παρασκευὴν ὑπέρμετρον, ἐνδύματα, καὶ λίθους, και μαργάρους πολυτελείς, γυναῖκας ὡραίας, καὶ νέους παιδίσκους εὐπροσώπου; καὶ κάλλει διαφέροντας, καὶ πᾶσαν At Manuel imperator de istis certior factus, mœrore simul ac ira correptus, quidque ageret anceps, aliam viam ingredi statuit, legatosque ad Moratem mitt-re, acturos de eo, favente divino numine, in paternuni imperium reducendo; quandoquidem Bajazile Bassare infecta e vivis excesserit: ea tamen couditione si patris voluntatem ratam habere voluerit, et duos infantes obsides dare. haterea Mustaphas, ad cujus res narrandas redeundum, arcem Callipoleos munit, recte constituit, in plebem etiamn animadvertit, præficitque drungarios et comites domesticos magnæ classi. Turi étiam tuendæ, quæ portui imminet, præsidium imponit omnibusque necessariis instruit: jurejurando benevolum se fore promittit, donaque largitus Adrianopolim contendit. Palatium illic, quod habitaverat frater ejus Melemeles, ingressus, divites supra modum thesauros consequitur, aliamque immensam supellectilem, vestein, lapillos ac margaritas pretiosissimas: feminas quoque pulchras, 88 pueros et juvenes oris ac vultus decore praestantes, Ismaelis Bullialdi notæ. Μαθὼν δὲ ταῦτα ὁ βασιλεὺς Μανουήλ. Verisimiliora sunt quæ noster hic explicat, quam illa quæ Phranzes et Laonicus, quasi per transennam et negligentissime, percurrunt. Delusus enim a Mustapha, qui opem tulerat, Manuel ira commotus consilia, quibus istum pessumdare, suasque in Luto res collocare possit, jure agitat, et ad finem perdu. cere laborat. Δρουγγαρίους καὶ κόμητας. Drungarii sunt classis præfecii, quibus inferiores erant comites. Videndus Curopalates in officiis aulæ Constantinopolitans.

DUCE aliaque Walachiæ spolia: tum otiose tradere, lias ἄλλην ύλην Βλαχίας, ἐκάθητο κατασπαταλών, καθ᾿ • ἡμέραν μεθύων καὶ ἀσελγαίνων. Ο δὲ Μουράτ ἔτι νέος ῶν, καὶ οὔπω τὸ εἰκοσιοστὸν ἔτος ἐλάσας, ἐκάθητο ἐν Προύσῃ τῆς Βιθυνίας καὶ αὐτὸς τὰ ὅμοια πράττων· πλὴν οὐ τόσον· καὶ γὰρ ὑπὸ τῆς φροντί δος ἐδάκνετο, καὶ οὐκ εἴα τοῦτον ὁ λογισμὸς ἀχαλίνωτον· ἀλλ' ἐσκέπτετο πῶς καὶ ποίῳ τρόπῳ ἀνα καλέσηται πρὸς αὐτὸν τὴν ἡγεμονίαν τὴν πατρικὴν, ἣν ὁ πατὴρ ἐκτήσατο διὰ πολλῶν κόπων, αὐτὸς δὲ ἄνευ ἐπηρείας τινὸς ἔφθασεν ἀπολέσα;. Εἶχε γὰρ μετ᾿ αὐτοῦ καὶ τῶν μεγιστάνων τοὺς προὔχοντας πλὴν τοῦ Μαγιαζήτ· καὶ γὰρ πρὸ ὀλίγου κακώς ἀπεβίω, ὡς ὁ λόγος εδήλωσεν. Μαθόντες γὰρ ὡς τὸ φρούριον τῆς Καλλιουπόλεως παρεδόθη, καὶ ὁ Λεον τάριος κενὸς ἀπεπέμφθη, καὶ ὁ Μουσταφά; ἔτι άκου λάστως κατασπαταλᾷ, μὴ ἔχων φροντίδα πῶς δεῖ φυλάξαι τὴν ἡγεμονίαν ἀσινῆ, βουλὴν βουλεύεται, τὴν ἦν καὶ ὁ βασιλεὺς ἐβουλεύσατο, καὶ πρέσβεις προφθάσας οὗτος πέμπει πρός βασιλέα Ιπραΐμ τινα ἀδελφὸν ὑπάρχοντα τοῦ 'Αλ', ἂν ὁ λόγος φθά σας ἐδήλωσεν, ἄνδρα συνετὸν καὶ εὐήθη, καὶ πρὸς τὰς τῶν Τούρκων ἀναιδοῖς βλακείας καὶ ἀσελγείας ἀσυνο ἤθη· ὃς καὶ τὰ δευτερεῖα τοῦ Παγιαζήτ φέρων, τὰ πρωτεῖα ἐκείνου παρελθόντος έλαβε, καὶ τῶν μεγ:- στάνων πρῶτος ἦν, καὶ μεσάζων τῆς ἡγεμονίας τοῦ Μουράτ Ἐλθὼν οὖν ἐν Κωνσταντινουπόλει, καὶ περὶ μὲν τῶν ὧν ἔπραξεν ὁ βασιλεὺς οὐκ ἐγέ νετο μνήμη· ἀλλ' ἐν τῷ νῷ διατρέφοντες θυμών ἀχαλίνωτον, ἕως ἂν ὁ χρόνος εἰς εὐδαιμονίαν ἄξη τὰ περὶ αὐτῶν, ταῦτα ἐκρύπτοντο· ἱλαρῷ δὲ βλέμ ματι, καὶ ὑπούλῳ γνώμῃ τὸν ἔνδον λύκον ὡς πρόβατον έξω ἐδείκνυε. Καὶ δὴ λίγους συνάρας πράους τε καὶ λίαν ταπεινούς, βοήθειαν ἐξεκάλει, ὡς ἐξ αἰτίας γεγονότα, ὅσα δὴ καὶ γεγόνασι, λέγων τοῦ Μα γιαζήτ· ἀθώους αὐτοὺς ἀποδεικνύων, ὡσαύτως καὶ Ῥωμαίους, λέγων, Εἰ θελήσει τὸ σὲν κράτος, ὡς ἐν ὀλίγῳ ἀποκαταστήσεις πάλιν εἰς πατρικήν ἡγεμονίαν τὸν ἐμὲν δεσπότην Μουράτ, καθὼς καὶ ἐν τῷ πατρὶ αὐτοῦ εἰργάσω, λαμπρότατε βα σιλεῦ. Ἔχεις γὰρ ὑπὸ τὴν χεῖρα τὸ πηδάλιον, καὶ ὅπου ἂν βούλῃ ἐκεῖ καὶ τὴν ναῦν μεταστρέ φεις καλῶς ιθύνων τοὺς οἵακας. Ὡς γὰρ είρ γάσω ἐν τῷ πατρὶ αὐτοῦ, ἀντιστάντος τῷ σῷ κράτει Μωσῆ, οὕτω καὶ νῦν συμπάσχησον, καὶ divitias profundere, et quotidie libidini ac crapula se dedere. Morates autem etiamnum juvenis, quippe vicesimum annum nondum impleverat, Prusæ Bithyniæ morabatur, iisdem moribus assuetus: modestior tamen, quod curis sollicitaretur, crat, nec effrenatum eum sinebant de rebus suis cogitationes; agitabat quippe anima, quibus modis paternum imperium recuperare posset, quod pater suus magnis laboribus partum possidebat, ipse vero nullo suo flagitio amiserat. Aderant ei magnatum præcipui, præter Bajazitem, quem jam dixianus fato malo periisse. Intellecta autem arcis Callipoleos traditione, quodque Leontarius deceptus ac vacuus dimissus esset, atque etiam Mustaphas, intemperate luxui ac libidinibus obnoxius, curam tuendo imperio non adhiberet, consilium capit, ei, quod inierat imperator, simile; priorque ad hunc legatum mittit, Abrahamum quemdam fratrem Hali, de quo mentionem fecimus, virum prudentem et probum, Turcorum propudiosis verbis ac libidinibus inassuetum. Qui, cum vivo Bajazite Bassa secundo loco haberetur, eo mortuo primos honores adeptus est, procerumque princeps, et Moratis imperii Mesazo fuit. Venit is Constantinopolim, ubi eorum, quæ molitus erat imperator, nullum verbum fecit. Turci quippe iram immanem mente repos tam in occulto tenebant, donec tempus res corum in melius verteret; oculis placidis acserenis, et ad fraudem animo composito, lupum, quem intus gerebat, in ovem mansuetam foris transformabat. Mansuetis itaque verbis ac submissis auxilium rogat; causam erimenque omnium quæ patrata erant in Bajazitem Bassam transfert: extra culpam esse se, pariterque Romaos profitebatur, tali serucae usus: Si ita risum fuerit majestati tuď, brevi tempore dominum meum Moralem paterno regno iterum reddes, quomodo etiam erga patiem ejus, imperator illustrissime, te gessisti. Clavum quippe manu tenes, et navem quocunque libuerit convertis, cujus gubernacula perite dirigis. Qualem sane ejus patri te præbuisti, qui viribus tuis fretus Mosi restitit, sic facias, et miserere nostri, neque sinas imperium obtinere illum, qui redum specu dignus est. Mehemeles enim (nobis sapius dictus) μὴ ἐάσῃς τὴν ἡγεμονίαν κατέχειν, ὃς μηδὲ μιᾶς dum adhuc regnabat in Asia, Muse Thraciam, post occisum fratrem Musulmanum, occupante, hos:is infestus et capitalis Romæis et urbi (quod supra monuimus) fuit. Illo tempore, o imperator, Irusa Melemetem accersivisti, quem cum cxercitu 89 trajectum fide data intra Constantinopoleos menia accepisti. Is vero cuin copius eduxisset, semel atque ilerum, sapiusque cum Muse pugna inita, vic.us Constantinopolim se recepit: denuoque ut bello ex- καλύβης ἄξιος. Καὶ γὰρ ὁ (πολλάκις προλεχθεί; Μεχεμέτ ἔτι ἡγεμονεύων ἐν τῇ ἀνατολῇ, τοῦ Μωσή τότε τὴν ἡγεμονίαν τῆς Θράκης ἔχοντος, καὶ τὴν ἀδελφὸν Μουσουλμάν κτείναντος, ἐναντίος ἐφάνη Ρωμαίοις, καὶ τῆς πόλεως ἐχθρὸς ἄσπονδος ως προλέλεκται). Τότε, ὦ βασιλεῦ, μετακαλεσάμενος ἀπὸ τῆς Προύσης τὸν Μεχεμέτ, καὶ πίστεις διὺς, διυάξας αἱ τὸν ἐντὸς τῆς Κωνσταντίνου σὺν τοῖς στρατεύμασι περαιωθέν τα· καὶ ἐξελθὼν καὶ μίαν, Ismaelis Bullialdi notæ. Πέμπει προς βασιλέα Ιπραΐμ. Frater hujus Abrahamut fuit Mali-begus: quem cap. 21, fugatum vidimus a Percligiæ Mustaph.e sectatoribus. Καὶ μεσάζων τῆς ἡγεμονίας τοῦ Μωράτο Με αζων hic pro συμβούλω, seu consiliario, Turcie vezir dictus.

DUCE aliaque Walachiæ spolia: tum otiose tradere, lias ἄλλην ύλην Βλαχίας, ἐκάθητο κατασπαταλών, καθ᾿ • ἡμέραν μεθύων καὶ ἀσελγαίνων. Ο δὲ Μουράτ ἔτι νέος ῶν, καὶ οὔπω τὸ εἰκοσιοστὸν ἔτος ἐλάσας, ἐκάθητο ἐν Προύσῃ τῆς Βιθυνίας καὶ αὐτὸς τὰ ὅμοια πράττων· πλὴν οὐ τόσον· καὶ γὰρ ὑπὸ τῆς φροντί δος ἐδάκνετο, καὶ οὐκ εἴα τοῦτον ὁ λογισμὸς ἀχαλίνωτον· ἀλλ' ἐσκέπτετο πῶς καὶ ποίῳ τρόπῳ ἀνα καλέσηται πρὸς αὐτὸν τὴν ἡγεμονίαν τὴν πατρικὴν, ἣν ὁ πατὴρ ἐκτήσατο διὰ πολλῶν κόπων, αὐτὸς δὲ ἄνευ ἐπηρείας τινὸς ἔφθασεν ἀπολέσα;. Εἶχε γὰρ μετ᾿ αὐτοῦ καὶ τῶν μεγιστάνων τοὺς προὔχοντας πλὴν τοῦ Μαγιαζήτ· καὶ γὰρ πρὸ ὀλίγου κακώς ἀπεβίω, ὡς ὁ λόγος εδήλωσεν. Μαθόντες γὰρ ὡς τὸ φρούριον τῆς Καλλιουπόλεως παρεδόθη, καὶ ὁ Λεον τάριος κενὸς ἀπεπέμφθη, καὶ ὁ Μουσταφά; ἔτι άκου λάστως κατασπαταλᾷ, μὴ ἔχων φροντίδα πῶς δεῖ φυλάξαι τὴν ἡγεμονίαν ἀσινῆ, βουλὴν βουλεύεται, τὴν ἦν καὶ ὁ βασιλεὺς ἐβουλεύσατο, καὶ πρέσβεις προφθάσας οὗτος πέμπει πρός βασιλέα Ιπραΐμ τινα ἀδελφὸν ὑπάρχοντα τοῦ 'Αλ', ἂν ὁ λόγος φθά σας ἐδήλωσεν, ἄνδρα συνετὸν καὶ εὐήθη, καὶ πρὸς τὰς τῶν Τούρκων ἀναιδοῖς βλακείας καὶ ἀσελγείας ἀσυνο ἤθη· ὃς καὶ τὰ δευτερεῖα τοῦ Παγιαζήτ φέρων, τὰ πρωτεῖα ἐκείνου παρελθόντος έλαβε, καὶ τῶν μεγ:- στάνων πρῶτος ἦν, καὶ μεσάζων τῆς ἡγεμονίας τοῦ Μουράτ Ἐλθὼν οὖν ἐν Κωνσταντινουπόλει, καὶ περὶ μὲν τῶν ὧν ἔπραξεν ὁ βασιλεὺς οὐκ ἐγέ νετο μνήμη· ἀλλ' ἐν τῷ νῷ διατρέφοντες θυμών ἀχαλίνωτον, ἕως ἂν ὁ χρόνος εἰς εὐδαιμονίαν ἄξη τὰ περὶ αὐτῶν, ταῦτα ἐκρύπτοντο· ἱλαρῷ δὲ βλέμ ματι, καὶ ὑπούλῳ γνώμῃ τὸν ἔνδον λύκον ὡς πρόβατον έξω ἐδείκνυε. Καὶ δὴ λίγους συνάρας πράους τε καὶ λίαν ταπεινούς, βοήθειαν ἐξεκάλει, ὡς ἐξ αἰτίας γεγονότα, ὅσα δὴ καὶ γεγόνασι, λέγων τοῦ Μα γιαζήτ· ἀθώους αὐτοὺς ἀποδεικνύων, ὡσαύτως καὶ Ῥωμαίους, λέγων, Εἰ θελήσει τὸ σὲν κράτος, ὡς ἐν ὀλίγῳ ἀποκαταστήσεις πάλιν εἰς πατρικήν ἡγεμονίαν τὸν ἐμὲν δεσπότην Μουράτ, καθὼς καὶ ἐν τῷ πατρὶ αὐτοῦ εἰργάσω, λαμπρότατε βα σιλεῦ. Ἔχεις γὰρ ὑπὸ τὴν χεῖρα τὸ πηδάλιον, καὶ ὅπου ἂν βούλῃ ἐκεῖ καὶ τὴν ναῦν μεταστρέ φεις καλῶς ιθύνων τοὺς οἵακας. Ὡς γὰρ είρ γάσω ἐν τῷ πατρὶ αὐτοῦ, ἀντιστάντος τῷ σῷ κράτει Μωσῆ, οὕτω καὶ νῦν συμπάσχησον, καὶ divitias profundere, et quotidie libidini ac crapula se dedere. Morates autem etiamnum juvenis, quippe vicesimum annum nondum impleverat, Prusæ Bithyniæ morabatur, iisdem moribus assuetus: modestior tamen, quod curis sollicitaretur, crat, nec effrenatum eum sinebant de rebus suis cogitationes; agitabat quippe anima, quibus modis paternum imperium recuperare posset, quod pater suus magnis laboribus partum possidebat, ipse vero nullo suo flagitio amiserat. Aderant ei magnatum præcipui, præter Bajazitem, quem jam dixianus fato malo periisse. Intellecta autem arcis Callipoleos traditione, quodque Leontarius deceptus ac vacuus dimissus esset, atque etiam Mustaphas, intemperate luxui ac libidinibus obnoxius, curam tuendo imperio non adhiberet, consilium capit, ei, quod inierat imperator, simile; priorque ad hunc legatum mittit, Abrahamum quemdam fratrem Hali, de quo mentionem fecimus, virum prudentem et probum, Turcorum propudiosis verbis ac libidinibus inassuetum. Qui, cum vivo Bajazite Bassa secundo loco haberetur, eo mortuo primos honores adeptus est, procerumque princeps, et Moratis imperii Mesazo fuit. Venit is Constantinopolim, ubi eorum, quæ molitus erat imperator, nullum verbum fecit. Turci quippe iram immanem mente repos tam in occulto tenebant, donec tempus res corum in melius verteret; oculis placidis acserenis, et ad fraudem animo composito, lupum, quem intus gerebat, in ovem mansuetam foris transformabat. Mansuetis itaque verbis ac submissis auxilium rogat; causam erimenque omnium quæ patrata erant in Bajazitem Bassam transfert: extra culpam esse se, pariterque Romaos profitebatur, tali serucae usus: Si ita risum fuerit majestati tuď, brevi tempore dominum meum Moralem paterno regno iterum reddes, quomodo etiam erga patiem ejus, imperator illustrissime, te gessisti. Clavum quippe manu tenes, et navem quocunque libuerit convertis, cujus gubernacula perite dirigis. Qualem sane ejus patri te præbuisti, qui viribus tuis fretus Mosi restitit, sic facias, et miserere nostri, neque sinas imperium obtinere illum, qui redum specu dignus est. Mehemeles enim (nobis sapius dictus) μὴ ἐάσῃς τὴν ἡγεμονίαν κατέχειν, ὃς μηδὲ μιᾶς dum adhuc regnabat in Asia, Muse Thraciam, post occisum fratrem Musulmanum, occupante, hos:is infestus et capitalis Romæis et urbi (quod supra monuimus) fuit. Illo tempore, o imperator, Irusa Melemetem accersivisti, quem cum cxercitu 89 trajectum fide data intra Constantinopoleos menia accepisti. Is vero cuin copius eduxisset, semel atque ilerum, sapiusque cum Muse pugna inita, vic.us Constantinopolim se recepit: denuoque ut bello ex- καλύβης ἄξιος. Καὶ γὰρ ὁ (πολλάκις προλεχθεί; Μεχεμέτ ἔτι ἡγεμονεύων ἐν τῇ ἀνατολῇ, τοῦ Μωσή τότε τὴν ἡγεμονίαν τῆς Θράκης ἔχοντος, καὶ τὴν ἀδελφὸν Μουσουλμάν κτείναντος, ἐναντίος ἐφάνη Ρωμαίοις, καὶ τῆς πόλεως ἐχθρὸς ἄσπονδος ως προλέλεκται). Τότε, ὦ βασιλεῦ, μετακαλεσάμενος ἀπὸ τῆς Προύσης τὸν Μεχεμέτ, καὶ πίστεις διὺς, διυάξας αἱ τὸν ἐντὸς τῆς Κωνσταντίνου σὺν τοῖς στρατεύμασι περαιωθέν τα· καὶ ἐξελθὼν καὶ μίαν, Ismaelis Bullialdi notæ. Πέμπει προς βασιλέα Ιπραΐμ. Frater hujus Abrahamut fuit Mali-begus: quem cap. 21, fugatum vidimus a Percligiæ Mustaph.e sectatoribus. Καὶ μεσάζων τῆς ἡγεμονίας τοῦ Μωράτο Με αζων hic pro συμβούλω, seu consiliario, Turcie vezir dictus.

DUCE aliaque Walachiæ spolia: tum otiose tradere, lias ἄλλην ύλην Βλαχίας, ἐκάθητο κατασπαταλών, καθ᾿ • ἡμέραν μεθύων καὶ ἀσελγαίνων. Ο δὲ Μουράτ ἔτι νέος ῶν, καὶ οὔπω τὸ εἰκοσιοστὸν ἔτος ἐλάσας, ἐκάθητο ἐν Προύσῃ τῆς Βιθυνίας καὶ αὐτὸς τὰ ὅμοια πράττων· πλὴν οὐ τόσον· καὶ γὰρ ὑπὸ τῆς φροντί δος ἐδάκνετο, καὶ οὐκ εἴα τοῦτον ὁ λογισμὸς ἀχαλίνωτον· ἀλλ' ἐσκέπτετο πῶς καὶ ποίῳ τρόπῳ ἀνα καλέσηται πρὸς αὐτὸν τὴν ἡγεμονίαν τὴν πατρικὴν, ἣν ὁ πατὴρ ἐκτήσατο διὰ πολλῶν κόπων, αὐτὸς δὲ ἄνευ ἐπηρείας τινὸς ἔφθασεν ἀπολέσα;. Εἶχε γὰρ μετ᾿ αὐτοῦ καὶ τῶν μεγιστάνων τοὺς προὔχοντας πλὴν τοῦ Μαγιαζήτ· καὶ γὰρ πρὸ ὀλίγου κακώς ἀπεβίω, ὡς ὁ λόγος εδήλωσεν. Μαθόντες γὰρ ὡς τὸ φρούριον τῆς Καλλιουπόλεως παρεδόθη, καὶ ὁ Λεον τάριος κενὸς ἀπεπέμφθη, καὶ ὁ Μουσταφά; ἔτι άκου λάστως κατασπαταλᾷ, μὴ ἔχων φροντίδα πῶς δεῖ φυλάξαι τὴν ἡγεμονίαν ἀσινῆ, βουλὴν βουλεύεται, τὴν ἦν καὶ ὁ βασιλεὺς ἐβουλεύσατο, καὶ πρέσβεις προφθάσας οὗτος πέμπει πρός βασιλέα Ιπραΐμ τινα ἀδελφὸν ὑπάρχοντα τοῦ 'Αλ', ἂν ὁ λόγος φθά σας ἐδήλωσεν, ἄνδρα συνετὸν καὶ εὐήθη, καὶ πρὸς τὰς τῶν Τούρκων ἀναιδοῖς βλακείας καὶ ἀσελγείας ἀσυνο ἤθη· ὃς καὶ τὰ δευτερεῖα τοῦ Παγιαζήτ φέρων, τὰ πρωτεῖα ἐκείνου παρελθόντος έλαβε, καὶ τῶν μεγ:- στάνων πρῶτος ἦν, καὶ μεσάζων τῆς ἡγεμονίας τοῦ Μουράτ Ἐλθὼν οὖν ἐν Κωνσταντινουπόλει, καὶ περὶ μὲν τῶν ὧν ἔπραξεν ὁ βασιλεὺς οὐκ ἐγέ νετο μνήμη· ἀλλ' ἐν τῷ νῷ διατρέφοντες θυμών ἀχαλίνωτον, ἕως ἂν ὁ χρόνος εἰς εὐδαιμονίαν ἄξη τὰ περὶ αὐτῶν, ταῦτα ἐκρύπτοντο· ἱλαρῷ δὲ βλέμ ματι, καὶ ὑπούλῳ γνώμῃ τὸν ἔνδον λύκον ὡς πρόβατον έξω ἐδείκνυε. Καὶ δὴ λίγους συνάρας πράους τε καὶ λίαν ταπεινούς, βοήθειαν ἐξεκάλει, ὡς ἐξ αἰτίας γεγονότα, ὅσα δὴ καὶ γεγόνασι, λέγων τοῦ Μα γιαζήτ· ἀθώους αὐτοὺς ἀποδεικνύων, ὡσαύτως καὶ Ῥωμαίους, λέγων, Εἰ θελήσει τὸ σὲν κράτος, ὡς ἐν ὀλίγῳ ἀποκαταστήσεις πάλιν εἰς πατρικήν ἡγεμονίαν τὸν ἐμὲν δεσπότην Μουράτ, καθὼς καὶ ἐν τῷ πατρὶ αὐτοῦ εἰργάσω, λαμπρότατε βα σιλεῦ. Ἔχεις γὰρ ὑπὸ τὴν χεῖρα τὸ πηδάλιον, καὶ ὅπου ἂν βούλῃ ἐκεῖ καὶ τὴν ναῦν μεταστρέ φεις καλῶς ιθύνων τοὺς οἵακας. Ὡς γὰρ είρ γάσω ἐν τῷ πατρὶ αὐτοῦ, ἀντιστάντος τῷ σῷ κράτει Μωσῆ, οὕτω καὶ νῦν συμπάσχησον, καὶ divitias profundere, et quotidie libidini ac crapula se dedere. Morates autem etiamnum juvenis, quippe vicesimum annum nondum impleverat, Prusæ Bithyniæ morabatur, iisdem moribus assuetus: modestior tamen, quod curis sollicitaretur, crat, nec effrenatum eum sinebant de rebus suis cogitationes; agitabat quippe anima, quibus modis paternum imperium recuperare posset, quod pater suus magnis laboribus partum possidebat, ipse vero nullo suo flagitio amiserat. Aderant ei magnatum præcipui, præter Bajazitem, quem jam dixianus fato malo periisse. Intellecta autem arcis Callipoleos traditione, quodque Leontarius deceptus ac vacuus dimissus esset, atque etiam Mustaphas, intemperate luxui ac libidinibus obnoxius, curam tuendo imperio non adhiberet, consilium capit, ei, quod inierat imperator, simile; priorque ad hunc legatum mittit, Abrahamum quemdam fratrem Hali, de quo mentionem fecimus, virum prudentem et probum, Turcorum propudiosis verbis ac libidinibus inassuetum. Qui, cum vivo Bajazite Bassa secundo loco haberetur, eo mortuo primos honores adeptus est, procerumque princeps, et Moratis imperii Mesazo fuit. Venit is Constantinopolim, ubi eorum, quæ molitus erat imperator, nullum verbum fecit. Turci quippe iram immanem mente repos tam in occulto tenebant, donec tempus res corum in melius verteret; oculis placidis acserenis, et ad fraudem animo composito, lupum, quem intus gerebat, in ovem mansuetam foris transformabat. Mansuetis itaque verbis ac submissis auxilium rogat; causam erimenque omnium quæ patrata erant in Bajazitem Bassam transfert: extra culpam esse se, pariterque Romaos profitebatur, tali serucae usus: Si ita risum fuerit majestati tuď, brevi tempore dominum meum Moralem paterno regno iterum reddes, quomodo etiam erga patiem ejus, imperator illustrissime, te gessisti. Clavum quippe manu tenes, et navem quocunque libuerit convertis, cujus gubernacula perite dirigis. Qualem sane ejus patri te præbuisti, qui viribus tuis fretus Mosi restitit, sic facias, et miserere nostri, neque sinas imperium obtinere illum, qui redum specu dignus est. Mehemeles enim (nobis sapius dictus) μὴ ἐάσῃς τὴν ἡγεμονίαν κατέχειν, ὃς μηδὲ μιᾶς dum adhuc regnabat in Asia, Muse Thraciam, post occisum fratrem Musulmanum, occupante, hos:is infestus et capitalis Romæis et urbi (quod supra monuimus) fuit. Illo tempore, o imperator, Irusa Melemetem accersivisti, quem cum cxercitu 89 trajectum fide data intra Constantinopoleos menia accepisti. Is vero cuin copius eduxisset, semel atque ilerum, sapiusque cum Muse pugna inita, vic.us Constantinopolim se recepit: denuoque ut bello ex- καλύβης ἄξιος. Καὶ γὰρ ὁ (πολλάκις προλεχθεί; Μεχεμέτ ἔτι ἡγεμονεύων ἐν τῇ ἀνατολῇ, τοῦ Μωσή τότε τὴν ἡγεμονίαν τῆς Θράκης ἔχοντος, καὶ τὴν ἀδελφὸν Μουσουλμάν κτείναντος, ἐναντίος ἐφάνη Ρωμαίοις, καὶ τῆς πόλεως ἐχθρὸς ἄσπονδος ως προλέλεκται). Τότε, ὦ βασιλεῦ, μετακαλεσάμενος ἀπὸ τῆς Προύσης τὸν Μεχεμέτ, καὶ πίστεις διὺς, διυάξας αἱ τὸν ἐντὸς τῆς Κωνσταντίνου σὺν τοῖς στρατεύμασι περαιωθέν τα· καὶ ἐξελθὼν καὶ μίαν, Ismaelis Bullialdi notæ. Πέμπει προς βασιλέα Ιπραΐμ. Frater hujus Abrahamut fuit Mali-begus: quem cap. 21, fugatum vidimus a Percligiæ Mustaph.e sectatoribus. Καὶ μεσάζων τῆς ἡγεμονίας τοῦ Μωράτο Με αζων hic pro συμβούλω, seu consiliario, Turcie vezir dictus.

DUCE aliaque Walachiæ spolia: tum otiose tradere, lias ἄλλην ύλην Βλαχίας, ἐκάθητο κατασπαταλών, καθ᾿ • ἡμέραν μεθύων καὶ ἀσελγαίνων. Ο δὲ Μουράτ ἔτι νέος ῶν, καὶ οὔπω τὸ εἰκοσιοστὸν ἔτος ἐλάσας, ἐκάθητο ἐν Προύσῃ τῆς Βιθυνίας καὶ αὐτὸς τὰ ὅμοια πράττων· πλὴν οὐ τόσον· καὶ γὰρ ὑπὸ τῆς φροντί δος ἐδάκνετο, καὶ οὐκ εἴα τοῦτον ὁ λογισμὸς ἀχαλίνωτον· ἀλλ' ἐσκέπτετο πῶς καὶ ποίῳ τρόπῳ ἀνα καλέσηται πρὸς αὐτὸν τὴν ἡγεμονίαν τὴν πατρικὴν, ἣν ὁ πατὴρ ἐκτήσατο διὰ πολλῶν κόπων, αὐτὸς δὲ ἄνευ ἐπηρείας τινὸς ἔφθασεν ἀπολέσα;. Εἶχε γὰρ μετ᾿ αὐτοῦ καὶ τῶν μεγιστάνων τοὺς προὔχοντας πλὴν τοῦ Μαγιαζήτ· καὶ γὰρ πρὸ ὀλίγου κακώς ἀπεβίω, ὡς ὁ λόγος εδήλωσεν. Μαθόντες γὰρ ὡς τὸ φρούριον τῆς Καλλιουπόλεως παρεδόθη, καὶ ὁ Λεον τάριος κενὸς ἀπεπέμφθη, καὶ ὁ Μουσταφά; ἔτι άκου λάστως κατασπαταλᾷ, μὴ ἔχων φροντίδα πῶς δεῖ φυλάξαι τὴν ἡγεμονίαν ἀσινῆ, βουλὴν βουλεύεται, τὴν ἦν καὶ ὁ βασιλεὺς ἐβουλεύσατο, καὶ πρέσβεις προφθάσας οὗτος πέμπει πρός βασιλέα Ιπραΐμ τινα ἀδελφὸν ὑπάρχοντα τοῦ 'Αλ', ἂν ὁ λόγος φθά σας ἐδήλωσεν, ἄνδρα συνετὸν καὶ εὐήθη, καὶ πρὸς τὰς τῶν Τούρκων ἀναιδοῖς βλακείας καὶ ἀσελγείας ἀσυνο ἤθη· ὃς καὶ τὰ δευτερεῖα τοῦ Παγιαζήτ φέρων, τὰ πρωτεῖα ἐκείνου παρελθόντος έλαβε, καὶ τῶν μεγ:- στάνων πρῶτος ἦν, καὶ μεσάζων τῆς ἡγεμονίας τοῦ Μουράτ Ἐλθὼν οὖν ἐν Κωνσταντινουπόλει, καὶ περὶ μὲν τῶν ὧν ἔπραξεν ὁ βασιλεὺς οὐκ ἐγέ νετο μνήμη· ἀλλ' ἐν τῷ νῷ διατρέφοντες θυμών ἀχαλίνωτον, ἕως ἂν ὁ χρόνος εἰς εὐδαιμονίαν ἄξη τὰ περὶ αὐτῶν, ταῦτα ἐκρύπτοντο· ἱλαρῷ δὲ βλέμ ματι, καὶ ὑπούλῳ γνώμῃ τὸν ἔνδον λύκον ὡς πρόβατον έξω ἐδείκνυε. Καὶ δὴ λίγους συνάρας πράους τε καὶ λίαν ταπεινούς, βοήθειαν ἐξεκάλει, ὡς ἐξ αἰτίας γεγονότα, ὅσα δὴ καὶ γεγόνασι, λέγων τοῦ Μα γιαζήτ· ἀθώους αὐτοὺς ἀποδεικνύων, ὡσαύτως καὶ Ῥωμαίους, λέγων, Εἰ θελήσει τὸ σὲν κράτος, ὡς ἐν ὀλίγῳ ἀποκαταστήσεις πάλιν εἰς πατρικήν ἡγεμονίαν τὸν ἐμὲν δεσπότην Μουράτ, καθὼς καὶ ἐν τῷ πατρὶ αὐτοῦ εἰργάσω, λαμπρότατε βα σιλεῦ. Ἔχεις γὰρ ὑπὸ τὴν χεῖρα τὸ πηδάλιον, καὶ ὅπου ἂν βούλῃ ἐκεῖ καὶ τὴν ναῦν μεταστρέ φεις καλῶς ιθύνων τοὺς οἵακας. Ὡς γὰρ είρ γάσω ἐν τῷ πατρὶ αὐτοῦ, ἀντιστάντος τῷ σῷ κράτει Μωσῆ, οὕτω καὶ νῦν συμπάσχησον, καὶ divitias profundere, et quotidie libidini ac crapula se dedere. Morates autem etiamnum juvenis, quippe vicesimum annum nondum impleverat, Prusæ Bithyniæ morabatur, iisdem moribus assuetus: modestior tamen, quod curis sollicitaretur, crat, nec effrenatum eum sinebant de rebus suis cogitationes; agitabat quippe anima, quibus modis paternum imperium recuperare posset, quod pater suus magnis laboribus partum possidebat, ipse vero nullo suo flagitio amiserat. Aderant ei magnatum præcipui, præter Bajazitem, quem jam dixianus fato malo periisse. Intellecta autem arcis Callipoleos traditione, quodque Leontarius deceptus ac vacuus dimissus esset, atque etiam Mustaphas, intemperate luxui ac libidinibus obnoxius, curam tuendo imperio non adhiberet, consilium capit, ei, quod inierat imperator, simile; priorque ad hunc legatum mittit, Abrahamum quemdam fratrem Hali, de quo mentionem fecimus, virum prudentem et probum, Turcorum propudiosis verbis ac libidinibus inassuetum. Qui, cum vivo Bajazite Bassa secundo loco haberetur, eo mortuo primos honores adeptus est, procerumque princeps, et Moratis imperii Mesazo fuit. Venit is Constantinopolim, ubi eorum, quæ molitus erat imperator, nullum verbum fecit. Turci quippe iram immanem mente repos tam in occulto tenebant, donec tempus res corum in melius verteret; oculis placidis acserenis, et ad fraudem animo composito, lupum, quem intus gerebat, in ovem mansuetam foris transformabat. Mansuetis itaque verbis ac submissis auxilium rogat; causam erimenque omnium quæ patrata erant in Bajazitem Bassam transfert: extra culpam esse se, pariterque Romaos profitebatur, tali serucae usus: Si ita risum fuerit majestati tuď, brevi tempore dominum meum Moralem paterno regno iterum reddes, quomodo etiam erga patiem ejus, imperator illustrissime, te gessisti. Clavum quippe manu tenes, et navem quocunque libuerit convertis, cujus gubernacula perite dirigis. Qualem sane ejus patri te præbuisti, qui viribus tuis fretus Mosi restitit, sic facias, et miserere nostri, neque sinas imperium obtinere illum, qui redum specu dignus est. Mehemeles enim (nobis sapius dictus) μὴ ἐάσῃς τὴν ἡγεμονίαν κατέχειν, ὃς μηδὲ μιᾶς dum adhuc regnabat in Asia, Muse Thraciam, post occisum fratrem Musulmanum, occupante, hos:is infestus et capitalis Romæis et urbi (quod supra monuimus) fuit. Illo tempore, o imperator, Irusa Melemetem accersivisti, quem cum cxercitu 89 trajectum fide data intra Constantinopoleos menia accepisti. Is vero cuin copius eduxisset, semel atque ilerum, sapiusque cum Muse pugna inita, vic.us Constantinopolim se recepit: denuoque ut bello ex- καλύβης ἄξιος. Καὶ γὰρ ὁ (πολλάκις προλεχθεί; Μεχεμέτ ἔτι ἡγεμονεύων ἐν τῇ ἀνατολῇ, τοῦ Μωσή τότε τὴν ἡγεμονίαν τῆς Θράκης ἔχοντος, καὶ τὴν ἀδελφὸν Μουσουλμάν κτείναντος, ἐναντίος ἐφάνη Ρωμαίοις, καὶ τῆς πόλεως ἐχθρὸς ἄσπονδος ως προλέλεκται). Τότε, ὦ βασιλεῦ, μετακαλεσάμενος ἀπὸ τῆς Προύσης τὸν Μεχεμέτ, καὶ πίστεις διὺς, διυάξας αἱ τὸν ἐντὸς τῆς Κωνσταντίνου σὺν τοῖς στρατεύμασι περαιωθέν τα· καὶ ἐξελθὼν καὶ μίαν, Ismaelis Bullialdi notæ. Πέμπει προς βασιλέα Ιπραΐμ. Frater hujus Abrahamut fuit Mali-begus: quem cap. 21, fugatum vidimus a Percligiæ Mustaph.e sectatoribus. Καὶ μεσάζων τῆς ἡγεμονίας τοῦ Μωράτο Με αζων hic pro συμβούλω, seu consiliario, Turcie vezir dictus.

DUCE aliaque Walachiæ spolia: tum otiose tradere, lias ἄλλην ύλην Βλαχίας, ἐκάθητο κατασπαταλών, καθ᾿ • ἡμέραν μεθύων καὶ ἀσελγαίνων. Ο δὲ Μουράτ ἔτι νέος ῶν, καὶ οὔπω τὸ εἰκοσιοστὸν ἔτος ἐλάσας, ἐκάθητο ἐν Προύσῃ τῆς Βιθυνίας καὶ αὐτὸς τὰ ὅμοια πράττων· πλὴν οὐ τόσον· καὶ γὰρ ὑπὸ τῆς φροντί δος ἐδάκνετο, καὶ οὐκ εἴα τοῦτον ὁ λογισμὸς ἀχαλίνωτον· ἀλλ' ἐσκέπτετο πῶς καὶ ποίῳ τρόπῳ ἀνα καλέσηται πρὸς αὐτὸν τὴν ἡγεμονίαν τὴν πατρικὴν, ἣν ὁ πατὴρ ἐκτήσατο διὰ πολλῶν κόπων, αὐτὸς δὲ ἄνευ ἐπηρείας τινὸς ἔφθασεν ἀπολέσα;. Εἶχε γὰρ μετ᾿ αὐτοῦ καὶ τῶν μεγιστάνων τοὺς προὔχοντας πλὴν τοῦ Μαγιαζήτ· καὶ γὰρ πρὸ ὀλίγου κακώς ἀπεβίω, ὡς ὁ λόγος εδήλωσεν. Μαθόντες γὰρ ὡς τὸ φρούριον τῆς Καλλιουπόλεως παρεδόθη, καὶ ὁ Λεον τάριος κενὸς ἀπεπέμφθη, καὶ ὁ Μουσταφά; ἔτι άκου λάστως κατασπαταλᾷ, μὴ ἔχων φροντίδα πῶς δεῖ φυλάξαι τὴν ἡγεμονίαν ἀσινῆ, βουλὴν βουλεύεται, τὴν ἦν καὶ ὁ βασιλεὺς ἐβουλεύσατο, καὶ πρέσβεις προφθάσας οὗτος πέμπει πρός βασιλέα Ιπραΐμ τινα ἀδελφὸν ὑπάρχοντα τοῦ 'Αλ', ἂν ὁ λόγος φθά σας ἐδήλωσεν, ἄνδρα συνετὸν καὶ εὐήθη, καὶ πρὸς τὰς τῶν Τούρκων ἀναιδοῖς βλακείας καὶ ἀσελγείας ἀσυνο ἤθη· ὃς καὶ τὰ δευτερεῖα τοῦ Παγιαζήτ φέρων, τὰ πρωτεῖα ἐκείνου παρελθόντος έλαβε, καὶ τῶν μεγ:- στάνων πρῶτος ἦν, καὶ μεσάζων τῆς ἡγεμονίας τοῦ Μουράτ Ἐλθὼν οὖν ἐν Κωνσταντινουπόλει, καὶ περὶ μὲν τῶν ὧν ἔπραξεν ὁ βασιλεὺς οὐκ ἐγέ νετο μνήμη· ἀλλ' ἐν τῷ νῷ διατρέφοντες θυμών ἀχαλίνωτον, ἕως ἂν ὁ χρόνος εἰς εὐδαιμονίαν ἄξη τὰ περὶ αὐτῶν, ταῦτα ἐκρύπτοντο· ἱλαρῷ δὲ βλέμ ματι, καὶ ὑπούλῳ γνώμῃ τὸν ἔνδον λύκον ὡς πρόβατον έξω ἐδείκνυε. Καὶ δὴ λίγους συνάρας πράους τε καὶ λίαν ταπεινούς, βοήθειαν ἐξεκάλει, ὡς ἐξ αἰτίας γεγονότα, ὅσα δὴ καὶ γεγόνασι, λέγων τοῦ Μα γιαζήτ· ἀθώους αὐτοὺς ἀποδεικνύων, ὡσαύτως καὶ Ῥωμαίους, λέγων, Εἰ θελήσει τὸ σὲν κράτος, ὡς ἐν ὀλίγῳ ἀποκαταστήσεις πάλιν εἰς πατρικήν ἡγεμονίαν τὸν ἐμὲν δεσπότην Μουράτ, καθὼς καὶ ἐν τῷ πατρὶ αὐτοῦ εἰργάσω, λαμπρότατε βα σιλεῦ. Ἔχεις γὰρ ὑπὸ τὴν χεῖρα τὸ πηδάλιον, καὶ ὅπου ἂν βούλῃ ἐκεῖ καὶ τὴν ναῦν μεταστρέ φεις καλῶς ιθύνων τοὺς οἵακας. Ὡς γὰρ είρ γάσω ἐν τῷ πατρὶ αὐτοῦ, ἀντιστάντος τῷ σῷ κράτει Μωσῆ, οὕτω καὶ νῦν συμπάσχησον, καὶ divitias profundere, et quotidie libidini ac crapula se dedere. Morates autem etiamnum juvenis, quippe vicesimum annum nondum impleverat, Prusæ Bithyniæ morabatur, iisdem moribus assuetus: modestior tamen, quod curis sollicitaretur, crat, nec effrenatum eum sinebant de rebus suis cogitationes; agitabat quippe anima, quibus modis paternum imperium recuperare posset, quod pater suus magnis laboribus partum possidebat, ipse vero nullo suo flagitio amiserat. Aderant ei magnatum præcipui, præter Bajazitem, quem jam dixianus fato malo periisse. Intellecta autem arcis Callipoleos traditione, quodque Leontarius deceptus ac vacuus dimissus esset, atque etiam Mustaphas, intemperate luxui ac libidinibus obnoxius, curam tuendo imperio non adhiberet, consilium capit, ei, quod inierat imperator, simile; priorque ad hunc legatum mittit, Abrahamum quemdam fratrem Hali, de quo mentionem fecimus, virum prudentem et probum, Turcorum propudiosis verbis ac libidinibus inassuetum. Qui, cum vivo Bajazite Bassa secundo loco haberetur, eo mortuo primos honores adeptus est, procerumque princeps, et Moratis imperii Mesazo fuit. Venit is Constantinopolim, ubi eorum, quæ molitus erat imperator, nullum verbum fecit. Turci quippe iram immanem mente repos tam in occulto tenebant, donec tempus res corum in melius verteret; oculis placidis acserenis, et ad fraudem animo composito, lupum, quem intus gerebat, in ovem mansuetam foris transformabat. Mansuetis itaque verbis ac submissis auxilium rogat; causam erimenque omnium quæ patrata erant in Bajazitem Bassam transfert: extra culpam esse se, pariterque Romaos profitebatur, tali serucae usus: Si ita risum fuerit majestati tuď, brevi tempore dominum meum Moralem paterno regno iterum reddes, quomodo etiam erga patiem ejus, imperator illustrissime, te gessisti. Clavum quippe manu tenes, et navem quocunque libuerit convertis, cujus gubernacula perite dirigis. Qualem sane ejus patri te præbuisti, qui viribus tuis fretus Mosi restitit, sic facias, et miserere nostri, neque sinas imperium obtinere illum, qui redum specu dignus est. Mehemeles enim (nobis sapius dictus) μὴ ἐάσῃς τὴν ἡγεμονίαν κατέχειν, ὃς μηδὲ μιᾶς dum adhuc regnabat in Asia, Muse Thraciam, post occisum fratrem Musulmanum, occupante, hos:is infestus et capitalis Romæis et urbi (quod supra monuimus) fuit. Illo tempore, o imperator, Irusa Melemetem accersivisti, quem cum cxercitu 89 trajectum fide data intra Constantinopoleos menia accepisti. Is vero cuin copius eduxisset, semel atque ilerum, sapiusque cum Muse pugna inita, vic.us Constantinopolim se recepit: denuoque ut bello ex- καλύβης ἄξιος. Καὶ γὰρ ὁ (πολλάκις προλεχθεί; Μεχεμέτ ἔτι ἡγεμονεύων ἐν τῇ ἀνατολῇ, τοῦ Μωσή τότε τὴν ἡγεμονίαν τῆς Θράκης ἔχοντος, καὶ τὴν ἀδελφὸν Μουσουλμάν κτείναντος, ἐναντίος ἐφάνη Ρωμαίοις, καὶ τῆς πόλεως ἐχθρὸς ἄσπονδος ως προλέλεκται). Τότε, ὦ βασιλεῦ, μετακαλεσάμενος ἀπὸ τῆς Προύσης τὸν Μεχεμέτ, καὶ πίστεις διὺς, διυάξας αἱ τὸν ἐντὸς τῆς Κωνσταντίνου σὺν τοῖς στρατεύμασι περαιωθέν τα· καὶ ἐξελθὼν καὶ μίαν, Ismaelis Bullialdi notæ. Πέμπει προς βασιλέα Ιπραΐμ. Frater hujus Abrahamut fuit Mali-begus: quem cap. 21, fugatum vidimus a Percligiæ Mustaph.e sectatoribus. Καὶ μεσάζων τῆς ἡγεμονίας τοῦ Μωράτο Με αζων hic pro συμβούλω, seu consiliario, Turcie vezir dictus.

DUCE gualat Michael Paleologus, ex gente sua primus ραις δὲ τοῦ βασιλέως Μιχαήλ τοῦ Παλαιολόγου, τοῦ imperator, accesserunt quidam Itali, qui hanc montem sibi concedi petierunt, pensionem annuam, quam pacti fuerint, solvere polliciti. Per idem quoque tempus Turci vias obsidentes, 90 latrociniis suis Lydiam Asiamque provincias, Sardeis etiam usque et Magnesiam excurrendo, infantes reddebant. Itali Igitur, ut præviderunt loca illa Turcorum irruptionibus patere, sibi cavere ab iis volentes, castellum quoddamn parvum, ad se suaque tuendum operariosque-quinquaginta vel plures, ædificavere. Cumque Romari vicinarum regionum incolæ hoc construi castrum audiissent, ii nempo qui Mænomeni campuns, Magnesiam et Nymphæum habitant, illuc profecti opus jam inceptum vident: atque, velut ex pacto convento, cum Latinis communicato consilio, opem ferre ipsis promiserunt, et ad exstruendum castrum operam ac laborein suum collaturos: non solum etiam in castro construendo, sed et in magna urbe ædificanda laborum socios fure, ea conditione, ut si casua exegerit, in eam recipiantur, et æque ac illi qui eam possident, in ea salvare res suas possint. Placuerunt utrisque hae conditiones, et opus simul aggressi Romæi Latinique Phocæam novam ɔd maris littus et illius montis radices ædificarunt, quæ ad hanc diem Dei beneficio custodita stat. Objicitur ab ortu mons ille, ab occasu insula Lesbos, a septentrione finitimum habet Elææ sinum, meridiem versus Ioniæ sinum respicit. Istius autem oppidi domini erant Andreas et Jacobus Genuenses e gente Catanea, idque Phocæam novam, in qua etiam domum possideo, appellarunt, nonine ab ea quæ olim steterat, translato. Rerum porro summa a Romæis in Turcos devoluta, illius loci incolæ impugnationibus Turcorum impares, cædis Christianorum impatientes (Turci quippe totum agrum usque ad portas oppidi occupaverant) Romæi Latinique fœdus feriunt cum Lydiæ duce Sarchane, seque ei vectigales ac tributarios reddunt πρώτως βασιλεύσαντος ἐν Παλαιολόγοις, ἦλθόν τινες Ιταλοί, αἰτοῦντες τὸ ὄρος δοθῆναι αὐτοῖς, καὶ λαμβάνειν κατ' ἔτος τὸ συμφωνηθέν. Τότε καὶ οἱ Τοῦρ και ἐνεδρεύοντες ἦσαν ληστρικῶς τὰ πέριξ μέρη Λυδίας τε καὶ ᾿Ασίας, καὶ κατέτρεχον έως Σάρ δεων, καὶ αὐτῆς Μαγνησίας. Ὡς οὖν ᾔσθοντο οἱ Ἰταλο! τὴν τῶν Τούρκων ἔξοδον, φοβηθέντες ήρω ξαντο οἰκοδομεῖν φρούριόν τι σμικρότατον, ὅσον εἰς φυλακὴν αὐτῶν, καὶ τῶν εὑρισκομένων εργατῶν πεντήκοντα ἢ καὶ πλείω. Ενωτισθέντες δὲ οἱ τὰ πέριξ οἰκοῦντες 'Ρωμαῖοι, ἔν τε τῷ κάμπῳ τοῦ Μαινομένου, καὶ τῆς Μαγνησίας, καὶ Νυμφαίου, ἐλθόντες εὗρον αύ τοὺς ἄρξαντας τοῦ ἔργου. Καὶ δὴ ὡς ἐκ συνθήματος κοινολογησάμενοι σὺν τοῖς Λατίνοις ὑπέσχοντο του συμβοηθῆσαι, καὶ συμπασχῆσαι, καὶ συμπράξαι ἐπὶ τῇ ἀνεγέρσει τοῦ φρουρίου· καὶ οὐ φρούριον, ἀλλὰ καὶ εἰς μεγάλην πόλιν ἀποκαταστῆσαι τὸ οἱ κοδομούμενον· εἰ μόνον χρείας κατεπειγούσης καὶ αὐτοὶ ὡς κτήτορες τοῦ τοιούτου χωρίου ἔσονται ἐν τὸς φυλαττόμενοι. Αρεσάντων γοῦν ἄμφω τῶν μετ ρῶν τὸ τοιοῦτον συμφώνημα, ήρξαντο ἅμα 'Ρωμαίο! τε καὶ Λατίνοι, καὶ ᾠκοδόμησαν τὴν ἄχρι τοῦ νῦν παρὰ Θεοῦ φρουρουμένην νέαν Φώκαιαν, ἐν τῇ τοῦ όρους ὑποβάσει, πλησίον τῆς θαλάσσης, ἔχουσαν τα πρὸς τὴν Ἀνατολὴν μέρη τὸ ὄρος κείμενον, πρὸς δὲ τὴν ἑψαν [ἑσπέραν] τὴν νῆσον Λέσβου, πρὸς ἄρκτον δὲ τὴν τῆς Ἑλαίας κόλπον· πρὸς δὲ μεσημβρίαν ὁ κατ' Ιωνίαν κόλπος. Ησαν δὲ οἱ ῥηθέντες της πής λεως αὐτῆς κτήτορες ἐκ τῶν Κατανέων Γενούνται Ανδρέας καὶ Ἰάκωβος, καὶ τὴν ἐπωνυμίαν ἐκ τῆς παλαιτέρας Φωκίδος ἐκτήσατο, ταύτην νέαν Φώ και αν καλέσαντες, ἐν ᾗ καὶ οἴκησιν κέκτημαι. Με ταπεσόντων οὖν πραγμάτων ἀπὸ Ῥωμαίους ἐν χερσὶ τῶν Τούρκων μετ' οὐ πολύ, οι εὑρισκόμενο ἐν τῇ πόλει μὴ φέροντες τάς καθ᾿ ἑκάστην συμπλο κὰς τῶν Τούρκων, καὶ τὰς τῶν Χριστιανῶν σφαγά; (καὶ γὰρ ἦσαν ἄχρι καὶ τῶν πυλῶν τῆς πόλεως ἐγ κρατεῖς γεγονότες οἱ Τοῦρκοι), ἄμφω Λατίνοί τε καὶ Ρωμαῖοι συνθήκας ενόρκους ποιήσαντες μετὰ τοῦ ἀρχηγοῦ τῆς Λυδίας Σαρχάν, καὶ ὑποφόρους στέρ Ismaelis Bullialdi notæ. Ἐν ταῖς ἡμέραις δὲ τοῦ βασιλέως Μι- y lib. 1. c. 29, discimus), et imperatorem Androniχαήλ. Nicephorus Gregoras lib. xi, cap. 1. de Plo cava Cataneis concessa, sic loquitur: Κλῆρος δὲ αὐτῷ περιελθὼν ἦν ἀπὸ προγόνων ἡ Φώκαια, πρὸς τοῦ βασιλέως καὶ πάππου τοῦ βασιλέως σφίσι του θεῖσα ἐπιτροπῆς ἕνεκα, καὶ χρημάτων τινός περι στοῦ. Διὸ καὶ κατὰ χρόνους τακτοὺς οἱ ταύτης ἐφα ρίαν διαδεχόμενοι γράμμασι βασιλικοῖς ἀνανευῦντες ἀεὶ διετέλουν την δόσιν τοῦ κλήρου, μὴ λάθῃ παρα κρουσαμένη τὴν βασιλικὴν δεσποτείαν ἡ μεταξὺ τοῦ χρόνου μακρά περίοδος. Phocaa jure hereditario ei [ Calaneæ j obligerat a majoribus accepla, quibus ab imperatoris avo, eoque imperatore, ut eam gerent, vectigal et pensionem eo nomine ipsi solverent, concessa erat. Idcirco definito temporis intervallo, qui regimen illius capessunt, bulla imperatoria donationem hæreditatis sibi renovari postulant, ne temporis lapsu tontra dominium jusque imperatorium præscribunt, Catanea iste, de quo loquitur Grego1as, Mitylenem invasit (ut etiam ex Captacuz. Hist. recum juniorem viribus imminutum sprevit: cui tamen Genuenses Phocæam et Mitylenem postea dediderunt. Ex illis Gregoræ verbis constat. Phocæam tanquam feudum Cataneis concessam fuisse: aut potius contractu emphyteutico ab imperatore Jocatam pensionis seu vectigalis annui accipiendi causa. Cum vero de imperatoris Andronici junioris avo hic loquatur Gregoras, de seniore intelligendum esset Andronico, quem junior excepit. At verba illa, ἀπὸ τῶν προγόνων, ostendunt Calaream illum non a patre, aut avo, sed abavo sallen, successionis jure accepisse: proptera temporum exigente ratione Michaelem Palæologum l, qui tem ste Bizaro lib. iv. Hist. Genuens., Smysnan et Chium Genuensibus anno 1261 donavit eam concessisse. Ita ut Ducas rem accurate tradiderit; qui prout gesta erat probe nosse potuit: utpote qui Lesbi principis negotia procuravit, et Phocæ domum possedit.

ξαντες εἶναι, ἔστησαν κατ' ἔτος δοῦναι τῷ Σαρχάν pensionem annuam promittunt minorum argen ἀργυρίων λεπτῶν ἀριθμὸν χιλιάδων δεκαπέντε, εἰς ποσότητα ισουμένην νομισμάτων πεντακοσίων· καὶ ἀνὰ ἔτος ὁ τυχὼν ἡγεμὼν τῆς πόλεως εξέρχεσθαι, καὶ ἀσπασμὸν ποιεῖν τῷ ῥηθέντι ἀρχηγῷ σὺν δώβοις ἀργυρίων χιλιάσι δέκα. Καὶ οὕτω ἐν εἰρήνῃ διάγων ὁμοῦ Τοῦρκοί τε καὶ Ῥωμαῖοι, μὴ ἔχοντες τὸν τυχόντα πειρασμὸν παρά τινος· ἀλλ᾽ ἐξέρχε σθαι ἀκωλύτως, καὶ ἐμπορεύεσθαι. Ομοίως καὶ οἱ Τοῦρκοι εἰσέρχεσθαι ἀφόβως ἐν τῇ πόλει, καὶ τῶν ἀναγκαίων ἀφθόνως ἀπολαμβάνειν, ὡς φίλοι συν διάγοντες. Κρατεῖ οὖν ἡ τοιαύτη συμφωνία έως σή μερον, εγγύς που έκτοτε μέχρι νῦν ὑπ' ἔτη τυγχά νοντα. Η δὲ ἡγεμονία τῆς αὐτῆς πόλεως ἔστιν οὕτως. Ἐπεὶ ἡ Γενούα δημοκρατικῶς ἄρχεται, καὶ οὐδεὶς δύναται τυραννικῶς ἄρχειν ἐν αὐτῇ, συνηθές ἐστι κατ᾽ ἔτος, ἢ καὶ πλείονα καιρόν, στέλλειν ὀφ φικιαλίους εἰς τὰ τῆς ἑῴας μέρη ἐν ταῖς ὑπὸ τὴν Γενούαν πόλεσι, οἷον ἐν νήσῳ Χίῳ, ἐν ταύτῃ τῇ Φωκαίᾳ, ἐν τῷ Γαλατᾷ, ἐν τῇ ᾿Αμισῷ, ἐν τῇ ᾿Αμά στρίδι, ἐν Καφα Καὶ τοῦ καιροῦ παρελθόντος τοῦ ὡρισμένου, ἕτερον αὖθις στέλλουσι, καὶ ὁ πα λαιὸς ἔξεισι παραχωρῶν τὴν καθέδραν τῷ νέῳ· δν καὶ Ποδεστὴν κατὰ τὴν αὐτῶν γλῶτταν καλοῦσιν, ἐξουσιαστὴν εἶποι τις κατὰ 'Ρωμαίους. teorum millia quindecim, quæ numism'atum quingentorum pretium æquant: conventum insuper, u' qui annuum urbis magistratum gessisset, Sarchanem venerandi ac salutandi gratia adiret, donumque decem milliumn argenteorum aferret. Compositis hunc in modum rebus, Turcos et Romæos pacate inter se, nullo ipsos infestante, acturos: et amicitia inter utrosque intercedente, liberum fore his oppido egredi et secure conimercia exercere: illis pariter tuto illud ingredi et ibi necessaria comparare. Ad hanc usque diem hocce fœdus, antè annos fere centum et octoginta initum, integrum mansit. Hujus autem oppidi politeia talis est. Cum Genuensis respublica democratice regatur, nullusque possit tyrannidem occupare, singulis annis, 91_vel post longius etiam temporis intervallum, offciales seu magistratus mittere in regionum orientalium urbes dominio suo subjacentes consuevit: ex quibus sunt Chos insula, hæcce Phocara, Galata, Amisus, Amnastris, Capha. Tenpore magistratus transacto novus sufficitur, cui imperium decessor tradit: hunc sua lingua Podestam appellant, Romæo idiomale ἐξουσιαστής reddi potest. Ἐν δὲ ταῖς ἡμέραις ἐκείναις, ἔτι ζῶντος τοῦ Με χεμέτ, ἦλθεν ἀπὸ Γενούας Ποδεστάς εἷς, ὢν τῶν ἐνδοξοτάτων τῆς Γενούας, Ἰωάννης Αδοῦρνος ὀνόματι, νέον ἄγαν τὸ ἔτος καὶ παλαιὸν φρόνημα, σύρ Γεωργίου Αδούρνου υἱὸς, δ; καὶ δοὺξ Γενούας έχρη- ( μάτισεν· ἐν δέκα δὲ ἔτεσι τὴν Μοδεστατίαν έγχειρισθεὶς ἐπανῆκεν ἐκ Γενούας εἰς Φώκαιαν. Καὶ δὴ κατὰ τὸ παλαιὸν ἔθος ἐξελθὼν, καὶ μετὰ τοῦ ᾿Αμηρᾶ Μεχεμέτ ἐντυχών, καὶ τελέσας τὴν συνήθη προσκύνησιν· τέλος καὶ τὸ τῆς στυπτηρίας μετάλλου λαβών, ὡς κατ᾽ ἔτος, ἀποδοῦναι͵ εἴκοσι χιλιάδων ἀριθμὸν νομίσματα καθαρού χρυσίου, ἐν ἔτεσι δέκα, εἰς τὴν Φώκαιαν επανέστρεψε, μεταλλεύειν ἀρξάμε νος σὺν ἀναλώμασι πλείστοις. Περαιουμένων τοίνων ἐτῶν ἐξ, καὶ τὸ τέλος τοῦ προῤῥηθέντος Αμηρά ἔφθασε, καὶ ἡ ἀνάρρησις τοῦ προλεχθέντος Μουσταφά ἐγεγόνει. Καὶ ὁ Τζινεὴν τὴν ἐλπιζομένην αὐτῷ χαίμων εἶδεν ἡμέραν· καὶ ὁ Παγιαζήτ τὴν ἀπαίσιον αὐτῷ εἶδεν ὥραν, καὶ πάντα, ἃ γέγραφα, γεγόνασι. Τότε ὁ ῥηθεὶς Ἰωάννης 'Αδοῦρνος ἔχων ἀφορμὴν τοῦ ἀφικέσθαι πρὸς τὸν νέον ἀρχηγὸν τὸν Μωράτ, καὶ ἰδεῖν καὶ προσκυνῆσαι, καὶ νέα προστάγματα δέξασθαι, καὶ ἀποδοῦναι τὰ ὀφειλόμενα τέλη τῶν ἐξ ἐτῶν· εἶχε γὰρ ἐν τοῖς ἔτεσι τούτοις ζημίαν οὐ τὴν τυχοῦσαν, καὶ γὰρ ἐν αὐτοῖς τοῖς χρόνοις ἦν μάχη καρτερὰ ἀνὰ μέσον Γενουϊτῶν καὶ Καταλάνων· καὶ ἐκώλυον τὰς νῆας τῶν Γενουϊτῶν οἱ Καταλάνοι τοῦ μὴ πλέειν ἐν τοῖς μέρεσι Ιταλίας καὶ Φραγγίας, Ισπανίας τε καὶ Ἰγγλίνων, καὶ ἡ στυπτηρία ἦν ἀργὴ καὶ ἀμετακίνητος· καὶ ὁ Ἀδοῦρνος εἰς πάμε Per illud autem tempus, quo Mehemetes adhuc in vivis erat, venit Phocæam Podesta seu magistratus unus e clarissimis Ganuæ familiis, nomine Joannes Adornus, ut annis juvenis sic prudentia senes, domini Georgii Adorui, qui dux Genum fuerat, filius; is in decennium creatus Phocææ magistratus, Genua disceleus illuc venit. Ex more ilaque, qui inoleverat, Phocæa egressus Amiran Mehemetem adit, et venerabuudus eum salutat; impositumque sibi vectigal aluminis metalli, spondet pensionis annum vice, decennio transaclo 80Juturum auri puri nummos vicies mille. Inde Phocæam redit, et magnis sun.ptibus alumen effodero ac coquere cœpit. Elapsis debiuc sex annis Mehemietes Amiras obiit, statimque imperator proclamatur prædictus Mustaphas: Cineites etiam speratam sibi diem lætus aspexit. Bajazites vero lethalem horam vidit: et cuncta, quæ narravi, acciderunt. Eodem tempore idem Joannes Adornus occasionem nactus est accedendi ad novum imperatorem Moratem; ad quem admissus, ei cultum et venerationem exhibuit; ad ejus jussa capessenda promptum se professus, tributum, quod integri sexennii debebatur, solvit. Damna quidem non levia per hos sex annos passus est, quibus bellum atrox gerebatur inter Genuenses et Catalanos. Navigationem quippe Genuensium Catalani interceperunt, et impediverunt ut adire possent Italiam, Galliam, Hispaniam et Angliam, aluminisque conmercium interciderat, nec transportari poterat. Ismaelis Bullialdi notæ. Ἐν τῇ Αμισῷ, ἐν τῇ ᾿Αμάστριδι, ἐν Καφᾷ. Amisus, seu Aminsus Galatiæ oppidum, Tuicis Hemid. Amastris Bithynia metropolis olim, Samastro vulgo. Capha olim Theodosia Taurica Cherso mesi.

ξαντες εἶναι, ἔστησαν κατ' ἔτος δοῦναι τῷ Σαρχάν pensionem annuam promittunt minorum argen ἀργυρίων λεπτῶν ἀριθμὸν χιλιάδων δεκαπέντε, εἰς ποσότητα ισουμένην νομισμάτων πεντακοσίων· καὶ ἀνὰ ἔτος ὁ τυχὼν ἡγεμὼν τῆς πόλεως εξέρχεσθαι, καὶ ἀσπασμὸν ποιεῖν τῷ ῥηθέντι ἀρχηγῷ σὺν δώβοις ἀργυρίων χιλιάσι δέκα. Καὶ οὕτω ἐν εἰρήνῃ διάγων ὁμοῦ Τοῦρκοί τε καὶ Ῥωμαῖοι, μὴ ἔχοντες τὸν τυχόντα πειρασμὸν παρά τινος· ἀλλ᾽ ἐξέρχε σθαι ἀκωλύτως, καὶ ἐμπορεύεσθαι. Ομοίως καὶ οἱ Τοῦρκοι εἰσέρχεσθαι ἀφόβως ἐν τῇ πόλει, καὶ τῶν ἀναγκαίων ἀφθόνως ἀπολαμβάνειν, ὡς φίλοι συν διάγοντες. Κρατεῖ οὖν ἡ τοιαύτη συμφωνία έως σή μερον, εγγύς που έκτοτε μέχρι νῦν ὑπ' ἔτη τυγχά νοντα. Η δὲ ἡγεμονία τῆς αὐτῆς πόλεως ἔστιν οὕτως. Ἐπεὶ ἡ Γενούα δημοκρατικῶς ἄρχεται, καὶ οὐδεὶς δύναται τυραννικῶς ἄρχειν ἐν αὐτῇ, συνηθές ἐστι κατ᾽ ἔτος, ἢ καὶ πλείονα καιρόν, στέλλειν ὀφ φικιαλίους εἰς τὰ τῆς ἑῴας μέρη ἐν ταῖς ὑπὸ τὴν Γενούαν πόλεσι, οἷον ἐν νήσῳ Χίῳ, ἐν ταύτῃ τῇ Φωκαίᾳ, ἐν τῷ Γαλατᾷ, ἐν τῇ ᾿Αμισῷ, ἐν τῇ ᾿Αμά στρίδι, ἐν Καφα Καὶ τοῦ καιροῦ παρελθόντος τοῦ ὡρισμένου, ἕτερον αὖθις στέλλουσι, καὶ ὁ πα λαιὸς ἔξεισι παραχωρῶν τὴν καθέδραν τῷ νέῳ· δν καὶ Ποδεστὴν κατὰ τὴν αὐτῶν γλῶτταν καλοῦσιν, ἐξουσιαστὴν εἶποι τις κατὰ 'Ρωμαίους. teorum millia quindecim, quæ numism'atum quingentorum pretium æquant: conventum insuper, u' qui annuum urbis magistratum gessisset, Sarchanem venerandi ac salutandi gratia adiret, donumque decem milliumn argenteorum aferret. Compositis hunc in modum rebus, Turcos et Romæos pacate inter se, nullo ipsos infestante, acturos: et amicitia inter utrosque intercedente, liberum fore his oppido egredi et secure conimercia exercere: illis pariter tuto illud ingredi et ibi necessaria comparare. Ad hanc usque diem hocce fœdus, antè annos fere centum et octoginta initum, integrum mansit. Hujus autem oppidi politeia talis est. Cum Genuensis respublica democratice regatur, nullusque possit tyrannidem occupare, singulis annis, 91_vel post longius etiam temporis intervallum, offciales seu magistratus mittere in regionum orientalium urbes dominio suo subjacentes consuevit: ex quibus sunt Chos insula, hæcce Phocara, Galata, Amisus, Amnastris, Capha. Tenpore magistratus transacto novus sufficitur, cui imperium decessor tradit: hunc sua lingua Podestam appellant, Romæo idiomale ἐξουσιαστής reddi potest. Ἐν δὲ ταῖς ἡμέραις ἐκείναις, ἔτι ζῶντος τοῦ Με χεμέτ, ἦλθεν ἀπὸ Γενούας Ποδεστάς εἷς, ὢν τῶν ἐνδοξοτάτων τῆς Γενούας, Ἰωάννης Αδοῦρνος ὀνόματι, νέον ἄγαν τὸ ἔτος καὶ παλαιὸν φρόνημα, σύρ Γεωργίου Αδούρνου υἱὸς, δ; καὶ δοὺξ Γενούας έχρη- ( μάτισεν· ἐν δέκα δὲ ἔτεσι τὴν Μοδεστατίαν έγχειρισθεὶς ἐπανῆκεν ἐκ Γενούας εἰς Φώκαιαν. Καὶ δὴ κατὰ τὸ παλαιὸν ἔθος ἐξελθὼν, καὶ μετὰ τοῦ ᾿Αμηρᾶ Μεχεμέτ ἐντυχών, καὶ τελέσας τὴν συνήθη προσκύνησιν· τέλος καὶ τὸ τῆς στυπτηρίας μετάλλου λαβών, ὡς κατ᾽ ἔτος, ἀποδοῦναι͵ εἴκοσι χιλιάδων ἀριθμὸν νομίσματα καθαρού χρυσίου, ἐν ἔτεσι δέκα, εἰς τὴν Φώκαιαν επανέστρεψε, μεταλλεύειν ἀρξάμε νος σὺν ἀναλώμασι πλείστοις. Περαιουμένων τοίνων ἐτῶν ἐξ, καὶ τὸ τέλος τοῦ προῤῥηθέντος Αμηρά ἔφθασε, καὶ ἡ ἀνάρρησις τοῦ προλεχθέντος Μουσταφά ἐγεγόνει. Καὶ ὁ Τζινεὴν τὴν ἐλπιζομένην αὐτῷ χαίμων εἶδεν ἡμέραν· καὶ ὁ Παγιαζήτ τὴν ἀπαίσιον αὐτῷ εἶδεν ὥραν, καὶ πάντα, ἃ γέγραφα, γεγόνασι. Τότε ὁ ῥηθεὶς Ἰωάννης 'Αδοῦρνος ἔχων ἀφορμὴν τοῦ ἀφικέσθαι πρὸς τὸν νέον ἀρχηγὸν τὸν Μωράτ, καὶ ἰδεῖν καὶ προσκυνῆσαι, καὶ νέα προστάγματα δέξασθαι, καὶ ἀποδοῦναι τὰ ὀφειλόμενα τέλη τῶν ἐξ ἐτῶν· εἶχε γὰρ ἐν τοῖς ἔτεσι τούτοις ζημίαν οὐ τὴν τυχοῦσαν, καὶ γὰρ ἐν αὐτοῖς τοῖς χρόνοις ἦν μάχη καρτερὰ ἀνὰ μέσον Γενουϊτῶν καὶ Καταλάνων· καὶ ἐκώλυον τὰς νῆας τῶν Γενουϊτῶν οἱ Καταλάνοι τοῦ μὴ πλέειν ἐν τοῖς μέρεσι Ιταλίας καὶ Φραγγίας, Ισπανίας τε καὶ Ἰγγλίνων, καὶ ἡ στυπτηρία ἦν ἀργὴ καὶ ἀμετακίνητος· καὶ ὁ Ἀδοῦρνος εἰς πάμε Per illud autem tempus, quo Mehemetes adhuc in vivis erat, venit Phocæam Podesta seu magistratus unus e clarissimis Ganuæ familiis, nomine Joannes Adornus, ut annis juvenis sic prudentia senes, domini Georgii Adorui, qui dux Genum fuerat, filius; is in decennium creatus Phocææ magistratus, Genua disceleus illuc venit. Ex more ilaque, qui inoleverat, Phocæa egressus Amiran Mehemetem adit, et venerabuudus eum salutat; impositumque sibi vectigal aluminis metalli, spondet pensionis annum vice, decennio transaclo 80Juturum auri puri nummos vicies mille. Inde Phocæam redit, et magnis sun.ptibus alumen effodero ac coquere cœpit. Elapsis debiuc sex annis Mehemietes Amiras obiit, statimque imperator proclamatur prædictus Mustaphas: Cineites etiam speratam sibi diem lætus aspexit. Bajazites vero lethalem horam vidit: et cuncta, quæ narravi, acciderunt. Eodem tempore idem Joannes Adornus occasionem nactus est accedendi ad novum imperatorem Moratem; ad quem admissus, ei cultum et venerationem exhibuit; ad ejus jussa capessenda promptum se professus, tributum, quod integri sexennii debebatur, solvit. Damna quidem non levia per hos sex annos passus est, quibus bellum atrox gerebatur inter Genuenses et Catalanos. Navigationem quippe Genuensium Catalani interceperunt, et impediverunt ut adire possent Italiam, Galliam, Hispaniam et Angliam, aluminisque conmercium interciderat, nec transportari poterat. Ismaelis Bullialdi notæ. Ἐν τῇ Αμισῷ, ἐν τῇ ᾿Αμάστριδι, ἐν Καφᾷ. Amisus, seu Aminsus Galatiæ oppidum, Tuicis Hemid. Amastris Bithynia metropolis olim, Samastro vulgo. Capha olim Theodosia Taurica Cherso mesi.

ξαντες εἶναι, ἔστησαν κατ' ἔτος δοῦναι τῷ Σαρχάν pensionem annuam promittunt minorum argen ἀργυρίων λεπτῶν ἀριθμὸν χιλιάδων δεκαπέντε, εἰς ποσότητα ισουμένην νομισμάτων πεντακοσίων· καὶ ἀνὰ ἔτος ὁ τυχὼν ἡγεμὼν τῆς πόλεως εξέρχεσθαι, καὶ ἀσπασμὸν ποιεῖν τῷ ῥηθέντι ἀρχηγῷ σὺν δώβοις ἀργυρίων χιλιάσι δέκα. Καὶ οὕτω ἐν εἰρήνῃ διάγων ὁμοῦ Τοῦρκοί τε καὶ Ῥωμαῖοι, μὴ ἔχοντες τὸν τυχόντα πειρασμὸν παρά τινος· ἀλλ᾽ ἐξέρχε σθαι ἀκωλύτως, καὶ ἐμπορεύεσθαι. Ομοίως καὶ οἱ Τοῦρκοι εἰσέρχεσθαι ἀφόβως ἐν τῇ πόλει, καὶ τῶν ἀναγκαίων ἀφθόνως ἀπολαμβάνειν, ὡς φίλοι συν διάγοντες. Κρατεῖ οὖν ἡ τοιαύτη συμφωνία έως σή μερον, εγγύς που έκτοτε μέχρι νῦν ὑπ' ἔτη τυγχά νοντα. Η δὲ ἡγεμονία τῆς αὐτῆς πόλεως ἔστιν οὕτως. Ἐπεὶ ἡ Γενούα δημοκρατικῶς ἄρχεται, καὶ οὐδεὶς δύναται τυραννικῶς ἄρχειν ἐν αὐτῇ, συνηθές ἐστι κατ᾽ ἔτος, ἢ καὶ πλείονα καιρόν, στέλλειν ὀφ φικιαλίους εἰς τὰ τῆς ἑῴας μέρη ἐν ταῖς ὑπὸ τὴν Γενούαν πόλεσι, οἷον ἐν νήσῳ Χίῳ, ἐν ταύτῃ τῇ Φωκαίᾳ, ἐν τῷ Γαλατᾷ, ἐν τῇ ᾿Αμισῷ, ἐν τῇ ᾿Αμά στρίδι, ἐν Καφα Καὶ τοῦ καιροῦ παρελθόντος τοῦ ὡρισμένου, ἕτερον αὖθις στέλλουσι, καὶ ὁ πα λαιὸς ἔξεισι παραχωρῶν τὴν καθέδραν τῷ νέῳ· δν καὶ Ποδεστὴν κατὰ τὴν αὐτῶν γλῶτταν καλοῦσιν, ἐξουσιαστὴν εἶποι τις κατὰ 'Ρωμαίους. teorum millia quindecim, quæ numism'atum quingentorum pretium æquant: conventum insuper, u' qui annuum urbis magistratum gessisset, Sarchanem venerandi ac salutandi gratia adiret, donumque decem milliumn argenteorum aferret. Compositis hunc in modum rebus, Turcos et Romæos pacate inter se, nullo ipsos infestante, acturos: et amicitia inter utrosque intercedente, liberum fore his oppido egredi et secure conimercia exercere: illis pariter tuto illud ingredi et ibi necessaria comparare. Ad hanc usque diem hocce fœdus, antè annos fere centum et octoginta initum, integrum mansit. Hujus autem oppidi politeia talis est. Cum Genuensis respublica democratice regatur, nullusque possit tyrannidem occupare, singulis annis, 91_vel post longius etiam temporis intervallum, offciales seu magistratus mittere in regionum orientalium urbes dominio suo subjacentes consuevit: ex quibus sunt Chos insula, hæcce Phocara, Galata, Amisus, Amnastris, Capha. Tenpore magistratus transacto novus sufficitur, cui imperium decessor tradit: hunc sua lingua Podestam appellant, Romæo idiomale ἐξουσιαστής reddi potest. Ἐν δὲ ταῖς ἡμέραις ἐκείναις, ἔτι ζῶντος τοῦ Με χεμέτ, ἦλθεν ἀπὸ Γενούας Ποδεστάς εἷς, ὢν τῶν ἐνδοξοτάτων τῆς Γενούας, Ἰωάννης Αδοῦρνος ὀνόματι, νέον ἄγαν τὸ ἔτος καὶ παλαιὸν φρόνημα, σύρ Γεωργίου Αδούρνου υἱὸς, δ; καὶ δοὺξ Γενούας έχρη- ( μάτισεν· ἐν δέκα δὲ ἔτεσι τὴν Μοδεστατίαν έγχειρισθεὶς ἐπανῆκεν ἐκ Γενούας εἰς Φώκαιαν. Καὶ δὴ κατὰ τὸ παλαιὸν ἔθος ἐξελθὼν, καὶ μετὰ τοῦ ᾿Αμηρᾶ Μεχεμέτ ἐντυχών, καὶ τελέσας τὴν συνήθη προσκύνησιν· τέλος καὶ τὸ τῆς στυπτηρίας μετάλλου λαβών, ὡς κατ᾽ ἔτος, ἀποδοῦναι͵ εἴκοσι χιλιάδων ἀριθμὸν νομίσματα καθαρού χρυσίου, ἐν ἔτεσι δέκα, εἰς τὴν Φώκαιαν επανέστρεψε, μεταλλεύειν ἀρξάμε νος σὺν ἀναλώμασι πλείστοις. Περαιουμένων τοίνων ἐτῶν ἐξ, καὶ τὸ τέλος τοῦ προῤῥηθέντος Αμηρά ἔφθασε, καὶ ἡ ἀνάρρησις τοῦ προλεχθέντος Μουσταφά ἐγεγόνει. Καὶ ὁ Τζινεὴν τὴν ἐλπιζομένην αὐτῷ χαίμων εἶδεν ἡμέραν· καὶ ὁ Παγιαζήτ τὴν ἀπαίσιον αὐτῷ εἶδεν ὥραν, καὶ πάντα, ἃ γέγραφα, γεγόνασι. Τότε ὁ ῥηθεὶς Ἰωάννης 'Αδοῦρνος ἔχων ἀφορμὴν τοῦ ἀφικέσθαι πρὸς τὸν νέον ἀρχηγὸν τὸν Μωράτ, καὶ ἰδεῖν καὶ προσκυνῆσαι, καὶ νέα προστάγματα δέξασθαι, καὶ ἀποδοῦναι τὰ ὀφειλόμενα τέλη τῶν ἐξ ἐτῶν· εἶχε γὰρ ἐν τοῖς ἔτεσι τούτοις ζημίαν οὐ τὴν τυχοῦσαν, καὶ γὰρ ἐν αὐτοῖς τοῖς χρόνοις ἦν μάχη καρτερὰ ἀνὰ μέσον Γενουϊτῶν καὶ Καταλάνων· καὶ ἐκώλυον τὰς νῆας τῶν Γενουϊτῶν οἱ Καταλάνοι τοῦ μὴ πλέειν ἐν τοῖς μέρεσι Ιταλίας καὶ Φραγγίας, Ισπανίας τε καὶ Ἰγγλίνων, καὶ ἡ στυπτηρία ἦν ἀργὴ καὶ ἀμετακίνητος· καὶ ὁ Ἀδοῦρνος εἰς πάμε Per illud autem tempus, quo Mehemetes adhuc in vivis erat, venit Phocæam Podesta seu magistratus unus e clarissimis Ganuæ familiis, nomine Joannes Adornus, ut annis juvenis sic prudentia senes, domini Georgii Adorui, qui dux Genum fuerat, filius; is in decennium creatus Phocææ magistratus, Genua disceleus illuc venit. Ex more ilaque, qui inoleverat, Phocæa egressus Amiran Mehemetem adit, et venerabuudus eum salutat; impositumque sibi vectigal aluminis metalli, spondet pensionis annum vice, decennio transaclo 80Juturum auri puri nummos vicies mille. Inde Phocæam redit, et magnis sun.ptibus alumen effodero ac coquere cœpit. Elapsis debiuc sex annis Mehemietes Amiras obiit, statimque imperator proclamatur prædictus Mustaphas: Cineites etiam speratam sibi diem lætus aspexit. Bajazites vero lethalem horam vidit: et cuncta, quæ narravi, acciderunt. Eodem tempore idem Joannes Adornus occasionem nactus est accedendi ad novum imperatorem Moratem; ad quem admissus, ei cultum et venerationem exhibuit; ad ejus jussa capessenda promptum se professus, tributum, quod integri sexennii debebatur, solvit. Damna quidem non levia per hos sex annos passus est, quibus bellum atrox gerebatur inter Genuenses et Catalanos. Navigationem quippe Genuensium Catalani interceperunt, et impediverunt ut adire possent Italiam, Galliam, Hispaniam et Angliam, aluminisque conmercium interciderat, nec transportari poterat. Ismaelis Bullialdi notæ. Ἐν τῇ Αμισῷ, ἐν τῇ ᾿Αμάστριδι, ἐν Καφᾷ. Amisus, seu Aminsus Galatiæ oppidum, Tuicis Hemid. Amastris Bithynia metropolis olim, Samastro vulgo. Capha olim Theodosia Taurica Cherso mesi.

' Quare Adornus cum are alieno premeretur, nec πολυ χρέος, καὶ οὐκ εἶχεν ὅ τι ποιῆσαι, βουλεύεται haberet unde rebus suis subveniret, consilium generosum ac sapiens ad lucrum sibi apponendum, cæterum plurimis damnosum Christianis, inivit. Oblata enim occasione sibi nunquam sperata, að Moralem, antequam is Amasia discederet, litteras, quas transcripsi, mittit, quibus amicitiam ac familiaritatem, quæ cum ejus patre Mehemete ipsi intercesserat, quanque cum ipso de novo inire cupit, commemorat. Ejusmodi autem erat epistola: Ad omne obsequium paratus sum, et ad opem tibi ferendam: atque ut te triremibus ac navibus ex oriente in occidentem trajiciam; kocque officium tam prompte ac alius exhibiturus sunt. fupera 80iummodo, jussa tua 92 celeriter exsequar. Harıın litterarum verba jucunda acceptaque fuerunt Morati, qui ad eas sic respondit: Brevi Prusam venturus sum: illuc accedat aliquis familiaris tuus, libique fidissimus, ut simul hoc de negotio, quidque et quomodo nos sumus gesturi, deliberemus. Post aliquot itaque dies Demetrium quemdam cognomine Aga cum epistolis magni momenti, quas transcripsi, mittit ad Moralem, ejusque viziros Mali Begum, Haeiaivat, et Homuremn Begum; jam euin a Mustapla occisus erat Bajazites. Dispositis ergo rite atque ordinatis cum Demetrio cunctis, eum remittunt, addito comite Hatipine Turco in prudentissimis et præstantissimis uno, qui fidem Adorno daret; qui etiam secum habebat numinos quinquagies mille, ut classem mercede conduceret, G apparareique ad fretum Callipoleos trajiciendum - autumn ja: ineunte. Ubi intellexit Mustaphas consilium apparatumque Moratis, et novæ Phocææ classem adversum se instrui, animi dolore affectus est, ejusque mentem cogitationes sue remordebant. Phocaanque subinde in ore habuit, et eversionem ipsius meditaba'ur. Delicias tamen, luxum et crapulam non omisit; et velut equus ferox et hinniens in libidinem effusus, feminis ac maribus promiscue abutebatur. At Cineites, istis quoque compertis, quo eruniperent exspectans, vidensque Mustapham nugis ac ineptiis intentum, nullamque belli mentionein, aut apparatum contra βουλὴν γενναίαν καὶ συνετὴν ἕνεκα κέρδους αὐτοῦ, διὰ πολλῶν δὲ Χριστιανῶν βλάβην. Καιρὸν γὰρ ἐπι τυχὼν τὸν ὂν οὐκ ἤλπιζε, στέλλει γραφὰς πρὸ τοῦ ἐλθεῖν ἐξ ᾿Αμασείας τῷ Μουράτ, τὰς ἂς ἐγὼ για γραφα, δεικνύων τὴν ἄκραν φιλίαν καὶ οἰκειότητα ἣν εἶχε πρὸς τὸν αὐτοῦ πατέρα τὸν Μεχεμέτ, καὶ ἣν βούλεται ἀνανεῶσαι νῦν σὺν αὐτῷ. Εἰμὶ, γράφων, έτοιμος ἐν πάσῃ δουλεία τοῦ βοηθῆσαι, καὶ διαπερᾶσαι σε ἐξ ἀνατολῆς εἰς δύσιν ἐν τριήρεσι καὶ νηυσὶ, καὶ ὑπουργῆσαι τὸ τοιοῦτον ὑπούργημα, ὡς οὐδεὶς τῶν ἄλλων· μόνον κελευσόν μοι, καὶ τὸ προσταχθέν μοι συντόμως γενήσεται. Ενωτισθεὶ; οὖν ὁ Μουράτ τοὺς λόγους αὐτοῦ ἀσπα σίως ἐδέξατο, καὶ ἀντέγραψεν εἰπὼν, ὅτι Σὺν Θεῷ ἐν ὀλίγαις ἡμέραις μέλλω κατελθεῖν ἐν τῇ Προύσῃ· κἀκεῖ ἐλθέτω εἰς ἐκ τῶν οἰκείων καὶ πιστοτάτων σου, ὡς ἵνα περὶ τούτου σκέμματος εἴδωμεν, τί ἄρα καὶ πῶς ποιήσομεν. Μετὰ δέ τινας ἡμέρας στέλλει Δημήτριόν τινα ᾿Αγᾶν ἐπονομαζό μενον σὺν γράμμασι ἀξιολογωτάτοις, ἃ κἀκεῖνα ἐγὼ γέγραφα, πρός τε τὸν Μουράτ, καὶ πρὸς τοὺς αὐτοῦ Βεζίριδας ᾿Αλέπεγιν, Χατζιαβάτ, καὶ Ὁμούρ πέν γιν· ὁ γὰρ Παγιαζήτ προεσφάγη παρὰ τοῦ Μου σταφά. Τότε σὺν τῷ Δημητρίῳ ἅπαντα καλῶς διατ ταξάμενοι, στέλλουσι μετ' αὐτοῦ Χατήπην ονόματι, Τοῦρκον ἕνα τῶν φρονιμωτάτων καὶ τῶν ἐλλογίμων, ἄρχον δώσοντα τῷ ᾿Αδούρνῳ, καὶ σὺν αὐτῷ νομί σματα χιλιάδας πεντήκοντα, τοῦ ῥογεῦσαι καὶ ἀπαρ τίσαι στόλον, τοῦ περᾶσαι τὸν πορθμὸν τῆς Καλλιουπόλεως ἤδη τοῦ φθινοπώρου ἄρξαντος. Ὁ δὲ Μουσταφάς μαθὼν τὰ μελετηθέντα παρὰ τοῦ Μωράτ, καὶ πῶς ἡ νέα Φώκαια έτοιμάζει στόλον κατ' αὐτοῦ, εἶχε μὲν ὀδύνας ἐν καρδίᾳ, καὶ ἐδάκνετο ὑπὸ τοῦ λογισμοῦ, καὶ τὴν Φώκαιαν συνεχῶς ἐπὶ γλώττης εἶχε, καὶ καταστροφὴν αὐτῆς ἐμελέτα· ἀλλὰ τὸ τρυ φᾶν καὶ κατασπαταλὴν καὶ μεθύειν οὐχ έλειπεν, ἀγριαίνων ὡς ἵππος ἀγέρωχος καταχρεμετίζων, καὶ ἀσελγαίνων ἔν τε θηλείαις καὶ ἄῤῥεσιν. Ο δὲ Τζινεὴτ ἀκούων ταῦτα, καὶ καραδοκῶν τὰ μέλλοντα, καὶ ὁρῶν τὸν Μουσταφᾶν ἐν βλακείαις ζῶντα, καὶ περὶ οὐδενὸς αὐτῷ μνεία ἢ πολέμου ἢ ἄλλης και ρασκευῆς κατ' ἐχθρῶν, εἴσεισιν ἐν τῷ παλατίῳ τοῦ Μουσταφά, καὶ λόγους ἤρξατο λέγειν πρὸς αὐτὸν ὀνειδιστικούς τούσδε· Οὐκ οἶδας, ὦ ἡγεμών, ἔτι τὴν, ἣν οἰκοῦσι Θρᾷκες, γῆν καὶ μόνην κατέχου μεν, τὰ δὲ λοιπὰ ἄπλετα πελάγη τῶν ἐπαρχιών. λέγω τῆς δύσεως, πάντα ἐν τρυτάνῃ ἀπῃωρη μένα εἰσὶ, προσδοκῶντες τὸ μέλλον, τί ἂν ἀποβῇ; Καὶ γὰρ ἤκουον, ὡς ὁ Μωράτ ἐν λόγοις ἦν σὺν τῷ βασιλεῖ τοῦ ἀντιλαβέσθαι τοῦτον, καὶ εἰσάξαι εἰς τὴν ἡγεμονίαν τὴν πατρικήν. Νῦν δὲ καὶ σὺν τοῖς Φράγκοις διέθετο Τὰ δὲ τῆς Κωἐν χερσὶ πάντα ἦν. Ἡμεῖς οὖν ἐν Αδριανοῦ καθέζοντες ἀμερίμνως οὐδὲν στρατηγικὸν πράττομεν. Ὡς ἐμοὶ γοῦν δου κεῖ, πρὸ τοῦ περᾶσαι τοὺς ἐχθροὺς τὸν πορθμόν, Ismaelis Bullialdi no:æ. histes suos facere, palatium ejus ingreditur, orationemque ad eum cum exprobratione talem habuit Num te latet, o princeps, solan, quam Thraces incolunt, regionem in fide manere? cæteras vero instar maris bonge lateque patentes provincias, oceidentis dico, nutare, et rerum futurarum exitum, quo fortuna ferat, exspectare? Ad istos enim populos perlatum est, Moratem cum imperatore agere, ut sibi auxilium ferat, inque paternum imperium restituat. Nunc etiam cum francis amicitiam contraxit. Orientales provinciæ in potestate illius sunt. Nos interim Adrianopoli securi et quieti considimus, . omisso penitus militari studio. Sentio equidem exΚαὶ σὺν τοῖς Φράγκοις διέθετο. id est, cun Adurno. Occidentales namque omnes Germani, η Itali, quique occidentaliores illis sunt, Franci ab orientalibus appell ntur.

' Quare Adornus cum are alieno premeretur, nec πολυ χρέος, καὶ οὐκ εἶχεν ὅ τι ποιῆσαι, βουλεύεται haberet unde rebus suis subveniret, consilium generosum ac sapiens ad lucrum sibi apponendum, cæterum plurimis damnosum Christianis, inivit. Oblata enim occasione sibi nunquam sperata, að Moralem, antequam is Amasia discederet, litteras, quas transcripsi, mittit, quibus amicitiam ac familiaritatem, quæ cum ejus patre Mehemete ipsi intercesserat, quanque cum ipso de novo inire cupit, commemorat. Ejusmodi autem erat epistola: Ad omne obsequium paratus sum, et ad opem tibi ferendam: atque ut te triremibus ac navibus ex oriente in occidentem trajiciam; kocque officium tam prompte ac alius exhibiturus sunt. fupera 80iummodo, jussa tua 92 celeriter exsequar. Harıın litterarum verba jucunda acceptaque fuerunt Morati, qui ad eas sic respondit: Brevi Prusam venturus sum: illuc accedat aliquis familiaris tuus, libique fidissimus, ut simul hoc de negotio, quidque et quomodo nos sumus gesturi, deliberemus. Post aliquot itaque dies Demetrium quemdam cognomine Aga cum epistolis magni momenti, quas transcripsi, mittit ad Moralem, ejusque viziros Mali Begum, Haeiaivat, et Homuremn Begum; jam euin a Mustapla occisus erat Bajazites. Dispositis ergo rite atque ordinatis cum Demetrio cunctis, eum remittunt, addito comite Hatipine Turco in prudentissimis et præstantissimis uno, qui fidem Adorno daret; qui etiam secum habebat numinos quinquagies mille, ut classem mercede conduceret, G apparareique ad fretum Callipoleos trajiciendum - autumn ja: ineunte. Ubi intellexit Mustaphas consilium apparatumque Moratis, et novæ Phocææ classem adversum se instrui, animi dolore affectus est, ejusque mentem cogitationes sue remordebant. Phocaanque subinde in ore habuit, et eversionem ipsius meditaba'ur. Delicias tamen, luxum et crapulam non omisit; et velut equus ferox et hinniens in libidinem effusus, feminis ac maribus promiscue abutebatur. At Cineites, istis quoque compertis, quo eruniperent exspectans, vidensque Mustapham nugis ac ineptiis intentum, nullamque belli mentionein, aut apparatum contra βουλὴν γενναίαν καὶ συνετὴν ἕνεκα κέρδους αὐτοῦ, διὰ πολλῶν δὲ Χριστιανῶν βλάβην. Καιρὸν γὰρ ἐπι τυχὼν τὸν ὂν οὐκ ἤλπιζε, στέλλει γραφὰς πρὸ τοῦ ἐλθεῖν ἐξ ᾿Αμασείας τῷ Μουράτ, τὰς ἂς ἐγὼ για γραφα, δεικνύων τὴν ἄκραν φιλίαν καὶ οἰκειότητα ἣν εἶχε πρὸς τὸν αὐτοῦ πατέρα τὸν Μεχεμέτ, καὶ ἣν βούλεται ἀνανεῶσαι νῦν σὺν αὐτῷ. Εἰμὶ, γράφων, έτοιμος ἐν πάσῃ δουλεία τοῦ βοηθῆσαι, καὶ διαπερᾶσαι σε ἐξ ἀνατολῆς εἰς δύσιν ἐν τριήρεσι καὶ νηυσὶ, καὶ ὑπουργῆσαι τὸ τοιοῦτον ὑπούργημα, ὡς οὐδεὶς τῶν ἄλλων· μόνον κελευσόν μοι, καὶ τὸ προσταχθέν μοι συντόμως γενήσεται. Ενωτισθεὶ; οὖν ὁ Μουράτ τοὺς λόγους αὐτοῦ ἀσπα σίως ἐδέξατο, καὶ ἀντέγραψεν εἰπὼν, ὅτι Σὺν Θεῷ ἐν ὀλίγαις ἡμέραις μέλλω κατελθεῖν ἐν τῇ Προύσῃ· κἀκεῖ ἐλθέτω εἰς ἐκ τῶν οἰκείων καὶ πιστοτάτων σου, ὡς ἵνα περὶ τούτου σκέμματος εἴδωμεν, τί ἄρα καὶ πῶς ποιήσομεν. Μετὰ δέ τινας ἡμέρας στέλλει Δημήτριόν τινα ᾿Αγᾶν ἐπονομαζό μενον σὺν γράμμασι ἀξιολογωτάτοις, ἃ κἀκεῖνα ἐγὼ γέγραφα, πρός τε τὸν Μουράτ, καὶ πρὸς τοὺς αὐτοῦ Βεζίριδας ᾿Αλέπεγιν, Χατζιαβάτ, καὶ Ὁμούρ πέν γιν· ὁ γὰρ Παγιαζήτ προεσφάγη παρὰ τοῦ Μου σταφά. Τότε σὺν τῷ Δημητρίῳ ἅπαντα καλῶς διατ ταξάμενοι, στέλλουσι μετ' αὐτοῦ Χατήπην ονόματι, Τοῦρκον ἕνα τῶν φρονιμωτάτων καὶ τῶν ἐλλογίμων, ἄρχον δώσοντα τῷ ᾿Αδούρνῳ, καὶ σὺν αὐτῷ νομί σματα χιλιάδας πεντήκοντα, τοῦ ῥογεῦσαι καὶ ἀπαρ τίσαι στόλον, τοῦ περᾶσαι τὸν πορθμὸν τῆς Καλλιουπόλεως ἤδη τοῦ φθινοπώρου ἄρξαντος. Ὁ δὲ Μουσταφάς μαθὼν τὰ μελετηθέντα παρὰ τοῦ Μωράτ, καὶ πῶς ἡ νέα Φώκαια έτοιμάζει στόλον κατ' αὐτοῦ, εἶχε μὲν ὀδύνας ἐν καρδίᾳ, καὶ ἐδάκνετο ὑπὸ τοῦ λογισμοῦ, καὶ τὴν Φώκαιαν συνεχῶς ἐπὶ γλώττης εἶχε, καὶ καταστροφὴν αὐτῆς ἐμελέτα· ἀλλὰ τὸ τρυ φᾶν καὶ κατασπαταλὴν καὶ μεθύειν οὐχ έλειπεν, ἀγριαίνων ὡς ἵππος ἀγέρωχος καταχρεμετίζων, καὶ ἀσελγαίνων ἔν τε θηλείαις καὶ ἄῤῥεσιν. Ο δὲ Τζινεὴτ ἀκούων ταῦτα, καὶ καραδοκῶν τὰ μέλλοντα, καὶ ὁρῶν τὸν Μουσταφᾶν ἐν βλακείαις ζῶντα, καὶ περὶ οὐδενὸς αὐτῷ μνεία ἢ πολέμου ἢ ἄλλης και ρασκευῆς κατ' ἐχθρῶν, εἴσεισιν ἐν τῷ παλατίῳ τοῦ Μουσταφά, καὶ λόγους ἤρξατο λέγειν πρὸς αὐτὸν ὀνειδιστικούς τούσδε· Οὐκ οἶδας, ὦ ἡγεμών, ἔτι τὴν, ἣν οἰκοῦσι Θρᾷκες, γῆν καὶ μόνην κατέχου μεν, τὰ δὲ λοιπὰ ἄπλετα πελάγη τῶν ἐπαρχιών. λέγω τῆς δύσεως, πάντα ἐν τρυτάνῃ ἀπῃωρη μένα εἰσὶ, προσδοκῶντες τὸ μέλλον, τί ἂν ἀποβῇ; Καὶ γὰρ ἤκουον, ὡς ὁ Μωράτ ἐν λόγοις ἦν σὺν τῷ βασιλεῖ τοῦ ἀντιλαβέσθαι τοῦτον, καὶ εἰσάξαι εἰς τὴν ἡγεμονίαν τὴν πατρικήν. Νῦν δὲ καὶ σὺν τοῖς Φράγκοις διέθετο Τὰ δὲ τῆς Κωἐν χερσὶ πάντα ἦν. Ἡμεῖς οὖν ἐν Αδριανοῦ καθέζοντες ἀμερίμνως οὐδὲν στρατηγικὸν πράττομεν. Ὡς ἐμοὶ γοῦν δου κεῖ, πρὸ τοῦ περᾶσαι τοὺς ἐχθροὺς τὸν πορθμόν, Ismaelis Bullialdi no:æ. histes suos facere, palatium ejus ingreditur, orationemque ad eum cum exprobratione talem habuit Num te latet, o princeps, solan, quam Thraces incolunt, regionem in fide manere? cæteras vero instar maris bonge lateque patentes provincias, oceidentis dico, nutare, et rerum futurarum exitum, quo fortuna ferat, exspectare? Ad istos enim populos perlatum est, Moratem cum imperatore agere, ut sibi auxilium ferat, inque paternum imperium restituat. Nunc etiam cum francis amicitiam contraxit. Orientales provinciæ in potestate illius sunt. Nos interim Adrianopoli securi et quieti considimus, . omisso penitus militari studio. Sentio equidem exΚαὶ σὺν τοῖς Φράγκοις διέθετο. id est, cun Adurno. Occidentales namque omnes Germani, η Itali, quique occidentaliores illis sunt, Franci ab orientalibus appell ntur.

' Quare Adornus cum are alieno premeretur, nec πολυ χρέος, καὶ οὐκ εἶχεν ὅ τι ποιῆσαι, βουλεύεται haberet unde rebus suis subveniret, consilium generosum ac sapiens ad lucrum sibi apponendum, cæterum plurimis damnosum Christianis, inivit. Oblata enim occasione sibi nunquam sperata, að Moralem, antequam is Amasia discederet, litteras, quas transcripsi, mittit, quibus amicitiam ac familiaritatem, quæ cum ejus patre Mehemete ipsi intercesserat, quanque cum ipso de novo inire cupit, commemorat. Ejusmodi autem erat epistola: Ad omne obsequium paratus sum, et ad opem tibi ferendam: atque ut te triremibus ac navibus ex oriente in occidentem trajiciam; kocque officium tam prompte ac alius exhibiturus sunt. fupera 80iummodo, jussa tua 92 celeriter exsequar. Harıın litterarum verba jucunda acceptaque fuerunt Morati, qui ad eas sic respondit: Brevi Prusam venturus sum: illuc accedat aliquis familiaris tuus, libique fidissimus, ut simul hoc de negotio, quidque et quomodo nos sumus gesturi, deliberemus. Post aliquot itaque dies Demetrium quemdam cognomine Aga cum epistolis magni momenti, quas transcripsi, mittit ad Moralem, ejusque viziros Mali Begum, Haeiaivat, et Homuremn Begum; jam euin a Mustapla occisus erat Bajazites. Dispositis ergo rite atque ordinatis cum Demetrio cunctis, eum remittunt, addito comite Hatipine Turco in prudentissimis et præstantissimis uno, qui fidem Adorno daret; qui etiam secum habebat numinos quinquagies mille, ut classem mercede conduceret, G apparareique ad fretum Callipoleos trajiciendum - autumn ja: ineunte. Ubi intellexit Mustaphas consilium apparatumque Moratis, et novæ Phocææ classem adversum se instrui, animi dolore affectus est, ejusque mentem cogitationes sue remordebant. Phocaanque subinde in ore habuit, et eversionem ipsius meditaba'ur. Delicias tamen, luxum et crapulam non omisit; et velut equus ferox et hinniens in libidinem effusus, feminis ac maribus promiscue abutebatur. At Cineites, istis quoque compertis, quo eruniperent exspectans, vidensque Mustapham nugis ac ineptiis intentum, nullamque belli mentionein, aut apparatum contra βουλὴν γενναίαν καὶ συνετὴν ἕνεκα κέρδους αὐτοῦ, διὰ πολλῶν δὲ Χριστιανῶν βλάβην. Καιρὸν γὰρ ἐπι τυχὼν τὸν ὂν οὐκ ἤλπιζε, στέλλει γραφὰς πρὸ τοῦ ἐλθεῖν ἐξ ᾿Αμασείας τῷ Μουράτ, τὰς ἂς ἐγὼ για γραφα, δεικνύων τὴν ἄκραν φιλίαν καὶ οἰκειότητα ἣν εἶχε πρὸς τὸν αὐτοῦ πατέρα τὸν Μεχεμέτ, καὶ ἣν βούλεται ἀνανεῶσαι νῦν σὺν αὐτῷ. Εἰμὶ, γράφων, έτοιμος ἐν πάσῃ δουλεία τοῦ βοηθῆσαι, καὶ διαπερᾶσαι σε ἐξ ἀνατολῆς εἰς δύσιν ἐν τριήρεσι καὶ νηυσὶ, καὶ ὑπουργῆσαι τὸ τοιοῦτον ὑπούργημα, ὡς οὐδεὶς τῶν ἄλλων· μόνον κελευσόν μοι, καὶ τὸ προσταχθέν μοι συντόμως γενήσεται. Ενωτισθεὶ; οὖν ὁ Μουράτ τοὺς λόγους αὐτοῦ ἀσπα σίως ἐδέξατο, καὶ ἀντέγραψεν εἰπὼν, ὅτι Σὺν Θεῷ ἐν ὀλίγαις ἡμέραις μέλλω κατελθεῖν ἐν τῇ Προύσῃ· κἀκεῖ ἐλθέτω εἰς ἐκ τῶν οἰκείων καὶ πιστοτάτων σου, ὡς ἵνα περὶ τούτου σκέμματος εἴδωμεν, τί ἄρα καὶ πῶς ποιήσομεν. Μετὰ δέ τινας ἡμέρας στέλλει Δημήτριόν τινα ᾿Αγᾶν ἐπονομαζό μενον σὺν γράμμασι ἀξιολογωτάτοις, ἃ κἀκεῖνα ἐγὼ γέγραφα, πρός τε τὸν Μουράτ, καὶ πρὸς τοὺς αὐτοῦ Βεζίριδας ᾿Αλέπεγιν, Χατζιαβάτ, καὶ Ὁμούρ πέν γιν· ὁ γὰρ Παγιαζήτ προεσφάγη παρὰ τοῦ Μου σταφά. Τότε σὺν τῷ Δημητρίῳ ἅπαντα καλῶς διατ ταξάμενοι, στέλλουσι μετ' αὐτοῦ Χατήπην ονόματι, Τοῦρκον ἕνα τῶν φρονιμωτάτων καὶ τῶν ἐλλογίμων, ἄρχον δώσοντα τῷ ᾿Αδούρνῳ, καὶ σὺν αὐτῷ νομί σματα χιλιάδας πεντήκοντα, τοῦ ῥογεῦσαι καὶ ἀπαρ τίσαι στόλον, τοῦ περᾶσαι τὸν πορθμὸν τῆς Καλλιουπόλεως ἤδη τοῦ φθινοπώρου ἄρξαντος. Ὁ δὲ Μουσταφάς μαθὼν τὰ μελετηθέντα παρὰ τοῦ Μωράτ, καὶ πῶς ἡ νέα Φώκαια έτοιμάζει στόλον κατ' αὐτοῦ, εἶχε μὲν ὀδύνας ἐν καρδίᾳ, καὶ ἐδάκνετο ὑπὸ τοῦ λογισμοῦ, καὶ τὴν Φώκαιαν συνεχῶς ἐπὶ γλώττης εἶχε, καὶ καταστροφὴν αὐτῆς ἐμελέτα· ἀλλὰ τὸ τρυ φᾶν καὶ κατασπαταλὴν καὶ μεθύειν οὐχ έλειπεν, ἀγριαίνων ὡς ἵππος ἀγέρωχος καταχρεμετίζων, καὶ ἀσελγαίνων ἔν τε θηλείαις καὶ ἄῤῥεσιν. Ο δὲ Τζινεὴτ ἀκούων ταῦτα, καὶ καραδοκῶν τὰ μέλλοντα, καὶ ὁρῶν τὸν Μουσταφᾶν ἐν βλακείαις ζῶντα, καὶ περὶ οὐδενὸς αὐτῷ μνεία ἢ πολέμου ἢ ἄλλης και ρασκευῆς κατ' ἐχθρῶν, εἴσεισιν ἐν τῷ παλατίῳ τοῦ Μουσταφά, καὶ λόγους ἤρξατο λέγειν πρὸς αὐτὸν ὀνειδιστικούς τούσδε· Οὐκ οἶδας, ὦ ἡγεμών, ἔτι τὴν, ἣν οἰκοῦσι Θρᾷκες, γῆν καὶ μόνην κατέχου μεν, τὰ δὲ λοιπὰ ἄπλετα πελάγη τῶν ἐπαρχιών. λέγω τῆς δύσεως, πάντα ἐν τρυτάνῃ ἀπῃωρη μένα εἰσὶ, προσδοκῶντες τὸ μέλλον, τί ἂν ἀποβῇ; Καὶ γὰρ ἤκουον, ὡς ὁ Μωράτ ἐν λόγοις ἦν σὺν τῷ βασιλεῖ τοῦ ἀντιλαβέσθαι τοῦτον, καὶ εἰσάξαι εἰς τὴν ἡγεμονίαν τὴν πατρικήν. Νῦν δὲ καὶ σὺν τοῖς Φράγκοις διέθετο Τὰ δὲ τῆς Κωἐν χερσὶ πάντα ἦν. Ἡμεῖς οὖν ἐν Αδριανοῦ καθέζοντες ἀμερίμνως οὐδὲν στρατηγικὸν πράττομεν. Ὡς ἐμοὶ γοῦν δου κεῖ, πρὸ τοῦ περᾶσαι τοὺς ἐχθροὺς τὸν πορθμόν, Ismaelis Bullialdi no:æ. histes suos facere, palatium ejus ingreditur, orationemque ad eum cum exprobratione talem habuit Num te latet, o princeps, solan, quam Thraces incolunt, regionem in fide manere? cæteras vero instar maris bonge lateque patentes provincias, oceidentis dico, nutare, et rerum futurarum exitum, quo fortuna ferat, exspectare? Ad istos enim populos perlatum est, Moratem cum imperatore agere, ut sibi auxilium ferat, inque paternum imperium restituat. Nunc etiam cum francis amicitiam contraxit. Orientales provinciæ in potestate illius sunt. Nos interim Adrianopoli securi et quieti considimus, . omisso penitus militari studio. Sentio equidem exΚαὶ σὺν τοῖς Φράγκοις διέθετο. id est, cun Adurno. Occidentales namque omnes Germani, η Itali, quique occidentaliores illis sunt, Franci ab orientalibus appell ntur.

κάν τε Λαμψάκου, κἄν τε Σκουταρίου, καὶ δοῦναι a pedire nobis, potiusque esse, cum copiis omnibus θροῦν ἐν ταῖς ἐπαρχίαις τῆς δύσεως, καὶ γενέσθαι διχόνοιαν ἐν τῷ στρατῷ, κρειττόν ἐστι προ λαβόντας ἡμᾶς σὺν τοῖς δυτικοῖς στρατεύμασι διαβῆναι, καὶ σὺν τάχει αόκνως περᾶσαι τὴν ἐν Λαπαδίῳ γέφυραν, καὶ τῷ Μουράτ συμπλακῆναι. Ἡμεῖς, Θεοῦ εὐδοκοῦντος, καὶ ἐν ἅρμασι καὶ ἐν ἵπποις ὑπερέχομεν τοὺς ὑπεναντίους, καὶ γιότον ἐνωτισθέντες τὴν ἡμετέραν ἄφιξιν, ὁ νοῦς αὐτῶν ὡς κάλαμος συντριβήσεται, καὶ αἱ βου λαὶ αὐτῶν διασκεδασθήσονται, καθώς μέλλει γενέσθαι καὶ εἰς ἡμᾶς, εἴπερ ἀμελήσαντες δώ σομεν αὐτοῖς χώρων διαπερᾶσαι. Ταῦτα εἰπὼν καὶ ἄλλα πλείω ὁ Τζινεήτ, μόλις ἀνανήψας ἐκ τοῦ χάρους τῆς μέθης ὁ Μουσταφάς ἐπείθετο τοῖς λόγοις αὐτοῦ. Ὁ γὰρ Τζινεήτ οὐκ ἐτεχνάζετο τόσον ὑπὲρ τοῦ Μουσταφὰ τὸ ἐγκαθιδρῦσαι αὐτὸν ἐν τῇ ἑῴᾳ ἄρχοντα· ἀλλὰ πονηρός ὢν καὶ προβλέπων τὴν τοῦ ἀνδρὸς ὡς ἐν τάχει γενομένην κατάλυσιν, ὑπέρ τε τῆς αὐτοῦ βλακείας, καὶ μέθης καὶ ἀσελγείας, καὶ τὸ ἀστρατήγητον αύτοῦ, ἠβουλήθη τοῦ διαδρᾶναι. Καὶ ὄντος αὐτοῦ ἐν τῷ τοιούτῳ σκοπῷ, ἐλογίζετο ἐν ἑαυτῷ, ὅτι εἰ μὲν ἐν τῇ Θράκῃ ἢ ἄλλῃ ἐπαρχίᾳ τῆς δύσεως τοῦτο μεταχειρίζεται, εὐκόλως ἐμπεσεῖται πάλιν ἐν ταῖς ἄρχαις τοῦ βασιλέως. Καὶ πάλιν Λήμνος ἢ ἑτέρα να σο; αὐτὸν ἐξόριστον διαδέξεται, καὶ πικρὰ παρὰ τῶν Ῥωμαίων εἰς αὐτὸν διέλθῃ ποινή. Ἐν δὲ τῇ ἀνατολῇ, καὶ κατὰ νοῦν εἶχε, καὶ ἔτρεφε τὸν ἄνδρα ἡ τῆς ἐπαρχίας ἐλπὶς, ἦν καὶ πρώην ἦρχε· καὶ εὐ κόλω; τὸ ἀπιδρᾶναι ἔχειν. ᾿Αλλὰ ταῦτα ἐν μυχαῖς τοῦ ᾅδου ἐκρύπτετο. Καὶ δὴ συναθροίσαντες τὴν στρατόν, καὶ ταχυδρομήσαντες ἦλθον εἰς Καλλιούπολιν· καὶ τὸν πορθμὸν διαβάντες σὺν πλείστῃ δυ νάμει, προσεκαρτέρησαν ἐν τῇ Λαμψάκω ἡμέρας τρεῖς· ἐρχόμενοι δὲ οἱ τῶν πέριξ πόλεων προύχον τες Φρύγες προσεκύνουν τῷ Μουσταφά. Ὁ δὲ Μω ράτ ἀκούσας τὴν ἔφοδον τοῦ Μουσταφᾶ, ἀπάρας ἐκ τῆς Προύσης σὺν εὐαριθμήτῳ στρατῷ, διὰ νυκτὸς ἦλθεν εἰς τὸ Λοπάδιον ἔχων σὺν αὐτῷ τοὺς ἐν γνώσει καὶ πολέμῳ ἐπιστατοῦντας, τόν τε Χατζιαηβάτην καὶ τοὺς υἱοὺς τοῦ Τεμιορτέσπεγι, Αλίν, Ομούρ, καὶ Ορούτζ πεγιν, ἄνδρας γεν ναίους καὶ ἀρίστους. Ην δὲ σὺν αὐτοῖς καὶ Χαμζάπεγις ἀδελφὸς τοῦ Τζινεὴτ, ὃς ἐκπαιδόθεν ἦν διάγων μετὰ τοῦ Μωράτ. Φθάσαντες οὖν ἐν τῇ γεφύρα πρὸ τοῦ τὸν Μουσταφᾶν σῶσαι, λύουσιν αὐτὴν, καὶ regionum occidentalium pravertere, celeriter et inpigre pontem Lopadii occupare et superare, denique cum Morate pugnare, priusquam Lampsaco vel Scutario fretum hostes trajiciant, tumultus in his provinciis occidentalibus, discidium seditionemque in exercitu excitent. Curribus et equîs, favente Deo, superiores hostibus sumus. Adventus nostri fama animum eorum sicut calamum conteret, consiliaque ducis eorum disturbabit. Quæ procul dubio calamitas in nos recidel, 93 si neglectis rebus nostris, hosti locum trajiciendi concesserimus. Hæc atque plura dixit Cineites, vixque veterno excusso expergefactus Mustaphas hujus monitis paruit. Neque sane Cineites adeo sollicite molie - batur, ut Mustapham Orientis dominum constitueret: sed cum ipse scelestus ac veterator esset, instantem isti ruin im ex ineptia, crapula, libidine, reique militaris neglectu atque inscitia prospiciens, fugam meditabatur. Hoc apud se stabilito proposito, hanc rationem iuibat, se in laqueos imperatoris facile rursus venturum, si in Thracia, aut alia occidentis provincia in fugam se conjiciat. Iterum enim in Lemno aut alia insula sibi exsulandum esse acerbasque pœnas Romæos a se exacturos. Cogitabat vero in orientem: sperabatque commodiorem sibi præfecturam, quam paulo ante occupabat, fore, et efugia faciliora in ea silii patere. Talia equidem in inferorum recessu latebant. Coacto igitur exercitu Callipolim accessere, fretoque superato cum plerisque copiis, Lampsaci triduo substiterunt: profectique ad Mustapham Phrygum primarii, cultum ei ac venerationem exhibuerunt. Morales, comperta Mustapha irruptione Prusa cum exiguo exercitu movit, noctuque Lo - padium pervenit: ei aderant rerum militiæque periti Haciaivat, filiique Temirtes begi, Hali, et Homur, Horuciusque Degus, viri strenui ac generosi omnes. Hamza quoque begus ipsum comitabatur, Cineitis frater, qui ab infantia in Moralis familiaritate adoleverat. Pontem itaque occupant, priusquam præsidio Mustaphas eum firmasset; eum dissolvunt, viamque, qua ad ipsos perveniri poterat, præscindunt. Profectus deinde Mustaplas cum universo exercitu, castra ad paludis ripam metatus est; in opposita pariter Morates tentoriis Ismaelis Bullialdi notæ. Αλλά πονηρὸς ὤν. Cineites ubique perfidus: sponte equidem Mostɔphæ partes secutus fuerat, ejusque natalium) statum testimonio suo vindicabat, Bajazitis filium verum esse asserendo, cum se Mustaphæ adjunxit, cum magis strenuum forsitan crediderat; cumiqne spe ac opinione se deceptum sensit, rebus suis consulere eum deserendo, quam cum eo perire maluit. Multos Cineites sectatores habet, pauciores Cicero: qui cum Pompeii imprudentiam negligentiamque pervideret, Cæsarem vero acrem magis ac strenuum cognosceret; volens sciens partibus Pompeianis perituris adbærendo, pericula victis impendentia potius obire, quam fidem corrumpere elegit. ᾿Εν ταῖς ἄρκοις. Ριο ἐν ταῖς ἄρχυτι. Sicque voluit scribere; sed vitiosa pronuntiationis perpetuus iotacismus, in scribendo etiam ista ot, n. ει, ν, ι, confundit, nisi linguæ Grecæ peritissimus Bit scriptor. Ηλθεν εἰς τὸ Λοπάδιον. Lopadium Turcis Ulubat dicitur. Leuncl. Τόν τε Χατζιαιβάτην. Ille est quem Leunclavius, lib. xu, Chazi- Eivazem appellat. Chazi apud Turcos ille dicitur, qui religionis causa Meccam aut Medinam adivit.

κάν τε Λαμψάκου, κἄν τε Σκουταρίου, καὶ δοῦναι a pedire nobis, potiusque esse, cum copiis omnibus θροῦν ἐν ταῖς ἐπαρχίαις τῆς δύσεως, καὶ γενέσθαι διχόνοιαν ἐν τῷ στρατῷ, κρειττόν ἐστι προ λαβόντας ἡμᾶς σὺν τοῖς δυτικοῖς στρατεύμασι διαβῆναι, καὶ σὺν τάχει αόκνως περᾶσαι τὴν ἐν Λαπαδίῳ γέφυραν, καὶ τῷ Μουράτ συμπλακῆναι. Ἡμεῖς, Θεοῦ εὐδοκοῦντος, καὶ ἐν ἅρμασι καὶ ἐν ἵπποις ὑπερέχομεν τοὺς ὑπεναντίους, καὶ γιότον ἐνωτισθέντες τὴν ἡμετέραν ἄφιξιν, ὁ νοῦς αὐτῶν ὡς κάλαμος συντριβήσεται, καὶ αἱ βου λαὶ αὐτῶν διασκεδασθήσονται, καθώς μέλλει γενέσθαι καὶ εἰς ἡμᾶς, εἴπερ ἀμελήσαντες δώ σομεν αὐτοῖς χώρων διαπερᾶσαι. Ταῦτα εἰπὼν καὶ ἄλλα πλείω ὁ Τζινεήτ, μόλις ἀνανήψας ἐκ τοῦ χάρους τῆς μέθης ὁ Μουσταφάς ἐπείθετο τοῖς λόγοις αὐτοῦ. Ὁ γὰρ Τζινεήτ οὐκ ἐτεχνάζετο τόσον ὑπὲρ τοῦ Μουσταφὰ τὸ ἐγκαθιδρῦσαι αὐτὸν ἐν τῇ ἑῴᾳ ἄρχοντα· ἀλλὰ πονηρός ὢν καὶ προβλέπων τὴν τοῦ ἀνδρὸς ὡς ἐν τάχει γενομένην κατάλυσιν, ὑπέρ τε τῆς αὐτοῦ βλακείας, καὶ μέθης καὶ ἀσελγείας, καὶ τὸ ἀστρατήγητον αύτοῦ, ἠβουλήθη τοῦ διαδρᾶναι. Καὶ ὄντος αὐτοῦ ἐν τῷ τοιούτῳ σκοπῷ, ἐλογίζετο ἐν ἑαυτῷ, ὅτι εἰ μὲν ἐν τῇ Θράκῃ ἢ ἄλλῃ ἐπαρχίᾳ τῆς δύσεως τοῦτο μεταχειρίζεται, εὐκόλως ἐμπεσεῖται πάλιν ἐν ταῖς ἄρχαις τοῦ βασιλέως. Καὶ πάλιν Λήμνος ἢ ἑτέρα να σο; αὐτὸν ἐξόριστον διαδέξεται, καὶ πικρὰ παρὰ τῶν Ῥωμαίων εἰς αὐτὸν διέλθῃ ποινή. Ἐν δὲ τῇ ἀνατολῇ, καὶ κατὰ νοῦν εἶχε, καὶ ἔτρεφε τὸν ἄνδρα ἡ τῆς ἐπαρχίας ἐλπὶς, ἦν καὶ πρώην ἦρχε· καὶ εὐ κόλω; τὸ ἀπιδρᾶναι ἔχειν. ᾿Αλλὰ ταῦτα ἐν μυχαῖς τοῦ ᾅδου ἐκρύπτετο. Καὶ δὴ συναθροίσαντες τὴν στρατόν, καὶ ταχυδρομήσαντες ἦλθον εἰς Καλλιούπολιν· καὶ τὸν πορθμὸν διαβάντες σὺν πλείστῃ δυ νάμει, προσεκαρτέρησαν ἐν τῇ Λαμψάκω ἡμέρας τρεῖς· ἐρχόμενοι δὲ οἱ τῶν πέριξ πόλεων προύχον τες Φρύγες προσεκύνουν τῷ Μουσταφά. Ὁ δὲ Μω ράτ ἀκούσας τὴν ἔφοδον τοῦ Μουσταφᾶ, ἀπάρας ἐκ τῆς Προύσης σὺν εὐαριθμήτῳ στρατῷ, διὰ νυκτὸς ἦλθεν εἰς τὸ Λοπάδιον ἔχων σὺν αὐτῷ τοὺς ἐν γνώσει καὶ πολέμῳ ἐπιστατοῦντας, τόν τε Χατζιαηβάτην καὶ τοὺς υἱοὺς τοῦ Τεμιορτέσπεγι, Αλίν, Ομούρ, καὶ Ορούτζ πεγιν, ἄνδρας γεν ναίους καὶ ἀρίστους. Ην δὲ σὺν αὐτοῖς καὶ Χαμζάπεγις ἀδελφὸς τοῦ Τζινεὴτ, ὃς ἐκπαιδόθεν ἦν διάγων μετὰ τοῦ Μωράτ. Φθάσαντες οὖν ἐν τῇ γεφύρα πρὸ τοῦ τὸν Μουσταφᾶν σῶσαι, λύουσιν αὐτὴν, καὶ regionum occidentalium pravertere, celeriter et inpigre pontem Lopadii occupare et superare, denique cum Morate pugnare, priusquam Lampsaco vel Scutario fretum hostes trajiciant, tumultus in his provinciis occidentalibus, discidium seditionemque in exercitu excitent. Curribus et equîs, favente Deo, superiores hostibus sumus. Adventus nostri fama animum eorum sicut calamum conteret, consiliaque ducis eorum disturbabit. Quæ procul dubio calamitas in nos recidel, 93 si neglectis rebus nostris, hosti locum trajiciendi concesserimus. Hæc atque plura dixit Cineites, vixque veterno excusso expergefactus Mustaphas hujus monitis paruit. Neque sane Cineites adeo sollicite molie - batur, ut Mustapham Orientis dominum constitueret: sed cum ipse scelestus ac veterator esset, instantem isti ruin im ex ineptia, crapula, libidine, reique militaris neglectu atque inscitia prospiciens, fugam meditabatur. Hoc apud se stabilito proposito, hanc rationem iuibat, se in laqueos imperatoris facile rursus venturum, si in Thracia, aut alia occidentis provincia in fugam se conjiciat. Iterum enim in Lemno aut alia insula sibi exsulandum esse acerbasque pœnas Romæos a se exacturos. Cogitabat vero in orientem: sperabatque commodiorem sibi præfecturam, quam paulo ante occupabat, fore, et efugia faciliora in ea silii patere. Talia equidem in inferorum recessu latebant. Coacto igitur exercitu Callipolim accessere, fretoque superato cum plerisque copiis, Lampsaci triduo substiterunt: profectique ad Mustapham Phrygum primarii, cultum ei ac venerationem exhibuerunt. Morales, comperta Mustapha irruptione Prusa cum exiguo exercitu movit, noctuque Lo - padium pervenit: ei aderant rerum militiæque periti Haciaivat, filiique Temirtes begi, Hali, et Homur, Horuciusque Degus, viri strenui ac generosi omnes. Hamza quoque begus ipsum comitabatur, Cineitis frater, qui ab infantia in Moralis familiaritate adoleverat. Pontem itaque occupant, priusquam præsidio Mustaphas eum firmasset; eum dissolvunt, viamque, qua ad ipsos perveniri poterat, præscindunt. Profectus deinde Mustaplas cum universo exercitu, castra ad paludis ripam metatus est; in opposita pariter Morates tentoriis Ismaelis Bullialdi notæ. Αλλά πονηρὸς ὤν. Cineites ubique perfidus: sponte equidem Mostɔphæ partes secutus fuerat, ejusque natalium) statum testimonio suo vindicabat, Bajazitis filium verum esse asserendo, cum se Mustaphæ adjunxit, cum magis strenuum forsitan crediderat; cumiqne spe ac opinione se deceptum sensit, rebus suis consulere eum deserendo, quam cum eo perire maluit. Multos Cineites sectatores habet, pauciores Cicero: qui cum Pompeii imprudentiam negligentiamque pervideret, Cæsarem vero acrem magis ac strenuum cognosceret; volens sciens partibus Pompeianis perituris adbærendo, pericula victis impendentia potius obire, quam fidem corrumpere elegit. ᾿Εν ταῖς ἄρκοις. Ριο ἐν ταῖς ἄρχυτι. Sicque voluit scribere; sed vitiosa pronuntiationis perpetuus iotacismus, in scribendo etiam ista ot, n. ει, ν, ι, confundit, nisi linguæ Grecæ peritissimus Bit scriptor. Ηλθεν εἰς τὸ Λοπάδιον. Lopadium Turcis Ulubat dicitur. Leuncl. Τόν τε Χατζιαιβάτην. Ille est quem Leunclavius, lib. xu, Chazi- Eivazem appellat. Chazi apud Turcos ille dicitur, qui religionis causa Meccam aut Medinam adivit.

DUCE σαν. Ελθὼν δὲ καὶ ὁ Μουσταφᾶς σὺν τοῖς στρατεύ μασιν, έπηξε τὰς σκηνὰς ἐν τῇ ὄχθῃ τῆς λίμνης ὁμοίως καὶ ὁ Μωρὰτ ἐν τῇ περαίᾳ, καὶ αὐτὸς τεν τώσα; ἐκάθητο, μὴ ἔχων ἕκαστος τὸ τυχὸν δέος παρά τοῦ ἑτέρου. Καὶ γὰρ τὸ λῦσαι τὴν γέφυραν μεγά λης βουλῆς ἔργον ἦν· εὑρόντες γὰρ οἱ ἐλθόντες τὴν γέφυραν κατεαγμένην, ἐκωλύθησαν τὴν πορείαν· αἱ δὲ τοῦ Μωρὰτ ἀτρόμως συνηθροίζοντο· ἦν γὰρ τὸ erectis consedit: neuterque ab altero vel minimuin ἄβατον τὴν πρὸς αὐτοὺς ὁδὸν τοῖς ὑπεναντίοις ἐποίη metuebat. Pontem enimvero solvisse prudenter factum; disrupto quippe, dum ultra tendunt hostes, transitu ob aquæ latitudinem ac profunditatem prohibiti sunt: Moratisque copiæ sine tumultu interea cogebantur; quod si quis circumire totam paludem voluerit, inque oppositam ripam pervenire, tridui itinere non conficiet: eoque magis quod viæ arctæ, montesque asperi superandi sint. ῥεῦμα βαθὺ καὶ παντάπασιν ἅπλετον· ἦν δὲ βουληθείη τις τοῦ περιοδεῦσαι τὴν λίμνην ἅπασαν, και ἐλθεῖν εἰς τὴν ἀντιπέραν, οὐκ ἀρχίσουσιν αὐτῷ ἡμερῶν τριῶν ὧραι, καὶ ταῦτα στενωπά και τραχέα ὄρη ἐν μέσῳ καὶ δύσβατα. 94 CAPUT XXVI. Consilium meunt Moralis veziri de perdendo Mustapha, et Cineitem per Hamzam ejus fratrem ad defectionem sollicitand Hanza et Cmeitis colloquia. Cineites Muslapham deserit et in Ioniam fugit. Mustapham Homuris flium es Aline oriundum bello petit, et in pugna interficit. Castris sic locatis, et sese ex adverso respicien tibus, cum neuter movere se, et progredi contra alterum posset, agitant inter se Moratis consiliarii, quibus artibus Mustapham pessumdare ac perdere possint. Hocce igitur consilium animum eorum subiit. Hamzain, cujus jam mentionem fecimug, Cineitis fratrem accersunt, hisque verbis alloquuntur: Si fratrem tuum contra Mustapham irritaveris, nihil auten præterea petimus, quam ut ipsum deserat; ecce, annuente ac decernente domino nostro Morale, Atinis ditionem ipsi concedimus. Diplomate etiam scripto ipsi cavebimus, illam se ac posteros suos jure hereditario possessuros: jusjurandum solummodo præstabit se in fide mansurum, amicitiam sine fraude culturum, seque Moratis clientem professurum. Utque per universam dilionem notum sit, Cineitem Moratis imperio omnino subditum esse, singulis annis mittet filiorum suorum unum, cultus et honoris imperatori exhibendi G gratia, qui Moralem comitetur, ipsique militet, militiæque istius nomine ab imperature stipendia congrua accipiat. Placuerunt flamızæ isti sermones: et sequenti nocte servum unum mittit, qui natando paludem trajecit. Ille Cineitis tentoria ingressus secunda noctis custodia, sedentem eum invenit valdeque anxium, ipsique dixit: Frater tuus herus meus Hamza begus tecum colloqui nullo conscio cupit. Ergo si tibi libitum erit, circa mediam noctem ad fluminis ripam ponti proximam solus accede: tu quidem ex hac parte, ille ex altera inter vos colloquemini de illis arcanis. Hæc verba benigne audivit Cineites, nuntiumque dimisit, qui in alteram ripam enatavit. Nocte proxima circa secidam custodiam, að ripam ponti vicinam ex composito accessit Hamzas: illeque ab altera parte, solusque soli signis quibusdam cognitus. Prior Hamzas dixit: Probe scis, domine mi frater, me pa. tre tuo esse geni¡um, teque matris meæ prolem esse, quodque sim natu minor. Optarem igitur te orbi universo dominari, in partem quippe imperii vocarer. Κατουνευσάντων τοίνυν τῶν στρατευμάτων ἐξ ἐναντίας, καὶ μὴ τὰ πρόσω χωρεῖν ἰσχύοντα τὸ ἐν κατὰ τοῦ ἑτέρου, συμβούλιον ἔλαβον οἱ τοῦ Μωρά, πῶς καὶ τίνι τρόπῳ καταστρέψωσι καὶ ὀλέσωσι τὸν Μουσταφάν. Σκέπτονται οὖν οὕτως. Μετακαλούσε τὸν Χαμζάν, τὸν ἂν εἰρήκαμεν ἀδελφὸν τοῦ Τζινής, καὶ λέγουσιν αὐτῷ, ὅτι Εἰ μὲν διὰ τῆς σῆς πιθι· νότητος διεγείρῃς τὸν σὸν ἀδελφὲν κατὰ τοῦ Μουσταφά, καὶ οὐχ ἕτερόν ἐστι τὸ ζητούμενον τοῦ ἀποσχισθῆναι καὶ χωρισθῆναι ἀπ' αὐτοῦ· ἰδοὺ δίδομεν αὐτῷ τὴν ἐπαρχίαν τοῦ ᾿Ατὴν έρισμῷ καὶ θελήσει τοῦ ἡμετέρου ἡγεμόνος Μωράτο διὰ προστάγματος ἐγγράφου τοῦ ἔχειν αὐτὴν κατά διαδοχὴν γενικότητος, μόνον ἐνέρκως τοῦ εἶναι πιστὸν καὶ ἀδολώτατον φίλον, καὶ οἰκεῖον ἡγεμονίας τοῦ Μωράτ. Καὶ διὰ τὸ δοκεῖν ἐν πάσῃ τῇ ἡγεμονίᾳ εἶναι ὑπήκοον τὸν Τζινεὴς ἐν πᾶσι τοῖς προστάγμασι τοῦ Μωράτ, στέλλειν κατ' έτος ένα τῶν υἱῶν αὐτοῦ εἰς προσκύνησιν, καὶ στρα τεύειν ὁμοῦ καὶ συνδιάγειν· καὶ αὐτὲς ἰδίως ἔχειν παρὰ τοῦ ἡγεμόνος τὴν πρέπουσαν πρόνοιαν. Ηρεσεν ὁ λόγος τῷ Χαμζῇ· καὶ τῇ νυκτὶ ἐκείνῃ πέμπει ἕνα τῶν δούλων αὐτοῦ, καὶ νηξάμε νος περᾷ τὴν λίμνην, καὶ εἰσελθὼν εἰς τὰς σκηνάς τοῦ Τζινεήτ εὗρεν αὐτὸν ἐν ἀγωνίᾳ λογισμών καθε ζόμενον δευτέραν φυλακὴν ἔχουσα ἡ νύξ. Ὁ δὲ εἶ πεν αὐτῷ, ὡς ῾Ο σὸς ἀδελφὸς, ἐμὸς δὲ κύριος Χαμζάπεγις θέλει λόγους ἆραι μετὰ σοῦ, πρὸς οὓς οὐκ ἔστιν ἑτέρῳ ἐνωτισθῆναι. Εἰ οὖν βου λητόν ἐστί σοι, περὶ τὰς μέσας ὥρας τῆς νυκτὸς ἐλθὲ μόνος περὶ ὄχθας ποταμοῦ πρὸς τὴν γέφυ ραν, κἀκεῖ σὺ μὲν ἐκ τῶν ὧδε, ἐκεῖνος δὲ ἐκ τῶν ἐκεῖ, καὶ τὰ αὐτῶν ἀπόῤῥητα διεξείπητε. 'Α3 μένως οὖν δεξάμενος τὸν λόγον καὶ ἀπολύσας αὐτὸν πάλιν νηξάμενος διέβη τὴν περαίαν. Τῇ δ' ἐπιούσῃ νυκτὶ περὶ δευτέραν φυλακὴν ἐλθὼν ὁ Χαμζας κατά τὸ συντεθὲν ἐν τῇ ὄχθῇ, τῇ πρὸς τὴν γέφυραν, κάτ κεῖνος ἀπὸ τὸ ἕτερον μέρος μόνος μόνι, καὶ διὰ σημείων τινῶν ἀνακαλυφθέντες, ήρξατο ὁ Χαράς γειν· Ἐπίστασαι ἀκριβῶς, κύριέ μου ἀδελφέ, ὡς Ismaelis Bullialdi nota. Scriptorum, preter Ducam, nullus accurate narrat, quibus artibus Cineites 2 Moratais sol. licitatus Mustapham deseruerit.

DUCE σαν. Ελθὼν δὲ καὶ ὁ Μουσταφᾶς σὺν τοῖς στρατεύ μασιν, έπηξε τὰς σκηνὰς ἐν τῇ ὄχθῃ τῆς λίμνης ὁμοίως καὶ ὁ Μωρὰτ ἐν τῇ περαίᾳ, καὶ αὐτὸς τεν τώσα; ἐκάθητο, μὴ ἔχων ἕκαστος τὸ τυχὸν δέος παρά τοῦ ἑτέρου. Καὶ γὰρ τὸ λῦσαι τὴν γέφυραν μεγά λης βουλῆς ἔργον ἦν· εὑρόντες γὰρ οἱ ἐλθόντες τὴν γέφυραν κατεαγμένην, ἐκωλύθησαν τὴν πορείαν· αἱ δὲ τοῦ Μωρὰτ ἀτρόμως συνηθροίζοντο· ἦν γὰρ τὸ erectis consedit: neuterque ab altero vel minimuin ἄβατον τὴν πρὸς αὐτοὺς ὁδὸν τοῖς ὑπεναντίοις ἐποίη metuebat. Pontem enimvero solvisse prudenter factum; disrupto quippe, dum ultra tendunt hostes, transitu ob aquæ latitudinem ac profunditatem prohibiti sunt: Moratisque copiæ sine tumultu interea cogebantur; quod si quis circumire totam paludem voluerit, inque oppositam ripam pervenire, tridui itinere non conficiet: eoque magis quod viæ arctæ, montesque asperi superandi sint. ῥεῦμα βαθὺ καὶ παντάπασιν ἅπλετον· ἦν δὲ βουληθείη τις τοῦ περιοδεῦσαι τὴν λίμνην ἅπασαν, και ἐλθεῖν εἰς τὴν ἀντιπέραν, οὐκ ἀρχίσουσιν αὐτῷ ἡμερῶν τριῶν ὧραι, καὶ ταῦτα στενωπά και τραχέα ὄρη ἐν μέσῳ καὶ δύσβατα. 94 CAPUT XXVI. Consilium meunt Moralis veziri de perdendo Mustapha, et Cineitem per Hamzam ejus fratrem ad defectionem sollicitand Hanza et Cmeitis colloquia. Cineites Muslapham deserit et in Ioniam fugit. Mustapham Homuris flium es Aline oriundum bello petit, et in pugna interficit. Castris sic locatis, et sese ex adverso respicien tibus, cum neuter movere se, et progredi contra alterum posset, agitant inter se Moratis consiliarii, quibus artibus Mustapham pessumdare ac perdere possint. Hocce igitur consilium animum eorum subiit. Hamzain, cujus jam mentionem fecimug, Cineitis fratrem accersunt, hisque verbis alloquuntur: Si fratrem tuum contra Mustapham irritaveris, nihil auten præterea petimus, quam ut ipsum deserat; ecce, annuente ac decernente domino nostro Morale, Atinis ditionem ipsi concedimus. Diplomate etiam scripto ipsi cavebimus, illam se ac posteros suos jure hereditario possessuros: jusjurandum solummodo præstabit se in fide mansurum, amicitiam sine fraude culturum, seque Moratis clientem professurum. Utque per universam dilionem notum sit, Cineitem Moratis imperio omnino subditum esse, singulis annis mittet filiorum suorum unum, cultus et honoris imperatori exhibendi G gratia, qui Moralem comitetur, ipsique militet, militiæque istius nomine ab imperature stipendia congrua accipiat. Placuerunt flamızæ isti sermones: et sequenti nocte servum unum mittit, qui natando paludem trajecit. Ille Cineitis tentoria ingressus secunda noctis custodia, sedentem eum invenit valdeque anxium, ipsique dixit: Frater tuus herus meus Hamza begus tecum colloqui nullo conscio cupit. Ergo si tibi libitum erit, circa mediam noctem ad fluminis ripam ponti proximam solus accede: tu quidem ex hac parte, ille ex altera inter vos colloquemini de illis arcanis. Hæc verba benigne audivit Cineites, nuntiumque dimisit, qui in alteram ripam enatavit. Nocte proxima circa secidam custodiam, að ripam ponti vicinam ex composito accessit Hamzas: illeque ab altera parte, solusque soli signis quibusdam cognitus. Prior Hamzas dixit: Probe scis, domine mi frater, me pa. tre tuo esse geni¡um, teque matris meæ prolem esse, quodque sim natu minor. Optarem igitur te orbi universo dominari, in partem quippe imperii vocarer. Κατουνευσάντων τοίνυν τῶν στρατευμάτων ἐξ ἐναντίας, καὶ μὴ τὰ πρόσω χωρεῖν ἰσχύοντα τὸ ἐν κατὰ τοῦ ἑτέρου, συμβούλιον ἔλαβον οἱ τοῦ Μωρά, πῶς καὶ τίνι τρόπῳ καταστρέψωσι καὶ ὀλέσωσι τὸν Μουσταφάν. Σκέπτονται οὖν οὕτως. Μετακαλούσε τὸν Χαμζάν, τὸν ἂν εἰρήκαμεν ἀδελφὸν τοῦ Τζινής, καὶ λέγουσιν αὐτῷ, ὅτι Εἰ μὲν διὰ τῆς σῆς πιθι· νότητος διεγείρῃς τὸν σὸν ἀδελφὲν κατὰ τοῦ Μουσταφά, καὶ οὐχ ἕτερόν ἐστι τὸ ζητούμενον τοῦ ἀποσχισθῆναι καὶ χωρισθῆναι ἀπ' αὐτοῦ· ἰδοὺ δίδομεν αὐτῷ τὴν ἐπαρχίαν τοῦ ᾿Ατὴν έρισμῷ καὶ θελήσει τοῦ ἡμετέρου ἡγεμόνος Μωράτο διὰ προστάγματος ἐγγράφου τοῦ ἔχειν αὐτὴν κατά διαδοχὴν γενικότητος, μόνον ἐνέρκως τοῦ εἶναι πιστὸν καὶ ἀδολώτατον φίλον, καὶ οἰκεῖον ἡγεμονίας τοῦ Μωράτ. Καὶ διὰ τὸ δοκεῖν ἐν πάσῃ τῇ ἡγεμονίᾳ εἶναι ὑπήκοον τὸν Τζινεὴς ἐν πᾶσι τοῖς προστάγμασι τοῦ Μωράτ, στέλλειν κατ' έτος ένα τῶν υἱῶν αὐτοῦ εἰς προσκύνησιν, καὶ στρα τεύειν ὁμοῦ καὶ συνδιάγειν· καὶ αὐτὲς ἰδίως ἔχειν παρὰ τοῦ ἡγεμόνος τὴν πρέπουσαν πρόνοιαν. Ηρεσεν ὁ λόγος τῷ Χαμζῇ· καὶ τῇ νυκτὶ ἐκείνῃ πέμπει ἕνα τῶν δούλων αὐτοῦ, καὶ νηξάμε νος περᾷ τὴν λίμνην, καὶ εἰσελθὼν εἰς τὰς σκηνάς τοῦ Τζινεήτ εὗρεν αὐτὸν ἐν ἀγωνίᾳ λογισμών καθε ζόμενον δευτέραν φυλακὴν ἔχουσα ἡ νύξ. Ὁ δὲ εἶ πεν αὐτῷ, ὡς ῾Ο σὸς ἀδελφὸς, ἐμὸς δὲ κύριος Χαμζάπεγις θέλει λόγους ἆραι μετὰ σοῦ, πρὸς οὓς οὐκ ἔστιν ἑτέρῳ ἐνωτισθῆναι. Εἰ οὖν βου λητόν ἐστί σοι, περὶ τὰς μέσας ὥρας τῆς νυκτὸς ἐλθὲ μόνος περὶ ὄχθας ποταμοῦ πρὸς τὴν γέφυ ραν, κἀκεῖ σὺ μὲν ἐκ τῶν ὧδε, ἐκεῖνος δὲ ἐκ τῶν ἐκεῖ, καὶ τὰ αὐτῶν ἀπόῤῥητα διεξείπητε. 'Α3 μένως οὖν δεξάμενος τὸν λόγον καὶ ἀπολύσας αὐτὸν πάλιν νηξάμενος διέβη τὴν περαίαν. Τῇ δ' ἐπιούσῃ νυκτὶ περὶ δευτέραν φυλακὴν ἐλθὼν ὁ Χαμζας κατά τὸ συντεθὲν ἐν τῇ ὄχθῇ, τῇ πρὸς τὴν γέφυραν, κάτ κεῖνος ἀπὸ τὸ ἕτερον μέρος μόνος μόνι, καὶ διὰ σημείων τινῶν ἀνακαλυφθέντες, ήρξατο ὁ Χαράς γειν· Ἐπίστασαι ἀκριβῶς, κύριέ μου ἀδελφέ, ὡς Ismaelis Bullialdi nota. Scriptorum, preter Ducam, nullus accurate narrat, quibus artibus Cineites 2 Moratais sol. licitatus Mustapham deseruerit.

ὅτι κἀγὼ τοῦ σοῦ πατρός εἰμι γόνος, καὶ σὺ τῆς ld optare sicut mihi 95 jucundum, ita grave ac in- eἐμῆς μητρὸς καρπὸς εἶ, καὶ ὕστατός σου τυγ gratum est, res tuas in angusto localas essc, te in χάνω. Εβουλόμην οὖν, καὶ ἤθελον εἶναί σε κύ periculis versari, atque inter multos, qui invidiam ριεν πάσης τῆς οἰκουμένης, καὶ δεσπόζειν τὰ in te animo gerunt, agere. Nec equidem infelicitaπάντα, ὅτι καὶ ἐμοὶ προσφκείωτο ἂν μερὶς καὶ tum et calamitatum tuarum expers ero. An nosti κλῆρος. Ὡς οὖν ἡδέως ήθελον τοῦτο, οὕτω καὶ quicum equites et agus? Primum omnes adversus ἀπεχθὲς, καὶ ἀβούλητον, καὶ μισητόν μοι τυγ Mustapham clamant; genere Othmanico satum χάνει τὸ εἶναί σε ἐν στενοχωρία καὶ κινδύνοις, gant: hæcque vulgata fama ubique invaluit. Deinde καὶ ἐν μέσῳ φθόνον τρεφόντων πολλῶν κατὰ quod imbellem se ac libidinis impotentem prodiderit, τοῦ. Καὶ γὰρ οὐκ ἄμοιρος ἔσομαι τῶν σῶν δυσ- quibuslibet ejus factu perpendentibus. Qui etenim a τυχημάτων καὶ συμφορῶν. "Αρά γε οἶδας τίνι principibus nostris, genus continua serie ducunt, συνιππεύεις, ἢ τίνι συνδιάγεις; Τὸ μὲν πρῶτον bellicoso se animo fuisse probaverunt: singulorumque οἱ πάντες καταβοῶσιν ὡς οὐκ ἔστι τοῦ γένους manifesta sunt praclara facinora, expeditionesque τῶν Οθμάνων ὁ Μουσταφᾶς· καὶ τοῦτο παντα- militares orbi terrarum cognitæ. Tertio, si effeminaτοῦ κατεκωμωδήθη τὸ διαλάλημα· δεύτερον ὅτι tus iste ac barbarus idiota imperium obtinuerit qui καὶ ἐκ τῶν πραγμάτων συγκρινομένων παριστᾷ 5 ab antiquo occidentis et finium Danubii custodes τὸ ἀστρατήγητον αὐτοῦ καὶ θηλυμανές. Καὶ γὰρ sunt Abranezides et Turachanides, cæterique posteri οἱ ἐκ τῆς σειρᾶς τῶν ἡμετέρων ἡγεμόνων κατα- eorum, quotquot ab initio occidens summos duces γόμενοι ἀρεϊκὰ ἐπεδείξαντο τὰ φρονήματα, καὶ agnovit, premiis honorabuntur. Sed quid occidentaφανερὰ τὰ ἑκάστου ανδραγαθήματά τε καὶ στρα les memoro? Si fortuna namque, quod Deus avertat, τηγήματα. Τρίτον ὅτι εἰ μοναρχήσει ὁ θηλυδρίας Mustaph rebus propitia subvenerit, ipse omnes οὗτος καὶ βάρβαρος ἰδιώτης, οἱ ἔκπαλαι γεγονό orientis duces amplexus, eis singulis paternos honoτες τῆς δύσεως, καὶ τῶν ὁρίων τοῦ ᾿Ιστρου φύ res reddet. Tu vero, ubi ista evenerint, quid, nisi λακες, λέγω 'Αβρανέζιδες καὶ Τουραχάνιδες, καὶ vitæ finem, eumque turpem ac tua fortitudine indiἄλλο πᾶν ἀπόγονον τῶν ὧντινων ἐξ ἀρχῆς ἡ gnum, exspectas? Omnes quippe illustres viri animi δύσις ἀκρέμονας τῆς ἡγεμονίας ἐγνώρισεν καὶ tui promptitudinem audaciamque leoninam ad puτί λέγω τοὺς δυτικούς; καὶ γὰρ, ὅπερ μὴ γένοιτο, gnas ineundas norunt. Invidia virtues sævis ac imἐὰν ἡ τύχη βλέψῃ ἱλαρῶς πρὸς Μουσταφᾶν, ὁ milibus aspicit oculis. Invidiam excipit tumor; quiαὐτὸς Μουσταφᾶς πάντας τοὺς τῆς ἔψας ἐξάρ que perniciem ne sibi afferas, metuunt, tibi invident. τους δεξιῶς ἐγκολπωσάμενος, τὸν καθ' ἕκαστον Preoccupabunt ipsi securitatem quarentes, metumτὰς γονικὰς ἀποδώσει τιμάς. Σὺ δὲ ὅτε ταῦτα que removere cupientes, necem tibi inferre. Has ob γενήσεται, τί προσδοκᾷς; οὐκ ἄλλο εἰ μὴ τέλος rationes adeo urgentes, quæ spretæ heroum, quibus ζωῆς. Καὶ τοῦτο οὐκ ἄξιον τῆς σῆς ἀνδρίας, te parem existimo, animas perdunt, hunc infamem ἀλλὰ καὶ λίαν ἀπρεπές τε καὶ ἄτιμον. Ισασι desere, et ad nos transi. Jam enim dominus meus γὰρ οἱ πάντες τῶν ἐπιφανῶν τὴν σὴν ὁρμητι Morates aulæ suæ proceribus meque hortantibus, κὴν ψυχὴν, καὶ τὸ πρὸς τὰς παραταγὰς τῶν που omnes culpas et crimina tibi condonat: cuncta simul λάμων τὸ τολμηρὸν, καὶ θρασὺ, καὶ λεόντιον. quæ adversus ipsum, patrem imperiumque rebellando Καὶ πρὸς αὐτὰς τὰς ἀρετὰς ἐπιβλέπει φθόνος molitus es. Oculo pacato ac propitio te respicit, ὀξέως, καὶ τὸν φθόνον ἀντιλαμβάνει φόβος· καὶ me sponsore Alinis præfecturam tibi concedit, a οἱ λογιζόμενοι κατ' αὐτῶν ὄλεθρον παρὰ σοὶ φθο posterisque tuis e lumbis tuis ortis, tanquam dolem, νεροί, αὐτοὶ προφθάνουσι κατὰ σοῦ τὸν φθόνον hæreditario jure possidendam: hac sola conditione ἐνεργήσοντες, προμνηστευόμενοι τὴν ἀφοβίαν, lata, ut, cum tempus exegerit, filiorum tuorum Unkn τὸν φόβον ἀποδιώκοντες. Διὰ γοῦν ταύτας τὰς ipsi militatum millas, idque ut te ejus imperio subἐπεμβαινούσας αἰτίας, αἱ εἰς ὄλεθρον άγουσι jectum agnoscas. Amice, hæc tibi dico; tu vero quid τὰς τῶν ἡρώων ψυχὰς, ὡς καὶ ἡ σὴ μία τῶν ἐκεί- sentias mihi explica. των ὁμοία εἶναι δοκῶ, ἀπαλλάγηθι τοῦ βδελυροῦ τούτου καὶ μετάστηθι. "Ηδη γὰρ ὁ ἐμὸς κύγιος Μωρὰτ διὰ παρακλήσεως τῶν αὐτοῦ μεγιστάνων καὶ ἐμοῦ ἀφίησι πάντα τὰ σφαλέντα καὶ παρὰ σοῦ πραχθέντα· καὶ τὰς ἀντάρσεις καὶ ὧν ἐπεχειρήσω κατ' αὐτοῦ καὶ κατὰ τοῦ πα· τρὸς αὐτοῦ, καὶ τῆς ἡγεμονίας αὐτῶν. Καὶ ἵλες όμματι προσβλέπει σε καὶ δωρεῖται σου δι' ἐμοῦ τὴν ἐπαρχίαν τοῦ 'Ατὴν κατὰ γονικότητος χάριν, ὡς καὶ σύ, οὕτω καὶ οἱ ἐκ τῆς σῆς ἐσχύος ταύτην ὡς προῖκα νεμηθήσονται· πλὴν ἕνεκα τοῦ γινώσκειν σε ὅτι ὑπὸ ἀρχὴν ὑπάρ χεις, καὶ ὑπήκοος εἶ, κατὰ καιρὸν ἕνα τῶν υἱῶν σου πέμπεις ἐν τῇ στρατεία. Ταῦτά σοι φιλών λαλῶ. Σὺ δέ μοι λέγε ἃ σοι δοκεῖ. Πρὸς ταῦτα ὁ Τζιν ήτ ήρξατο λέγειν τῷ Χαμζῇ· Επίστασαι ἀκριβῶς, ἀδελφὲ, ὅτι παρὰ τῶν Οθμάνων ἐγὼ οὐδὲν εἶδόν τι κέρδος, ἢ φιλοτιμίαν, ἢ ἀξίωμα. Ἐκεῖνοι δὲ παρ' ἐμοῦ ἐν ταῖς δυσπραγίαις αὐτῶν πολλά· καὶ παμπληθῆ ἀρεϊκά έργα ενήργησαν οἱ βραχίονες οὗτοι. Μετὰ γὰρ el te Ad illa Hamzæ respondere cœpit Cineites: Accurate nosti, frater, ab Othmanis principibus. nullum me lucrum retulisse, honorem vel dignitatem ab eis nusquam me consecutum esse. Illis vero, dum res corum ad incitas reductæ erant,. operam multam naravi: hæcque brachia mulos

ὅτι κἀγὼ τοῦ σοῦ πατρός εἰμι γόνος, καὶ σὺ τῆς ld optare sicut mihi 95 jucundum, ita grave ac in- eἐμῆς μητρὸς καρπὸς εἶ, καὶ ὕστατός σου τυγ gratum est, res tuas in angusto localas essc, te in χάνω. Εβουλόμην οὖν, καὶ ἤθελον εἶναί σε κύ periculis versari, atque inter multos, qui invidiam ριεν πάσης τῆς οἰκουμένης, καὶ δεσπόζειν τὰ in te animo gerunt, agere. Nec equidem infelicitaπάντα, ὅτι καὶ ἐμοὶ προσφκείωτο ἂν μερὶς καὶ tum et calamitatum tuarum expers ero. An nosti κλῆρος. Ὡς οὖν ἡδέως ήθελον τοῦτο, οὕτω καὶ quicum equites et agus? Primum omnes adversus ἀπεχθὲς, καὶ ἀβούλητον, καὶ μισητόν μοι τυγ Mustapham clamant; genere Othmanico satum χάνει τὸ εἶναί σε ἐν στενοχωρία καὶ κινδύνοις, gant: hæcque vulgata fama ubique invaluit. Deinde καὶ ἐν μέσῳ φθόνον τρεφόντων πολλῶν κατὰ quod imbellem se ac libidinis impotentem prodiderit, τοῦ. Καὶ γὰρ οὐκ ἄμοιρος ἔσομαι τῶν σῶν δυσ- quibuslibet ejus factu perpendentibus. Qui etenim a τυχημάτων καὶ συμφορῶν. "Αρά γε οἶδας τίνι principibus nostris, genus continua serie ducunt, συνιππεύεις, ἢ τίνι συνδιάγεις; Τὸ μὲν πρῶτον bellicoso se animo fuisse probaverunt: singulorumque οἱ πάντες καταβοῶσιν ὡς οὐκ ἔστι τοῦ γένους manifesta sunt praclara facinora, expeditionesque τῶν Οθμάνων ὁ Μουσταφᾶς· καὶ τοῦτο παντα- militares orbi terrarum cognitæ. Tertio, si effeminaτοῦ κατεκωμωδήθη τὸ διαλάλημα· δεύτερον ὅτι tus iste ac barbarus idiota imperium obtinuerit qui καὶ ἐκ τῶν πραγμάτων συγκρινομένων παριστᾷ 5 ab antiquo occidentis et finium Danubii custodes τὸ ἀστρατήγητον αὐτοῦ καὶ θηλυμανές. Καὶ γὰρ sunt Abranezides et Turachanides, cæterique posteri οἱ ἐκ τῆς σειρᾶς τῶν ἡμετέρων ἡγεμόνων κατα- eorum, quotquot ab initio occidens summos duces γόμενοι ἀρεϊκὰ ἐπεδείξαντο τὰ φρονήματα, καὶ agnovit, premiis honorabuntur. Sed quid occidentaφανερὰ τὰ ἑκάστου ανδραγαθήματά τε καὶ στρα les memoro? Si fortuna namque, quod Deus avertat, τηγήματα. Τρίτον ὅτι εἰ μοναρχήσει ὁ θηλυδρίας Mustaph rebus propitia subvenerit, ipse omnes οὗτος καὶ βάρβαρος ἰδιώτης, οἱ ἔκπαλαι γεγονό orientis duces amplexus, eis singulis paternos honoτες τῆς δύσεως, καὶ τῶν ὁρίων τοῦ ᾿Ιστρου φύ res reddet. Tu vero, ubi ista evenerint, quid, nisi λακες, λέγω 'Αβρανέζιδες καὶ Τουραχάνιδες, καὶ vitæ finem, eumque turpem ac tua fortitudine indiἄλλο πᾶν ἀπόγονον τῶν ὧντινων ἐξ ἀρχῆς ἡ gnum, exspectas? Omnes quippe illustres viri animi δύσις ἀκρέμονας τῆς ἡγεμονίας ἐγνώρισεν καὶ tui promptitudinem audaciamque leoninam ad puτί λέγω τοὺς δυτικούς; καὶ γὰρ, ὅπερ μὴ γένοιτο, gnas ineundas norunt. Invidia virtues sævis ac imἐὰν ἡ τύχη βλέψῃ ἱλαρῶς πρὸς Μουσταφᾶν, ὁ milibus aspicit oculis. Invidiam excipit tumor; quiαὐτὸς Μουσταφᾶς πάντας τοὺς τῆς ἔψας ἐξάρ que perniciem ne sibi afferas, metuunt, tibi invident. τους δεξιῶς ἐγκολπωσάμενος, τὸν καθ' ἕκαστον Preoccupabunt ipsi securitatem quarentes, metumτὰς γονικὰς ἀποδώσει τιμάς. Σὺ δὲ ὅτε ταῦτα que removere cupientes, necem tibi inferre. Has ob γενήσεται, τί προσδοκᾷς; οὐκ ἄλλο εἰ μὴ τέλος rationes adeo urgentes, quæ spretæ heroum, quibus ζωῆς. Καὶ τοῦτο οὐκ ἄξιον τῆς σῆς ἀνδρίας, te parem existimo, animas perdunt, hunc infamem ἀλλὰ καὶ λίαν ἀπρεπές τε καὶ ἄτιμον. Ισασι desere, et ad nos transi. Jam enim dominus meus γὰρ οἱ πάντες τῶν ἐπιφανῶν τὴν σὴν ὁρμητι Morates aulæ suæ proceribus meque hortantibus, κὴν ψυχὴν, καὶ τὸ πρὸς τὰς παραταγὰς τῶν που omnes culpas et crimina tibi condonat: cuncta simul λάμων τὸ τολμηρὸν, καὶ θρασὺ, καὶ λεόντιον. quæ adversus ipsum, patrem imperiumque rebellando Καὶ πρὸς αὐτὰς τὰς ἀρετὰς ἐπιβλέπει φθόνος molitus es. Oculo pacato ac propitio te respicit, ὀξέως, καὶ τὸν φθόνον ἀντιλαμβάνει φόβος· καὶ me sponsore Alinis præfecturam tibi concedit, a οἱ λογιζόμενοι κατ' αὐτῶν ὄλεθρον παρὰ σοὶ φθο posterisque tuis e lumbis tuis ortis, tanquam dolem, νεροί, αὐτοὶ προφθάνουσι κατὰ σοῦ τὸν φθόνον hæreditario jure possidendam: hac sola conditione ἐνεργήσοντες, προμνηστευόμενοι τὴν ἀφοβίαν, lata, ut, cum tempus exegerit, filiorum tuorum Unkn τὸν φόβον ἀποδιώκοντες. Διὰ γοῦν ταύτας τὰς ipsi militatum millas, idque ut te ejus imperio subἐπεμβαινούσας αἰτίας, αἱ εἰς ὄλεθρον άγουσι jectum agnoscas. Amice, hæc tibi dico; tu vero quid τὰς τῶν ἡρώων ψυχὰς, ὡς καὶ ἡ σὴ μία τῶν ἐκεί- sentias mihi explica. των ὁμοία εἶναι δοκῶ, ἀπαλλάγηθι τοῦ βδελυροῦ τούτου καὶ μετάστηθι. "Ηδη γὰρ ὁ ἐμὸς κύγιος Μωρὰτ διὰ παρακλήσεως τῶν αὐτοῦ μεγιστάνων καὶ ἐμοῦ ἀφίησι πάντα τὰ σφαλέντα καὶ παρὰ σοῦ πραχθέντα· καὶ τὰς ἀντάρσεις καὶ ὧν ἐπεχειρήσω κατ' αὐτοῦ καὶ κατὰ τοῦ πα· τρὸς αὐτοῦ, καὶ τῆς ἡγεμονίας αὐτῶν. Καὶ ἵλες όμματι προσβλέπει σε καὶ δωρεῖται σου δι' ἐμοῦ τὴν ἐπαρχίαν τοῦ 'Ατὴν κατὰ γονικότητος χάριν, ὡς καὶ σύ, οὕτω καὶ οἱ ἐκ τῆς σῆς ἐσχύος ταύτην ὡς προῖκα νεμηθήσονται· πλὴν ἕνεκα τοῦ γινώσκειν σε ὅτι ὑπὸ ἀρχὴν ὑπάρ χεις, καὶ ὑπήκοος εἶ, κατὰ καιρὸν ἕνα τῶν υἱῶν σου πέμπεις ἐν τῇ στρατεία. Ταῦτά σοι φιλών λαλῶ. Σὺ δέ μοι λέγε ἃ σοι δοκεῖ. Πρὸς ταῦτα ὁ Τζιν ήτ ήρξατο λέγειν τῷ Χαμζῇ· Επίστασαι ἀκριβῶς, ἀδελφὲ, ὅτι παρὰ τῶν Οθμάνων ἐγὼ οὐδὲν εἶδόν τι κέρδος, ἢ φιλοτιμίαν, ἢ ἀξίωμα. Ἐκεῖνοι δὲ παρ' ἐμοῦ ἐν ταῖς δυσπραγίαις αὐτῶν πολλά· καὶ παμπληθῆ ἀρεϊκά έργα ενήργησαν οἱ βραχίονες οὗτοι. Μετὰ γὰρ el te Ad illa Hamzæ respondere cœpit Cineites: Accurate nosti, frater, ab Othmanis principibus. nullum me lucrum retulisse, honorem vel dignitatem ab eis nusquam me consecutum esse. Illis vero, dum res corum ad incitas reductæ erant,. operam multam naravi: hæcque brachia mulos

ὅτι κἀγὼ τοῦ σοῦ πατρός εἰμι γόνος, καὶ σὺ τῆς ld optare sicut mihi 95 jucundum, ita grave ac in- eἐμῆς μητρὸς καρπὸς εἶ, καὶ ὕστατός σου τυγ gratum est, res tuas in angusto localas essc, te in χάνω. Εβουλόμην οὖν, καὶ ἤθελον εἶναί σε κύ periculis versari, atque inter multos, qui invidiam ριεν πάσης τῆς οἰκουμένης, καὶ δεσπόζειν τὰ in te animo gerunt, agere. Nec equidem infelicitaπάντα, ὅτι καὶ ἐμοὶ προσφκείωτο ἂν μερὶς καὶ tum et calamitatum tuarum expers ero. An nosti κλῆρος. Ὡς οὖν ἡδέως ήθελον τοῦτο, οὕτω καὶ quicum equites et agus? Primum omnes adversus ἀπεχθὲς, καὶ ἀβούλητον, καὶ μισητόν μοι τυγ Mustapham clamant; genere Othmanico satum χάνει τὸ εἶναί σε ἐν στενοχωρία καὶ κινδύνοις, gant: hæcque vulgata fama ubique invaluit. Deinde καὶ ἐν μέσῳ φθόνον τρεφόντων πολλῶν κατὰ quod imbellem se ac libidinis impotentem prodiderit, τοῦ. Καὶ γὰρ οὐκ ἄμοιρος ἔσομαι τῶν σῶν δυσ- quibuslibet ejus factu perpendentibus. Qui etenim a τυχημάτων καὶ συμφορῶν. "Αρά γε οἶδας τίνι principibus nostris, genus continua serie ducunt, συνιππεύεις, ἢ τίνι συνδιάγεις; Τὸ μὲν πρῶτον bellicoso se animo fuisse probaverunt: singulorumque οἱ πάντες καταβοῶσιν ὡς οὐκ ἔστι τοῦ γένους manifesta sunt praclara facinora, expeditionesque τῶν Οθμάνων ὁ Μουσταφᾶς· καὶ τοῦτο παντα- militares orbi terrarum cognitæ. Tertio, si effeminaτοῦ κατεκωμωδήθη τὸ διαλάλημα· δεύτερον ὅτι tus iste ac barbarus idiota imperium obtinuerit qui καὶ ἐκ τῶν πραγμάτων συγκρινομένων παριστᾷ 5 ab antiquo occidentis et finium Danubii custodes τὸ ἀστρατήγητον αὐτοῦ καὶ θηλυμανές. Καὶ γὰρ sunt Abranezides et Turachanides, cæterique posteri οἱ ἐκ τῆς σειρᾶς τῶν ἡμετέρων ἡγεμόνων κατα- eorum, quotquot ab initio occidens summos duces γόμενοι ἀρεϊκὰ ἐπεδείξαντο τὰ φρονήματα, καὶ agnovit, premiis honorabuntur. Sed quid occidentaφανερὰ τὰ ἑκάστου ανδραγαθήματά τε καὶ στρα les memoro? Si fortuna namque, quod Deus avertat, τηγήματα. Τρίτον ὅτι εἰ μοναρχήσει ὁ θηλυδρίας Mustaph rebus propitia subvenerit, ipse omnes οὗτος καὶ βάρβαρος ἰδιώτης, οἱ ἔκπαλαι γεγονό orientis duces amplexus, eis singulis paternos honoτες τῆς δύσεως, καὶ τῶν ὁρίων τοῦ ᾿Ιστρου φύ res reddet. Tu vero, ubi ista evenerint, quid, nisi λακες, λέγω 'Αβρανέζιδες καὶ Τουραχάνιδες, καὶ vitæ finem, eumque turpem ac tua fortitudine indiἄλλο πᾶν ἀπόγονον τῶν ὧντινων ἐξ ἀρχῆς ἡ gnum, exspectas? Omnes quippe illustres viri animi δύσις ἀκρέμονας τῆς ἡγεμονίας ἐγνώρισεν καὶ tui promptitudinem audaciamque leoninam ad puτί λέγω τοὺς δυτικούς; καὶ γὰρ, ὅπερ μὴ γένοιτο, gnas ineundas norunt. Invidia virtues sævis ac imἐὰν ἡ τύχη βλέψῃ ἱλαρῶς πρὸς Μουσταφᾶν, ὁ milibus aspicit oculis. Invidiam excipit tumor; quiαὐτὸς Μουσταφᾶς πάντας τοὺς τῆς ἔψας ἐξάρ que perniciem ne sibi afferas, metuunt, tibi invident. τους δεξιῶς ἐγκολπωσάμενος, τὸν καθ' ἕκαστον Preoccupabunt ipsi securitatem quarentes, metumτὰς γονικὰς ἀποδώσει τιμάς. Σὺ δὲ ὅτε ταῦτα que removere cupientes, necem tibi inferre. Has ob γενήσεται, τί προσδοκᾷς; οὐκ ἄλλο εἰ μὴ τέλος rationes adeo urgentes, quæ spretæ heroum, quibus ζωῆς. Καὶ τοῦτο οὐκ ἄξιον τῆς σῆς ἀνδρίας, te parem existimo, animas perdunt, hunc infamem ἀλλὰ καὶ λίαν ἀπρεπές τε καὶ ἄτιμον. Ισασι desere, et ad nos transi. Jam enim dominus meus γὰρ οἱ πάντες τῶν ἐπιφανῶν τὴν σὴν ὁρμητι Morates aulæ suæ proceribus meque hortantibus, κὴν ψυχὴν, καὶ τὸ πρὸς τὰς παραταγὰς τῶν που omnes culpas et crimina tibi condonat: cuncta simul λάμων τὸ τολμηρὸν, καὶ θρασὺ, καὶ λεόντιον. quæ adversus ipsum, patrem imperiumque rebellando Καὶ πρὸς αὐτὰς τὰς ἀρετὰς ἐπιβλέπει φθόνος molitus es. Oculo pacato ac propitio te respicit, ὀξέως, καὶ τὸν φθόνον ἀντιλαμβάνει φόβος· καὶ me sponsore Alinis præfecturam tibi concedit, a οἱ λογιζόμενοι κατ' αὐτῶν ὄλεθρον παρὰ σοὶ φθο posterisque tuis e lumbis tuis ortis, tanquam dolem, νεροί, αὐτοὶ προφθάνουσι κατὰ σοῦ τὸν φθόνον hæreditario jure possidendam: hac sola conditione ἐνεργήσοντες, προμνηστευόμενοι τὴν ἀφοβίαν, lata, ut, cum tempus exegerit, filiorum tuorum Unkn τὸν φόβον ἀποδιώκοντες. Διὰ γοῦν ταύτας τὰς ipsi militatum millas, idque ut te ejus imperio subἐπεμβαινούσας αἰτίας, αἱ εἰς ὄλεθρον άγουσι jectum agnoscas. Amice, hæc tibi dico; tu vero quid τὰς τῶν ἡρώων ψυχὰς, ὡς καὶ ἡ σὴ μία τῶν ἐκεί- sentias mihi explica. των ὁμοία εἶναι δοκῶ, ἀπαλλάγηθι τοῦ βδελυροῦ τούτου καὶ μετάστηθι. "Ηδη γὰρ ὁ ἐμὸς κύγιος Μωρὰτ διὰ παρακλήσεως τῶν αὐτοῦ μεγιστάνων καὶ ἐμοῦ ἀφίησι πάντα τὰ σφαλέντα καὶ παρὰ σοῦ πραχθέντα· καὶ τὰς ἀντάρσεις καὶ ὧν ἐπεχειρήσω κατ' αὐτοῦ καὶ κατὰ τοῦ πα· τρὸς αὐτοῦ, καὶ τῆς ἡγεμονίας αὐτῶν. Καὶ ἵλες όμματι προσβλέπει σε καὶ δωρεῖται σου δι' ἐμοῦ τὴν ἐπαρχίαν τοῦ 'Ατὴν κατὰ γονικότητος χάριν, ὡς καὶ σύ, οὕτω καὶ οἱ ἐκ τῆς σῆς ἐσχύος ταύτην ὡς προῖκα νεμηθήσονται· πλὴν ἕνεκα τοῦ γινώσκειν σε ὅτι ὑπὸ ἀρχὴν ὑπάρ χεις, καὶ ὑπήκοος εἶ, κατὰ καιρὸν ἕνα τῶν υἱῶν σου πέμπεις ἐν τῇ στρατεία. Ταῦτά σοι φιλών λαλῶ. Σὺ δέ μοι λέγε ἃ σοι δοκεῖ. Πρὸς ταῦτα ὁ Τζιν ήτ ήρξατο λέγειν τῷ Χαμζῇ· Επίστασαι ἀκριβῶς, ἀδελφὲ, ὅτι παρὰ τῶν Οθμάνων ἐγὼ οὐδὲν εἶδόν τι κέρδος, ἢ φιλοτιμίαν, ἢ ἀξίωμα. Ἐκεῖνοι δὲ παρ' ἐμοῦ ἐν ταῖς δυσπραγίαις αὐτῶν πολλά· καὶ παμπληθῆ ἀρεϊκά έργα ενήργησαν οἱ βραχίονες οὗτοι. Μετὰ γὰρ el te Ad illa Hamzæ respondere cœpit Cineites: Accurate nosti, frater, ab Othmanis principibus. nullum me lucrum retulisse, honorem vel dignitatem ab eis nusquam me consecutum esse. Illis vero, dum res corum ad incitas reductæ erant,. operam multam naravi: hæcque brachia mulos

DUCE bellica facinora patraverunt. Post Talarorum 98 τὴν τῶν Τατάρων ἐπιδρομήν αὐτὴν τὴν, enim irruptionem, hanc ipsam præfecturam, quam nunc mihi Morates pollicetur, quis e manibus Homuris Atinis filii·er:puit? nonne Cineites? Fratrem hujus Isam nonne perseruius sum, et in castello Palæopoleos conclusi? cumque in manus meas devenisset, interemi? Nonne Homurem istius fratrem? ambos scilicet præfecturæ naturales et legitimos hæredes, fraude uc aɛtu aggressus neci dedi? Musulmanus vero avunculus Moratis, quem tu dominum tuum appellas, otiosus in Thracia deyebal genio indulgens. At rgo Ephesi totiusque loniæ dominum Mekemetem Moratis patrem proclamavi. Posten, ubi me expulit, ea præfectura honsravit Kelpaxisi virum genere Triballum ac mancipium emptum. In co autem stalu res sunt. Præfecturam ἦν μοι ὑπόσχεται δοῦναι ἡγεμονίαν νυνὶ, εἰς ἐλυτρώσατο ἐκ τῶν χειρῶν τοῦ ῾Ομούρ υἱοῦ τοῦ Ατήν; οὐχ ὁ Τζινεήτ; Οὐ κατεδίωξα τὸν ἀδε φὸν αὐτοῦ τὸν Ἐσσαὶ, καὶ ἀπέκλεισα αὐτὴν ἐν τῷ πολιχνίῳ τῆς Παλαιουπόλεως, καὶ χειρω σάμενος αὐτὸν ἔκτεινα; Οὐ τὸν Ὁμούρ τὴν ἀδελφὸν αὐτοῦ δολοφονήσας ἀπέκτεινα; καὶ ταῦτα κληρονόμοι φυσικοὶ τοῦ τόπου καὶ τῆς ἐπαρχίας τυγχάνοντες. ῾Ο δὲ Μουσουλμάν, ὁ θεῖος τοῦ Μωράτ, ὃν σὺ κύριόν σου καλεῖς, ἐκάθητο ἐν τῇ Θράκῃ κατασπαταλῶν. Ἐγὼ δὲ εὐφήμουν αὐτὸν κύριον Εφέσου καὶ πάσης Ιωνίας. Υστερων δὲ ἐκβάλλων με δέδωκεν αὐτὴν τῷ Κελπάξησι ἀνδρὶ Τριβαλλῷ καὶ ἀργυρωνήτῳ. Τὸ δὲ νῦν ἔχον τὴν ἐπαρχίαν απ τὴν, ἣν μοι δωρεῖται νῦν, ὁ υἱὸς τοῦ Δεὴν ἐκείνου τοῦ 'Ομοὴρ ὃν ἐγὼ ἀπεκεμάλισα, ἐκεῖ νος αὐτὴν αὐθεντεύει, καὶ ἐγεγόνει κύριος τῶν πραγμάτων τῶν πατρικῶν· καὶ δεσπόζει τὴν ἐπαρχίαν ἔτος που ὑπάρχων ἓν ἢ καὶ πλέον καὶ πάντες ὑπήκοοι καὶ εἰκεῖοι τυγχάνουσιν αὐτοῦ. Εἰ δωρήσηταί μοι ταύτην ὁ Θεὸς δι' ἔργων μου στρατιωτικῶν, τίς χάρις ἡ τοῦ Μωράτ; Οὐδεμία. Καὶ γὰρ ὁ πάππος τοῦ Μωράτο ἐκεῖνος ὁ ᾿Ιλερὴμ Παγιαζήτ, παρὰ τοῦ πάππου τοῦ νῦν Μουσταρᾶ τοῦ ᾿Ατὴν οὕτως ήρπαξε, καὶ ἐκληρώσατο ταύτην. Οὕτω κἀγὼ σήμερα γενήσομαι κύριος Θεοῦ διδόντος μιοι. Ἐπεὶ οἶν εἰς τοῦτο ἐλήλυθας, ἀδελφὲ, ὑπόσχομαι τῇ ὡρα ταύτῃ κατενώπιον τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ προφήτου, ὡς ἵνα ἔσομαι καθαρὸς φίλος ἀπὸ τοῦ νῦν καὶ εἰς τὸ ἑξῆς τοῦ Μωράτ. Καὶ ὅτε χρεία στρατού, ὁ εἷς τῶν υἱῶν μου συνοδεύει ἀεὶ τῷ Μωράτ. Εγὼ γὰρ καὶ διὰ τῶν σοῦ λόγων, καὶ χωρὶς τῶν συνθηκῶν τούτων ἔμελλον τοῦ ἀπελθεῖν ἐν τῇ Ἰωνίᾳ, καὶ συμπλακῆναι τῷ Μουστακά τοῦ 'Ατήν. Επεὶ τοίνυν σὺ ὁ ὁμοψυχος καὶ ὁμοπάτριος ἐμὸς ἀδελφὸς ᾑρετίσω τοῦ εἶναι με φίλου τοῦ Μωράτ, ἤδη ὑπόσχομαι, καὶ τῇ ἐρχομένη νυκτὶ ἄρχομαι δι' ἔργον ἀποδεικνύειν τὰ συμφωνη θέντα μοι. illam, quam mihi nunc largitur, llomuris Atinis filii, cui caput abscidi, filius obtinet, et in ditionis paternæ possessionem misɛus est: illi iam per annum fere et ultra imperat, omusque ei subditi sunt ac famulantur. Si Deus illam militaribus meis facinoribus præmium concesserit; quam gratiam Morati hac de re habiturus sum? Nullam profecto, Avus enim Moratis ille Bajaziles Iltrim hujus Mustapla avo Alini eam eripuit, utque suam consecutus est. Ego pariter ope dirina illius dominus fiam. Quandoquidem au'em ad hoc venisti, frater, coram Deo ejusque propheta tibi promitto, in posterum Morali amicum sincerum fe fure, et cum opus erit, e filiis meis unum ei miSitaturum. Ego quippe ex tuis sermonibus, sepositis hisce pactis, in Ioniam eram discessurus, ul illic cum Mustapha Atinis nepote experirer. Cum ergo tibi, qui mecum eodem patre genitus sentis, placueri¡ Horati amicum esse me, ita me præstiturum fidem do, et nocte proxima promissis fides exstabit. Ubi invicem discesserunt, colloquia et pacta Hamzas ad Moratem ejusque consiliarios refert, quibus omnibus ea grata fuerunt, jique audaciam inde spesque bonas conceperunt. Sequenti vespera, primaque noctis custodia Cineites erecta tentoria, ut erant, lucernis quam plurimis in eorum medio accensis reliquit: ommibusque ad hoc negotium utilibus, curribus nempe, equis probatissimis, cæteraque auri et argenti supellectile collectis, servos pecunia coemptos, et amicos non paucos, septuaginta circiter, equos conscendere jubet; ferebat in veste unusquisque partem oneris congruam, auri vel argenti, aliusve pretiosæ supellectilis, cui laud nimis Διαστάντε οὖν ἀπ' ἀλλήλων, ὁ Χαμζᾶς τὰ λαλη θέντα καὶ συμφωνηθέντα, καὶ ἀπαγγείλας το Μωράτ καὶ τῇ βουλῇ, ήρεσε τοὺς πάντας, καὶ θάρσος ἔλαβον, καὶ ἐλπίδας χρηστάς. Τῇ οὖν ἐπιούση νυκτὶ ἀφ' ἑσπέρας ο Τζινες ἀναστὰς πρώτη φυτ λακῇ τῆς νυκτός, ἀφεὶς τὰς σκηνὰς πεπηγμένας, καὶ ἐν μέσῳ φῶτα διάφορα· καὶ λαβὼν ἅπαν τὸ εἰς παρασκευήν χρήσιμον, οἷον ἅρματα καὶ ἵππου; τοὺς δοκιμωτάτους, καὶ πᾶσαν ἄλλην ύλην χρυσού καὶ ἀργύρου, ἔχων μετ' αὐτοῦ τοὺς οἰκείους ἀργυ ρωνήτους καὶ φίλους οὐκ ὀλίγους, ἐπέβησαν τοῖς ἵπποις ὡς ἑβδομήκοντα· ἕκαστος ἐν τῇ ἐφεστρίδι φέρων καὶ μοίραν φορτίου Εμμετρον χρυσίου, ἀργύρου, ἢ ἄλλης τιμίας ύλης, μὴ ἐχούσης ὄγκον ὑπερβαρῆ, καὶ ἀπῄεσαν τὸ παράπαν τινὸς μὴ Ismaelis Bullialdi notæ. Μετὰ γὰρ τῶν Τατάρων ἐπιδρομήν. Επ bis constat Cineiten non fuisse ex Atinis seu Aidinis posteri:; quamvis id velit Leunclavius. Κελπάξισι ἀνδρὶ τριβαλλῷ. Supra cap. 21 Alexandri Susmani filium illum appellavit.

DUCE bellica facinora patraverunt. Post Talarorum 98 τὴν τῶν Τατάρων ἐπιδρομήν αὐτὴν τὴν, enim irruptionem, hanc ipsam præfecturam, quam nunc mihi Morates pollicetur, quis e manibus Homuris Atinis filii·er:puit? nonne Cineites? Fratrem hujus Isam nonne perseruius sum, et in castello Palæopoleos conclusi? cumque in manus meas devenisset, interemi? Nonne Homurem istius fratrem? ambos scilicet præfecturæ naturales et legitimos hæredes, fraude uc aɛtu aggressus neci dedi? Musulmanus vero avunculus Moratis, quem tu dominum tuum appellas, otiosus in Thracia deyebal genio indulgens. At rgo Ephesi totiusque loniæ dominum Mekemetem Moratis patrem proclamavi. Posten, ubi me expulit, ea præfectura honsravit Kelpaxisi virum genere Triballum ac mancipium emptum. In co autem stalu res sunt. Præfecturam ἦν μοι ὑπόσχεται δοῦναι ἡγεμονίαν νυνὶ, εἰς ἐλυτρώσατο ἐκ τῶν χειρῶν τοῦ ῾Ομούρ υἱοῦ τοῦ Ατήν; οὐχ ὁ Τζινεήτ; Οὐ κατεδίωξα τὸν ἀδε φὸν αὐτοῦ τὸν Ἐσσαὶ, καὶ ἀπέκλεισα αὐτὴν ἐν τῷ πολιχνίῳ τῆς Παλαιουπόλεως, καὶ χειρω σάμενος αὐτὸν ἔκτεινα; Οὐ τὸν Ὁμούρ τὴν ἀδελφὸν αὐτοῦ δολοφονήσας ἀπέκτεινα; καὶ ταῦτα κληρονόμοι φυσικοὶ τοῦ τόπου καὶ τῆς ἐπαρχίας τυγχάνοντες. ῾Ο δὲ Μουσουλμάν, ὁ θεῖος τοῦ Μωράτ, ὃν σὺ κύριόν σου καλεῖς, ἐκάθητο ἐν τῇ Θράκῃ κατασπαταλῶν. Ἐγὼ δὲ εὐφήμουν αὐτὸν κύριον Εφέσου καὶ πάσης Ιωνίας. Υστερων δὲ ἐκβάλλων με δέδωκεν αὐτὴν τῷ Κελπάξησι ἀνδρὶ Τριβαλλῷ καὶ ἀργυρωνήτῳ. Τὸ δὲ νῦν ἔχον τὴν ἐπαρχίαν απ τὴν, ἣν μοι δωρεῖται νῦν, ὁ υἱὸς τοῦ Δεὴν ἐκείνου τοῦ 'Ομοὴρ ὃν ἐγὼ ἀπεκεμάλισα, ἐκεῖ νος αὐτὴν αὐθεντεύει, καὶ ἐγεγόνει κύριος τῶν πραγμάτων τῶν πατρικῶν· καὶ δεσπόζει τὴν ἐπαρχίαν ἔτος που ὑπάρχων ἓν ἢ καὶ πλέον καὶ πάντες ὑπήκοοι καὶ εἰκεῖοι τυγχάνουσιν αὐτοῦ. Εἰ δωρήσηταί μοι ταύτην ὁ Θεὸς δι' ἔργων μου στρατιωτικῶν, τίς χάρις ἡ τοῦ Μωράτ; Οὐδεμία. Καὶ γὰρ ὁ πάππος τοῦ Μωράτο ἐκεῖνος ὁ ᾿Ιλερὴμ Παγιαζήτ, παρὰ τοῦ πάππου τοῦ νῦν Μουσταρᾶ τοῦ ᾿Ατὴν οὕτως ήρπαξε, καὶ ἐκληρώσατο ταύτην. Οὕτω κἀγὼ σήμερα γενήσομαι κύριος Θεοῦ διδόντος μιοι. Ἐπεὶ οἶν εἰς τοῦτο ἐλήλυθας, ἀδελφὲ, ὑπόσχομαι τῇ ὡρα ταύτῃ κατενώπιον τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ προφήτου, ὡς ἵνα ἔσομαι καθαρὸς φίλος ἀπὸ τοῦ νῦν καὶ εἰς τὸ ἑξῆς τοῦ Μωράτ. Καὶ ὅτε χρεία στρατού, ὁ εἷς τῶν υἱῶν μου συνοδεύει ἀεὶ τῷ Μωράτ. Εγὼ γὰρ καὶ διὰ τῶν σοῦ λόγων, καὶ χωρὶς τῶν συνθηκῶν τούτων ἔμελλον τοῦ ἀπελθεῖν ἐν τῇ Ἰωνίᾳ, καὶ συμπλακῆναι τῷ Μουστακά τοῦ 'Ατήν. Επεὶ τοίνυν σὺ ὁ ὁμοψυχος καὶ ὁμοπάτριος ἐμὸς ἀδελφὸς ᾑρετίσω τοῦ εἶναι με φίλου τοῦ Μωράτ, ἤδη ὑπόσχομαι, καὶ τῇ ἐρχομένη νυκτὶ ἄρχομαι δι' ἔργον ἀποδεικνύειν τὰ συμφωνη θέντα μοι. illam, quam mihi nunc largitur, llomuris Atinis filii, cui caput abscidi, filius obtinet, et in ditionis paternæ possessionem misɛus est: illi iam per annum fere et ultra imperat, omusque ei subditi sunt ac famulantur. Si Deus illam militaribus meis facinoribus præmium concesserit; quam gratiam Morati hac de re habiturus sum? Nullam profecto, Avus enim Moratis ille Bajaziles Iltrim hujus Mustapla avo Alini eam eripuit, utque suam consecutus est. Ego pariter ope dirina illius dominus fiam. Quandoquidem au'em ad hoc venisti, frater, coram Deo ejusque propheta tibi promitto, in posterum Morali amicum sincerum fe fure, et cum opus erit, e filiis meis unum ei miSitaturum. Ego quippe ex tuis sermonibus, sepositis hisce pactis, in Ioniam eram discessurus, ul illic cum Mustapha Atinis nepote experirer. Cum ergo tibi, qui mecum eodem patre genitus sentis, placueri¡ Horati amicum esse me, ita me præstiturum fidem do, et nocte proxima promissis fides exstabit. Ubi invicem discesserunt, colloquia et pacta Hamzas ad Moratem ejusque consiliarios refert, quibus omnibus ea grata fuerunt, jique audaciam inde spesque bonas conceperunt. Sequenti vespera, primaque noctis custodia Cineites erecta tentoria, ut erant, lucernis quam plurimis in eorum medio accensis reliquit: ommibusque ad hoc negotium utilibus, curribus nempe, equis probatissimis, cæteraque auri et argenti supellectile collectis, servos pecunia coemptos, et amicos non paucos, septuaginta circiter, equos conscendere jubet; ferebat in veste unusquisque partem oneris congruam, auri vel argenti, aliusve pretiosæ supellectilis, cui laud nimis Διαστάντε οὖν ἀπ' ἀλλήλων, ὁ Χαμζᾶς τὰ λαλη θέντα καὶ συμφωνηθέντα, καὶ ἀπαγγείλας το Μωράτ καὶ τῇ βουλῇ, ήρεσε τοὺς πάντας, καὶ θάρσος ἔλαβον, καὶ ἐλπίδας χρηστάς. Τῇ οὖν ἐπιούση νυκτὶ ἀφ' ἑσπέρας ο Τζινες ἀναστὰς πρώτη φυτ λακῇ τῆς νυκτός, ἀφεὶς τὰς σκηνὰς πεπηγμένας, καὶ ἐν μέσῳ φῶτα διάφορα· καὶ λαβὼν ἅπαν τὸ εἰς παρασκευήν χρήσιμον, οἷον ἅρματα καὶ ἵππου; τοὺς δοκιμωτάτους, καὶ πᾶσαν ἄλλην ύλην χρυσού καὶ ἀργύρου, ἔχων μετ' αὐτοῦ τοὺς οἰκείους ἀργυ ρωνήτους καὶ φίλους οὐκ ὀλίγους, ἐπέβησαν τοῖς ἵπποις ὡς ἑβδομήκοντα· ἕκαστος ἐν τῇ ἐφεστρίδι φέρων καὶ μοίραν φορτίου Εμμετρον χρυσίου, ἀργύρου, ἢ ἄλλης τιμίας ύλης, μὴ ἐχούσης ὄγκον ὑπερβαρῆ, καὶ ἀπῄεσαν τὸ παράπαν τινὸς μὴ Ismaelis Bullialdi notæ. Μετὰ γὰρ τῶν Τατάρων ἐπιδρομήν. Επ bis constat Cineiten non fuisse ex Atinis seu Aidinis posteri:; quamvis id velit Leunclavius. Κελπάξισι ἀνδρὶ τριβαλλῷ. Supra cap. 21 Alexandri Susmani filium illum appellavit.

ПJSTORIA BYZANTINA. ἐνωτισθέντος, ἢ συνιέντος. Τὰ δὲ βαρέα σκεύη και ponderis inesset; eoque apparatu iusciis omnibus δυσβάστακτα ἅπαντα εἴασαν· ὁμοίως καὶ ἵππους, abierunt. Graves vero sarcinas el omoia perκαὶ καμήλους, καὶ ἡμιόνους, καὶ πᾶσαν ἄλλην παρασκευήν. Δι' ὅλης δὲ νυκτὸς διελθόντες καὶ διαβάντες ὄρη τε καὶ κάμπους, ἕως πρωὶ ἔφθασαν τὰ ὅρια ἐγγὺς ποὺ τῆς Λυδίας ἐν τοῖς μέρεσι τοῖς πρὸς τὰ Χλιερὰ καὶ Θυάτερα οδεύσαντες ήμε ρῶν δύο ὁδὸν τῇ νυκτὶ ἐκείνῃ. Καὶ πρὸς ὥραν τρί την τῆς ἡμέρας περάσαντες τὸν Ερμονα ποταμόν, ἕως ἑσπέρας ἤλθασιν εἰς Σμύρνην, μὴ ἐμποδισθέν τες παρὰ τινῶν τὸ σύνολον· πλὴν ἐν τῇ ὄχθῃ τοῦ Ερμονος ποταμοῦ βουληθέντες διαδῆναι, τινὲς τῶν ἐκεῖ Τοῦρκοι ἐκώλυον τὴν διάβασιν, λογιζόμενοι ἐκ τῶν τοῦ Μουσταφά εἶναι. Καὶ γὰρ ἅπασα ἡ 'Ασία ἐταράχθη ἐπὶ τῇ πρὸς τὰ ἔω πεζείᾳ τοῦ Μουσταφά. Ο Τζιναήτης στραφεὶς καὶ καταδιώξας αὐτοὺ;, & τοὺς μὲν ξίφει κατέσφαξε, τοὺς δὲ βέλεσι κατατρώσας, αὐτὸς ἀφόβως τὴν ὁδὸν ἥνυε. Οἱ δὲ Σμυρ ναῖοι ὁρῶντες τὴν φάλαγγα, καὶ διαπορούμενοι τίνης ἐστὶ, καὶ τίς ὁ ταύτης αρχηγός, ὡς ἔμαθον ὅτι ὁ Τζινεήτ ἐστιν, ἅπαντες σὺν γυναιξὶ καὶ τέκνοις ἔθεον ἐπὶ τῇ θέᾳ τοῦ Τζινεήτ. "Ην γὰρ Σμυρναίος γέννημα, καὶ θρέμμα, καὶ συνανάτροφος πάντων. Μαθὼν δὲ παρ' αὐτῶν ὡς ὁ Μουσταφᾶς τοῦ 'Ατὴν ἐν Ἐφέσῳ καὶ θυρέοις διάγει, αὐτὸς πρὸς τὰ ἐνδί τερα, ὅπου εἰσὶ τὰ Βρύελα καὶ αἱ Ἐρυθραι, Κλα ζόμεναί τε καὶ ἄλλα χωρία, εἰσῆλθεν· οἱ δὲ τῶν ὀρέων ἐκείνων γειτνιάζοντες Τοῦρκοι ἅπαντες εἰσι μαχιμώτατοι, καὶ λίαν πολεμικοὶ, καὶ φίλοι πάτριοι του Τζιναήτ. Συναθροίσας δὲ ἐξ αὐτῶν ὡς δισχ:. λέους, καὶ ἐκ τῶν δρυμώνων δόρατα κατασκευάσας, και χαλκεύσας λόγχας διασυντόμως, κακοφόρους καὶ ἀνίσους ἐν ἑβδομάδι μια ἐποίησε, καὶ τοξότας, καὶ πελεκυφόρους, και δορυφόρους ἐπέκεινα τῶν δισχιλίων. Ο δὲ Μουσταφάς μαθὼν τὴν ἄφιξιν τοῦ Τζινεὴτ, καὶ σωρεύσας πλῆθος στρατοῦ, ἐξῆλθεν ἐκ τῆς Ἐφέσου, καὶ πρὸς τὴν Σμύρνην ἀφίκετο ἀπαντήσων αὐτῷ. Αὐτὸς δὲ μαθῶν, ἀπῄει ἀπαντήσων. Καὶ δὴ συναντηθέντες ἀλλήλοις ἐν ἐν τόπῳ 8 καλεῖται Μεσαύλιον, καὶ τὰς παρατάξεις ἑκατέρων τῶν μερῶν ὡς δυνατὸν ἑτοιμάσαντες, ἦν γὰρ ὁ τόπος ἑλῶδες, καὶ πολύξυλος, τὸ ἐνυάλιον ήχησε τοῦ Μουσταφά. Ο γὰρ Τζινεὴτ οὔτε σάλπιγγα οὔτε τι ἄλλο τῶν συνήθων ἐκέκτητο. Συμμίξαντες οὖν ἄμφω τὰ στρατεύματα, ο Τζινεήτ, ὡς ἀετὸς ἐν μέσῳ στρουθίων, εἰσελθὼν, καὶ διασκεδάσας ἐν τῷ μέσῳ τῶν δένδρων, ἐντυχὼν αὐτῷ που τῷ Μουσταφᾷ βάλλει κατὰ κεφαλῆς διὰ σιδηρᾶς ῥάβδου, καὶ μὴ φέρων τὴν πληγὴν ὁ δύστηνος, τίπτει πρηνής ἀπὸ τοῦ ἵππου, καὶ ἐξέπνευσεν. Τότε πάντες οἱ τοῦ Μουσταφά προσελθόντες ήσπάζοντο τὸν Τζινεὴς, καὶ ὡς ἡγεμόνα ευφήμουν. Καὶ δὴ παρευθὺς σὺν μεγάλῃ δορυφορία πρὸς τὴν Ἔφεσον ήλαυνον, κἀκεῖ αὐτὸν η tatu dificilia omiserunt; equos pariter, came los, mulos et cætera impedimenta reliquere. Cumque 97 tota nocte processissent inonibus et campis superatis, ad fines ferme Lydiæ circa Chliera et Thyatira diluculo accesserunt, ea nocte bidui iter emensi. Deinde circa horam diei tertiam Hermo fluvio superato, ad vesperam Smyrnam pervenerunt, nullo uspiam impediente nisi cun ad Hermi ripam profectos, et transire paratos aliquot Turci arcere tentaverunt, Mustaphæ milites, cujus expeditione ac profectione tota Asia territa erat, esse rati. Cineites eos adortus insequitur, partimque occisis, partim vulneratis, iter citra metum pergit. Smyrnai hac turma conspecta, primo ignorare cnjus esset, quiqne eam duceret: at ubi cognoverunt Cineitem adesse, omnes, uxoribus ac liberis comitantibus, ut ipsum conspicerent, accurrerunt. Cenere enim Smyrnæus erat, illic nutribis et cum cæteris educatus. Ab eis autem ubi rescivit Ephesi et Thyreis Mustapham Atinis nepotem degere, in provinciæ loca interiora, ubi Bryela, Erythræ, Clazomenæ aliique vici siti sunt, penetravit. Qui hos fines porro incolunt Turci, pugnacissimi sunt omnes et bellicosissimi, et cun) Cineitis patre amicitia ipsis intercesserat. Coactis igitur istorum duobus millibus, exque ramis arborum aptatis hastis, lanceisque festinanter, unius septimanæ intervallo, fabricatis, iisque impulitis ac tortis, sagittarios securibus ac bastis armatos bis mille eis adjunxit. At Mustaphac ubi intellexit Cineitem adverSUS se castra movere, contractum exercitum Epheso eduxit, Smyrnamque, ei occursurus, contendit. Comperta deinde Mustaphæ profeetione, Cineites ei obviam progreditur. Cum igitur quodam in loco, qui Mesaulion dicitur, uterque exercitus in conspectum 'hostium venisset, aciera, ut quisque ipsorum artem novit, optime instruunt, utque situs locorum paludibus ас silvis refertorum patitur; classicum deinde Mustaplas cani jubet. Neque enim tubam, aut quidpiam aliud, quo pugnæ signum dari solet, Cineites habebat. Utrinque igitur acie concurritur, Cineitesque, velut aquila in passeres involans huc et illuc eas in diversas arbores dissipat, Mustaphano invadit, clavaque ferrea in capite vulnerat: qui accepti vulneris impatiens pronus ab equo infelix cadit et exspirat. Subito totum, quod Mustapham sequeIsmaelis Bullialdi notæ. Χλιερὰ καὶ θυάτιρα. Sub Ephesino metropolita episcopus urbis Chlieræ constitutus erat, locumque ultimum tenebat: eidemque metropolite subditi sunt Thyræorum, quæ hodie Thyria dicitur, Bryele sive Βριούλων, Erythrarum et Clazomenarum episcopi. At Sardium metropolita subditus eral Thyatiræ episcopus. Eaden, qua Ducas, δια phanus et Strabo urbium nomina habent.

ПJSTORIA BYZANTINA. ἐνωτισθέντος, ἢ συνιέντος. Τὰ δὲ βαρέα σκεύη και ponderis inesset; eoque apparatu iusciis omnibus δυσβάστακτα ἅπαντα εἴασαν· ὁμοίως καὶ ἵππους, abierunt. Graves vero sarcinas el omoia perκαὶ καμήλους, καὶ ἡμιόνους, καὶ πᾶσαν ἄλλην παρασκευήν. Δι' ὅλης δὲ νυκτὸς διελθόντες καὶ διαβάντες ὄρη τε καὶ κάμπους, ἕως πρωὶ ἔφθασαν τὰ ὅρια ἐγγὺς ποὺ τῆς Λυδίας ἐν τοῖς μέρεσι τοῖς πρὸς τὰ Χλιερὰ καὶ Θυάτερα οδεύσαντες ήμε ρῶν δύο ὁδὸν τῇ νυκτὶ ἐκείνῃ. Καὶ πρὸς ὥραν τρί την τῆς ἡμέρας περάσαντες τὸν Ερμονα ποταμόν, ἕως ἑσπέρας ἤλθασιν εἰς Σμύρνην, μὴ ἐμποδισθέν τες παρὰ τινῶν τὸ σύνολον· πλὴν ἐν τῇ ὄχθῃ τοῦ Ερμονος ποταμοῦ βουληθέντες διαδῆναι, τινὲς τῶν ἐκεῖ Τοῦρκοι ἐκώλυον τὴν διάβασιν, λογιζόμενοι ἐκ τῶν τοῦ Μουσταφά εἶναι. Καὶ γὰρ ἅπασα ἡ 'Ασία ἐταράχθη ἐπὶ τῇ πρὸς τὰ ἔω πεζείᾳ τοῦ Μουσταφά. Ο Τζιναήτης στραφεὶς καὶ καταδιώξας αὐτοὺ;, & τοὺς μὲν ξίφει κατέσφαξε, τοὺς δὲ βέλεσι κατατρώσας, αὐτὸς ἀφόβως τὴν ὁδὸν ἥνυε. Οἱ δὲ Σμυρ ναῖοι ὁρῶντες τὴν φάλαγγα, καὶ διαπορούμενοι τίνης ἐστὶ, καὶ τίς ὁ ταύτης αρχηγός, ὡς ἔμαθον ὅτι ὁ Τζινεήτ ἐστιν, ἅπαντες σὺν γυναιξὶ καὶ τέκνοις ἔθεον ἐπὶ τῇ θέᾳ τοῦ Τζινεήτ. "Ην γὰρ Σμυρναίος γέννημα, καὶ θρέμμα, καὶ συνανάτροφος πάντων. Μαθὼν δὲ παρ' αὐτῶν ὡς ὁ Μουσταφᾶς τοῦ 'Ατὴν ἐν Ἐφέσῳ καὶ θυρέοις διάγει, αὐτὸς πρὸς τὰ ἐνδί τερα, ὅπου εἰσὶ τὰ Βρύελα καὶ αἱ Ἐρυθραι, Κλα ζόμεναί τε καὶ ἄλλα χωρία, εἰσῆλθεν· οἱ δὲ τῶν ὀρέων ἐκείνων γειτνιάζοντες Τοῦρκοι ἅπαντες εἰσι μαχιμώτατοι, καὶ λίαν πολεμικοὶ, καὶ φίλοι πάτριοι του Τζιναήτ. Συναθροίσας δὲ ἐξ αὐτῶν ὡς δισχ:. λέους, καὶ ἐκ τῶν δρυμώνων δόρατα κατασκευάσας, και χαλκεύσας λόγχας διασυντόμως, κακοφόρους καὶ ἀνίσους ἐν ἑβδομάδι μια ἐποίησε, καὶ τοξότας, καὶ πελεκυφόρους, και δορυφόρους ἐπέκεινα τῶν δισχιλίων. Ο δὲ Μουσταφάς μαθὼν τὴν ἄφιξιν τοῦ Τζινεὴτ, καὶ σωρεύσας πλῆθος στρατοῦ, ἐξῆλθεν ἐκ τῆς Ἐφέσου, καὶ πρὸς τὴν Σμύρνην ἀφίκετο ἀπαντήσων αὐτῷ. Αὐτὸς δὲ μαθῶν, ἀπῄει ἀπαντήσων. Καὶ δὴ συναντηθέντες ἀλλήλοις ἐν ἐν τόπῳ 8 καλεῖται Μεσαύλιον, καὶ τὰς παρατάξεις ἑκατέρων τῶν μερῶν ὡς δυνατὸν ἑτοιμάσαντες, ἦν γὰρ ὁ τόπος ἑλῶδες, καὶ πολύξυλος, τὸ ἐνυάλιον ήχησε τοῦ Μουσταφά. Ο γὰρ Τζινεὴτ οὔτε σάλπιγγα οὔτε τι ἄλλο τῶν συνήθων ἐκέκτητο. Συμμίξαντες οὖν ἄμφω τὰ στρατεύματα, ο Τζινεήτ, ὡς ἀετὸς ἐν μέσῳ στρουθίων, εἰσελθὼν, καὶ διασκεδάσας ἐν τῷ μέσῳ τῶν δένδρων, ἐντυχὼν αὐτῷ που τῷ Μουσταφᾷ βάλλει κατὰ κεφαλῆς διὰ σιδηρᾶς ῥάβδου, καὶ μὴ φέρων τὴν πληγὴν ὁ δύστηνος, τίπτει πρηνής ἀπὸ τοῦ ἵππου, καὶ ἐξέπνευσεν. Τότε πάντες οἱ τοῦ Μουσταφά προσελθόντες ήσπάζοντο τὸν Τζινεὴς, καὶ ὡς ἡγεμόνα ευφήμουν. Καὶ δὴ παρευθὺς σὺν μεγάλῃ δορυφορία πρὸς τὴν Ἔφεσον ήλαυνον, κἀκεῖ αὐτὸν η tatu dificilia omiserunt; equos pariter, came los, mulos et cætera impedimenta reliquere. Cumque 97 tota nocte processissent inonibus et campis superatis, ad fines ferme Lydiæ circa Chliera et Thyatira diluculo accesserunt, ea nocte bidui iter emensi. Deinde circa horam diei tertiam Hermo fluvio superato, ad vesperam Smyrnam pervenerunt, nullo uspiam impediente nisi cun ad Hermi ripam profectos, et transire paratos aliquot Turci arcere tentaverunt, Mustaphæ milites, cujus expeditione ac profectione tota Asia territa erat, esse rati. Cineites eos adortus insequitur, partimque occisis, partim vulneratis, iter citra metum pergit. Smyrnai hac turma conspecta, primo ignorare cnjus esset, quiqne eam duceret: at ubi cognoverunt Cineitem adesse, omnes, uxoribus ac liberis comitantibus, ut ipsum conspicerent, accurrerunt. Cenere enim Smyrnæus erat, illic nutribis et cum cæteris educatus. Ab eis autem ubi rescivit Ephesi et Thyreis Mustapham Atinis nepotem degere, in provinciæ loca interiora, ubi Bryela, Erythræ, Clazomenæ aliique vici siti sunt, penetravit. Qui hos fines porro incolunt Turci, pugnacissimi sunt omnes et bellicosissimi, et cun) Cineitis patre amicitia ipsis intercesserat. Coactis igitur istorum duobus millibus, exque ramis arborum aptatis hastis, lanceisque festinanter, unius septimanæ intervallo, fabricatis, iisque impulitis ac tortis, sagittarios securibus ac bastis armatos bis mille eis adjunxit. At Mustaphac ubi intellexit Cineitem adverSUS se castra movere, contractum exercitum Epheso eduxit, Smyrnamque, ei occursurus, contendit. Comperta deinde Mustaphæ profeetione, Cineites ei obviam progreditur. Cum igitur quodam in loco, qui Mesaulion dicitur, uterque exercitus in conspectum 'hostium venisset, aciera, ut quisque ipsorum artem novit, optime instruunt, utque situs locorum paludibus ас silvis refertorum patitur; classicum deinde Mustaplas cani jubet. Neque enim tubam, aut quidpiam aliud, quo pugnæ signum dari solet, Cineites habebat. Utrinque igitur acie concurritur, Cineitesque, velut aquila in passeres involans huc et illuc eas in diversas arbores dissipat, Mustaphano invadit, clavaque ferrea in capite vulnerat: qui accepti vulneris impatiens pronus ab equo infelix cadit et exspirat. Subito totum, quod Mustapham sequeIsmaelis Bullialdi notæ. Χλιερὰ καὶ θυάτιρα. Sub Ephesino metropolita episcopus urbis Chlieræ constitutus erat, locumque ultimum tenebat: eidemque metropolite subditi sunt Thyræorum, quæ hodie Thyria dicitur, Bryele sive Βριούλων, Erythrarum et Clazomenarum episcopi. At Sardium metropolita subditus eral Thyatiræ episcopus. Eaden, qua Ducas, δια phanus et Strabo urbium nomina habent.

ПJSTORIA BYZANTINA. ἐνωτισθέντος, ἢ συνιέντος. Τὰ δὲ βαρέα σκεύη και ponderis inesset; eoque apparatu iusciis omnibus δυσβάστακτα ἅπαντα εἴασαν· ὁμοίως καὶ ἵππους, abierunt. Graves vero sarcinas el omoia perκαὶ καμήλους, καὶ ἡμιόνους, καὶ πᾶσαν ἄλλην παρασκευήν. Δι' ὅλης δὲ νυκτὸς διελθόντες καὶ διαβάντες ὄρη τε καὶ κάμπους, ἕως πρωὶ ἔφθασαν τὰ ὅρια ἐγγὺς ποὺ τῆς Λυδίας ἐν τοῖς μέρεσι τοῖς πρὸς τὰ Χλιερὰ καὶ Θυάτερα οδεύσαντες ήμε ρῶν δύο ὁδὸν τῇ νυκτὶ ἐκείνῃ. Καὶ πρὸς ὥραν τρί την τῆς ἡμέρας περάσαντες τὸν Ερμονα ποταμόν, ἕως ἑσπέρας ἤλθασιν εἰς Σμύρνην, μὴ ἐμποδισθέν τες παρὰ τινῶν τὸ σύνολον· πλὴν ἐν τῇ ὄχθῃ τοῦ Ερμονος ποταμοῦ βουληθέντες διαδῆναι, τινὲς τῶν ἐκεῖ Τοῦρκοι ἐκώλυον τὴν διάβασιν, λογιζόμενοι ἐκ τῶν τοῦ Μουσταφά εἶναι. Καὶ γὰρ ἅπασα ἡ 'Ασία ἐταράχθη ἐπὶ τῇ πρὸς τὰ ἔω πεζείᾳ τοῦ Μουσταφά. Ο Τζιναήτης στραφεὶς καὶ καταδιώξας αὐτοὺ;, & τοὺς μὲν ξίφει κατέσφαξε, τοὺς δὲ βέλεσι κατατρώσας, αὐτὸς ἀφόβως τὴν ὁδὸν ἥνυε. Οἱ δὲ Σμυρ ναῖοι ὁρῶντες τὴν φάλαγγα, καὶ διαπορούμενοι τίνης ἐστὶ, καὶ τίς ὁ ταύτης αρχηγός, ὡς ἔμαθον ὅτι ὁ Τζινεήτ ἐστιν, ἅπαντες σὺν γυναιξὶ καὶ τέκνοις ἔθεον ἐπὶ τῇ θέᾳ τοῦ Τζινεήτ. "Ην γὰρ Σμυρναίος γέννημα, καὶ θρέμμα, καὶ συνανάτροφος πάντων. Μαθὼν δὲ παρ' αὐτῶν ὡς ὁ Μουσταφᾶς τοῦ 'Ατὴν ἐν Ἐφέσῳ καὶ θυρέοις διάγει, αὐτὸς πρὸς τὰ ἐνδί τερα, ὅπου εἰσὶ τὰ Βρύελα καὶ αἱ Ἐρυθραι, Κλα ζόμεναί τε καὶ ἄλλα χωρία, εἰσῆλθεν· οἱ δὲ τῶν ὀρέων ἐκείνων γειτνιάζοντες Τοῦρκοι ἅπαντες εἰσι μαχιμώτατοι, καὶ λίαν πολεμικοὶ, καὶ φίλοι πάτριοι του Τζιναήτ. Συναθροίσας δὲ ἐξ αὐτῶν ὡς δισχ:. λέους, καὶ ἐκ τῶν δρυμώνων δόρατα κατασκευάσας, και χαλκεύσας λόγχας διασυντόμως, κακοφόρους καὶ ἀνίσους ἐν ἑβδομάδι μια ἐποίησε, καὶ τοξότας, καὶ πελεκυφόρους, και δορυφόρους ἐπέκεινα τῶν δισχιλίων. Ο δὲ Μουσταφάς μαθὼν τὴν ἄφιξιν τοῦ Τζινεὴτ, καὶ σωρεύσας πλῆθος στρατοῦ, ἐξῆλθεν ἐκ τῆς Ἐφέσου, καὶ πρὸς τὴν Σμύρνην ἀφίκετο ἀπαντήσων αὐτῷ. Αὐτὸς δὲ μαθῶν, ἀπῄει ἀπαντήσων. Καὶ δὴ συναντηθέντες ἀλλήλοις ἐν ἐν τόπῳ 8 καλεῖται Μεσαύλιον, καὶ τὰς παρατάξεις ἑκατέρων τῶν μερῶν ὡς δυνατὸν ἑτοιμάσαντες, ἦν γὰρ ὁ τόπος ἑλῶδες, καὶ πολύξυλος, τὸ ἐνυάλιον ήχησε τοῦ Μουσταφά. Ο γὰρ Τζινεὴτ οὔτε σάλπιγγα οὔτε τι ἄλλο τῶν συνήθων ἐκέκτητο. Συμμίξαντες οὖν ἄμφω τὰ στρατεύματα, ο Τζινεήτ, ὡς ἀετὸς ἐν μέσῳ στρουθίων, εἰσελθὼν, καὶ διασκεδάσας ἐν τῷ μέσῳ τῶν δένδρων, ἐντυχὼν αὐτῷ που τῷ Μουσταφᾷ βάλλει κατὰ κεφαλῆς διὰ σιδηρᾶς ῥάβδου, καὶ μὴ φέρων τὴν πληγὴν ὁ δύστηνος, τίπτει πρηνής ἀπὸ τοῦ ἵππου, καὶ ἐξέπνευσεν. Τότε πάντες οἱ τοῦ Μουσταφά προσελθόντες ήσπάζοντο τὸν Τζινεὴς, καὶ ὡς ἡγεμόνα ευφήμουν. Καὶ δὴ παρευθὺς σὺν μεγάλῃ δορυφορία πρὸς τὴν Ἔφεσον ήλαυνον, κἀκεῖ αὐτὸν η tatu dificilia omiserunt; equos pariter, came los, mulos et cætera impedimenta reliquere. Cumque 97 tota nocte processissent inonibus et campis superatis, ad fines ferme Lydiæ circa Chliera et Thyatira diluculo accesserunt, ea nocte bidui iter emensi. Deinde circa horam diei tertiam Hermo fluvio superato, ad vesperam Smyrnam pervenerunt, nullo uspiam impediente nisi cun ad Hermi ripam profectos, et transire paratos aliquot Turci arcere tentaverunt, Mustaphæ milites, cujus expeditione ac profectione tota Asia territa erat, esse rati. Cineites eos adortus insequitur, partimque occisis, partim vulneratis, iter citra metum pergit. Smyrnai hac turma conspecta, primo ignorare cnjus esset, quiqne eam duceret: at ubi cognoverunt Cineitem adesse, omnes, uxoribus ac liberis comitantibus, ut ipsum conspicerent, accurrerunt. Cenere enim Smyrnæus erat, illic nutribis et cum cæteris educatus. Ab eis autem ubi rescivit Ephesi et Thyreis Mustapham Atinis nepotem degere, in provinciæ loca interiora, ubi Bryela, Erythræ, Clazomenæ aliique vici siti sunt, penetravit. Qui hos fines porro incolunt Turci, pugnacissimi sunt omnes et bellicosissimi, et cun) Cineitis patre amicitia ipsis intercesserat. Coactis igitur istorum duobus millibus, exque ramis arborum aptatis hastis, lanceisque festinanter, unius septimanæ intervallo, fabricatis, iisque impulitis ac tortis, sagittarios securibus ac bastis armatos bis mille eis adjunxit. At Mustaphac ubi intellexit Cineitem adverSUS se castra movere, contractum exercitum Epheso eduxit, Smyrnamque, ei occursurus, contendit. Comperta deinde Mustaphæ profeetione, Cineites ei obviam progreditur. Cum igitur quodam in loco, qui Mesaulion dicitur, uterque exercitus in conspectum 'hostium venisset, aciera, ut quisque ipsorum artem novit, optime instruunt, utque situs locorum paludibus ас silvis refertorum patitur; classicum deinde Mustaplas cani jubet. Neque enim tubam, aut quidpiam aliud, quo pugnæ signum dari solet, Cineites habebat. Utrinque igitur acie concurritur, Cineitesque, velut aquila in passeres involans huc et illuc eas in diversas arbores dissipat, Mustaphano invadit, clavaque ferrea in capite vulnerat: qui accepti vulneris impatiens pronus ab equo infelix cadit et exspirat. Subito totum, quod Mustapham sequeIsmaelis Bullialdi notæ. Χλιερὰ καὶ θυάτιρα. Sub Ephesino metropolita episcopus urbis Chlieræ constitutus erat, locumque ultimum tenebat: eidemque metropolite subditi sunt Thyræorum, quæ hodie Thyria dicitur, Bryele sive Βριούλων, Erythrarum et Clazomenarum episcopi. At Sardium metropolita subditus eral Thyatiræ episcopus. Eaden, qua Ducas, δια phanus et Strabo urbium nomina habent.

batur, agmen ad Cineiten convenit, ipsum se- εὐφημήσαντες, ἡγεμόνα ὡς καὶ πρότερον ἀνηγό. Iutat, utque duci suo acclamat, illico etiam magna militum turma stipatus Ephesum contendit: ubi applausu magno, utpote dux, exceplus et ut amea proclamatus est. 98 Cadaver tandem Mustaphæ a nobilissimis viris maxima. ρευσαν. Τὸ δὲ σῶμα τοῦ Μουσταφά ἐκέλευσε σὺν ὅτι πλείστῃ τιμῇ τοῦ βαστάσαι, καὶ φέρειν αὐτὴ διὰ εὐγενῶν ἀνδρῶν ἐν τῷ πυργίῳ. κἀκεῖ θάψαι σὺν τοῖς προγόνοις αὐτοῦ. Καὶ οὕτω ἐγένετο ἡ δευτέρα ἀνάρτησις τοῦ Τζινεήτ. cum pompa efferri jussit, et in turricula cum majoribus ejus sepeliri. Hoc itaque pacto' dus iterum renuntiatus est Cineites. CAPUT XXVII. De l'ineitis fuga varii sermones, qua cognita Mustaphas fugam capessit et in Thraciam trajicit. Adurmus Moratem ejusque • copias ex Asia in Europam transfert. quein Mustaphus, id ne facial, frustra promissis amplis ten'at Morales cum copiis in terram expositus Mustaphæos in fugam vertit, Callipolim recipit, et Adrianopolim petit. Mustaphus caplus, el in urbis loco publico laqueo suspensus ac strangulatus. Reversi vero videamus, quos Lopadii reliquit aufugiens Cineites, quæque ipsis acciderint. Ubi mane surrexerunt proceres, et ut mos erat, convenissent, inter se disserere, ut nocte præterila magnus in Cineites tentoriis tumultus excitatus fuerit. Alii dicere transfugain ipsum Morati in ripa ulteriore se adjunxisse. Alii, qui invidia eum prosequebantur, jactare, quod factum erat, a se prædictum: Moratis etiam exercitus, qui in ripa opposita considebat, Cineitem revera aufugisse cognovit. Tune in ejus castris exaudire erat tubarum aliorumque instrumentorum sonum, clamores, lætitiæ signa, quæ cœlum usque pertingebant: simulque in paludis oris equitantes conspiciebantur. Excitatus deinde Mustaphas, comperta Cineitis fuga, ipsum ad Moralem transiisse, eique se conjun xisse, nec aliud prælerea suspicatus est; turbatusque ac territus illinc abire festinat: exercitum porro ipsius trepidautem pavore injecto cernere erat. At hostes contra insequi clamore sublato, probris lacessere, sua lingua Dur, Dur, Callan, andacter vociferando, id est, Sistite gradum, sistite, nec fugite. Poute namque rupto Moratis miles transire haud poterat, cumque adversariis manus conserere. Mustaphas deinde equo insidens Lampsacum versus discessit, trajicere in continentem oppositam festinans. Morates pontem eodem die lignis trabibusque magnis comportatis resarcitum ac refectum transiit; eique occurrentes obviam plerique Mustaphæ milites applaudunt, enitum ac venerationem exhibent. Mustaphas Lampsacum venit, proverbialis vere graculus plumis spoliatus; 'unoque navigiolo, quod paratum invenit, quatnor solummodo servis, quibus cursoribus uteJatur, comitantibus Callipolim trajicit, ejusque urbis levis armaturæ milite coacto, quid futurum esset, exspectabat. Morates equidem ponte 99 superato, cursores Phocæam ad Adurnum mittit, qui nuper gesta nuntiarent, ipsum monerent, ut quanto ocius ad fretum tota classe navigaret. Is itaque quas paratas naves habeΕπαναστραφέντες τοίνυν ίδωμεν καὶ τοὺς, ούς ἐν τῷ Λοπαδίῳ ἀποδεδρακὼς ἀφῆκεν ὁ Τζινήτο πῶς ἄρα τὰ κατ' αὐτῶν ἐγεγόνεισαν. Πρωίας έγερ θέντες, κατὰ τὸ ἔθος εἰς παράστασιν ἐρχόμενοι μεγιστάνες ἐκοινολογοῦντο ἀλλήλοις, ὡς τῇ νυκτὶ ταύτῃ μέγας ἐγεγόνει θροὺς ἐν ταῖς σκηναῖς τοῦ Τζινεήτ. "Αλλοι ἔλεγον ὅτι τὴν περαίαν διαβὰς μετά τοῦ Μωρὰτ ἡνώθη, ἕτεροι δὲ, οἱ καὶ φθόνον κατ αὐτοῦ τρέφοντες, τὸ γεγονὸς προεφήτευον· οἱ την περαίαν οἰκοῦντες οἱ τοῦ Μωράτ ἔμαθον ὡς ἀληθῶς ὁ Τζινεὴς διέδρα. Καὶ τότε ἦν ἰδεῖν ὀργ νων καὶ σαλπίγγων ἦχον πολὺν ἐν τῷ στρατῷ τοῦ Μωράτ, καὶ ἱππηλασίας ἐν ταῖς ὄχθαις τῆς λίμνες. καὶ βολς, καὶ ἀλαλαγμοὺς φθανούσας έως ουρανού. Ο δὲ Μουσταφᾶς ἐγερθεὶ; καὶ μαθὼν τὴν φυγὴν τοῦ Τζινεήτ, ᾔσθετο ὡς οὐκ ἀλλαχοῦ εἰ μὴ τὴν περαίαν διαβὰς μετὰ τοῦ Μωρὰτ ηυλίσθη, καὶ σύντρομος γεγονὼς ἔσπευδεν ἀναχωρῆσαι τῶν ἐκεῖ. Καὶ ἦν ἰδεῖν δειλίαν μεγάλην ἐν τῷ στρατῷ, καὶ ταραχὴν καὶ θόρυβον. Οἱ δὲ ὑπεναντίας τὰ ἀντίρ. ροπα κατέτρεχον βοῶντες, καὶ ὀνειδίζοντες, κράτ ζοντες ἀδεῶς κατὰ τὴν αὐτῶν γλῶττα, Στητε στῆτε, μὴ φεύγετε· οἷον Τούρουν, Τούρουν, Κατζμάν. Οὐκ εἶχον γὰρ πόρον, διεφθαρμένης οὔτης τῆς γεφύρας, τοῦ περᾷν καὶ συμμίξαι. Ο Μουστα φᾶς οὖν ἐπιβὰς τοῦ ἵππου ᾤχετο πρὸς τὰ τῆς Λαμ ψάκου μέρη, σπουδάζων την περαίαν καταλαβεῖν. Ο δὲ Μωράτ τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ συναρμόσας τὴν γέφυραν διὰ ξύλων μεγάλων δοκῶν, περὶ τὴν γέν φυραν, καὶ οἱ πλεῖστοι τοῦ Μουσταφά τρέχοντες προσεκύνουν αὐτῷ καὶ εὐφήμουν. Ὁ δὲ Μουσταφάς φθάσας ἐν Λαμψάκω, κατεψιλωμένος κολοιός το ἀληθὲς τῆς παροιμίας, εὑρὼν ἑτοίμην μίαν τῶν σκαφῶν περᾷ ἐν Καλλιουπόλει σὺν τέτταρσι καὶ μόνος τῶν ταχυδρόμων δούλων αὐτοῦ. Καὶ συν αθροίσας τὸ γασμουλικὸν τῆς Καλλιουπόλεως ἵστατο εκδεχόμενος τὸ μέλλον. Ο δὲ Μωρέτ μετὰ τὸ πε ρᾶσαι τὴν γέφυραν στέλλει ταχυδρόμους εἰς Φώτ καιαν δηλῶν τὰ γεγονότα τῷ ᾿Αδούρνῳ· καὶ μηνύων ὡς τάχιστα εὑρεθῆναι σὺν ταῖς ναυσὶν εἰς τὴν πορθμόν. Ὁ δὲ 'Αδοῦρνο; ἑτοίμας ἔχων τις ναῦς, εἰσελθὼν καὶ τὰ ἱστία πτερώσας ἔπλει τρὸς τὸν Ἑλλήσποντον, τὸν ἄνεμον ἔχων φυσῶντ' ἀπὸ Ismaelis Bullialdi nota. 'Ο δὲ 'Αδούρνος Lionicus lib. v, et Leunel. lih, rust, nave una Genuensi, quæ fortuito ad Lampsaci oram appulerat, usum esse adllransfretanduin Moratem warrant. Phranzes lib. 1, cap. 40, Moratem, ut trajiceret, navibus usum esse ait.

batur, agmen ad Cineiten convenit, ipsum se- εὐφημήσαντες, ἡγεμόνα ὡς καὶ πρότερον ἀνηγό. Iutat, utque duci suo acclamat, illico etiam magna militum turma stipatus Ephesum contendit: ubi applausu magno, utpote dux, exceplus et ut amea proclamatus est. 98 Cadaver tandem Mustaphæ a nobilissimis viris maxima. ρευσαν. Τὸ δὲ σῶμα τοῦ Μουσταφά ἐκέλευσε σὺν ὅτι πλείστῃ τιμῇ τοῦ βαστάσαι, καὶ φέρειν αὐτὴ διὰ εὐγενῶν ἀνδρῶν ἐν τῷ πυργίῳ. κἀκεῖ θάψαι σὺν τοῖς προγόνοις αὐτοῦ. Καὶ οὕτω ἐγένετο ἡ δευτέρα ἀνάρτησις τοῦ Τζινεήτ. cum pompa efferri jussit, et in turricula cum majoribus ejus sepeliri. Hoc itaque pacto' dus iterum renuntiatus est Cineites. CAPUT XXVII. De l'ineitis fuga varii sermones, qua cognita Mustaphas fugam capessit et in Thraciam trajicit. Adurmus Moratem ejusque • copias ex Asia in Europam transfert. quein Mustaphus, id ne facial, frustra promissis amplis ten'at Morales cum copiis in terram expositus Mustaphæos in fugam vertit, Callipolim recipit, et Adrianopolim petit. Mustaphus caplus, el in urbis loco publico laqueo suspensus ac strangulatus. Reversi vero videamus, quos Lopadii reliquit aufugiens Cineites, quæque ipsis acciderint. Ubi mane surrexerunt proceres, et ut mos erat, convenissent, inter se disserere, ut nocte præterila magnus in Cineites tentoriis tumultus excitatus fuerit. Alii dicere transfugain ipsum Morati in ripa ulteriore se adjunxisse. Alii, qui invidia eum prosequebantur, jactare, quod factum erat, a se prædictum: Moratis etiam exercitus, qui in ripa opposita considebat, Cineitem revera aufugisse cognovit. Tune in ejus castris exaudire erat tubarum aliorumque instrumentorum sonum, clamores, lætitiæ signa, quæ cœlum usque pertingebant: simulque in paludis oris equitantes conspiciebantur. Excitatus deinde Mustaphas, comperta Cineitis fuga, ipsum ad Moralem transiisse, eique se conjun xisse, nec aliud prælerea suspicatus est; turbatusque ac territus illinc abire festinat: exercitum porro ipsius trepidautem pavore injecto cernere erat. At hostes contra insequi clamore sublato, probris lacessere, sua lingua Dur, Dur, Callan, andacter vociferando, id est, Sistite gradum, sistite, nec fugite. Poute namque rupto Moratis miles transire haud poterat, cumque adversariis manus conserere. Mustaphas deinde equo insidens Lampsacum versus discessit, trajicere in continentem oppositam festinans. Morates pontem eodem die lignis trabibusque magnis comportatis resarcitum ac refectum transiit; eique occurrentes obviam plerique Mustaphæ milites applaudunt, enitum ac venerationem exhibent. Mustaphas Lampsacum venit, proverbialis vere graculus plumis spoliatus; 'unoque navigiolo, quod paratum invenit, quatnor solummodo servis, quibus cursoribus uteJatur, comitantibus Callipolim trajicit, ejusque urbis levis armaturæ milite coacto, quid futurum esset, exspectabat. Morates equidem ponte 99 superato, cursores Phocæam ad Adurnum mittit, qui nuper gesta nuntiarent, ipsum monerent, ut quanto ocius ad fretum tota classe navigaret. Is itaque quas paratas naves habeΕπαναστραφέντες τοίνυν ίδωμεν καὶ τοὺς, ούς ἐν τῷ Λοπαδίῳ ἀποδεδρακὼς ἀφῆκεν ὁ Τζινήτο πῶς ἄρα τὰ κατ' αὐτῶν ἐγεγόνεισαν. Πρωίας έγερ θέντες, κατὰ τὸ ἔθος εἰς παράστασιν ἐρχόμενοι μεγιστάνες ἐκοινολογοῦντο ἀλλήλοις, ὡς τῇ νυκτὶ ταύτῃ μέγας ἐγεγόνει θροὺς ἐν ταῖς σκηναῖς τοῦ Τζινεήτ. "Αλλοι ἔλεγον ὅτι τὴν περαίαν διαβὰς μετά τοῦ Μωρὰτ ἡνώθη, ἕτεροι δὲ, οἱ καὶ φθόνον κατ αὐτοῦ τρέφοντες, τὸ γεγονὸς προεφήτευον· οἱ την περαίαν οἰκοῦντες οἱ τοῦ Μωράτ ἔμαθον ὡς ἀληθῶς ὁ Τζινεὴς διέδρα. Καὶ τότε ἦν ἰδεῖν ὀργ νων καὶ σαλπίγγων ἦχον πολὺν ἐν τῷ στρατῷ τοῦ Μωράτ, καὶ ἱππηλασίας ἐν ταῖς ὄχθαις τῆς λίμνες. καὶ βολς, καὶ ἀλαλαγμοὺς φθανούσας έως ουρανού. Ο δὲ Μουσταφᾶς ἐγερθεὶ; καὶ μαθὼν τὴν φυγὴν τοῦ Τζινεήτ, ᾔσθετο ὡς οὐκ ἀλλαχοῦ εἰ μὴ τὴν περαίαν διαβὰς μετὰ τοῦ Μωρὰτ ηυλίσθη, καὶ σύντρομος γεγονὼς ἔσπευδεν ἀναχωρῆσαι τῶν ἐκεῖ. Καὶ ἦν ἰδεῖν δειλίαν μεγάλην ἐν τῷ στρατῷ, καὶ ταραχὴν καὶ θόρυβον. Οἱ δὲ ὑπεναντίας τὰ ἀντίρ. ροπα κατέτρεχον βοῶντες, καὶ ὀνειδίζοντες, κράτ ζοντες ἀδεῶς κατὰ τὴν αὐτῶν γλῶττα, Στητε στῆτε, μὴ φεύγετε· οἷον Τούρουν, Τούρουν, Κατζμάν. Οὐκ εἶχον γὰρ πόρον, διεφθαρμένης οὔτης τῆς γεφύρας, τοῦ περᾷν καὶ συμμίξαι. Ο Μουστα φᾶς οὖν ἐπιβὰς τοῦ ἵππου ᾤχετο πρὸς τὰ τῆς Λαμ ψάκου μέρη, σπουδάζων την περαίαν καταλαβεῖν. Ο δὲ Μωράτ τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ συναρμόσας τὴν γέφυραν διὰ ξύλων μεγάλων δοκῶν, περὶ τὴν γέν φυραν, καὶ οἱ πλεῖστοι τοῦ Μουσταφά τρέχοντες προσεκύνουν αὐτῷ καὶ εὐφήμουν. Ὁ δὲ Μουσταφάς φθάσας ἐν Λαμψάκω, κατεψιλωμένος κολοιός το ἀληθὲς τῆς παροιμίας, εὑρὼν ἑτοίμην μίαν τῶν σκαφῶν περᾷ ἐν Καλλιουπόλει σὺν τέτταρσι καὶ μόνος τῶν ταχυδρόμων δούλων αὐτοῦ. Καὶ συν αθροίσας τὸ γασμουλικὸν τῆς Καλλιουπόλεως ἵστατο εκδεχόμενος τὸ μέλλον. Ο δὲ Μωρέτ μετὰ τὸ πε ρᾶσαι τὴν γέφυραν στέλλει ταχυδρόμους εἰς Φώτ καιαν δηλῶν τὰ γεγονότα τῷ ᾿Αδούρνῳ· καὶ μηνύων ὡς τάχιστα εὑρεθῆναι σὺν ταῖς ναυσὶν εἰς τὴν πορθμόν. Ὁ δὲ 'Αδοῦρνο; ἑτοίμας ἔχων τις ναῦς, εἰσελθὼν καὶ τὰ ἱστία πτερώσας ἔπλει τρὸς τὸν Ἑλλήσποντον, τὸν ἄνεμον ἔχων φυσῶντ' ἀπὸ Ismaelis Bullialdi nota. 'Ο δὲ 'Αδούρνος Lionicus lib. v, et Leunel. lih, rust, nave una Genuensi, quæ fortuito ad Lampsaci oram appulerat, usum esse adllransfretanduin Moratem warrant. Phranzes lib. 1, cap. 40, Moratem, ut trajiceret, navibus usum esse ait.

πρώρας καὶ διὰ νυκτὸς νήξας τὸ πέλαγος, bat, conscendit, velisque explicatis Hellespon πρωΐας ἀντιπαρέστη μέσον Λαμψάκου καὶ Καλλιουπόλεως, καὶ ὁ Μωρὰς αὐτῇ τῇ ὥρᾳ ἐν ταῖς ἀκταῖς. ἐγγὺς οὖν γεγονυίαι, ἦσαν γὰρ ἑπτὰ ὑπερμεγέθεις, εἰσῆλθεν ὁ Μωρὰτ ἐν τῇ κρειττοτέρᾳ καὶ με ζονοτέρα. Εδωκε γοῦν ὁ ᾿Αδοῦρνος μεγάλην τιμήν τῷ Μωράτ, ὡς ἐχρῆν, καὶ ὁ Μωράτ τῷ Ἀδούρνῳ, καὶ συνηδρίαζον ὁμοῦ ἐν τῇ νηΐ καὶ ὡμίλουν. Είχε γὰρ ἐν φροντίδι μήποτε οἱ Φράγκοι, καταφρονή σαντες τοὺς ὅρκους, ἔκδοτον ποιήσωσι τὸν Μωράτ ἐν χερσὶ τοῦ Μουσταφά, καὶ λαβόντες θησαυρούς πλείστους ἀπέλθωσιν. Εἶχε δὲ ὁ Μουράτ σὺν αὐτῷ ὁπλίτας οἰκείους δούλους σὺν τοῖς σατράπαις αὐτοῦ, ἐν τῇ νηΐ ᾗ ἐπέβη, ὑπὲρ τοὺς πεντακοσίους. Ο δὲ Αδοῦρνος ἐν τῇ αὐτῇ νηὶ ὑπὲρ τοὺς ὀκτακοσίους γενναίους οπλίτας Φράγκους· ἐν δὲ ταῖς λοιπαῖς ναυσὶν ὑπῆρχον τόσοι ἐπιβάται Τοῦρκοι, ὅσον ὁπλιτικὸν Φράγκων ἑκάστη ἐκέκτητο. Ὁ δὲ 'Αδοῦρνος ἦν φυλάττων τοὺς ὅρκους αὐτοῦ ἀκεραίως ἄνευ δό λου τινός. Ἐν δὲ τῷ μέσῳ τοῦ πορθμοῦ ἀναστὰς ὁ Ἀδοῦρνος, καὶ γόνυ κλίνας ἔναντι τοῦ Μωράτ, ᾐτήσατο τὸ ὀφειλόμενον χρέος τοῦ μετάλλου τῆς στυπτηρίας. Καὶ ὁ Μωρὰς ἀγαλλόμενος ἐδωρήσατο, καὶ ἐβάπτετο κάλαμος· ἐξαλείφων παλαιοῦ χρέος ἀπότισιν· τὸ δὲ χρέος ἦν ὡς εἰκοσιεπτὰ χιλιάδες νομισμάτων ἀπαρίθμησιν. Ο δὲ Μουσταφάς εἰς τὸ πέραν ἑστὼς, καὶ θεωρῶν τὰς ναῦς, ὡς πολίχνια ἐν μέσῳ πελάγους, ή ὡς νήτους, ἐτιτρώσκετο τῇ ψυχῇ· ἦν γὰρ εἴδιος ἡ ἡμέρα ἐκείνη. Καὶ οὐκ ἔχων τί δρᾶσαι στέλλει ἂν τῶν ἀκατίων μετακαλῶν τινα τῶν εὐνουστέρων τοῦ Αδούρνου, ὡς ἔχων λόγους τινὰς τοῦ ὁμιλῆσαι. Ο δὲ Αδοῦρνος στέλλει τὸν αὐτοῦ βικάριον Βαρνάβαν δὲ Κορνήλια, καὶ τυχών μετὰ τοῦ Μουσταφά, ὑπέ σχετο τοῦ δοῦναι τῷ ᾿Αδούρνῳ πεντήκοντα χιλιάδας νομίσματα, μόνον μὴ ἐκβαλεῖν αὐτὸν ἔξω τῆς νηός, ἀλλ' ἀποπέμψαι ετέρωθι ἔνθα καὶ βούλεται. Ο δ' Αδοῦρνος οὐκ ἠθέλησεν ἀκοῦσαι. Ο δὲ Μωράτ ἀκούσας τὰ γενόμενα ενηγκαλίσατο τῷ ᾿Αδούρνῳ, καὶ εἶπεν· Εσο ἀπὸ τοῦ νῦν ἡμέτερος ἀδελφὸς καὶ φίλος πιστός. Τότε παραστάντες ἀντικρὺ Καλο λιουπόλεως, οὐκ ἀφῆκαν οἱ τοῦ Μουσταφὰ τὸ σύνολον πλησιάσαι ἐν τῷ λιμένι. Οἱ δὲ κυβερνῆται τῶν νηών πρὸς τὰ τοῦ λιμένος μέρη τα κάτω, ἔξω τῆς πόλεως ἐν τῷ πελάγει τὰ ἱστία χαλάσαντες, ὁμοῦ καὶ τὰς ἀγκύρας ἡτοιμάζοντο εἰς παρατάξεις τοῦ ἐξελθεῖν ἐν τῇ ξηρᾷ. Καὶ οἱ τοῦ Μουσταφά διὰ ξηράς διαδραμόντες ἀπεναντίας ειστήκεσαν, κωλύοντες τὴν Εξοδον. Ὁ δὲ 'Αδοῦρνο; ἑτοιμάσας τὰς βάρκας, καὶ τὰ σκάφη καὶ ἀκάτια τῶν νηῶν ὑπὲρ τὰ εἴκοσιν ἔπεμψε, ἵνα λάβωσι γῆν, ὄντες ἐντὸς τούτων ὑπὲρ τους πεντακοσίους Φράγκους τζαγρατόρους και δορυπόμπους. Εξελθόντες οὖν καὶ ἀποπέμψαντες τοὺς τοξότας ὡς μίλιον ἓν μακρὰν τοῦ αἰγιαλού, καὶ δεφενδεύοντες τὴν ἀκτὴν, ἀσφαλῶς ἐξῆλθε καὶ ὁ Leg. procul dubio, ἀπὸ πρύμνη;. tum versus vento a puppi Bante navigavit, noctuque emenso mari, inter Lampsacum et Callipolim diluculo comparuit, cum eodem etiam tempore Morates in littore esset. Appulsis ergo septem magnis navibus, earum ampliorem præstantioremque Morales conscendit. Aduruus, ut decuit, maximos honores ac cultum Morati detulit, qui vicissim Adurnum quoque honorifice babuit; consederunt postmodum et inter se collocuti sunt. Verumtamen anxius erat Morates, formidabatque ne Franci spreto jurejurando ipsum Mustaphe traderent, thesaurisque ingentibus acceptis discederent. Hac de causa Morates in nave qua vehebatur, secum habuit supra quingentos servos domesticos armatos, Adurnusque eidem supra octingentos armis instructos Francos, eosque strenuos imposuerat: in cate risque navibus tot vectores Turci, quot arınati Franci erant. Adurnus equidem bona fide, et sine fraude inviolatum jusjurandum observabat. Dum autem in medio freto starent, surrexit Adurnus genibusque coram Morale flexis, quod vestigalis nomine debebat aluminis metalli causa, donari sibi rogat; quod Morates benigne lubenterque concessit. Tum veteris debiti, quod numismatum viginti septem fere millia æquabat, tabula calawo inducta est. Mustaphas interim in opposito littore considere et conspectis navibus, serenum quippe tunc coeluna erat, castellis in medio mari, insulisve paribus, animo percelli; quove se verteret nescius, navigium unum mittit, ut aliquem ex intimis Adurní amicis evocaret, quædam cum eo communicanda habere prætezens. Vicarium suum Barnabain de Cornelia ad Mustapham mittit Adurnus. Illi ad colloquendum admisso pollicetur Mustaphas numismata quinquagies mille Adurno soluturum, si Moratem in terram exponere nolit, sed aliquo pro libitu suo amandet. Quibus auscultare aversatus est Adurnus. His compertis hunc complexus est Morates, dixitque: Frater noster ac fidus amicus in posterum sis. At qui Mustaphæ militabant, Moratis naves portum ingredi probibebant. Quare navium rectores ad partes inferiores portus ultra urbem vecti vela contrahunt, anchorasque expediunt, ut in terram militem exponerent. Mustaphæ vero cop'æ ad littus accurrunt, contraque steterunt, excensu in terram eos prohibere laborantes. 100 Adurmus autem lembos, acatia scaphasque apparatas supra viginti mittit, quibus vecti terram appellerent Franci, plures quingentis zagratores et jaculatores: quibus in terram expositis, et littoris tuendi gratia milliare unum a mari sagittariis procedere jussis, secure Morales, sagittariis mille ambidextris stipatus, tribus insuper militum pugnacissimorum et robustissimorum millibus cinctus navi egrediIsmaelis Bullialdi notæ.

πρώρας καὶ διὰ νυκτὸς νήξας τὸ πέλαγος, bat, conscendit, velisque explicatis Hellespon πρωΐας ἀντιπαρέστη μέσον Λαμψάκου καὶ Καλλιουπόλεως, καὶ ὁ Μωρὰς αὐτῇ τῇ ὥρᾳ ἐν ταῖς ἀκταῖς. ἐγγὺς οὖν γεγονυίαι, ἦσαν γὰρ ἑπτὰ ὑπερμεγέθεις, εἰσῆλθεν ὁ Μωρὰτ ἐν τῇ κρειττοτέρᾳ καὶ με ζονοτέρα. Εδωκε γοῦν ὁ ᾿Αδοῦρνος μεγάλην τιμήν τῷ Μωράτ, ὡς ἐχρῆν, καὶ ὁ Μωράτ τῷ Ἀδούρνῳ, καὶ συνηδρίαζον ὁμοῦ ἐν τῇ νηΐ καὶ ὡμίλουν. Είχε γὰρ ἐν φροντίδι μήποτε οἱ Φράγκοι, καταφρονή σαντες τοὺς ὅρκους, ἔκδοτον ποιήσωσι τὸν Μωράτ ἐν χερσὶ τοῦ Μουσταφά, καὶ λαβόντες θησαυρούς πλείστους ἀπέλθωσιν. Εἶχε δὲ ὁ Μουράτ σὺν αὐτῷ ὁπλίτας οἰκείους δούλους σὺν τοῖς σατράπαις αὐτοῦ, ἐν τῇ νηΐ ᾗ ἐπέβη, ὑπὲρ τοὺς πεντακοσίους. Ο δὲ Αδοῦρνος ἐν τῇ αὐτῇ νηὶ ὑπὲρ τοὺς ὀκτακοσίους γενναίους οπλίτας Φράγκους· ἐν δὲ ταῖς λοιπαῖς ναυσὶν ὑπῆρχον τόσοι ἐπιβάται Τοῦρκοι, ὅσον ὁπλιτικὸν Φράγκων ἑκάστη ἐκέκτητο. Ὁ δὲ 'Αδοῦρνος ἦν φυλάττων τοὺς ὅρκους αὐτοῦ ἀκεραίως ἄνευ δό λου τινός. Ἐν δὲ τῷ μέσῳ τοῦ πορθμοῦ ἀναστὰς ὁ Ἀδοῦρνος, καὶ γόνυ κλίνας ἔναντι τοῦ Μωράτ, ᾐτήσατο τὸ ὀφειλόμενον χρέος τοῦ μετάλλου τῆς στυπτηρίας. Καὶ ὁ Μωρὰς ἀγαλλόμενος ἐδωρήσατο, καὶ ἐβάπτετο κάλαμος· ἐξαλείφων παλαιοῦ χρέος ἀπότισιν· τὸ δὲ χρέος ἦν ὡς εἰκοσιεπτὰ χιλιάδες νομισμάτων ἀπαρίθμησιν. Ο δὲ Μουσταφάς εἰς τὸ πέραν ἑστὼς, καὶ θεωρῶν τὰς ναῦς, ὡς πολίχνια ἐν μέσῳ πελάγους, ή ὡς νήτους, ἐτιτρώσκετο τῇ ψυχῇ· ἦν γὰρ εἴδιος ἡ ἡμέρα ἐκείνη. Καὶ οὐκ ἔχων τί δρᾶσαι στέλλει ἂν τῶν ἀκατίων μετακαλῶν τινα τῶν εὐνουστέρων τοῦ Αδούρνου, ὡς ἔχων λόγους τινὰς τοῦ ὁμιλῆσαι. Ο δὲ Αδοῦρνος στέλλει τὸν αὐτοῦ βικάριον Βαρνάβαν δὲ Κορνήλια, καὶ τυχών μετὰ τοῦ Μουσταφά, ὑπέ σχετο τοῦ δοῦναι τῷ ᾿Αδούρνῳ πεντήκοντα χιλιάδας νομίσματα, μόνον μὴ ἐκβαλεῖν αὐτὸν ἔξω τῆς νηός, ἀλλ' ἀποπέμψαι ετέρωθι ἔνθα καὶ βούλεται. Ο δ' Αδοῦρνος οὐκ ἠθέλησεν ἀκοῦσαι. Ο δὲ Μωράτ ἀκούσας τὰ γενόμενα ενηγκαλίσατο τῷ ᾿Αδούρνῳ, καὶ εἶπεν· Εσο ἀπὸ τοῦ νῦν ἡμέτερος ἀδελφὸς καὶ φίλος πιστός. Τότε παραστάντες ἀντικρὺ Καλο λιουπόλεως, οὐκ ἀφῆκαν οἱ τοῦ Μουσταφὰ τὸ σύνολον πλησιάσαι ἐν τῷ λιμένι. Οἱ δὲ κυβερνῆται τῶν νηών πρὸς τὰ τοῦ λιμένος μέρη τα κάτω, ἔξω τῆς πόλεως ἐν τῷ πελάγει τὰ ἱστία χαλάσαντες, ὁμοῦ καὶ τὰς ἀγκύρας ἡτοιμάζοντο εἰς παρατάξεις τοῦ ἐξελθεῖν ἐν τῇ ξηρᾷ. Καὶ οἱ τοῦ Μουσταφά διὰ ξηράς διαδραμόντες ἀπεναντίας ειστήκεσαν, κωλύοντες τὴν Εξοδον. Ὁ δὲ 'Αδοῦρνο; ἑτοιμάσας τὰς βάρκας, καὶ τὰ σκάφη καὶ ἀκάτια τῶν νηῶν ὑπὲρ τὰ εἴκοσιν ἔπεμψε, ἵνα λάβωσι γῆν, ὄντες ἐντὸς τούτων ὑπὲρ τους πεντακοσίους Φράγκους τζαγρατόρους και δορυπόμπους. Εξελθόντες οὖν καὶ ἀποπέμψαντες τοὺς τοξότας ὡς μίλιον ἓν μακρὰν τοῦ αἰγιαλού, καὶ δεφενδεύοντες τὴν ἀκτὴν, ἀσφαλῶς ἐξῆλθε καὶ ὁ Leg. procul dubio, ἀπὸ πρύμνη;. tum versus vento a puppi Bante navigavit, noctuque emenso mari, inter Lampsacum et Callipolim diluculo comparuit, cum eodem etiam tempore Morates in littore esset. Appulsis ergo septem magnis navibus, earum ampliorem præstantioremque Morales conscendit. Aduruus, ut decuit, maximos honores ac cultum Morati detulit, qui vicissim Adurnum quoque honorifice babuit; consederunt postmodum et inter se collocuti sunt. Verumtamen anxius erat Morates, formidabatque ne Franci spreto jurejurando ipsum Mustaphe traderent, thesaurisque ingentibus acceptis discederent. Hac de causa Morates in nave qua vehebatur, secum habuit supra quingentos servos domesticos armatos, Adurnusque eidem supra octingentos armis instructos Francos, eosque strenuos imposuerat: in cate risque navibus tot vectores Turci, quot arınati Franci erant. Adurnus equidem bona fide, et sine fraude inviolatum jusjurandum observabat. Dum autem in medio freto starent, surrexit Adurnus genibusque coram Morale flexis, quod vestigalis nomine debebat aluminis metalli causa, donari sibi rogat; quod Morates benigne lubenterque concessit. Tum veteris debiti, quod numismatum viginti septem fere millia æquabat, tabula calawo inducta est. Mustaphas interim in opposito littore considere et conspectis navibus, serenum quippe tunc coeluna erat, castellis in medio mari, insulisve paribus, animo percelli; quove se verteret nescius, navigium unum mittit, ut aliquem ex intimis Adurní amicis evocaret, quædam cum eo communicanda habere prætezens. Vicarium suum Barnabain de Cornelia ad Mustapham mittit Adurnus. Illi ad colloquendum admisso pollicetur Mustaphas numismata quinquagies mille Adurno soluturum, si Moratem in terram exponere nolit, sed aliquo pro libitu suo amandet. Quibus auscultare aversatus est Adurnus. His compertis hunc complexus est Morates, dixitque: Frater noster ac fidus amicus in posterum sis. At qui Mustaphæ militabant, Moratis naves portum ingredi probibebant. Quare navium rectores ad partes inferiores portus ultra urbem vecti vela contrahunt, anchorasque expediunt, ut in terram militem exponerent. Mustaphæ vero cop'æ ad littus accurrunt, contraque steterunt, excensu in terram eos prohibere laborantes. 100 Adurmus autem lembos, acatia scaphasque apparatas supra viginti mittit, quibus vecti terram appellerent Franci, plures quingentis zagratores et jaculatores: quibus in terram expositis, et littoris tuendi gratia milliare unum a mari sagittariis procedere jussis, secure Morales, sagittariis mille ambidextris stipatus, tribus insuper militum pugnacissimorum et robustissimorum millibus cinctus navi egrediIsmaelis Bullialdi notæ.

πρώρας καὶ διὰ νυκτὸς νήξας τὸ πέλαγος, bat, conscendit, velisque explicatis Hellespon πρωΐας ἀντιπαρέστη μέσον Λαμψάκου καὶ Καλλιουπόλεως, καὶ ὁ Μωρὰς αὐτῇ τῇ ὥρᾳ ἐν ταῖς ἀκταῖς. ἐγγὺς οὖν γεγονυίαι, ἦσαν γὰρ ἑπτὰ ὑπερμεγέθεις, εἰσῆλθεν ὁ Μωρὰτ ἐν τῇ κρειττοτέρᾳ καὶ με ζονοτέρα. Εδωκε γοῦν ὁ ᾿Αδοῦρνος μεγάλην τιμήν τῷ Μωράτ, ὡς ἐχρῆν, καὶ ὁ Μωράτ τῷ Ἀδούρνῳ, καὶ συνηδρίαζον ὁμοῦ ἐν τῇ νηΐ καὶ ὡμίλουν. Είχε γὰρ ἐν φροντίδι μήποτε οἱ Φράγκοι, καταφρονή σαντες τοὺς ὅρκους, ἔκδοτον ποιήσωσι τὸν Μωράτ ἐν χερσὶ τοῦ Μουσταφά, καὶ λαβόντες θησαυρούς πλείστους ἀπέλθωσιν. Εἶχε δὲ ὁ Μουράτ σὺν αὐτῷ ὁπλίτας οἰκείους δούλους σὺν τοῖς σατράπαις αὐτοῦ, ἐν τῇ νηΐ ᾗ ἐπέβη, ὑπὲρ τοὺς πεντακοσίους. Ο δὲ Αδοῦρνος ἐν τῇ αὐτῇ νηὶ ὑπὲρ τοὺς ὀκτακοσίους γενναίους οπλίτας Φράγκους· ἐν δὲ ταῖς λοιπαῖς ναυσὶν ὑπῆρχον τόσοι ἐπιβάται Τοῦρκοι, ὅσον ὁπλιτικὸν Φράγκων ἑκάστη ἐκέκτητο. Ὁ δὲ 'Αδοῦρνος ἦν φυλάττων τοὺς ὅρκους αὐτοῦ ἀκεραίως ἄνευ δό λου τινός. Ἐν δὲ τῷ μέσῳ τοῦ πορθμοῦ ἀναστὰς ὁ Ἀδοῦρνος, καὶ γόνυ κλίνας ἔναντι τοῦ Μωράτ, ᾐτήσατο τὸ ὀφειλόμενον χρέος τοῦ μετάλλου τῆς στυπτηρίας. Καὶ ὁ Μωρὰς ἀγαλλόμενος ἐδωρήσατο, καὶ ἐβάπτετο κάλαμος· ἐξαλείφων παλαιοῦ χρέος ἀπότισιν· τὸ δὲ χρέος ἦν ὡς εἰκοσιεπτὰ χιλιάδες νομισμάτων ἀπαρίθμησιν. Ο δὲ Μουσταφάς εἰς τὸ πέραν ἑστὼς, καὶ θεωρῶν τὰς ναῦς, ὡς πολίχνια ἐν μέσῳ πελάγους, ή ὡς νήτους, ἐτιτρώσκετο τῇ ψυχῇ· ἦν γὰρ εἴδιος ἡ ἡμέρα ἐκείνη. Καὶ οὐκ ἔχων τί δρᾶσαι στέλλει ἂν τῶν ἀκατίων μετακαλῶν τινα τῶν εὐνουστέρων τοῦ Αδούρνου, ὡς ἔχων λόγους τινὰς τοῦ ὁμιλῆσαι. Ο δὲ Αδοῦρνος στέλλει τὸν αὐτοῦ βικάριον Βαρνάβαν δὲ Κορνήλια, καὶ τυχών μετὰ τοῦ Μουσταφά, ὑπέ σχετο τοῦ δοῦναι τῷ ᾿Αδούρνῳ πεντήκοντα χιλιάδας νομίσματα, μόνον μὴ ἐκβαλεῖν αὐτὸν ἔξω τῆς νηός, ἀλλ' ἀποπέμψαι ετέρωθι ἔνθα καὶ βούλεται. Ο δ' Αδοῦρνος οὐκ ἠθέλησεν ἀκοῦσαι. Ο δὲ Μωράτ ἀκούσας τὰ γενόμενα ενηγκαλίσατο τῷ ᾿Αδούρνῳ, καὶ εἶπεν· Εσο ἀπὸ τοῦ νῦν ἡμέτερος ἀδελφὸς καὶ φίλος πιστός. Τότε παραστάντες ἀντικρὺ Καλο λιουπόλεως, οὐκ ἀφῆκαν οἱ τοῦ Μουσταφὰ τὸ σύνολον πλησιάσαι ἐν τῷ λιμένι. Οἱ δὲ κυβερνῆται τῶν νηών πρὸς τὰ τοῦ λιμένος μέρη τα κάτω, ἔξω τῆς πόλεως ἐν τῷ πελάγει τὰ ἱστία χαλάσαντες, ὁμοῦ καὶ τὰς ἀγκύρας ἡτοιμάζοντο εἰς παρατάξεις τοῦ ἐξελθεῖν ἐν τῇ ξηρᾷ. Καὶ οἱ τοῦ Μουσταφά διὰ ξηράς διαδραμόντες ἀπεναντίας ειστήκεσαν, κωλύοντες τὴν Εξοδον. Ὁ δὲ 'Αδοῦρνο; ἑτοιμάσας τὰς βάρκας, καὶ τὰ σκάφη καὶ ἀκάτια τῶν νηῶν ὑπὲρ τὰ εἴκοσιν ἔπεμψε, ἵνα λάβωσι γῆν, ὄντες ἐντὸς τούτων ὑπὲρ τους πεντακοσίους Φράγκους τζαγρατόρους και δορυπόμπους. Εξελθόντες οὖν καὶ ἀποπέμψαντες τοὺς τοξότας ὡς μίλιον ἓν μακρὰν τοῦ αἰγιαλού, καὶ δεφενδεύοντες τὴν ἀκτὴν, ἀσφαλῶς ἐξῆλθε καὶ ὁ Leg. procul dubio, ἀπὸ πρύμνη;. tum versus vento a puppi Bante navigavit, noctuque emenso mari, inter Lampsacum et Callipolim diluculo comparuit, cum eodem etiam tempore Morates in littore esset. Appulsis ergo septem magnis navibus, earum ampliorem præstantioremque Morales conscendit. Aduruus, ut decuit, maximos honores ac cultum Morati detulit, qui vicissim Adurnum quoque honorifice babuit; consederunt postmodum et inter se collocuti sunt. Verumtamen anxius erat Morates, formidabatque ne Franci spreto jurejurando ipsum Mustaphe traderent, thesaurisque ingentibus acceptis discederent. Hac de causa Morates in nave qua vehebatur, secum habuit supra quingentos servos domesticos armatos, Adurnusque eidem supra octingentos armis instructos Francos, eosque strenuos imposuerat: in cate risque navibus tot vectores Turci, quot arınati Franci erant. Adurnus equidem bona fide, et sine fraude inviolatum jusjurandum observabat. Dum autem in medio freto starent, surrexit Adurnus genibusque coram Morale flexis, quod vestigalis nomine debebat aluminis metalli causa, donari sibi rogat; quod Morates benigne lubenterque concessit. Tum veteris debiti, quod numismatum viginti septem fere millia æquabat, tabula calawo inducta est. Mustaphas interim in opposito littore considere et conspectis navibus, serenum quippe tunc coeluna erat, castellis in medio mari, insulisve paribus, animo percelli; quove se verteret nescius, navigium unum mittit, ut aliquem ex intimis Adurní amicis evocaret, quædam cum eo communicanda habere prætezens. Vicarium suum Barnabain de Cornelia ad Mustapham mittit Adurnus. Illi ad colloquendum admisso pollicetur Mustaphas numismata quinquagies mille Adurno soluturum, si Moratem in terram exponere nolit, sed aliquo pro libitu suo amandet. Quibus auscultare aversatus est Adurnus. His compertis hunc complexus est Morates, dixitque: Frater noster ac fidus amicus in posterum sis. At qui Mustaphæ militabant, Moratis naves portum ingredi probibebant. Quare navium rectores ad partes inferiores portus ultra urbem vecti vela contrahunt, anchorasque expediunt, ut in terram militem exponerent. Mustaphæ vero cop'æ ad littus accurrunt, contraque steterunt, excensu in terram eos prohibere laborantes. 100 Adurmus autem lembos, acatia scaphasque apparatas supra viginti mittit, quibus vecti terram appellerent Franci, plures quingentis zagratores et jaculatores: quibus in terram expositis, et littoris tuendi gratia milliare unum a mari sagittariis procedere jussis, secure Morales, sagittariis mille ambidextris stipatus, tribus insuper militum pugnacissimorum et robustissimorum millibus cinctus navi egrediIsmaelis Bullialdi notæ.

DUCA ur. Cumque Frauci in aciei fronte consisterent, Μωράτ σὺν τοξόταις χιλίοις ἀμφοτεροδεξίοις, καὶ lanceis incussis, lapidibusque emissis viam late aperuerunt, et illico Moratis milites cum Francis tubarum clangore semel edito, in Mustaphæos impressionem cum impetu fecerunt: quos in fugam versos persequi, nisi maxima parte interempta, non destiterunt. Morates deinde ad castrum pergit. Mustaphas interim Adrianopolim quam ocissime contendit ingressusque gazophylacium, in quo thesauri reconditi erant, pecunia ac supellectile, quantas auferre libuit, convasatis, viam Walachiam versus, incitatis quam maxime equis, carpit. Morales triduo Callipoli transacto, in dedirionem accepto castro, cunctisque, qui ipsi, ne in portu exscenderet, obstiterant, promiscue occisis, Adrianopolim magnis itineribus profectus est, ingentem exercitum ex oriente et occidente collectum secum ducens. Ipsum etiain comitabantur Joanues Adurnus omnesque simul navium præfecti, sequebatur Italorum peditum supra bis mille agmen, strenuorum animoque bellum spirantium, quibus corporis tegumentum ære nigro confectum, armaque hasta ac secures erant. Accedenti porro Adrianopolim, effusi cives obviam processerunt, fall - stisque acclamationibus eum prosecuti sunt: ipseque comiter omnes allocutus est. Ingressus dein - ceps patris palatium convivio opiparo omnes promiscue excepit; Adurnum cæterosque Latinos ad idl vocavit; omniumque lætantiun, fausta feliciaque precantium vocibus ipsi acclamatum. Aduro præterea plurimis muneribus honorato, Peritheorion castellum quoddam in occidente situm, commercia etiam Phocæarum, ut iis, quandiu viveret, uteretur ac frueretur, concessit. Alios navium præfectos vestibus pretiosis, aliisque donis magnificis remuneratos, gratiis etiam actis, benevole dimisit: qui Callipolim profecti aptatis velis Phocaram versus renavigarunt. Morales interim velocissimos juvenes, ducesque expedivit, qui juxta Istri ripam Mustapham comprehenderunt; Constantinopolim enim cogitabat, sed præterita, quorum sibi conscius erat, quæque animo revolvebat, ab isto proposito revocalant. Ad Moralem 101 itaque retractum adducunt: qui sententia lata laqueo ipsi gulam frangi, in loco etiam publico ut scelestorum uni, jussit; ut in hominum animis, si non universorum, maximæ saltem partis plebis, opinio invalesceret, euin Bajazitis Othmanici filium non esse, sed subditiμαχίμοις ἀλκιμωτάτοις ἐπέκεινα τῶν τρισχιλίων. Οἱ δὲ Φράγκοι ἔμπροσθεν τῆς παρατάξεως διὰ τῶν τζαγροβολισμάτων καὶ πετροβόλων τὴν ὁδὸν λίαν ἐποίουν. Τότε οἱ τοῦ Μωρὰτ σὺν τοῖς Φράγκοις μίαν ἀλαλαγὴν σαλπιγγώδη ποιήσαντες, κατὰ τοῦ Μου σταφᾶ ἔθεον, καὶ αὐτοὶ νῶτα διδόντες ἔφευγον, καὶ οὗτοι διώκοντες οὐκ ἐπαύοντο, ἕως οὗ πολλούς κατά ἔσφαξαν· καὶ ὁ Μωρὰτ πρὸς τὸ πολίχνιον ἐλαύνων τῆς πόλεως. Ο Μουσταφᾶς ὡς εἶχε πρὸς τὰ τῆς Αδριανού ᾤχετο, καὶ εἰσελθὼν ἐν τῷ ταμείῳ ᾧ οἱ θησαυροὶ ἐναπέκειντο, καὶ λαβών χρήματα όσα ήβούλετο, πρὸς τὰ τῆς Βλαχίας μέρη σὺν ὀλίγοι; τὴν ὁδοιπορίαν ἐποίει, ἐλαύνων τοὺς ἵππους ὅσον ἐδύνατο. Ο δὲ Μωρὰτ ἐν Καλλιουπόλει τρεῖς ἡμέ ρας ποιήσας, καὶ τὸ φρούριον λαβὼν, καὶ τοὺς κωλύσαντας μὴ ἐξελθεῖν ἐν τῷ λιμένι πάντας ἀφε:- δῶς κατασφάξας, εἰς Αδριανούπολιν σπεύδων ᾤχετο, ἔχων μετ' αὐτοῦ πλεῖστον στρατὸν ἐξ ἔψας καὶ δύσεως, καὶ τὸν ᾿Αδοῦρνον Ἰωάννην ἐμοῦ σύν πᾶσι τοῖς ἐπιστατοῦσι τὰς νῆας, καὶ στρατὴν ὑπὲρ τοὺς δισχιλίους, ἄνδρας Ἰταλούς καταπεφραγμένους μέλανι χαλκῷ, καὶ δορυφοροῦντας, καὶ πελεκυφόρους πεζοὺς ἀρεϊκῷ θυμῷ ζέοντας. Ἐν δὲ τῇ ᾿Αδριανού εἰσερχόμενος, ἅπαντες οἱ τῆς πόλεως ἐξῆλθον εἰς ἀπάντησιν, εὐφημοῦντες αὐτῷ· ἐκεῖνος δὲ μετά περιχαρείας τοὺς ἅπαντας προσηγόρευε. Εἰσελθὼν δὲ ἐν τῷ παλατίῳ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ, καὶ εὐωχίαν μεγάλην καὶ πανδαισίαν ποιήσας, ἐκάλεσε πάντας τοὺς Λατίνους σὺν τῷ ᾿Αδούρνῳ, καὶ εὐφρανθέντες εὐφήμησαν αὐτὸν ἅπαντες. Δωρήσας δὲ τῷ 'Αδούρνω δωρήματα πλεῖστα, εδωρήσατο καὶ τὸ Περιθεώ ριον Ένα τῶν πολιχνίων τῆς δύσεως τοῦ ἔχειν καὶ νέμεσθαι τοῦτο ἐφ' ὅλης ζωῆς αὐτοῦ· ὁμοίως καὶ τὰ κομμέρκια τῶν Φωκαιῶν· καὶ τοὺς ἄλλους κυρίους τῶν νηῶν ἀλλάξας στολαῖς βαρυτίμοις, καὶ ἄλλοις πολυτελέσι δωρήμασιν, ἀπέλυσεν αὐτοὺς εὐχαριστήσας ἐν εἰρήνῃ· ἐλθόντες δὲ ἐν Καλλιουπόλει, καὶ πτερώσαντες τὰς νῆας ἔτεμον τὴν πρὸς Φώκαιαν θάλασσαν. Ὁ δὲ Μωρὰτ σὺν τάχει πολλῷ ἐξαποστείλας ώκυπτέρους νεανίας καὶ στρατηγούς ἀνδρείους, συνέλαβον τὴν Μουσταφᾶν ἐγγύς που τῆς τοῦ Ἴστρου όχθης. Ηβούλετο γὰρ εἰσελθεῖν ἐν Κωνσταντινουπόλει. ᾿Αλλὰ τὰ προγεγονότα εἰς νοῦν λαμβάνων ὑπὸ τοῦ συνειδότος εκωλύετο. Παρέστησαν γοῦν αὐτὸν τῷ Μουράτ· ὁ δὲ ἔδωκεν ἀπόφασιν τοῦ δι' ἀγχόνης θανατῶσαι αὐτὸν ἐν τῷ δημοσί τόπῳ ὡς ἕνα τῶν κακούργων· ἵνα ἡ τῶν Ismaelis Bullialdi notæ. Περιθεώριον. Castrum est; sub Trajanopofitano metropolita episcopatus. De illo loco ita loquitur Cantacuz. Hist. lib. ut, c. 38, dum recenset oppida als Andronico fuiore instaurata: Οὐ μὴν ἀλλὰ καὶ περὶ Θράκη, παράλιον ἑτέραν πόλιν, κατὰ εσκαμμένης καὶ αὐτὴν ἧς φασιν ᾿Αναστάσιον βασι λέα Ῥωμαίων οἰκιστὴν, καὶ ἐξ ἐκείνου προσαγορευομένην, ἀνέστησεν αὖθις, οὐ πᾶσαν, ἀλλ' ὅτον μάλιστα ἐνὴν ἀπολαβών, Περιθεώριον προσηγόρευσεν. Verum etiam in Thracia maritimam alia n urbem ædificavit antea dirutam; cujus conditæ auctorem: Anastasium imperatorem dicunt, ct de ejus nomine Anastasiopolim vocatam fuisse. Illum [Andronicus] refecit; non tetam equidem, sed quantum spati concludere potuit, Peritheoriumque appellarit. Urbs illa no urbi vicina est in Thracis sita, non longe ab insula Thaso, Ἐν τῷ δημοσίῳ τόπῳ. De castelli pita suspensus a Leunclavio dicitur lib, xm, in loco autem publico factum, ut supposititium M stapham homines crederent, Principes enim Musulmani clam et extra bominum conspectum fratres et consanguineos necare consueverunt. Porro quod ad annorum notam sp.rtal, obser-

DUCA ur. Cumque Frauci in aciei fronte consisterent, Μωράτ σὺν τοξόταις χιλίοις ἀμφοτεροδεξίοις, καὶ lanceis incussis, lapidibusque emissis viam late aperuerunt, et illico Moratis milites cum Francis tubarum clangore semel edito, in Mustaphæos impressionem cum impetu fecerunt: quos in fugam versos persequi, nisi maxima parte interempta, non destiterunt. Morates deinde ad castrum pergit. Mustaphas interim Adrianopolim quam ocissime contendit ingressusque gazophylacium, in quo thesauri reconditi erant, pecunia ac supellectile, quantas auferre libuit, convasatis, viam Walachiam versus, incitatis quam maxime equis, carpit. Morales triduo Callipoli transacto, in dedirionem accepto castro, cunctisque, qui ipsi, ne in portu exscenderet, obstiterant, promiscue occisis, Adrianopolim magnis itineribus profectus est, ingentem exercitum ex oriente et occidente collectum secum ducens. Ipsum etiain comitabantur Joanues Adurnus omnesque simul navium præfecti, sequebatur Italorum peditum supra bis mille agmen, strenuorum animoque bellum spirantium, quibus corporis tegumentum ære nigro confectum, armaque hasta ac secures erant. Accedenti porro Adrianopolim, effusi cives obviam processerunt, fall - stisque acclamationibus eum prosecuti sunt: ipseque comiter omnes allocutus est. Ingressus dein - ceps patris palatium convivio opiparo omnes promiscue excepit; Adurnum cæterosque Latinos ad idl vocavit; omniumque lætantiun, fausta feliciaque precantium vocibus ipsi acclamatum. Aduro præterea plurimis muneribus honorato, Peritheorion castellum quoddam in occidente situm, commercia etiam Phocæarum, ut iis, quandiu viveret, uteretur ac frueretur, concessit. Alios navium præfectos vestibus pretiosis, aliisque donis magnificis remuneratos, gratiis etiam actis, benevole dimisit: qui Callipolim profecti aptatis velis Phocaram versus renavigarunt. Morales interim velocissimos juvenes, ducesque expedivit, qui juxta Istri ripam Mustapham comprehenderunt; Constantinopolim enim cogitabat, sed præterita, quorum sibi conscius erat, quæque animo revolvebat, ab isto proposito revocalant. Ad Moralem 101 itaque retractum adducunt: qui sententia lata laqueo ipsi gulam frangi, in loco etiam publico ut scelestorum uni, jussit; ut in hominum animis, si non universorum, maximæ saltem partis plebis, opinio invalesceret, euin Bajazitis Othmanici filium non esse, sed subditiμαχίμοις ἀλκιμωτάτοις ἐπέκεινα τῶν τρισχιλίων. Οἱ δὲ Φράγκοι ἔμπροσθεν τῆς παρατάξεως διὰ τῶν τζαγροβολισμάτων καὶ πετροβόλων τὴν ὁδὸν λίαν ἐποίουν. Τότε οἱ τοῦ Μωρὰτ σὺν τοῖς Φράγκοις μίαν ἀλαλαγὴν σαλπιγγώδη ποιήσαντες, κατὰ τοῦ Μου σταφᾶ ἔθεον, καὶ αὐτοὶ νῶτα διδόντες ἔφευγον, καὶ οὗτοι διώκοντες οὐκ ἐπαύοντο, ἕως οὗ πολλούς κατά ἔσφαξαν· καὶ ὁ Μωρὰτ πρὸς τὸ πολίχνιον ἐλαύνων τῆς πόλεως. Ο Μουσταφᾶς ὡς εἶχε πρὸς τὰ τῆς Αδριανού ᾤχετο, καὶ εἰσελθὼν ἐν τῷ ταμείῳ ᾧ οἱ θησαυροὶ ἐναπέκειντο, καὶ λαβών χρήματα όσα ήβούλετο, πρὸς τὰ τῆς Βλαχίας μέρη σὺν ὀλίγοι; τὴν ὁδοιπορίαν ἐποίει, ἐλαύνων τοὺς ἵππους ὅσον ἐδύνατο. Ο δὲ Μωρὰτ ἐν Καλλιουπόλει τρεῖς ἡμέ ρας ποιήσας, καὶ τὸ φρούριον λαβὼν, καὶ τοὺς κωλύσαντας μὴ ἐξελθεῖν ἐν τῷ λιμένι πάντας ἀφε:- δῶς κατασφάξας, εἰς Αδριανούπολιν σπεύδων ᾤχετο, ἔχων μετ' αὐτοῦ πλεῖστον στρατὸν ἐξ ἔψας καὶ δύσεως, καὶ τὸν ᾿Αδοῦρνον Ἰωάννην ἐμοῦ σύν πᾶσι τοῖς ἐπιστατοῦσι τὰς νῆας, καὶ στρατὴν ὑπὲρ τοὺς δισχιλίους, ἄνδρας Ἰταλούς καταπεφραγμένους μέλανι χαλκῷ, καὶ δορυφοροῦντας, καὶ πελεκυφόρους πεζοὺς ἀρεϊκῷ θυμῷ ζέοντας. Ἐν δὲ τῇ ᾿Αδριανού εἰσερχόμενος, ἅπαντες οἱ τῆς πόλεως ἐξῆλθον εἰς ἀπάντησιν, εὐφημοῦντες αὐτῷ· ἐκεῖνος δὲ μετά περιχαρείας τοὺς ἅπαντας προσηγόρευε. Εἰσελθὼν δὲ ἐν τῷ παλατίῳ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ, καὶ εὐωχίαν μεγάλην καὶ πανδαισίαν ποιήσας, ἐκάλεσε πάντας τοὺς Λατίνους σὺν τῷ ᾿Αδούρνῳ, καὶ εὐφρανθέντες εὐφήμησαν αὐτὸν ἅπαντες. Δωρήσας δὲ τῷ 'Αδούρνω δωρήματα πλεῖστα, εδωρήσατο καὶ τὸ Περιθεώ ριον Ένα τῶν πολιχνίων τῆς δύσεως τοῦ ἔχειν καὶ νέμεσθαι τοῦτο ἐφ' ὅλης ζωῆς αὐτοῦ· ὁμοίως καὶ τὰ κομμέρκια τῶν Φωκαιῶν· καὶ τοὺς ἄλλους κυρίους τῶν νηῶν ἀλλάξας στολαῖς βαρυτίμοις, καὶ ἄλλοις πολυτελέσι δωρήμασιν, ἀπέλυσεν αὐτοὺς εὐχαριστήσας ἐν εἰρήνῃ· ἐλθόντες δὲ ἐν Καλλιουπόλει, καὶ πτερώσαντες τὰς νῆας ἔτεμον τὴν πρὸς Φώκαιαν θάλασσαν. Ὁ δὲ Μωρὰτ σὺν τάχει πολλῷ ἐξαποστείλας ώκυπτέρους νεανίας καὶ στρατηγούς ἀνδρείους, συνέλαβον τὴν Μουσταφᾶν ἐγγύς που τῆς τοῦ Ἴστρου όχθης. Ηβούλετο γὰρ εἰσελθεῖν ἐν Κωνσταντινουπόλει. ᾿Αλλὰ τὰ προγεγονότα εἰς νοῦν λαμβάνων ὑπὸ τοῦ συνειδότος εκωλύετο. Παρέστησαν γοῦν αὐτὸν τῷ Μουράτ· ὁ δὲ ἔδωκεν ἀπόφασιν τοῦ δι' ἀγχόνης θανατῶσαι αὐτὸν ἐν τῷ δημοσί τόπῳ ὡς ἕνα τῶν κακούργων· ἵνα ἡ τῶν Ismaelis Bullialdi notæ. Περιθεώριον. Castrum est; sub Trajanopofitano metropolita episcopatus. De illo loco ita loquitur Cantacuz. Hist. lib. ut, c. 38, dum recenset oppida als Andronico fuiore instaurata: Οὐ μὴν ἀλλὰ καὶ περὶ Θράκη, παράλιον ἑτέραν πόλιν, κατὰ εσκαμμένης καὶ αὐτὴν ἧς φασιν ᾿Αναστάσιον βασι λέα Ῥωμαίων οἰκιστὴν, καὶ ἐξ ἐκείνου προσαγορευομένην, ἀνέστησεν αὖθις, οὐ πᾶσαν, ἀλλ' ὅτον μάλιστα ἐνὴν ἀπολαβών, Περιθεώριον προσηγόρευσεν. Verum etiam in Thracia maritimam alia n urbem ædificavit antea dirutam; cujus conditæ auctorem: Anastasium imperatorem dicunt, ct de ejus nomine Anastasiopolim vocatam fuisse. Illum [Andronicus] refecit; non tetam equidem, sed quantum spati concludere potuit, Peritheoriumque appellarit. Urbs illa no urbi vicina est in Thracis sita, non longe ab insula Thaso, Ἐν τῷ δημοσίῳ τόπῳ. De castelli pita suspensus a Leunclavio dicitur lib, xm, in loco autem publico factum, ut supposititium M stapham homines crederent, Principes enim Musulmani clam et extra bominum conspectum fratres et consanguineos necare consueverunt. Porro quod ad annorum notam sp.rtal, obser-

natum in scenam productum esse. Verumtamen enm ſuisse Bajazitis genuinum filium verissimum ἀνθρώπων ὑπόληψις, εἰ καὶ οὐχὶ πάντες, ἀλλ' οἱ tium, et ab imperatore Manuele Paleologo persoπλείστοι τῶν τοῦ δήμου, καταλάβοι, ὡς οὐχ ὑπῆρχε υἱὸς τοῦ Παγιαζήτ Οθμάν, ἀλλ᾽ ἦν πλαστὸς καὶ κατεσκευασμένος παρὰ τοῦ βασιλέως Μανουήλ τοῦ Παλαιολόγου. Η δὲ ἀλήθεια οὕτως ἔχει ὡς τοῦ Παγιαζήτ ὑπῆρχεν υἱός. erat. CAPUT XXVIII. Morales Constantinopolim oppugnare aggreditur, Joanne imperatore, ob Manuelis senectutem et morbos, res imperii administrante. Corax Theologus proditionis reus damnatur; cujus mortem ulcisci cupiens Morates, Michaelem Pyllim, ob delatum Coracem, morte afficere properat; Pylles, Christum et fidem impie abnegando, vitam servat. sianuel Mustapham, ocluennem puerum, Moratis fratrem, contra hunc suscitat, et statim moritur. Mustaphas Nicææ caplus a fratre strangulatur. Morales Thessaliam et Peloponnesum invadit. Cineiti per bassas suos bellum infert, et debellat: tandemque illum, tolumnque ejus genus, internecione delet. Καθίσαντος οὖν ἐπὶ τοῦ θρόνου τῆς ἡγεμονίας τοῦ πατρὸς αὐτοῦ ἤδη χειμώνος ἄρξαντος, ἐν ἔαρι διαMorates, postquam hiems jam cœpisset, in imperii paterni solio collocatus fuerat; proximo deinde λαλιάς πανταχοῦ, καὶ κηρύγματα πέμψας, στρατὸν adventante vere, edicto publico præconumque voce ἀθροίσας πολύν, καὶ κατὰ τῆς πόλεως Κωνσταντίνου jussis militatum venire militibus, ingentem exerciτὴν ἑτοιμασίαν ἐποίει. Καὶ ὁ βασιλεὺς Μανουὴλ πρὸ tum cogit, et ad oppugnandam Constantinopolim πολλοῦ τὴν βασιλείαν τῷ υἱῷ Ἰωάννῃ ἀναθεὶς αὐτ se accingit. Jam diu tunc erat cum imperator Maτὸς γέρων ων, ἐκάθητο, σχολάζων ἐν μελέτῃ θείων nuel filio Joanni imperio cesserat, ipseque senez λόγων. Μαθὼν οὖν ὅτι ὁ Μωράτ στρατεύειν μέλλει divinarum Scripturarum studio quietus attendebat. κατ' αὐτοῦ τῷ μηνὶ ἐκείνῳ, ἦν γὰρ Απρίλιος, στέλε Comperto itaque Moratis consilio, bellum ipsi inλεῖ ἀποκρισιάριον πρὸς αὐτὸν, ἐνόματι Θεολόγον ferre mense Aprili tune labente destinantis, apoΚώρακα, ἄνθρωπον ἐκ Φιλαδελφείας ὁρμώμενον, crisiarium ad eum mittit nomine Coracem Theoloκαὶ μετὰ τὴν τῶν Τατάρων εἰς τὴν ᾿Ασίαν ἔφοδον gum, qui Philadelphia venerat, et Constantinopoμετοικήσαντα ἐν Κωνσταντινουπόλει. "Ην γὰρ παν- lim, Tataris Asiam invadentibus, habitationis sedem εὗργος ὡς οὐδεὶς τῶν ἄλλων τῷ τότε καιρῷ, καὶ transtulerat. Erat equidem iste supra cunctos sui εἰς τὰς τῶν Τούρκων πράξεις καὶ διαβολάς πονη- temporis homines astutus et fraudulentus: Turcoρότατος, συχνάζων μετά τινας τῶν ἀρχόντων ἐν τῷ rum more calumniis quemlibet appetere promptus, παλατίῳ, ἐγένετο καὶ τῷ βασιλεῖ Μανουήλ γνώρι et assuetus. In palatio cum quibusdam principibus μος. Καὶ διὰ τὸ ἀσκεῖν τὴν Τούρκων γλῶτταν, καὶ G viris familiaritate contracta, ipsi quoque Manueli ἐπίστασθαι αὐτὴν, ὡς ἐχρῆν, ἐστέλλετο σὺν τοῖς imperatori innotuerat. Quod etiam linguam Turciπρέσβεσι τοῦ βασιλέως ἀεὶ, ὑπηρετῶν καὶ μεθερ cam egregie calleret, et loqueretur, ab imperatore μηνεύων τὰ λεγόμενα παρὰ τῶν πρέσβεων πρὸς cum legatis missus est: interpretisque munere τοὺς μεσάζοντας τοῦ ποτὲ Μαχουμὲτ ἡγεμόνος. Τοῦ apud veziros tunc regnantis Mahometis functus, καιροῦ τοίνυν ἀναλισκομένου συχνάκις εἰς τὸ τοιοῦ Turcice reddendo, quæ a legatis dicebantur. Cum τον υπούργημα, γίνεται γνώριμος καὶ τῷ ἡγεμόνι ilaque diu sæpiusque hoc munere defunctus esset, Μαχουμέτ, καὶ τῷ μεγάλῳ μεσάζοντι Βαγιαζήτ principi Mahometi, et magno veziro Bajaziti etiam καὶ τοσοῦτον ἐφιλιώθη, ὅτι εἴ τι ἦν τὸ βουλόμενον innotuit: eique lauta cum ipsis intercessit familiaπαρὰ τοῦ βασιλέως πρὸς τὸν Μαχουμέτ, καὶ παρὰ ritas ac amicitia, ut si quid imperator Manuel apud τοῦ Μαχουμὲτ πρὸς τὸν βασιλέα, ἐν ἀκαρεῖ καιροῦ 102 Mahometem agendum haberet, vel apud imροπῇ ὁ Θεολόγος ἐξύφαινε· καὶ ἐφαίνετο καὶ εἰς peratorem Mahometes, id statim Theologus perteτοὺς δύο μέγας διορθωτής πραγμάτων πολλῶν. Ὁ xeret. Et æstimabatur inter hos duos multorum neτὰ πάντα γοῦν τὰ καλὰ βασκαίνων φθόνος εστοχά gotiorum componendorum magnus auctor. Invidia ζετο καὶ πρὸς τὸν Θεολόγον ὀξέως. Τοῦ Μαχουμέτ η tandem, quæ omnibus perniciem affert, infesta tela οὖν παρελθόντος, καὶ Παγιαζήτ τοῦ μεσάζοντος, in Theologum impegit. Cum equidem Mahometes καὶ μεταπεσόντα τὰ πράγματα ἐν τῷ προῤῥηθέντι obiisset, Bajazilesque vezirus periisset, opera et Ismaelis Bullialdi nola. vandum est Leudclavium, Hist. Musulm. lib. xix, belluin a Mustapha Morati illatum, et universas ad illius interitum res gestas, ad annumn legira 825 (Christi 1423] referre; cepit enim ille 825 Hegira anno, Christi 1421, Decembris 26, fer. 6, cyclo solis 2, littera E. Adque eumdem annum lib. 1, cap. 40, ista Puranzes retulit. Idem vero Leunclavius in Annalibus Turcicis ad annum 827 Hegiræ, Christi 1424 (perperam 1425 apud Leunclavium legitur) Morate salutatum esse imperatorem, capto strangulatoque Mustapha Dusme, narrat. Ista igitur con ciliare tali discrimine adhibito oportet; ita ut dicamus, post mortem Mehemetis adversus ejus filium Moratem statim Mustapham rebellasse, ac pro imPATROL. GR. CLVII. peratore se gessisse: id bellum triennio gestum esse: ac tandem capto strangulatoque Mustapha anno Hegiræ 827 (Christi 1424] finitum esse. Hunc equidem Mustapham triennio regnasse testis est Laonicus lib. v: Ετελεύτησε δὲ Μουσταφάς βασι λεύσας ἐν Εὐρώπῃ ἔτη τρία. Vitam finivit Mustaphas, posiquam tres annos in Europa regnaverat. Plura equidem gesta sunt, negotia plura agitata, legati de jungendis fœderibus ultro citroque missi. quam ut anni unius spatio perfici potuerint. Recte itaque Calvisius in Chronologia Mustaphæ mortem anno 827 Arabum (Christi vero 1424) assignat: quem etiam, Annalesque Turcicos sequimur.

natum in scenam productum esse. Verumtamen enm ſuisse Bajazitis genuinum filium verissimum ἀνθρώπων ὑπόληψις, εἰ καὶ οὐχὶ πάντες, ἀλλ' οἱ tium, et ab imperatore Manuele Paleologo persoπλείστοι τῶν τοῦ δήμου, καταλάβοι, ὡς οὐχ ὑπῆρχε υἱὸς τοῦ Παγιαζήτ Οθμάν, ἀλλ᾽ ἦν πλαστὸς καὶ κατεσκευασμένος παρὰ τοῦ βασιλέως Μανουήλ τοῦ Παλαιολόγου. Η δὲ ἀλήθεια οὕτως ἔχει ὡς τοῦ Παγιαζήτ ὑπῆρχεν υἱός. erat. CAPUT XXVIII. Morales Constantinopolim oppugnare aggreditur, Joanne imperatore, ob Manuelis senectutem et morbos, res imperii administrante. Corax Theologus proditionis reus damnatur; cujus mortem ulcisci cupiens Morates, Michaelem Pyllim, ob delatum Coracem, morte afficere properat; Pylles, Christum et fidem impie abnegando, vitam servat. sianuel Mustapham, ocluennem puerum, Moratis fratrem, contra hunc suscitat, et statim moritur. Mustaphas Nicææ caplus a fratre strangulatur. Morales Thessaliam et Peloponnesum invadit. Cineiti per bassas suos bellum infert, et debellat: tandemque illum, tolumnque ejus genus, internecione delet. Καθίσαντος οὖν ἐπὶ τοῦ θρόνου τῆς ἡγεμονίας τοῦ πατρὸς αὐτοῦ ἤδη χειμώνος ἄρξαντος, ἐν ἔαρι διαMorates, postquam hiems jam cœpisset, in imperii paterni solio collocatus fuerat; proximo deinde λαλιάς πανταχοῦ, καὶ κηρύγματα πέμψας, στρατὸν adventante vere, edicto publico præconumque voce ἀθροίσας πολύν, καὶ κατὰ τῆς πόλεως Κωνσταντίνου jussis militatum venire militibus, ingentem exerciτὴν ἑτοιμασίαν ἐποίει. Καὶ ὁ βασιλεὺς Μανουὴλ πρὸ tum cogit, et ad oppugnandam Constantinopolim πολλοῦ τὴν βασιλείαν τῷ υἱῷ Ἰωάννῃ ἀναθεὶς αὐτ se accingit. Jam diu tunc erat cum imperator Maτὸς γέρων ων, ἐκάθητο, σχολάζων ἐν μελέτῃ θείων nuel filio Joanni imperio cesserat, ipseque senez λόγων. Μαθὼν οὖν ὅτι ὁ Μωράτ στρατεύειν μέλλει divinarum Scripturarum studio quietus attendebat. κατ' αὐτοῦ τῷ μηνὶ ἐκείνῳ, ἦν γὰρ Απρίλιος, στέλε Comperto itaque Moratis consilio, bellum ipsi inλεῖ ἀποκρισιάριον πρὸς αὐτὸν, ἐνόματι Θεολόγον ferre mense Aprili tune labente destinantis, apoΚώρακα, ἄνθρωπον ἐκ Φιλαδελφείας ὁρμώμενον, crisiarium ad eum mittit nomine Coracem Theoloκαὶ μετὰ τὴν τῶν Τατάρων εἰς τὴν ᾿Ασίαν ἔφοδον gum, qui Philadelphia venerat, et Constantinopoμετοικήσαντα ἐν Κωνσταντινουπόλει. "Ην γὰρ παν- lim, Tataris Asiam invadentibus, habitationis sedem εὗργος ὡς οὐδεὶς τῶν ἄλλων τῷ τότε καιρῷ, καὶ transtulerat. Erat equidem iste supra cunctos sui εἰς τὰς τῶν Τούρκων πράξεις καὶ διαβολάς πονη- temporis homines astutus et fraudulentus: Turcoρότατος, συχνάζων μετά τινας τῶν ἀρχόντων ἐν τῷ rum more calumniis quemlibet appetere promptus, παλατίῳ, ἐγένετο καὶ τῷ βασιλεῖ Μανουήλ γνώρι et assuetus. In palatio cum quibusdam principibus μος. Καὶ διὰ τὸ ἀσκεῖν τὴν Τούρκων γλῶτταν, καὶ G viris familiaritate contracta, ipsi quoque Manueli ἐπίστασθαι αὐτὴν, ὡς ἐχρῆν, ἐστέλλετο σὺν τοῖς imperatori innotuerat. Quod etiam linguam Turciπρέσβεσι τοῦ βασιλέως ἀεὶ, ὑπηρετῶν καὶ μεθερ cam egregie calleret, et loqueretur, ab imperatore μηνεύων τὰ λεγόμενα παρὰ τῶν πρέσβεων πρὸς cum legatis missus est: interpretisque munere τοὺς μεσάζοντας τοῦ ποτὲ Μαχουμὲτ ἡγεμόνος. Τοῦ apud veziros tunc regnantis Mahometis functus, καιροῦ τοίνυν ἀναλισκομένου συχνάκις εἰς τὸ τοιοῦ Turcice reddendo, quæ a legatis dicebantur. Cum τον υπούργημα, γίνεται γνώριμος καὶ τῷ ἡγεμόνι ilaque diu sæpiusque hoc munere defunctus esset, Μαχουμέτ, καὶ τῷ μεγάλῳ μεσάζοντι Βαγιαζήτ principi Mahometi, et magno veziro Bajaziti etiam καὶ τοσοῦτον ἐφιλιώθη, ὅτι εἴ τι ἦν τὸ βουλόμενον innotuit: eique lauta cum ipsis intercessit familiaπαρὰ τοῦ βασιλέως πρὸς τὸν Μαχουμέτ, καὶ παρὰ ritas ac amicitia, ut si quid imperator Manuel apud τοῦ Μαχουμὲτ πρὸς τὸν βασιλέα, ἐν ἀκαρεῖ καιροῦ 102 Mahometem agendum haberet, vel apud imροπῇ ὁ Θεολόγος ἐξύφαινε· καὶ ἐφαίνετο καὶ εἰς peratorem Mahometes, id statim Theologus perteτοὺς δύο μέγας διορθωτής πραγμάτων πολλῶν. Ὁ xeret. Et æstimabatur inter hos duos multorum neτὰ πάντα γοῦν τὰ καλὰ βασκαίνων φθόνος εστοχά gotiorum componendorum magnus auctor. Invidia ζετο καὶ πρὸς τὸν Θεολόγον ὀξέως. Τοῦ Μαχουμέτ η tandem, quæ omnibus perniciem affert, infesta tela οὖν παρελθόντος, καὶ Παγιαζήτ τοῦ μεσάζοντος, in Theologum impegit. Cum equidem Mahometes καὶ μεταπεσόντα τὰ πράγματα ἐν τῷ προῤῥηθέντι obiisset, Bajazilesque vezirus periisset, opera et Ismaelis Bullialdi nola. vandum est Leudclavium, Hist. Musulm. lib. xix, belluin a Mustapha Morati illatum, et universas ad illius interitum res gestas, ad annumn legira 825 (Christi 1423] referre; cepit enim ille 825 Hegira anno, Christi 1421, Decembris 26, fer. 6, cyclo solis 2, littera E. Adque eumdem annum lib. 1, cap. 40, ista Puranzes retulit. Idem vero Leunclavius in Annalibus Turcicis ad annum 827 Hegiræ, Christi 1424 (perperam 1425 apud Leunclavium legitur) Morate salutatum esse imperatorem, capto strangulatoque Mustapha Dusme, narrat. Ista igitur con ciliare tali discrimine adhibito oportet; ita ut dicamus, post mortem Mehemetis adversus ejus filium Moratem statim Mustapham rebellasse, ac pro imPATROL. GR. CLVII. peratore se gessisse: id bellum triennio gestum esse: ac tandem capto strangulatoque Mustapha anno Hegiræ 827 (Christi 1424] finitum esse. Hunc equidem Mustapham triennio regnasse testis est Laonicus lib. v: Ετελεύτησε δὲ Μουσταφάς βασι λεύσας ἐν Εὐρώπῃ ἔτη τρία. Vitam finivit Mustaphas, posiquam tres annos in Europa regnaverat. Plura equidem gesta sunt, negotia plura agitata, legati de jungendis fœderibus ultro citroque missi. quam ut anni unius spatio perfici potuerint. Recte itaque Calvisius in Chronologia Mustaphæ mortem anno 827 Arabum (Christi vero 1424) assignat: quem etiam, Annalesque Turcicos sequimur.

DUCE auxilio Romnorum rerum summa ad Mustapham & Μουσταφ, διὰ συνδρομῆς τῶν Ῥωμαίων, καὶ τὸ prædictum devolvitur. Et prius ab iis mutuo culta suavis amicitia, translato rursus ad Morateın imperio, in odium ac simultates versa est. Quas cum imperator mitigare ac placare decrevisset, ad Moratem apocrisiarios mittit Palæologum Lachanem, et Marcum Jagarin viros nobilitate ac prudentia insignes, qui rationibus ac verbis verisimilibus Morati suaderent, eorum quæ ipsi contigerant, auctorem Manuelem imperatorem non esse, sed Bajazitem, qui res imperii tum administrabat: nolueratque infantes imperatori tradere, ut patris ipsorum testamento jussus erat, hortationibusque monitus Bajazites: quin etiam contumeliose legatos, qui illos repetebant, dimiserat. At Morales los apocrisiarios, nec videre nec audire voluit, et paucos dies seorsim custoditos tenuit: donec quæ huic expeditioni militari ad urbem Constantinopolim oppugnandam necessaria ipsi erant, comparasset. Illos postea hoc dato responso dimisit: Abite et nuntiate imperatori vestro brevi me venturum esse. Paucos post dies, in unum coactis totis viribus, ingentem exercituın ducentorum milium pluriumve militum contra Constantinopolim ducit. Cives liac de causa in suspicionem de re aliqua atroci contra Theologum adducti dicebant, ipsum fraudem et dolos urbi struxisse, ægre ferentem se cum legatis profectum non esse. Erga Turcos duces etenim ut plurimum benigno affectus erat, ipsorumque imperatorem diligebal Theologus. Cognita tumultuantis multitudinis in Theologum invidia, Manuel ad Moratem de pace acturum eum mittit; urbem quippe corona ac vallo jam cinxerat Morates, et tentoria intra templum Fontis prope muros erexerat. Urbe egressus Theologus Moratem ejusque proceres adit; cum quibus multis de pace sermonibus collatis, tyrannum ad eam componendam adducere ulla ratione haud potuit. Plurium autem opinione ferebatur, cum Tur2o bac conditione pacisci voluisse. Si, inquit, fidem tuam jurejurando obligaveris urbis præfectum ne fore, illam tibi tralam; quæ verba ex fidissimis amicis ejus, qui aderat, unus auribus excepit. Talia pactus in urbem, redit, ut qua die condicta ac 103 præstituta urbem expugnaturi Turci erant, ad Fontis portam suis stipatus staret, illosque introduceret. Theologus continuo imperatorem convenit, rationem eorum quæ legatus agitasset, redditurus. llle vero alius, quæ verba superius recitata audierat, ad turbam retulit, patefacitque proditionem, quam Theologus meditabatur, indiciisque quibusdam fidem verbis suis conciliat. Ubi deinde ab imperatore Manuele, qui senex et infirma τῆς φιλίας γλυκὺ εἰς ἔχθραν πικρίας κατηντηκό τῶν πραγμάτων πάλιν μεταπεσόντων εἰς τὸν Μου ράτ· καὶ θέλων ὁ βασιλεὺς τὸ πικρὸν μεταβάλλει πάλιν εἰς γλυκύ, στέλλει πρὸς τὸν Μωρὰς ἀποκρι σιαρίους Παλαιολόγον τὸν Λαχανᾶν, καὶ Μάρκος Τάγαριν ἄνδρας εὐγενεῖς καὶ συνετούς, τοῦ παρα στῆσαι διὰ λόγων πιθανῶν, ὅτι τὰ συμβάντα τῷ Μωρὰτ οὐκ ἦν αἰτία ὁ βασιλεὺς, ἀλλ' ὁ Παγιαζήτ, ὁ τῶν πραγμάτων τῆς ἡγεμονίας ἐπίτροπος· καὶ οὐκ ἠβουλήθη δοῦναι τὰ νεογνὰ ἐν χερσὶ τοῦ βασι τῷ Παγιαζήτ· ἀλλ' ἀτίμως τοὺς αἰτοῦντας αὐτὰ λέως, καθὼς ἐνδιαθήκω; προέτρεψεν ὁ πατὴρ αὐτῶν αποκρισιαρίους μήτε ἰδεῖν μήτε ἀκοῦσαι θελήσας, πρέσβεις ἀπέπεμψεν. Ο δὲ Μωράτ τοὺς βηθέντας απαρτίσαι δυνηθείη τὰ πρὸς χρείαν αὐτῷ πολεμικά περιορίσας αὐτοὺς ἐν ὀλίγαις ἡμέραις ἕως οὗ κατὰ τῆς πόλεως, τότε ἀπέλυσεν εἰπών· Υπάγετε, ἀναγγείλατε τῷ βασιλεῖ, ὅτι ήδη έρχομαι ταχύ. Ἐν ὀλίγαις δ᾽ ἡμέραις ἀθροίσας ἅπαντα τὸν στρατὸν αὐτοῦ, ὑπεράριθμον ὄντα εἰπεῖν ἐπέκει τῶν διακο· σίων χιλιάδων, κατὰ τῆς πόλεως έξεισιν. Οἱ & λέγοντες ἐν νῷ, ὅτι διὰ μὴ ἀφίκεσθαι αὐτὸν ἐν τῇ πολίται κατὰ τοῦ Θεολόγου ὑπενόουν κακὴν ὑπόνοιαν, πρεσβεία έῤῥαψε δόλον κατὰ τῆς πόλεως· ἦν γὰρ ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον φιλικῶς διακείμενος σὺν τοῖς ἀρχηγοῖς Τούρκοις, καὶ σὺν αὐτῷ τῷ ἡγεμόνι ὁ Θεολόγος. Ο δὲ βασιλεὺς Μανουὴλ, ὁρῶν τὸν θόρυβον τον πρὸς τὸν Μουράτ ὡς δῆθεν πρεσβεύσων τὰ τῆς εἰρήνης· ἦν γὰρ ὁ Μαρὰτ περικυκλώσας καὶ χαραχώσας τὴν πόλιν, πήξας αὐτοῦ τὰς σκηνὰς ἐν τῷ ναῷ τῆς Πηγῆς ἔνδον, πλησίον τοῦ τείχους τῆς πόλ λεως. Εξελθὼν δὲ ὁ Θεολόγος καὶ ἐντυχῶν τῷ Μωράτ, καὶ τοῖς μεγιστάνοις αὐτοῦ, καὶ πολλὰ καμών, καὶ λαλήσας περὶ εἰρήνης, οὐκ ἐδυνήθη καταπειθῆ ποιῆσαι τὸν τύραννον, ὡς τινὲς λέγουσιν· ὡς δὲ οἱ πλεῖστοι ὑπώπτευσαν, ἐλάλησε πρὸς τὸν Τοῦρκον, ὅτι Εἰ ποιήσεις μοι συνθήκας ενόρκους τοῦ εἶναι με ἄρχοντα καὶ ἡγεμόνα τῆς πόλεως, ἐγώ σοι ταύτην παραδώσω. Εἷς δὲ τῶν πιστοτάτων αὐτοῦ ἐνωτισθεί; τὰ λεγόμενα· καὶ εἰσελθόντες ἐν τῇ πόλει μετὰ τὸ ποιῆσαι τὰς συνθήκας, ὅτι τὴν ἡμέραν ἐν ᾗ μέλλει γενέσθαι ὁ πόλεμος, αὐτὸς ἐν τῇ τῆς Πηγῆς πύλῃ μετὰ τῶν αὐτοῦ εἰσάξει τοὺς Τούρκους εντός. Εἰσιλο θὼν δὲ ὁ Θεολόγος, καὶ τυχὼν τῷ βασιλεῖ, καὶ διηγούμενος τὰ τῆς πρεσβείας, ἐκεῖνος ἀνήγγειλε τοῖς ἔξω τὰ περὶ τῆς ἀπιστίας αὐτοῦ, πιστούμενος τὰ λεγόμενα διὰ τεκμηρίων τινῶν. Ἐξελθὼν δὲ ὁ Θεολόγος ἐκ τῆς μονῆς, ἦν γὰρ οἰκῶν τότε ὁ βασι λεὺς ἐν τῇ μονῇ τῆς Περιβλέπτου ἀσθενὴς καὶ ἐν μέσῳ τοῦ ὄχλου κατὰ τοῦ Θεολόγου, στέλλει τοῦIsmaelis Bullialdi notæ. Ἐν ὀλίγαις δὲ ἡμέραις. Hanc Constantinopoleos obsidionem Phranzes refert ad annum mundi 6930, ut et Joannes Cananus, brevi a doctissimo clarissimoque viro Leone Allatio edendus. Noster Ducas eodem anno, quo Mustaphas strangulatus est tradit, id est, anno Christi 1424, mundi 6932.Laonicus lib. v, post interfectum Mustapham, Constantinopolim a Morate, frustra tamen obsessamı ait; idemque Phranzes lib. r, cap. 32. Quod Aurales Turcici silentio transmittunt. De Theologo illo Corace, et Pylie nihil apud Phranzem et Laonicum legimus.

DUCE auxilio Romnorum rerum summa ad Mustapham & Μουσταφ, διὰ συνδρομῆς τῶν Ῥωμαίων, καὶ τὸ prædictum devolvitur. Et prius ab iis mutuo culta suavis amicitia, translato rursus ad Morateın imperio, in odium ac simultates versa est. Quas cum imperator mitigare ac placare decrevisset, ad Moratem apocrisiarios mittit Palæologum Lachanem, et Marcum Jagarin viros nobilitate ac prudentia insignes, qui rationibus ac verbis verisimilibus Morati suaderent, eorum quæ ipsi contigerant, auctorem Manuelem imperatorem non esse, sed Bajazitem, qui res imperii tum administrabat: nolueratque infantes imperatori tradere, ut patris ipsorum testamento jussus erat, hortationibusque monitus Bajazites: quin etiam contumeliose legatos, qui illos repetebant, dimiserat. At Morales los apocrisiarios, nec videre nec audire voluit, et paucos dies seorsim custoditos tenuit: donec quæ huic expeditioni militari ad urbem Constantinopolim oppugnandam necessaria ipsi erant, comparasset. Illos postea hoc dato responso dimisit: Abite et nuntiate imperatori vestro brevi me venturum esse. Paucos post dies, in unum coactis totis viribus, ingentem exercituın ducentorum milium pluriumve militum contra Constantinopolim ducit. Cives liac de causa in suspicionem de re aliqua atroci contra Theologum adducti dicebant, ipsum fraudem et dolos urbi struxisse, ægre ferentem se cum legatis profectum non esse. Erga Turcos duces etenim ut plurimum benigno affectus erat, ipsorumque imperatorem diligebal Theologus. Cognita tumultuantis multitudinis in Theologum invidia, Manuel ad Moratem de pace acturum eum mittit; urbem quippe corona ac vallo jam cinxerat Morates, et tentoria intra templum Fontis prope muros erexerat. Urbe egressus Theologus Moratem ejusque proceres adit; cum quibus multis de pace sermonibus collatis, tyrannum ad eam componendam adducere ulla ratione haud potuit. Plurium autem opinione ferebatur, cum Tur2o bac conditione pacisci voluisse. Si, inquit, fidem tuam jurejurando obligaveris urbis præfectum ne fore, illam tibi tralam; quæ verba ex fidissimis amicis ejus, qui aderat, unus auribus excepit. Talia pactus in urbem, redit, ut qua die condicta ac 103 præstituta urbem expugnaturi Turci erant, ad Fontis portam suis stipatus staret, illosque introduceret. Theologus continuo imperatorem convenit, rationem eorum quæ legatus agitasset, redditurus. llle vero alius, quæ verba superius recitata audierat, ad turbam retulit, patefacitque proditionem, quam Theologus meditabatur, indiciisque quibusdam fidem verbis suis conciliat. Ubi deinde ab imperatore Manuele, qui senex et infirma τῆς φιλίας γλυκὺ εἰς ἔχθραν πικρίας κατηντηκό τῶν πραγμάτων πάλιν μεταπεσόντων εἰς τὸν Μου ράτ· καὶ θέλων ὁ βασιλεὺς τὸ πικρὸν μεταβάλλει πάλιν εἰς γλυκύ, στέλλει πρὸς τὸν Μωρὰς ἀποκρι σιαρίους Παλαιολόγον τὸν Λαχανᾶν, καὶ Μάρκος Τάγαριν ἄνδρας εὐγενεῖς καὶ συνετούς, τοῦ παρα στῆσαι διὰ λόγων πιθανῶν, ὅτι τὰ συμβάντα τῷ Μωρὰτ οὐκ ἦν αἰτία ὁ βασιλεὺς, ἀλλ' ὁ Παγιαζήτ, ὁ τῶν πραγμάτων τῆς ἡγεμονίας ἐπίτροπος· καὶ οὐκ ἠβουλήθη δοῦναι τὰ νεογνὰ ἐν χερσὶ τοῦ βασι τῷ Παγιαζήτ· ἀλλ' ἀτίμως τοὺς αἰτοῦντας αὐτὰ λέως, καθὼς ἐνδιαθήκω; προέτρεψεν ὁ πατὴρ αὐτῶν αποκρισιαρίους μήτε ἰδεῖν μήτε ἀκοῦσαι θελήσας, πρέσβεις ἀπέπεμψεν. Ο δὲ Μωράτ τοὺς βηθέντας απαρτίσαι δυνηθείη τὰ πρὸς χρείαν αὐτῷ πολεμικά περιορίσας αὐτοὺς ἐν ὀλίγαις ἡμέραις ἕως οὗ κατὰ τῆς πόλεως, τότε ἀπέλυσεν εἰπών· Υπάγετε, ἀναγγείλατε τῷ βασιλεῖ, ὅτι ήδη έρχομαι ταχύ. Ἐν ὀλίγαις δ᾽ ἡμέραις ἀθροίσας ἅπαντα τὸν στρατὸν αὐτοῦ, ὑπεράριθμον ὄντα εἰπεῖν ἐπέκει τῶν διακο· σίων χιλιάδων, κατὰ τῆς πόλεως έξεισιν. Οἱ & λέγοντες ἐν νῷ, ὅτι διὰ μὴ ἀφίκεσθαι αὐτὸν ἐν τῇ πολίται κατὰ τοῦ Θεολόγου ὑπενόουν κακὴν ὑπόνοιαν, πρεσβεία έῤῥαψε δόλον κατὰ τῆς πόλεως· ἦν γὰρ ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον φιλικῶς διακείμενος σὺν τοῖς ἀρχηγοῖς Τούρκοις, καὶ σὺν αὐτῷ τῷ ἡγεμόνι ὁ Θεολόγος. Ο δὲ βασιλεὺς Μανουὴλ, ὁρῶν τὸν θόρυβον τον πρὸς τὸν Μουράτ ὡς δῆθεν πρεσβεύσων τὰ τῆς εἰρήνης· ἦν γὰρ ὁ Μαρὰτ περικυκλώσας καὶ χαραχώσας τὴν πόλιν, πήξας αὐτοῦ τὰς σκηνὰς ἐν τῷ ναῷ τῆς Πηγῆς ἔνδον, πλησίον τοῦ τείχους τῆς πόλ λεως. Εξελθὼν δὲ ὁ Θεολόγος καὶ ἐντυχῶν τῷ Μωράτ, καὶ τοῖς μεγιστάνοις αὐτοῦ, καὶ πολλὰ καμών, καὶ λαλήσας περὶ εἰρήνης, οὐκ ἐδυνήθη καταπειθῆ ποιῆσαι τὸν τύραννον, ὡς τινὲς λέγουσιν· ὡς δὲ οἱ πλεῖστοι ὑπώπτευσαν, ἐλάλησε πρὸς τὸν Τοῦρκον, ὅτι Εἰ ποιήσεις μοι συνθήκας ενόρκους τοῦ εἶναι με ἄρχοντα καὶ ἡγεμόνα τῆς πόλεως, ἐγώ σοι ταύτην παραδώσω. Εἷς δὲ τῶν πιστοτάτων αὐτοῦ ἐνωτισθεί; τὰ λεγόμενα· καὶ εἰσελθόντες ἐν τῇ πόλει μετὰ τὸ ποιῆσαι τὰς συνθήκας, ὅτι τὴν ἡμέραν ἐν ᾗ μέλλει γενέσθαι ὁ πόλεμος, αὐτὸς ἐν τῇ τῆς Πηγῆς πύλῃ μετὰ τῶν αὐτοῦ εἰσάξει τοὺς Τούρκους εντός. Εἰσιλο θὼν δὲ ὁ Θεολόγος, καὶ τυχὼν τῷ βασιλεῖ, καὶ διηγούμενος τὰ τῆς πρεσβείας, ἐκεῖνος ἀνήγγειλε τοῖς ἔξω τὰ περὶ τῆς ἀπιστίας αὐτοῦ, πιστούμενος τὰ λεγόμενα διὰ τεκμηρίων τινῶν. Ἐξελθὼν δὲ ὁ Θεολόγος ἐκ τῆς μονῆς, ἦν γὰρ οἰκῶν τότε ὁ βασι λεὺς ἐν τῇ μονῇ τῆς Περιβλέπτου ἀσθενὴς καὶ ἐν μέσῳ τοῦ ὄχλου κατὰ τοῦ Θεολόγου, στέλλει τοῦIsmaelis Bullialdi notæ. Ἐν ὀλίγαις δὲ ἡμέραις. Hanc Constantinopoleos obsidionem Phranzes refert ad annum mundi 6930, ut et Joannes Cananus, brevi a doctissimo clarissimoque viro Leone Allatio edendus. Noster Ducas eodem anno, quo Mustaphas strangulatus est tradit, id est, anno Christi 1424, mundi 6932.Laonicus lib. v, post interfectum Mustapham, Constantinopolim a Morate, frustra tamen obsessamı ait; idemque Phranzes lib. r, cap. 32. Quod Aurales Turcici silentio transmittunt. De Theologo illo Corace, et Pylie nihil apud Phranzem et Laonicum legimus.

γέρων· ὁ δὲ Ἰωάννης ὁ βασιλεὺς ἡσχολεῖτο πρὸς ἡ valetudine aflictus in venerande (Virginis) mona τὰ ἀντίμαχα τῆς πόλεως, καὶ μέρος τῶν ἀρχόντων, καὶ τὸ βασμουλικὸν ἅπαν κατεβόησαν κατὰ αὐτοῦ ὕβρεις καὶ λοιδορίας ἐκχέοντες. Τότε ὁ βασιλεὺς ἀκούσας τὴν ταραχὴν ἠρώτα τί τὸ γενόμενον. Οἱ δὲ παρέστησαν αὐτῷ τὸν ἄνθρωπον διηγούμενον τὰ περὶ τῆς προδοσίας. Θέλων δὲ ὁ βασιλεὺς καταπραΰναι ὄχλον, ἐκέλευσε περιορισθῆναι τὸν Θεολό γον, καὶ σὺν αὐτῷ τὴν προδότην αὐτοῦ, ἵνα την αύριον ἑτάσῃ τὴν ἀλήθειαν. Οἱ δὲ Κρῆτες ὄντες ἐν τῇ βασιλικῇ πύλῃ φύλακες, καὶ ἀκούσαντες τὰ τῆς προδοσίας έδραμον λέγοντες τῷ βασιλεῖ (ἦσαν γὰρ οι Κρήτες ἀεὶ πιστότατοι καὶ ζῆλον θεῖον ἔχοντες πρὸς τὰ τεμένη ἁγίων, καὶ εἰς τὰ σφῶν λείψανα, καὶ εἰς τὸ βασίλειον τῆς πόλεως), εἶπον οὖν αὐτῷ· Ο βασιλεῦ, ἀδικόν ἐστι ἡμᾶς προτιμᾷν τὴν πόλιν ὑπὲρ τὴν ἐνεγκαμένην, καὶ ποθεῖν τοῦ ἐκεῖσθαι τὸ αἷμα ἡμῶν ὑπὲρ τῆς βασιλευούσης· οἱ δ' αὐτόχθονες, καὶ οἱ τὸ εὐδοξεῖν ἐκ ταύτης ἔχοντες, εἶναι προδόται τῶν θείων μυ στηρίων, καὶ τῆς βασιλείας σου. Κέλευσον οὖν ἵνα παραδώσωσιν εἰς χεῖρας ἡμῶν τὸν Θεολό. γον, καὶ ἡμεῖς ἐξετάσομεν ἀκριβῶς τὰ περὶ τού του. Ο δὲ βασιλεὺς ἀπεκρίνατο· Ἐγὼ μὲν δειλιῶ μή πως κατὰ φθόνον κινδυνεύει ὁ ἄνθρωπος· Εἰ γὰρ ἐγίνωσκον ὅτι ἐν ἀληθείᾳ στρεβλός ἦν, αὐτῇ τῇ ὥρᾳ κατεδίκαζον αισχίστῳ θανάτῳ. Αρατε οὖν ὑμεῖς καὶ ἑξετάσετε, καὶ εἰ μὲν ἀθῶος, ἄψετε· εἰ δὲ ἐπὶ τῷ κρίματι, τισάσθω τὴν τιμωρίαν. Λαβόντες οὖν τὸν Θεολόγον καὶ ἐξετάσαντες ἀκριβῶς, καὶ διὰ τιμωριῶν, καὶ διὰ σημείων τινῶν, ὧν ἐρευνήσαντες εὗρον ἐν τῷ οἴκῳ αὐτοῦ διάφορα σκεύη χρυσά τε καὶ ἀργυρᾶ, καὶ χρυσοΰφαντα πέπλα, καὶ ἐγγράφους ἀποδείξεις ἃς ἐπείει κατὰ τοῦ βασιλέως· τὰ δὲ σκεύη ἐδίδοσαν παρὰ τοῦ βασιλέως ὡς ἀποκομισόμενα τῷ Τούρκῳ, ὁ δ᾽ αὐτὸς ἐνοσφίζετο ταῦτα· τότε οι Κρήτες σύν ραντες αὐτὸν διὰ τῆς λεωφόρου ἕως τῆς πύλης τῆς βασιλικῆς, ἐκεῖ τοὺς ὀφθαλμοὺς ἐξορύττουσιν ἀνηλεῶς καὶ ἀπανθρώπως· οὕτω γὰρ ἐξέγλυψαν τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ, ὡς μηδὲ τύπον φαίνεσθαι βλε φάρων ἢ δέρματος. Βαλόντες τοίνυν ἐν τῇ φυλακῇ ἐν τρισὶ ἡμέραις ἀπέθανε· τὴν δὲ οἰκίαν αὐτοῦ δημεύσαντες ἐνέπρησαν πολὺν θησαυρόν γέμουσαν. δ Ο Μουράτ οὖν ἀκούσας τὸν θάνατον τοῦ Θεολό γου, καὶ τίς ἡ αἰτία του φόνου, ἐθυμώθη τε καὶ ἐλυπήθη, καί τινες παρέδωκαν εἰς αὐτὸν, ὡς ὅτι αἴτιος του φόνου τοῦ Κώρακος οὐκ ἦν ἄλλος εἰ μὴ Μιχαὴλ ὁ Πύλλης. Οὗτος γὰρ ὁ Πύλλης ἦν ἐξ Εφέου Ῥωμαῖος γένει [τὸ γένος], τὸ σέβας Χριστια ὃς, τὴν τύχην ἐξ εὐγενῶν τῆς αὐτῆς πόλεως· τὴν τέχνην καὶ τὸ ἐπιτήδευμα γραφεὺς ἐν τῷ παλατίῳ τοῦ ἡγεμόνος ἐν γράμμασι Ρωμαϊκοῖς καὶ 'Αρα Οικοῖς· τὴν πράξιν καὶ τὸν τρόπον δύσχρηστος, λάγνος, ἄσωτος, καὶ παμβέβηλος. Οὗτος συνὼν τότε τῷ τυράννω, παρέδωκαν αὐτὸν λέγοντες, ὅτι οὗτος sterio habitabat, discessit Theologus, Joannes imperator, qui ad propulsandum hostium impetum intentus erat, primores úrbis aliquot, levisque armaturæ milites simul vociferando contumelias et probra in eum jaciebant. Hoc tumultu cognito, Manuel quid contigerit, interrogat: tum qui aderant eum qui proditionem aperuerat, coram ipso adducunt. Tumultum sedare istum volebat Manuel, jussitque Theologum ejusque accusatorem in custodia haberi, ut postridie quid rei sit, clare cognoscere possit. Cretenses porro qui ad imperatoris portam excubabant, audito de proditione rumore, eum allocuturi concursu facto adeunt (fidelissimam usquequaque operam navaverant Cretenses, erga templa sanctorum eorumque reliquias amore divino flagrabant, urbisque majestatem imperatoriam sal vam esse vehementer cupiebant); illi itaque dixerunt: Imperator, haud æquum est hanc urbem patriæ nos præferre, et sanguinis nostri pro hujus urbis imperatoriæ tutela nos esse prodigos: indigenas vero, quique gratia et auctoritate in ea valent, divina mysteria imperiumque tuum prodere vel'e. Jube igitur Theologum nobis tradi, examini accurato rem totam subjiciemus. Respondit imperator Manuel vereri se, ut invidia oppressus iste in vitæ pericu. lum adducatur, hisque talia verba adjecit: Si revera cognovissem sceleris cujusvis reum, subito turpissima morte eum multassem. De illo itaque vincto cognoscite, et quæstionem habete. Siquidem insons fuerit, absolvite. Si reus peragitur, penas luat. De Theologo igitur, qui in vinculis erat, diligenter anquiritur tormentis adhibitis: et indicia quædamı exacte inquirentibus patuerunt, inventis in ejus domo vasis aureis, argenteisque quamplurimis. vestibus etiam auro intextis, scriptis insuper in imperatorem haud dubie compositis. Illa equidem vasa ab imperatore ipsi tradita erant, ut Turcis postea donaret, quæ furto admisso apud se occultabat. Tune Cretentes ad portam palatii imperatoris via tracto, oculos immani et ab humanitate prorsus aliena sævitia, elodiunt. Quos sic exsculpserunt, ut ne vestigia quidem palpebrarum vel 104 cutis apparerent. Conjectus deinde in carcerem post triduum moritur: ejusque domus, multis thesauris qui in ea erant direptis, incendio deletur. “ " Intellecta Theologi cæde, cjusque causa, Morates ira ac dolore accensus est; cui suggerunt quidam alium non esse hujus cædis auctorem præter Michaelem Pyllim. Hic Pylles Ephesius erat genere Romæus, ritu Christianus, ex illius urbis familia nobili oriundus. Romaicæ et Arabicæ linguæ peritus scriptum in præfecti palatio faciebat. Moribus porro corruptis ac improbis, luxuria ac intemperantia diffluebat, omninoque profanus erat. Eum in tyranni aula tunc versantem adducunt, arguuntque imperatori Manueli, ut Corax Theologus urbem proditurus erat, epistola patefecisse; ejusque

γέρων· ὁ δὲ Ἰωάννης ὁ βασιλεὺς ἡσχολεῖτο πρὸς ἡ valetudine aflictus in venerande (Virginis) mona τὰ ἀντίμαχα τῆς πόλεως, καὶ μέρος τῶν ἀρχόντων, καὶ τὸ βασμουλικὸν ἅπαν κατεβόησαν κατὰ αὐτοῦ ὕβρεις καὶ λοιδορίας ἐκχέοντες. Τότε ὁ βασιλεὺς ἀκούσας τὴν ταραχὴν ἠρώτα τί τὸ γενόμενον. Οἱ δὲ παρέστησαν αὐτῷ τὸν ἄνθρωπον διηγούμενον τὰ περὶ τῆς προδοσίας. Θέλων δὲ ὁ βασιλεὺς καταπραΰναι ὄχλον, ἐκέλευσε περιορισθῆναι τὸν Θεολό γον, καὶ σὺν αὐτῷ τὴν προδότην αὐτοῦ, ἵνα την αύριον ἑτάσῃ τὴν ἀλήθειαν. Οἱ δὲ Κρῆτες ὄντες ἐν τῇ βασιλικῇ πύλῃ φύλακες, καὶ ἀκούσαντες τὰ τῆς προδοσίας έδραμον λέγοντες τῷ βασιλεῖ (ἦσαν γὰρ οι Κρήτες ἀεὶ πιστότατοι καὶ ζῆλον θεῖον ἔχοντες πρὸς τὰ τεμένη ἁγίων, καὶ εἰς τὰ σφῶν λείψανα, καὶ εἰς τὸ βασίλειον τῆς πόλεως), εἶπον οὖν αὐτῷ· Ο βασιλεῦ, ἀδικόν ἐστι ἡμᾶς προτιμᾷν τὴν πόλιν ὑπὲρ τὴν ἐνεγκαμένην, καὶ ποθεῖν τοῦ ἐκεῖσθαι τὸ αἷμα ἡμῶν ὑπὲρ τῆς βασιλευούσης· οἱ δ' αὐτόχθονες, καὶ οἱ τὸ εὐδοξεῖν ἐκ ταύτης ἔχοντες, εἶναι προδόται τῶν θείων μυ στηρίων, καὶ τῆς βασιλείας σου. Κέλευσον οὖν ἵνα παραδώσωσιν εἰς χεῖρας ἡμῶν τὸν Θεολό. γον, καὶ ἡμεῖς ἐξετάσομεν ἀκριβῶς τὰ περὶ τού του. Ο δὲ βασιλεὺς ἀπεκρίνατο· Ἐγὼ μὲν δειλιῶ μή πως κατὰ φθόνον κινδυνεύει ὁ ἄνθρωπος· Εἰ γὰρ ἐγίνωσκον ὅτι ἐν ἀληθείᾳ στρεβλός ἦν, αὐτῇ τῇ ὥρᾳ κατεδίκαζον αισχίστῳ θανάτῳ. Αρατε οὖν ὑμεῖς καὶ ἑξετάσετε, καὶ εἰ μὲν ἀθῶος, ἄψετε· εἰ δὲ ἐπὶ τῷ κρίματι, τισάσθω τὴν τιμωρίαν. Λαβόντες οὖν τὸν Θεολόγον καὶ ἐξετάσαντες ἀκριβῶς, καὶ διὰ τιμωριῶν, καὶ διὰ σημείων τινῶν, ὧν ἐρευνήσαντες εὗρον ἐν τῷ οἴκῳ αὐτοῦ διάφορα σκεύη χρυσά τε καὶ ἀργυρᾶ, καὶ χρυσοΰφαντα πέπλα, καὶ ἐγγράφους ἀποδείξεις ἃς ἐπείει κατὰ τοῦ βασιλέως· τὰ δὲ σκεύη ἐδίδοσαν παρὰ τοῦ βασιλέως ὡς ἀποκομισόμενα τῷ Τούρκῳ, ὁ δ᾽ αὐτὸς ἐνοσφίζετο ταῦτα· τότε οι Κρήτες σύν ραντες αὐτὸν διὰ τῆς λεωφόρου ἕως τῆς πύλης τῆς βασιλικῆς, ἐκεῖ τοὺς ὀφθαλμοὺς ἐξορύττουσιν ἀνηλεῶς καὶ ἀπανθρώπως· οὕτω γὰρ ἐξέγλυψαν τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ, ὡς μηδὲ τύπον φαίνεσθαι βλε φάρων ἢ δέρματος. Βαλόντες τοίνυν ἐν τῇ φυλακῇ ἐν τρισὶ ἡμέραις ἀπέθανε· τὴν δὲ οἰκίαν αὐτοῦ δημεύσαντες ἐνέπρησαν πολὺν θησαυρόν γέμουσαν. δ Ο Μουράτ οὖν ἀκούσας τὸν θάνατον τοῦ Θεολό γου, καὶ τίς ἡ αἰτία του φόνου, ἐθυμώθη τε καὶ ἐλυπήθη, καί τινες παρέδωκαν εἰς αὐτὸν, ὡς ὅτι αἴτιος του φόνου τοῦ Κώρακος οὐκ ἦν ἄλλος εἰ μὴ Μιχαὴλ ὁ Πύλλης. Οὗτος γὰρ ὁ Πύλλης ἦν ἐξ Εφέου Ῥωμαῖος γένει [τὸ γένος], τὸ σέβας Χριστια ὃς, τὴν τύχην ἐξ εὐγενῶν τῆς αὐτῆς πόλεως· τὴν τέχνην καὶ τὸ ἐπιτήδευμα γραφεὺς ἐν τῷ παλατίῳ τοῦ ἡγεμόνος ἐν γράμμασι Ρωμαϊκοῖς καὶ 'Αρα Οικοῖς· τὴν πράξιν καὶ τὸν τρόπον δύσχρηστος, λάγνος, ἄσωτος, καὶ παμβέβηλος. Οὗτος συνὼν τότε τῷ τυράννω, παρέδωκαν αὐτὸν λέγοντες, ὅτι οὗτος sterio habitabat, discessit Theologus, Joannes imperator, qui ad propulsandum hostium impetum intentus erat, primores úrbis aliquot, levisque armaturæ milites simul vociferando contumelias et probra in eum jaciebant. Hoc tumultu cognito, Manuel quid contigerit, interrogat: tum qui aderant eum qui proditionem aperuerat, coram ipso adducunt. Tumultum sedare istum volebat Manuel, jussitque Theologum ejusque accusatorem in custodia haberi, ut postridie quid rei sit, clare cognoscere possit. Cretenses porro qui ad imperatoris portam excubabant, audito de proditione rumore, eum allocuturi concursu facto adeunt (fidelissimam usquequaque operam navaverant Cretenses, erga templa sanctorum eorumque reliquias amore divino flagrabant, urbisque majestatem imperatoriam sal vam esse vehementer cupiebant); illi itaque dixerunt: Imperator, haud æquum est hanc urbem patriæ nos præferre, et sanguinis nostri pro hujus urbis imperatoriæ tutela nos esse prodigos: indigenas vero, quique gratia et auctoritate in ea valent, divina mysteria imperiumque tuum prodere vel'e. Jube igitur Theologum nobis tradi, examini accurato rem totam subjiciemus. Respondit imperator Manuel vereri se, ut invidia oppressus iste in vitæ pericu. lum adducatur, hisque talia verba adjecit: Si revera cognovissem sceleris cujusvis reum, subito turpissima morte eum multassem. De illo itaque vincto cognoscite, et quæstionem habete. Siquidem insons fuerit, absolvite. Si reus peragitur, penas luat. De Theologo igitur, qui in vinculis erat, diligenter anquiritur tormentis adhibitis: et indicia quædamı exacte inquirentibus patuerunt, inventis in ejus domo vasis aureis, argenteisque quamplurimis. vestibus etiam auro intextis, scriptis insuper in imperatorem haud dubie compositis. Illa equidem vasa ab imperatore ipsi tradita erant, ut Turcis postea donaret, quæ furto admisso apud se occultabat. Tune Cretentes ad portam palatii imperatoris via tracto, oculos immani et ab humanitate prorsus aliena sævitia, elodiunt. Quos sic exsculpserunt, ut ne vestigia quidem palpebrarum vel 104 cutis apparerent. Conjectus deinde in carcerem post triduum moritur: ejusque domus, multis thesauris qui in ea erant direptis, incendio deletur. “ " Intellecta Theologi cæde, cjusque causa, Morates ira ac dolore accensus est; cui suggerunt quidam alium non esse hujus cædis auctorem præter Michaelem Pyllim. Hic Pylles Ephesius erat genere Romæus, ritu Christianus, ex illius urbis familia nobili oriundus. Romaicæ et Arabicæ linguæ peritus scriptum in præfecti palatio faciebat. Moribus porro corruptis ac improbis, luxuria ac intemperantia diffluebat, omninoque profanus erat. Eum in tyranni aula tunc versantem adducunt, arguuntque imperatori Manueli, ut Corax Theologus urbem proditurus erat, epistola patefecisse; ejusque

γέρων· ὁ δὲ Ἰωάννης ὁ βασιλεὺς ἡσχολεῖτο πρὸς ἡ valetudine aflictus in venerande (Virginis) mona τὰ ἀντίμαχα τῆς πόλεως, καὶ μέρος τῶν ἀρχόντων, καὶ τὸ βασμουλικὸν ἅπαν κατεβόησαν κατὰ αὐτοῦ ὕβρεις καὶ λοιδορίας ἐκχέοντες. Τότε ὁ βασιλεὺς ἀκούσας τὴν ταραχὴν ἠρώτα τί τὸ γενόμενον. Οἱ δὲ παρέστησαν αὐτῷ τὸν ἄνθρωπον διηγούμενον τὰ περὶ τῆς προδοσίας. Θέλων δὲ ὁ βασιλεὺς καταπραΰναι ὄχλον, ἐκέλευσε περιορισθῆναι τὸν Θεολό γον, καὶ σὺν αὐτῷ τὴν προδότην αὐτοῦ, ἵνα την αύριον ἑτάσῃ τὴν ἀλήθειαν. Οἱ δὲ Κρῆτες ὄντες ἐν τῇ βασιλικῇ πύλῃ φύλακες, καὶ ἀκούσαντες τὰ τῆς προδοσίας έδραμον λέγοντες τῷ βασιλεῖ (ἦσαν γὰρ οι Κρήτες ἀεὶ πιστότατοι καὶ ζῆλον θεῖον ἔχοντες πρὸς τὰ τεμένη ἁγίων, καὶ εἰς τὰ σφῶν λείψανα, καὶ εἰς τὸ βασίλειον τῆς πόλεως), εἶπον οὖν αὐτῷ· Ο βασιλεῦ, ἀδικόν ἐστι ἡμᾶς προτιμᾷν τὴν πόλιν ὑπὲρ τὴν ἐνεγκαμένην, καὶ ποθεῖν τοῦ ἐκεῖσθαι τὸ αἷμα ἡμῶν ὑπὲρ τῆς βασιλευούσης· οἱ δ' αὐτόχθονες, καὶ οἱ τὸ εὐδοξεῖν ἐκ ταύτης ἔχοντες, εἶναι προδόται τῶν θείων μυ στηρίων, καὶ τῆς βασιλείας σου. Κέλευσον οὖν ἵνα παραδώσωσιν εἰς χεῖρας ἡμῶν τὸν Θεολό. γον, καὶ ἡμεῖς ἐξετάσομεν ἀκριβῶς τὰ περὶ τού του. Ο δὲ βασιλεὺς ἀπεκρίνατο· Ἐγὼ μὲν δειλιῶ μή πως κατὰ φθόνον κινδυνεύει ὁ ἄνθρωπος· Εἰ γὰρ ἐγίνωσκον ὅτι ἐν ἀληθείᾳ στρεβλός ἦν, αὐτῇ τῇ ὥρᾳ κατεδίκαζον αισχίστῳ θανάτῳ. Αρατε οὖν ὑμεῖς καὶ ἑξετάσετε, καὶ εἰ μὲν ἀθῶος, ἄψετε· εἰ δὲ ἐπὶ τῷ κρίματι, τισάσθω τὴν τιμωρίαν. Λαβόντες οὖν τὸν Θεολόγον καὶ ἐξετάσαντες ἀκριβῶς, καὶ διὰ τιμωριῶν, καὶ διὰ σημείων τινῶν, ὧν ἐρευνήσαντες εὗρον ἐν τῷ οἴκῳ αὐτοῦ διάφορα σκεύη χρυσά τε καὶ ἀργυρᾶ, καὶ χρυσοΰφαντα πέπλα, καὶ ἐγγράφους ἀποδείξεις ἃς ἐπείει κατὰ τοῦ βασιλέως· τὰ δὲ σκεύη ἐδίδοσαν παρὰ τοῦ βασιλέως ὡς ἀποκομισόμενα τῷ Τούρκῳ, ὁ δ᾽ αὐτὸς ἐνοσφίζετο ταῦτα· τότε οι Κρήτες σύν ραντες αὐτὸν διὰ τῆς λεωφόρου ἕως τῆς πύλης τῆς βασιλικῆς, ἐκεῖ τοὺς ὀφθαλμοὺς ἐξορύττουσιν ἀνηλεῶς καὶ ἀπανθρώπως· οὕτω γὰρ ἐξέγλυψαν τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ, ὡς μηδὲ τύπον φαίνεσθαι βλε φάρων ἢ δέρματος. Βαλόντες τοίνυν ἐν τῇ φυλακῇ ἐν τρισὶ ἡμέραις ἀπέθανε· τὴν δὲ οἰκίαν αὐτοῦ δημεύσαντες ἐνέπρησαν πολὺν θησαυρόν γέμουσαν. δ Ο Μουράτ οὖν ἀκούσας τὸν θάνατον τοῦ Θεολό γου, καὶ τίς ἡ αἰτία του φόνου, ἐθυμώθη τε καὶ ἐλυπήθη, καί τινες παρέδωκαν εἰς αὐτὸν, ὡς ὅτι αἴτιος του φόνου τοῦ Κώρακος οὐκ ἦν ἄλλος εἰ μὴ Μιχαὴλ ὁ Πύλλης. Οὗτος γὰρ ὁ Πύλλης ἦν ἐξ Εφέου Ῥωμαῖος γένει [τὸ γένος], τὸ σέβας Χριστια ὃς, τὴν τύχην ἐξ εὐγενῶν τῆς αὐτῆς πόλεως· τὴν τέχνην καὶ τὸ ἐπιτήδευμα γραφεὺς ἐν τῷ παλατίῳ τοῦ ἡγεμόνος ἐν γράμμασι Ρωμαϊκοῖς καὶ 'Αρα Οικοῖς· τὴν πράξιν καὶ τὸν τρόπον δύσχρηστος, λάγνος, ἄσωτος, καὶ παμβέβηλος. Οὗτος συνὼν τότε τῷ τυράννω, παρέδωκαν αὐτὸν λέγοντες, ὅτι οὗτος sterio habitabat, discessit Theologus, Joannes imperator, qui ad propulsandum hostium impetum intentus erat, primores úrbis aliquot, levisque armaturæ milites simul vociferando contumelias et probra in eum jaciebant. Hoc tumultu cognito, Manuel quid contigerit, interrogat: tum qui aderant eum qui proditionem aperuerat, coram ipso adducunt. Tumultum sedare istum volebat Manuel, jussitque Theologum ejusque accusatorem in custodia haberi, ut postridie quid rei sit, clare cognoscere possit. Cretenses porro qui ad imperatoris portam excubabant, audito de proditione rumore, eum allocuturi concursu facto adeunt (fidelissimam usquequaque operam navaverant Cretenses, erga templa sanctorum eorumque reliquias amore divino flagrabant, urbisque majestatem imperatoriam sal vam esse vehementer cupiebant); illi itaque dixerunt: Imperator, haud æquum est hanc urbem patriæ nos præferre, et sanguinis nostri pro hujus urbis imperatoriæ tutela nos esse prodigos: indigenas vero, quique gratia et auctoritate in ea valent, divina mysteria imperiumque tuum prodere vel'e. Jube igitur Theologum nobis tradi, examini accurato rem totam subjiciemus. Respondit imperator Manuel vereri se, ut invidia oppressus iste in vitæ pericu. lum adducatur, hisque talia verba adjecit: Si revera cognovissem sceleris cujusvis reum, subito turpissima morte eum multassem. De illo itaque vincto cognoscite, et quæstionem habete. Siquidem insons fuerit, absolvite. Si reus peragitur, penas luat. De Theologo igitur, qui in vinculis erat, diligenter anquiritur tormentis adhibitis: et indicia quædamı exacte inquirentibus patuerunt, inventis in ejus domo vasis aureis, argenteisque quamplurimis. vestibus etiam auro intextis, scriptis insuper in imperatorem haud dubie compositis. Illa equidem vasa ab imperatore ipsi tradita erant, ut Turcis postea donaret, quæ furto admisso apud se occultabat. Tune Cretentes ad portam palatii imperatoris via tracto, oculos immani et ab humanitate prorsus aliena sævitia, elodiunt. Quos sic exsculpserunt, ut ne vestigia quidem palpebrarum vel 104 cutis apparerent. Conjectus deinde in carcerem post triduum moritur: ejusque domus, multis thesauris qui in ea erant direptis, incendio deletur. “ " Intellecta Theologi cæde, cjusque causa, Morates ira ac dolore accensus est; cui suggerunt quidam alium non esse hujus cædis auctorem præter Michaelem Pyllim. Hic Pylles Ephesius erat genere Romæus, ritu Christianus, ex illius urbis familia nobili oriundus. Romaicæ et Arabicæ linguæ peritus scriptum in præfecti palatio faciebat. Moribus porro corruptis ac improbis, luxuria ac intemperantia diffluebat, omninoque profanus erat. Eum in tyranni aula tunc versantem adducunt, arguuntque imperatori Manueli, ut Corax Theologus urbem proditurus erat, epistola patefecisse; ejusque

DUCE indicio reum peractum Coracem morte damnatum & ὁ Πύλης ἔγραψε τότε τῷ βασιλεῖ πῶς ὁ Θεολόγος esse. Eum deindle vinciunt, sivis tormentis vexaul, invidiam quippe et odium apud omnes sibi confa verat; ad accensum denique rogum miserum attractum interrogant, num velit fidem Christianam abjurare, ut salvus evadat, alias igne comburendum esse minantur. Tum qui ante abjurationem moribus ae factis Turcus erat, fidem Christianam aljurando prodidi!: circumcisus deinde cum pompa deductus est. Post multos vero annos in illa exsecranda professione, persoluto naturæ debito, animam abjecit. Decumbens autem imperator Manuel, cui singulis, ut ita dicam, diebus ob oculos mors obversabatur, adversus Moratem, quod dicturus sum, excogitavit. Duorum Mehemetis filiorum, fratrumque suorum alterum laqueo jam Morates interemerat, recepta inter ipsos immani ac nefanda consuetudine. Alterum nomine quoque Mustapham, quidam ex magnatibus dictus Eliez, qui pincernæ munus obibat, Turcice Siaraplar appellatus, post patris obitum suguratus occultavit, et in Anatolize partes Cappadociam versus transportavit. Ad hunc Siaraptarim Eliez clam litteras scribit imperator, quibus illum invitat et hortatur, ut Prusam puerum illum adducat. Mittit simul magnam pecuniæ vim, ut militem mercede conduceret, exercitum novum instauraret, puerumque in Bithyniæ provinciam introduceret. Vacabat interim Morates fabricandis machinis ad deturbandas mœnium pinnas, ac velitationibus obsessos fatigabat Constantinopoleos potiundi cupidus, cum paucis diebus cursorum unus accessit, nuntium. Morati afferens fratrem ejus Mustapham Prusam, a civibus ut principem suum benigne ac cum plausu susceptum, intrasse. Prusa deinde cum Siaraptari Eliez abeuntem Nicæam profectum 105 esse. His auditis Morates talia secum agitat: Romæorum imperator alium paratum habet Mustapham, per quem mihi negotia facessal. Hac rerum novitate permotus Morates hostilibus factis abstinuit; exercitum immensum, facta abeundi copia, dimisit. Turribus et machinis ad urbem expugnandam et debellandam omissis, Adrianopolim revertitur. μέλλει προδοῦναι τὴν πόλιν, καὶ παρ᾽ ἐκείνου του μηνύματος ἀπέθανεν ὁ Κώρας. Δεσμώσαντες οὖν τοῦτον καὶ βασανίσαντες ἀνηλεώς, ἦν γὰρ μισητός παρὰ πάντων, ὕστερον πυρκαϊὰν ἀνάψαντες παρέστησαν ἐν αὐτῇ τὸν ἄθλιον. Καὶ ἐρωτήσαντες εἰ βούλεται ἐξομήσαι τὴν πίστιν τῶν Χριστιανῶν, σωθήσεται· εἰ δὲ μή, τὸ πῦρ δαπανήσει. Τότε ὁ πρὸ τῆς ἀρνήσεως Τοῦρκος κατὰ τὰς πράξεις ἡρντο σατο, καὶ περιέτεμον αὐτὸν πομπεύσαντες. Μετά χρόνους δὲ ἱκανοὺς τὴν ψυχὴν ἀπέρριψεν, ἐν τῇ ὁμολογία ταύτῃ τῇ ἀπαισίῳ δοὺς τὸ τέλος. Ὁ δὲ βασιλεὺς Μανουήλ κατάκοιτος ῶν, καὶ καθ᾿ ἑκάστην ἔχων εἰπεῖν πρὸ ὀφθαλμῶν τὸν θάνατον, σοφίζεται κατὰ τοῦ Μωρὶς ὅ λέξων ἔρχομαι. Τα δύο τέκνα του Μεχμέτ, αδέλφια δὲ τοῦ Μωράτ, τὸ μὲν ἓν φθάσας ἔπνιξε, κατὰ τὴν κρατοῦσαν εἰς αὐτ τοὺς μιαιφόνον συνήθειαν· τὸ δὲ ἄλλο, δ καὶ Μου σταφᾶς ἐκαλεῖτο, θανόντος τοῦ πατρὸς αὐτῶν, εἰς μεγιστάνων τοῦ πατρὸς αὐτοῦ ὀνόματι Ελιές, τὴ ἐρφίκιον αὐτοῦ πιγκέρνης, ὁ λεγόμενος κατὰ τὴν τῶν Τούρκων γλώτταν Σιαραπτάρ, κλέψας αὐτό, καὶ περάσας εἰς τὰ τῆς ᾿Ανατολῆς μέρη τὰ πρὸς Παφλαγονίας, πέμπει κρυφίως γραφὰς πρὸς τὸν Σια. ραπτὰρ Ελιὲς ὁ βασιλεὺς, τοῦ ἄγειν τὸ παιδίον ἐν τῇ Προύσῃ, στείλας πρὸς αὐτὸν καὶ χρυσίου μέρος πολὺ τοῦ ῥογεῦσαι, καὶ στῆσαι νεόλεκτον στρατὸν, καὶ εἰσάξαι τὸ παιδίον ἐν τῇ ἐπαρχίᾳ τῆς Βιθυνίας. Ο Μουράτ οὖν ἡσχολεῖτο ἐν ἐλεπάλξεσιν καὶ ἀκροβολισμοῖς τοῦ λαβεῖν τὴν Κωνσταντίνου. Ἐν ὀλίγαις οὖν ἡμέραις ἔρχεται εἷς τῶν ταχυδρό μων ἀπαγγέλλων τῷ Μουράτ, ὅτι ἡ ἀδελφός σου δ Μουσταφᾶς εἰσῆλθεν ἐν τῇ Προύσῃ, καὶ ὑπεδέξαντο οἱ τῆς πόλεως, καὶ εὐφήμησαν αὐτὸν ὡς ἡγεμόνα. Καὶ ἀπάρας ἐκ τῆς Προύσης σὺν τῷ Σιαραπτάρ Ελιὲς ὑπάγει εἰς Νίκαιαν. Ταῦτα μαθὼν ὁ Μωράτο καὶ ἐν νῷ βάλλων, ὡς ὁ βασιλεὺς τῶν Ῥωμαίων ἔχει καὶ ἕτερον Μουσταφᾶν, τοῦ ἐνέγκαι με πει· ρασμούς, ἀφίησι τὴν ἔχθραν, καὶ λύει τὰς παρα τάξεις, καὶ τὰς μελετωμένας επάλξεις, καὶ ἐλεπή λεις, καὶ δίδωσι λύσιν τῷ μυριαριθμῷ στρατῷ, καὶ αὐτὸς ἀφεὶς τὸ πολεμεῖν ἐπανέζευξεν ἐν τῇ ᾿Αδριανοῦ. Dum hæc aguntur, imperator Manue, paraplecti- Ο δὲ βασιλεύς Μανουήλ έκειτο τα λοίσθια cus factus, ultimosque spiritus ducens jacebat, πνέων, γενόμενος παράπληκτος, καὶ ἐν τρισὶν ἡμέ e. intra triduum naturæ tributum persolvit. Sapientissimus fuit, virtutibus clarus, temperantia ac modestia insignis, uperium filio suo Joanni Romæorum imperatori ultimo reliquit, qui sane dignis imperio virtutibus cæteros omnes anteibat. Tres menses cum exercitu suo Morates urραις ἀπέδωκε τὸ χρεών. Οντως σοφώτατος, καὶ ἐνάρετος, ἔν τε σωφροσύνῃ καὶ κοσμιότητι, κατα λείψας τὴν βασιλείαν τῷ υἱῷ αὐτοῦ Ἰωάννῃ τῷ ὑπάτῳ βασιλεῖ τῶν Ρωμαίων, καὶ πρώτῳ ἐν πᾶσι, τὰ τῆς βασιλείας ἔχων ἰδιώματα. Εποίησε γοῦν ὁ Μωράτ σὺν τοῖς στρατεύμασιν αὐτοῦ ἐπάνω τῆς Ismaelis Bullia!di nolæ. 'Ο δὲ βασιλεύς Μανουήλ. Hunc Muelapham Morris fratrem, Mustaphopvlum Pliranzes lib. i, cap. 40, ap pellat, Byzantiumque venisse tradit. Laonicus vero illum apud Caramanum degisse, quæque ad victum necessaria sunt, ab eo accepisse scribit. Constantinopolim deinde venisse: Græcorum tandem factione in Asiam transvectuin, ab Aliaze Saraphtare, cui Mehemetes eum crediderat, Morati proditum, hujusque jussu strangulatum. Leunclavius lib. xiv ex Verantii et Hanivaldi monumentis illam historiam fusius explanavit, Μανουὴλ ἔκειτο. Mortem Manuelis Phranze accidisse tradit anno 6933, Julii 21 (id est Christi 1125).

DUCE indicio reum peractum Coracem morte damnatum & ὁ Πύλης ἔγραψε τότε τῷ βασιλεῖ πῶς ὁ Θεολόγος esse. Eum deindle vinciunt, sivis tormentis vexaul, invidiam quippe et odium apud omnes sibi confa verat; ad accensum denique rogum miserum attractum interrogant, num velit fidem Christianam abjurare, ut salvus evadat, alias igne comburendum esse minantur. Tum qui ante abjurationem moribus ae factis Turcus erat, fidem Christianam aljurando prodidi!: circumcisus deinde cum pompa deductus est. Post multos vero annos in illa exsecranda professione, persoluto naturæ debito, animam abjecit. Decumbens autem imperator Manuel, cui singulis, ut ita dicam, diebus ob oculos mors obversabatur, adversus Moratem, quod dicturus sum, excogitavit. Duorum Mehemetis filiorum, fratrumque suorum alterum laqueo jam Morates interemerat, recepta inter ipsos immani ac nefanda consuetudine. Alterum nomine quoque Mustapham, quidam ex magnatibus dictus Eliez, qui pincernæ munus obibat, Turcice Siaraplar appellatus, post patris obitum suguratus occultavit, et in Anatolize partes Cappadociam versus transportavit. Ad hunc Siaraptarim Eliez clam litteras scribit imperator, quibus illum invitat et hortatur, ut Prusam puerum illum adducat. Mittit simul magnam pecuniæ vim, ut militem mercede conduceret, exercitum novum instauraret, puerumque in Bithyniæ provinciam introduceret. Vacabat interim Morates fabricandis machinis ad deturbandas mœnium pinnas, ac velitationibus obsessos fatigabat Constantinopoleos potiundi cupidus, cum paucis diebus cursorum unus accessit, nuntium. Morati afferens fratrem ejus Mustapham Prusam, a civibus ut principem suum benigne ac cum plausu susceptum, intrasse. Prusa deinde cum Siaraptari Eliez abeuntem Nicæam profectum 105 esse. His auditis Morates talia secum agitat: Romæorum imperator alium paratum habet Mustapham, per quem mihi negotia facessal. Hac rerum novitate permotus Morates hostilibus factis abstinuit; exercitum immensum, facta abeundi copia, dimisit. Turribus et machinis ad urbem expugnandam et debellandam omissis, Adrianopolim revertitur. μέλλει προδοῦναι τὴν πόλιν, καὶ παρ᾽ ἐκείνου του μηνύματος ἀπέθανεν ὁ Κώρας. Δεσμώσαντες οὖν τοῦτον καὶ βασανίσαντες ἀνηλεώς, ἦν γὰρ μισητός παρὰ πάντων, ὕστερον πυρκαϊὰν ἀνάψαντες παρέστησαν ἐν αὐτῇ τὸν ἄθλιον. Καὶ ἐρωτήσαντες εἰ βούλεται ἐξομήσαι τὴν πίστιν τῶν Χριστιανῶν, σωθήσεται· εἰ δὲ μή, τὸ πῦρ δαπανήσει. Τότε ὁ πρὸ τῆς ἀρνήσεως Τοῦρκος κατὰ τὰς πράξεις ἡρντο σατο, καὶ περιέτεμον αὐτὸν πομπεύσαντες. Μετά χρόνους δὲ ἱκανοὺς τὴν ψυχὴν ἀπέρριψεν, ἐν τῇ ὁμολογία ταύτῃ τῇ ἀπαισίῳ δοὺς τὸ τέλος. Ὁ δὲ βασιλεὺς Μανουήλ κατάκοιτος ῶν, καὶ καθ᾿ ἑκάστην ἔχων εἰπεῖν πρὸ ὀφθαλμῶν τὸν θάνατον, σοφίζεται κατὰ τοῦ Μωρὶς ὅ λέξων ἔρχομαι. Τα δύο τέκνα του Μεχμέτ, αδέλφια δὲ τοῦ Μωράτ, τὸ μὲν ἓν φθάσας ἔπνιξε, κατὰ τὴν κρατοῦσαν εἰς αὐτ τοὺς μιαιφόνον συνήθειαν· τὸ δὲ ἄλλο, δ καὶ Μου σταφᾶς ἐκαλεῖτο, θανόντος τοῦ πατρὸς αὐτῶν, εἰς μεγιστάνων τοῦ πατρὸς αὐτοῦ ὀνόματι Ελιές, τὴ ἐρφίκιον αὐτοῦ πιγκέρνης, ὁ λεγόμενος κατὰ τὴν τῶν Τούρκων γλώτταν Σιαραπτάρ, κλέψας αὐτό, καὶ περάσας εἰς τὰ τῆς ᾿Ανατολῆς μέρη τὰ πρὸς Παφλαγονίας, πέμπει κρυφίως γραφὰς πρὸς τὸν Σια. ραπτὰρ Ελιὲς ὁ βασιλεὺς, τοῦ ἄγειν τὸ παιδίον ἐν τῇ Προύσῃ, στείλας πρὸς αὐτὸν καὶ χρυσίου μέρος πολὺ τοῦ ῥογεῦσαι, καὶ στῆσαι νεόλεκτον στρατὸν, καὶ εἰσάξαι τὸ παιδίον ἐν τῇ ἐπαρχίᾳ τῆς Βιθυνίας. Ο Μουράτ οὖν ἡσχολεῖτο ἐν ἐλεπάλξεσιν καὶ ἀκροβολισμοῖς τοῦ λαβεῖν τὴν Κωνσταντίνου. Ἐν ὀλίγαις οὖν ἡμέραις ἔρχεται εἷς τῶν ταχυδρό μων ἀπαγγέλλων τῷ Μουράτ, ὅτι ἡ ἀδελφός σου δ Μουσταφᾶς εἰσῆλθεν ἐν τῇ Προύσῃ, καὶ ὑπεδέξαντο οἱ τῆς πόλεως, καὶ εὐφήμησαν αὐτὸν ὡς ἡγεμόνα. Καὶ ἀπάρας ἐκ τῆς Προύσης σὺν τῷ Σιαραπτάρ Ελιὲς ὑπάγει εἰς Νίκαιαν. Ταῦτα μαθὼν ὁ Μωράτο καὶ ἐν νῷ βάλλων, ὡς ὁ βασιλεὺς τῶν Ῥωμαίων ἔχει καὶ ἕτερον Μουσταφᾶν, τοῦ ἐνέγκαι με πει· ρασμούς, ἀφίησι τὴν ἔχθραν, καὶ λύει τὰς παρα τάξεις, καὶ τὰς μελετωμένας επάλξεις, καὶ ἐλεπή λεις, καὶ δίδωσι λύσιν τῷ μυριαριθμῷ στρατῷ, καὶ αὐτὸς ἀφεὶς τὸ πολεμεῖν ἐπανέζευξεν ἐν τῇ ᾿Αδριανοῦ. Dum hæc aguntur, imperator Manue, paraplecti- Ο δὲ βασιλεύς Μανουήλ έκειτο τα λοίσθια cus factus, ultimosque spiritus ducens jacebat, πνέων, γενόμενος παράπληκτος, καὶ ἐν τρισὶν ἡμέ e. intra triduum naturæ tributum persolvit. Sapientissimus fuit, virtutibus clarus, temperantia ac modestia insignis, uperium filio suo Joanni Romæorum imperatori ultimo reliquit, qui sane dignis imperio virtutibus cæteros omnes anteibat. Tres menses cum exercitu suo Morates urραις ἀπέδωκε τὸ χρεών. Οντως σοφώτατος, καὶ ἐνάρετος, ἔν τε σωφροσύνῃ καὶ κοσμιότητι, κατα λείψας τὴν βασιλείαν τῷ υἱῷ αὐτοῦ Ἰωάννῃ τῷ ὑπάτῳ βασιλεῖ τῶν Ρωμαίων, καὶ πρώτῳ ἐν πᾶσι, τὰ τῆς βασιλείας ἔχων ἰδιώματα. Εποίησε γοῦν ὁ Μωράτ σὺν τοῖς στρατεύμασιν αὐτοῦ ἐπάνω τῆς Ismaelis Bullia!di nolæ. 'Ο δὲ βασιλεύς Μανουήλ. Hunc Muelapham Morris fratrem, Mustaphopvlum Pliranzes lib. i, cap. 40, ap pellat, Byzantiumque venisse tradit. Laonicus vero illum apud Caramanum degisse, quæque ad victum necessaria sunt, ab eo accepisse scribit. Constantinopolim deinde venisse: Græcorum tandem factione in Asiam transvectuin, ab Aliaze Saraphtare, cui Mehemetes eum crediderat, Morati proditum, hujusque jussu strangulatum. Leunclavius lib. xiv ex Verantii et Hanivaldi monumentis illam historiam fusius explanavit, Μανουὴλ ἔκειτο. Mortem Manuelis Phranze accidisse tradit anno 6933, Julii 21 (id est Christi 1125).

πόλεως μῆνας τρεῖς· μετὰ δὲ τὸ ἐγερθῆναι, καὶ bem oppugnando transegit. Soluta deinde obsiεἰσελθεῖν ἐν τῇ ᾿Αδριανού, μετὰ τρεῖς ἡμέρας ἔρχε ται ἐν Καλλιουπόλει. Καὶ περάσας σὺν ἱκανῷ πεζικῷ καὶ ὀλίγοις ἱππεῦσι, τινός μή γινώσκοντος που πορεύεται, δι᾿ ἑνὸς ἡμερονυχθίου πρωΐ ἔτι σκοτίας οὔσης φθάνει Νίκαιαν, καὶ προσημαίνει τὴν Ελευσιν αὐτοῦ τοῖς πιστοῖς. Καὶ αὐτοὶ θροῦν ποιήσαντες ἐν μέσῳ τῆς πόλεως, ἀνοίγονται αἱ θύραι, καὶ ἀνατέλλων εἰσάγεται ὁ Μουράτ ἐντὸς, καὶ εὐ ρὼν τὸν μείρακα ἔπνιξε, καὶ τοὺς αὐτοῦ ὑπερασπι στὰς κατέσφαξεν. "Ην δὲ ὁ Μουσταφᾶς ὡς ἐτῶν ἕξ. Τότε ὡς εἶδε τὸ παιδίον τεθνηκότα, ἐκέλευσεν ἄγειν αὐτὸ ἐν τῇ Προύσῃ, καὶ παραδοῦναι τῷ τάφῳ πλησίον τοῦ πατρὸς αὐτῶν. Ἐν τῷ ἔτει ἐκείνῳ ἀπέθα νον τρεῖς ἀρχηγοί Μουσταφάδες, εἷς ὁ καὶ πλαστός παρὰ τοῖς πολλοῖς λεγόμενος, ἄλλος ὁ τοῦ Μουράτ ἀδελφὸς, καὶ ἕτερος ὁ τοῦ 'Ατὴν, ὃν ἀπέκτεινε Τζινεήτ, καὶ βασιλεὺς τῶν Ῥωμαίων, ο Μανουήλ. Ο δὲ Μουράτ ἐπανελθὼν ἐν ᾿Αδριανουπόλει, οὐκ ἐπαύετο νυκτὸς καὶ ἡμέρας ἐρευνῶν ἀφορμήν τινα, ὥστε ἀντᾶραι τῷ Τζινεήτ. Μηνύει οὖν αὐτῷ λέγων· Οἶδας τὰς συνθήκας, ἄς μοι συνέθου· καὶ εἰ μὲν βούλει τοῦ εἶναι φίλον ἐμὸν, πέμψον μοι τὸν σὸν υἱὸν διαταχέων, ὅτι μέλλω περᾷν τὸν Ιστρον· εἰ δὲ οὖν, ἔσο μοι διακείμενος συν τοῖς ἐμοῖς ἀνηκόοις, κἀγὼ τὸ ὅπερ Θεῷ βουλητὸν εἰς σε πράξω. Ο Τζινεήτ γοῦν ἀπεκρίνατο, Ο σοι βουλητὸν πρᾶττε· τὴν δὲ ἀπέκβασιν τῷ Θεῷ ἄφες. Στέλλει οὖν ἐν ἐκείνῳ τῷ ἔτει Ακιντζίδας ἐν Βλαχίᾳ καὶ ἐν Σερβίᾳ δεικνύων τὴν ανάρρησιν αὐτοῦ. Έρχονται οὖν ἀποκρισιάριοι πάντοθεν προσαγορεύοντες αὐτῷ τὰ τῆς ἡγεμονίας εἰσόδια· καὶ ἀπὸ τὸν δεσπότην Σερβίας, καὶ ἀπὸ βαϊβόδαν Βλαχίας· ἐποίησεν οὖν εἰρήνην σὺν ἐκεί νοις. Μετὰ δὲ τοῦ βασιλέως Ἰωάννου οὐκ ἦν τὸ σύνολον ἡμερωθῆναι, ἀλλ' ἔτρεφεν ἔχθραν ἄσπονδεν. Ὡς οὖν οὐκ ἠδυνήθη τι πρᾶξαι κατὰ τῆς πόλ λεως, πρὸς τὰ μέρη τῆς Θετταλίας τὴν ὁρμὴν τοῦ νοὸς εἶχε, καὶ πρὸς τὰς ἐμβολὰς τῆς Πελοποννήσου, καὶ ἐν τοῖς αἰγιαλοῖς τοῖς κατὰ τὸν Στρυμόνα. Πέμψας οὖν ἱκανὰ στρατεύματα, ἔκλεισε Θεσσαλονίκην καὶ τὰ πέριξ ελεηλάτει. Το Ζητούνιον καὶ τὰ πέριξ ἐκούρσευε. Ην δὲ τότε ἐν Ζητουνίῳ στα λεὶς εἰς ὑπατείαν Καντακουζηνὸς ὁ Στραυομήτης ἄνδρος [ἀνὴρ] γενναῖος, εἰ χρὴ καλεῖν αὐτὸν ἄνδρα, ποιήσας μεγάλην ζημίαν ἐν ἐκείνοις τοῖς μέρεσι τοὺς κατοικοῦντας Τούρκους, καὶ περιέπων ἀσφα λῶς τὰ πέριξ τοῦ Ζητουνίου, καὶ τὸ πολίχνιον. Ετοιμάσας τὸν τῆς Εῴας στρατὸν πέμπει στρατάρχην ὀνόματι Χαλίλιν τινὰ Ῥωμαῖον τῷ γένει, γαμβρὸν ἐπ᾽ ἀδελφῇ τοῦ προμνημονευθέντος Παγιαζήτ, ὃν ἀπέκτεινε Τζινεὴς ἔτι ὧν σὺν τῷ Μουσταφά· καὶ δὴ λαβὼν τὰς δυνάμεις ἁπάσας πρὸς τὰ μέρη Φιλαδελφείας. Ο δὲ Τζινεὴς τὸ παdione Adrianopolim regressus, tribus ibi transactis diebus, Callipolim proficiscitur. Superato freto cum magna peditum manu, paucis vero equitibus, nullo, quo tenderet, gnaro, diei unius ac noctis itinere mane, antequam lucescerét, Nicæam pervenit; advenisseque significat iis qui in fide manserant. Per quos, excitato in media urbe tumultu, portæ ipsi aperiuntur, orienteque sole Morates intra muros accipitur. Inventum Mustapham annorum fere sex puerum strangulat, et ejus satellites perimit: utque puerum mortuum conspexit, cadaver Prusam ferri, et in paterno monumento sepeliri jussit. Anno illo tres principes, quibus Mustaphas nomen erat, fato concesserunt: unus qui Bajazitis filius subdititius a multis creditus est; alter Moratis frater; tertius Atinis nepos, quem Cineites occidit; eodemque anno imperator Manuel obiit. Morates postea Adrianopolin reversus noctu et interdiu meditabatur, qua specie ac praetextu Cineitem adoriri posset quapropter ejusmodi mandatum ei significat: Quas conditiones tibi tulerim, tuque acceperis recte meministi; itaque si in amicitia mecum perseverare velis, filium tuum illico ad me mitte, Istrum quippe trajicere cogito. Sin vero ita affectus erga me fueris, ut jussa mea detrecles: in te prout Dev visum fuerit me geram. Ad ca respondit Cineites: Pro libitu tuo age, sutcessum vero Deo permitte. ille igitur in Walachiam et Serviam Akincidas mittit, qui nuntiarent ipsis se regem proclamatum esse. Undequaque igitur accedunt apocrisiarii, qui ipsi principatus initia - congratulantur. Venerunt etiam a despota Serviæ et vaivoda Walachiæ, cum quibus pacem ſirmavit cum imperatore Joanne in gratiam et amicitiam redire omnino aversabatur, animo odium capitale gestans. Cum itaque in urbe 106 Constantinopoli oppugnandla quidquam proficere non posset, Thessaliam animi impetu actus, Peloponnesi isthmum, et maritima loca ad ostia Strymonis sita invadit. Misso ctiam ingenti agmine Thessaloni- - cam circumdat, agrumque circumjectum prædationibus vastat. Zetunium vicinaque loca incursionibus populatur. Zelunio tunc præeral Cantacuzenus Stravometis vir, si dicendus vir est, generosus, qui illas regiones ipsumque Zetunium tutabatur, maximaque damna Turcis illic habitantibus intulerat. Cum autem Morates Orientis copias in unum adunasset, ducem iis Halilin quendam præfecit genere Romnæum, qui Bajazitis a Cineite Mustaphæ partes sequente occisi 80rorem conjugen habuerat. Is ducto secum toto. exercitu Philadelphiæ vicinas regiones adit. Verum、 Ismaelis Bullialdi notæ. 'Ακιντζίδας. Ιd est, cursores, Ackin excursin. Dicuntur etiam Akenzii. Ετοιμάσας τὸν τῆς Εφας στρατόν. Quæ ex Hanivaldinis monumentis refert Leunclavius, Ducæ narrationi magis congruunt, quam quæ ex Veran tiano lib. excerpta sunt. Loomicus hajus adversusCineitem expeditionis nullum verbum facit.

πόλεως μῆνας τρεῖς· μετὰ δὲ τὸ ἐγερθῆναι, καὶ bem oppugnando transegit. Soluta deinde obsiεἰσελθεῖν ἐν τῇ ᾿Αδριανού, μετὰ τρεῖς ἡμέρας ἔρχε ται ἐν Καλλιουπόλει. Καὶ περάσας σὺν ἱκανῷ πεζικῷ καὶ ὀλίγοις ἱππεῦσι, τινός μή γινώσκοντος που πορεύεται, δι᾿ ἑνὸς ἡμερονυχθίου πρωΐ ἔτι σκοτίας οὔσης φθάνει Νίκαιαν, καὶ προσημαίνει τὴν Ελευσιν αὐτοῦ τοῖς πιστοῖς. Καὶ αὐτοὶ θροῦν ποιήσαντες ἐν μέσῳ τῆς πόλεως, ἀνοίγονται αἱ θύραι, καὶ ἀνατέλλων εἰσάγεται ὁ Μουράτ ἐντὸς, καὶ εὐ ρὼν τὸν μείρακα ἔπνιξε, καὶ τοὺς αὐτοῦ ὑπερασπι στὰς κατέσφαξεν. "Ην δὲ ὁ Μουσταφᾶς ὡς ἐτῶν ἕξ. Τότε ὡς εἶδε τὸ παιδίον τεθνηκότα, ἐκέλευσεν ἄγειν αὐτὸ ἐν τῇ Προύσῃ, καὶ παραδοῦναι τῷ τάφῳ πλησίον τοῦ πατρὸς αὐτῶν. Ἐν τῷ ἔτει ἐκείνῳ ἀπέθα νον τρεῖς ἀρχηγοί Μουσταφάδες, εἷς ὁ καὶ πλαστός παρὰ τοῖς πολλοῖς λεγόμενος, ἄλλος ὁ τοῦ Μουράτ ἀδελφὸς, καὶ ἕτερος ὁ τοῦ 'Ατὴν, ὃν ἀπέκτεινε Τζινεήτ, καὶ βασιλεὺς τῶν Ῥωμαίων, ο Μανουήλ. Ο δὲ Μουράτ ἐπανελθὼν ἐν ᾿Αδριανουπόλει, οὐκ ἐπαύετο νυκτὸς καὶ ἡμέρας ἐρευνῶν ἀφορμήν τινα, ὥστε ἀντᾶραι τῷ Τζινεήτ. Μηνύει οὖν αὐτῷ λέγων· Οἶδας τὰς συνθήκας, ἄς μοι συνέθου· καὶ εἰ μὲν βούλει τοῦ εἶναι φίλον ἐμὸν, πέμψον μοι τὸν σὸν υἱὸν διαταχέων, ὅτι μέλλω περᾷν τὸν Ιστρον· εἰ δὲ οὖν, ἔσο μοι διακείμενος συν τοῖς ἐμοῖς ἀνηκόοις, κἀγὼ τὸ ὅπερ Θεῷ βουλητὸν εἰς σε πράξω. Ο Τζινεήτ γοῦν ἀπεκρίνατο, Ο σοι βουλητὸν πρᾶττε· τὴν δὲ ἀπέκβασιν τῷ Θεῷ ἄφες. Στέλλει οὖν ἐν ἐκείνῳ τῷ ἔτει Ακιντζίδας ἐν Βλαχίᾳ καὶ ἐν Σερβίᾳ δεικνύων τὴν ανάρρησιν αὐτοῦ. Έρχονται οὖν ἀποκρισιάριοι πάντοθεν προσαγορεύοντες αὐτῷ τὰ τῆς ἡγεμονίας εἰσόδια· καὶ ἀπὸ τὸν δεσπότην Σερβίας, καὶ ἀπὸ βαϊβόδαν Βλαχίας· ἐποίησεν οὖν εἰρήνην σὺν ἐκεί νοις. Μετὰ δὲ τοῦ βασιλέως Ἰωάννου οὐκ ἦν τὸ σύνολον ἡμερωθῆναι, ἀλλ' ἔτρεφεν ἔχθραν ἄσπονδεν. Ὡς οὖν οὐκ ἠδυνήθη τι πρᾶξαι κατὰ τῆς πόλ λεως, πρὸς τὰ μέρη τῆς Θετταλίας τὴν ὁρμὴν τοῦ νοὸς εἶχε, καὶ πρὸς τὰς ἐμβολὰς τῆς Πελοποννήσου, καὶ ἐν τοῖς αἰγιαλοῖς τοῖς κατὰ τὸν Στρυμόνα. Πέμψας οὖν ἱκανὰ στρατεύματα, ἔκλεισε Θεσσαλονίκην καὶ τὰ πέριξ ελεηλάτει. Το Ζητούνιον καὶ τὰ πέριξ ἐκούρσευε. Ην δὲ τότε ἐν Ζητουνίῳ στα λεὶς εἰς ὑπατείαν Καντακουζηνὸς ὁ Στραυομήτης ἄνδρος [ἀνὴρ] γενναῖος, εἰ χρὴ καλεῖν αὐτὸν ἄνδρα, ποιήσας μεγάλην ζημίαν ἐν ἐκείνοις τοῖς μέρεσι τοὺς κατοικοῦντας Τούρκους, καὶ περιέπων ἀσφα λῶς τὰ πέριξ τοῦ Ζητουνίου, καὶ τὸ πολίχνιον. Ετοιμάσας τὸν τῆς Εῴας στρατὸν πέμπει στρατάρχην ὀνόματι Χαλίλιν τινὰ Ῥωμαῖον τῷ γένει, γαμβρὸν ἐπ᾽ ἀδελφῇ τοῦ προμνημονευθέντος Παγιαζήτ, ὃν ἀπέκτεινε Τζινεὴς ἔτι ὧν σὺν τῷ Μουσταφά· καὶ δὴ λαβὼν τὰς δυνάμεις ἁπάσας πρὸς τὰ μέρη Φιλαδελφείας. Ο δὲ Τζινεὴς τὸ παdione Adrianopolim regressus, tribus ibi transactis diebus, Callipolim proficiscitur. Superato freto cum magna peditum manu, paucis vero equitibus, nullo, quo tenderet, gnaro, diei unius ac noctis itinere mane, antequam lucescerét, Nicæam pervenit; advenisseque significat iis qui in fide manserant. Per quos, excitato in media urbe tumultu, portæ ipsi aperiuntur, orienteque sole Morates intra muros accipitur. Inventum Mustapham annorum fere sex puerum strangulat, et ejus satellites perimit: utque puerum mortuum conspexit, cadaver Prusam ferri, et in paterno monumento sepeliri jussit. Anno illo tres principes, quibus Mustaphas nomen erat, fato concesserunt: unus qui Bajazitis filius subdititius a multis creditus est; alter Moratis frater; tertius Atinis nepos, quem Cineites occidit; eodemque anno imperator Manuel obiit. Morates postea Adrianopolin reversus noctu et interdiu meditabatur, qua specie ac praetextu Cineitem adoriri posset quapropter ejusmodi mandatum ei significat: Quas conditiones tibi tulerim, tuque acceperis recte meministi; itaque si in amicitia mecum perseverare velis, filium tuum illico ad me mitte, Istrum quippe trajicere cogito. Sin vero ita affectus erga me fueris, ut jussa mea detrecles: in te prout Dev visum fuerit me geram. Ad ca respondit Cineites: Pro libitu tuo age, sutcessum vero Deo permitte. ille igitur in Walachiam et Serviam Akincidas mittit, qui nuntiarent ipsis se regem proclamatum esse. Undequaque igitur accedunt apocrisiarii, qui ipsi principatus initia - congratulantur. Venerunt etiam a despota Serviæ et vaivoda Walachiæ, cum quibus pacem ſirmavit cum imperatore Joanne in gratiam et amicitiam redire omnino aversabatur, animo odium capitale gestans. Cum itaque in urbe 106 Constantinopoli oppugnandla quidquam proficere non posset, Thessaliam animi impetu actus, Peloponnesi isthmum, et maritima loca ad ostia Strymonis sita invadit. Misso ctiam ingenti agmine Thessaloni- - cam circumdat, agrumque circumjectum prædationibus vastat. Zetunium vicinaque loca incursionibus populatur. Zelunio tunc præeral Cantacuzenus Stravometis vir, si dicendus vir est, generosus, qui illas regiones ipsumque Zetunium tutabatur, maximaque damna Turcis illic habitantibus intulerat. Cum autem Morates Orientis copias in unum adunasset, ducem iis Halilin quendam præfecit genere Romnæum, qui Bajazitis a Cineite Mustaphæ partes sequente occisi 80rorem conjugen habuerat. Is ducto secum toto. exercitu Philadelphiæ vicinas regiones adit. Verum、 Ismaelis Bullialdi notæ. 'Ακιντζίδας. Ιd est, cursores, Ackin excursin. Dicuntur etiam Akenzii. Ετοιμάσας τὸν τῆς Εφας στρατόν. Quæ ex Hanivaldinis monumentis refert Leunclavius, Ducæ narrationi magis congruunt, quam quæ ex Veran tiano lib. excerpta sunt. Loomicus hajus adversusCineitem expeditionis nullum verbum facit.

πόλεως μῆνας τρεῖς· μετὰ δὲ τὸ ἐγερθῆναι, καὶ bem oppugnando transegit. Soluta deinde obsiεἰσελθεῖν ἐν τῇ ᾿Αδριανού, μετὰ τρεῖς ἡμέρας ἔρχε ται ἐν Καλλιουπόλει. Καὶ περάσας σὺν ἱκανῷ πεζικῷ καὶ ὀλίγοις ἱππεῦσι, τινός μή γινώσκοντος που πορεύεται, δι᾿ ἑνὸς ἡμερονυχθίου πρωΐ ἔτι σκοτίας οὔσης φθάνει Νίκαιαν, καὶ προσημαίνει τὴν Ελευσιν αὐτοῦ τοῖς πιστοῖς. Καὶ αὐτοὶ θροῦν ποιήσαντες ἐν μέσῳ τῆς πόλεως, ἀνοίγονται αἱ θύραι, καὶ ἀνατέλλων εἰσάγεται ὁ Μουράτ ἐντὸς, καὶ εὐ ρὼν τὸν μείρακα ἔπνιξε, καὶ τοὺς αὐτοῦ ὑπερασπι στὰς κατέσφαξεν. "Ην δὲ ὁ Μουσταφᾶς ὡς ἐτῶν ἕξ. Τότε ὡς εἶδε τὸ παιδίον τεθνηκότα, ἐκέλευσεν ἄγειν αὐτὸ ἐν τῇ Προύσῃ, καὶ παραδοῦναι τῷ τάφῳ πλησίον τοῦ πατρὸς αὐτῶν. Ἐν τῷ ἔτει ἐκείνῳ ἀπέθα νον τρεῖς ἀρχηγοί Μουσταφάδες, εἷς ὁ καὶ πλαστός παρὰ τοῖς πολλοῖς λεγόμενος, ἄλλος ὁ τοῦ Μουράτ ἀδελφὸς, καὶ ἕτερος ὁ τοῦ 'Ατὴν, ὃν ἀπέκτεινε Τζινεήτ, καὶ βασιλεὺς τῶν Ῥωμαίων, ο Μανουήλ. Ο δὲ Μουράτ ἐπανελθὼν ἐν ᾿Αδριανουπόλει, οὐκ ἐπαύετο νυκτὸς καὶ ἡμέρας ἐρευνῶν ἀφορμήν τινα, ὥστε ἀντᾶραι τῷ Τζινεήτ. Μηνύει οὖν αὐτῷ λέγων· Οἶδας τὰς συνθήκας, ἄς μοι συνέθου· καὶ εἰ μὲν βούλει τοῦ εἶναι φίλον ἐμὸν, πέμψον μοι τὸν σὸν υἱὸν διαταχέων, ὅτι μέλλω περᾷν τὸν Ιστρον· εἰ δὲ οὖν, ἔσο μοι διακείμενος συν τοῖς ἐμοῖς ἀνηκόοις, κἀγὼ τὸ ὅπερ Θεῷ βουλητὸν εἰς σε πράξω. Ο Τζινεήτ γοῦν ἀπεκρίνατο, Ο σοι βουλητὸν πρᾶττε· τὴν δὲ ἀπέκβασιν τῷ Θεῷ ἄφες. Στέλλει οὖν ἐν ἐκείνῳ τῷ ἔτει Ακιντζίδας ἐν Βλαχίᾳ καὶ ἐν Σερβίᾳ δεικνύων τὴν ανάρρησιν αὐτοῦ. Έρχονται οὖν ἀποκρισιάριοι πάντοθεν προσαγορεύοντες αὐτῷ τὰ τῆς ἡγεμονίας εἰσόδια· καὶ ἀπὸ τὸν δεσπότην Σερβίας, καὶ ἀπὸ βαϊβόδαν Βλαχίας· ἐποίησεν οὖν εἰρήνην σὺν ἐκεί νοις. Μετὰ δὲ τοῦ βασιλέως Ἰωάννου οὐκ ἦν τὸ σύνολον ἡμερωθῆναι, ἀλλ' ἔτρεφεν ἔχθραν ἄσπονδεν. Ὡς οὖν οὐκ ἠδυνήθη τι πρᾶξαι κατὰ τῆς πόλ λεως, πρὸς τὰ μέρη τῆς Θετταλίας τὴν ὁρμὴν τοῦ νοὸς εἶχε, καὶ πρὸς τὰς ἐμβολὰς τῆς Πελοποννήσου, καὶ ἐν τοῖς αἰγιαλοῖς τοῖς κατὰ τὸν Στρυμόνα. Πέμψας οὖν ἱκανὰ στρατεύματα, ἔκλεισε Θεσσαλονίκην καὶ τὰ πέριξ ελεηλάτει. Το Ζητούνιον καὶ τὰ πέριξ ἐκούρσευε. Ην δὲ τότε ἐν Ζητουνίῳ στα λεὶς εἰς ὑπατείαν Καντακουζηνὸς ὁ Στραυομήτης ἄνδρος [ἀνὴρ] γενναῖος, εἰ χρὴ καλεῖν αὐτὸν ἄνδρα, ποιήσας μεγάλην ζημίαν ἐν ἐκείνοις τοῖς μέρεσι τοὺς κατοικοῦντας Τούρκους, καὶ περιέπων ἀσφα λῶς τὰ πέριξ τοῦ Ζητουνίου, καὶ τὸ πολίχνιον. Ετοιμάσας τὸν τῆς Εῴας στρατὸν πέμπει στρατάρχην ὀνόματι Χαλίλιν τινὰ Ῥωμαῖον τῷ γένει, γαμβρὸν ἐπ᾽ ἀδελφῇ τοῦ προμνημονευθέντος Παγιαζήτ, ὃν ἀπέκτεινε Τζινεὴς ἔτι ὧν σὺν τῷ Μουσταφά· καὶ δὴ λαβὼν τὰς δυνάμεις ἁπάσας πρὸς τὰ μέρη Φιλαδελφείας. Ο δὲ Τζινεὴς τὸ παdione Adrianopolim regressus, tribus ibi transactis diebus, Callipolim proficiscitur. Superato freto cum magna peditum manu, paucis vero equitibus, nullo, quo tenderet, gnaro, diei unius ac noctis itinere mane, antequam lucescerét, Nicæam pervenit; advenisseque significat iis qui in fide manserant. Per quos, excitato in media urbe tumultu, portæ ipsi aperiuntur, orienteque sole Morates intra muros accipitur. Inventum Mustapham annorum fere sex puerum strangulat, et ejus satellites perimit: utque puerum mortuum conspexit, cadaver Prusam ferri, et in paterno monumento sepeliri jussit. Anno illo tres principes, quibus Mustaphas nomen erat, fato concesserunt: unus qui Bajazitis filius subdititius a multis creditus est; alter Moratis frater; tertius Atinis nepos, quem Cineites occidit; eodemque anno imperator Manuel obiit. Morates postea Adrianopolin reversus noctu et interdiu meditabatur, qua specie ac praetextu Cineitem adoriri posset quapropter ejusmodi mandatum ei significat: Quas conditiones tibi tulerim, tuque acceperis recte meministi; itaque si in amicitia mecum perseverare velis, filium tuum illico ad me mitte, Istrum quippe trajicere cogito. Sin vero ita affectus erga me fueris, ut jussa mea detrecles: in te prout Dev visum fuerit me geram. Ad ca respondit Cineites: Pro libitu tuo age, sutcessum vero Deo permitte. ille igitur in Walachiam et Serviam Akincidas mittit, qui nuntiarent ipsis se regem proclamatum esse. Undequaque igitur accedunt apocrisiarii, qui ipsi principatus initia - congratulantur. Venerunt etiam a despota Serviæ et vaivoda Walachiæ, cum quibus pacem ſirmavit cum imperatore Joanne in gratiam et amicitiam redire omnino aversabatur, animo odium capitale gestans. Cum itaque in urbe 106 Constantinopoli oppugnandla quidquam proficere non posset, Thessaliam animi impetu actus, Peloponnesi isthmum, et maritima loca ad ostia Strymonis sita invadit. Misso ctiam ingenti agmine Thessaloni- - cam circumdat, agrumque circumjectum prædationibus vastat. Zetunium vicinaque loca incursionibus populatur. Zelunio tunc præeral Cantacuzenus Stravometis vir, si dicendus vir est, generosus, qui illas regiones ipsumque Zetunium tutabatur, maximaque damna Turcis illic habitantibus intulerat. Cum autem Morates Orientis copias in unum adunasset, ducem iis Halilin quendam præfecit genere Romnæum, qui Bajazitis a Cineite Mustaphæ partes sequente occisi 80rorem conjugen habuerat. Is ducto secum toto. exercitu Philadelphiæ vicinas regiones adit. Verum、 Ismaelis Bullialdi notæ. 'Ακιντζίδας. Ιd est, cursores, Ackin excursin. Dicuntur etiam Akenzii. Ετοιμάσας τὸν τῆς Εφας στρατόν. Quæ ex Hanivaldinis monumentis refert Leunclavius, Ducæ narrationi magis congruunt, quam quæ ex Veran tiano lib. excerpta sunt. Loomicus hajus adversusCineitem expeditionis nullum verbum facit.

DUCE 9%0 Cineites, his nequidquam territus, exercitu etiam ράπαν μὴ δειλιῶν, ἔχων στρατὸν ἱκανὸν, καὶ αὐτὸς n'agno conscripto, usque ad Thyatiræ agrum in occursum Halilis progreditur. Uterque castra metatus est, ita ut se invicem conspicerent, nec plus stadiis quinque inter se distarent. Ubi illuxit, ab utraque parte classicum canitur, acie deinde instructa, agminibusque ordine dispositis, junior filiorum Cineitis, qui Curtis, id est Lupus, cognominabatur, scutiferis aliisque turmis, quas ducebat, stipatus in hostes invehitur, per mediamque eorum aciem perfractam viam sibi, velut aper, patefecit. At legiones et agmina Halilis cedendo ordines a primis ad ultimos aperiunt, ita ut haud magno damno illato penetraverit. Tum Halil imperito isto ac rei militaris ignaro deprebenso, copias suas in locuni arctum confestim traduxit, jussitque alba capitis tegumenta abscondere singulos, Curtim eadem via regressurum opinatus. Cineites interim primam Halilis aciem adoriri paratus stabat, dum simul remeans Curtis ultimam aggrederetur. Metuebat enim, ne, si ipse recta Curtim sequeretur in lostes etiam illatus, cætera agmina dilaberentur, et Halili se adjungerent: propterea statione sua se non movebat Curtim exspectando. Hic autem insoJenter superbiens cum equitatu cæterisque militibus lento gressu revertebatur. Jamque stadiorum dece: itinere cursim confecto, obviis quibuscum que caesis, recta, qua perrexerat via, rediit. Conspectaque in edito loco magna militum manu, audito tubarum cantu, signisque similibus his quæ in patris sui exercitu erant, visis, patrem suum a tergo hostibus institisse, et in fugam Halilim vertisse retur. At cum propius accessisset hoglesque eos esse cognovisset, flexo equo terga dat, et ut lepus fugiens retrocessit. 107 Fugientenı insecuti sunt velites canibus volantibus celeritate pares, brevique cursu Lupum comprehensum Halili adducunt. Illius moræ impatiens erat Cineites, quod otiosus interim staret. Qui, ubi intellexit Glium suum in hostium manus devenisse, cum reliquis copiis montes, qui Smyrnam speclant, repetit: perque vias arduas et difficiles eo usque incedit, donec in arcem quamdam nomine Hypselen pervenisset. Huic ante omnia necessaria providerat, curribus et navigiis munierat, convectis etiam omnimodis cibariis. Situm porro est học castrum ad quemdam loniæ sinum, Samoque oppositum in ipso maris littore. Halil interea filium ipsius Curtim catenis ferreis vinctum Adrianopolim ad Amiram mittit, veluti primitias mox falce rescindendi Cincitis. Curtiu, avunculumque ejus llamzam supra memoratum vinctos CallipoJim Aqiras Morates misit: ibique manicis ferreis impositis in carcerem detrusit. Halil deinde Herἐξέρχεται καὶ προσυπαντῷ τῷ Χαλίλ ἐν τῷ κάμπῳ τῶν Θυατείρων. Καὶ τεντώσαντες ἀπ' ἀλλήλων ἀντικρὺ ἀπέχοντες ὡς στάδια πέντε, πρωί σαλπίγ γων ἠχησάντων ἀμφοτέρων τῶν μερῶν, καὶ πάντων ἐνορδίνως ταξάντων τὰς φάλαγγας, ο νεώτερος των υἱῶν αὐτοῦ, ὃς καὶ Κούρτης ἐπωνομάζετο, ὃς λέγεται λύκος, είσεισι σὺν τοῖς ἀσπιδοφόροις αὐτοῦ · καὶ τῷ λοιπῷ τάγματι, καὶ ἐν μέσῳ τῆς παρατά ξεως, ὥσπερ ΰ; ἄγριος διέβη. Τὰ δὲ τάγματα, καὶ οἱ λεγεώνες τοῦ Χαλίλ παραχωρήσαντες καὶ τόπον δόντες διέδη, μέσον ὀλίγην ζημίαν ποιήσας. ῾Ο δὲ Χαλίλ, ἰδὼν τὸ ἄτεχνον αὐτοῦ, καὶ ἀστράτευτον, μετέστησε τὰ στρατεύματα ἐν ὀλίγῳ τόπῳ ὡς ἐν παρόδῳ, καὶ ἐκέλευσε τὰς λευκὰς καλύπτρας ὑπο κρύπτειν τὸν καθένα, ὑπολαβὼν ὅτι ὁ Κούρτης ἐν ὑποστροφῇ πάλιν τὴν αὐτὴν ὁδὸν διαβήσεται. Τζ:- νεήτης μὲν ἵστατο παρητοιμασμένος, ὡς ὅταν ὁ Κούρτης Επαναστρέψῃ εἰς τὴν οὐραγίαν, τότε καὶ αὐτὸς ἐξέλθῃ συναντήσων τῷ Χαλίλ. Εφοβεῖτο γάρ μή πως ὄπισθεν καὶ αὐτὸς ἐλθὼν τοῦ Κούρτη, εἰς τὸν λοιπὸν στρατὸν γένηταί τις διάρροια, καὶ ῥέψω σιν εἰς τὸν Χαλίλ. Καὶ διὰ τοῦτο οὐ μετεκινείτο προσδοκῶν τὸν Κούρτην. Ὁ δὲ Κούρτης ἀλαζο νευόμενος, καὶ ἀγερωχῶν σὺν τῷ ἵππῳ καὶ τοῖς ἑτέροις ὁμαίχμοσι στρατιώταις ἑβράδυνε στρέφων. Καὶ δὴ μέχρι σταδίων δέκα δρόμον περάσας, καὶ τους συναντώντας κατασφάξας, ἐστράφη πρὸς τὴν εὐθεῖαν, ἣν διέβη ἐκεῖνας, ὁδόν. Καὶ ἰδὼν ἐν ἐμφα νεί τόπῳ στρατιώτας πολλούς, καὶ ὀργάνων ἦχον, καὶ σημαίας ὁμοίας τοῦ πατρὸς αὐτοῦ, ἔδοξεν ὅτι ὁ πατὴρ αὐτοῦ ἐξόπισθεν ετροπώσατο τὸν Χαλί. Ἐγγίσας οὖν τὸν τόπον, καὶ γνωρίσα; ὅτι οἱ ὑπεναν τίοι εἰσὶν, στρέψας τὰς ἡνίας καὶ ὀπισθοδρόμως ἐλαύνων, ἔφευγε μὲν ὡς λαγωός, εδιώκετο δὲ παρὰ τῶν ταχυδρόμων, ὡς εἴποι τις, ἀεροβάτων κυνῶν. Ὁ δὲ Τζινεὴτ ἐπὶ τῇ τοσαύτῃ ἀργίᾳ ἐδυσχέραινε. Ως ἐν ὀλίγῳ οὖν ἡγρεύθη ὁ Λύκος, καὶ παρέστη τῷ Χαλίλ. Ὁ δὲ Τζινεήτ, μαθὼν τὴν τοῦ υἱοῦ ἅλωσιν, στραφείς σὺν τῷ λοιπῷ στρατῷ, τὰ πρὸς τὴν Σμύρνην ὄρη, καὶ δυσβάτους τόπους διέβαινεν, έως οὗ κατηντήκει ἐν πολιχνίῳ τινὶ Ὑψηλὴ ἐπονομαζί μενον Είχε γὰρ αὐτὸ προμεμελετημένον, καὶ καλῶς ἡσφαλισμένον ἐν ἅρμασι, καὶ νέοις νηυσί], καὶ παντοία τροφῇ. "Ην δὲ τὸ πολίχνιον τοῦτο ἐν ἑνὶ κόλπῳ τῆς θαλάσσης κατὰ τὴν Ιωνίαν ἀπέναντι νήσου Σάμου, Ενδον τῆς θαλάσσης. Ηὐλίσθη οὖν ἐκεῖ. Ὁ δὲ Χαλίλ στέλλει τὸν υἱὸν αὐτοῦ Κούρτην σιδηρόδετον ἐν Αδριανοῦ πρὸς τὸν Αμηράν, ὡς ἀπαρχὴν τοῦ θερισμοῦ Τζινεήτ και λήν. Ὁ δὲ ἀμηρᾶς Μωράτ στέλλει τοῦτον δέσμιον μετὰ τοῦ θείου αὐτοῦ Χαμζα, ἂν ὁ λόγος φθάσας ἐδήλωσεν, ἐν τῇ Καλλιουπόλει, καὶ χειροδεσμήσαν· τες, καὶ σιδηροδήσαντες έβαλον αὐτοὺς ἐν τῷ πύρ γῳ. Ὁ δὲ Χαλίλ διαδὰ; τὸν Ερμονα ποταμόν, καὶ Ismaelis Bullialdi notæ. Υψηλὴ ἐπονομαζόμενον. Turcis appellatur Ala-Sar, vel Alachisar, id est, altum castrum. Hypsilin quoqu· eam vocant, quæ nostro maritima est. 152) Glossa interlin. ἐν ἀκτῇ.

DUCE 9%0 Cineites, his nequidquam territus, exercitu etiam ράπαν μὴ δειλιῶν, ἔχων στρατὸν ἱκανὸν, καὶ αὐτὸς n'agno conscripto, usque ad Thyatiræ agrum in occursum Halilis progreditur. Uterque castra metatus est, ita ut se invicem conspicerent, nec plus stadiis quinque inter se distarent. Ubi illuxit, ab utraque parte classicum canitur, acie deinde instructa, agminibusque ordine dispositis, junior filiorum Cineitis, qui Curtis, id est Lupus, cognominabatur, scutiferis aliisque turmis, quas ducebat, stipatus in hostes invehitur, per mediamque eorum aciem perfractam viam sibi, velut aper, patefecit. At legiones et agmina Halilis cedendo ordines a primis ad ultimos aperiunt, ita ut haud magno damno illato penetraverit. Tum Halil imperito isto ac rei militaris ignaro deprebenso, copias suas in locuni arctum confestim traduxit, jussitque alba capitis tegumenta abscondere singulos, Curtim eadem via regressurum opinatus. Cineites interim primam Halilis aciem adoriri paratus stabat, dum simul remeans Curtis ultimam aggrederetur. Metuebat enim, ne, si ipse recta Curtim sequeretur in lostes etiam illatus, cætera agmina dilaberentur, et Halili se adjungerent: propterea statione sua se non movebat Curtim exspectando. Hic autem insoJenter superbiens cum equitatu cæterisque militibus lento gressu revertebatur. Jamque stadiorum dece: itinere cursim confecto, obviis quibuscum que caesis, recta, qua perrexerat via, rediit. Conspectaque in edito loco magna militum manu, audito tubarum cantu, signisque similibus his quæ in patris sui exercitu erant, visis, patrem suum a tergo hostibus institisse, et in fugam Halilim vertisse retur. At cum propius accessisset hoglesque eos esse cognovisset, flexo equo terga dat, et ut lepus fugiens retrocessit. 107 Fugientenı insecuti sunt velites canibus volantibus celeritate pares, brevique cursu Lupum comprehensum Halili adducunt. Illius moræ impatiens erat Cineites, quod otiosus interim staret. Qui, ubi intellexit Glium suum in hostium manus devenisse, cum reliquis copiis montes, qui Smyrnam speclant, repetit: perque vias arduas et difficiles eo usque incedit, donec in arcem quamdam nomine Hypselen pervenisset. Huic ante omnia necessaria providerat, curribus et navigiis munierat, convectis etiam omnimodis cibariis. Situm porro est học castrum ad quemdam loniæ sinum, Samoque oppositum in ipso maris littore. Halil interea filium ipsius Curtim catenis ferreis vinctum Adrianopolim ad Amiram mittit, veluti primitias mox falce rescindendi Cincitis. Curtiu, avunculumque ejus llamzam supra memoratum vinctos CallipoJim Aqiras Morates misit: ibique manicis ferreis impositis in carcerem detrusit. Halil deinde Herἐξέρχεται καὶ προσυπαντῷ τῷ Χαλίλ ἐν τῷ κάμπῳ τῶν Θυατείρων. Καὶ τεντώσαντες ἀπ' ἀλλήλων ἀντικρὺ ἀπέχοντες ὡς στάδια πέντε, πρωί σαλπίγ γων ἠχησάντων ἀμφοτέρων τῶν μερῶν, καὶ πάντων ἐνορδίνως ταξάντων τὰς φάλαγγας, ο νεώτερος των υἱῶν αὐτοῦ, ὃς καὶ Κούρτης ἐπωνομάζετο, ὃς λέγεται λύκος, είσεισι σὺν τοῖς ἀσπιδοφόροις αὐτοῦ · καὶ τῷ λοιπῷ τάγματι, καὶ ἐν μέσῳ τῆς παρατά ξεως, ὥσπερ ΰ; ἄγριος διέβη. Τὰ δὲ τάγματα, καὶ οἱ λεγεώνες τοῦ Χαλίλ παραχωρήσαντες καὶ τόπον δόντες διέδη, μέσον ὀλίγην ζημίαν ποιήσας. ῾Ο δὲ Χαλίλ, ἰδὼν τὸ ἄτεχνον αὐτοῦ, καὶ ἀστράτευτον, μετέστησε τὰ στρατεύματα ἐν ὀλίγῳ τόπῳ ὡς ἐν παρόδῳ, καὶ ἐκέλευσε τὰς λευκὰς καλύπτρας ὑπο κρύπτειν τὸν καθένα, ὑπολαβὼν ὅτι ὁ Κούρτης ἐν ὑποστροφῇ πάλιν τὴν αὐτὴν ὁδὸν διαβήσεται. Τζ:- νεήτης μὲν ἵστατο παρητοιμασμένος, ὡς ὅταν ὁ Κούρτης Επαναστρέψῃ εἰς τὴν οὐραγίαν, τότε καὶ αὐτὸς ἐξέλθῃ συναντήσων τῷ Χαλίλ. Εφοβεῖτο γάρ μή πως ὄπισθεν καὶ αὐτὸς ἐλθὼν τοῦ Κούρτη, εἰς τὸν λοιπὸν στρατὸν γένηταί τις διάρροια, καὶ ῥέψω σιν εἰς τὸν Χαλίλ. Καὶ διὰ τοῦτο οὐ μετεκινείτο προσδοκῶν τὸν Κούρτην. Ὁ δὲ Κούρτης ἀλαζο νευόμενος, καὶ ἀγερωχῶν σὺν τῷ ἵππῳ καὶ τοῖς ἑτέροις ὁμαίχμοσι στρατιώταις ἑβράδυνε στρέφων. Καὶ δὴ μέχρι σταδίων δέκα δρόμον περάσας, καὶ τους συναντώντας κατασφάξας, ἐστράφη πρὸς τὴν εὐθεῖαν, ἣν διέβη ἐκεῖνας, ὁδόν. Καὶ ἰδὼν ἐν ἐμφα νεί τόπῳ στρατιώτας πολλούς, καὶ ὀργάνων ἦχον, καὶ σημαίας ὁμοίας τοῦ πατρὸς αὐτοῦ, ἔδοξεν ὅτι ὁ πατὴρ αὐτοῦ ἐξόπισθεν ετροπώσατο τὸν Χαλί. Ἐγγίσας οὖν τὸν τόπον, καὶ γνωρίσα; ὅτι οἱ ὑπεναν τίοι εἰσὶν, στρέψας τὰς ἡνίας καὶ ὀπισθοδρόμως ἐλαύνων, ἔφευγε μὲν ὡς λαγωός, εδιώκετο δὲ παρὰ τῶν ταχυδρόμων, ὡς εἴποι τις, ἀεροβάτων κυνῶν. Ὁ δὲ Τζινεὴτ ἐπὶ τῇ τοσαύτῃ ἀργίᾳ ἐδυσχέραινε. Ως ἐν ὀλίγῳ οὖν ἡγρεύθη ὁ Λύκος, καὶ παρέστη τῷ Χαλίλ. Ὁ δὲ Τζινεήτ, μαθὼν τὴν τοῦ υἱοῦ ἅλωσιν, στραφείς σὺν τῷ λοιπῷ στρατῷ, τὰ πρὸς τὴν Σμύρνην ὄρη, καὶ δυσβάτους τόπους διέβαινεν, έως οὗ κατηντήκει ἐν πολιχνίῳ τινὶ Ὑψηλὴ ἐπονομαζί μενον Είχε γὰρ αὐτὸ προμεμελετημένον, καὶ καλῶς ἡσφαλισμένον ἐν ἅρμασι, καὶ νέοις νηυσί], καὶ παντοία τροφῇ. "Ην δὲ τὸ πολίχνιον τοῦτο ἐν ἑνὶ κόλπῳ τῆς θαλάσσης κατὰ τὴν Ιωνίαν ἀπέναντι νήσου Σάμου, Ενδον τῆς θαλάσσης. Ηὐλίσθη οὖν ἐκεῖ. Ὁ δὲ Χαλίλ στέλλει τὸν υἱὸν αὐτοῦ Κούρτην σιδηρόδετον ἐν Αδριανοῦ πρὸς τὸν Αμηράν, ὡς ἀπαρχὴν τοῦ θερισμοῦ Τζινεήτ και λήν. Ὁ δὲ ἀμηρᾶς Μωράτ στέλλει τοῦτον δέσμιον μετὰ τοῦ θείου αὐτοῦ Χαμζα, ἂν ὁ λόγος φθάσας ἐδήλωσεν, ἐν τῇ Καλλιουπόλει, καὶ χειροδεσμήσαν· τες, καὶ σιδηροδήσαντες έβαλον αὐτοὺς ἐν τῷ πύρ γῳ. Ὁ δὲ Χαλίλ διαδὰ; τὸν Ερμονα ποταμόν, καὶ Ismaelis Bullialdi notæ. Υψηλὴ ἐπονομαζόμενον. Turcis appellatur Ala-Sar, vel Alachisar, id est, altum castrum. Hypsilin quoqu· eam vocant, quæ nostro maritima est. 152) Glossa interlin. ἐν ἀκτῇ.

DUCE 9%0 Cineites, his nequidquam territus, exercitu etiam ράπαν μὴ δειλιῶν, ἔχων στρατὸν ἱκανὸν, καὶ αὐτὸς n'agno conscripto, usque ad Thyatiræ agrum in occursum Halilis progreditur. Uterque castra metatus est, ita ut se invicem conspicerent, nec plus stadiis quinque inter se distarent. Ubi illuxit, ab utraque parte classicum canitur, acie deinde instructa, agminibusque ordine dispositis, junior filiorum Cineitis, qui Curtis, id est Lupus, cognominabatur, scutiferis aliisque turmis, quas ducebat, stipatus in hostes invehitur, per mediamque eorum aciem perfractam viam sibi, velut aper, patefecit. At legiones et agmina Halilis cedendo ordines a primis ad ultimos aperiunt, ita ut haud magno damno illato penetraverit. Tum Halil imperito isto ac rei militaris ignaro deprebenso, copias suas in locuni arctum confestim traduxit, jussitque alba capitis tegumenta abscondere singulos, Curtim eadem via regressurum opinatus. Cineites interim primam Halilis aciem adoriri paratus stabat, dum simul remeans Curtis ultimam aggrederetur. Metuebat enim, ne, si ipse recta Curtim sequeretur in lostes etiam illatus, cætera agmina dilaberentur, et Halili se adjungerent: propterea statione sua se non movebat Curtim exspectando. Hic autem insoJenter superbiens cum equitatu cæterisque militibus lento gressu revertebatur. Jamque stadiorum dece: itinere cursim confecto, obviis quibuscum que caesis, recta, qua perrexerat via, rediit. Conspectaque in edito loco magna militum manu, audito tubarum cantu, signisque similibus his quæ in patris sui exercitu erant, visis, patrem suum a tergo hostibus institisse, et in fugam Halilim vertisse retur. At cum propius accessisset hoglesque eos esse cognovisset, flexo equo terga dat, et ut lepus fugiens retrocessit. 107 Fugientenı insecuti sunt velites canibus volantibus celeritate pares, brevique cursu Lupum comprehensum Halili adducunt. Illius moræ impatiens erat Cineites, quod otiosus interim staret. Qui, ubi intellexit Glium suum in hostium manus devenisse, cum reliquis copiis montes, qui Smyrnam speclant, repetit: perque vias arduas et difficiles eo usque incedit, donec in arcem quamdam nomine Hypselen pervenisset. Huic ante omnia necessaria providerat, curribus et navigiis munierat, convectis etiam omnimodis cibariis. Situm porro est học castrum ad quemdam loniæ sinum, Samoque oppositum in ipso maris littore. Halil interea filium ipsius Curtim catenis ferreis vinctum Adrianopolim ad Amiram mittit, veluti primitias mox falce rescindendi Cincitis. Curtiu, avunculumque ejus llamzam supra memoratum vinctos CallipoJim Aqiras Morates misit: ibique manicis ferreis impositis in carcerem detrusit. Halil deinde Herἐξέρχεται καὶ προσυπαντῷ τῷ Χαλίλ ἐν τῷ κάμπῳ τῶν Θυατείρων. Καὶ τεντώσαντες ἀπ' ἀλλήλων ἀντικρὺ ἀπέχοντες ὡς στάδια πέντε, πρωί σαλπίγ γων ἠχησάντων ἀμφοτέρων τῶν μερῶν, καὶ πάντων ἐνορδίνως ταξάντων τὰς φάλαγγας, ο νεώτερος των υἱῶν αὐτοῦ, ὃς καὶ Κούρτης ἐπωνομάζετο, ὃς λέγεται λύκος, είσεισι σὺν τοῖς ἀσπιδοφόροις αὐτοῦ · καὶ τῷ λοιπῷ τάγματι, καὶ ἐν μέσῳ τῆς παρατά ξεως, ὥσπερ ΰ; ἄγριος διέβη. Τὰ δὲ τάγματα, καὶ οἱ λεγεώνες τοῦ Χαλίλ παραχωρήσαντες καὶ τόπον δόντες διέδη, μέσον ὀλίγην ζημίαν ποιήσας. ῾Ο δὲ Χαλίλ, ἰδὼν τὸ ἄτεχνον αὐτοῦ, καὶ ἀστράτευτον, μετέστησε τὰ στρατεύματα ἐν ὀλίγῳ τόπῳ ὡς ἐν παρόδῳ, καὶ ἐκέλευσε τὰς λευκὰς καλύπτρας ὑπο κρύπτειν τὸν καθένα, ὑπολαβὼν ὅτι ὁ Κούρτης ἐν ὑποστροφῇ πάλιν τὴν αὐτὴν ὁδὸν διαβήσεται. Τζ:- νεήτης μὲν ἵστατο παρητοιμασμένος, ὡς ὅταν ὁ Κούρτης Επαναστρέψῃ εἰς τὴν οὐραγίαν, τότε καὶ αὐτὸς ἐξέλθῃ συναντήσων τῷ Χαλίλ. Εφοβεῖτο γάρ μή πως ὄπισθεν καὶ αὐτὸς ἐλθὼν τοῦ Κούρτη, εἰς τὸν λοιπὸν στρατὸν γένηταί τις διάρροια, καὶ ῥέψω σιν εἰς τὸν Χαλίλ. Καὶ διὰ τοῦτο οὐ μετεκινείτο προσδοκῶν τὸν Κούρτην. Ὁ δὲ Κούρτης ἀλαζο νευόμενος, καὶ ἀγερωχῶν σὺν τῷ ἵππῳ καὶ τοῖς ἑτέροις ὁμαίχμοσι στρατιώταις ἑβράδυνε στρέφων. Καὶ δὴ μέχρι σταδίων δέκα δρόμον περάσας, καὶ τους συναντώντας κατασφάξας, ἐστράφη πρὸς τὴν εὐθεῖαν, ἣν διέβη ἐκεῖνας, ὁδόν. Καὶ ἰδὼν ἐν ἐμφα νεί τόπῳ στρατιώτας πολλούς, καὶ ὀργάνων ἦχον, καὶ σημαίας ὁμοίας τοῦ πατρὸς αὐτοῦ, ἔδοξεν ὅτι ὁ πατὴρ αὐτοῦ ἐξόπισθεν ετροπώσατο τὸν Χαλί. Ἐγγίσας οὖν τὸν τόπον, καὶ γνωρίσα; ὅτι οἱ ὑπεναν τίοι εἰσὶν, στρέψας τὰς ἡνίας καὶ ὀπισθοδρόμως ἐλαύνων, ἔφευγε μὲν ὡς λαγωός, εδιώκετο δὲ παρὰ τῶν ταχυδρόμων, ὡς εἴποι τις, ἀεροβάτων κυνῶν. Ὁ δὲ Τζινεὴτ ἐπὶ τῇ τοσαύτῃ ἀργίᾳ ἐδυσχέραινε. Ως ἐν ὀλίγῳ οὖν ἡγρεύθη ὁ Λύκος, καὶ παρέστη τῷ Χαλίλ. Ὁ δὲ Τζινεήτ, μαθὼν τὴν τοῦ υἱοῦ ἅλωσιν, στραφείς σὺν τῷ λοιπῷ στρατῷ, τὰ πρὸς τὴν Σμύρνην ὄρη, καὶ δυσβάτους τόπους διέβαινεν, έως οὗ κατηντήκει ἐν πολιχνίῳ τινὶ Ὑψηλὴ ἐπονομαζί μενον Είχε γὰρ αὐτὸ προμεμελετημένον, καὶ καλῶς ἡσφαλισμένον ἐν ἅρμασι, καὶ νέοις νηυσί], καὶ παντοία τροφῇ. "Ην δὲ τὸ πολίχνιον τοῦτο ἐν ἑνὶ κόλπῳ τῆς θαλάσσης κατὰ τὴν Ιωνίαν ἀπέναντι νήσου Σάμου, Ενδον τῆς θαλάσσης. Ηὐλίσθη οὖν ἐκεῖ. Ὁ δὲ Χαλίλ στέλλει τὸν υἱὸν αὐτοῦ Κούρτην σιδηρόδετον ἐν Αδριανοῦ πρὸς τὸν Αμηράν, ὡς ἀπαρχὴν τοῦ θερισμοῦ Τζινεήτ και λήν. Ὁ δὲ ἀμηρᾶς Μωράτ στέλλει τοῦτον δέσμιον μετὰ τοῦ θείου αὐτοῦ Χαμζα, ἂν ὁ λόγος φθάσας ἐδήλωσεν, ἐν τῇ Καλλιουπόλει, καὶ χειροδεσμήσαν· τες, καὶ σιδηροδήσαντες έβαλον αὐτοὺς ἐν τῷ πύρ γῳ. Ὁ δὲ Χαλίλ διαδὰ; τὸν Ερμονα ποταμόν, καὶ Ismaelis Bullialdi notæ. Υψηλὴ ἐπονομαζόμενον. Turcis appellatur Ala-Sar, vel Alachisar, id est, altum castrum. Hypsilin quoqu· eam vocant, quæ nostro maritima est. 152) Glossa interlin. ἐν ἀκτῇ.

DUCE 9%0 Cineites, his nequidquam territus, exercitu etiam ράπαν μὴ δειλιῶν, ἔχων στρατὸν ἱκανὸν, καὶ αὐτὸς n'agno conscripto, usque ad Thyatiræ agrum in occursum Halilis progreditur. Uterque castra metatus est, ita ut se invicem conspicerent, nec plus stadiis quinque inter se distarent. Ubi illuxit, ab utraque parte classicum canitur, acie deinde instructa, agminibusque ordine dispositis, junior filiorum Cineitis, qui Curtis, id est Lupus, cognominabatur, scutiferis aliisque turmis, quas ducebat, stipatus in hostes invehitur, per mediamque eorum aciem perfractam viam sibi, velut aper, patefecit. At legiones et agmina Halilis cedendo ordines a primis ad ultimos aperiunt, ita ut haud magno damno illato penetraverit. Tum Halil imperito isto ac rei militaris ignaro deprebenso, copias suas in locuni arctum confestim traduxit, jussitque alba capitis tegumenta abscondere singulos, Curtim eadem via regressurum opinatus. Cineites interim primam Halilis aciem adoriri paratus stabat, dum simul remeans Curtis ultimam aggrederetur. Metuebat enim, ne, si ipse recta Curtim sequeretur in lostes etiam illatus, cætera agmina dilaberentur, et Halili se adjungerent: propterea statione sua se non movebat Curtim exspectando. Hic autem insoJenter superbiens cum equitatu cæterisque militibus lento gressu revertebatur. Jamque stadiorum dece: itinere cursim confecto, obviis quibuscum que caesis, recta, qua perrexerat via, rediit. Conspectaque in edito loco magna militum manu, audito tubarum cantu, signisque similibus his quæ in patris sui exercitu erant, visis, patrem suum a tergo hostibus institisse, et in fugam Halilim vertisse retur. At cum propius accessisset hoglesque eos esse cognovisset, flexo equo terga dat, et ut lepus fugiens retrocessit. 107 Fugientenı insecuti sunt velites canibus volantibus celeritate pares, brevique cursu Lupum comprehensum Halili adducunt. Illius moræ impatiens erat Cineites, quod otiosus interim staret. Qui, ubi intellexit Glium suum in hostium manus devenisse, cum reliquis copiis montes, qui Smyrnam speclant, repetit: perque vias arduas et difficiles eo usque incedit, donec in arcem quamdam nomine Hypselen pervenisset. Huic ante omnia necessaria providerat, curribus et navigiis munierat, convectis etiam omnimodis cibariis. Situm porro est học castrum ad quemdam loniæ sinum, Samoque oppositum in ipso maris littore. Halil interea filium ipsius Curtim catenis ferreis vinctum Adrianopolim ad Amiram mittit, veluti primitias mox falce rescindendi Cincitis. Curtiu, avunculumque ejus llamzam supra memoratum vinctos CallipoJim Aqiras Morates misit: ibique manicis ferreis impositis in carcerem detrusit. Halil deinde Herἐξέρχεται καὶ προσυπαντῷ τῷ Χαλίλ ἐν τῷ κάμπῳ τῶν Θυατείρων. Καὶ τεντώσαντες ἀπ' ἀλλήλων ἀντικρὺ ἀπέχοντες ὡς στάδια πέντε, πρωί σαλπίγ γων ἠχησάντων ἀμφοτέρων τῶν μερῶν, καὶ πάντων ἐνορδίνως ταξάντων τὰς φάλαγγας, ο νεώτερος των υἱῶν αὐτοῦ, ὃς καὶ Κούρτης ἐπωνομάζετο, ὃς λέγεται λύκος, είσεισι σὺν τοῖς ἀσπιδοφόροις αὐτοῦ · καὶ τῷ λοιπῷ τάγματι, καὶ ἐν μέσῳ τῆς παρατά ξεως, ὥσπερ ΰ; ἄγριος διέβη. Τὰ δὲ τάγματα, καὶ οἱ λεγεώνες τοῦ Χαλίλ παραχωρήσαντες καὶ τόπον δόντες διέδη, μέσον ὀλίγην ζημίαν ποιήσας. ῾Ο δὲ Χαλίλ, ἰδὼν τὸ ἄτεχνον αὐτοῦ, καὶ ἀστράτευτον, μετέστησε τὰ στρατεύματα ἐν ὀλίγῳ τόπῳ ὡς ἐν παρόδῳ, καὶ ἐκέλευσε τὰς λευκὰς καλύπτρας ὑπο κρύπτειν τὸν καθένα, ὑπολαβὼν ὅτι ὁ Κούρτης ἐν ὑποστροφῇ πάλιν τὴν αὐτὴν ὁδὸν διαβήσεται. Τζ:- νεήτης μὲν ἵστατο παρητοιμασμένος, ὡς ὅταν ὁ Κούρτης Επαναστρέψῃ εἰς τὴν οὐραγίαν, τότε καὶ αὐτὸς ἐξέλθῃ συναντήσων τῷ Χαλίλ. Εφοβεῖτο γάρ μή πως ὄπισθεν καὶ αὐτὸς ἐλθὼν τοῦ Κούρτη, εἰς τὸν λοιπὸν στρατὸν γένηταί τις διάρροια, καὶ ῥέψω σιν εἰς τὸν Χαλίλ. Καὶ διὰ τοῦτο οὐ μετεκινείτο προσδοκῶν τὸν Κούρτην. Ὁ δὲ Κούρτης ἀλαζο νευόμενος, καὶ ἀγερωχῶν σὺν τῷ ἵππῳ καὶ τοῖς ἑτέροις ὁμαίχμοσι στρατιώταις ἑβράδυνε στρέφων. Καὶ δὴ μέχρι σταδίων δέκα δρόμον περάσας, καὶ τους συναντώντας κατασφάξας, ἐστράφη πρὸς τὴν εὐθεῖαν, ἣν διέβη ἐκεῖνας, ὁδόν. Καὶ ἰδὼν ἐν ἐμφα νεί τόπῳ στρατιώτας πολλούς, καὶ ὀργάνων ἦχον, καὶ σημαίας ὁμοίας τοῦ πατρὸς αὐτοῦ, ἔδοξεν ὅτι ὁ πατὴρ αὐτοῦ ἐξόπισθεν ετροπώσατο τὸν Χαλί. Ἐγγίσας οὖν τὸν τόπον, καὶ γνωρίσα; ὅτι οἱ ὑπεναν τίοι εἰσὶν, στρέψας τὰς ἡνίας καὶ ὀπισθοδρόμως ἐλαύνων, ἔφευγε μὲν ὡς λαγωός, εδιώκετο δὲ παρὰ τῶν ταχυδρόμων, ὡς εἴποι τις, ἀεροβάτων κυνῶν. Ὁ δὲ Τζινεὴτ ἐπὶ τῇ τοσαύτῃ ἀργίᾳ ἐδυσχέραινε. Ως ἐν ὀλίγῳ οὖν ἡγρεύθη ὁ Λύκος, καὶ παρέστη τῷ Χαλίλ. Ὁ δὲ Τζινεήτ, μαθὼν τὴν τοῦ υἱοῦ ἅλωσιν, στραφείς σὺν τῷ λοιπῷ στρατῷ, τὰ πρὸς τὴν Σμύρνην ὄρη, καὶ δυσβάτους τόπους διέβαινεν, έως οὗ κατηντήκει ἐν πολιχνίῳ τινὶ Ὑψηλὴ ἐπονομαζί μενον Είχε γὰρ αὐτὸ προμεμελετημένον, καὶ καλῶς ἡσφαλισμένον ἐν ἅρμασι, καὶ νέοις νηυσί], καὶ παντοία τροφῇ. "Ην δὲ τὸ πολίχνιον τοῦτο ἐν ἑνὶ κόλπῳ τῆς θαλάσσης κατὰ τὴν Ιωνίαν ἀπέναντι νήσου Σάμου, Ενδον τῆς θαλάσσης. Ηὐλίσθη οὖν ἐκεῖ. Ὁ δὲ Χαλίλ στέλλει τὸν υἱὸν αὐτοῦ Κούρτην σιδηρόδετον ἐν Αδριανοῦ πρὸς τὸν Αμηράν, ὡς ἀπαρχὴν τοῦ θερισμοῦ Τζινεήτ και λήν. Ὁ δὲ ἀμηρᾶς Μωράτ στέλλει τοῦτον δέσμιον μετὰ τοῦ θείου αὐτοῦ Χαμζα, ἂν ὁ λόγος φθάσας ἐδήλωσεν, ἐν τῇ Καλλιουπόλει, καὶ χειροδεσμήσαν· τες, καὶ σιδηροδήσαντες έβαλον αὐτοὺς ἐν τῷ πύρ γῳ. Ὁ δὲ Χαλίλ διαδὰ; τὸν Ερμονα ποταμόν, καὶ Ismaelis Bullialdi notæ. Υψηλὴ ἐπονομαζόμενον. Turcis appellatur Ala-Sar, vel Alachisar, id est, altum castrum. Hypsilin quoqu· eam vocant, quæ nostro maritima est. 152) Glossa interlin. ἐν ἀκτῇ.

DUCE compulerunt. Numerus quippe oppugnantium quiu- τῶν πεντήκοντα χιλιάδων· οἱ δὲ ἐντὸς μόλις χίλιοι quaginta millia superabat; qui vero castrum tuebantur, censis etiam auxiliaribus, mille vix æquabant. Animadvertit Hamzas, dum terra eastrum oppugnat firmissimum, et in edito loco situm, nihil promovere: Moratem monet ut in auxilium naves Genuensium sibi mitti provideat. Castrum enim, qua mare aspicit, patere, nudaque omnia pandere, totumque situm internum illac observari. Morati postquam Adurnus obiit, quidam Genuensis notus erat, Persivas Palavicinus appellatus, qui cum illo pactus expeditionem ad castrum expugnandum suscipit. Chium itaque insulam appulsus, tres magnas naves mercede conducit, quibus Hypselam devehitur. Visis navibus, qui Cineiti in castro militabant, pavore perculsi sunt, cumque prima die dimicassent, postridie se ad deditionem compulsum iri præsenserunt; eoque magis quod quingenti Caramani milites nocte ipsa patefactis sibi castri portis aufugissent: quorum pars altera salva evasit, altera ab obsidentibus cæsa est. Odiis namque mutuis semper inter se certabant Othmanici imperii subditi,quique Caramani partes sequebantur. Postridie mane sensit Cineites sus tumultuari, veritusque ne proxima nocte aufug rent, seque desererent, quemdam sibi famiFiarem ad alilim mittit, qui ea septimana arcis obsidioni præerat, dum Hamzas Ephesi diversa. batur, significatque illi, si Adem dare velit, eum se non occisurum, sed vivum 109 Morati adducturum, vel transmissurum, arcem tradere paratum esse. Data ad Halle fide jurejurandoque obligata, castro egressi Cineites, ejusque frater Bajaziles, Halilim venerati sunt, qui tentoria ipsis ad quiescendum attribuit. Sub vesperam in castra rediit Hamzas, auditisque ab Halile sororio suo quæe gesta crant, quatuor carnifices misit, qui alto sopore oppresso ac stertenti, ob actas ante noctes pervigiles, caput elidunt; Bajaziti pariter caput amputatum, ejus filio, cæterisque eo prognatis; nec infantibus etiam ejas stirpis parcunt. Interemptorum capita ad principem Adrianopolim celeriter feruntur; isque continuo Callipolim mandala mittit, quibus caput amputari incarceratis (Curti et avunculo cjus Hamzæ) jubet. Ac ita factum. Talique casu Cineitis genus internecione omnino deletum est. σὺν τοῖς τοῦ Καραμάνου. Ορῶν οὖν ὁ Χαμζᾶς ἔτι διὰ ξηρᾶς οὐκ ἰσχύει, ἦν γὰρ ἐχυρώτατον καὶ ἐν ὑψηλῷ τόπῳ κείμενον, μηνύει τῷ Μουράτ ἵνα διὰ θαλάσσης προνοήσωσι νῆας Γενουϊκὰς εἰς βοήθειαν ἦν γὰρ τὸ φρούριον ὡς πρὸς θάλατταν κεχηνός, καὶ τὴν ἔνδον ἅπασαν θέσιν ἀποδεικνύον τὴν θάλατο ταν, καὶ γυμνά πάντα ἀποσκευάζον. Εἰς δὲ τῶν Γενουϊτῶν γνώριμος τῷ Μουράτ Περσιδες ονόματι Παλαβιτζίνος τὴν ἐπωνυμίαν συνέθετο τῷ ἀρχηγῷ, τοῦ ἀπελθεῖν καὶ λαβεῖν τὸ φρούριον· ὁ γὰρ 'Αδοῦρνος προετεθνήκει. Ὁ δὲ ἐλθὼν ἐν νήσῳ Χίῳ, καὶ μισθωσάμενος νῆας τρεῖς παμμεγέθεις ἦλθε δια θαλάσσης ἐν τῇ Υψηλῇ. Οἱ δὲ ἔνδον σύν τῷ Τζινεὴτ ἰδόντες τὰς ναῦς ἐδειλίασαν, καὶ πολεμήσαντες τῇ πρώτῃ ἡμέρᾳ ἔγνωσαν, ὅτι τῇ μετ' αὐτὴν παραδοθήσονται. Οἱ γὰρ φ' ἄνδρες τοῦ Καραμὲν διὰ τῆς νυκτὸς ἐκείνης ἀνοίξαντες τας θύρας τοῦ κάστρου ἔφυγον, οἱ μὲν σωθέντες, οἱ δὲ κατακοπέντες παρὰ τῶν ἔξω. Ησαν γὰρ ἀεὶ ἐχθρωδῶς διακείμενοι οἱ τοῦ Καραμάν μετὰ τοῦ Οθμάν. Πρωΐας δὲ γενομένης ὁρῶν ὁ Τζινεὴς τὸν ὄχλον θορυβούμενον, καὶ φοβηθεὶς μή ποτε τῇ ἐπιούσῃ νυκτὶ φεύγωσι πάντες ἀφέντες αὐτὸν, στέλλει πρὸς τὸν Χαλίλ ἕνα τῶν οἰκείων αὐτοῦ· ἦν γὰρ ἐκεῖνος πολεμῶν τὸ φρούριον τῇ ἑβδομάδι ἐκείνῃ· ὁ δὲ Χαμζάς ἦν ἐν Ἐφέσῳ διάγων. Μηνύει γοῦν τῷ Χαλίλ, ὡς εἰ δώσει πίστεις τῷ Τζινεὴς τοῦ μὴ θανατῶσαι αὐτὸν, ἀλλὰ ζῶντα τηρήσας ἄγει αὐτὸν τῷ Μωράτ, ἢ πέμψει, ἐξελθὼν παραδοθήσεται, καὶ τὴν πόλιν καταλείψει αὐτῷ. Ὁ δὲ Χαλίλ δοὺς πίσ στεις ενόρκους, ἐξῆλθεν ὁ Τζινεήτ σὺν τῷ ἀδελφῷ αὐτοῦ Παγιαζήτ, καὶ προσεκύνησαν τῷ Χαλίλ. Ἔδωκεν οὖν αὐτοῖς σκηνὰς, καὶ ηυλίσθησαν. Ὁ δὲ Χαμζας ἤδη πρὸς ἑσπέραν ἐλθὼν, καὶ μαθὼν παρὰ τοῦ γαμβροῦ αὐτοῦ Χαλίλ τὰ πραχθέντα, στείλας τῶν δημίων τέσσαρας, ἦν γὰρ κοιμώμενος καὶ βέγχων ὑπὸ πολλῆς ἀγρυπνίας παννύχου, συνέθλασαν αὐτοῦ τὴν κεφαλὴν κοιμωμένου. Ομοίως και τοῦ Μαγιαζήτ τὴν κεφαλὴν ἀπέτεμον, καὶ τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ καὶ τῶν ἐκγόνων. Οὐκ ἐφείσαντο καὶ τῶν νηπίων τῶν ἐκ τῆς γενεᾶς αὐτοῦ. Τὰς κεφαλὰς οὖν αὐτῷ ἔστειλαν ἐν τάχει ἐν Αδριανοῦ πρὸς τὸν ἡγεμόνα. Ο δὲ ἡγεμών, πέμψας ἐν Καλλιουπόλει, ἀπέτεμον τὰς κεφαλὰς τῶν ἐγκλείστων, τοῦ Κούρτη λέγω καὶ Χαμζά τοῦ θείου αὐτοῦ. Καὶ οὕτως έτελειώθη παγγενεὶ ὁ Τζινήτο CAPUT XXIX. Joannes pacem cum Morate in tam observat. Morates cum aliis principibus pacem firmal, a qua Feneli ob occupatam Thessalonicam exclusi: Narrantur obiter causæ propter quas Thessalonica in Venetorum potestatem venerit. Thes salonica obsessa el a Horale expugnata et direpta, et novi incolæ in eam missi. Veneli, tristiora reformidantes, cum Morate pacem ineunt. Walachiæ principes se invicem throno regio deturbant; Draculius aliis interfectis superest Walachia vaivoda. Ob equum sibi a Caramano negatum, ei Morates bellum infert: et inter utrumque par pilo post stabilitur. Joannes igitur imperator, compositis rebus, cuin - Ο βασιλεὺς οὖν Ἰωάννης, ποιήσας κατάστασιν, que Morate stabilita ac firmata pace, urbibus ac καὶ τελείαν εἰρήνην μετὰ τοῦ Μωράτ, δού; αὐτῷ Ismaelis Bullialdi notæ. Πέρσιβας Παλαιτζίνες. De isto nihil reperio in Genuensi Historia. Ὁ δὲ Χάμψας. Hic Hamzas est, qui sineite servatus fuit, Bajazitis Bassæ frater; de quo supra actum cap. 24.

DUCE compulerunt. Numerus quippe oppugnantium quiu- τῶν πεντήκοντα χιλιάδων· οἱ δὲ ἐντὸς μόλις χίλιοι quaginta millia superabat; qui vero castrum tuebantur, censis etiam auxiliaribus, mille vix æquabant. Animadvertit Hamzas, dum terra eastrum oppugnat firmissimum, et in edito loco situm, nihil promovere: Moratem monet ut in auxilium naves Genuensium sibi mitti provideat. Castrum enim, qua mare aspicit, patere, nudaque omnia pandere, totumque situm internum illac observari. Morati postquam Adurnus obiit, quidam Genuensis notus erat, Persivas Palavicinus appellatus, qui cum illo pactus expeditionem ad castrum expugnandum suscipit. Chium itaque insulam appulsus, tres magnas naves mercede conducit, quibus Hypselam devehitur. Visis navibus, qui Cineiti in castro militabant, pavore perculsi sunt, cumque prima die dimicassent, postridie se ad deditionem compulsum iri præsenserunt; eoque magis quod quingenti Caramani milites nocte ipsa patefactis sibi castri portis aufugissent: quorum pars altera salva evasit, altera ab obsidentibus cæsa est. Odiis namque mutuis semper inter se certabant Othmanici imperii subditi,quique Caramani partes sequebantur. Postridie mane sensit Cineites sus tumultuari, veritusque ne proxima nocte aufug rent, seque desererent, quemdam sibi famiFiarem ad alilim mittit, qui ea septimana arcis obsidioni præerat, dum Hamzas Ephesi diversa. batur, significatque illi, si Adem dare velit, eum se non occisurum, sed vivum 109 Morati adducturum, vel transmissurum, arcem tradere paratum esse. Data ad Halle fide jurejurandoque obligata, castro egressi Cineites, ejusque frater Bajaziles, Halilim venerati sunt, qui tentoria ipsis ad quiescendum attribuit. Sub vesperam in castra rediit Hamzas, auditisque ab Halile sororio suo quæe gesta crant, quatuor carnifices misit, qui alto sopore oppresso ac stertenti, ob actas ante noctes pervigiles, caput elidunt; Bajaziti pariter caput amputatum, ejus filio, cæterisque eo prognatis; nec infantibus etiam ejas stirpis parcunt. Interemptorum capita ad principem Adrianopolim celeriter feruntur; isque continuo Callipolim mandala mittit, quibus caput amputari incarceratis (Curti et avunculo cjus Hamzæ) jubet. Ac ita factum. Talique casu Cineitis genus internecione omnino deletum est. σὺν τοῖς τοῦ Καραμάνου. Ορῶν οὖν ὁ Χαμζᾶς ἔτι διὰ ξηρᾶς οὐκ ἰσχύει, ἦν γὰρ ἐχυρώτατον καὶ ἐν ὑψηλῷ τόπῳ κείμενον, μηνύει τῷ Μουράτ ἵνα διὰ θαλάσσης προνοήσωσι νῆας Γενουϊκὰς εἰς βοήθειαν ἦν γὰρ τὸ φρούριον ὡς πρὸς θάλατταν κεχηνός, καὶ τὴν ἔνδον ἅπασαν θέσιν ἀποδεικνύον τὴν θάλατο ταν, καὶ γυμνά πάντα ἀποσκευάζον. Εἰς δὲ τῶν Γενουϊτῶν γνώριμος τῷ Μουράτ Περσιδες ονόματι Παλαβιτζίνος τὴν ἐπωνυμίαν συνέθετο τῷ ἀρχηγῷ, τοῦ ἀπελθεῖν καὶ λαβεῖν τὸ φρούριον· ὁ γὰρ 'Αδοῦρνος προετεθνήκει. Ὁ δὲ ἐλθὼν ἐν νήσῳ Χίῳ, καὶ μισθωσάμενος νῆας τρεῖς παμμεγέθεις ἦλθε δια θαλάσσης ἐν τῇ Υψηλῇ. Οἱ δὲ ἔνδον σύν τῷ Τζινεὴτ ἰδόντες τὰς ναῦς ἐδειλίασαν, καὶ πολεμήσαντες τῇ πρώτῃ ἡμέρᾳ ἔγνωσαν, ὅτι τῇ μετ' αὐτὴν παραδοθήσονται. Οἱ γὰρ φ' ἄνδρες τοῦ Καραμὲν διὰ τῆς νυκτὸς ἐκείνης ἀνοίξαντες τας θύρας τοῦ κάστρου ἔφυγον, οἱ μὲν σωθέντες, οἱ δὲ κατακοπέντες παρὰ τῶν ἔξω. Ησαν γὰρ ἀεὶ ἐχθρωδῶς διακείμενοι οἱ τοῦ Καραμάν μετὰ τοῦ Οθμάν. Πρωΐας δὲ γενομένης ὁρῶν ὁ Τζινεὴς τὸν ὄχλον θορυβούμενον, καὶ φοβηθεὶς μή ποτε τῇ ἐπιούσῃ νυκτὶ φεύγωσι πάντες ἀφέντες αὐτὸν, στέλλει πρὸς τὸν Χαλίλ ἕνα τῶν οἰκείων αὐτοῦ· ἦν γὰρ ἐκεῖνος πολεμῶν τὸ φρούριον τῇ ἑβδομάδι ἐκείνῃ· ὁ δὲ Χαμζάς ἦν ἐν Ἐφέσῳ διάγων. Μηνύει γοῦν τῷ Χαλίλ, ὡς εἰ δώσει πίστεις τῷ Τζινεὴς τοῦ μὴ θανατῶσαι αὐτὸν, ἀλλὰ ζῶντα τηρήσας ἄγει αὐτὸν τῷ Μωράτ, ἢ πέμψει, ἐξελθὼν παραδοθήσεται, καὶ τὴν πόλιν καταλείψει αὐτῷ. Ὁ δὲ Χαλίλ δοὺς πίσ στεις ενόρκους, ἐξῆλθεν ὁ Τζινεήτ σὺν τῷ ἀδελφῷ αὐτοῦ Παγιαζήτ, καὶ προσεκύνησαν τῷ Χαλίλ. Ἔδωκεν οὖν αὐτοῖς σκηνὰς, καὶ ηυλίσθησαν. Ὁ δὲ Χαμζας ἤδη πρὸς ἑσπέραν ἐλθὼν, καὶ μαθὼν παρὰ τοῦ γαμβροῦ αὐτοῦ Χαλίλ τὰ πραχθέντα, στείλας τῶν δημίων τέσσαρας, ἦν γὰρ κοιμώμενος καὶ βέγχων ὑπὸ πολλῆς ἀγρυπνίας παννύχου, συνέθλασαν αὐτοῦ τὴν κεφαλὴν κοιμωμένου. Ομοίως και τοῦ Μαγιαζήτ τὴν κεφαλὴν ἀπέτεμον, καὶ τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ καὶ τῶν ἐκγόνων. Οὐκ ἐφείσαντο καὶ τῶν νηπίων τῶν ἐκ τῆς γενεᾶς αὐτοῦ. Τὰς κεφαλὰς οὖν αὐτῷ ἔστειλαν ἐν τάχει ἐν Αδριανοῦ πρὸς τὸν ἡγεμόνα. Ο δὲ ἡγεμών, πέμψας ἐν Καλλιουπόλει, ἀπέτεμον τὰς κεφαλὰς τῶν ἐγκλείστων, τοῦ Κούρτη λέγω καὶ Χαμζά τοῦ θείου αὐτοῦ. Καὶ οὕτως έτελειώθη παγγενεὶ ὁ Τζινήτο CAPUT XXIX. Joannes pacem cum Morate in tam observat. Morates cum aliis principibus pacem firmal, a qua Feneli ob occupatam Thessalonicam exclusi: Narrantur obiter causæ propter quas Thessalonica in Venetorum potestatem venerit. Thes salonica obsessa el a Horale expugnata et direpta, et novi incolæ in eam missi. Veneli, tristiora reformidantes, cum Morate pacem ineunt. Walachiæ principes se invicem throno regio deturbant; Draculius aliis interfectis superest Walachia vaivoda. Ob equum sibi a Caramano negatum, ei Morates bellum infert: et inter utrumque par pilo post stabilitur. Joannes igitur imperator, compositis rebus, cuin - Ο βασιλεὺς οὖν Ἰωάννης, ποιήσας κατάστασιν, que Morate stabilita ac firmata pace, urbibus ac καὶ τελείαν εἰρήνην μετὰ τοῦ Μωράτ, δού; αὐτῷ Ismaelis Bullialdi notæ. Πέρσιβας Παλαιτζίνες. De isto nihil reperio in Genuensi Historia. Ὁ δὲ Χάμψας. Hic Hamzas est, qui sineite servatus fuit, Bajazitis Bassæ frater; de quo supra actum cap. 24.

DUCE compulerunt. Numerus quippe oppugnantium quiu- τῶν πεντήκοντα χιλιάδων· οἱ δὲ ἐντὸς μόλις χίλιοι quaginta millia superabat; qui vero castrum tuebantur, censis etiam auxiliaribus, mille vix æquabant. Animadvertit Hamzas, dum terra eastrum oppugnat firmissimum, et in edito loco situm, nihil promovere: Moratem monet ut in auxilium naves Genuensium sibi mitti provideat. Castrum enim, qua mare aspicit, patere, nudaque omnia pandere, totumque situm internum illac observari. Morati postquam Adurnus obiit, quidam Genuensis notus erat, Persivas Palavicinus appellatus, qui cum illo pactus expeditionem ad castrum expugnandum suscipit. Chium itaque insulam appulsus, tres magnas naves mercede conducit, quibus Hypselam devehitur. Visis navibus, qui Cineiti in castro militabant, pavore perculsi sunt, cumque prima die dimicassent, postridie se ad deditionem compulsum iri præsenserunt; eoque magis quod quingenti Caramani milites nocte ipsa patefactis sibi castri portis aufugissent: quorum pars altera salva evasit, altera ab obsidentibus cæsa est. Odiis namque mutuis semper inter se certabant Othmanici imperii subditi,quique Caramani partes sequebantur. Postridie mane sensit Cineites sus tumultuari, veritusque ne proxima nocte aufug rent, seque desererent, quemdam sibi famiFiarem ad alilim mittit, qui ea septimana arcis obsidioni præerat, dum Hamzas Ephesi diversa. batur, significatque illi, si Adem dare velit, eum se non occisurum, sed vivum 109 Morati adducturum, vel transmissurum, arcem tradere paratum esse. Data ad Halle fide jurejurandoque obligata, castro egressi Cineites, ejusque frater Bajaziles, Halilim venerati sunt, qui tentoria ipsis ad quiescendum attribuit. Sub vesperam in castra rediit Hamzas, auditisque ab Halile sororio suo quæe gesta crant, quatuor carnifices misit, qui alto sopore oppresso ac stertenti, ob actas ante noctes pervigiles, caput elidunt; Bajaziti pariter caput amputatum, ejus filio, cæterisque eo prognatis; nec infantibus etiam ejas stirpis parcunt. Interemptorum capita ad principem Adrianopolim celeriter feruntur; isque continuo Callipolim mandala mittit, quibus caput amputari incarceratis (Curti et avunculo cjus Hamzæ) jubet. Ac ita factum. Talique casu Cineitis genus internecione omnino deletum est. σὺν τοῖς τοῦ Καραμάνου. Ορῶν οὖν ὁ Χαμζᾶς ἔτι διὰ ξηρᾶς οὐκ ἰσχύει, ἦν γὰρ ἐχυρώτατον καὶ ἐν ὑψηλῷ τόπῳ κείμενον, μηνύει τῷ Μουράτ ἵνα διὰ θαλάσσης προνοήσωσι νῆας Γενουϊκὰς εἰς βοήθειαν ἦν γὰρ τὸ φρούριον ὡς πρὸς θάλατταν κεχηνός, καὶ τὴν ἔνδον ἅπασαν θέσιν ἀποδεικνύον τὴν θάλατο ταν, καὶ γυμνά πάντα ἀποσκευάζον. Εἰς δὲ τῶν Γενουϊτῶν γνώριμος τῷ Μουράτ Περσιδες ονόματι Παλαβιτζίνος τὴν ἐπωνυμίαν συνέθετο τῷ ἀρχηγῷ, τοῦ ἀπελθεῖν καὶ λαβεῖν τὸ φρούριον· ὁ γὰρ 'Αδοῦρνος προετεθνήκει. Ὁ δὲ ἐλθὼν ἐν νήσῳ Χίῳ, καὶ μισθωσάμενος νῆας τρεῖς παμμεγέθεις ἦλθε δια θαλάσσης ἐν τῇ Υψηλῇ. Οἱ δὲ ἔνδον σύν τῷ Τζινεὴτ ἰδόντες τὰς ναῦς ἐδειλίασαν, καὶ πολεμήσαντες τῇ πρώτῃ ἡμέρᾳ ἔγνωσαν, ὅτι τῇ μετ' αὐτὴν παραδοθήσονται. Οἱ γὰρ φ' ἄνδρες τοῦ Καραμὲν διὰ τῆς νυκτὸς ἐκείνης ἀνοίξαντες τας θύρας τοῦ κάστρου ἔφυγον, οἱ μὲν σωθέντες, οἱ δὲ κατακοπέντες παρὰ τῶν ἔξω. Ησαν γὰρ ἀεὶ ἐχθρωδῶς διακείμενοι οἱ τοῦ Καραμάν μετὰ τοῦ Οθμάν. Πρωΐας δὲ γενομένης ὁρῶν ὁ Τζινεὴς τὸν ὄχλον θορυβούμενον, καὶ φοβηθεὶς μή ποτε τῇ ἐπιούσῃ νυκτὶ φεύγωσι πάντες ἀφέντες αὐτὸν, στέλλει πρὸς τὸν Χαλίλ ἕνα τῶν οἰκείων αὐτοῦ· ἦν γὰρ ἐκεῖνος πολεμῶν τὸ φρούριον τῇ ἑβδομάδι ἐκείνῃ· ὁ δὲ Χαμζάς ἦν ἐν Ἐφέσῳ διάγων. Μηνύει γοῦν τῷ Χαλίλ, ὡς εἰ δώσει πίστεις τῷ Τζινεὴς τοῦ μὴ θανατῶσαι αὐτὸν, ἀλλὰ ζῶντα τηρήσας ἄγει αὐτὸν τῷ Μωράτ, ἢ πέμψει, ἐξελθὼν παραδοθήσεται, καὶ τὴν πόλιν καταλείψει αὐτῷ. Ὁ δὲ Χαλίλ δοὺς πίσ στεις ενόρκους, ἐξῆλθεν ὁ Τζινεήτ σὺν τῷ ἀδελφῷ αὐτοῦ Παγιαζήτ, καὶ προσεκύνησαν τῷ Χαλίλ. Ἔδωκεν οὖν αὐτοῖς σκηνὰς, καὶ ηυλίσθησαν. Ὁ δὲ Χαμζας ἤδη πρὸς ἑσπέραν ἐλθὼν, καὶ μαθὼν παρὰ τοῦ γαμβροῦ αὐτοῦ Χαλίλ τὰ πραχθέντα, στείλας τῶν δημίων τέσσαρας, ἦν γὰρ κοιμώμενος καὶ βέγχων ὑπὸ πολλῆς ἀγρυπνίας παννύχου, συνέθλασαν αὐτοῦ τὴν κεφαλὴν κοιμωμένου. Ομοίως και τοῦ Μαγιαζήτ τὴν κεφαλὴν ἀπέτεμον, καὶ τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ καὶ τῶν ἐκγόνων. Οὐκ ἐφείσαντο καὶ τῶν νηπίων τῶν ἐκ τῆς γενεᾶς αὐτοῦ. Τὰς κεφαλὰς οὖν αὐτῷ ἔστειλαν ἐν τάχει ἐν Αδριανοῦ πρὸς τὸν ἡγεμόνα. Ο δὲ ἡγεμών, πέμψας ἐν Καλλιουπόλει, ἀπέτεμον τὰς κεφαλὰς τῶν ἐγκλείστων, τοῦ Κούρτη λέγω καὶ Χαμζά τοῦ θείου αὐτοῦ. Καὶ οὕτως έτελειώθη παγγενεὶ ὁ Τζινήτο CAPUT XXIX. Joannes pacem cum Morate in tam observat. Morates cum aliis principibus pacem firmal, a qua Feneli ob occupatam Thessalonicam exclusi: Narrantur obiter causæ propter quas Thessalonica in Venetorum potestatem venerit. Thes salonica obsessa el a Horale expugnata et direpta, et novi incolæ in eam missi. Veneli, tristiora reformidantes, cum Morate pacem ineunt. Walachiæ principes se invicem throno regio deturbant; Draculius aliis interfectis superest Walachia vaivoda. Ob equum sibi a Caramano negatum, ei Morates bellum infert: et inter utrumque par pilo post stabilitur. Joannes igitur imperator, compositis rebus, cuin - Ο βασιλεὺς οὖν Ἰωάννης, ποιήσας κατάστασιν, que Morate stabilita ac firmata pace, urbibus ac καὶ τελείαν εἰρήνην μετὰ τοῦ Μωράτ, δού; αὐτῷ Ismaelis Bullialdi notæ. Πέρσιβας Παλαιτζίνες. De isto nihil reperio in Genuensi Historia. Ὁ δὲ Χάμψας. Hic Hamzas est, qui sineite servatus fuit, Bajazitis Bassæ frater; de quo supra actum cap. 24.

arces, quas non potuit Morates expugnare, nempe Mesembriam, Dercos et alias: Zetunium etiam, cateraque loca, quæ Strymon alluit: annuum insuper tributum pendere asprorum ter centum millia pollicitus tranquillitate fruebatur. Morales eliam, fortuna secunda ac propitia usus, hostibus suis ad unum deletis, a quoquam negotium sibi facessi haud metuens, Thraciam peragrat Prusaqîque accessit. Illinc profectus pontem Lopadii transit, Pergamumque devenit. Relicto Pergamo, Magnesiam contendit, inde Smyrnam invisit; Thyrea tandem et Ephesum adivit. Principum vicinorum, etiamque longe terrarum intervallo dissitornm per id tempus legati Muratem adierunt. Imperator quippe τὰς πόλεις καὶ κώμας, ας εἶχεν ἡ Ποντική θάλασσα, η vicis, qui mari Pontico adjacent deditis, præter πλὴν τῶν κάστρων ὧν οὐκ ἠδυνήθη λαβεῖν ἐν τῇ μάχη, οἷον Μεσημβρίας, Δέρκους, καὶ ἄλλα, καὶ τὸ Ζητούνιον σὺν ταῖς λοιπαῖς χώραις τοῦ Στρυμόνος, καὶ κατ᾽ ἔτος τέλος ἄσπρων τριακοσίων χιλιάδων, εἰρηνεύων κατὸ δυνατὸν ἐκάθητο. Ο δὲ Μωρέτ ὡς ἡ τύχη πρὸς αὐτὸν χαροπὸν ἔβλεψε, καὶ πάντας τοὺς ἐχθροὺς αὐτοῦ εἰς τέλος ἠφάνισε, καὶ οὐκ εἶχε τον φοβήσαντα, ἢ τὸν κωλύσαντα, περὶ τὴν Θρα χην. καὶ ἐν Προύσῃ γέγονε. Κἀκεῖθεν ἀπάρας καὶ τὴν γέφυραν περάσας τοῦ Λωπαδίου κατῆλθεν εἰς Πέργαμον. Απ' δὲ Περγάμου εἰς Μαγνησίαν ἀφίκετο· ἀπὸ δὲ Μαγνησίας εἰς Σμύρνην, ἀπὸ δὲ Σμύρνης εἰς Θύραια καὶ Ἔφεσον. Συνέῤῥεον δὲ τῶν πέριξ ἡγεμόνων ἀποκρισιάριο:, ἀλλὰ καὶ τῶν μα- η κράν. Έστειλε γὰρ ὁ βασιλεὺς τὸν κύριον Λουκᾶν Νοταρᾶν τὸν αὐτοῦ μεσάζοντα σὺν δώροις πολλοῖς. Ομοίως καὶ Λάζαρος ὁ δεσπότης Σερβίας, ἀλλὰ καὶ Ντανὸς ὁ Βλαχίας ἡγεμὼν ὁ Μιτυλήνης αὐθέντης, καὶ Χίοι, καὶ Ρόδιοι ἅπαντες εὐφημή σοντες. Πάντες οὖν ἔλαβον πίστεις παρ' αὐτοῦ, καὶ ἔδωκαν, τοῦ εἶναι εἰρηναῖοι καὶ φιλίας μεστοὶ σὺν αὐτῷ, καὶ αὐτὸς σὺν αὐτοῖς, πλὴν τῶν Βενετικών, δι' αἰτίαν τὴν ἣν λέξων ἔρχομαι. Ο δεσπότης Ανω δρόνικος ὁ μετὰ τὸν βασιλέα Ιωάννην, καὶ Θεόδωρος τρίτος υἱὸς τοῦ βασιλέως Μανουήλ, ἦν δεσπόζων Θεσσαλονίκην, δς καὶ ὑπὸ τῆς ἱερᾶς νότ σου έφθαρτο. Ἐν δὲ τῷ καιρῷ τῆς μάχης τοῦ Μωράτ, λέγω καὶ πρὸ τῆς μάχης τῆς πόλεως, ἀφ' εξ ὁ Μουσταφᾶς ἐξῆλθε τῆς Λήμνου, εἶχε μάχην Θεσσαλονίκη, καὶ πάντες οἱ ἀρχηγοί τῆς Θετταλίας, Αιτωλίας, Φθίας, Θηβῶν, καὶ πέρα Ιωαννίνων συνἑθλιβον, καὶ ἀπέκλειον Θεσσαλονίκην, οἱ τοῦ ᾿Αθρανέζου υἱοὶ, καὶ ὁ Τουραχάν, καὶ ἕτεροι πλεῖστοι. Αγανακτήσαντες οὖν οἱ Θεσσαλονικεῖς τὴν καθ᾿ ἑκάστην έφοδον τῶν Τούρκων, καὶ μὴ ἔχοντες έλω πίδα ποθὲν, ἡ γὰρ πόλις ἔφερε τὰ κατ' αὐτῆς δεινά, καὶ οὐχ ὑπέφερεν, ἐλίμωττον γὰρ οἱ Θεσσαλονικεῖς ἐνδείᾳ τῶν ἀναγκαίων· στέλλουσι τινὰς τῶν ἀρχόν των πρὸς Βενετικούς μετὰ βουλῆς τοῦ δεσπότου θέλοντος, ἢ καὶ μὴ θέλοντος, τοῦ παραδοῦναι τὴν Θεσσαλονίκην αὐτούς. Αὐτοὶ δὲ οἱ Βενετικοὶ ἀσπα σίως τὴν ἀγγελίαν δεξάμενοι, συνέθεντο τοῦ φυλά ξαι, καὶ θρέψαι, καὶ εὐτυχῆσαι τὴν πόλιν, καὶ εἰς δευτέραν Βενετίαν μετασχηματίσαι. Καὶ αὐτο! Θεσσαλονικαῖοι ἔστερξαν τοῦ εἶναι πιστοὶ ἐν τῇ turos. Thessalonicensibus placuit in fide et sociaJoannes dominum Lucam Notaram consiliarium primarium suum multa dona ferentem misit. Pariterquo Lazarus Serviæ despota, Daulus Walachiæ princeps. Mitylenes dux, Chii quoque atque Rhodii legatos miserunt, de lætis faustisque rebus omnes ei 110 congratulati. Fidem etiam obligaverunt pacem amicitiamque se mutuo culturos. Veneti hoc fœdere exclusi sunt, ob cain quai narraturus sum, causam. Andronicus despota Manuelis imperatoris filius post Joannem imperatorem et Theodorum tertio genitus, quique sacro morbo consumptus est, Thessalonicæ dominabatur. Quo vero tempore Morates, ante oppugnatam Constantinopolim dico, bellum gessit, postquam Mustaplas ex Lemno discesserat, Thessalonica bello vexata est, omnesque Thessaliæ duces, Ætoliæ, Phthiæ, Thebarum et qui ultra Joanninam præſecti erant, Abranezis nempe posteri, Turachanes aliique plurimi arela obsidione Thessalonicam cinxerunt. Quapropter indignati Thessalonicenses Turcorum incursiones quotidianas, nec ab ullo suorum liberatum iri sperantes, quod urbs calamitatibus intestinis premeretur, nec tolerare pos - set famem urgentem, omniumque necessariorum peuuriam; consilio habito, despota volente HOlente, priinarios urbis cives ad Venetos misere, qui Thessalonicam eis dederent. Legatos benigne ae comiter susceperunt Veneti, pactoque convento urbem custodire atque alero promittunt, felicique statui reddituros, allerasque Venetias eain præstiIsmaelis Bullialdi notæ. Ομοίως καὶ Λάζαρος. Non appellabatur Lazarus, sed Stephanus Lazari F. Hie locutus est Turcorum more qui Serviæ despotas Lazaros sive Laser-oglios appellarum. Ο δεσπότης Ανδρόνικος. Laonicus, lib. 1, ab Andronico qui elephantiasi postea obiit, venditam Venetis Thessalonicam, quod ad tuendam illam impar esset. Lib. deinde v, post Mustapham a Morate fratre suo occisum, Thessaloniram ab hoc Morate expugnatam fuisse tradit. Hoc loco memiRisse oportet a Laonico Thessalonicam Thermam vocari. Puranzes lib. i, capp. 21 et 32, etiam adeundus. Sed, cap. 21, errorem admisit et parachronismum: ait enim Andronicum eodem anno ThessaIonicam vendidisse quo Theodorus Lacedamonem Rhodiorum collegio Spartam vendidit, quod est falsissimum. Nicolaus Dogliouius, Venetæ Hist. lib. vi, Thessalonicam a Morale H caplam anno 1430 scribit, postquain per annos quatuor sub Venetiarum dominio stetisset. Annales Turcici ad annum 833 referunt, qui coepit anno 1429, Sept. 30, feria 6. Pliranzes, lib. li, cap. 9, mense Aprili anno 6938 [Christi 1430], Occupatam a Turcis Thessalonicam scribit. Paulus Maurocenus, Patricius Venetus, list. lib. xx, anno 1450, tradit Andream Dandulum, qui ducis titula res gerebat, et Paulum Contarenum capitanei munere fungentem, ignavia ac socordia sua Thesse fonicam perdidiss.

arces, quas non potuit Morates expugnare, nempe Mesembriam, Dercos et alias: Zetunium etiam, cateraque loca, quæ Strymon alluit: annuum insuper tributum pendere asprorum ter centum millia pollicitus tranquillitate fruebatur. Morales eliam, fortuna secunda ac propitia usus, hostibus suis ad unum deletis, a quoquam negotium sibi facessi haud metuens, Thraciam peragrat Prusaqîque accessit. Illinc profectus pontem Lopadii transit, Pergamumque devenit. Relicto Pergamo, Magnesiam contendit, inde Smyrnam invisit; Thyrea tandem et Ephesum adivit. Principum vicinorum, etiamque longe terrarum intervallo dissitornm per id tempus legati Muratem adierunt. Imperator quippe τὰς πόλεις καὶ κώμας, ας εἶχεν ἡ Ποντική θάλασσα, η vicis, qui mari Pontico adjacent deditis, præter πλὴν τῶν κάστρων ὧν οὐκ ἠδυνήθη λαβεῖν ἐν τῇ μάχη, οἷον Μεσημβρίας, Δέρκους, καὶ ἄλλα, καὶ τὸ Ζητούνιον σὺν ταῖς λοιπαῖς χώραις τοῦ Στρυμόνος, καὶ κατ᾽ ἔτος τέλος ἄσπρων τριακοσίων χιλιάδων, εἰρηνεύων κατὸ δυνατὸν ἐκάθητο. Ο δὲ Μωρέτ ὡς ἡ τύχη πρὸς αὐτὸν χαροπὸν ἔβλεψε, καὶ πάντας τοὺς ἐχθροὺς αὐτοῦ εἰς τέλος ἠφάνισε, καὶ οὐκ εἶχε τον φοβήσαντα, ἢ τὸν κωλύσαντα, περὶ τὴν Θρα χην. καὶ ἐν Προύσῃ γέγονε. Κἀκεῖθεν ἀπάρας καὶ τὴν γέφυραν περάσας τοῦ Λωπαδίου κατῆλθεν εἰς Πέργαμον. Απ' δὲ Περγάμου εἰς Μαγνησίαν ἀφίκετο· ἀπὸ δὲ Μαγνησίας εἰς Σμύρνην, ἀπὸ δὲ Σμύρνης εἰς Θύραια καὶ Ἔφεσον. Συνέῤῥεον δὲ τῶν πέριξ ἡγεμόνων ἀποκρισιάριο:, ἀλλὰ καὶ τῶν μα- η κράν. Έστειλε γὰρ ὁ βασιλεὺς τὸν κύριον Λουκᾶν Νοταρᾶν τὸν αὐτοῦ μεσάζοντα σὺν δώροις πολλοῖς. Ομοίως καὶ Λάζαρος ὁ δεσπότης Σερβίας, ἀλλὰ καὶ Ντανὸς ὁ Βλαχίας ἡγεμὼν ὁ Μιτυλήνης αὐθέντης, καὶ Χίοι, καὶ Ρόδιοι ἅπαντες εὐφημή σοντες. Πάντες οὖν ἔλαβον πίστεις παρ' αὐτοῦ, καὶ ἔδωκαν, τοῦ εἶναι εἰρηναῖοι καὶ φιλίας μεστοὶ σὺν αὐτῷ, καὶ αὐτὸς σὺν αὐτοῖς, πλὴν τῶν Βενετικών, δι' αἰτίαν τὴν ἣν λέξων ἔρχομαι. Ο δεσπότης Ανω δρόνικος ὁ μετὰ τὸν βασιλέα Ιωάννην, καὶ Θεόδωρος τρίτος υἱὸς τοῦ βασιλέως Μανουήλ, ἦν δεσπόζων Θεσσαλονίκην, δς καὶ ὑπὸ τῆς ἱερᾶς νότ σου έφθαρτο. Ἐν δὲ τῷ καιρῷ τῆς μάχης τοῦ Μωράτ, λέγω καὶ πρὸ τῆς μάχης τῆς πόλεως, ἀφ' εξ ὁ Μουσταφᾶς ἐξῆλθε τῆς Λήμνου, εἶχε μάχην Θεσσαλονίκη, καὶ πάντες οἱ ἀρχηγοί τῆς Θετταλίας, Αιτωλίας, Φθίας, Θηβῶν, καὶ πέρα Ιωαννίνων συνἑθλιβον, καὶ ἀπέκλειον Θεσσαλονίκην, οἱ τοῦ ᾿Αθρανέζου υἱοὶ, καὶ ὁ Τουραχάν, καὶ ἕτεροι πλεῖστοι. Αγανακτήσαντες οὖν οἱ Θεσσαλονικεῖς τὴν καθ᾿ ἑκάστην έφοδον τῶν Τούρκων, καὶ μὴ ἔχοντες έλω πίδα ποθὲν, ἡ γὰρ πόλις ἔφερε τὰ κατ' αὐτῆς δεινά, καὶ οὐχ ὑπέφερεν, ἐλίμωττον γὰρ οἱ Θεσσαλονικεῖς ἐνδείᾳ τῶν ἀναγκαίων· στέλλουσι τινὰς τῶν ἀρχόν των πρὸς Βενετικούς μετὰ βουλῆς τοῦ δεσπότου θέλοντος, ἢ καὶ μὴ θέλοντος, τοῦ παραδοῦναι τὴν Θεσσαλονίκην αὐτούς. Αὐτοὶ δὲ οἱ Βενετικοὶ ἀσπα σίως τὴν ἀγγελίαν δεξάμενοι, συνέθεντο τοῦ φυλά ξαι, καὶ θρέψαι, καὶ εὐτυχῆσαι τὴν πόλιν, καὶ εἰς δευτέραν Βενετίαν μετασχηματίσαι. Καὶ αὐτο! Θεσσαλονικαῖοι ἔστερξαν τοῦ εἶναι πιστοὶ ἐν τῇ turos. Thessalonicensibus placuit in fide et sociaJoannes dominum Lucam Notaram consiliarium primarium suum multa dona ferentem misit. Pariterquo Lazarus Serviæ despota, Daulus Walachiæ princeps. Mitylenes dux, Chii quoque atque Rhodii legatos miserunt, de lætis faustisque rebus omnes ei 110 congratulati. Fidem etiam obligaverunt pacem amicitiamque se mutuo culturos. Veneti hoc fœdere exclusi sunt, ob cain quai narraturus sum, causam. Andronicus despota Manuelis imperatoris filius post Joannem imperatorem et Theodorum tertio genitus, quique sacro morbo consumptus est, Thessalonicæ dominabatur. Quo vero tempore Morates, ante oppugnatam Constantinopolim dico, bellum gessit, postquam Mustaplas ex Lemno discesserat, Thessalonica bello vexata est, omnesque Thessaliæ duces, Ætoliæ, Phthiæ, Thebarum et qui ultra Joanninam præſecti erant, Abranezis nempe posteri, Turachanes aliique plurimi arela obsidione Thessalonicam cinxerunt. Quapropter indignati Thessalonicenses Turcorum incursiones quotidianas, nec ab ullo suorum liberatum iri sperantes, quod urbs calamitatibus intestinis premeretur, nec tolerare pos - set famem urgentem, omniumque necessariorum peuuriam; consilio habito, despota volente HOlente, priinarios urbis cives ad Venetos misere, qui Thessalonicam eis dederent. Legatos benigne ae comiter susceperunt Veneti, pactoque convento urbem custodire atque alero promittunt, felicique statui reddituros, allerasque Venetias eain præstiIsmaelis Bullialdi notæ. Ομοίως καὶ Λάζαρος. Non appellabatur Lazarus, sed Stephanus Lazari F. Hie locutus est Turcorum more qui Serviæ despotas Lazaros sive Laser-oglios appellarum. Ο δεσπότης Ανδρόνικος. Laonicus, lib. 1, ab Andronico qui elephantiasi postea obiit, venditam Venetis Thessalonicam, quod ad tuendam illam impar esset. Lib. deinde v, post Mustapham a Morate fratre suo occisum, Thessaloniram ab hoc Morate expugnatam fuisse tradit. Hoc loco memiRisse oportet a Laonico Thessalonicam Thermam vocari. Puranzes lib. i, capp. 21 et 32, etiam adeundus. Sed, cap. 21, errorem admisit et parachronismum: ait enim Andronicum eodem anno ThessaIonicam vendidisse quo Theodorus Lacedamonem Rhodiorum collegio Spartam vendidit, quod est falsissimum. Nicolaus Dogliouius, Venetæ Hist. lib. vi, Thessalonicam a Morale H caplam anno 1430 scribit, postquain per annos quatuor sub Venetiarum dominio stetisset. Annales Turcici ad annum 833 referunt, qui coepit anno 1429, Sept. 30, feria 6. Pliranzes, lib. li, cap. 9, mense Aprili anno 6938 [Christi 1430], Occupatam a Turcis Thessalonicam scribit. Paulus Maurocenus, Patricius Venetus, list. lib. xx, anno 1450, tradit Andream Dandulum, qui ducis titula res gerebat, et Paulum Contarenum capitanei munere fungentem, ignavia ac socordia sua Thesse fonicam perdidiss.

DUCE tate Venetarum manere, tanquam Venetiis nati κοινότητι τῶν Βενετικῶν, ὥσπερ αὐτοὺς τοὺς ἐν atque educati ipsi fuissent. His conditionibus ratis habitis ducem cum triremibus decem Thessalonicam adducunt, et tradito ei urbis regimine despotam Andronicum exportant: novo deinde duci ſausta ominati in Bœotiam triremibus renavigarunt. Hine bellorum pugnarumque origo. Turci quippe lanc urbem sibi viulicabant, his rationibus adductis: Nisi hujus urbis vires fregissemus, vobis nunquam se permisisset. Hac enim mente potiundæ urbis Turci bellum acriter gesserant, superioresque exstiterant, fame aшlictis Tuessalonicensibus. Latini vero, veriti, ut quoquo modo Romæi ad angustias redacti rebellarent: Turcosque, in quorum ditione antea fuerant, expulsis Venetis, in urbem admitterent, nobilium Romæorum familias alio transmittere coeperunt; his quidem in Eubeam, iliis in Cretam, aliis Venetias translatis, hanc faLulam, quæ vulgo canitur, allegant; penuriain scilicet necessarioruin, qualia sunt frumentum, hordeuin, legumina, carnes cateraque cibaria et alimenta. Ut igitur pauciores rarioresque familiæ in urbe remanerent, ab hisque angustiis liberarentur cives, primores eorum sedes mutarunt, alioque transtulerunt, in patria ", Deo adjuvante, 111 postea redituri. Plerisque ergo huc et illuc traductis, multis in alto mari demersis: aliis supplicio aferlis, tanquam proditionis rei peracti fuissent: ceteros in urbe residuos flagitiis et contumeliis vexavere. Βενετίᾳ καὶ γεννηθέντας, καὶ τραφέντας. Γενομέ νων οὖν τῶν συνθηκῶν διὰ δέκα τριήρεων, ἄγουσι Δούκαν ἐν Θεσσαλονίκῃ, καὶ εἰσάγουσιν αὐτὸν ἐν τὸς, καὶ ἐξάγουσι τὸν δεσπότην Ανδρόνικον. Καὶ τὸν νέον Δούκαν εὐφημήσαντες ὑπέστρεψαν αἱ τριή ρεις ἐν Βοιωτίᾳ. Καὶ ἦν ἰδεῖν ἔκτοτε πλῆθος που λέμων, λέγοντες οἱ Τοῦρκοι, 'Η πόλις αὕτη ἡμε τέρα ὑπάρχει· Εἰ γὰρ ἡμεῖς ταύτην ἀσθενοῦσαν οὐκ ἀπεδείξαμεν, οὐκ ἂν εἰς ὑμᾶς ἀπέκλινεν. Ἐν γὰρ τούτῳ τῷ φρονήματι καρτερὰ μάχη ἐγένετο, καὶ ὑπερίσχυον οἱ Τοῦρκοι, ἐλίμωττον δὲ οἱ Θεσσαλονικεῖς. Οἱ δὲ Λατίνοι, φοβούμενοι μή πως οι Ρωμαίοι στενοχωρηθέντες ποιήσουσιν Ανταρσιν, καὶ εἰσάξουσι τους Τούρκους, τοὺς δὲ Βενετικούς διώξουσιν, ἦν γὰρ καὶ προλαβὼν ἡ πόλις τῶν Τούρκων, ἤρξαντο τοὺς τῶν εὐγενῶν Ρωμαίων οίχους μεταστέλλειν, τοὺς μὲν εἰς Εὔβοιαν, τοὺς δὲ ἐν Κρήτῃ, ἄλλους ἐν Βενετία· ἡ ἀδομένη οὖν ἐπίπλαστος ἀφορμὴ, ὅτι τὰ πρὸς χρείαν εἰσὶ σπάνια, οἷον σίτος, κριθαί, όσπρια, κρέα καὶ ἄλλο εἴ τι τρόφιμον. Διὰ τὸ ἀραιῶσαι οὖν τὰς οἰκίας, μετοικισάτωσαν οἱ προύχοντες ἔνεκα τῆς στενοχωρίας ταύ της, καὶ εἰς τὸ μετέπειτα Θεοῦ ἀρωγοῦντος ἐπαν ελεύσονται. Μετήγαγον οὖν πλείστους ὧδε κἀκεῖσε, καὶ πολλοὺς ἐν τῷ βυθῷ ἔῤῥιψαν· ἄλλους ὡς ἀπί στους εκόλαζον· τοὺς δὲ ἐναπολειφθέντας ἐν μυ ρίαις ἀσελγείαις ἐκάκουν. Μετὰ δὲ τὸ ὑποστρέψαι τον Μωρὰς ἐκ τῆς Ασίας εἰς Θράκην, ἔστειλαν οἱ Βενετικοὶ ἀποκρι σιαρίους πρὸς αὐτὸν αἰτοῦντες εἰρήνην. Ὁ δὲ οὐκ ἀπόκρισιν παρέσχεν αὐτοῖς, ἀλλὰ μόνον, ὅτι Η πόλις αὕτη πατρικόν μου κτῆμά ἐστι, καὶ ὁ ἐμὸς πάππος Παγιαζήτ δυνάμει, χειρὶ παρὰ τῶν 'Ρωμαίων ταύτην ἔλαβεν. Εἰ γὰρ ἦσαν 'Ρωμαῖοι οἱ δυναστεύοντές, μοι εἶχον ἂν πρόφασιν τοῦ λέγειν ὁ ἀδικῶν. Ὑμεῖς δὲ Λατῖνοι ὄντες, καὶ ἀπὸ Ἰταλίας, τίς ἡ προσχώρησις τῶν ὧδε; Μετανάστητε, εἰ βούλεσθε· εἰ δὲ μή, ἔρχομαι ταχύ. Στραφέντες οὖν ἄπρακτοι ἔγραψαν τὴν ἀπό κρισιν ἐν Βενετίᾳ σὺν ταῖς τριήρεσι τῆς γαρδίας, ήγουν τῆς παραφυλακῆς. Ὁ δὲ Μωρὰτ ἔαρο; ἀρ Ad Moratem, ubi ex Asia in Thraciam reversus est, oratores Veneti mittunt pacem petentes. Aliud autem, præter istud, responsum ab eo non tulerunt: Urbs illa paternæ ditionis meæ est, avusque meus Bajazites Romæis vi ereptam in suam potesla - tem redegit. Quod si Romai eam nunc occuparent, injuriam me ipsis facere merito queri possent. At vos Latini cum sitis, et Italia advecti, quo jure harum regionum vos immiscetis rebus? Si vobis ita visum fuerit, ad propria redire, alioquin brevi adero. Re itaque infecta reversi, responsuni, quod retulerant, Venetias per custodiæ (Italice della guardia) seu speculatorias triremes miserunt. Vere deinde inchoante Adrianopoli discedit Morales, Serrhasque venit: ibique ex provinciis occidentalibus con- ξαμένου ἀπάρας ἐκ τῆς ᾿Αδριανοῦ εἰς Σέρρας tracto exercitu, ad Hamzam scripsit, ut copias Orientis secum adduceret, fretoque superato Thessaliæ fines ingrederetur: cum universis deinde copiis in unum conjunctis Thessalonicam profcisci jubet. Morates interim Serrhis substitit, delicias captans ex rebus quæ illic sunt; conviviis enim delectabatur, cum juvenis esset, annumque vicesimum quintum ageret. Hamzas autem vallo circumdat Thessalonicam oppugnationi quotidie intentus. Qui porro mœnibus urbis se tutabantur, si‹ eorum numerus iniretur, cum oppugnantium ἦλθε κἀκεῖ τὸν στρατὸν συναθροίσας ἐκ τῆς Δύσεως, ἔγραψε τῷ Χαμζᾷ λαβεῖν τὰς δυνάμεις τῆς Εω, καὶ περᾶσαι τὸν πορθμὸν τοῦ ἐλθεῖν ἐν Θεττα λίᾳ. Συναφθέντες οὖν ἐμοῦ, στέλλει τοῦτον ἐν Θεσ σαλονίκῃ σὺν πάσαις ταῖς δυνάμεσιν. Ο δὲ Μωράτ ἦν ἐν Σέρραις κατατρυφῶν τῶν ἐκεῖ ἀγαθῶν· ἦν γὰρ φιλῶν τὰ συμπόσια, νέος γὰρ ὑπῆρχε τότε, ἄγων ἔτος που εἰκοστὸν πέμπτον. Ὁ δὲ Χαμζάς ἐδίδου σκόλοπα τὸ καθ᾿ ἑκάστην πολεμίζων Θεσσα λονίκην. Οἱ δὲ ἐντὸς ὡς πρὸς τοὺς ἔξω ἦσαν ἑκατὸν πρὸς ἕνα. Τότε κατασκευάσας κλίμακας, καὶ ἔλεIsmaelis Bullialdi notæ. Εἰς Σέρρας ἦλθε. Serra Thessaliae urbs metropolis, thronum 58, sub Leone Philosophote puil.

DUCE tate Venetarum manere, tanquam Venetiis nati κοινότητι τῶν Βενετικῶν, ὥσπερ αὐτοὺς τοὺς ἐν atque educati ipsi fuissent. His conditionibus ratis habitis ducem cum triremibus decem Thessalonicam adducunt, et tradito ei urbis regimine despotam Andronicum exportant: novo deinde duci ſausta ominati in Bœotiam triremibus renavigarunt. Hine bellorum pugnarumque origo. Turci quippe lanc urbem sibi viulicabant, his rationibus adductis: Nisi hujus urbis vires fregissemus, vobis nunquam se permisisset. Hac enim mente potiundæ urbis Turci bellum acriter gesserant, superioresque exstiterant, fame aшlictis Tuessalonicensibus. Latini vero, veriti, ut quoquo modo Romæi ad angustias redacti rebellarent: Turcosque, in quorum ditione antea fuerant, expulsis Venetis, in urbem admitterent, nobilium Romæorum familias alio transmittere coeperunt; his quidem in Eubeam, iliis in Cretam, aliis Venetias translatis, hanc faLulam, quæ vulgo canitur, allegant; penuriain scilicet necessarioruin, qualia sunt frumentum, hordeuin, legumina, carnes cateraque cibaria et alimenta. Ut igitur pauciores rarioresque familiæ in urbe remanerent, ab hisque angustiis liberarentur cives, primores eorum sedes mutarunt, alioque transtulerunt, in patria ", Deo adjuvante, 111 postea redituri. Plerisque ergo huc et illuc traductis, multis in alto mari demersis: aliis supplicio aferlis, tanquam proditionis rei peracti fuissent: ceteros in urbe residuos flagitiis et contumeliis vexavere. Βενετίᾳ καὶ γεννηθέντας, καὶ τραφέντας. Γενομέ νων οὖν τῶν συνθηκῶν διὰ δέκα τριήρεων, ἄγουσι Δούκαν ἐν Θεσσαλονίκῃ, καὶ εἰσάγουσιν αὐτὸν ἐν τὸς, καὶ ἐξάγουσι τὸν δεσπότην Ανδρόνικον. Καὶ τὸν νέον Δούκαν εὐφημήσαντες ὑπέστρεψαν αἱ τριή ρεις ἐν Βοιωτίᾳ. Καὶ ἦν ἰδεῖν ἔκτοτε πλῆθος που λέμων, λέγοντες οἱ Τοῦρκοι, 'Η πόλις αὕτη ἡμε τέρα ὑπάρχει· Εἰ γὰρ ἡμεῖς ταύτην ἀσθενοῦσαν οὐκ ἀπεδείξαμεν, οὐκ ἂν εἰς ὑμᾶς ἀπέκλινεν. Ἐν γὰρ τούτῳ τῷ φρονήματι καρτερὰ μάχη ἐγένετο, καὶ ὑπερίσχυον οἱ Τοῦρκοι, ἐλίμωττον δὲ οἱ Θεσσαλονικεῖς. Οἱ δὲ Λατίνοι, φοβούμενοι μή πως οι Ρωμαίοι στενοχωρηθέντες ποιήσουσιν Ανταρσιν, καὶ εἰσάξουσι τους Τούρκους, τοὺς δὲ Βενετικούς διώξουσιν, ἦν γὰρ καὶ προλαβὼν ἡ πόλις τῶν Τούρκων, ἤρξαντο τοὺς τῶν εὐγενῶν Ρωμαίων οίχους μεταστέλλειν, τοὺς μὲν εἰς Εὔβοιαν, τοὺς δὲ ἐν Κρήτῃ, ἄλλους ἐν Βενετία· ἡ ἀδομένη οὖν ἐπίπλαστος ἀφορμὴ, ὅτι τὰ πρὸς χρείαν εἰσὶ σπάνια, οἷον σίτος, κριθαί, όσπρια, κρέα καὶ ἄλλο εἴ τι τρόφιμον. Διὰ τὸ ἀραιῶσαι οὖν τὰς οἰκίας, μετοικισάτωσαν οἱ προύχοντες ἔνεκα τῆς στενοχωρίας ταύ της, καὶ εἰς τὸ μετέπειτα Θεοῦ ἀρωγοῦντος ἐπαν ελεύσονται. Μετήγαγον οὖν πλείστους ὧδε κἀκεῖσε, καὶ πολλοὺς ἐν τῷ βυθῷ ἔῤῥιψαν· ἄλλους ὡς ἀπί στους εκόλαζον· τοὺς δὲ ἐναπολειφθέντας ἐν μυ ρίαις ἀσελγείαις ἐκάκουν. Μετὰ δὲ τὸ ὑποστρέψαι τον Μωρὰς ἐκ τῆς Ασίας εἰς Θράκην, ἔστειλαν οἱ Βενετικοὶ ἀποκρι σιαρίους πρὸς αὐτὸν αἰτοῦντες εἰρήνην. Ὁ δὲ οὐκ ἀπόκρισιν παρέσχεν αὐτοῖς, ἀλλὰ μόνον, ὅτι Η πόλις αὕτη πατρικόν μου κτῆμά ἐστι, καὶ ὁ ἐμὸς πάππος Παγιαζήτ δυνάμει, χειρὶ παρὰ τῶν 'Ρωμαίων ταύτην ἔλαβεν. Εἰ γὰρ ἦσαν 'Ρωμαῖοι οἱ δυναστεύοντές, μοι εἶχον ἂν πρόφασιν τοῦ λέγειν ὁ ἀδικῶν. Ὑμεῖς δὲ Λατῖνοι ὄντες, καὶ ἀπὸ Ἰταλίας, τίς ἡ προσχώρησις τῶν ὧδε; Μετανάστητε, εἰ βούλεσθε· εἰ δὲ μή, ἔρχομαι ταχύ. Στραφέντες οὖν ἄπρακτοι ἔγραψαν τὴν ἀπό κρισιν ἐν Βενετίᾳ σὺν ταῖς τριήρεσι τῆς γαρδίας, ήγουν τῆς παραφυλακῆς. Ὁ δὲ Μωρὰτ ἔαρο; ἀρ Ad Moratem, ubi ex Asia in Thraciam reversus est, oratores Veneti mittunt pacem petentes. Aliud autem, præter istud, responsum ab eo non tulerunt: Urbs illa paternæ ditionis meæ est, avusque meus Bajazites Romæis vi ereptam in suam potesla - tem redegit. Quod si Romai eam nunc occuparent, injuriam me ipsis facere merito queri possent. At vos Latini cum sitis, et Italia advecti, quo jure harum regionum vos immiscetis rebus? Si vobis ita visum fuerit, ad propria redire, alioquin brevi adero. Re itaque infecta reversi, responsuni, quod retulerant, Venetias per custodiæ (Italice della guardia) seu speculatorias triremes miserunt. Vere deinde inchoante Adrianopoli discedit Morales, Serrhasque venit: ibique ex provinciis occidentalibus con- ξαμένου ἀπάρας ἐκ τῆς ᾿Αδριανοῦ εἰς Σέρρας tracto exercitu, ad Hamzam scripsit, ut copias Orientis secum adduceret, fretoque superato Thessaliæ fines ingrederetur: cum universis deinde copiis in unum conjunctis Thessalonicam profcisci jubet. Morates interim Serrhis substitit, delicias captans ex rebus quæ illic sunt; conviviis enim delectabatur, cum juvenis esset, annumque vicesimum quintum ageret. Hamzas autem vallo circumdat Thessalonicam oppugnationi quotidie intentus. Qui porro mœnibus urbis se tutabantur, si‹ eorum numerus iniretur, cum oppugnantium ἦλθε κἀκεῖ τὸν στρατὸν συναθροίσας ἐκ τῆς Δύσεως, ἔγραψε τῷ Χαμζᾷ λαβεῖν τὰς δυνάμεις τῆς Εω, καὶ περᾶσαι τὸν πορθμὸν τοῦ ἐλθεῖν ἐν Θεττα λίᾳ. Συναφθέντες οὖν ἐμοῦ, στέλλει τοῦτον ἐν Θεσ σαλονίκῃ σὺν πάσαις ταῖς δυνάμεσιν. Ο δὲ Μωράτ ἦν ἐν Σέρραις κατατρυφῶν τῶν ἐκεῖ ἀγαθῶν· ἦν γὰρ φιλῶν τὰ συμπόσια, νέος γὰρ ὑπῆρχε τότε, ἄγων ἔτος που εἰκοστὸν πέμπτον. Ὁ δὲ Χαμζάς ἐδίδου σκόλοπα τὸ καθ᾿ ἑκάστην πολεμίζων Θεσσα λονίκην. Οἱ δὲ ἐντὸς ὡς πρὸς τοὺς ἔξω ἦσαν ἑκατὸν πρὸς ἕνα. Τότε κατασκευάσας κλίμακας, καὶ ἔλεIsmaelis Bullialdi notæ. Εἰς Σέρρας ἦλθε. Serra Thessaliae urbs metropolis, thronum 58, sub Leone Philosophote puil.

πόλεις πλείστας, καὶ κατασκευὰς πολλὰς, ἐμήνυσε η comparatus rationem unius ad centum habebat. τῷ Μωράτ τοῦ ἐλθεῖν ἵνα δώσωσι τὸν πόλεμον. Οι δὲ ἐντὸς ἴσταντο ἐκδεχόμενοι τὰς τριήρεις ἀπὸ τῆς Βενετίας. Καὶ ὁ Μωρὰτ ἦλθε, καὶ τὰ τοῦ πολέμου καλῶς κατεσκεύαστο, καὶ αἱ τριήρεις οὐκ ἦσαν. Τότε ὁ Μωρὰτ ἐκήρυξε διὰ τῆς σάλπιγγος, λέγων· Ἰδοὺ δίδωμι πάντα τὰ ἐν τῇ πόλει ταύτῃ ὑμᾶς, ἄνδρας, γυναῖκας, παιδία, ἄργυρον, χρυσόν· μόνον τὴν πόλιν ἐμοὶ ἄφετε. Τότε ἠχησάντων τῶν ὀργάνων καὶ τῶν κλιμάκων τεθέντων (τί γὰρ εἶχον πρᾶξαι πεντακόσιοι, ἢ χίλιοι, ἢ δισχίλιοι ἄνδρες ἐν τοσαύτῃ πόλει; Μόλις γὰρ ἐν δέκα προμαχωσιν εἷς τζαγρα θόλος ἵστατο), ἐπιβάντες οὖν τοῖς κλίμαξιν αὐθω ρὸν ἐντὸς εὑρέθησαν· καὶ ἀνοίξαντες μίαν πύλην, ὡς σμήνος μελισσῶν ἅπας ὁ στρατὸς ἐντὸς εἰσῄει. Καὶ ἦν ἰδεῖν ξένον τέρας, ἄνδρας καὶ γυναῖκας, σὺν νέοις καὶ παρθένοις ἀφήλιξι και βρεφυλλίοις, όρμαθοὺς ὁ καθεὶς τῶν ἱππέων ἔχων ἐν χερσὶν ἕλκοντας. Αὐτοὶ δὲ Οὐαὶ μόνον ἑλκόμενοι ἔκραζεν, καὶ οἰκ ἦν ὁ ἐλεῶν, οὐδὲ ὀρέγων χείρα βοηθείας. Απαρχή κακὴ, καὶ ἀπαίσιος τῶν μελλόντων κακῶν ἐν τῇ βασιλευούσῃ. Εγυμνώθησαν οἶκοι, ἠρημώθησαν ναοί, ἐκκλησιῶν εὐπρέπειαι, κειμήλια ἱερὰ ἐν χερσὶ μικρῶν, παρθένοι σεμναὶ ἐν ἀγκάλαις ἀσώ των γυναίκες εὐγενεῖς ἐν χερσὶν ἀγενῶν, καὶ τὰ πάντα κακά. Τί; καὶ πῶς; καὶ διατί; Διὰ τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν. Ἐν μιᾷ οὖν ἡμέρᾳ κενωθείσα ή τοσαύτη πόλις ἔμεινεν ἔρημος. Ο δὲ ἡγεμὼν ἀθροί σας ἐκ τῶν πέριξ χωρίων καὶ πόλεων ἐγκατοίκους Τούρκους σὺν γυναιξὶ καὶ τέκνοις κατέστησε, κελεύσας· Εἴ τις τῶν Ῥωμαίων ἐξαγορασθείη, καὶ ἐλευθερωθείη, ἐχέτω ἄδειαν τοῦ ἐλθεῖν καὶ οἰκῆσαι πάλιν ἐν αὐτῇ τῇ πόλει. Τὰ δὲ τῶν μοναστηρίων κρειττότερα, ὧν αἱ φῆμαι πανταχοῦ ἐκηρύττοντο, ἐποίησε βωμοὺς τῆς αὐτῶν θρησκείας, πλην του ναοῦ τοῦ μεγάλου μάρτυρος Δημητρίου. Καὶ γὰρ ἐν αὐτῷ εἰσελθών, καὶ θύσας κριὸν ἕνα οικείαις χερσίν προσηύξατο, εἶτα ἐκέλευσε τοῦ εἶναι ἐν χερσὶ τῶν Χριστιανῶν Πλὴν καὶ τὸν τοῦ τάφου κόσμον, καὶ τοῦ ναοῦ, καὶ τῶν ἀδύτων ἅπαντα οἱ Τοῦρκοι ἐνοσφίσαντο, τοίχους μόνον ἀφέντες κενούς. Απάρας δὲ ἐκ τῆς Θεσσαλονίκης ἦλθεν ἐν ᾿Αδριανουπόλει. Μετ' ὀλίγον δὲ οἱ Βενετικοὶ στείλαντες ἀποκρισιαρίους ἐποίησαν εἰρήνην, φοβούμενοι μήπως ὀλέσωσι καὶ τὴν Εὔβοιαν. Apparatis etiam scalis machinisque bellicis quamplurimis, Moralem venire hortatur, ut expugnandam urbem adoriantur. Triremes interim Venetiis exspectabant, qui intra urbem obsessi tenebantur. Accessit ergo Morates, et cuncta perite apparala invenit, nec comparebant triremes. Tunc Morates tubicinis voce talia militibus edixit: Ecce omnia, quæ in hac urbe sunt, vobis concedo, viros, feminas, pueros, argentum et aurum; urbem solumnmodo mihi partam volo. His per tubicinem publicatis, tubarum clangor cietur, et scalæ muris admoventur. (Quid, quæso, quingenti, mille, vel his mille viri in tam magna urbe præstare poterant? cum vix unus sagittarius in decem turribus adesset.) Scalis itaque in muros subierunt, et simul in urbem se conjecerunt; et per portarum unam ab eis patefactam totus exercitus, velut examen apum intravit. Obversabatur tunc oculis spectacuJum prodigio simile. Equitum singuli catenas manibus tenentes, viros, feminas, pueros puellasque impuberes, et infantes 112 post se trable! auit. Qui trahebantur hanc solain vocem, Væ emittebant, nec erat qui eorum miseriis tangeretur, manunive adjutricem protenderet. Malum omen et funestuni calamitatum, quæ urbi imperiali impendebant. Direpta sunt domus, desolata templa; ecclesiarum ornamenta el sacra vasa manibus pollutis impiorum contrectata sunt: virgines venerandæ in amplexus impudicorum venere: feminæ nobiles ignobilium mancipia factæ sunt; omnia tandem mala eos obruerunt. Quid hoc? quomodo et quare accidit? Propter peccata nostra. Unius igl tur diei spatio tanta urbs omnibus incolis orbata, desolata penitus stetit. At Morates imperator ex vicis et oppidis proximis novos colonos Turcos cum uxoribus et liberis in eam deduxit. Præterea edixit, ut, si quis Romæorum, redemptionis 80luto pretio, in libertatem postliminio rediisset, in cam venire et secure habitare posset. Præcipua monasteria, quorum fama celebris ubique erat, suæ religioni templa, præter insignis martyris Demetrii ædes, consecravit. Quamvis enim id ingressus templum suis manibus arietem immolasset, Deumque precatus esset, Christianis tamen restitui postea jussit. Ornamentum vero sepulcrf et membriæ martyris, templi et adytorum quodcunque erat, Turci furati sunt, parietibus nudis solummodo relictis. Thessalonica deinde abscessit Morates et Adrianopolim repetivit. Paucos post dies Veneti legatos ad eum mittunt, qui pacem composuerunt, metu adducti ne Eubœa sibi insuper eriperetur. Ἐν δὲ ταῖς ἡμέραις εκείναις ηγέρθη τις τῶν υἱῶν του βαζλάδα Βλαχίας Μύλτζου είχε γὰρ πολλοὺς Per id quoque tempus Mylcæ Walachia vaivodæ nothorum filiorum (quales multos Veneri admodum Ismaelis Bullialdi notæ. Εἶτα ἐκέλευσε εἶναι ἐν χερσὶ τῶν Χριστιαrur. Hoc notavit Auctor noster, quoniam Turcorum instituto adversari videtur: qui Christianorum templa, in quibus preces suas recitaverint, lege vetiti restituere se posse negant. Τοῦ βαϊδόδα Βλαχίας Μύλτζου. Τι Duca

πόλεις πλείστας, καὶ κατασκευὰς πολλὰς, ἐμήνυσε η comparatus rationem unius ad centum habebat. τῷ Μωράτ τοῦ ἐλθεῖν ἵνα δώσωσι τὸν πόλεμον. Οι δὲ ἐντὸς ἴσταντο ἐκδεχόμενοι τὰς τριήρεις ἀπὸ τῆς Βενετίας. Καὶ ὁ Μωρὰτ ἦλθε, καὶ τὰ τοῦ πολέμου καλῶς κατεσκεύαστο, καὶ αἱ τριήρεις οὐκ ἦσαν. Τότε ὁ Μωρὰτ ἐκήρυξε διὰ τῆς σάλπιγγος, λέγων· Ἰδοὺ δίδωμι πάντα τὰ ἐν τῇ πόλει ταύτῃ ὑμᾶς, ἄνδρας, γυναῖκας, παιδία, ἄργυρον, χρυσόν· μόνον τὴν πόλιν ἐμοὶ ἄφετε. Τότε ἠχησάντων τῶν ὀργάνων καὶ τῶν κλιμάκων τεθέντων (τί γὰρ εἶχον πρᾶξαι πεντακόσιοι, ἢ χίλιοι, ἢ δισχίλιοι ἄνδρες ἐν τοσαύτῃ πόλει; Μόλις γὰρ ἐν δέκα προμαχωσιν εἷς τζαγρα θόλος ἵστατο), ἐπιβάντες οὖν τοῖς κλίμαξιν αὐθω ρὸν ἐντὸς εὑρέθησαν· καὶ ἀνοίξαντες μίαν πύλην, ὡς σμήνος μελισσῶν ἅπας ὁ στρατὸς ἐντὸς εἰσῄει. Καὶ ἦν ἰδεῖν ξένον τέρας, ἄνδρας καὶ γυναῖκας, σὺν νέοις καὶ παρθένοις ἀφήλιξι και βρεφυλλίοις, όρμαθοὺς ὁ καθεὶς τῶν ἱππέων ἔχων ἐν χερσὶν ἕλκοντας. Αὐτοὶ δὲ Οὐαὶ μόνον ἑλκόμενοι ἔκραζεν, καὶ οἰκ ἦν ὁ ἐλεῶν, οὐδὲ ὀρέγων χείρα βοηθείας. Απαρχή κακὴ, καὶ ἀπαίσιος τῶν μελλόντων κακῶν ἐν τῇ βασιλευούσῃ. Εγυμνώθησαν οἶκοι, ἠρημώθησαν ναοί, ἐκκλησιῶν εὐπρέπειαι, κειμήλια ἱερὰ ἐν χερσὶ μικρῶν, παρθένοι σεμναὶ ἐν ἀγκάλαις ἀσώ των γυναίκες εὐγενεῖς ἐν χερσὶν ἀγενῶν, καὶ τὰ πάντα κακά. Τί; καὶ πῶς; καὶ διατί; Διὰ τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν. Ἐν μιᾷ οὖν ἡμέρᾳ κενωθείσα ή τοσαύτη πόλις ἔμεινεν ἔρημος. Ο δὲ ἡγεμὼν ἀθροί σας ἐκ τῶν πέριξ χωρίων καὶ πόλεων ἐγκατοίκους Τούρκους σὺν γυναιξὶ καὶ τέκνοις κατέστησε, κελεύσας· Εἴ τις τῶν Ῥωμαίων ἐξαγορασθείη, καὶ ἐλευθερωθείη, ἐχέτω ἄδειαν τοῦ ἐλθεῖν καὶ οἰκῆσαι πάλιν ἐν αὐτῇ τῇ πόλει. Τὰ δὲ τῶν μοναστηρίων κρειττότερα, ὧν αἱ φῆμαι πανταχοῦ ἐκηρύττοντο, ἐποίησε βωμοὺς τῆς αὐτῶν θρησκείας, πλην του ναοῦ τοῦ μεγάλου μάρτυρος Δημητρίου. Καὶ γὰρ ἐν αὐτῷ εἰσελθών, καὶ θύσας κριὸν ἕνα οικείαις χερσίν προσηύξατο, εἶτα ἐκέλευσε τοῦ εἶναι ἐν χερσὶ τῶν Χριστιανῶν Πλὴν καὶ τὸν τοῦ τάφου κόσμον, καὶ τοῦ ναοῦ, καὶ τῶν ἀδύτων ἅπαντα οἱ Τοῦρκοι ἐνοσφίσαντο, τοίχους μόνον ἀφέντες κενούς. Απάρας δὲ ἐκ τῆς Θεσσαλονίκης ἦλθεν ἐν ᾿Αδριανουπόλει. Μετ' ὀλίγον δὲ οἱ Βενετικοὶ στείλαντες ἀποκρισιαρίους ἐποίησαν εἰρήνην, φοβούμενοι μήπως ὀλέσωσι καὶ τὴν Εὔβοιαν. Apparatis etiam scalis machinisque bellicis quamplurimis, Moralem venire hortatur, ut expugnandam urbem adoriantur. Triremes interim Venetiis exspectabant, qui intra urbem obsessi tenebantur. Accessit ergo Morates, et cuncta perite apparala invenit, nec comparebant triremes. Tunc Morates tubicinis voce talia militibus edixit: Ecce omnia, quæ in hac urbe sunt, vobis concedo, viros, feminas, pueros, argentum et aurum; urbem solumnmodo mihi partam volo. His per tubicinem publicatis, tubarum clangor cietur, et scalæ muris admoventur. (Quid, quæso, quingenti, mille, vel his mille viri in tam magna urbe præstare poterant? cum vix unus sagittarius in decem turribus adesset.) Scalis itaque in muros subierunt, et simul in urbem se conjecerunt; et per portarum unam ab eis patefactam totus exercitus, velut examen apum intravit. Obversabatur tunc oculis spectacuJum prodigio simile. Equitum singuli catenas manibus tenentes, viros, feminas, pueros puellasque impuberes, et infantes 112 post se trable! auit. Qui trahebantur hanc solain vocem, Væ emittebant, nec erat qui eorum miseriis tangeretur, manunive adjutricem protenderet. Malum omen et funestuni calamitatum, quæ urbi imperiali impendebant. Direpta sunt domus, desolata templa; ecclesiarum ornamenta el sacra vasa manibus pollutis impiorum contrectata sunt: virgines venerandæ in amplexus impudicorum venere: feminæ nobiles ignobilium mancipia factæ sunt; omnia tandem mala eos obruerunt. Quid hoc? quomodo et quare accidit? Propter peccata nostra. Unius igl tur diei spatio tanta urbs omnibus incolis orbata, desolata penitus stetit. At Morates imperator ex vicis et oppidis proximis novos colonos Turcos cum uxoribus et liberis in eam deduxit. Præterea edixit, ut, si quis Romæorum, redemptionis 80luto pretio, in libertatem postliminio rediisset, in cam venire et secure habitare posset. Præcipua monasteria, quorum fama celebris ubique erat, suæ religioni templa, præter insignis martyris Demetrii ædes, consecravit. Quamvis enim id ingressus templum suis manibus arietem immolasset, Deumque precatus esset, Christianis tamen restitui postea jussit. Ornamentum vero sepulcrf et membriæ martyris, templi et adytorum quodcunque erat, Turci furati sunt, parietibus nudis solummodo relictis. Thessalonica deinde abscessit Morates et Adrianopolim repetivit. Paucos post dies Veneti legatos ad eum mittunt, qui pacem composuerunt, metu adducti ne Eubœa sibi insuper eriperetur. Ἐν δὲ ταῖς ἡμέραις εκείναις ηγέρθη τις τῶν υἱῶν του βαζλάδα Βλαχίας Μύλτζου είχε γὰρ πολλοὺς Per id quoque tempus Mylcæ Walachia vaivodæ nothorum filiorum (quales multos Veneri admodum Ismaelis Bullialdi notæ. Εἶτα ἐκέλευσε εἶναι ἐν χερσὶ τῶν Χριστιαrur. Hoc notavit Auctor noster, quoniam Turcorum instituto adversari videtur: qui Christianorum templa, in quibus preces suas recitaverint, lege vetiti restituere se posse negant. Τοῦ βαϊδόδα Βλαχίας Μύλτζου. Τι Duca

DUCA deditus susceperat) unus Constantinopoli excessit, νόθους άσωτως ζῶν, καὶ ἀπάρας ἐκ τῆς Κωνσταν ubi in palatio Joannis imperatoris militari habitu d-gebat: et cum Walachis adolescentibus ad belLaudum rebellandumque aptis, tunc temporis Constantinopoli commorantibus, familiariter versa - batur. Hune illi in quamdam arcèm Walachiæ abducunt, et ad eos illic congregatos multi quotidie confluunt, exercitusque potens colligitur. Levis quippe Walachorum gens, et ad struendas principi suo insidias instabili mobilique animo proclivis. Walachris tunc imperabat Danus, Mylcæ ex fratre Dano etiam appellato nepos. Ille, comperta Mylca morte, dum Morali urben oppugnanti militabat, ut'qui ad manus conserendas semper paratus esset, ad locum quemdam insidiis quæsitum cum Turcia currit, et occasionem hinc nactus occulte in urbem se recipit. Apud imperatorem quisnam esset professus, portis postea Romæis in hostes erumpentibus 113 se jungere, et adversus Turcos præclara facinora edere. Soluta urbis obsidione, speque deluso Morate, qui a scopo quem intendebat, deerravit, Danus ab imperatore missionem venerabundus petiit, viamque sibi apèriri, qua ad suos rediret. Ipsum honorifice dimisit imperator], et navi maxima vectum mari Pontico Asprocastrum usque transmisit. Illic qui occurrerunt Wałachiæ magnates principem salutaverunt, et occiso Mylcæ filie notho, avito principatui cum reddiderunt. Postquam vero totius Walachiæ doτινουπόλεως, ἦν γὰρ ἐκεῖ διάγων ἐν τῷ παλατία τοῦ βασιλέως Ιωάννου ἐν στρατιωτικῷ σχήματι· καὶ συνομιλῶν καθ' ἑκάστην συν νεωτέροις, καὶ πρὸς τὰ μάχιμα και ανταρτικὰ ἐπιδεξίοις· ἦσαν γὰρ καὶ Βλάχοι τινες εὑρισκόμενοι τῷ τότε καιρῷ ἐν τῇ Κωνσταντίνου. Καὶ δὴ λαβόντες αὐτὸν ἀπής. σαν ἐν ἑνὶ ἄκρῳ Βλαχίας· κἀκεῖ ἀθροισθέντε; ἱκα ναὶ τὸ καθ' ἡμέραν ἠθροίζοντο, καὶ παρεμβολή κρα ταιὰ ἐγένετο. "Ην γὰρ τὸ γένος τῶν Βλάχιον ἀσύστε τον, καὶ πρὸς ἐπιβουλίαν τῶν ἡγεμόνων ρέπων τὴν γνώμην ευκίνητον. Ο γὰρ βαϊβόδας του τότε καιρού ὑπῆρχεν ἀνεψιός τοῦ Μύλτζα, υἱὸς ἀδελφοῦ Ντάνου ἐπονομαζομένου. Μαθὼν οὖν ὅτι τέθνηκε Μύλτζας, ἐκεῖνος δὲ ἦν διάγων σὺν τῷ Μουράτ, ὅτε ἐστράτευσε κατὰ τῆς πόλεως, καὶ ὡς ἐν παρατάξει πολέμου ἕτοιμος, καὶ αὐτὸς σὺν τοῖς Τούρκοις δραμὼν εἰς ἐνέδραν, ἔλαθεν εἰσελθὼν ἐν τῇ πόλει. Καὶ ἐμφανή ποιήσας ἑαυτὸν τῷ βασιλεῖ, ἐξήρχετο σὺν τοῖς Ῥω μαίοις, καὶ ἡνδραγάθει κατὰ τῶν Τούρκων. Ὡς οὖν ὁ Μωρὰτ ἀπέστη τῆς πόλεως, μὴ τυχὼν ὁ ἐν ἐλπίσι ἦν, ἀλλ' ἀποτυχὼν τοῦ σκοποῦ, καὶ ὁ Ντάνος προσκυνήσας τῷ βασιλεῖ ἐζήτει ἐλευθερίαν, καὶ ὁδὸν εὐ θεῖαν τοῦ ἐλθεῖν εἰς τὰ ἴδια. Ο βασιλεὺς φιλοτιμήσας δὲ, καὶ εἰς μίαν τῶν μεγίστων νεῶν εἰσάξας, ἔστειλεν αὐτὸν ἀπὸ τοῦ Ποντικού πελάγους εἰς τὸ Ασπρόκαστρον. Ἐκεῖ δὲ οἱ τῆς Βλαχίας ευρισκό με οι ἄρχοντες εὐφήμησαν αὐτὸν ὡς ἡγεμόνα, κ εἰς τὴν παππικὴν ἡγεμονίαν ἀποκατέστησαν, κτεί Ismaelis Bullialdi nota. narratio, quam de Valachis hie prosecutus est, rite intelligatur, principum istoruin seriem gene.lo1 Mylce, seu Mirkes, de quo cap. 19, et hoc 29. gicam subjiciemus: qualem ex textu ipsius colliginius. N. fi'ius nothus a Dano Dracula alter filius nothus, Dani F. occisus. qui Danum Dani F. occidit. Danus a Dracula occisus. DANUS N. a Morale in Valachiam ut ei imperaret misses: et a Dracula victus et interfectus. N. a Joanne Hunniade excæcatus. Hist. Hung. De Mike et Dano Joannes Thwrozius in Chro- præpositum fuisse: qui omnes Draculii consanguineos nicis Hungaricis, anno 1415, cap. 17, mentionem faci', eodem sanguine natos, non tamen fratres fuisse: quorum hic Turcorn auxilia, ille Sigis mundi opem imploravit. Antonius pariter Boufinius rerum Hungaric., decad. 116, lib. 111, anno 1415, sic loquitur: In causa Valachorum duo fuere principes, Daan alter, aller Merkes dictus, uterque eodem genere natus; dominandi gratia est nata discordia. Daau cum se viribus inferiorem esse cerneret, præcipiti consilio tractus ad Turcarum opem confugit: a quibus auxilia, que pelieral, facile im etravit, cum occupandæ illi Daciæ potissimam hanc esse ducerent occasionem. Quare ut engnatumn sibi infensum regno exigeret, profanas legio. nes induxit. Meikes, ne Turcas Dacian invadere pateretur, neve foede gentis opibus regno ejiceretur, ad Sigismundi opem confugit, etc. Losoncius cum exercitu ad tuendum Merkem missus a Turcis et Valachis casus est. Laonicus. lib. iv, de Myrke, et Tano verba facit, quorum opibus et auxiliis usus est Moses adversus Musulmanum, lib. v, Dracultum ab Huniade victum, et Daciæ seu Valachie Danum et affines occidit: qui duces Myrxæ filii nothi erant, ait Laonicus. Ex Joanne vero Thwrozio discimus, post cladem Varnensem ab Hungaris acceptam, Joan - nem Hunniadem Corvinum fuga salutem sibi que rentem in Walachiam evasisse, ibique a Draenlia vaivoda captum, aliquandiu detentum fuisse. Tali injuria accepta ira incensus Hunniades in Draculittm, anno 1446, movet, captamque cum alio ejus primogenito capite plectit. Dani quoque vaivutæ filium luminibus privat. Laonicus, lib. vui, de capto a Draculio llunniade etiam disserit: et hunc in Dacos movisse, ut Daanum in possessionem Walachie mitteret. Belli exitus is fuit: Daci Draculium deserunt, et ad Daanum transfugiunt. Draculius a suis desertus fugæ se mandat, a qua per Danum, qui eum insecutus fuerat, retrahitur, ab eoque cum filio interficitur. Aut igitur Laonicus de Dano isto falsa scribit, aut duos fuisse necesse est: unum juxta Mungarica historiam, excaecatum: alterum, qui, juxta Laonieum, Draculiuminterfecit. De his Mirke et Dann pauca Leunclavius in Pandoclis, num. 71, sed quæ nullius sunt momenti.

DUCA deditus susceperat) unus Constantinopoli excessit, νόθους άσωτως ζῶν, καὶ ἀπάρας ἐκ τῆς Κωνσταν ubi in palatio Joannis imperatoris militari habitu d-gebat: et cum Walachis adolescentibus ad belLaudum rebellandumque aptis, tunc temporis Constantinopoli commorantibus, familiariter versa - batur. Hune illi in quamdam arcèm Walachiæ abducunt, et ad eos illic congregatos multi quotidie confluunt, exercitusque potens colligitur. Levis quippe Walachorum gens, et ad struendas principi suo insidias instabili mobilique animo proclivis. Walachris tunc imperabat Danus, Mylcæ ex fratre Dano etiam appellato nepos. Ille, comperta Mylca morte, dum Morali urben oppugnanti militabat, ut'qui ad manus conserendas semper paratus esset, ad locum quemdam insidiis quæsitum cum Turcia currit, et occasionem hinc nactus occulte in urbem se recipit. Apud imperatorem quisnam esset professus, portis postea Romæis in hostes erumpentibus 113 se jungere, et adversus Turcos præclara facinora edere. Soluta urbis obsidione, speque deluso Morate, qui a scopo quem intendebat, deerravit, Danus ab imperatore missionem venerabundus petiit, viamque sibi apèriri, qua ad suos rediret. Ipsum honorifice dimisit imperator], et navi maxima vectum mari Pontico Asprocastrum usque transmisit. Illic qui occurrerunt Wałachiæ magnates principem salutaverunt, et occiso Mylcæ filie notho, avito principatui cum reddiderunt. Postquam vero totius Walachiæ doτινουπόλεως, ἦν γὰρ ἐκεῖ διάγων ἐν τῷ παλατία τοῦ βασιλέως Ιωάννου ἐν στρατιωτικῷ σχήματι· καὶ συνομιλῶν καθ' ἑκάστην συν νεωτέροις, καὶ πρὸς τὰ μάχιμα και ανταρτικὰ ἐπιδεξίοις· ἦσαν γὰρ καὶ Βλάχοι τινες εὑρισκόμενοι τῷ τότε καιρῷ ἐν τῇ Κωνσταντίνου. Καὶ δὴ λαβόντες αὐτὸν ἀπής. σαν ἐν ἑνὶ ἄκρῳ Βλαχίας· κἀκεῖ ἀθροισθέντε; ἱκα ναὶ τὸ καθ' ἡμέραν ἠθροίζοντο, καὶ παρεμβολή κρα ταιὰ ἐγένετο. "Ην γὰρ τὸ γένος τῶν Βλάχιον ἀσύστε τον, καὶ πρὸς ἐπιβουλίαν τῶν ἡγεμόνων ρέπων τὴν γνώμην ευκίνητον. Ο γὰρ βαϊβόδας του τότε καιρού ὑπῆρχεν ἀνεψιός τοῦ Μύλτζα, υἱὸς ἀδελφοῦ Ντάνου ἐπονομαζομένου. Μαθὼν οὖν ὅτι τέθνηκε Μύλτζας, ἐκεῖνος δὲ ἦν διάγων σὺν τῷ Μουράτ, ὅτε ἐστράτευσε κατὰ τῆς πόλεως, καὶ ὡς ἐν παρατάξει πολέμου ἕτοιμος, καὶ αὐτὸς σὺν τοῖς Τούρκοις δραμὼν εἰς ἐνέδραν, ἔλαθεν εἰσελθὼν ἐν τῇ πόλει. Καὶ ἐμφανή ποιήσας ἑαυτὸν τῷ βασιλεῖ, ἐξήρχετο σὺν τοῖς Ῥω μαίοις, καὶ ἡνδραγάθει κατὰ τῶν Τούρκων. Ὡς οὖν ὁ Μωρὰτ ἀπέστη τῆς πόλεως, μὴ τυχὼν ὁ ἐν ἐλπίσι ἦν, ἀλλ' ἀποτυχὼν τοῦ σκοποῦ, καὶ ὁ Ντάνος προσκυνήσας τῷ βασιλεῖ ἐζήτει ἐλευθερίαν, καὶ ὁδὸν εὐ θεῖαν τοῦ ἐλθεῖν εἰς τὰ ἴδια. Ο βασιλεὺς φιλοτιμήσας δὲ, καὶ εἰς μίαν τῶν μεγίστων νεῶν εἰσάξας, ἔστειλεν αὐτὸν ἀπὸ τοῦ Ποντικού πελάγους εἰς τὸ Ασπρόκαστρον. Ἐκεῖ δὲ οἱ τῆς Βλαχίας ευρισκό με οι ἄρχοντες εὐφήμησαν αὐτὸν ὡς ἡγεμόνα, κ εἰς τὴν παππικὴν ἡγεμονίαν ἀποκατέστησαν, κτεί Ismaelis Bullialdi nota. narratio, quam de Valachis hie prosecutus est, rite intelligatur, principum istoruin seriem gene.lo1 Mylce, seu Mirkes, de quo cap. 19, et hoc 29. gicam subjiciemus: qualem ex textu ipsius colliginius. N. fi'ius nothus a Dano Dracula alter filius nothus, Dani F. occisus. qui Danum Dani F. occidit. Danus a Dracula occisus. DANUS N. a Morale in Valachiam ut ei imperaret misses: et a Dracula victus et interfectus. N. a Joanne Hunniade excæcatus. Hist. Hung. De Mike et Dano Joannes Thwrozius in Chro- præpositum fuisse: qui omnes Draculii consanguineos nicis Hungaricis, anno 1415, cap. 17, mentionem faci', eodem sanguine natos, non tamen fratres fuisse: quorum hic Turcorn auxilia, ille Sigis mundi opem imploravit. Antonius pariter Boufinius rerum Hungaric., decad. 116, lib. 111, anno 1415, sic loquitur: In causa Valachorum duo fuere principes, Daan alter, aller Merkes dictus, uterque eodem genere natus; dominandi gratia est nata discordia. Daau cum se viribus inferiorem esse cerneret, præcipiti consilio tractus ad Turcarum opem confugit: a quibus auxilia, que pelieral, facile im etravit, cum occupandæ illi Daciæ potissimam hanc esse ducerent occasionem. Quare ut engnatumn sibi infensum regno exigeret, profanas legio. nes induxit. Meikes, ne Turcas Dacian invadere pateretur, neve foede gentis opibus regno ejiceretur, ad Sigismundi opem confugit, etc. Losoncius cum exercitu ad tuendum Merkem missus a Turcis et Valachis casus est. Laonicus. lib. iv, de Myrke, et Tano verba facit, quorum opibus et auxiliis usus est Moses adversus Musulmanum, lib. v, Dracultum ab Huniade victum, et Daciæ seu Valachie Danum et affines occidit: qui duces Myrxæ filii nothi erant, ait Laonicus. Ex Joanne vero Thwrozio discimus, post cladem Varnensem ab Hungaris acceptam, Joan - nem Hunniadem Corvinum fuga salutem sibi que rentem in Walachiam evasisse, ibique a Draenlia vaivoda captum, aliquandiu detentum fuisse. Tali injuria accepta ira incensus Hunniades in Draculittm, anno 1446, movet, captamque cum alio ejus primogenito capite plectit. Dani quoque vaivutæ filium luminibus privat. Laonicus, lib. vui, de capto a Draculio llunniade etiam disserit: et hunc in Dacos movisse, ut Daanum in possessionem Walachie mitteret. Belli exitus is fuit: Daci Draculium deserunt, et ad Daanum transfugiunt. Draculius a suis desertus fugæ se mandat, a qua per Danum, qui eum insecutus fuerat, retrahitur, ab eoque cum filio interficitur. Aut igitur Laonicus de Dano isto falsa scribit, aut duos fuisse necesse est: unum juxta Mungarica historiam, excaecatum: alterum, qui, juxta Laonieum, Draculiuminterfecit. De his Mirke et Dann pauca Leunclavius in Pandoclis, num. 71, sed quæ nullius sunt momenti.

ναντες τον νόθον υἱὸν τοῦ Μύλαξα. Ὡς δὲ ἐγέ- minationem adeptus est, ad Moralen placandum νετο κύριος πάσης Βλαχίας, Εστειλεν εἰς τὸν Μω ρὰν ἀποκρισιαρίους εἰρηνεύσων αὐτὸν, καὶ ἐγένετο. Ην γὰρ χρηστὸς τῷ ἔθει, καὶ ἡμερος ὁ Μωράτο ἐδίδοτε γοῦν παρ' αὐτοῦ τὸ κατ᾽ ἔτος τέλος, καὶ εἶχε παντοίαν ἀνάπαυσιν καὶ τὴν Βλαχίαν ο Ντάνος αὐθέντευεν. 'Αλλ' ἐπανίτω μοι νῦν ὁ λόγος εἰς τὸν δραγούλιον οὕτω γὰρ ἐκαλεῖτο πανούργος τοῖς τρόποις ἄν· καὶ γὰρ τὸ Δραγούλιος ὄνομα πονηρός ἑρμηνεύεται. Κρατήσας οὖν πόλεμον μετὰ τοῦ Ντάνου ἀπέτεμε τὴν αὐτοῦ κεφαλὴν, καὶ κύριος τῆς ἡγεμονίας τοῦ πατρὸς αὐτοῦ κατέστη. Ο δὲ Μωράτ, μαθὼν τὸ δράμα, βαρέως ἔφερεν· εἶχε γὰρ ἐν χερσὶν ἄλλον ἀδελφὸν τοῦ Ντάνου, καὶ βουληθεὶς τοῦ καταστῆσαι αὐτὸν ἡγεμόνα ἀντὶ τοῦ φονευθέν τοῦ ἀδελφοῦ αὐτοῦ, ἔστειλεν αὐτὸν σὺν δυνάμει ἐν Βλαχία. Ο δὲ Δραγούλιος πόλεμον στεῤῥὸν ἐγείρας κατὰ τῶν ἐπεμβαινόντων έτρεψε, καὶ εἰς τέλος ἠφάνισε, καὶ τὸν Δραγούλιον Εκτεινε, καὶ αὐ τὸς τὴν ἡγεμονίαν ἐκληρονόμησεν. Ἐν ἐκείνῳ δὲ τῷ ἔτει ἦλθεν εἰς ἐκ τῶν τοῦ Καραμὰν ἀπαγγέλ λων τῷ Μουράτ, ὅτι ἐν τοῖς ἵπποις αὐτοῦ ἐστιν εἷς τῶν 'Αραβικῶν ἵππων ἔν τε πράξει, ἔν τε ήλι χίᾳ, ἐν χρώματι, ἐν ἰσότητι τῶν μελῶν τε καὶ ἄρ-, θρων ὡς οὐδεὶς τῶν παρὰ τοῖς Αραψι καλῶς καὶ ἐπιμελῶς τρεφομένων καὶ παιδευομένων. Ο Μουράτ οὖν, ἐλθὼν εἰς ἐπιθυμίαν τοῦ ἵππου, στέλλει ἕνα τῶν τιμίων αὐτοῦ δούλων καὶ ζητεῖ τὸν ἵππον, ἐλπίζων ὁ Μουράτ κατὰ τὴν πρώτην ἀγγελίαν τοῦ δοῦναι τὸν ἵππον χάριν φιλίας, ἢ ἀνταλλαγῆς τινος τιμήματος. Ην γὰρ ὁ Μουράτ ἀεὶ δέρων, καὶ ἐπα πειλῶν αὐτὸν πάντοτε, ἐκ πατρόθεν καὶ πάππων εὐτυχής ὢν κατὰ τῆς ἡγεμονίας του Καραμάν. Ἐθάρρει τοίνυν κατά πολλούς τρόπους τοῦ ἔχειν τὸν ἵππον. Ὁ δὲ Καραμάν, τὰ ἐναντία φρονῶν, ἀπελογήσατο τῷ δούλῳ τοῦ Μουράτ, Δύναται ὁ κύριός σου ἐπιβῆναι τῷ ἵππῳ τούτῳ; δεικνύων δακτυλοδείκτως καὶ τὸν ἵππον· ὁ δὲ εἶπεν· Εἰ δύναται ἢ οὐ δύναται, οὐκ ἐμοὶ τυγχάνει τὴν ἀπό κρισιν δοῦναι· αὐτὸς γὰρ δύναται τοῦ ἀνταποκρι θῆναί σοι· ἐμοὶ δὲ ἀπόκριναι τί τὸ μέλλον ἀνταπο κρίναι τῷ κυρίῳ μου. Ὁ δὲ Καραμὰν ἔφη, Ανάγγειλον τῷ κυρίῳ σου, ὅτι οὐ δυνήσῃ καθίσαι ἐν τῷ ἵππῳ ἀγέρωχος ὑπάρχων, μόλις γὰρ ἐγὼ τὴν ἐπίβασιν τίθημι, καὶ διὰ τοῦτο οὐ πέμπω σοι. 'Ο δὲ Μουράτ, ἀκούσας τοὺς λόγους, ἐσκληρύνθη, καὶ σπουδῇ τὰ στρατεύματα συναγε γῶν, καὶ περάσας τὸν Πορθμὸν εἰς Προῦσαν ἀφί κετο, κἀκεῖ μικρὸν ἀναμείνας Έως καὶ τὰ τῆς Ἀνα τολῆς συναχθῶσι. Καὶ ὁ πρὸ μικροῦ ῥηθεὶς Δραγού λιος ὁ βαϊδόδας Βλαχίας ἔφθασε διαδὰς τὸν πορθμόν, καὶ ἐν τῇ Προύσῃ τυχῶν τῷ Ἀμηρᾷ Μουράτ· καὶ προσκυνήσεις αὐτῷ ὑπετάγη, ὑποσχεθεὶς ὁπόταν δέη περᾶται ὁ Μουράτ ἐν τῇ Ουγγρίᾳ, αὐτὸς δώσει legatos mittit, qui exoratum eum habuerunt. Mansuetus quippe erat Morates, laudabilibusque moribus præditus: cui vectigali annuo soluto, pace ac Walachia imperio potiebatur Danus. Sed ad Draculium redeamus, co etenim nomine, cui pravi notio inest, cum improbus esset appellabatur. 18 itaque debellato Dano caput amputat, patrisque sui principatum obtinet. Hoc facinus ægre tulit Horates: cumque Dani fratrem apud se haberet successorem principatui proclamat, et viribus instructum in Walachiam dimittit. Draculius, bello adversus invadentes fortiter gesto, eos in fugam vertit, omninoque delevit, et Dani fratre occiso eguum obtinuit. Anno illo venit quidam ex Caramani servis, qui Moratem monet, in illius equili egregie ac diligenter curatum equum Arabem ali, præ cæteris ejusdem generis agilem ac docilem: ztate, colore, ac membrorum concinnitate præstanteur. Quare Morates, equum avide concupiscens, quemdam servum suum primarium, qui eum peteret, mittit: fiducia plenus, quamprimum signif. caret eum se cupere, Caramanum amicitiæ stabiliendæ, vel quampiam rem aliam vicissim consequendi gratia, illico concessurum. Morales quippe manus ei intentans minis usquequaque terrebat; prospereque semper majores sui ipseque adversus Caramantim res suas gesserant: multis eliam de causis confidebat equum se consecuturum esse. Verumtamen secus sentiens Caramanus Moralis servum his verbis interrogavit: Dominus (428 hunc equum (quem digito demonstrabat). conscendere potest? Respondit servus, Possit necne, dicere meum non est; ipse enim, tuis verbis quæ reponat, babet; mihi vero respousan redde, quod ad dominum mcum referre possim. Ad eum itaque ejusmodi verba habuit Caramanus, Domino tuo nuntia meo nomine Equo insidere nequires, cum ardua eerrice superbus exsistat, vix enim sessorem me patitur, eum propterea tibi non mitto. His exasperatus Morales exercitum velociter conscribit, fretoque trajecto 114 Prusam venit, illicque, dum Orientis copiæ se conjungerent substitit. Paulo ante memoratus Draculius Walachia vaivoda fretum etiam transvectus Prusam ad Ameram Moratem accessit: veneratusque subditum se professus est, fidemque dedit sq Morati, quandocunque in Hungariam movere voluerit, transitum concessurum, et ad fines usque Germaniæ et Russiæ viam ei praiturura. Tantis promissis motus Morates, convivam competoremque ad mensam suam admisit: multisque douis illum, ac comites plusquam trecentos bonoratos amice compiexus dimisit. Prusa deinde, Gotyæum profectus, indeque progrediens, fines ditioIsmaelis Bullialdi notæ. Scriptum interlin. Δάνου adde ἀδελφὸν εἰ dele Δραγούδιον. Εν ἐκείνῳ δὲ τῷ ἔτει. Mujus belli Caramano illati Laonicus lib. v, et Leuncl. lib. xiv, mentionem faciunt.

ναντες τον νόθον υἱὸν τοῦ Μύλαξα. Ὡς δὲ ἐγέ- minationem adeptus est, ad Moralen placandum νετο κύριος πάσης Βλαχίας, Εστειλεν εἰς τὸν Μω ρὰν ἀποκρισιαρίους εἰρηνεύσων αὐτὸν, καὶ ἐγένετο. Ην γὰρ χρηστὸς τῷ ἔθει, καὶ ἡμερος ὁ Μωράτο ἐδίδοτε γοῦν παρ' αὐτοῦ τὸ κατ᾽ ἔτος τέλος, καὶ εἶχε παντοίαν ἀνάπαυσιν καὶ τὴν Βλαχίαν ο Ντάνος αὐθέντευεν. 'Αλλ' ἐπανίτω μοι νῦν ὁ λόγος εἰς τὸν δραγούλιον οὕτω γὰρ ἐκαλεῖτο πανούργος τοῖς τρόποις ἄν· καὶ γὰρ τὸ Δραγούλιος ὄνομα πονηρός ἑρμηνεύεται. Κρατήσας οὖν πόλεμον μετὰ τοῦ Ντάνου ἀπέτεμε τὴν αὐτοῦ κεφαλὴν, καὶ κύριος τῆς ἡγεμονίας τοῦ πατρὸς αὐτοῦ κατέστη. Ο δὲ Μωράτ, μαθὼν τὸ δράμα, βαρέως ἔφερεν· εἶχε γὰρ ἐν χερσὶν ἄλλον ἀδελφὸν τοῦ Ντάνου, καὶ βουληθεὶς τοῦ καταστῆσαι αὐτὸν ἡγεμόνα ἀντὶ τοῦ φονευθέν τοῦ ἀδελφοῦ αὐτοῦ, ἔστειλεν αὐτὸν σὺν δυνάμει ἐν Βλαχία. Ο δὲ Δραγούλιος πόλεμον στεῤῥὸν ἐγείρας κατὰ τῶν ἐπεμβαινόντων έτρεψε, καὶ εἰς τέλος ἠφάνισε, καὶ τὸν Δραγούλιον Εκτεινε, καὶ αὐ τὸς τὴν ἡγεμονίαν ἐκληρονόμησεν. Ἐν ἐκείνῳ δὲ τῷ ἔτει ἦλθεν εἰς ἐκ τῶν τοῦ Καραμὰν ἀπαγγέλ λων τῷ Μουράτ, ὅτι ἐν τοῖς ἵπποις αὐτοῦ ἐστιν εἷς τῶν 'Αραβικῶν ἵππων ἔν τε πράξει, ἔν τε ήλι χίᾳ, ἐν χρώματι, ἐν ἰσότητι τῶν μελῶν τε καὶ ἄρ-, θρων ὡς οὐδεὶς τῶν παρὰ τοῖς Αραψι καλῶς καὶ ἐπιμελῶς τρεφομένων καὶ παιδευομένων. Ο Μουράτ οὖν, ἐλθὼν εἰς ἐπιθυμίαν τοῦ ἵππου, στέλλει ἕνα τῶν τιμίων αὐτοῦ δούλων καὶ ζητεῖ τὸν ἵππον, ἐλπίζων ὁ Μουράτ κατὰ τὴν πρώτην ἀγγελίαν τοῦ δοῦναι τὸν ἵππον χάριν φιλίας, ἢ ἀνταλλαγῆς τινος τιμήματος. Ην γὰρ ὁ Μουράτ ἀεὶ δέρων, καὶ ἐπα πειλῶν αὐτὸν πάντοτε, ἐκ πατρόθεν καὶ πάππων εὐτυχής ὢν κατὰ τῆς ἡγεμονίας του Καραμάν. Ἐθάρρει τοίνυν κατά πολλούς τρόπους τοῦ ἔχειν τὸν ἵππον. Ὁ δὲ Καραμάν, τὰ ἐναντία φρονῶν, ἀπελογήσατο τῷ δούλῳ τοῦ Μουράτ, Δύναται ὁ κύριός σου ἐπιβῆναι τῷ ἵππῳ τούτῳ; δεικνύων δακτυλοδείκτως καὶ τὸν ἵππον· ὁ δὲ εἶπεν· Εἰ δύναται ἢ οὐ δύναται, οὐκ ἐμοὶ τυγχάνει τὴν ἀπό κρισιν δοῦναι· αὐτὸς γὰρ δύναται τοῦ ἀνταποκρι θῆναί σοι· ἐμοὶ δὲ ἀπόκριναι τί τὸ μέλλον ἀνταπο κρίναι τῷ κυρίῳ μου. Ὁ δὲ Καραμὰν ἔφη, Ανάγγειλον τῷ κυρίῳ σου, ὅτι οὐ δυνήσῃ καθίσαι ἐν τῷ ἵππῳ ἀγέρωχος ὑπάρχων, μόλις γὰρ ἐγὼ τὴν ἐπίβασιν τίθημι, καὶ διὰ τοῦτο οὐ πέμπω σοι. 'Ο δὲ Μουράτ, ἀκούσας τοὺς λόγους, ἐσκληρύνθη, καὶ σπουδῇ τὰ στρατεύματα συναγε γῶν, καὶ περάσας τὸν Πορθμὸν εἰς Προῦσαν ἀφί κετο, κἀκεῖ μικρὸν ἀναμείνας Έως καὶ τὰ τῆς Ἀνα τολῆς συναχθῶσι. Καὶ ὁ πρὸ μικροῦ ῥηθεὶς Δραγού λιος ὁ βαϊδόδας Βλαχίας ἔφθασε διαδὰς τὸν πορθμόν, καὶ ἐν τῇ Προύσῃ τυχῶν τῷ Ἀμηρᾷ Μουράτ· καὶ προσκυνήσεις αὐτῷ ὑπετάγη, ὑποσχεθεὶς ὁπόταν δέη περᾶται ὁ Μουράτ ἐν τῇ Ουγγρίᾳ, αὐτὸς δώσει legatos mittit, qui exoratum eum habuerunt. Mansuetus quippe erat Morates, laudabilibusque moribus præditus: cui vectigali annuo soluto, pace ac Walachia imperio potiebatur Danus. Sed ad Draculium redeamus, co etenim nomine, cui pravi notio inest, cum improbus esset appellabatur. 18 itaque debellato Dano caput amputat, patrisque sui principatum obtinet. Hoc facinus ægre tulit Horates: cumque Dani fratrem apud se haberet successorem principatui proclamat, et viribus instructum in Walachiam dimittit. Draculius, bello adversus invadentes fortiter gesto, eos in fugam vertit, omninoque delevit, et Dani fratre occiso eguum obtinuit. Anno illo venit quidam ex Caramani servis, qui Moratem monet, in illius equili egregie ac diligenter curatum equum Arabem ali, præ cæteris ejusdem generis agilem ac docilem: ztate, colore, ac membrorum concinnitate præstanteur. Quare Morates, equum avide concupiscens, quemdam servum suum primarium, qui eum peteret, mittit: fiducia plenus, quamprimum signif. caret eum se cupere, Caramanum amicitiæ stabiliendæ, vel quampiam rem aliam vicissim consequendi gratia, illico concessurum. Morales quippe manus ei intentans minis usquequaque terrebat; prospereque semper majores sui ipseque adversus Caramantim res suas gesserant: multis eliam de causis confidebat equum se consecuturum esse. Verumtamen secus sentiens Caramanus Moralis servum his verbis interrogavit: Dominus (428 hunc equum (quem digito demonstrabat). conscendere potest? Respondit servus, Possit necne, dicere meum non est; ipse enim, tuis verbis quæ reponat, babet; mihi vero respousan redde, quod ad dominum mcum referre possim. Ad eum itaque ejusmodi verba habuit Caramanus, Domino tuo nuntia meo nomine Equo insidere nequires, cum ardua eerrice superbus exsistat, vix enim sessorem me patitur, eum propterea tibi non mitto. His exasperatus Morales exercitum velociter conscribit, fretoque trajecto 114 Prusam venit, illicque, dum Orientis copiæ se conjungerent substitit. Paulo ante memoratus Draculius Walachia vaivoda fretum etiam transvectus Prusam ad Ameram Moratem accessit: veneratusque subditum se professus est, fidemque dedit sq Morati, quandocunque in Hungariam movere voluerit, transitum concessurum, et ad fines usque Germaniæ et Russiæ viam ei praiturura. Tantis promissis motus Morates, convivam competoremque ad mensam suam admisit: multisque douis illum, ac comites plusquam trecentos bonoratos amice compiexus dimisit. Prusa deinde, Gotyæum profectus, indeque progrediens, fines ditioIsmaelis Bullialdi notæ. Scriptum interlin. Δάνου adde ἀδελφὸν εἰ dele Δραγούδιον. Εν ἐκείνῳ δὲ τῷ ἔτει. Mujus belli Caramano illati Laonicus lib. v, et Leuncl. lib. xiv, mentionem faciunt.

DUCE ' num Caramani invasit, urbesque duas recepit, πόρον, αὐτὸς γενήσεται προοδοποιὸς ἄχρις ορίων unam Aksiari, alteram Pegsiari Turcorum lingua 'Αλαμανίας τε καὶ Ῥωσίας. Ὁ δὲ Μωρὰτ ἀγασθεὶς appellatas: hæcque Iconio vicina satis est, bidui ἐπὶ τοῖς ὑποσχεθεῖσι, καὶ ὁμοτράπεζον καὶ συμπί itinere ab ea dissita. Quod iuvadenti opponeret, την αὐτὸν ποιήσας, καὶ λίαν φιλοτιμήσας, καὶ δῶρα Caramanus non habebat: quare legatos ad eum πλεῖστα αὐτόν τε, καὶ τοὺς σὺν αὐτῷ, ἦσαν γὰρ mittit ditionis suæ præcipuos viros, qui magnam ὑπὲρ τοὺς τριακοσίους, καὶ ἀσπασάμενος ἀπέλυσεν. pecuniæ vim, equum, duasque subactas urbes, Ὁ δὲ Μωρὰτ ἐκ τῆς Προύσης εἰς Κοτύαιον ἐλθὼν, earum etiam agros et vicos, si tamen retrocedere ἐκεῖθεν ἀπάρας εἰσῆλθεν ἐν τοῖς ὁρίοις τοῦ Καρα velit, oferreut. Ad Moralem etiam soror ejus, μάν. Καὶ χειρωσάμενος πόλεις δύο, ἡ μία καλεί- (quam Caramanus uxorem duxerat, eaque affinitate ται κατὰ τὴν τῶν Τούρκων γλώσσαν 'Ακσαρη, ή contracta Moratis sororius erat) litteras hortato- δὲ ἑτέρα Πετσιάρη ἦν δὲ ἡ πόλις αὕτη ἐγγύς rias scripsit: quibus ad pacis conditiones adductus, Ικονίου ἐπέχουσα δύο ἡμερῶν ὁδόν. Τότε ὁ Καραμέν eam jurejurando sancivit, et ad sua reversus est. μὴ ἔχων τι δρᾶσαι, στέλλει πρὸς αὐτὸν πρέσβει; τοὺς ἐντιμοτέρους τῶν ἀρχόντων αὐτοῦ, καὶ χρήματα ἱκανὰ καὶ τὸν ἵππον, καὶ τὰς δύο πόλεις &; ἔλαβε σὺν τοῖς κάμποις καὶ τοῖς χωρίοις, μόνον τοῦ στραφῆναι εἰς τὰ ὀπίσω. Στείλασα καὶ γραφάς πα ρακλητικὰς ἡ ἀδελφὴ αὐτοῦ πρὸς αὐτὸν, ἦν γὰρ Καραμὰν γαμβρὸς ἐπ' ἀδελφῇ τοῦ Μωράτ· ὁ δὲ καμφθεὶς ταῖς παρακλήσεσι αὐτῶν ἐποίησεν εἰρήνην σὺν ὅρκοις, καὶ ὑπέστρεψεν. CAPUT XXX. Serviam a Georgio Wulci F. Merales repetit. Georgius filiam suam ei nuptum dal, concessa in dolem Serviæ parte Morales duce Draculio Hungariam frustra invadit. Morales socero suo Georgio bellum infert, urbes capit, soreries suos luminibus privat. Draculius in carcerem detrusus datis filiis obsidibus liberatur. Morates Bellogradum frustra oppugnat. Postquam vero Adrianopolim Morates venit, Ελθὼν δὲ ἐν ᾿Αδριανουπόλει, καὶ μαθών, ότι Despotam Servia Stephanum Lazari filium, Baja - ὁ δεσπότης Σερβίας υἱὸς τοῦ Λαζάρου καὶ γυzitis sororium, cujus meminimus in Bajazitis ναικάδελφος τοῦ Παγιαζήτ ἀπέθανεν, ὃν ὁ λόγος ἐν trim rebus enarrandis, fato cessisse rescivit. Ab τοῖς τοῦ Παγιαζήτ χείνοις, τοῦ Ἰλερὴμ λέγω, ejus successore Georgio per legatos totam Serviam ἱστόρησεν, πέμπει πρὸς τὸν αὐτοῦ διάδοχον ἀποκρι repetit; hæredem quippe decessor non genuerat; σιαρίους ζητῶν τὴν ἅπασαν Σερβίαν· ἦν γὰρ ὁ supererat nepos ex Maria Lazari filia, et defuncti ἀποθανών μὴ ἔχων κληρονόμον, καὶ γὰρ ἅπαις Stephani sorore. Erat equidem Georgius Wulci ἐτελεύτησεν. Εἶχεν οὖν ἀδελφιδοῦν ἐκ τῆς Μάρω filius etiam Lazari gener. Admissos legatos ut τῆς θυγατρὸς Λαζάρου, καὶ ἀδελφῆς αὐτοῦ τοῦ decebat honorifice suscipit. Secumque cogitat dra- τεθνηκότος Στεφάνου. Ην γάρ Γεώργιος υιός conis fraudes; qui, si comederit, et aliquatenus Βούλκου καὶ γαμβρός Λαζάρου. Ἰδὼν οὖν ἀποκρι satiatus fuerit, quietus recumbel; alias, si nulla σιαρίους καὶ τιμήσας αὐτοὺς ὡς ἐχρῆν· καὶ κατά ei olfa in os injiciatur, Serviam, Bulgariam pater- νοῦν λαβὼν τὰς τοῦ δράκοντος ἐπηρείας, ὅτι εἰ nasque ditiones suas omnes biante ore devoraturus. μὲν φάγει, καὶ κορεσθῇ μικρόν, ταπεινωθήσεται " Occasione 115 itaque usus filiam suam ei despon- εἰ δ' οῦ, καὶ Σερβίαν καὶ Βουλγαρίαν, καὶ τοὺς det, maxima Serviæ parte dotis nomine concessa: C-πατρικούς τόπους αὐτοῦ ἅπαντα χανὼν βοφήσει. Καὶ hac solummodo conditione apposita, ut cito pax πραγματεύεται τὸν καιρὸν, καὶ δίδωσιν αὐτῷ τὴν Ismaelis Bullialdi note. 'Ακσιάρη, Πεγσιάρη. Leuncl. lib. xiv, caplas has urbes dicit, quas vocat Acscheherem et Beg-Scheherem, et eodem libro Buscara appellat. In tabulis geographicis vulgatis Sari, quæ forte Acsiari, sita est ad septentrionem Iconii, Bogas, quæ Begsiari vel Boscara est, ad ortum et meridiem Iconii respectu jacet. Fallitur Ortelius, qui Ac-Serai Leunclavii Anazarbum facit: cum AuaWLADISLAUS. PRIMISCIA, vel SINISSA, zarbus in Ciliciæ finibus orientalibus olim fuerit, quæ ab Iconio plurium dierum itinere distal. Ὅτι ὁ δεσπότης Σερβίας υἱὸς τοῦ Λαζάρου. Ut clarior sit legentibus Historia Ducæ in illis, quæ ad Serviæ despotas spectant, repetenius bic ex Mauro Orbino, qui Italice regnum Slavorum scripsit, genealogias duas, unam ex parte gcutis, Nemagnæ scilicet; alteram Privaziorum. Pars genealogiæ gentis Nemagna. HILUTINUS, vel UROSCUS SANCTUS. Unoscus a filio Stephano alqueo interemplus anno 1331. STEPHANUS DUSCIANUS obiit ad Διπόταμον, ab Andronico juniore exstructum oppidum, auno 1354, metal. 45. CONSTANTINE'S. NEDA Michaelis Bulgarum regis uxor. De illa Cantacuzenus, lib. m, cap. 2, Unosces rex ultimus gentis Nemagne: quem Cantacuzenus, lib.tv, cap 43. Οὔρεσιν appellat Craiæ fitim: gul adversus Simonem avunculum suum Acarnaniæ principem bellum ges-it.

DUCE ' num Caramani invasit, urbesque duas recepit, πόρον, αὐτὸς γενήσεται προοδοποιὸς ἄχρις ορίων unam Aksiari, alteram Pegsiari Turcorum lingua 'Αλαμανίας τε καὶ Ῥωσίας. Ὁ δὲ Μωρὰτ ἀγασθεὶς appellatas: hæcque Iconio vicina satis est, bidui ἐπὶ τοῖς ὑποσχεθεῖσι, καὶ ὁμοτράπεζον καὶ συμπί itinere ab ea dissita. Quod iuvadenti opponeret, την αὐτὸν ποιήσας, καὶ λίαν φιλοτιμήσας, καὶ δῶρα Caramanus non habebat: quare legatos ad eum πλεῖστα αὐτόν τε, καὶ τοὺς σὺν αὐτῷ, ἦσαν γὰρ mittit ditionis suæ præcipuos viros, qui magnam ὑπὲρ τοὺς τριακοσίους, καὶ ἀσπασάμενος ἀπέλυσεν. pecuniæ vim, equum, duasque subactas urbes, Ὁ δὲ Μωρὰτ ἐκ τῆς Προύσης εἰς Κοτύαιον ἐλθὼν, earum etiam agros et vicos, si tamen retrocedere ἐκεῖθεν ἀπάρας εἰσῆλθεν ἐν τοῖς ὁρίοις τοῦ Καρα velit, oferreut. Ad Moralem etiam soror ejus, μάν. Καὶ χειρωσάμενος πόλεις δύο, ἡ μία καλεί- (quam Caramanus uxorem duxerat, eaque affinitate ται κατὰ τὴν τῶν Τούρκων γλώσσαν 'Ακσαρη, ή contracta Moratis sororius erat) litteras hortato- δὲ ἑτέρα Πετσιάρη ἦν δὲ ἡ πόλις αὕτη ἐγγύς rias scripsit: quibus ad pacis conditiones adductus, Ικονίου ἐπέχουσα δύο ἡμερῶν ὁδόν. Τότε ὁ Καραμέν eam jurejurando sancivit, et ad sua reversus est. μὴ ἔχων τι δρᾶσαι, στέλλει πρὸς αὐτὸν πρέσβει; τοὺς ἐντιμοτέρους τῶν ἀρχόντων αὐτοῦ, καὶ χρήματα ἱκανὰ καὶ τὸν ἵππον, καὶ τὰς δύο πόλεις &; ἔλαβε σὺν τοῖς κάμποις καὶ τοῖς χωρίοις, μόνον τοῦ στραφῆναι εἰς τὰ ὀπίσω. Στείλασα καὶ γραφάς πα ρακλητικὰς ἡ ἀδελφὴ αὐτοῦ πρὸς αὐτὸν, ἦν γὰρ Καραμὰν γαμβρὸς ἐπ' ἀδελφῇ τοῦ Μωράτ· ὁ δὲ καμφθεὶς ταῖς παρακλήσεσι αὐτῶν ἐποίησεν εἰρήνην σὺν ὅρκοις, καὶ ὑπέστρεψεν. CAPUT XXX. Serviam a Georgio Wulci F. Merales repetit. Georgius filiam suam ei nuptum dal, concessa in dolem Serviæ parte Morales duce Draculio Hungariam frustra invadit. Morales socero suo Georgio bellum infert, urbes capit, soreries suos luminibus privat. Draculius in carcerem detrusus datis filiis obsidibus liberatur. Morates Bellogradum frustra oppugnat. Postquam vero Adrianopolim Morates venit, Ελθὼν δὲ ἐν ᾿Αδριανουπόλει, καὶ μαθών, ότι Despotam Servia Stephanum Lazari filium, Baja - ὁ δεσπότης Σερβίας υἱὸς τοῦ Λαζάρου καὶ γυzitis sororium, cujus meminimus in Bajazitis ναικάδελφος τοῦ Παγιαζήτ ἀπέθανεν, ὃν ὁ λόγος ἐν trim rebus enarrandis, fato cessisse rescivit. Ab τοῖς τοῦ Παγιαζήτ χείνοις, τοῦ Ἰλερὴμ λέγω, ejus successore Georgio per legatos totam Serviam ἱστόρησεν, πέμπει πρὸς τὸν αὐτοῦ διάδοχον ἀποκρι repetit; hæredem quippe decessor non genuerat; σιαρίους ζητῶν τὴν ἅπασαν Σερβίαν· ἦν γὰρ ὁ supererat nepos ex Maria Lazari filia, et defuncti ἀποθανών μὴ ἔχων κληρονόμον, καὶ γὰρ ἅπαις Stephani sorore. Erat equidem Georgius Wulci ἐτελεύτησεν. Εἶχεν οὖν ἀδελφιδοῦν ἐκ τῆς Μάρω filius etiam Lazari gener. Admissos legatos ut τῆς θυγατρὸς Λαζάρου, καὶ ἀδελφῆς αὐτοῦ τοῦ decebat honorifice suscipit. Secumque cogitat dra- τεθνηκότος Στεφάνου. Ην γάρ Γεώργιος υιός conis fraudes; qui, si comederit, et aliquatenus Βούλκου καὶ γαμβρός Λαζάρου. Ἰδὼν οὖν ἀποκρι satiatus fuerit, quietus recumbel; alias, si nulla σιαρίους καὶ τιμήσας αὐτοὺς ὡς ἐχρῆν· καὶ κατά ei olfa in os injiciatur, Serviam, Bulgariam pater- νοῦν λαβὼν τὰς τοῦ δράκοντος ἐπηρείας, ὅτι εἰ nasque ditiones suas omnes biante ore devoraturus. μὲν φάγει, καὶ κορεσθῇ μικρόν, ταπεινωθήσεται " Occasione 115 itaque usus filiam suam ei despon- εἰ δ' οῦ, καὶ Σερβίαν καὶ Βουλγαρίαν, καὶ τοὺς det, maxima Serviæ parte dotis nomine concessa: C-πατρικούς τόπους αὐτοῦ ἅπαντα χανὼν βοφήσει. Καὶ hac solummodo conditione apposita, ut cito pax πραγματεύεται τὸν καιρὸν, καὶ δίδωσιν αὐτῷ τὴν Ismaelis Bullialdi note. 'Ακσιάρη, Πεγσιάρη. Leuncl. lib. xiv, caplas has urbes dicit, quas vocat Acscheherem et Beg-Scheherem, et eodem libro Buscara appellat. In tabulis geographicis vulgatis Sari, quæ forte Acsiari, sita est ad septentrionem Iconii, Bogas, quæ Begsiari vel Boscara est, ad ortum et meridiem Iconii respectu jacet. Fallitur Ortelius, qui Ac-Serai Leunclavii Anazarbum facit: cum AuaWLADISLAUS. PRIMISCIA, vel SINISSA, zarbus in Ciliciæ finibus orientalibus olim fuerit, quæ ab Iconio plurium dierum itinere distal. Ὅτι ὁ δεσπότης Σερβίας υἱὸς τοῦ Λαζάρου. Ut clarior sit legentibus Historia Ducæ in illis, quæ ad Serviæ despotas spectant, repetenius bic ex Mauro Orbino, qui Italice regnum Slavorum scripsit, genealogias duas, unam ex parte gcutis, Nemagnæ scilicet; alteram Privaziorum. Pars genealogiæ gentis Nemagna. HILUTINUS, vel UROSCUS SANCTUS. Unoscus a filio Stephano alqueo interemplus anno 1331. STEPHANUS DUSCIANUS obiit ad Διπόταμον, ab Andronico juniore exstructum oppidum, auno 1354, metal. 45. CONSTANTINE'S. NEDA Michaelis Bulgarum regis uxor. De illa Cantacuzenus, lib. m, cap. 2, Unosces rex ultimus gentis Nemagne: quem Cantacuzenus, lib.tv, cap 43. Οὔρεσιν appellat Craiæ fitim: gul adversus Simonem avunculum suum Acarnaniæ principem bellum ges-it.

αὐτοῦ θυγατέρα εἰς γάμον καὶ τὸ πλεῖστον jurejurando sanciretur, auri vero et argenti μέρος τῆς Σερβίας εἰς προίκα, τάχα μόνον ενόρκως si; ποιήσωσι τὴν εἰρήνην χρυσίου δὲ καὶ ἀργύρου τα λάντων ἀριθμὸν τις διηγήσεται; Στέλλει ἀποκρι σιαρίους, καὶ πείθουσι τὸν ἡγεμόνα· καὶ πέμπει τὸν Σαριτζίαν ἕνα των βεζιρίδων τοῦ μνηστεύσαι τὴν κόρην, καὶ δοῦναι ὅρκους τῷ Γεωργίῳ καὶ λαδεῖν παρ' αὐτοῦ ἀσφάλειαν. Εντυχών οὖν ὁ Σαρα τζίας τῷ δεσπότῃ Γεωργίῳ, καὶ τελειώτας τὴν τῶν μνήστρων πράξιν ἐπανῆλθεν. Αιτήσας λύσιν τοῦ οἰκοδομῆσαι πολίχνιον ἐν τῇ ἀκτῇ τοῦ Δανούδεω;, δέδωκεν αὐτὴν ὁ Μουράτ, καὶ ἀπελύθη ορισμὸς εἰς αὐτὸν, καὶ ἤρξατο κτίζειν ὁ δεσπότης το Σμετροδόν. Ο δὲ Μωράτ ήδη θέρους ὥρας ἐγγὺς οὖtalenta quæ solvit, quis numerare potest? Destinat deinde legatos, qui principem Moralem ad bas pacis conditionis suasionibus adducunt. Ille rezirum suum Sariciam mittit, qui puellæ, quam uxorem ducturus erat, sponsalibus noinine suo interesset, fidemque Georgio daret vicissimque ab eo accipperet. Profectus itaque Saracias ad despotam Georgium post celebrata sponsalia rediit. Licentiam ædificandi castrum ad Danubii ripam petiit etiam despota, qua Moratis decreto concessa, Smedrovum construere cœpit. Ingruente deinde æstate in Hungariam Morates movit, Danubioque ad Nicopolim trajecto ei occurrit Draculius, qui, Ismaelis Bullialdi notæ. Unde patet Ducam, cap. 111, hujus historiæ errasse cum Lazarum Stephani, qui in hac genealogia Duscianus est, filium asserit; quod forte crediderit slium præter flium. Stephano Cralæ non successisse. Lazari itaque genealogiam exhibebimus, ut ultimorum Serviæ et Rasciæ despotarum originem videamus. Genealogia gentis Pribaziæ ex qua ultimi Serviæ despotæ. PRIBASIUS. Despota Lazarus occisus in prælio ad Cossovum campum: is Urosco, Stephani Dusciant F. imperii partem armis ademit. STEPHANUS despota Serviæ. MARA, vel MARIA uxor Wki Branchovikii. JELINA, vel HE- DESPINA, uxor WCOSAVA, xor MILJEVA, ихог Wk. LENA Uxor Nico- Balsæ. Milos Kobilichii, Baiazitis primi. lai de Gara. qui Moratem Í occidit. STEPHANUS, GEORGIUS, despot Serviæ succedit avunculo suo Stephano. ejus uxor Irene Cantacuzena. GREGORIUS. JOANNES. LAZARUS. MARIA Uxor Mo- NN. filii duo ratis II. GEORGIUS. Wk. MARIA, uxor BoJOANNES. nifacii Marchionis Montisferrati MARIA, uxor Ferdinandi Frangipani. CATARINA Comi tis Ciliæ Uldarici uxor. MARIA, uxor Stephani Bozine regis. Ex ista genealogia et ex historiæ consensu Leunclavii error confutatur, qui Bajazitis I uxorem Georgii despotæ filiam asserit: et omnino falsa est genealogia, quam in Pandectis num. 54, exhibuit. Lazari filius, qui liberis nullis superstitibus obiit anno 1421, Stephanus est: cui successit Georgius Brancovikius Lazari nepos ex Mara, quam Maro Ducas appellat. Quod vero dicit noster Georgium fuisse Lazari generum, non autem nepotem, perperam scriptum; et certe scribere debuit, vid; Βούλκου τοῦ γαμβροῦ τοῦ Λαζάρου. Si enim Ste phanus despota, superstite ex sorore sua Maro, seu Mara, nepote, qui ei successit, obiit: alius esse non potest præter Georgium, a quo novi juris repertor Morales Serviam repetebat; quia sine liberis Stephanus ejus avunculus obierat. Morates Mahometis F. Bajazitis N. Milievam aviam Hon habuit: ex ea enim liberos suscepisse Bajazitem nullus auctor tradi:lit. IERINE, vel IRENE Uxor Joannis S. Petri in Galatina ducis. Morate luminibus privati. MILIZA, Uxor Leonardi despota Lartensis. se vectigal solvere poratum, et ad jussa capessenda 'promptum fore pollicetur. Morates ergo per Saraziam Bassam non solum vectigal, sed et Mariana Georgii filiam uxorem sibi dari postulat. Ut tributum solvere paratus erat Georgius; ita nuptias illas aversabatur. Victus tamen lerinæ sive Irenes uxoris suæ precibus, quæ hoc matrimonio Serviis placatum Moratem sperabat, filiam suam Chalili Bassa ad Moratem adducendam tradit. De Serviæ parte dotis nomine a Georgio concessa nullum verbum facit Orbinus, Ibidemque refellit Reinerium, Reineccium et alios, qui dixerunt Mariam illam Georgii filiam Semendriæ seu Smedrovi deditione in Turcorum manus devenisse, Morati deinde natrimonio junctam: in qua etiam opinione deprehenditur Bonfinius Rerumn Hungaricarum decad. I, lib. iv, Mariamque captam fuisse scribit. De Smedrovo, Morate concedente, ædificato Leunclavius et Laonicus nihil tradunt; qui de nuptiis illis mentionem faciunt hic lib. v. ille 14. Kai diòwoir avtý tǹr atzov Ovratépa ɛlç yapor. Maurus Orbikus in regno Slavorum notat Moratem in Georgium Serviæ despotam post Stephani, qui Lazaro natus erat, obituin movisse, et loca aliquot occupasse: quem nt placaret Georgius, tributarium ac vectigalem Moratis se profitetur. Verum cum Morates Georgium promissis haud stare cerneret, bellum rursus anno 1455 ei intulit. Legatum vero Georgius ad eum mittit, per quem Ο δὲ Μωράτ ἤδη θέρους. De hac expeditione Moratis, Draculio duce, quam ad annum Hegir.e 840, qui cœpit anno 1436, Julii 14, feria vi, h.storie Turcice referunt, adeundus Leunclavius lib. xiv, quo loco Direcolam hunc vocat. Zipinium vero Cibinum est seu fermenstadium Transsylvaniæ, quam Ardeliam appellat Laonicus, urbs inter piaccipuas.

་ DUCE latitia exsultans, eum salutat: et conjunctis co- της στρατεύει εἰς Οὐγγρίαν, καὶ περάσας τὸν Δίσ piis quas ducebat, Morati viæ comitem se adjungit. Cumque quadridui itinere intra fines Hungaria eum duxisset, solitudinem invenerunt. Comperta enim Moralis expeditione, e vicis, pagis castrisque minoribus incolas alio transportaverant Hungari; quamobrem Turci per regionem desertam incedeJant, nulla re, præter castellum quoddam parvum, parta; quod præter spem etiam occuparunt. Cum enim præsidiarii ad necessaria usibus suis conquirenda exivissent, mane casu cursim prætervecti, Turci portas patentes invenerunt, nulloque renitente ingressi sunt, et cuncta deprædati excesserunt. At Zipinium usque profecti ex Hungariæ urbibus insignibus unam, propius ipsam admovere ausi non sunt. Cum itaque illius incolæ Turcos invadentes indignabundi aspicerent, portis urbis patentibus pugnam cum eis ineunt, multosque cædunt. Quare Turci retrocedunt, viæ semper dutore Draculio, a quo Morates insidias sibi strul metuebat. Ad fluvii ripam ubi devenerunt, iterum eum trajiciunt. Hocce tempore Hungariæ rex infans adhuc erat, nec, qui rem bellicam administraret, vicarium habebat. Quapropter, cognita Turcorum audacia, quemdam ex nobilibus præfectum generalem exercitibus regina constituit; virum equidem audacem, animosum, alterumque in re bellica Achillem, vel Hectorem, Morales, amne trajecto, Adrianopolin se recepit, mittitque Sariκουσιν διὰ τῆς Νικοπόλεως, συναντᾷ τοῦτον Αραγαύλος, καὶ μετὰ περιχαρείας ἀσπασάμενος σὺν τῷ στρατῷ αὐτοῦ συνοδεύει τῷ Μωράτ, καὶ ἐκ ιβ σας αὐτὸν ἐντὸς τεττάρων ἡμερῶν πορείαν, εὗρον ἔρη μον τὸν τόπον· μαθόντες γὰρ οἱ Ούγγροι τὴν ἐπέσ λευσιν τοῦ Μωρὰς ἐμετοίκησαν τὰς κώμας, καὶ τὰ μικρά πολίχνια. Καὶ κατεπάτησαν οἱ Τοῦρκοι γῆν πολλὴν ἔρημον, μή κερδήσαντές τι πλὴν ἑνὸς κά στρου σμικροτάτου, καὶ αὐτὸ παρ' ἐλπίδα. Οἱ γὰρ ἄνδρες ἐξελθόντες τοῦ εὑρεῖν τὰ τῶν ἀναγκαίων χρειώδη, καὶ μείναντες ἔξω τῆς πόλεως, οἱ Τούρ και πρωί παρατρέχοντες εὗρον τὰς πύλας ἀνει γμένας, καὶ εἰσῆλθον τινὸς μὴ ὄντος τοῦ ἀντιπαράτ τοντος· λαβόντες δὲ τὴν λείαν ἐξῄεσαν. Ελθόντες δὲ ἄχρι Ζιπηνίου, αὕτη δέ ἐστι μία τῶν περιφανών πόλεων Ουγγρίας, οὐκ ἐτόλμησαν προσεγγίσει. Οι πολῖται δὲ ἀγριωπὸν πρὸς τοὺς Τούρκους βλέψαντες, καὶ κατὰ στόμα ἀντιμαχησάμενοι, μὴ κλείσαντες τὰς πύλας, ἦσαν γὰρ ἀνεῳγμέναι, καὶ πολλοὺς τῶν Τούρκων φονεύσαντες, ὀπισθώρμησαν, ἔχοντες ἀεὶ τὸν Δραγούλιον προοδοποιόν. Ἐφοβήθη γὰρ ὁ Μωρὰτ μήπως ἐνέδρα γένηται κατ' αὐτοῦ παρὰ τοῦ Δραγουλίου, καὶ ἐλθόντες ἐν τῇ ἀκτῇ τοῦ ποταμοῦ ἐπέρασαν. Ην γὰρ τότε καιροῦ ῥης βρεφύλλιον, καὶ οὐκ ἦν ἐπιτροπεύων. Ως εἶδον τοίνυν τὴν τέλο μην τῶν Τούρκων, ἔστησεν ἡ ῥήγενα τῶν γενέων [εὐγενῶν] ἕνα μεγαδομέστικον τοῦ φωσάτου ἄνδρα τολμηρὸν καὶ εὐκάρδιον, καὶ πρὸς τὰ πολεμικά ciam velut pronulum, qui sibi desponsatain c ἕτερον Αχιλλέα, ή "Εκτορα. Ο δὲ Μουράτ, διαβές adduceret. In Serviam cum advenisset, cum benigne ac magnifice excepit despota, qui hac ipsa hieme incoronatus fuerat, Imperator nanque Joannes, missis ei per Georgium Philanthropiuinum 116 principatus insignibus, despotam Serviæ appellaverat. Pronubus ille tandem Servia excessit abducta virgine puella, quæ thesauros immensos vestesque auro intextas asportabat, ambos etiam fratres suos secum ducebat. Adrianopolim ubi ventam est, summa lætitia nuptiæ celebratæ sunt: aliam porro uxorem antea duxerat Morales Spentiaris filiam: hanc tamen magis ardebat, quod forma eximia, præstratique ingenio polleret. Νιιptiis consummatis sororios suos, dona multa ipsis largitus, benigne dimittit; Adrianopoli deinceps quod autumnus iniret, commnoratus, nunc venatione, alias spectaculis ac compotationibus vacando tempus terebat. At vere inchoante pravum malignuinque consilium adversus despotam socerum suum init, a quodam procerum suorum, qui Phaτὸν ποταμὸν, καὶ ἐν ᾿Αδριανοῦ καταντήσας στέλλει τὸν Σαριτζίαν ὡς νυμφαγωγόν, τοῦ ἀγαγεῖν τὴν νύμφην ἐκ τῆς Σερβίας. Καὶ ἐλθὼν, καὶ δεξιωσάμενος αὐτὸν ὁ δεσπότης φιλοτίμως, ἦν γὰρ ἐν ἐκείνῳ τῷ χειμῶνι στεφθείς. Ο γὰρ βασιλεὺς Ιωάννης, πέμψας τὸν Γεώργιον τὸν Φιλανθρωπίν:- νον σὺν τοῖς παρασήμοις, ἐποίησεν αὐτὸν δεσπότην Σερβίας. Απάρας οὖν ὁ νυμφαγωγὸς σὺν τῇ νύμφη ἔχοντες θησαυροὺς ἀμετρήτους καὶ χρυσοῦφάντους στολὰς, ἄγουσα μετ' αὐτῆς καὶ τοὺς δύο ἀδελφούς αὐτῆς. Ελθόντες δὲ καὶ χαρὰν μεγάλην καὶ γάμους ποιήσαντες. "Ην γὰρ ἔχων καὶ ἑτέραν προλα Εὼν τοῦ Σπεντιάρ θυγατέρα γυναῖκα· ἀλλὰ ταύτην ἐπόθει πλέον ὡραίαν οὖσαν καὶ ψυχῇ καὶ σώματι τῶν γάμων δὲ πληρωθέντων, καὶ τοὺς γυναικατέλ φους αὐτοῦ ἀσμένως ἀποπέμψας μετὰ δώρων πολ λῶν, αὐτὸς ἐν 'Αδριανουπόλει φθινοπώρου ἀρχομένου ἐκάθητο, πῆ μὲν ἐν κυνηγεσίοις ἐξερχόμενος, πή δὲ ἐν θεάτροις καὶ πότοις ἀσχολούμενος. Βαρες δὲ ἀρχομένου βουλὴν βουλεύεται πονηρὰν κατά Ismaelis Bullialdi note. "Ην γὰρ ἔχων καὶ ἑτέραν. Hic locus, et qui infra cap. 53, probant Moralem ex ista Maria Me hemetem non suscepisse, quod aliqui, inter quos Reincrius, Reineccius, ab Orbino confutati scripserunt. Εαρος δ' ἀρχομένου. Post obitum Sigismundi imperatoris, qui incidit in annum 1437, ut notant Thwroczius et Bonfinius, bellum Georgio erVie despotæ Turci anno 1438 intulerunt, dum Albertus Austriacus, Sigismundi gener et successor, bello Polonico distinebatur. Impar viribus Georgius Savum transvectus ac Danubium, cum nobilibus et sacerdotibus, et filiorum uno Lazaro, in Hungariam, in qua oppida possidebat, abiit. Synderoviam quæ Smedrovum, sancti Andreæ castrum appellaium, tuebatur filiorum Georgii unus. Synderoviam fame expugnatam Turci ditione accipiunt. Gregorius Stephani frater capitur et excrcatur. Hæc Bonfinius, dec. 111, lib. iv. Laonicus, lib. v, Smedrovi obsessæ ac deditæ meminit.

་ DUCE latitia exsultans, eum salutat: et conjunctis co- της στρατεύει εἰς Οὐγγρίαν, καὶ περάσας τὸν Δίσ piis quas ducebat, Morati viæ comitem se adjungit. Cumque quadridui itinere intra fines Hungaria eum duxisset, solitudinem invenerunt. Comperta enim Moralis expeditione, e vicis, pagis castrisque minoribus incolas alio transportaverant Hungari; quamobrem Turci per regionem desertam incedeJant, nulla re, præter castellum quoddam parvum, parta; quod præter spem etiam occuparunt. Cum enim præsidiarii ad necessaria usibus suis conquirenda exivissent, mane casu cursim prætervecti, Turci portas patentes invenerunt, nulloque renitente ingressi sunt, et cuncta deprædati excesserunt. At Zipinium usque profecti ex Hungariæ urbibus insignibus unam, propius ipsam admovere ausi non sunt. Cum itaque illius incolæ Turcos invadentes indignabundi aspicerent, portis urbis patentibus pugnam cum eis ineunt, multosque cædunt. Quare Turci retrocedunt, viæ semper dutore Draculio, a quo Morates insidias sibi strul metuebat. Ad fluvii ripam ubi devenerunt, iterum eum trajiciunt. Hocce tempore Hungariæ rex infans adhuc erat, nec, qui rem bellicam administraret, vicarium habebat. Quapropter, cognita Turcorum audacia, quemdam ex nobilibus præfectum generalem exercitibus regina constituit; virum equidem audacem, animosum, alterumque in re bellica Achillem, vel Hectorem, Morales, amne trajecto, Adrianopolin se recepit, mittitque Sariκουσιν διὰ τῆς Νικοπόλεως, συναντᾷ τοῦτον Αραγαύλος, καὶ μετὰ περιχαρείας ἀσπασάμενος σὺν τῷ στρατῷ αὐτοῦ συνοδεύει τῷ Μωράτ, καὶ ἐκ ιβ σας αὐτὸν ἐντὸς τεττάρων ἡμερῶν πορείαν, εὗρον ἔρη μον τὸν τόπον· μαθόντες γὰρ οἱ Ούγγροι τὴν ἐπέσ λευσιν τοῦ Μωρὰς ἐμετοίκησαν τὰς κώμας, καὶ τὰ μικρά πολίχνια. Καὶ κατεπάτησαν οἱ Τοῦρκοι γῆν πολλὴν ἔρημον, μή κερδήσαντές τι πλὴν ἑνὸς κά στρου σμικροτάτου, καὶ αὐτὸ παρ' ἐλπίδα. Οἱ γὰρ ἄνδρες ἐξελθόντες τοῦ εὑρεῖν τὰ τῶν ἀναγκαίων χρειώδη, καὶ μείναντες ἔξω τῆς πόλεως, οἱ Τούρ και πρωί παρατρέχοντες εὗρον τὰς πύλας ἀνει γμένας, καὶ εἰσῆλθον τινὸς μὴ ὄντος τοῦ ἀντιπαράτ τοντος· λαβόντες δὲ τὴν λείαν ἐξῄεσαν. Ελθόντες δὲ ἄχρι Ζιπηνίου, αὕτη δέ ἐστι μία τῶν περιφανών πόλεων Ουγγρίας, οὐκ ἐτόλμησαν προσεγγίσει. Οι πολῖται δὲ ἀγριωπὸν πρὸς τοὺς Τούρκους βλέψαντες, καὶ κατὰ στόμα ἀντιμαχησάμενοι, μὴ κλείσαντες τὰς πύλας, ἦσαν γὰρ ἀνεῳγμέναι, καὶ πολλοὺς τῶν Τούρκων φονεύσαντες, ὀπισθώρμησαν, ἔχοντες ἀεὶ τὸν Δραγούλιον προοδοποιόν. Ἐφοβήθη γὰρ ὁ Μωρὰτ μήπως ἐνέδρα γένηται κατ' αὐτοῦ παρὰ τοῦ Δραγουλίου, καὶ ἐλθόντες ἐν τῇ ἀκτῇ τοῦ ποταμοῦ ἐπέρασαν. Ην γὰρ τότε καιροῦ ῥης βρεφύλλιον, καὶ οὐκ ἦν ἐπιτροπεύων. Ως εἶδον τοίνυν τὴν τέλο μην τῶν Τούρκων, ἔστησεν ἡ ῥήγενα τῶν γενέων [εὐγενῶν] ἕνα μεγαδομέστικον τοῦ φωσάτου ἄνδρα τολμηρὸν καὶ εὐκάρδιον, καὶ πρὸς τὰ πολεμικά ciam velut pronulum, qui sibi desponsatain c ἕτερον Αχιλλέα, ή "Εκτορα. Ο δὲ Μουράτ, διαβές adduceret. In Serviam cum advenisset, cum benigne ac magnifice excepit despota, qui hac ipsa hieme incoronatus fuerat, Imperator nanque Joannes, missis ei per Georgium Philanthropiuinum 116 principatus insignibus, despotam Serviæ appellaverat. Pronubus ille tandem Servia excessit abducta virgine puella, quæ thesauros immensos vestesque auro intextas asportabat, ambos etiam fratres suos secum ducebat. Adrianopolim ubi ventam est, summa lætitia nuptiæ celebratæ sunt: aliam porro uxorem antea duxerat Morales Spentiaris filiam: hanc tamen magis ardebat, quod forma eximia, præstratique ingenio polleret. Νιιptiis consummatis sororios suos, dona multa ipsis largitus, benigne dimittit; Adrianopoli deinceps quod autumnus iniret, commnoratus, nunc venatione, alias spectaculis ac compotationibus vacando tempus terebat. At vere inchoante pravum malignuinque consilium adversus despotam socerum suum init, a quodam procerum suorum, qui Phaτὸν ποταμὸν, καὶ ἐν ᾿Αδριανοῦ καταντήσας στέλλει τὸν Σαριτζίαν ὡς νυμφαγωγόν, τοῦ ἀγαγεῖν τὴν νύμφην ἐκ τῆς Σερβίας. Καὶ ἐλθὼν, καὶ δεξιωσάμενος αὐτὸν ὁ δεσπότης φιλοτίμως, ἦν γὰρ ἐν ἐκείνῳ τῷ χειμῶνι στεφθείς. Ο γὰρ βασιλεὺς Ιωάννης, πέμψας τὸν Γεώργιον τὸν Φιλανθρωπίν:- νον σὺν τοῖς παρασήμοις, ἐποίησεν αὐτὸν δεσπότην Σερβίας. Απάρας οὖν ὁ νυμφαγωγὸς σὺν τῇ νύμφη ἔχοντες θησαυροὺς ἀμετρήτους καὶ χρυσοῦφάντους στολὰς, ἄγουσα μετ' αὐτῆς καὶ τοὺς δύο ἀδελφούς αὐτῆς. Ελθόντες δὲ καὶ χαρὰν μεγάλην καὶ γάμους ποιήσαντες. "Ην γὰρ ἔχων καὶ ἑτέραν προλα Εὼν τοῦ Σπεντιάρ θυγατέρα γυναῖκα· ἀλλὰ ταύτην ἐπόθει πλέον ὡραίαν οὖσαν καὶ ψυχῇ καὶ σώματι τῶν γάμων δὲ πληρωθέντων, καὶ τοὺς γυναικατέλ φους αὐτοῦ ἀσμένως ἀποπέμψας μετὰ δώρων πολ λῶν, αὐτὸς ἐν 'Αδριανουπόλει φθινοπώρου ἀρχομένου ἐκάθητο, πῆ μὲν ἐν κυνηγεσίοις ἐξερχόμενος, πή δὲ ἐν θεάτροις καὶ πότοις ἀσχολούμενος. Βαρες δὲ ἀρχομένου βουλὴν βουλεύεται πονηρὰν κατά Ismaelis Bullialdi note. "Ην γὰρ ἔχων καὶ ἑτέραν. Hic locus, et qui infra cap. 53, probant Moralem ex ista Maria Me hemetem non suscepisse, quod aliqui, inter quos Reincrius, Reineccius, ab Orbino confutati scripserunt. Εαρος δ' ἀρχομένου. Post obitum Sigismundi imperatoris, qui incidit in annum 1437, ut notant Thwroczius et Bonfinius, bellum Georgio erVie despotæ Turci anno 1438 intulerunt, dum Albertus Austriacus, Sigismundi gener et successor, bello Polonico distinebatur. Impar viribus Georgius Savum transvectus ac Danubium, cum nobilibus et sacerdotibus, et filiorum uno Lazaro, in Hungariam, in qua oppida possidebat, abiit. Synderoviam quæ Smedrovum, sancti Andreæ castrum appellaium, tuebatur filiorum Georgii unus. Synderoviam fame expugnatam Turci ditione accipiunt. Gregorius Stephani frater capitur et excrcatur. Hæc Bonfinius, dec. 111, lib. iv. Laonicus, lib. v, Smedrovi obsessæ ac deditæ meminit.

τοῦ δεσπότου καὶ πενθεροῦ αὐτοῦ, ἔχων εἰς τοῦτο dulach appellabatur, incitatus. Vir iste malignus ἕνα τῶν μεγιστάνων αὐτοῦ σύμβουλον, ἄνθρωπον κακοποιών, καὶ τῶν Χριστιανῶν ἐχθρὸν ἄσπονδον, ὀνόματι Φαδουλάχ· οὗτος γὰρ ἦν πρῶτον τῶν εἰσοδημάτων τῆς ἡγεμονίας μέγας χαρτουλάριος· εἶτα ὁρῶν αὐτοῦ τὸ πανούργον ὁ ἡγεμὼν ἐξὺ καὶ πρὸς τὰς βουλὰς αὐστηρὸν, καὶ κατὰ τῶν Χριστιανῶν ἐχθρωδῶς διακείμενον, ποιεῖ αὐτὸν καὶ μεσάζοντα. Καὶ τῷ Μουράτ μιᾷ τῶν ἡμερῶν εἴρηκεν· "Ινα τί, κύριε, τοὺς ἐχθροὺς τῆς ἡμετέρας πίστεως εἰς τέλος οὐκ ἀφανίζεις; Θεὸς γὰρ διδοὺς τὴν του σαύτην ἡγεμονίαν, σὺ καταφρονῶν αὐτὴν οὐκ ἐπιβλέπεις εἰς αὐτοὺς, ὡς τῷ Θεῷ δοκοῦν, ἀλλὰ φιλανθρώπως εἰς μακροθυμίαν τοὺς ἀπίστους περιθάλπεις. Οὐκ ἔστιν οὖν τοῦτο, οὐκ ἔστι Θεῷ βουλητίν, ἀλλὰ ἡ μάχαιρά σου φαγέτω κρέα τῶν ἀσεβῶν, ἕως οὗ ἐπιστρέψωσιν ἐν τῇ τοῦ μόνου Θεοῦ καὶ τοῦ μεγάλου προφήτου δι δασκαλία. Γίνωσκε οὖν, ὁ ἡγεμὼν, ὅτι τὸ πολίχνιον ὁ ἐπῳκοδόμησεν ὁ δεσπότης Σερβίας οὐκ ἔστι συμφέρον ἡμέτερον. ᾿Αρθήτω οὖν ἀπ' αὐ τοῦ, καὶ ἔξομεν αὐτὸ διάβασιν ἀπὸ Σερβίας εἰς Οὐγγρίαν. "Αρωμεν ἀπ' αὐτοῦ τὰς πηγὰς τὰς ἀειζώους, τὰς βρυούσας ὡς ὕδωρ ἀέντμον τὸν ἄργυρον καὶ τὸν χρυσὶν, καὶ σὺν αὐτὰς κερδή σομεν Οὐγγρίαν, καὶ ἐπέκεινα Ιταλίας φθάσο μεν, ταπεινώσαντες τοὺς ἐχθροὺς τῆς ἡμετέρας πίστεως. 'Ο δὲ ἡγεμὼν, ἁπλούστατος ῶν, καὶ μὴ ἔχων πονηρίαν ἐν καρδίᾳ, ἔδωκεν ὦτα τοῖς λόγοις τοῦ Σατανᾶ· πέμπει οὖν ἀποκρισιαρίους εἰς τὸν δεσπότην Σερβίας, ζητῶν τὸ πολίχνιον 8 νεωστί ἐδείματα οἷον τὸ Σμέροδον. Ὁ δὲ ἀνταπέστειλεν αὐτῷ λόγους, ἀναμιμνήσκων τοὺς ὅρκους καὶ τὴν συγγένειαν. Ο δὲ τύραννος, μηδὲ ὁπωσοῦν εἰς νοῦν λαβὼν τὰ τοῦ δεσπότου ῥήματα, στρατεύει κατ' αὐτ τοῦ· καὶ δὴ πρῶτον ἔρχεται εἰς Σμύδροδον ώρα θέρους. Ην γὰρ ἡ σιτοθήκη του κάστρου κενὴ καὶ τὰ λοιπὰ τῶν τροφῶν ταμεία. Καὶ σκοπήτας καιρὸν ἀπέκλεισε τὸ πολίχνιον, καὶ παρακαθίσας αὐτῷ μῆνας τρεῖς, ἀπὸ τῆς ὑστερήσεως τῶν αὐταρχιῶν παρεδόθη, ὅρκους δοὺς καὶ πίστεις τοῦ μὴ ἀδικήσαί τινα. Ανοίξαντες δὲ τὰς θύρας ἐξῆλο θα εἰ; προσκύνησιν αὐτοῦ. Ησαν δὲ ἐντὸς ὁ πρῶτ τος υἱὸς τοῦ δεσπότου, καὶ ὁ πρὸς μητρὸς θεῖος αὐτοῦ Θωμᾶς ὁ Καντακουζηνός. Εβαλε γοῦν Τούρ κους ἱκανοὺς εἰς φύλαξιν, αὐτὸς δὲ ἀπάρας ἐκεῖθεν ἔρχεται εἰς Νοβόπριδον μητέρα τῶν πόλεων, καὶ καταπολεμήσα; εἷλε ταύτην, καὶ παρέδωκε Τούρο κοις καὶ ὅλην Σερβίαν. Χειμώνος δὲ φθάσαντος ἐστράφη ἐν τῇ ᾿Αδριανοῦ. Τοὺς δὲ δύο υἱοὺς τοῦ δεσπότου, ἦν γὰρ ὁ εἷς εὑρεθεὶς ἐν ᾿Αδριανουπόλει στρατεύοντος ἐν τῷ Σμεδρόβῳ τοῦ Μουράτ, ὁ δὲ ἕτερος συλληφθεὶς ἐν αὐτῷ τῷ πολιχνίῳ ἤχθη ἐν ac pravus erat, Christianoque nomini hostis infestissimus. Imperii Turcici redituum ac vectigalium magnus chartularius primum fuerat; inspecta vero ejus solertia, et in consiliis ineundis ingenti acumine et promptitudine, quodque Christianis infensus esset, in Mesazontón seu Vezirorum oralinem princeps allegit. Is igitur aliquando hæc Morati dixit: Quare, domine, fidei nostræ hostes internecione non deles? Cum enim ad tantum imperium Deus te provexerit, ipsum negligis, nec in Christianos secundum Dei placitum animadvertis; quin into humanus et longanimis iufdeles fores ac prolegis, id nequaquam Deo acceptum. Gladius porro tuus, impiorum urnes devoret, donec ad unius Dei et magni prophetæ disciplinam convertantur. Animum itaque adverte, o princeps, illudque custrum, quod Servia despota ædificarit, nullatenus rebus nostris conducere, considera. Eo depellatur, et transitum a Servia in Hungariam nobis apertum habebimus. Fontes sempitemos ipsi eripiamus, qui aurum et argentum velut aquam perennem profundunt. Hungariam his opibus subigemus, inque Italiam postmodum profecti, fidei nostræ adversarios debellabimus. Princeps equidem vir simplicissimus, minime malus, hujus Satanæ verbis aures præbuit, et ad despotam Serviæ legatos destinat, qui ca. strum Smedrovum nuper exstructum dedi peterent. Ad istius legatos despota respondit, jusjurandum fidemque datam in mentoriam cis revocat, et contracta aloitatis admonet. At tyrannus, ne minima quidem ratione talium despotæ monitorum habita, in eum movet, et per æstatein Smedrovum accessit. Exhausta erant castri horrea et reliqua cibariorum penus. Tempore igitur apto observato castrum obsidione cinxit, et ad tres menses integros ea protracta, 117 rebus necessarius deficiens tibus tandem deditur, fide data injuriam nulli illatum iri. Patefactis itaque portis obsessi decedunt, et ad Moratem venerandum accessere. Istam obsidionem toleraverant primogenitus despotæ filius, ejusque avunculus Thomas Cantacuzenu». Ad castri custodiam Turcorum præsidio valido imposito, illinc digressus Novopridum urbium Daliarum matiem (metropolim) proficiscitur, eain expugnat, Turcorumque imperio cum universa Servia subjicit, et hieme superveniente Adrianopolin revertitur. Despotæ etiam ambos filios (quorum alter Adrianopoli agebat, dum Smedrovum oppugnabatur, alter eo dedito captus Adrianopolim ductus est) in Asiam vinctos, Amastrim consitio Phadulachi transinittit, oculosque utrique eruit, Draculius etiam per idem tempus obsequium ac Ismaelis Bullialdi notæ. "Ην γάρ σιτοθήκη του κάστρου κενή. Νotavit Maurus Orbinus Sinderoviam fame expugnatam fnisse; cum Irene Georgii uxor avara mulier omne framentum, ut pecuniam corraderet, distraPATROL. GR. CLVIL xisset. Quo simili errore muliebri et impotenti avaritia aliæ urtes in hostium potestatem concesserunt.

τοῦ δεσπότου καὶ πενθεροῦ αὐτοῦ, ἔχων εἰς τοῦτο dulach appellabatur, incitatus. Vir iste malignus ἕνα τῶν μεγιστάνων αὐτοῦ σύμβουλον, ἄνθρωπον κακοποιών, καὶ τῶν Χριστιανῶν ἐχθρὸν ἄσπονδον, ὀνόματι Φαδουλάχ· οὗτος γὰρ ἦν πρῶτον τῶν εἰσοδημάτων τῆς ἡγεμονίας μέγας χαρτουλάριος· εἶτα ὁρῶν αὐτοῦ τὸ πανούργον ὁ ἡγεμὼν ἐξὺ καὶ πρὸς τὰς βουλὰς αὐστηρὸν, καὶ κατὰ τῶν Χριστιανῶν ἐχθρωδῶς διακείμενον, ποιεῖ αὐτὸν καὶ μεσάζοντα. Καὶ τῷ Μουράτ μιᾷ τῶν ἡμερῶν εἴρηκεν· "Ινα τί, κύριε, τοὺς ἐχθροὺς τῆς ἡμετέρας πίστεως εἰς τέλος οὐκ ἀφανίζεις; Θεὸς γὰρ διδοὺς τὴν του σαύτην ἡγεμονίαν, σὺ καταφρονῶν αὐτὴν οὐκ ἐπιβλέπεις εἰς αὐτοὺς, ὡς τῷ Θεῷ δοκοῦν, ἀλλὰ φιλανθρώπως εἰς μακροθυμίαν τοὺς ἀπίστους περιθάλπεις. Οὐκ ἔστιν οὖν τοῦτο, οὐκ ἔστι Θεῷ βουλητίν, ἀλλὰ ἡ μάχαιρά σου φαγέτω κρέα τῶν ἀσεβῶν, ἕως οὗ ἐπιστρέψωσιν ἐν τῇ τοῦ μόνου Θεοῦ καὶ τοῦ μεγάλου προφήτου δι δασκαλία. Γίνωσκε οὖν, ὁ ἡγεμὼν, ὅτι τὸ πολίχνιον ὁ ἐπῳκοδόμησεν ὁ δεσπότης Σερβίας οὐκ ἔστι συμφέρον ἡμέτερον. ᾿Αρθήτω οὖν ἀπ' αὐ τοῦ, καὶ ἔξομεν αὐτὸ διάβασιν ἀπὸ Σερβίας εἰς Οὐγγρίαν. "Αρωμεν ἀπ' αὐτοῦ τὰς πηγὰς τὰς ἀειζώους, τὰς βρυούσας ὡς ὕδωρ ἀέντμον τὸν ἄργυρον καὶ τὸν χρυσὶν, καὶ σὺν αὐτὰς κερδή σομεν Οὐγγρίαν, καὶ ἐπέκεινα Ιταλίας φθάσο μεν, ταπεινώσαντες τοὺς ἐχθροὺς τῆς ἡμετέρας πίστεως. 'Ο δὲ ἡγεμὼν, ἁπλούστατος ῶν, καὶ μὴ ἔχων πονηρίαν ἐν καρδίᾳ, ἔδωκεν ὦτα τοῖς λόγοις τοῦ Σατανᾶ· πέμπει οὖν ἀποκρισιαρίους εἰς τὸν δεσπότην Σερβίας, ζητῶν τὸ πολίχνιον 8 νεωστί ἐδείματα οἷον τὸ Σμέροδον. Ὁ δὲ ἀνταπέστειλεν αὐτῷ λόγους, ἀναμιμνήσκων τοὺς ὅρκους καὶ τὴν συγγένειαν. Ο δὲ τύραννος, μηδὲ ὁπωσοῦν εἰς νοῦν λαβὼν τὰ τοῦ δεσπότου ῥήματα, στρατεύει κατ' αὐτ τοῦ· καὶ δὴ πρῶτον ἔρχεται εἰς Σμύδροδον ώρα θέρους. Ην γὰρ ἡ σιτοθήκη του κάστρου κενὴ καὶ τὰ λοιπὰ τῶν τροφῶν ταμεία. Καὶ σκοπήτας καιρὸν ἀπέκλεισε τὸ πολίχνιον, καὶ παρακαθίσας αὐτῷ μῆνας τρεῖς, ἀπὸ τῆς ὑστερήσεως τῶν αὐταρχιῶν παρεδόθη, ὅρκους δοὺς καὶ πίστεις τοῦ μὴ ἀδικήσαί τινα. Ανοίξαντες δὲ τὰς θύρας ἐξῆλο θα εἰ; προσκύνησιν αὐτοῦ. Ησαν δὲ ἐντὸς ὁ πρῶτ τος υἱὸς τοῦ δεσπότου, καὶ ὁ πρὸς μητρὸς θεῖος αὐτοῦ Θωμᾶς ὁ Καντακουζηνός. Εβαλε γοῦν Τούρ κους ἱκανοὺς εἰς φύλαξιν, αὐτὸς δὲ ἀπάρας ἐκεῖθεν ἔρχεται εἰς Νοβόπριδον μητέρα τῶν πόλεων, καὶ καταπολεμήσα; εἷλε ταύτην, καὶ παρέδωκε Τούρο κοις καὶ ὅλην Σερβίαν. Χειμώνος δὲ φθάσαντος ἐστράφη ἐν τῇ ᾿Αδριανοῦ. Τοὺς δὲ δύο υἱοὺς τοῦ δεσπότου, ἦν γὰρ ὁ εἷς εὑρεθεὶς ἐν ᾿Αδριανουπόλει στρατεύοντος ἐν τῷ Σμεδρόβῳ τοῦ Μουράτ, ὁ δὲ ἕτερος συλληφθεὶς ἐν αὐτῷ τῷ πολιχνίῳ ἤχθη ἐν ac pravus erat, Christianoque nomini hostis infestissimus. Imperii Turcici redituum ac vectigalium magnus chartularius primum fuerat; inspecta vero ejus solertia, et in consiliis ineundis ingenti acumine et promptitudine, quodque Christianis infensus esset, in Mesazontón seu Vezirorum oralinem princeps allegit. Is igitur aliquando hæc Morati dixit: Quare, domine, fidei nostræ hostes internecione non deles? Cum enim ad tantum imperium Deus te provexerit, ipsum negligis, nec in Christianos secundum Dei placitum animadvertis; quin into humanus et longanimis iufdeles fores ac prolegis, id nequaquam Deo acceptum. Gladius porro tuus, impiorum urnes devoret, donec ad unius Dei et magni prophetæ disciplinam convertantur. Animum itaque adverte, o princeps, illudque custrum, quod Servia despota ædificarit, nullatenus rebus nostris conducere, considera. Eo depellatur, et transitum a Servia in Hungariam nobis apertum habebimus. Fontes sempitemos ipsi eripiamus, qui aurum et argentum velut aquam perennem profundunt. Hungariam his opibus subigemus, inque Italiam postmodum profecti, fidei nostræ adversarios debellabimus. Princeps equidem vir simplicissimus, minime malus, hujus Satanæ verbis aures præbuit, et ad despotam Serviæ legatos destinat, qui ca. strum Smedrovum nuper exstructum dedi peterent. Ad istius legatos despota respondit, jusjurandum fidemque datam in mentoriam cis revocat, et contracta aloitatis admonet. At tyrannus, ne minima quidem ratione talium despotæ monitorum habita, in eum movet, et per æstatein Smedrovum accessit. Exhausta erant castri horrea et reliqua cibariorum penus. Tempore igitur apto observato castrum obsidione cinxit, et ad tres menses integros ea protracta, 117 rebus necessarius deficiens tibus tandem deditur, fide data injuriam nulli illatum iri. Patefactis itaque portis obsessi decedunt, et ad Moratem venerandum accessere. Istam obsidionem toleraverant primogenitus despotæ filius, ejusque avunculus Thomas Cantacuzenu». Ad castri custodiam Turcorum præsidio valido imposito, illinc digressus Novopridum urbium Daliarum matiem (metropolim) proficiscitur, eain expugnat, Turcorumque imperio cum universa Servia subjicit, et hieme superveniente Adrianopolin revertitur. Despotæ etiam ambos filios (quorum alter Adrianopoli agebat, dum Smedrovum oppugnabatur, alter eo dedito captus Adrianopolim ductus est) in Asiam vinctos, Amastrim consitio Phadulachi transinittit, oculosque utrique eruit, Draculius etiam per idem tempus obsequium ac Ismaelis Bullialdi notæ. "Ην γάρ σιτοθήκη του κάστρου κενή. Νotavit Maurus Orbinus Sinderoviam fame expugnatam fnisse; cum Irene Georgii uxor avara mulier omne framentum, ut pecuniam corraderet, distraPATROL. GR. CLVIL xisset. Quo simili errore muliebri et impotenti avaritia aliæ urtes in hostium potestatem concesserunt.

DUCE venerationem exhibiturus Moralem adiit, qui 'Αδριανοῦ, πέμψας οὖν αὐτοὺς δεσμίους ἐν τῇ Αναvinctum Callipolim eun misit, ubi turri inclusus sub custodia habetur. Ei objiciebatur meditata proditio, dum in Hungariam expeditionis viæ dux crat: alia item in eum confingebantur crimina quorum Phadulachus artifex erat. Cum vero per plures dies in illo carcere Draculius mansisset, ambos filios obsides ab illo petierunt, quos adhuc impuberes ad se per nuntium accersitos tradidit. Eos Nympliæum imperator Morates transmittit, situm id in Asia, cɔstrum, mandatque ut arcte custodiantur. At Draculium, postquam sacramento adactus cavit se in Gde nunc et in posterum mansurum, in Walachiam dimisit. τολῇ ἐν ᾿Αμασίᾳ, ἐξορύττει τοὺς ὀφθαλμοὺς καὶ τῶν δύο, συμβουλίᾳ τοῦ Φαδουλάχ. Ὁ δὲ Δραγούλιος ἐλθὼν εἰς προσκύνησιν αὐτοῦ ἐν ἐκείνῳ τῷ καιρῷ, πέμπει αὐτὸν δέσμιον ἐν Καλλιουπόλει φυλακίσας αὐτὸν ἐν τῷ πύργῳ· εὑρῶν αἰτίαν ὅτι ἐν τῇ εὐγ γρία έμελλε προδώσειν αὐτὸν, ὅτε προωδοποίει, καὶ ἄλλα τινὰ ἐφευρέματα & διενόει ὁ Φαδουλάχ. Ποιή σας οὖν ἡμέρας πολλὰς ἐν τῷ πύργῳ, ἐζήτησαν παρ' αὐτῷ τοὺς υἱοὺς αὐτοῦ ὁμήρους, καὶ πέμψας ἔφερε, καὶ παρέδωκεν αὐτοὺς ἔτι ἀφήλικας ὄντας. 'Ο δὲ λαβὼν αὐτὰ στέλλει ἐν τῇ ᾿Ανατολῇ ἐν ᾿Ασία ἐν κάστρῳ τινὶ Νύμφαιον ἐπονομαζόμενον, παραγ γείλας φυλάττειν ἐπιμελῶς αὐτά. Τὸν δὲ Δρα γούλιον, δοὺς ὅρκους καὶ λαβὼν, ὡς ἔνται πιστὸς ἀπὸ τοῦ νῦν καὶ εἰς τὸ ἑξῆς, ἀπέλυσεν ἐν Βλαχία. Vere deinde inchoante validum exercitum conscribit Morates, in unum copiis tam Asiæ quam Europæ, collectis el ad oppugnandam Belogradum (Albam Græcam) expeditionem suscipit. Hæc porro Serviæ urbs est, situ tuta, et facili expugnationi haud exposita, ad confluentem duorum fluviorum, Danubii scilicet et Savi, condita. Hanc equidem Hungariæ rex sibi permitti poposcerat; veritusque despota Georgius, ne Turci illam occuparent, et in oppositam ripam trajecti Hungarorum, suasque urbes quas in Hungaria nullas possidebat, caperent, Hungaris, ut potentioribus et magis bellicosis, illam urbem tuendam concedit. Que tempore autem Smedrovumi Morates obsidebat, ultra Istruin despota, cui Turci admodum intensi erant, transierat, et in ditionis suæ urbibus, Hungarorum agmine ad sui custodiam cinctus, degehat. Belogradum ergo ubi accessit Morates, castra për ambitum metatus est, machinas plurimas, quibus lapides jacularetur, cum magnas, tum parvas fabricavit, aggeres congessit, triremesque ultra 118 centum, quibus luvius navigaretur, apparavit. In tolos deinde sex menses obsídio protrahitur, frustra cum terra, tum fluvio tentata expugnatione. Quinetiam multorum procerum famulorumque domesticorum jacturam fecit, quos 'pestis missiliaque urbis machinis excussa abΕαρος δὲ ἀρξαμένου στρατὸν ἐγείρει μέγαν καὶ πολὺν ἔκ τε Ἀσίας καὶ Θράκης, καὶ κατὰ τοῦ Πελογάδου ἐστράτευσεν "Ην δὲ τὸ Πελογράφον πόλις Σερβίας ὀχυρὰ καὶ δυσάλωτος, ἔχων τους θεμελίους ἀνὰ μέσον ποταμῶν δύο, Δανούσεως τε καὶ Σάβα. Πρὸ ὀλίγου δὲ αἰτήσας αὐτὴν τὴν πόλιν ὁ Κράλης Ουγγρίας, δέδωκε πρὸς αὐτὸν ὁ δεσπότης Γεώργιος, φοβούμενος μήπως οι Τούρκο παραλαβόντες αὐτήν, τὴν περαίαν διαβάντες ἔλωτι τις πόλεις Ούγγρων καὶ τοῦ δεσπότου· ἔχει γὰρ 5 Σέρβος ἐν τῇ περαίᾳ πόλεις ἱκανάς· ὡς δυνατω τέρους τοίνυν καὶ μαχιμωτέρους, ἔδωκεν αὐτὴν πρὸς τοὺς Ούγγρους ἵνα φυλάττωσι. Καὶ γὰρ ὁ δεσπότης είχε περάσας τὸν Ίστρον, ότε ἡ Μουράτ ἐζήτει τὸ Σμέδροδον, καὶ ἦν αὐλιζόμενος ἐν ταῖς Ο αὐτοῦ πόλεσιν, ἔχων φυλάσσοντας αὐτὸν τοὺς Οὐγο γρους. Εν τούτῳ καὶ οἱ Τοῦρκοι έχθρωδῶς διετές θησαν εἰς αὐτόν. Ελθὼν δὲ ἐν τῷ Πελογράδῳ καὶ τὰς σκηνὰς πήξας γυρόθεν, καὶ πετροβολισμού; πολλούς κατασκευάσας μικρούς τε καὶ μεγάλους, καὶ χώματα ἀνεγείρας, καὶ διὰ τοῦ ποταμοῦ τριή ρεις ἐπέκεινα τῶν ἑκατὸν πλέειν ἑτοιμάσας, ἐν ὅλοι; ἐξ μησὶν παρακαθίσας καὶ διὰ ξηρᾶς, καὶ διὰ τοῦ ποταμοῦ, οὐδὲν ὤνησεν, ἀλλὰ μᾶλλον ἀπεβάλλετο καὶ πολλοὺς τῶν μεγιστάνων καὶ τῶν δούλων αὐτ τοῦ, διά τε τῆς λοιμώδους νόσου, καὶ διὰ τῶν μη χανῶν τῶν πεμπομένων ἐκ τοῦ κάστρου. Επεμπον γὰρ εἰς αὐτοὺς βολίδας μολιβδίνας, ὅσον καρύου Ismaelis Bullialdi notæ. Καὶ κατὰ τοῦ Πελογράδου ἐστράτευσεν. scribit. Frequentavit quoque illius aulam Georgius, Boninius D. 111, 1. ν: «Eo fere anno quo Albertus obiit, Amurathes Mysiam occupavit, Alban Greecam obsedit, et frustra expugnare tentat. Αd annum Hegiræ 845 [Christi 1439] ea referunt Turci. Laonicus, lib. r, de illa Belogradi obsidione mentionem facit. Belogradum multis nominibus appellatur, Alba Græca, Alba Bulgarica, Nandor Alba. Πρὸ ὀλίγον δὲ αἰτήσας αὐτήν. Ducas Sigismundum, quem Hungariæ Cralem appellat, Albam Græcam a Georgio, tuendæ illius causa adversus Turcos, petiisse scribit. At Hungaricarum rerum scriptores aliter narrant. Thwroczius Georgium Sigismundo cessisse Nandor Albam, et cum eo permutasse anno 1425 scribit. Boulinius, decadis ut lib. au, Sigismundo cessisse Albam Græcam Georgium superioris Mysiæ princeps, quem Despotam nominant. Hic Sigismundi beneficentia victus, Albam Græcam, ibi ad Danubii ac Savi confluenta sitam, ubi Taurinium olim fuerat, in perpetuæ fidelitatis pignus, veluti tuti obsidis loco, imperatori sponte dono dedil: quod quidem in Mysia, et ea, quae ad Turcos auc spectat, Hungaria, unicum est propugnaculum. Con tra ille, ne bene merenda cederet, hæc illi castella in regno rependit, Zalon, Kemem, Behem, Kelpen, Vilagosuarum, Tochaium, Mouk.com, Thaalliam, Rhegesum, oppida vero, Zathmar, Bezernem, Debreczem, Thur, Varsan, et pleraque alia: Budæ autem magnificas ædes, quæ regia loco haberi possunt. Sunt tamen alii auctores, qui banc permutationem factam ab Alberto Austriaco Hungariæ rege dicant.

DUCE venerationem exhibiturus Moralem adiit, qui 'Αδριανοῦ, πέμψας οὖν αὐτοὺς δεσμίους ἐν τῇ Αναvinctum Callipolim eun misit, ubi turri inclusus sub custodia habetur. Ei objiciebatur meditata proditio, dum in Hungariam expeditionis viæ dux crat: alia item in eum confingebantur crimina quorum Phadulachus artifex erat. Cum vero per plures dies in illo carcere Draculius mansisset, ambos filios obsides ab illo petierunt, quos adhuc impuberes ad se per nuntium accersitos tradidit. Eos Nympliæum imperator Morates transmittit, situm id in Asia, cɔstrum, mandatque ut arcte custodiantur. At Draculium, postquam sacramento adactus cavit se in Gde nunc et in posterum mansurum, in Walachiam dimisit. τολῇ ἐν ᾿Αμασίᾳ, ἐξορύττει τοὺς ὀφθαλμοὺς καὶ τῶν δύο, συμβουλίᾳ τοῦ Φαδουλάχ. Ὁ δὲ Δραγούλιος ἐλθὼν εἰς προσκύνησιν αὐτοῦ ἐν ἐκείνῳ τῷ καιρῷ, πέμπει αὐτὸν δέσμιον ἐν Καλλιουπόλει φυλακίσας αὐτὸν ἐν τῷ πύργῳ· εὑρῶν αἰτίαν ὅτι ἐν τῇ εὐγ γρία έμελλε προδώσειν αὐτὸν, ὅτε προωδοποίει, καὶ ἄλλα τινὰ ἐφευρέματα & διενόει ὁ Φαδουλάχ. Ποιή σας οὖν ἡμέρας πολλὰς ἐν τῷ πύργῳ, ἐζήτησαν παρ' αὐτῷ τοὺς υἱοὺς αὐτοῦ ὁμήρους, καὶ πέμψας ἔφερε, καὶ παρέδωκεν αὐτοὺς ἔτι ἀφήλικας ὄντας. 'Ο δὲ λαβὼν αὐτὰ στέλλει ἐν τῇ ᾿Ανατολῇ ἐν ᾿Ασία ἐν κάστρῳ τινὶ Νύμφαιον ἐπονομαζόμενον, παραγ γείλας φυλάττειν ἐπιμελῶς αὐτά. Τὸν δὲ Δρα γούλιον, δοὺς ὅρκους καὶ λαβὼν, ὡς ἔνται πιστὸς ἀπὸ τοῦ νῦν καὶ εἰς τὸ ἑξῆς, ἀπέλυσεν ἐν Βλαχία. Vere deinde inchoante validum exercitum conscribit Morates, in unum copiis tam Asiæ quam Europæ, collectis el ad oppugnandam Belogradum (Albam Græcam) expeditionem suscipit. Hæc porro Serviæ urbs est, situ tuta, et facili expugnationi haud exposita, ad confluentem duorum fluviorum, Danubii scilicet et Savi, condita. Hanc equidem Hungariæ rex sibi permitti poposcerat; veritusque despota Georgius, ne Turci illam occuparent, et in oppositam ripam trajecti Hungarorum, suasque urbes quas in Hungaria nullas possidebat, caperent, Hungaris, ut potentioribus et magis bellicosis, illam urbem tuendam concedit. Que tempore autem Smedrovumi Morates obsidebat, ultra Istruin despota, cui Turci admodum intensi erant, transierat, et in ditionis suæ urbibus, Hungarorum agmine ad sui custodiam cinctus, degehat. Belogradum ergo ubi accessit Morates, castra për ambitum metatus est, machinas plurimas, quibus lapides jacularetur, cum magnas, tum parvas fabricavit, aggeres congessit, triremesque ultra 118 centum, quibus luvius navigaretur, apparavit. In tolos deinde sex menses obsídio protrahitur, frustra cum terra, tum fluvio tentata expugnatione. Quinetiam multorum procerum famulorumque domesticorum jacturam fecit, quos 'pestis missiliaque urbis machinis excussa abΕαρος δὲ ἀρξαμένου στρατὸν ἐγείρει μέγαν καὶ πολὺν ἔκ τε Ἀσίας καὶ Θράκης, καὶ κατὰ τοῦ Πελογάδου ἐστράτευσεν "Ην δὲ τὸ Πελογράφον πόλις Σερβίας ὀχυρὰ καὶ δυσάλωτος, ἔχων τους θεμελίους ἀνὰ μέσον ποταμῶν δύο, Δανούσεως τε καὶ Σάβα. Πρὸ ὀλίγου δὲ αἰτήσας αὐτὴν τὴν πόλιν ὁ Κράλης Ουγγρίας, δέδωκε πρὸς αὐτὸν ὁ δεσπότης Γεώργιος, φοβούμενος μήπως οι Τούρκο παραλαβόντες αὐτήν, τὴν περαίαν διαβάντες ἔλωτι τις πόλεις Ούγγρων καὶ τοῦ δεσπότου· ἔχει γὰρ 5 Σέρβος ἐν τῇ περαίᾳ πόλεις ἱκανάς· ὡς δυνατω τέρους τοίνυν καὶ μαχιμωτέρους, ἔδωκεν αὐτὴν πρὸς τοὺς Ούγγρους ἵνα φυλάττωσι. Καὶ γὰρ ὁ δεσπότης είχε περάσας τὸν Ίστρον, ότε ἡ Μουράτ ἐζήτει τὸ Σμέδροδον, καὶ ἦν αὐλιζόμενος ἐν ταῖς Ο αὐτοῦ πόλεσιν, ἔχων φυλάσσοντας αὐτὸν τοὺς Οὐγο γρους. Εν τούτῳ καὶ οἱ Τοῦρκοι έχθρωδῶς διετές θησαν εἰς αὐτόν. Ελθὼν δὲ ἐν τῷ Πελογράδῳ καὶ τὰς σκηνὰς πήξας γυρόθεν, καὶ πετροβολισμού; πολλούς κατασκευάσας μικρούς τε καὶ μεγάλους, καὶ χώματα ἀνεγείρας, καὶ διὰ τοῦ ποταμοῦ τριή ρεις ἐπέκεινα τῶν ἑκατὸν πλέειν ἑτοιμάσας, ἐν ὅλοι; ἐξ μησὶν παρακαθίσας καὶ διὰ ξηρᾶς, καὶ διὰ τοῦ ποταμοῦ, οὐδὲν ὤνησεν, ἀλλὰ μᾶλλον ἀπεβάλλετο καὶ πολλοὺς τῶν μεγιστάνων καὶ τῶν δούλων αὐτ τοῦ, διά τε τῆς λοιμώδους νόσου, καὶ διὰ τῶν μη χανῶν τῶν πεμπομένων ἐκ τοῦ κάστρου. Επεμπον γὰρ εἰς αὐτοὺς βολίδας μολιβδίνας, ὅσον καρύου Ismaelis Bullialdi notæ. Καὶ κατὰ τοῦ Πελογράδου ἐστράτευσεν. scribit. Frequentavit quoque illius aulam Georgius, Boninius D. 111, 1. ν: «Eo fere anno quo Albertus obiit, Amurathes Mysiam occupavit, Alban Greecam obsedit, et frustra expugnare tentat. Αd annum Hegiræ 845 [Christi 1439] ea referunt Turci. Laonicus, lib. r, de illa Belogradi obsidione mentionem facit. Belogradum multis nominibus appellatur, Alba Græca, Alba Bulgarica, Nandor Alba. Πρὸ ὀλίγον δὲ αἰτήσας αὐτήν. Ducas Sigismundum, quem Hungariæ Cralem appellat, Albam Græcam a Georgio, tuendæ illius causa adversus Turcos, petiisse scribit. At Hungaricarum rerum scriptores aliter narrant. Thwroczius Georgium Sigismundo cessisse Nandor Albam, et cum eo permutasse anno 1425 scribit. Boulinius, decadis ut lib. au, Sigismundo cessisse Albam Græcam Georgium superioris Mysiæ princeps, quem Despotam nominant. Hic Sigismundi beneficentia victus, Albam Græcam, ibi ad Danubii ac Savi confluenta sitam, ubi Taurinium olim fuerat, in perpetuæ fidelitatis pignus, veluti tuti obsidis loco, imperatori sponte dono dedil: quod quidem in Mysia, et ea, quae ad Turcos auc spectat, Hungaria, unicum est propugnaculum. Con tra ille, ne bene merenda cederet, hæc illi castella in regno rependit, Zalon, Kemem, Behem, Kelpen, Vilagosuarum, Tochaium, Mouk.com, Thaalliam, Rhegesum, oppida vero, Zathmar, Bezernem, Debreczem, Thur, Varsan, et pleraque alia: Budæ autem magnificas ædes, quæ regia loco haberi possunt. Sunt tamen alii auctores, qui banc permutationem factam ab Alberto Austriaco Hungariæ rege dicant.

Ποντίκου τὸ μέγεθος, ἀπὸ κατασκευῆς χαλκής sumpserunt. In ipsos enim globulos plumbeos, ἐχούσης ἐντὸς τὰς βολίδας καθ' ὁρμαθόν πέντε ή καὶ δέκα. Ἐξόπισθεν οὖν τῆς χαλκῆς καλάμου βοτάνης σκευασία ἐκ νίτρου τεάφης, καὶ καρ βούνου Ιτέας πλήρης. Οσμήν οὖν ἀσπίθος ἦν τοῦ σπινθήρος πυρός, εἰ πλησιάσειεν. Τῇ ἀναμιγῇ ταύτῃ αίφνης εξάπτει, καὶ στενοχωρουμένου τοῦ πνεύματος ὑπὸ τῶν βολίδων, ἐξ ἀνάγκης ὠθεῖ τὰς βολίδας, καὶ ὠθουμένων ἢ πρὸς τὴν βοτάνην ἐγγὺς ὠθεῖ τὴν πρὸ αὐτῆς, ἡ δ᾽ αὐτὴ τὴν ἔμπροσθεν. Καὶ οὕτως ἡ δύναμις μέχρι τὴν εἰς τὸ στόμιον προκειμένην βολίδα πέμπεται, καὶ ἀποπέμπει ταύτην ἄχρι μιλίου ἐδόν· καὶ τὸν τυχόντα εἰ ἄνθρωπον, εἴτε ζῶον, εἰ καὶ σιδηροφοροῦσιν. Ἀλλ' ἡ δύναμις τῆς βοτάνης τόσον υπερισχύει, ὅσον καὶ περονήσας ἡ βολὶς τὸν ἕνα οὐ χαυνούτσι πρὸς τὸν ἕτερον, καὶ οὐδὲ ἐν τοῖς δυσὶ σώμασιν ἀτονεῖται ἡ δύναμις, εί καὶ σιδηροφόροι καὶ ἔνοπλοι. Αλλ' ὅταν ἡ βολίς εύχῃ σιδήρου, ἢ ἄλλης τινὸς ὕλης ὁπλοποιίαν [8πλοποία] στενοχωρουμένης, τὸ σφυρῶδες [σφαιρῶδες] εἰς γραμμὴν μετασχηματίζει, καὶ ὥσπερ ἦλος ὁ βόλος γίνεται· καὶ διέρχεται τοῖς τῶν ἐγκάτων ἐντέρας καθὰ ποταμὸς πύρινος. nuci Ponticæ magnitudine pares, machina ænea, cui recta serie imponebantur, quinque vel decein expulsos mittebant. Post æneum autein L'bum (fistulæ enim seu arundinis formam oblongam machina imitatur) receptaculum crat pulvere repletum, qui nitro, sulphure et carbone saligno contritis ac commistis conficitur. Odorem bituminis, st naribus admoveatur ignis scintilla, refert. Sic temperatus statim accenditur, ignisque spiritus in arcto a globulis cohibitus eos vi expellit; hac violentia dum impelfuntur, qui pulveri proximus est contiguum propellit, bicque antecedentem. Vis illa tandiu durat donec per forainen tubi pulvis accensus erumpat, qui milliaris uuius spatio fertur: et obvium quidquid habet, sive hominem, sive quodcunque aliud brutum animal quamvis ferro teclum penetrat, quod vis pulveris vehemens et acris sit. Globulus etiam cum per unum transadactus fuerit, in sequenti non deficit; non etiam penetratis duobus corporibus ferro tectis vis illa remittitur. Quod si globus ferreus fuerit, vel ex alia qualibet materia malleo condensata, percussione rotunditas in oblongam figuram versa clavo assimilatur, et interiora viscera ceu Duvius igneus pervadit. CAPUT XXXI. Ad synodum celebrandam proficiscitur in Italiam imperator, quem patriarcha et alii comitati sunt. Quid Florentiæ actum sil, et quid post Græcorum în patriam reditum acciderit, narralur. Ἐν δὲ τῷ ἔτει ἐκείνῳ ἔπλει ὁ βασιλεὺς Ἰωάννης Anno illo imperator Joannes, patriarcha doἐν Ἰταλίᾳ σὺν τῷ πατριάρχῃ κυρίῳ Ἰωσὴφ και mino Josepho, cæterisque episcopis et EccleIsmaelis Bullialdi notæ. Βοτάνης σκευασία. Βοτάνης appellant Greci – Σημείωσαι, ὅτι ἐπὶ τῆς βασιλείας Κωνσταντίνου moderni pulverem tormentarium seu pyrium. Hoc τοῦ Μονομάχου, ἀναχθεὶς εἰς τὸν θρόνον Κωνloco Τεάφης, per T scribitur in cod. nis, sed in dirio- σταντινουπόλεως Μιχαήλ ο Κηρουλάριος, ἅμα τῷ mariis Graco Barbaris θειάφι, sulphur. Verl: porro χειροτονηθῆναι, τὴν πάππα Ρώμης ἐξέβαλε τῶν illa, ὀσμὴν οὖν ἀσπίθος ἦν τοῦ σπινθῆρος πυρὸς, εἰ διπτύχων, τὸ τῶν ᾿Αζύμων ζήτημα ἐπενεγκὼν αὐ πλησιάσειεν, reddidi ut in textu leguntur. Et pro ἀσπί τῷ τῆς ἐκβολής αἴτιον, καὶ τὴν τοῦ ἁγίου Πνεύμα Οῳ, ἄσφαλτον voluisse dicere probabile est, cum τὸς ἐν τῷ Συμβόλῳ προσθήκην, ὥς φασι. Συνήρ ἀσπίθος, Græco-Barbara vox,idem significet ac σπιν- γησεν αὐτῷ ὁ Πέτρος Αντιοχείας ὁ πατριάρχης 0hp. Deinde quis odor scintillæ illius pulveris aecen. καὶ Λέων ὁ Βουλγαρίας. Ην δὲ ἡ βασιλεία τοῦ ῥη si, nisi sulphureus, cui bituminis odor proximus est? θέντος τοῦ Μονομάχου κατὰ τὴν χρονικὴν τοῦ Σκυ Ad synodum Florentinam celebrandam impe- λίτζη περίληψιν ἐν ἔτει σφνζ'. Εἰσὶν σῦν ἐν τῷ παρrator e porta Constantinopoleos solvit anno 6946, ίντις έα' έτει (ἐν ᾧ καὶ ἡ ἅλωσις τῆς Κωνσταν Novemb. 25, ludict. 1, Christi 1437. Posi muitas τινουπόλεως παρὰ τῶν ἀθέων Τούρκων γέγονε, rizas, contentiones atque dissidia, quæ pacem ac Μαΐῳ κθ' ἡμέρᾳ τρίτῃ) ἔτη υδ' ἀφ' οὗπερ ἐγένετο concordiam Ecclesiarum convulserunt, sub Pho- τὸ σχίσμα τῶν Ἐκκλησιῶν τῶν Ρωμαίων καὶ Φράγ tio Constantinop. patriarcha, qui Iguatio ejecto κων τελείως. Ὁ δὲ αὐτὸς Μιχαὴλ ὁ Κηρουλάριος sedem invasit, schisma secutum est: quod instar ἐπὶ πλέον ἀνήγειρε τὸ σχίσμα, καὶ τὴν φλόγα ἐξέ ulceris carcinomatici serpsit, nec postea sanari καυσεν αὐτοῦ. Καὶ διά τινα κοσμικά πράγματα, potuit, quamvis Christianæ pacis studiosi medica- ἅπερ έφθασε διακονήσας ο Ιταλός Αργυρος· ἐπίmina el unguenta ei adhibere conati simt. Sub Con- πλεον δὲ διὰ τὸ εθέλειν τὸν πατριάρχην ἐκεῖνον, καὶ stantino demum Mouomacho, patriarcha Constan. τοὺς μετ' αὐτὸν, εἶναι μὲν ἀνεγκλήτους καὶ ἀκρί umopolitanus factus Michael Cerularius, odio capi- τους παρὰ τοῦ Ῥώμης, ἀντιπεριστῆσαι δὲ εἰς ἑαυ tali Ecclesiam Romanam ejusque præsules proseτοὺς καὶ κατὰ τῶν λοιπῶν πατριαρχικών θρόνων cutus est: illiusque malis artibus discordia invaluit. κράτος, καὶ εἶναι τὸν Κωνσταντινουπόλεως κατά Alesso patriarcha: successit Cerularius anno mundi πάντων, ὅπερ ἣν πρότερον ὁ Ρώμης τῶν πάντων 6551 (Christi 1043), Marti 25, ut scripsere Georgius Εξάρχων. Imperante Constantino Monomacho in sedem Gedrenus, et Joann. Curepalates Scylitza. Quæ in patriarchatem collocatus est Michael Cerularius, Ecclesiam Romanam molitus sit ille Michael, quan- qui statim ubi creatus fuit, papam Romæ e sucris tumque fuerit Leonis IX pacis ac concordiæ stu- diptychis abrasit, ei objiciens quod pane azymo Eudium, in hujus contra Acridanum actis, et apud charistiam conficeret, et Symbolo additam Spiritus Baronium videre licet auuo 1055. Quod ut magis sancti a Filio processionem. Hoc in negotio adjutores confirmemus, malevolumque Cerularii animum os- ipsi fuere Petrus Antiochiæ patriarcha et Leo Bulgatendamus, Græci, anonymi quidem, testimonium riæ archiepiscopus. Regnabat porro Monomachus ille adducemus, quod exstat in bibliothecæ Regiæ ms. juxta Scylitzæ Chronicon anno 6557 (Christi 10.9).

sie prasi:libus cum comitantibus, in Italian & λοιποῖς ἐπισκόποις καὶ ἄρχουσι, κροτῆσαι τὴν σύνο ad celebrandam synodum navigavit. Præmeditatus erat Ecclesiarum unionem, legatosque Romam ad papam Eugenium antea destinarat: qui sumptus omnes illius profectionis se facturum pollicitus est reditus insuper palatif officialibus, Ecclesiæ præsulibus, ipsisque imperatori ac patriarchae in Italia attributurum. Ubi ex Asia, Thracia, insulis atque etiam ex monte sancto monacin circiter palatiique oficiales quasi 119 Constantinopoli convenerunt, triremes, quas papa ex Italia pecunia sumptibus faciendis instructas δεν. Ην γὰρ προμεμελετηκὼς τὴν ἔνωσιν, καὶ πέμψας ἐν Ρώμῃ πρέσβεις προλαβὼν τῷ πάππα Εὐγενίῳ, ὑπέσχετο τὴν πᾶσαν καθ᾽ ὁδὲν δαπάνην αὐτὸς δοῦναι, καὶ προσόδους ἐν Ἰταλίᾳ τοῖς τοῦ παλατίου καὶ τῆς ᾿Εκκλησίας ἄρχουσι, καὶ αὐτῷ βασιλεῖ, καὶ τῷ πατριάρχῃ. Οἱ δὲ ἀθροισθέντες ἐν Κωνσταντινουπόλει ἐκ τῆς ᾿Ασίας, καὶ Θράκης, καὶ τῶν τῆς νήσου εὑρισκομένων, τῶν ἐκ τοῦ ἁγίου όρους εύρισκομένων μοναχῶν τὸν ἀριθμὸν ὡς καὶ οἱ τοῦ παλατίου σὺν τῷ βασιλεῖ ὡ;· καὶ τριήρεις πέμψας ὁ πάππας ἐξ Ιταλίας, καὶ τὰ πρὸς Ismaelis Bullialdi notæ. 70Inde ad annum 6961 (quo Cpolis ab atheis Turcis capta est Maii 29, feria 3) anni 404 elapsi sunt, quibus schisma inter Romæos seu Græcos et Francos seu Occidentales perseveravit. Michael ipse Cerularius schismatis malum auxit, et in majus discordiæ incendium prorumpere fecit. Italus quoque quidam nomine Argyrus, rebus quibusdam secularibus admistis, vulnus illud exasperavit, maxime vero ac præcipue patriarchæ libido: qui se suosque successores Romana sedis jurisdictioni subtrakere voluit, nec ad papam amplius provocari, nee ab eo judicari. Propositum insuper illius erat, in aliorum patriarcharum thrones auctoritatem et jurisdictionem in se trakere: quamque antea papa Romæ in cæteros habuerat, testatem ad Cpolitanum patriarcham transferre. Hoc schisma ad Michaelis Palæologi tempora perseveravit: qui anno 1274 in concilio Lugdunensi illud conciliare, discordias inter Græcos et Latinos componere per legatos laboravit, et Græcam Ecclesiam in communionem a Romana recipi effecit. V. rum unionis decreto Græci plerique contradixejunt: frustraque fuit Michaelem imperatorem unionem amplexum esse, Joannemque Beccum patriarcham, qui dum privatus vixerat, eam aversatus fuerat, tandem approbasse. Andronicus enim Michaelis filius, et Georgius Cyprius patriarcha illam improbarunt et condemnarunt. Andronicus etiam patrem suum Michaelem defunctum sepulturæ pompa ac consuetis honoribus privavit, quod cumi Latinis sensisset. Joannes deinde Cantacuzenus, cum res ejus ad angustias redactæ essent, illam Ecclesiarum unitatem meditatus est, et Græcam Ecclesiam cum Romana in gratiam redire cupiebat, ut summum Pont. Latinosque in suas partes adversus Annam et senatum Cpolitanum traheret, quod ipse in historia, quam scripsit, testatur. Verum quem ex ea unione fructum sperare poterat, in tanta Græcorum ab Ecclesia Romana dissensione? quam maximam fuisse, et sæviisse in Latinos acerbissimo odio Orientales ex ipso Cantacuzeno constat. Ille enim, de Apocauci perditissimi viri malis artibus disserendo, tradit istum ad summum Pont, imperatricis Annæ nomine, eaque inscia litteras scripsisse: quibus Anna Orientalem Ecclesiam Romanæ restituebat, et Papæ jurisdictioni subjiciebat. Rem serio agi verasque esse litteras persuasus pontifex, ad Annam rescribit: de tai sancto proposito eam laudal, hortaturque ut in eo perseveret. Pontificis litteræ Apocauco redditæ sunt, quas apud se occultabat, adversus Annam in medium illas adducturus, si eam abhorrere a conjugio Joannis imperatoris et filia sue sensisset: in publicum siquidem pontificis litteris editis, clerum Cpolitanum plebemque in Annam concitaturum se sciebat, illique Ecclesia. rum unioni Græcos prorsus adversari noverat. Manuele porro Palæologo imperante, cum Græcoruin res a Turcis attritæ fuissent, nec imperium nisi precarium, ut ita dicam, Turcis vectigales facti, obtinerent: ultima necessitate cogente, opem rebus afflictis suis implorantes, ad Latinos confugiunt: utque facilius impetrent, spem ad Ecclesiæ com munionem redeundi Latinis faciunt, et circa annum Christi 1417, a' Manuele missus in Italiam Eudr. mon Joannes, Cpolitanain Ecclesiam tokim:que Orientem Ecclesiæ Romanæ redditurus erat, et cum illius auni die 11 Novemb. summus pontifex electus fuisset Martinus V, cum eo de Ecclesiarum com. ciliatione agit: imperatoris et patriarchæ affectum, quo promovere tam ingens bonum student, exponit. Martinus papa Eudæmonem Joannem benigne amplexus est, indulgentiasque concessit illis, qui militatum irent ad Hexamilium propugnandum. Litteras etiam ad imperatorem et patriarcham seribit, quibus significat, quanta animi cupiditate Ec clesiarum unionem optet. Postquain vero Manuel obiit, Joannes ejus successor legatos ad papam de reconcilianda concordia semel atque iterum mittt. Secundam legationem, cujus meminit Pliranzes, 1. 11, c. 9, obierunt circa annum 1430 Marcus Jagaris magnus stratopedarcha, Curunus Manganorum præsul, et Demetrius Angelus Clilas, qui impera tori a secretis erat. Actum deinde de concilio indicendo, ut in eo transigerent decernerentque Ecclesiæ unionem. Concilium per id tempus Basilea habebatur, ad quod Orientalem Ecclesiam Patres invitabant: sed Græci summi Pont. parubus adbærent, et in Italiam veniunt, cumque Latinis concilium Ferrariæ, Florentiæ demum celebrant: quod, qualem exitum habuerit, ex hac historia Ducæ colligere licet. Οἱ δὲ άθροισθέντες. Archipræsules 2 pa triarcha electi eum comitati sunt, et synodo interfuerunt, Ephesi, Trapezuntis, 'Heracleæ, Cyrici, Sardium, Nicomediae, Nicææ, Tornovi, Monembasia, Lacedæmonis, Amasia, Mitylenes, Staurnpoleos, Moldaviæ, Rhodi, Helenici, Drama, Ganni, Dristræ et Anchiali: omnes numero viginti. Venit ad concilium et Russie archipræsul cuin episcopo. Ex archontibus etiam Ecclesiæ adfuerunt magnos sacellarius, magnus oxevooúla, seu vasoruki custos, magnus chartophylax, magnus Ecclesiæ præfectus, protecdicus, nomophylax, et alii officiales omnes fere, exce, to hieromnemone, qui tunc morbo decubuit. Præsules vero monasteriorum fuerunt, Greg Pantocratoris præsul, Malei præsul, S. Basili prasul. Ex hieromonachis Pachouius, Moyses Lauræ monasterii, Dorotheus Batopædii monasterii monachi. Alexandrini patriarchæ vicarius fit Heracle ensis archiepiscopus. Antiochiæ patriarchæ vices obeunt Greg. pneumaticus, et Russiæ archiepiscopus. Hierosolymitani tandem Ephesi et Sardium archiepiscopi. Καὶ τριήρεις πέμψας ὁ πάππας. Illæ trire mes Venetæ circa finem Septembr., anno 1437, quibus præfectus erat Antoninus Condolmerins, Eugepapæ nepos, Constantinopolim appulsa sunt, tetræque motus ipso die factus adnotatur.

tes versus Venetiam navigarunt. Hlue appulsos Remæos respub, cum humanitate suscepit; imperatoremque ut alterum monarcham et saluti animorum providentem, patriarcham pariter et cæteros metropolitas excepit. Ipsis. templum sacrum datum, in quod sacrificium 'incruentim celebraturi venerunt. Qui tum Venetiis vivebant, in id templum viri et feminæ confluxerunt, `ut divinam sacramque mystagogiam juxta Orientalis Ecclesiæ ritum viderent et audirent. Attente ilJum considerantes, fusis ex imo corde lacrymis clamabant Domine, Ecclesiam tuam a maligni telis ill:rsam tuere: in unum eam coagmenta, ex medio ejus scandala extirpa. Qui nunquam Græcos videramus, quique eorum rftum et cæ- δαπάνην, νομίσματα, εἰσῇεσαν πλέοντες ἀπὸ τῆς miserat, conscendumt, et Constantinopoli solvenΚωνσταντίνου εἰς Βενετίαν Εξελθόντες οὖν εἰς Βενετίαν, ἀσπασίως ἐδέξαντο οἱ Βενετικοὶ τοὺς Ρωμαίους, τὸν βασιλέα ὡς δεύτερον μονάρχην και προνοητὴν τῆς τῶν ψυχῶν σωτηρίας. Ομοίως καὶ των πατριάρχην, καὶ τοὺς λοιποὺς ἀρχιερεῖς. Εδω καν οὖν αὐτοῖς καὶ ἱερὸν τέμενος, καὶ εἰσῆλθον ἐκτελέσοντες τὴν ἀναίμακτον θυσίαν. Ἠθροίσθησαν γοῦν ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ ἅπαντες οἱ ἐν τῇ πό λει άνδρες τε καὶ γυναῖκες τοῦ ἰδεῖν καὶ ἐνωτίσασθαι θείαν καὶ ἱερὰν μυσταγωγίαν κατὰ τὸ ἔθός τῆς ᾿Ανατολικής Εκκλησίας. Καὶ ἰδόντες καὶ δακρύ σαντες, καὶ ἐκ βάθους ψυχῆς κράξαντες τον Κύριε, σὺ φύλαξον τὴν Ἐκκλησίαν του ἄτρωτον ἀπὸ τῶν βελῶν τοῦ πονηροῦ· σὺ εἰς ἐν σύναψον· σὺ τὰ σκάνδαλα ἐκ μέσου διάῤῥηξον· ἡμεῖς γὰρ οἱ μήπω έωρακότες Γραικούς, οὔτε τὴν αὐτῶν τάξιν εἰδότες, Ακούομεν ἐξ ἄκρας φωνῆς, καὶ ὡς βαρβάρους ολογιζόμεθα. Νῦν δὲ οἴδαμεν, καὶ πεπιστεύκαμεν, ὅτι οὗτοί εἰσιν οἱ πρωτότοκοι τῆς Ἐκκλησίας υἱοὶ, καὶ Πνεῦμα Θεοῦ ἐστι τὸ λαλοῦν ἐν αὐτοῖς. Απάραντες οὖν ἐκ Βενετίας διὰ ξηρᾶς ἦλθασιν ἐν Φεραρία. Κἀκεῖ ἀρξάμενοι τὰ τῆς συνόδου, κατέλαβε θανατ τηφόρος ἐν Φεραρίᾳ νόσος· κἀκεῖθεν ἀπάραντες ἦλθον ἐν Φλωρεντίᾳ. Ἐν δὲ τῇ Φλωρεντίᾳ έπλης ρώθη ή σύνοδος. Ην δὲ ἔξαρχος τοῦ μέρους τῶν Γραικῶν ἀπὸ τῶν ἀρχιερέων ὁ Εφέσου Μάρκος· ἀπὸ δὲ τοῦ μέρους τῶν Ἰταλῶν ὁ Καδδηνάλιος τοῦ τιμίου σταυροῦ Ἰουλιανὸς, μέγας ἐν τῇ ἔξω σοφίᾳ καὶ ἐν τοῖς δόγμασι τῆς τῶν Χριστιανῶν πίστεως ὁ Ἐφέσου Μάρκος, ἐν Ελληνικοῖς μαθήμασιν καὶ δρίοις τῶν ἁγίων συνόδων, κανὼν καὶ στάθμη ἀπαρέκβατος· ὁ Βησαρίων Νικαίας, καὶ ὁ Ρωσίας Ισίδωρος. Οὗτοι δὲ ἦσαν οἱ λογιώτεροι τῶν ἀρχιερέων, καὶ μέγας χαρτοφύλαξ ὁ Βαλσαμῶν, καὶ ἀρχιδιάκονος. ᾿Απὸ δὲ τῆς συγκλήτου ὁ Γεμιστὸς ἐκ Λακεδαιμονίας, Γεώργιος ὁ Σχολάριος καὶ καθολικὸς κριτὴς, καὶ ᾿Αργυρόπουλος· οὗτοι δὲ ἦσαν οι μετέχοντες λόγου, ἐκ μέρους δὲ καὶ Ῥωμαϊκοῦ remoniarum ordinem fama taulum Noveramus, ipsos equidem barbaros existimabamus. Nunc vero cognovimus et credidimus primos Ecclesiæ fœtus eos esse, et Spiritum divinum eorum ore loqui. Venetia profecti Perrariam terrestri itinere contendunt. Illic inchoata synodo lethalis morbus grassari cœpit; Ferraria ideo relicta, Florentiam venerunt, ubi synodus peracta et con clusa est. Primas partes inter Gracos metropolitas agebat Marcus Ephesinus: inter Italos vero cardinalis Julianus titulo sanctæ Crueis, cum in scientiis profanis, tum in fidei Christianæ dogmatibus peritissimus. Marcus equiden Ephesi Metropolita in Grecis litteris atque sacrarum synodorum decretis apprime eruditus erat, canon ipse et statera invariabilis. Aderant etiam Bes sarion Nicææ, et Isidorus Russiæ metropolitæ. Hi inter cæteros archipræsules doctissimi erant: etiamque magnus charlophylax Balsamo et aro · chidiaconus. Ex senatoribus aderant quoque Gemistus Lacedæmonius, Georgius Scholarius et judex universalis, et Argyropulus: bi sapientes erant, et in Græcorum scientia aliquatenus eruIsmaelis Bullialdi notæ. Ἀπὸ τῆς Κωνσταντίνου εἰς Βενετίαν. Con stantinopoli solverunt Novemb. 24, anno 1437, quo die Constantinopoli terræmotus accidit. Phranzes, cap. 14, lib. it, ait imperatorem advenisse Venetias Februarii 8, anno 6946 (Christi 1438). Qui tum etiam cum imperatore et patriarcha aderant, tradunt Venetias advenisse Sabbato του Ασώτου, id est. Sabbato pridie Dominicæ qua Orientalis Ecclesia Evangelium prodigi filii, quod habetur Lucæ c. xv, in liturgia recitat. Experiendum est num conveniat Phranzes cum his. Anno illo 1438 cyclus lunae fuit 14, solis 19, littera Dom. E; ergo Pascha fusic Aprilis die 13: a quo si retro numeremus Dominicas 9, perveniemus ad Februarii diem 9, Dominicam τοῦ 'Ασώτου, seu filii prodigi. Pridie ergo fuit Sabbatum Februarii dies 8. Dominica illa Ασώ του nobis Latinis Septuagesima dicitur. Abilla Dominica ad sequentem, quæ της Απόκρεω appellatur, carnibus egregie vescuntur Græci. Convenit etiam notatio diei 8 Matii anni illius, qui fuit Σάββατον δεύτερον τῶν Νηστειῶν, quo die patriarcha Josephus papam salutávit osculo pacis in Domino, ut referi Phrauzes cap. 46, lib. ni, et qui concilio interfuerunt Græci idem tradunt, adduntque patriarcham noluisse juxta Occidentalium consuetudinem papam salutare. *Εδωκαν οὖν αὐτοῖς. Quodnam templum Veneti Græcis ad liturgiam celebrandam tunc concesserint nescio, nisi forte S. Georgii, in quo Venetias reversi pro defuncto patriarcha liturgiam celebrarunt. Notant qui adfuerunt Græci, a Venetiarum duce rogatum imperatorem a concilio Venetias reversum, ut Græcos in D. Marci templo liturgian celebrare juberet; quod factum. Ad celebrandum protosyncellus, quos Latinis norat maxime adversari, elegit: et præsente Venetiarum duce patriciisque, sacra liturgia, iis probantibus ceremomiasque laudantibus, peracta est. Excusant han c celebrationem in Latinorum templo peractam dicuntque in proprio Antimensio celebrasse, vasis suis usos esse, omnemque ordinem et cæremonias Ecclesiæ suæ servasse. Nec omittendum est Heracle e archiepiscopum cuin Lacedæmoniensi celebrare no· luisse, co quod irregularis ipsi factus videretur, quod ad ordinem sacerdotalem quemdam homiciġam promovisset.

tes versus Venetiam navigarunt. Hlue appulsos Remæos respub, cum humanitate suscepit; imperatoremque ut alterum monarcham et saluti animorum providentem, patriarcham pariter et cæteros metropolitas excepit. Ipsis. templum sacrum datum, in quod sacrificium 'incruentim celebraturi venerunt. Qui tum Venetiis vivebant, in id templum viri et feminæ confluxerunt, `ut divinam sacramque mystagogiam juxta Orientalis Ecclesiæ ritum viderent et audirent. Attente ilJum considerantes, fusis ex imo corde lacrymis clamabant Domine, Ecclesiam tuam a maligni telis ill:rsam tuere: in unum eam coagmenta, ex medio ejus scandala extirpa. Qui nunquam Græcos videramus, quique eorum rftum et cæ- δαπάνην, νομίσματα, εἰσῇεσαν πλέοντες ἀπὸ τῆς miserat, conscendumt, et Constantinopoli solvenΚωνσταντίνου εἰς Βενετίαν Εξελθόντες οὖν εἰς Βενετίαν, ἀσπασίως ἐδέξαντο οἱ Βενετικοὶ τοὺς Ρωμαίους, τὸν βασιλέα ὡς δεύτερον μονάρχην και προνοητὴν τῆς τῶν ψυχῶν σωτηρίας. Ομοίως καὶ των πατριάρχην, καὶ τοὺς λοιποὺς ἀρχιερεῖς. Εδω καν οὖν αὐτοῖς καὶ ἱερὸν τέμενος, καὶ εἰσῆλθον ἐκτελέσοντες τὴν ἀναίμακτον θυσίαν. Ἠθροίσθησαν γοῦν ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ ἅπαντες οἱ ἐν τῇ πό λει άνδρες τε καὶ γυναῖκες τοῦ ἰδεῖν καὶ ἐνωτίσασθαι θείαν καὶ ἱερὰν μυσταγωγίαν κατὰ τὸ ἔθός τῆς ᾿Ανατολικής Εκκλησίας. Καὶ ἰδόντες καὶ δακρύ σαντες, καὶ ἐκ βάθους ψυχῆς κράξαντες τον Κύριε, σὺ φύλαξον τὴν Ἐκκλησίαν του ἄτρωτον ἀπὸ τῶν βελῶν τοῦ πονηροῦ· σὺ εἰς ἐν σύναψον· σὺ τὰ σκάνδαλα ἐκ μέσου διάῤῥηξον· ἡμεῖς γὰρ οἱ μήπω έωρακότες Γραικούς, οὔτε τὴν αὐτῶν τάξιν εἰδότες, Ακούομεν ἐξ ἄκρας φωνῆς, καὶ ὡς βαρβάρους ολογιζόμεθα. Νῦν δὲ οἴδαμεν, καὶ πεπιστεύκαμεν, ὅτι οὗτοί εἰσιν οἱ πρωτότοκοι τῆς Ἐκκλησίας υἱοὶ, καὶ Πνεῦμα Θεοῦ ἐστι τὸ λαλοῦν ἐν αὐτοῖς. Απάραντες οὖν ἐκ Βενετίας διὰ ξηρᾶς ἦλθασιν ἐν Φεραρία. Κἀκεῖ ἀρξάμενοι τὰ τῆς συνόδου, κατέλαβε θανατ τηφόρος ἐν Φεραρίᾳ νόσος· κἀκεῖθεν ἀπάραντες ἦλθον ἐν Φλωρεντίᾳ. Ἐν δὲ τῇ Φλωρεντίᾳ έπλης ρώθη ή σύνοδος. Ην δὲ ἔξαρχος τοῦ μέρους τῶν Γραικῶν ἀπὸ τῶν ἀρχιερέων ὁ Εφέσου Μάρκος· ἀπὸ δὲ τοῦ μέρους τῶν Ἰταλῶν ὁ Καδδηνάλιος τοῦ τιμίου σταυροῦ Ἰουλιανὸς, μέγας ἐν τῇ ἔξω σοφίᾳ καὶ ἐν τοῖς δόγμασι τῆς τῶν Χριστιανῶν πίστεως ὁ Ἐφέσου Μάρκος, ἐν Ελληνικοῖς μαθήμασιν καὶ δρίοις τῶν ἁγίων συνόδων, κανὼν καὶ στάθμη ἀπαρέκβατος· ὁ Βησαρίων Νικαίας, καὶ ὁ Ρωσίας Ισίδωρος. Οὗτοι δὲ ἦσαν οἱ λογιώτεροι τῶν ἀρχιερέων, καὶ μέγας χαρτοφύλαξ ὁ Βαλσαμῶν, καὶ ἀρχιδιάκονος. ᾿Απὸ δὲ τῆς συγκλήτου ὁ Γεμιστὸς ἐκ Λακεδαιμονίας, Γεώργιος ὁ Σχολάριος καὶ καθολικὸς κριτὴς, καὶ ᾿Αργυρόπουλος· οὗτοι δὲ ἦσαν οι μετέχοντες λόγου, ἐκ μέρους δὲ καὶ Ῥωμαϊκοῦ remoniarum ordinem fama taulum Noveramus, ipsos equidem barbaros existimabamus. Nunc vero cognovimus et credidimus primos Ecclesiæ fœtus eos esse, et Spiritum divinum eorum ore loqui. Venetia profecti Perrariam terrestri itinere contendunt. Illic inchoata synodo lethalis morbus grassari cœpit; Ferraria ideo relicta, Florentiam venerunt, ubi synodus peracta et con clusa est. Primas partes inter Gracos metropolitas agebat Marcus Ephesinus: inter Italos vero cardinalis Julianus titulo sanctæ Crueis, cum in scientiis profanis, tum in fidei Christianæ dogmatibus peritissimus. Marcus equiden Ephesi Metropolita in Grecis litteris atque sacrarum synodorum decretis apprime eruditus erat, canon ipse et statera invariabilis. Aderant etiam Bes sarion Nicææ, et Isidorus Russiæ metropolitæ. Hi inter cæteros archipræsules doctissimi erant: etiamque magnus charlophylax Balsamo et aro · chidiaconus. Ex senatoribus aderant quoque Gemistus Lacedæmonius, Georgius Scholarius et judex universalis, et Argyropulus: bi sapientes erant, et in Græcorum scientia aliquatenus eruIsmaelis Bullialdi notæ. Ἀπὸ τῆς Κωνσταντίνου εἰς Βενετίαν. Con stantinopoli solverunt Novemb. 24, anno 1437, quo die Constantinopoli terræmotus accidit. Phranzes, cap. 14, lib. it, ait imperatorem advenisse Venetias Februarii 8, anno 6946 (Christi 1438). Qui tum etiam cum imperatore et patriarcha aderant, tradunt Venetias advenisse Sabbato του Ασώτου, id est. Sabbato pridie Dominicæ qua Orientalis Ecclesia Evangelium prodigi filii, quod habetur Lucæ c. xv, in liturgia recitat. Experiendum est num conveniat Phranzes cum his. Anno illo 1438 cyclus lunae fuit 14, solis 19, littera Dom. E; ergo Pascha fusic Aprilis die 13: a quo si retro numeremus Dominicas 9, perveniemus ad Februarii diem 9, Dominicam τοῦ 'Ασώτου, seu filii prodigi. Pridie ergo fuit Sabbatum Februarii dies 8. Dominica illa Ασώ του nobis Latinis Septuagesima dicitur. Abilla Dominica ad sequentem, quæ της Απόκρεω appellatur, carnibus egregie vescuntur Græci. Convenit etiam notatio diei 8 Matii anni illius, qui fuit Σάββατον δεύτερον τῶν Νηστειῶν, quo die patriarcha Josephus papam salutávit osculo pacis in Domino, ut referi Phrauzes cap. 46, lib. ni, et qui concilio interfuerunt Græci idem tradunt, adduntque patriarcham noluisse juxta Occidentalium consuetudinem papam salutare. *Εδωκαν οὖν αὐτοῖς. Quodnam templum Veneti Græcis ad liturgiam celebrandam tunc concesserint nescio, nisi forte S. Georgii, in quo Venetias reversi pro defuncto patriarcha liturgiam celebrarunt. Notant qui adfuerunt Græci, a Venetiarum duce rogatum imperatorem a concilio Venetias reversum, ut Græcos in D. Marci templo liturgian celebrare juberet; quod factum. Ad celebrandum protosyncellus, quos Latinis norat maxime adversari, elegit: et præsente Venetiarum duce patriciisque, sacra liturgia, iis probantibus ceremomiasque laudantibus, peracta est. Excusant han c celebrationem in Latinorum templo peractam dicuntque in proprio Antimensio celebrasse, vasis suis usos esse, omnemque ordinem et cæremonias Ecclesiæ suæ servasse. Nec omittendum est Heracle e archiepiscopum cuin Lacedæmoniensi celebrare no· luisse, co quod irregularis ipsi factus videretur, quod ad ordinem sacerdotalem quemdam homiciġam promovisset.

DUCE diu. partibus vero Latinorum ejusmodi plures μαθήματος. Ἀπὸ δὲ τοῦ μέρους τῶν Λατίνων illuc convenerunt. Variis autem colloquiis hahitis, altercationibus tandem remotis, in unULN consentientibus Italis et, præter Marcum, Græcis, decretum jurejurando sancitum est, cui qui contradiceret unquam, anathemate ac diris imprecationibus cum devoverunt. Ex illo hune fructnm collegerunt, ut in eo consentirent omnes, Spiritum sanctum ex Patre et Filio procedere, tanquam ex uno principio et unica processione, quod Græci dicunt ex Patre per Filium; cui fidei confessioni CUID omnes subscripsissent, Florentia 120 abierunt celebrata simul primum «ivina liturgia, sumpta sacra communione, et osculo pacis invicem dato; quibus omnibus Marcus solum non interfuit. Hujus animum per καὶ ὅπου ἂν βούλησθε, τιθέσθω καὶ ἀδέσθω ἐν stringebate additio symbolo facta: dicebatque Latinis, an ex fidei confessione expungite. Ubicunque libitum fuerit apponatur, reciteturque in ecclesiis: sicut cantatur aliis in canticis ista, Unigenitus Filius, et Verbum Dei immortale exsistens. Quibus Latini contradicebant, sic disserentes: Si quis blasphemam esse additionem nobis demonstret, eam non solumn a sacro symbolo, sed etiam ab omnibus libris statim delebimus, quibus Patres res theologicas tra claverunt, Cyrillus nempe, Ambrosius, Gregorius nterque, Nazianzenus et Nyssenus, Basilius, Hieronymus, Augustinus, Chrysostomus, aliique plu rimi. Si vero nos Lalini conβtemur unum prinripium et causam, fontem et radicem Patrem esse Filii et Spiritus sancti,'duobus principiis non suppositis, quid opus est additionem delere? Additionem quippe non dicimus, sed declarationem et explicationem. Florentiæ post sancitam unionem obiit patriarcha. Iter postea capessunt imperator et synodi Patres, terraque Venetias, papa sumptus ad id prælente, veneFunt. Venetiis vero in Bocotiam triremibus Venetis papa sic jubente vecti sunt. Inde Constantinopolim” transierunt, partim imperatoris, parlim Venerorum triremibus usi. Urbem ingressi πολλοί. Εγεγόνεισαν δὲ συνελεύσεις πολλαί. Τέλας παυσαμένης τῆς φιλονεικίας, εἰς ἐν ὁμονοήσαν τες Ἰταλοὶ καὶ Γραικοί, πλὴν Μάρκου, ὑπεστφώθη δρος ὁμόσαντες, καὶ ἀρὰς ἐπιθέντες, ὡς οὐκ ἐναν τιολογήσουσι πώποτε. Ο δὲ καρπὸς τοῦ ὅρου ὅτι τὸ Πνεῦμα ἅγιον ἐκπορεύεται ἐκ Πατρὸς καὶ Υἱοῦ, ὡς ἐκ μιᾶς ἀρχῆς, καὶ μοναδικής προβολής. τὸ ὅπερ λέγουσιν οἱ Γραικοὶ ἐκ Πατρὸς δι' Υιού - πάντες οὖν ὑπογράψαντες ἐν αὐτῇ τῇ ὁμολο γίᾳ, ἐξῆλθον ἐκ τῆς Φλωρεντίας συλλειτουργήσει τις πρώτον, καὶ συγκοινωνήσαντες, καὶ ἀσπισάμενοι ἀλλήλους, πλὴν Μάρκου. Τὸ δὲ κνίζον τοῦ Μάρκου ἦν ἡ προσθήκη τοῦ συμβόλου λέγων, Απαλείψατε αὐτὴν ἐκ τῆς ὁμολογίας τῆς πίστεως, ταῖς ἐκκλησίαις, ὡς ἐν ἄλλοτε τὸ, Ο μονογενής Υἱὸς, καὶ Λόγος τοῦ Θεοῦ ἀθάνατος ὑπάρχων Οἱ δὲ Λατίνοι ἀντέλεγον· Εἰ ἔχει τὸ βλάσφημον ἡ προσθήκη, δείξον, καὶ ἀπαλείψομεν αὐτὸ καὶ ἀπὸ τοῦ ἁγίου συμβόλου, καὶ ἀπὸ πάντων βίβλων ε [οἷς] ἐθεολόγησαν οἱ Πατέρες· λέγω Κύριλλος, Αμβρόσιος, Γρηγόριος, καὶ Γρηγόριος, Βασίλειος, Ἱερώνυμος, Αὐγουστῖνος καὶ ὁ Χρυσόστομος, καὶ ἕτεροι πλείστοι. Εἰ δὲ ὁμολογοῦντες ἡμεῖς οἱ Λατί και μίαν ἀρχὴν, καὶ αἰτίαν καὶ πηγὴν, καὶ ρίζαν τὸν Πατέρα τοῦ Υἱοῦ, καὶ τοῦ Πνεύματος, μὴ ποιοῦντες δύο ἀρχὰς, τίς ἡ χρεία τοῦ ἀπαλεί φειν προσθήκην; καὶ γὰρ ἡμεῖς οὐ προσθήκην ταύτην καλοῦμεν, ἀλλὰ σαφήνειαν καὶ ἀνάπτυξιν. Εκοιμήθη οὖν καὶ ὁ πατριάρχης μετά την ένω σιν ἐν τῇ Φλωρεντία. Απέραντες δὲ ὁ βασιλεὺς καὶ ἡ σύνοδος, ήλθοσαν ἐν Βενετία διά ξηρᾶς συν ἀναλώμασι καὶ δαπάναις τοῦ πάππα· ἀπὸ δὲ Βενετίας ἐν Βοιωτίᾳ σὺν τριήρεσι τῶν Βενετικών δι' ὁρισμοῦ τοῦ πάππα· καὶ ἀπὸ Βοιωτίας εἰς Κων σταντινούπολιν σὺν τριήρεσι βασιλικαῖς καὶ τῶν Βενετικῶν. Ἐλθόντες δὲ εὗρον τὴν δέσποιναν Κυραμαρίαν τεθνηκυίαν τοῦ βασιλέως Ιωάννου, καὶ τὴν βασίλισσαν τοῦ δεσπότου Δημητρίου ἀδελ φοῦ τοῦ βασιλέως. Ὁ δὲ βασιλεὺς πέμπει πρέσβεις πρὸς τὸν Μουράτ δεικνύων εὐγνωμοσύνην καὶ Ismaelis Bullialdi notae. Ὁ δὲ καρπὸς τοῦ ἄρου. lla de additione, seu potius explicatione, Symbolo facta, contentio exorta est circa tempora Leonis Pape IV, qui auHO 847 assumptus est, anno vero 855 obiit. Πάντες οὖν ὑπογράψαντες. Julii die 5 Dominica, anno 1439, Græci decreto subsignarunt, excepto Ephesino Marco. Papa deinde subsignasione sua confirmavit et probavit: rem porro infectam esse dixit, cum Ephesinum non subscripsisse intellexit. Postridie Jufii 6, fer. 2, liturgia celebrata est. Cantores papæ et musici cecinerunt, deinde Greci τὴν μεγάλην δοξολογίαν. Decretum in ea lecmm. Philanthropinus mautile, quo manus abstersit papa, porrexit. Et celebrata illa Missa, unio perfecta est. Petiit deinde a papa imperator, ut co præsente Græci quoque liturgiam celebrarent. Quod obtinere nequivit. Μιὰν ἀρχὴν καὶ αἰτίαν. Græci theologi aliquando utuntur hoc verbo atría in explicando SS. Trinitatis mysterio: sed eo sensu intelligunt, ut Filius genitus a Patre generante, ut principia tum a principio, nou vero tanquam effectus a causa differat, ut δμιουσίου ratio integra servetur. Καὶ ὁ πατριάρχης μετὰ τὴν ἕνωσιν. Qui concilio adfuerunt, aliter tradidere: patriarcham scilicet Junii die 10, indict. 11, patriarchatus anno 24 ineunte et ante dies 20 ccepto, dun canaret obiisse. Decreto vero non subsignaverunt Græci, nisi Jalii sequentis die 5, Καὶ ἀπὸ Βοιωτίας εἰς Κωνσταντινούπο Air. Constantinopolim redierunt Græci anno 1440, Februarii die 1, indict. 3,. feria 2, της Τυροφάγου; fuit euim hoc anno Pascha Martil die 27, cyclo Lune 16, solis 21, litteris C, B., unde Dominica του Ασώτου, seu Septuagesimæ concurrit cum Ja: nuarii die 24, et Dominica της Απόκρεω cum 31 Januarii: ita ut Februarii dies prima fuerit feria secunda τῆς Τυροφάγου septimanæ, qua Greci caseis ad Dominicain sequentem vesci possunt. 184) Ο δὲ βασιλεὺς πέμπει πρέσβεις πρὸς τὸν

ἀκραιφνη φιλίαν εἰς αὐτόν. Ην προκατειλημμέ- desponam dominam Mariam Joannis imperaro- ris uxorem oblisse comperiunt, pariterque reginam, conjugem Demetrii despota imperato risque fratris, fato concessisse. Ad Moraten postea legatos misit imperator, gratum benevo - lumque animum suum, amicitiamque cum eo integram per eos testatus. Morates enim hanc opinionem animo præceperat, fimperatorem in Franciam transjisse fœdus cum Francis initurum, ipsum eis adhaerere, et terra marique bellum inferre conjurasse, ut ex Occidentis provinciis eum expellerent. At legati ipsum edocuerunt imperatorem in Italiam non transiisse, ut de his quæ fama vulgata erant et ad eum perlata, ageret, sed ut de fidei suæ controversis dogmatibus cum talis dissereret et communicaret. At νος ὁ λογισμὸς αὐτοῦ, ὡς διαβὰς ἐν Φραγγία δ βασιλεὺς ἐποίησεν ὁμόνοιαν σὺν τοῖς Φράγγοις, καὶ ἐγεγόνει Φράγγος, καὶ μέλλουσι στρατεύσαι κατά τοῦ Μουράτ ἀπὸ γῆς καὶ θαλάσσης τοῦ ἐξᾶραι αὐτ τὸν ἐκ τῆς δύσεως. Οἱ δὲ πρέσβεις ἀπαγγείλαντες αὐτῷ καὶ παραστήσαντες, ὅτι Περὶ τῶν ὧν ἡκούσθησαν ῥημάτων, οὐκ ἐπέρασεν ὁ βασιλεὺς ἐν Ἰτα λία, ἀλλὰ περὶ διαφορᾶς δογμάτων τῆς αὐτῶν πίσ στεως Ιλαρώθη τῇ γνώμῃ. Οἱ δὲ ἀρχιερεῖς εὐθέως ἀπὸ τῶν τριήρεων ἀποβάντες, καὶ οἱ τῆς Κωνσταν τίνου κατὰ τὸ σύνηθες ήσπάζοντο αὐτοὺς, ἐρωτῶντες· Πῶς τὰ ὑμέτερα; Πῶς τὰ τῆς συνόδου; ΕΙ ἄρα ἐτύχομεν τὴν νικῶσαν; Οἱ δὲ ἀπεκρίνοντο· Πεπράκαμεν τὴν πίστιν ἡμῶν. ᾿Αντηλλάξαμεν τῇ ἀσεβείᾳ τὴν εὐσέβειαν, προδόντες τὴν καθαρὰν θυ σίαν. Αζυμῖται γεγόναμεν. Ταῦτα καὶ ἄλλα αἰσχρό- postquam archiepiscopi, episcopi et praesules τερα, καὶ ῥερυπασμένα λόγια. Καὶ ταῦτα τίνες οἱ triremibus exscenderunt, cives Constantinopoὑπογράψαντες ἐν τῷ ὄρῳ; Ὁ Ἡρακλείας Αντών Ο leos, ut mos est, eos salutant interrogantque: νιος καὶ οἱ πάντες· εἰ γάρ τις πρὸς αὐτοὺς Οι se res vestræ habent? quomodo transacta ἤρετο· Καὶ διά τί ὑπεγράφετε; ἔλεγον· Φοβούμε est synodus? num vicimus nos? Responderunt να τοὺς Φράγγους. Καὶ πάλιν ἐρωτῶντες αὐτούς, illi: Fidem nostram pretio vendidimus; religioεἰ ἐβασάνισαν οἱ Φράγγο: τινὰ, εἰ ἐμαστίγωσαν, εἰ nem nostram impietate commutavimus; et Azyεἰς φυλακὴν ἔβαλον; Οὐχι. ᾿Αλλὰ πῶς ἡ δεξιὰ αὕτη mitæ facti purum sacrificium prodidimus. Istos ὑπέγραψεν; ἔλεγον, Κοπήτω· ἡ γλῶττα ὡμολο- 121et turpiores dictu sermones habebant, etiam - γησεν, ἐκριζούσθω. Οὐκ ἄλλο εἶχον τί λέγειν· καὶ que ex iis qui decreto subscripserant, Heraclea γὰρ ἦταν τινες τῶν ἀρχιερέων ἐν τῷ ὑπογρά nempe metropolita Antonius, ac cæteri. Si quis φειν λέγοντες· Οὐχ ὑπογράφομεν, ἐὰν [μή] τὸ vero eis objiceret, Et quare subscripsistis? ἱκανὸν ἡμῖν τῆς προσόδου παράσχοιτε. Οἱ δὲ ἔδιδον, respondebant continuo, Francorum formidine id καὶ ἐδάπτετο κάλαμος· ὑπὲρ ἀριθμὸν γὰρ ἦσαν cgimus. Interrogaulibus insuper, num Franci τὰ δαπανηθέντα εἰς αὐτοὺς νομίσματα, καὶ τὰ ἐν tormentis ipsos subjecissent? num flagellassent, χερσὶ μετρηθέντα ἑκάστου τῶν Πατρῶν. Εἶτα μετ et in carcerem detrusissent? respondebant non ταμεληθέντες οὐδὲ τὰ ἀργύρια μετέστρεψαν. Προς ita habitos fuisse, sed quoniodo hæc dextra τὴν φωνὴν οὖν αὐτῶν, ὅτι τὴν πίστιν αὐτων πέπρα- subscripsit, dicebant, ita abscindatur: lingua καν, καὶ ἐπέκεινα τοῦ Ἰούδα ἥμαρτον, τοῦ στρέ confessa est, radicitus evellatur: nec quidquam ψαντος τὰ ἀργύρια· ἀλλ᾽ οἶδε Κύριος, καὶ ἀνε aliud respondere poterant. Ex archiepiscopis βάλλετο· καὶ πῦρ ἀνήφθη ἐν Ἰακώβ, καὶ ὀργὴ etiam aliqui, cum subscribendum erat decretumi, ἀνέβη ἐπὶ τὸν Ισραήλ. dixerunt: Nisi pecunias, quæ nobis sufficiant, præbueritis, nequaquam subscribemus. Qua nuinerata, illico calamum ' atramento tingentes subscripsere. Erogatæ equidem erant ad cos alendos immensæ ae pene infinitæ pecuniæ; unicuique etiam Patrum præsens pecunia numerata fuerat. Postquam vero eos pœnituit, argen. teos non retulerunt. Sua ergo confessione, quod fdem vendidissent, quam Judam ipsum, qui argenteos reddidit, gravius peccavisse arguuntur; Sed novit Dominus et distulit; et ignis accensus est in Jacob, et ira ascendit super Israel ‘. Peal. LXXVII, 26. Ismaelis Bullialdi notæ. tur; seque dignum, cui manus, qua subscripserat, præscinderetur, quibusdam familiariter secuni versantibus se fassus est. Μωράτ. Planzes, lib. ut, cap. 13, notat Amiram bendo decreto Florentino confleretur ac exsecrareMoralem, ad quem Andronicus lagrus seu lagris missus est, voluisse ab illa profectione imperatorem avertere. Alii dicunt Joannem imperatorem ad Moratem misisse Paulum Asanem, ut de profectione sua eum certiorem faceret. Moratein discessum imperatoris in Italiam dissuasisse, verituin ne quod foedus cum Latinis contra Turcos iniret. Veziros etiam Asani dixisse tradunt sultani amicitiam, quam Latinorum utiliorem imperatori fore. Ο Ηρακλείας Αντώνιος. Hic Antonius Heracleensis metropolita, postquam Constantinopolim Græci reversi de eligendo patriarcha egerunt, vel invitus electioni adfuit, non ut suffragium ferret; negavit enim id laturum; sed ut coram universo clero, peccatum, quod admiserat subscriΤινὲς τῶν ἀρχιερέων ἐν τῷ ὑπογράψειν. Qui ex clero Constantinopolitano concilio Florentino adfuerunt, negant, quando decreto subsignatum est, Græcos σιτηρέσιον, id est cibaria et per cunias, petiisse, aut Latinos promisisse: quod Græcis tamen in patriam reversis objectum est, ipsosque auro suffragia sua vendidisse. lidem equidem fatentur pecuniam accepisse aliquos: plures lamen eorum decreto non subsignavisse. De illo Florentino concilio adeundus Laonicus, lib. vi, cap. 15 et seqq. usque ad 17.

ἀκραιφνη φιλίαν εἰς αὐτόν. Ην προκατειλημμέ- desponam dominam Mariam Joannis imperaro- ris uxorem oblisse comperiunt, pariterque reginam, conjugem Demetrii despota imperato risque fratris, fato concessisse. Ad Moraten postea legatos misit imperator, gratum benevo - lumque animum suum, amicitiamque cum eo integram per eos testatus. Morates enim hanc opinionem animo præceperat, fimperatorem in Franciam transjisse fœdus cum Francis initurum, ipsum eis adhaerere, et terra marique bellum inferre conjurasse, ut ex Occidentis provinciis eum expellerent. At legati ipsum edocuerunt imperatorem in Italiam non transiisse, ut de his quæ fama vulgata erant et ad eum perlata, ageret, sed ut de fidei suæ controversis dogmatibus cum talis dissereret et communicaret. At νος ὁ λογισμὸς αὐτοῦ, ὡς διαβὰς ἐν Φραγγία δ βασιλεὺς ἐποίησεν ὁμόνοιαν σὺν τοῖς Φράγγοις, καὶ ἐγεγόνει Φράγγος, καὶ μέλλουσι στρατεύσαι κατά τοῦ Μουράτ ἀπὸ γῆς καὶ θαλάσσης τοῦ ἐξᾶραι αὐτ τὸν ἐκ τῆς δύσεως. Οἱ δὲ πρέσβεις ἀπαγγείλαντες αὐτῷ καὶ παραστήσαντες, ὅτι Περὶ τῶν ὧν ἡκούσθησαν ῥημάτων, οὐκ ἐπέρασεν ὁ βασιλεὺς ἐν Ἰτα λία, ἀλλὰ περὶ διαφορᾶς δογμάτων τῆς αὐτῶν πίσ στεως Ιλαρώθη τῇ γνώμῃ. Οἱ δὲ ἀρχιερεῖς εὐθέως ἀπὸ τῶν τριήρεων ἀποβάντες, καὶ οἱ τῆς Κωνσταν τίνου κατὰ τὸ σύνηθες ήσπάζοντο αὐτοὺς, ἐρωτῶντες· Πῶς τὰ ὑμέτερα; Πῶς τὰ τῆς συνόδου; ΕΙ ἄρα ἐτύχομεν τὴν νικῶσαν; Οἱ δὲ ἀπεκρίνοντο· Πεπράκαμεν τὴν πίστιν ἡμῶν. ᾿Αντηλλάξαμεν τῇ ἀσεβείᾳ τὴν εὐσέβειαν, προδόντες τὴν καθαρὰν θυ σίαν. Αζυμῖται γεγόναμεν. Ταῦτα καὶ ἄλλα αἰσχρό- postquam archiepiscopi, episcopi et praesules τερα, καὶ ῥερυπασμένα λόγια. Καὶ ταῦτα τίνες οἱ triremibus exscenderunt, cives Constantinopoὑπογράψαντες ἐν τῷ ὄρῳ; Ὁ Ἡρακλείας Αντών Ο leos, ut mos est, eos salutant interrogantque: νιος καὶ οἱ πάντες· εἰ γάρ τις πρὸς αὐτοὺς Οι se res vestræ habent? quomodo transacta ἤρετο· Καὶ διά τί ὑπεγράφετε; ἔλεγον· Φοβούμε est synodus? num vicimus nos? Responderunt να τοὺς Φράγγους. Καὶ πάλιν ἐρωτῶντες αὐτούς, illi: Fidem nostram pretio vendidimus; religioεἰ ἐβασάνισαν οἱ Φράγγο: τινὰ, εἰ ἐμαστίγωσαν, εἰ nem nostram impietate commutavimus; et Azyεἰς φυλακὴν ἔβαλον; Οὐχι. ᾿Αλλὰ πῶς ἡ δεξιὰ αὕτη mitæ facti purum sacrificium prodidimus. Istos ὑπέγραψεν; ἔλεγον, Κοπήτω· ἡ γλῶττα ὡμολο- 121et turpiores dictu sermones habebant, etiam - γησεν, ἐκριζούσθω. Οὐκ ἄλλο εἶχον τί λέγειν· καὶ que ex iis qui decreto subscripserant, Heraclea γὰρ ἦταν τινες τῶν ἀρχιερέων ἐν τῷ ὑπογρά nempe metropolita Antonius, ac cæteri. Si quis φειν λέγοντες· Οὐχ ὑπογράφομεν, ἐὰν [μή] τὸ vero eis objiceret, Et quare subscripsistis? ἱκανὸν ἡμῖν τῆς προσόδου παράσχοιτε. Οἱ δὲ ἔδιδον, respondebant continuo, Francorum formidine id καὶ ἐδάπτετο κάλαμος· ὑπὲρ ἀριθμὸν γὰρ ἦσαν cgimus. Interrogaulibus insuper, num Franci τὰ δαπανηθέντα εἰς αὐτοὺς νομίσματα, καὶ τὰ ἐν tormentis ipsos subjecissent? num flagellassent, χερσὶ μετρηθέντα ἑκάστου τῶν Πατρῶν. Εἶτα μετ et in carcerem detrusissent? respondebant non ταμεληθέντες οὐδὲ τὰ ἀργύρια μετέστρεψαν. Προς ita habitos fuisse, sed quoniodo hæc dextra τὴν φωνὴν οὖν αὐτῶν, ὅτι τὴν πίστιν αὐτων πέπρα- subscripsit, dicebant, ita abscindatur: lingua καν, καὶ ἐπέκεινα τοῦ Ἰούδα ἥμαρτον, τοῦ στρέ confessa est, radicitus evellatur: nec quidquam ψαντος τὰ ἀργύρια· ἀλλ᾽ οἶδε Κύριος, καὶ ἀνε aliud respondere poterant. Ex archiepiscopis βάλλετο· καὶ πῦρ ἀνήφθη ἐν Ἰακώβ, καὶ ὀργὴ etiam aliqui, cum subscribendum erat decretumi, ἀνέβη ἐπὶ τὸν Ισραήλ. dixerunt: Nisi pecunias, quæ nobis sufficiant, præbueritis, nequaquam subscribemus. Qua nuinerata, illico calamum ' atramento tingentes subscripsere. Erogatæ equidem erant ad cos alendos immensæ ae pene infinitæ pecuniæ; unicuique etiam Patrum præsens pecunia numerata fuerat. Postquam vero eos pœnituit, argen. teos non retulerunt. Sua ergo confessione, quod fdem vendidissent, quam Judam ipsum, qui argenteos reddidit, gravius peccavisse arguuntur; Sed novit Dominus et distulit; et ignis accensus est in Jacob, et ira ascendit super Israel ‘. Peal. LXXVII, 26. Ismaelis Bullialdi notæ. tur; seque dignum, cui manus, qua subscripserat, præscinderetur, quibusdam familiariter secuni versantibus se fassus est. Μωράτ. Planzes, lib. ut, cap. 13, notat Amiram bendo decreto Florentino confleretur ac exsecrareMoralem, ad quem Andronicus lagrus seu lagris missus est, voluisse ab illa profectione imperatorem avertere. Alii dicunt Joannem imperatorem ad Moratem misisse Paulum Asanem, ut de profectione sua eum certiorem faceret. Moratein discessum imperatoris in Italiam dissuasisse, verituin ne quod foedus cum Latinis contra Turcos iniret. Veziros etiam Asani dixisse tradunt sultani amicitiam, quam Latinorum utiliorem imperatori fore. Ο Ηρακλείας Αντώνιος. Hic Antonius Heracleensis metropolita, postquam Constantinopolim Græci reversi de eligendo patriarcha egerunt, vel invitus electioni adfuit, non ut suffragium ferret; negavit enim id laturum; sed ut coram universo clero, peccatum, quod admiserat subscriΤινὲς τῶν ἀρχιερέων ἐν τῷ ὑπογράψειν. Qui ex clero Constantinopolitano concilio Florentino adfuerunt, negant, quando decreto subsignatum est, Græcos σιτηρέσιον, id est cibaria et per cunias, petiisse, aut Latinos promisisse: quod Græcis tamen in patriam reversis objectum est, ipsosque auro suffragia sua vendidisse. lidem equidem fatentur pecuniam accepisse aliquos: plures lamen eorum decreto non subsignavisse. De illo Florentino concilio adeundus Laonicus, lib. vi, cap. 15 et seqq. usque ad 17.

DUCE CAPUT XXXII. Serrie despota ab Hungaris auxilia implorat, duceque Joan. Hunniade Turcorum provincias invadit. Morales subia Hungarorum irruptione perculsus, pacem cum despota et Hungaris stabilivit. Caramani deinde ditionem invadit. Aladines Moratis primogenitus diein obit. Imperio successor destinatur Mehemetes, et imperator salutatur. Morales witam privatam acturus Prusam secedit. Hungari Turcis bellum inferunt, Morates cum copiis in Europam trajici!, filio se conjungit; ad Varnam Ladislaus Hungariæ rex interficitur, magnaque strage Christiani cæduntur. Ad eitam priva'am redit Morates. unde revocatur ab Halile Bassa. Hunniades in Turcos iterum, sed improspere movet. Morates Pelopormesum invadit. Interea nobis dictus Georgius despota Serviæ, cum devastatam ac desolatam ditionem suam cerreret, nulla spe alia sustentatus, quam paucorum castrorum, quae in Hungaria sita erant, possessione, gemeretque quotidie, nullo ejus miseria permoto, að Hungariæ regem, qui puer admodum erat, vemit. Omnia tunc regina illius matcr, exercituumque præfectus Jancus moderabantur. Sortem itaque suam deflendo hortatur, ut ejus miserti subveniant. Quibus perinola regina, magisque reformidans ne Servia deserta devastator in Hungariam penetraret, praefectum sumptus facienti. Georgio auxilium ferre jubet. Is quidem dives pecunia erat: stipendiariorum 122 itaque equitum ac sagittariorum viginti quinque millia sumptibus suis conscribit, fluviumque trajicit. Celeri profectione Sophiam usque urbem perveniunt, igneque supposito eam, aliaque in circuitu oppida et pagos, nibil integrum relinquentes, comburunt. Universa vero præda in Eumen mersa illud trajecerunt, et viam, quæ PhiJippopolim ducit, pergunt."Verum Morates in Occidento copias contractas Philippopolim adducit, eum temporis angustia pressus ex Anatolia vires ad se accersere haud potuisset. Hungari usque ad vicum quemdam, quem Bulgari Izlati (id est aureum) appellant, processere. Is inter Sophiam et Philippo Ὁ δὲ προῤῥηθεὶς δεσπότης Γεώργιος Ιδών τὴν αὐτοῦ γυμνωθεῖσαν δεσποτείαν, καὶ μὴ ἔχων ἑτέραν ἐλπίδα πλὴν ὀλίγων πολιχνίων κειμένων ἐν τῇ Ουγγρίᾳ, καὶ στενάζων τὸ καθ' ἑκάστην, καὶ xa xa οὐκ ἦν ὁ ἐλεῶν, ἔρχεται πρὸς Κράλην Οὐγηρίας, ἦν γὰρ νέος πάνυ· πλὴν τὰ πάντα ἐκυβερνώντο διὰ χειρὸς τῆς ῥηγένης τῆς μητρὸς αὐτοῦ, καὶ Ἰάγγου τοῦ πρωτοστράτορος· καὶ παρακαλεῖ, καὶ ὀδύρεται τοῦ τυχεῖν ἐλέους. Ἡ δὲ ῥήγενα καμ φθεῖσα, μᾶλλον καὶ φοβηθεῖσα μήπως ἐρήμη και ταλιμπανομένη Σερβία, καὶ εἰς Οὐγγρίαν ὁ φθο ρεὺς φθάσει, κελεύει τὸν στρατηγὸν σὺν τοῖς ἀνα λώμασι Γεωργίου τοῦ βοηθῆσαι· ἦν γὰρ πλούσιος σφόδρα· καὶ δὴ ῥογεύσας, καὶ λαβὼν ἱππεῖς καὶ τοξότας ἄχρι χιλιάδας εἰκοσιπέντε περᾷ τὸν ποταμὸν, καὶ ταχυδρομήσαντες ἕως τῆς πόλεως τῆς και λουμένης Σοφίας καὶ πῦρ βάλλοντες ἐνέπρησαν, καὶ τὰς πέριξ πάσας πόλεις καὶ κώμας, μηδὲν ἀφέντες. Τὴν δὲ λείαν πᾶσαν πέμψαντες ἐν τῷ ποταμῷ διεπέρασαν· οἱ δὲ πρὸς τὴν Φιλιππούπολιν Κλαυνον. Ο δὲ Μουράτ τὸν τῆς Δύσεως στρατόν ἀθροίσας· οὐκ εἶχε γὰρ εὐχερίαν τοῦ μετακαλέσασθαι καὶ τὰ τῆς ᾿Ανατολῆς φωσάτα· ἦλθεν εἰς τὴν Φιλιππούπολιν. Οἱ δὲ Ούγγροι σὺν τῷ δεσπότῃ ἐλα θόντες μέχρι τῆς κώμης τῆς καλουμένης Τζ. λατὴ κατὰ τὴν τῶν Βουλγάρων γλώτταν, δ Ismaelis Bullialdi notæ. Ὁ δὲ προβληθείς δεσπότης Γεώργιος. Hoc cap. Ducas in rebus Hungaricis parum peritum se prodit, cum eo tempore Hungariam a repina gubernatam et lanco scribit. Sic autem se res habet: Albertus Austriacus, Sigismundi gener, cum socero defancto successisset in Hungariæ reguo, biennio fere regnavit, obiitque anno 1439. Octob. die 27, Elizabetha conjuge prægnante relicta, quæ an. 1440, Februarii die 22, Ladislaum posthumum peperit. Nuptias quoque Ladislai Poloni, regis Poloniæ Casimiris fratris, aspernata, anno eodem in festo Puntecostes filium suum infantulum Hungariæ regem coronari curat. Seditiosi interea aliquot Hungariæ proceres Ladislaum Polonum regem eligunt, et in Hungariam evocant. Adventantem Polonum cum Elizabetha sensisset, in Austriam filio secum abducto, et Hungariæ corona clam subrepta ac asportata, ad Fridericum III imperat. aufugit. Ladislaus Polonus die 17 Julii Hungariæ rex coronatur: eique corona, qua S. Stephani regis reliquiæ coronatæ erant, imponitur, quod aliam regina suffurata esset secumque. abstulisset. Polonus Hungarian usque ad cladem Varnensem rexit. Eoque interfecto, Ladislaus posthumus, cujus mater Elizabetha regina anno 1441 obierat, Hungariæ rex iterum anno 1445 proclamatur: simulque Joannes Hunniades Corvinus interrex et regni gubernator eligitur, eique reipublicae Hungarica summa tradiiur; quam ad annum usque 1453, cum Ladislaus posthumus ex Austria in Hungariam reversus est, rexit. Georgius Serviæ despota, post Sigismundi obitum et Smedrovum a Morate occu- patum, tota Servia spoliatus cum filio suo Lazaro Antibarium, vulgo, Antivari, se recepit. Eum Morates ab hujus urbis incolis repetit, et Ragusinm aufugere cogit. Cumque Ragusæos Morates, ut Georgium sibi dederent, sollicitaret, molestiam et incommodum Ragusais creare despota vertus, in Hungariam ad regem Wladislaum sive Ladislaum Polonum confugit, eumque rogat, ut sibi coutra Turcos opem ferat. Ladislaus Georgii ærumnis ac calamitate motus, simul ut Turcorum audaciam retunderet, in Turcos movere destinat, bellumque ad annum 1443 protractum est. Veritus Morates illins belli exitum, inducias decennales cum Ladislao et despota pepigit: huicque_ditiones suas ipsamque Semendriam restituit. Vix compositis induciis ad arma reditum est: Julianoque cardinale Cæsarino auctore atque impulsore, Ladislaus inducias et jusjurandum violat, fœderaque confundit. Denuo itaque conscripto exercitu Ladislaus, anno 1444, Morati bellum infert. Pœnas vero repetente Nemesi a foederum corruptoribus, jurisquejurandi contemptoribus, ad Varnam, Tiberiopolim olum appellatam, ad Pontum Euxinum sitam, prælium committitur: in quo Ladislaus et Julianus cardinalis occubuerunt, magnaque clade Christiana respublica afflicta est. Bonfinius, D. ¡I, libb. iv, v et vi; Thwroczius, in Chronicis Hungaricis; Gerardus de Roo, Histor. Austriacæ lib. ▾,. et Maurus Orbinus in Slavorum regno. Τῆς καλουμένης σοφίας. Urbs Serviæ Sophia arn. Hunc locum angustias saltus Isla dini Leunclavius appellat.

quæ has urbes interjacet via, difficilis atque ardua. montibus ac saltibus ad Philippopolim fere porreclis, redditur. Moles superare Hungaris propositum erat, viamque sibi lignatorum opera sternere, deincepsque ingredi. Turci vero, viis illis arduis et salebrosis superatis, progrediuntur, donec ipsis Hungarorum castra conspecta sunt; metu repressi ex monte in campum non descenderunt. Quare Hungari audacia majori montem ad dimidiam acclivitatem suhierunt, a Turcis perpetuis missilibus, nullo tamen damuo accepto, petiti. Tandem cum utrique cernerent se loci angustia prohiberi, quominus egregium aliquod facinus ederent, in suum quisque, unde venerant, locum revertuntur. Melu ἑρμηνεύεται χρυσῆ, ἦν γὰρ τὸ χωρίον ἀνὰ μέσον polim æquali ab utraque distantia situs erat. Εt Σοφίας καὶ Φιλιππουπόλεως. Ἐν δὲ τῷ μεταξύ δη καὶ δρυμῶνες δύσβατοι ἕως ἐγγὺς Φιλίππου, ἐβούλοντο γὰρ περάσαι τὰ ὄρη, πλὴν διὰ πελεκυφόρων καὶ δενδροτόμων ἀνδρῶν ποιῆσαι πορείαν πρῶτον, εἶτα εἰσελθεῖν. Οἱ δὲ Τοῦρκοι περάσαντες τὰ δύσε βατα, καὶ ἐλθόντες ἀντικρὺ τοῦ φωσάτου τῶν Οὔγγρων δειλιάσαντες, οὐ κατῆλθον ἐκ τοῦ ὄρους ἐν τῷ πεδίῳ. Οἱ δὲ Ούγγροι καὶ μάλα θαρσαλέως ἀνέβησαν ἕως ἡμίσεως τοῦ δρους. Οἱ δὲ Τοῦρκοι τοξοβολοῦντες οὐκ ἐπαύοντο, πλὴν οὐδὲν ἤνυον· τέ λο; ὁρῶντες τὰ δύο μέρη μηδὲν ἀρεϊκὸν πράττοντες διὰ τὴν δυσκολίαν τοῦ τόπου, ἐστράφησαν ὄπισθεν 50:ν ἦλθεν ὁ καθείς. Τότε ὁ Μουράτ ἐδειλίασε, βαλὼν κατὰ νοῦν ὅτι ἐν ταῖς ἡμέραις αὐτοῦ οὐκ εἶδε δύναμιν Ούγγρων διαβῆναι τὸν ποταμὸν, καὶ νῦν Morales tunc perculsus, animo revolvebat, uoη ὁ δεσπότης τοῦτο ἐνήργησε, πέμπει ἀποκρισιάριον - visas prius Hungarorum copias fluvium transiisse, εἰς τὸν δεσπότην, καὶ δίδωσι τὰς πόλεις ἁπάσας αὐτοῦ καὶ τὸν Σμέροςον. Πέμπει οὖν καὶ τοὺς υἱοὺς αὐτοῦ τυφλοὺς ὄντας, καὶ τοῦ Δραγουλίου ὁμοίως, καὶ ποιεί συνθήκας ενόρκους. Καὶ μηνύει ἐν Οὐγγρίᾳ τῇ ῥηγένῃ καὶ τῷ τοποτηρητῇ τῆς βασιλείας. Ην γὰρ πρωτοστράτωρ ὁ Ἰάγγος Ο δὲ τοποτηρητὴς τοῦ Κράλη Ουγγρίας ἦν ὁ ρήξ τῶν Σάξων μετεκαλέσαντο γὰρ αὐτὴν, καὶ ἐποίησαν ἐπίτροπον, διὰ τὸ εἶναι νέον τὸν καθολι τὸν Κράλην (ἦν γὰρ τότε πεντεκαιδέκατον άγων ἔτος). Καὶ ἔρχονται οἱ Τοῦρκοι ἐν Ουγγρίᾳ, ήγουν οἱ πρέσβεις, καὶ δίδωσιν ὄρκους τῷ ῥηγὶ Σάξων, καὶ λαμβάνουσιν ὅρκους τοῦ εἶναι φίλοι καὶ ἡγαπημένο:· μήτε οἱ Ούγγροι περάσουσι τὸν ποταμὸν τοῦ ἐλθεῖν κατὰ τοῦ Μουράτ, μήτε οἱ Τοῦρκοι κατὰ τῶν Ούγγρων. Ὁ δὲ Ἰάγγος οὐκ ὤμοτε λέγων Ἐγὼ δεσπόζομαι, οὐ δεσπόζω. nunc despotam eas adduxisse; quare legatos ad despotain destinat, omnes urbes, quas ei eripuerat, ipsumque Smedrovum restituit. Filios etiain excæcatos ei remisit, Draculio etiam suos, quos carcere clausos tenebat, reddidit; pacemque fide data ac jurejurando sancivit, quam reginæ Hungariæ et regni totius proregi et gubernatori siguificat; Jangus enim præfectus exercituum erat; reguum vero prorex et administrator procurabat Saxonum regulus, quem Hungari curatorem regni constituerant. Turci itaque legati accedunt, cumque Saxonum regulo pacem ineunt; amicitiam mutuam inter ipsos intercessuram jurali pollicentur; in eam conditionem quoque descensum, Hungaros Aluvium non transituros ut Morati bellum inferant: nec Turcos pariter, ut in Hungaros moveant. Jangus his pactis non subscripsit, nec jusjurandum præstitit, subditum so esse allegans, non vero do. minum. Pace his conditionibus inter Turcos, Hungaros et Servios composita, Morates adversus Caramanum belli expeditioni se accingit: collectisque 123 Thraciae et Thessaliæ copiis fretum trajicit, et Prnsæ castra metatus ad bellum se parat, Orientisque illic milites cogit. Aladini quoque primogenito suo mandat ut Amasiæ exercitum conscribat, et lennium accedat; quibus paruit Aladines. Caramanus Τότε, εἰρηνεύσαντες οἱ Τοῦρκοι, ὁμοίως καὶ Ούγκ γροι και Σέρβοι, αὐτὸς κατὰ τοῦ Καραμάν ποιεῖται τὴν παρασκευήν. Καὶ συναθροίσας πᾶσαν τὴν τῆς Θράκης καὶ Θετταλίας δύναμιν, καὶ διαβας τὸν πορθμόν, πήξας τὰς σκηνὰς ἐν τῇ Προύσῃ, παρεσκεύαζε καὶ τὰ ἀνατολικά στρατεύματα. 0μοίως πέμπει καὶ πρὸς τὸν υἱὸν αὐτοῦ τὸν πρῶτον, Αλατίνην ονόματι, τοῦ συλλέξαι στρατὸν ἐκ τῆς ᾿Αμασείας, καὶ ἐλθεῖν ἐν Ἰκονίῳ· 8 καὶ πεποίηκεν. equidem, quo tempore despota et Jangus Morati Ismaelis Bullialdi notæ. Καὶ μηνύει ἐν Ουγγρίᾳ ῥηγένη. Fieri nequit istud, ut ex superioribus liquet. Aufugerat anno 1440 regina, et in Austriam transierat, anno sequenti 1441, res humanas reliquit: quare gestis anno 1443 interesse non potuit. Ην γὰρ πρωτοστράτωρ ὁ άγγος. Verum est lancum sen Joannem Hunniadem præfectum generalem Hungaricæ militiæ fuisse. Ὁ δὲ τοποτηρητής τ. κ. Οὐ. ἦν ῥὴς τῶν Σάξων. Hoc falsum. Ladislaus enim Polonis res fuit Hungariæ, eamque regio nomine, non tutorio aut vicario rexit: nec unquam Saxonum, qui hoc loco pro Polonis a Duca sumuntur, rex fuit: sed Casimiri Poloniæ regis frater. Videndus Leuncl. lib. xiv, de istis motibus bellicis et pace cum Hungaris Turcisque inita. 'Ο δὲ Μέγγος οὐκ ὤμοσε λέγων. Cum istis non bene conveniunt, quæ hujus capitis initio dixit Ducas: omnia scilicet in Hungaria per reginam et Hunuiadem gesta fuisse et gubernata: hic vero per proregem et regis_adolescentis tuto - rem. Quamvis vero Ducas res Hungariæ personarumque principum statum ignoraret, res inter Turcos et Hungaros gestas optime persecutus est. De istis bellis adeundi Laonicus, libb. vi et vir; Leunclavius, lib. xiv, et Phranzes, lib. ", cap. 18. Αὐτὸς κατὰ τοῦ Καραμάν. Laoniens, lib. vi. et Leuncl, lib. xiv, hujus quoque belli, post motus Hungaricos Serviosque compositos, historiam narrant.

quæ has urbes interjacet via, difficilis atque ardua. montibus ac saltibus ad Philippopolim fere porreclis, redditur. Moles superare Hungaris propositum erat, viamque sibi lignatorum opera sternere, deincepsque ingredi. Turci vero, viis illis arduis et salebrosis superatis, progrediuntur, donec ipsis Hungarorum castra conspecta sunt; metu repressi ex monte in campum non descenderunt. Quare Hungari audacia majori montem ad dimidiam acclivitatem suhierunt, a Turcis perpetuis missilibus, nullo tamen damuo accepto, petiti. Tandem cum utrique cernerent se loci angustia prohiberi, quominus egregium aliquod facinus ederent, in suum quisque, unde venerant, locum revertuntur. Melu ἑρμηνεύεται χρυσῆ, ἦν γὰρ τὸ χωρίον ἀνὰ μέσον polim æquali ab utraque distantia situs erat. Εt Σοφίας καὶ Φιλιππουπόλεως. Ἐν δὲ τῷ μεταξύ δη καὶ δρυμῶνες δύσβατοι ἕως ἐγγὺς Φιλίππου, ἐβούλοντο γὰρ περάσαι τὰ ὄρη, πλὴν διὰ πελεκυφόρων καὶ δενδροτόμων ἀνδρῶν ποιῆσαι πορείαν πρῶτον, εἶτα εἰσελθεῖν. Οἱ δὲ Τοῦρκοι περάσαντες τὰ δύσε βατα, καὶ ἐλθόντες ἀντικρὺ τοῦ φωσάτου τῶν Οὔγγρων δειλιάσαντες, οὐ κατῆλθον ἐκ τοῦ ὄρους ἐν τῷ πεδίῳ. Οἱ δὲ Ούγγροι καὶ μάλα θαρσαλέως ἀνέβησαν ἕως ἡμίσεως τοῦ δρους. Οἱ δὲ Τοῦρκοι τοξοβολοῦντες οὐκ ἐπαύοντο, πλὴν οὐδὲν ἤνυον· τέ λο; ὁρῶντες τὰ δύο μέρη μηδὲν ἀρεϊκὸν πράττοντες διὰ τὴν δυσκολίαν τοῦ τόπου, ἐστράφησαν ὄπισθεν 50:ν ἦλθεν ὁ καθείς. Τότε ὁ Μουράτ ἐδειλίασε, βαλὼν κατὰ νοῦν ὅτι ἐν ταῖς ἡμέραις αὐτοῦ οὐκ εἶδε δύναμιν Ούγγρων διαβῆναι τὸν ποταμὸν, καὶ νῦν Morales tunc perculsus, animo revolvebat, uoη ὁ δεσπότης τοῦτο ἐνήργησε, πέμπει ἀποκρισιάριον - visas prius Hungarorum copias fluvium transiisse, εἰς τὸν δεσπότην, καὶ δίδωσι τὰς πόλεις ἁπάσας αὐτοῦ καὶ τὸν Σμέροςον. Πέμπει οὖν καὶ τοὺς υἱοὺς αὐτοῦ τυφλοὺς ὄντας, καὶ τοῦ Δραγουλίου ὁμοίως, καὶ ποιεί συνθήκας ενόρκους. Καὶ μηνύει ἐν Οὐγγρίᾳ τῇ ῥηγένῃ καὶ τῷ τοποτηρητῇ τῆς βασιλείας. Ην γὰρ πρωτοστράτωρ ὁ Ἰάγγος Ο δὲ τοποτηρητὴς τοῦ Κράλη Ουγγρίας ἦν ὁ ρήξ τῶν Σάξων μετεκαλέσαντο γὰρ αὐτὴν, καὶ ἐποίησαν ἐπίτροπον, διὰ τὸ εἶναι νέον τὸν καθολι τὸν Κράλην (ἦν γὰρ τότε πεντεκαιδέκατον άγων ἔτος). Καὶ ἔρχονται οἱ Τοῦρκοι ἐν Ουγγρίᾳ, ήγουν οἱ πρέσβεις, καὶ δίδωσιν ὄρκους τῷ ῥηγὶ Σάξων, καὶ λαμβάνουσιν ὅρκους τοῦ εἶναι φίλοι καὶ ἡγαπημένο:· μήτε οἱ Ούγγροι περάσουσι τὸν ποταμὸν τοῦ ἐλθεῖν κατὰ τοῦ Μουράτ, μήτε οἱ Τοῦρκοι κατὰ τῶν Ούγγρων. Ὁ δὲ Ἰάγγος οὐκ ὤμοτε λέγων Ἐγὼ δεσπόζομαι, οὐ δεσπόζω. nunc despotam eas adduxisse; quare legatos ad despotain destinat, omnes urbes, quas ei eripuerat, ipsumque Smedrovum restituit. Filios etiain excæcatos ei remisit, Draculio etiam suos, quos carcere clausos tenebat, reddidit; pacemque fide data ac jurejurando sancivit, quam reginæ Hungariæ et regni totius proregi et gubernatori siguificat; Jangus enim præfectus exercituum erat; reguum vero prorex et administrator procurabat Saxonum regulus, quem Hungari curatorem regni constituerant. Turci itaque legati accedunt, cumque Saxonum regulo pacem ineunt; amicitiam mutuam inter ipsos intercessuram jurali pollicentur; in eam conditionem quoque descensum, Hungaros Aluvium non transituros ut Morati bellum inferant: nec Turcos pariter, ut in Hungaros moveant. Jangus his pactis non subscripsit, nec jusjurandum præstitit, subditum so esse allegans, non vero do. minum. Pace his conditionibus inter Turcos, Hungaros et Servios composita, Morates adversus Caramanum belli expeditioni se accingit: collectisque 123 Thraciae et Thessaliæ copiis fretum trajicit, et Prnsæ castra metatus ad bellum se parat, Orientisque illic milites cogit. Aladini quoque primogenito suo mandat ut Amasiæ exercitum conscribat, et lennium accedat; quibus paruit Aladines. Caramanus Τότε, εἰρηνεύσαντες οἱ Τοῦρκοι, ὁμοίως καὶ Ούγκ γροι και Σέρβοι, αὐτὸς κατὰ τοῦ Καραμάν ποιεῖται τὴν παρασκευήν. Καὶ συναθροίσας πᾶσαν τὴν τῆς Θράκης καὶ Θετταλίας δύναμιν, καὶ διαβας τὸν πορθμόν, πήξας τὰς σκηνὰς ἐν τῇ Προύσῃ, παρεσκεύαζε καὶ τὰ ἀνατολικά στρατεύματα. 0μοίως πέμπει καὶ πρὸς τὸν υἱὸν αὐτοῦ τὸν πρῶτον, Αλατίνην ονόματι, τοῦ συλλέξαι στρατὸν ἐκ τῆς ᾿Αμασείας, καὶ ἐλθεῖν ἐν Ἰκονίῳ· 8 καὶ πεποίηκεν. equidem, quo tempore despota et Jangus Morati Ismaelis Bullialdi notæ. Καὶ μηνύει ἐν Ουγγρίᾳ ῥηγένη. Fieri nequit istud, ut ex superioribus liquet. Aufugerat anno 1440 regina, et in Austriam transierat, anno sequenti 1441, res humanas reliquit: quare gestis anno 1443 interesse non potuit. Ην γὰρ πρωτοστράτωρ ὁ άγγος. Verum est lancum sen Joannem Hunniadem præfectum generalem Hungaricæ militiæ fuisse. Ὁ δὲ τοποτηρητής τ. κ. Οὐ. ἦν ῥὴς τῶν Σάξων. Hoc falsum. Ladislaus enim Polonis res fuit Hungariæ, eamque regio nomine, non tutorio aut vicario rexit: nec unquam Saxonum, qui hoc loco pro Polonis a Duca sumuntur, rex fuit: sed Casimiri Poloniæ regis frater. Videndus Leuncl. lib. xiv, de istis motibus bellicis et pace cum Hungaris Turcisque inita. 'Ο δὲ Μέγγος οὐκ ὤμοσε λέγων. Cum istis non bene conveniunt, quæ hujus capitis initio dixit Ducas: omnia scilicet in Hungaria per reginam et Hunuiadem gesta fuisse et gubernata: hic vero per proregem et regis_adolescentis tuto - rem. Quamvis vero Ducas res Hungariæ personarumque principum statum ignoraret, res inter Turcos et Hungaros gestas optime persecutus est. De istis bellis adeundi Laonicus, libb. vi et vir; Leunclavius, lib. xiv, et Phranzes, lib. ", cap. 18. Αὐτὸς κατὰ τοῦ Καραμάν. Laoniens, lib. vi. et Leuncl, lib. xiv, hujus quoque belli, post motus Hungaricos Serviosque compositos, historiam narrant.

DUCE bellum intulerant, occasionen nactus eum inva- Ο γὰρ Καραμάν, ὅτε ὁ δεσπότης σὺν τῷ Ἰάγγῳ dit, urbesque sibi a Morate ereptas recuperat. Hæcque fuit belli origo. Prusa metis castris Morates Cotyæum venit, unde in Phrygiam Salutariam perrexit: ubi bellico apparatu, quantum necesse erat, instructo, Iconium deinde venit. At Caramanus cum suis fugit, montesque Syriæ knitimos, qui tutum ei receptuin præbebant, occupat. Morates Iconium hostiliter deprædatus magnanı vim auri alque argenti hinc secum portans urbem Laranda accessit; Larandinos omni calamitatis et ærumna'- rum gonere vexavit: indeque deflectens graseatur populabundus, prædamque agendo ex omnibus oppidis totaque Caramani ditione, damnaque Turcis ejusdem, ac ipse erat, gentis inferendo. Excedere vero ex Caramani finibus in animo habens, Alium suum dimisit, qui Amasiam reversus est; ipse vero Prusam rediit, et exacta jam æstate in Thraciam trajecit: Caramanus deinde ditionis suæ loca repetit. Hieme deinceps appetente venit ex Amasia Aladimis Moratis filii servorum unus, qui eum diem obiisse nuntiat. Hunc pater acerbo luctu planxit, quippe annum decimum octavum jam agens, furmosus admodum et audax erat. Luctu finito, omribus ducibus ac satrapis suis convocatis, imperatorem principemque omnium sibi subditorum Melemedein secundogenitumn flium suum, impuberem etiamnum admodumque puerum, designavit; in Anatoliam deinde profectus, vitam privalau Prusa quietus agebat. Appetente deinde vere, ab Hungariæ finibus spoculatores venerunt, qui novo inperatori ejusque consiliariis res imperii procurantibus Halili, Sariciz el Zagano nuntiant, Hungarorum et Walachorum ingens agmen ad Danubii ripam convenire: quem nuntium patri suo Mehemetes mittit. Morates de violatis jurejurando ac fide attonitus, quid acturus esset deliberabat, Æstate deinde inchoata, sub ortum Caniculæ cunctas Orientis copias contraxit. At ex Ægæo mari viginti quinque triremes venerunt, et Callipolim usque progress transitum impe dierunt. Pars illarum etiam usque ad ostium sacrum processere, 124 illac quoque trajectum prohibituræ. Hungari vero postquam Danubium transierunt, iter securi pergunt, omnia obstacula removentes, et deditione castra accipientes, et Varnam usque progrediuntur. Cumque Morates trajectu arceretur, tedio affectus mcerebat: quique Mehemneti atlerant, in ancipiti stantes, animos despondebant. Progressus laudem Morates ad hostium superius sacro vicinum, tutus et liber a triremium insecuἤλθασι κατὰ τοῦ Μουράτ, εὑρὼν καὶ οὗτος χώρου κατῆλθε, καὶ ἔλαβε τὰς πόλεις αὐτοῦ, ἂς προλα βὼν εἶπεν ὁ Μουράτ. Καὶ αὕτη ἐστὶν ἡ αἰτία τῆς μάχης. Απάρας δὲ ἐκ Προύσης ἦλθεν εἰς Κοτύαιον, ἐκεῖθεν ἐν Σαλουταρίᾳ, κἀκεῖ ποιήσας παρασκευὴν ἱκανὴν ἔρχεται εἰς Ικόνιον. Ὁ δὲ Καραμάν φεύ γων σὺν τῷ στρατεύματι, εἰσῆλθεν ἐν τοῖς ὁρίοις τοῖς πρὸς Συρίαν ἐν ὄρεσιν ὀχυροῖς. Μουρὰς δὲ τὸ Ικόνιον ἀφειδῶς κουρσεύσας, καὶ χρυσὶν καὶ ἄρ γυρον ἱκανὸν ἐκεῖθεν κομίσας, ἐν τῇ τῶν Λαρεν δῶν ἔρχεται πόλει, κἀκεῖ πάνδεινα κακὰ ἐργασάμενος τοῖς Λαρανδινοῖς, ἐστράφη λεηλατών, καὶ κουρσεύων πάσαν πόλιν καὶ χώραν τοῦ Χαραμάν, τὴν ζημίαν ποιῶν ὁμοίως αὐτοῦ Τούρκοις. Βουλόμενος δ' ἐξελθεῖν ἐκ τῆς γῆς τοῦ Καραμαν, ἀπέλυσε τὸν υἱὸν αὐτοῦ σὺν τῷ στρατῷ, καὶ ἐστράφη εἰς 'Αμάσειαν. Αὐτὸς δὲ κατελθὼν ἐν τῇ Προύσῃ ἐπέρασεν εἰς Θρᾴκην θέρους 4 δη παρερ χομένου. Ο δὲ Καραμὰν ἐστράφη πάλιν ἐν τοῖς ἰδίοις αὐτοῦ τόποις. Χειμῶνος δὲ ἄρξαντος ἦλθεν ἐξ ᾿Αμασείας εἷς τῶν δούλων τοῦ ᾿Αλατὴν τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ, μηνύων τὸν αὐτοῦ θάνατον. Ὁ & Μωράτ μέγα πένθος ποιήσας, ἦν γὰρ ὁ ᾿Αλατὴν ἄγων ἔτος ὀκτὼ καὶ δέκατον, ὡραῖος πάνυ καὶ εὔτολμος· μετὰ δὲ τὸ πένθος καλέσας πάντας τοὺς ἀρχηγούς, καὶ σατράπας αὐτοῦ, ἀπέδειξεν ἡγεμόνα καὶ ἀρχηγὸν τοῦ ὑπηκόου παντὸς τὸν δεύτερον υἱὸν αὐτοῦ, τὸν Μεχμέτ, ἀφήλιξ ἔτι καὶ πα8δίον νέον ὑπάρχων· αὐτὸς δὲ περάσας ἐν τῇ Ακτο Ο τολῇ ἰδιωτεύων ἐν Προύσῃ ἐκάθητο. Ἔαρος δὲ ἀρξαμένου, ἤλθασι κατάσκοποι ἐκ τῶν τῆς Οὐγγρίας μερῶν ἀπαγγέλλοντες τῷ νέῳ ἡγεμόνι, καὶ τοῖς φροντίζουσιν αὐτῷ, Χαλίλ, Σαριτζία, καὶ Ζάγανος, ὅτι ἐν ταῖς ὄχθαις τοῦ Ίστρου συνάγεται πλῆθος Ούγγρων και Βλάχων πολύ. Ο δὲ Μερεμέτ μηνύει τῷ πατρὶ αὐτοῦ. Ὁ δὲ Μουράτ, θαυμάσας ἐπὶ τῇ παραβάσει τῶν ὅρκων, ελογίζετο τί ἄρα μέλη λει γενέσθαι. Θέρους οὖν ἀρχομένου, ἐκάλει πρὸς αὐτὸν τὰς ἀπανταχοῦ δυνάμεις τῆς Εω, πρὸς τὰς τοῦ Κυνὸς ἐπιτολάς· καὶ ἐξ Αἰγαίου πελάγους ἀνεφάνησαν τριήρεις εἰκοσιπέντε. Καὶ ἐλθοῦσαι αν τικρὺ Καλλιουπόλεως εκώλυον τὸν πόρον. Ομοίως καὶ μέρος τῶν αὐτῶν τριήρεων ἔπλες μέχρι τοῦ δεν ροῦ στομίου, κωλύουσαι τὰς ἐκεῖ πορείας. Οἱ δὲ Οὖγγροι περάσαντες τὸν πόρον τοῦ Δανούδεως, ἤρχοντο ἀδεῶς καθαίροντες τὴν ὁδὸν, καὶ λαμβάνοντες τὰ κάστρα ήλθοσαν οὖν μέχρι Βάρνας. Ὁ δὲ Μουράτ μὴ εὑρίσκων πορείαν ήσχαλλεν· οἱ δὲ τοῦ Μερεμέτ ἐν ἀπορίᾳ ὄντες ἠθύμουν. Τότε ἀναβὰς πρὸς τὸ τοῦ ἱεροῦ στόμιον ἐγγὺς, καὶ εὑρὼν ἄδειαν ἀπὸ τῶν τριήρεων, ἐπέρασε καὶ αὐτὸς, καὶ οἱ μετ᾿ αὐτοῦ. Is naelis Bullialdi notæ. Λάρανδα, urbs Lycaonia sub leonii throno. Χειμῶνος δὲ ἄρξαντος. Leunclavius Alasinis mortem ex historiis Turcicis anno 846, et ex Analibus auno 847 contigisse statuit: anle belJum a Joanne Hunniade et Georgio despota Turciz illatum. Ducas vero post bellum illud confectum. ἱε pacemque cum Hungaris et Serviis compositam tradit. Καὶ ἐξ Αἰγαίου πελάγους. Leunclavius idem notat, lib. xiv, et in Annalibus Turcicis classem Italorum fuisse dicit.

DUCE bellum intulerant, occasionen nactus eum inva- Ο γὰρ Καραμάν, ὅτε ὁ δεσπότης σὺν τῷ Ἰάγγῳ dit, urbesque sibi a Morate ereptas recuperat. Hæcque fuit belli origo. Prusa metis castris Morates Cotyæum venit, unde in Phrygiam Salutariam perrexit: ubi bellico apparatu, quantum necesse erat, instructo, Iconium deinde venit. At Caramanus cum suis fugit, montesque Syriæ knitimos, qui tutum ei receptuin præbebant, occupat. Morates Iconium hostiliter deprædatus magnanı vim auri alque argenti hinc secum portans urbem Laranda accessit; Larandinos omni calamitatis et ærumna'- rum gonere vexavit: indeque deflectens graseatur populabundus, prædamque agendo ex omnibus oppidis totaque Caramani ditione, damnaque Turcis ejusdem, ac ipse erat, gentis inferendo. Excedere vero ex Caramani finibus in animo habens, Alium suum dimisit, qui Amasiam reversus est; ipse vero Prusam rediit, et exacta jam æstate in Thraciam trajecit: Caramanus deinde ditionis suæ loca repetit. Hieme deinceps appetente venit ex Amasia Aladimis Moratis filii servorum unus, qui eum diem obiisse nuntiat. Hunc pater acerbo luctu planxit, quippe annum decimum octavum jam agens, furmosus admodum et audax erat. Luctu finito, omribus ducibus ac satrapis suis convocatis, imperatorem principemque omnium sibi subditorum Melemedein secundogenitumn flium suum, impuberem etiamnum admodumque puerum, designavit; in Anatoliam deinde profectus, vitam privalau Prusa quietus agebat. Appetente deinde vere, ab Hungariæ finibus spoculatores venerunt, qui novo inperatori ejusque consiliariis res imperii procurantibus Halili, Sariciz el Zagano nuntiant, Hungarorum et Walachorum ingens agmen ad Danubii ripam convenire: quem nuntium patri suo Mehemetes mittit. Morates de violatis jurejurando ac fide attonitus, quid acturus esset deliberabat, Æstate deinde inchoata, sub ortum Caniculæ cunctas Orientis copias contraxit. At ex Ægæo mari viginti quinque triremes venerunt, et Callipolim usque progress transitum impe dierunt. Pars illarum etiam usque ad ostium sacrum processere, 124 illac quoque trajectum prohibituræ. Hungari vero postquam Danubium transierunt, iter securi pergunt, omnia obstacula removentes, et deditione castra accipientes, et Varnam usque progrediuntur. Cumque Morates trajectu arceretur, tedio affectus mcerebat: quique Mehemneti atlerant, in ancipiti stantes, animos despondebant. Progressus laudem Morates ad hostium superius sacro vicinum, tutus et liber a triremium insecuἤλθασι κατὰ τοῦ Μουράτ, εὑρὼν καὶ οὗτος χώρου κατῆλθε, καὶ ἔλαβε τὰς πόλεις αὐτοῦ, ἂς προλα βὼν εἶπεν ὁ Μουράτ. Καὶ αὕτη ἐστὶν ἡ αἰτία τῆς μάχης. Απάρας δὲ ἐκ Προύσης ἦλθεν εἰς Κοτύαιον, ἐκεῖθεν ἐν Σαλουταρίᾳ, κἀκεῖ ποιήσας παρασκευὴν ἱκανὴν ἔρχεται εἰς Ικόνιον. Ὁ δὲ Καραμάν φεύ γων σὺν τῷ στρατεύματι, εἰσῆλθεν ἐν τοῖς ὁρίοις τοῖς πρὸς Συρίαν ἐν ὄρεσιν ὀχυροῖς. Μουρὰς δὲ τὸ Ικόνιον ἀφειδῶς κουρσεύσας, καὶ χρυσὶν καὶ ἄρ γυρον ἱκανὸν ἐκεῖθεν κομίσας, ἐν τῇ τῶν Λαρεν δῶν ἔρχεται πόλει, κἀκεῖ πάνδεινα κακὰ ἐργασάμενος τοῖς Λαρανδινοῖς, ἐστράφη λεηλατών, καὶ κουρσεύων πάσαν πόλιν καὶ χώραν τοῦ Χαραμάν, τὴν ζημίαν ποιῶν ὁμοίως αὐτοῦ Τούρκοις. Βουλόμενος δ' ἐξελθεῖν ἐκ τῆς γῆς τοῦ Καραμαν, ἀπέλυσε τὸν υἱὸν αὐτοῦ σὺν τῷ στρατῷ, καὶ ἐστράφη εἰς 'Αμάσειαν. Αὐτὸς δὲ κατελθὼν ἐν τῇ Προύσῃ ἐπέρασεν εἰς Θρᾴκην θέρους 4 δη παρερ χομένου. Ο δὲ Καραμὰν ἐστράφη πάλιν ἐν τοῖς ἰδίοις αὐτοῦ τόποις. Χειμῶνος δὲ ἄρξαντος ἦλθεν ἐξ ᾿Αμασείας εἷς τῶν δούλων τοῦ ᾿Αλατὴν τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ, μηνύων τὸν αὐτοῦ θάνατον. Ὁ & Μωράτ μέγα πένθος ποιήσας, ἦν γὰρ ὁ ᾿Αλατὴν ἄγων ἔτος ὀκτὼ καὶ δέκατον, ὡραῖος πάνυ καὶ εὔτολμος· μετὰ δὲ τὸ πένθος καλέσας πάντας τοὺς ἀρχηγούς, καὶ σατράπας αὐτοῦ, ἀπέδειξεν ἡγεμόνα καὶ ἀρχηγὸν τοῦ ὑπηκόου παντὸς τὸν δεύτερον υἱὸν αὐτοῦ, τὸν Μεχμέτ, ἀφήλιξ ἔτι καὶ πα8δίον νέον ὑπάρχων· αὐτὸς δὲ περάσας ἐν τῇ Ακτο Ο τολῇ ἰδιωτεύων ἐν Προύσῃ ἐκάθητο. Ἔαρος δὲ ἀρξαμένου, ἤλθασι κατάσκοποι ἐκ τῶν τῆς Οὐγγρίας μερῶν ἀπαγγέλλοντες τῷ νέῳ ἡγεμόνι, καὶ τοῖς φροντίζουσιν αὐτῷ, Χαλίλ, Σαριτζία, καὶ Ζάγανος, ὅτι ἐν ταῖς ὄχθαις τοῦ Ίστρου συνάγεται πλῆθος Ούγγρων και Βλάχων πολύ. Ο δὲ Μερεμέτ μηνύει τῷ πατρὶ αὐτοῦ. Ὁ δὲ Μουράτ, θαυμάσας ἐπὶ τῇ παραβάσει τῶν ὅρκων, ελογίζετο τί ἄρα μέλη λει γενέσθαι. Θέρους οὖν ἀρχομένου, ἐκάλει πρὸς αὐτὸν τὰς ἀπανταχοῦ δυνάμεις τῆς Εω, πρὸς τὰς τοῦ Κυνὸς ἐπιτολάς· καὶ ἐξ Αἰγαίου πελάγους ἀνεφάνησαν τριήρεις εἰκοσιπέντε. Καὶ ἐλθοῦσαι αν τικρὺ Καλλιουπόλεως εκώλυον τὸν πόρον. Ομοίως καὶ μέρος τῶν αὐτῶν τριήρεων ἔπλες μέχρι τοῦ δεν ροῦ στομίου, κωλύουσαι τὰς ἐκεῖ πορείας. Οἱ δὲ Οὖγγροι περάσαντες τὸν πόρον τοῦ Δανούδεως, ἤρχοντο ἀδεῶς καθαίροντες τὴν ὁδὸν, καὶ λαμβάνοντες τὰ κάστρα ήλθοσαν οὖν μέχρι Βάρνας. Ὁ δὲ Μουράτ μὴ εὑρίσκων πορείαν ήσχαλλεν· οἱ δὲ τοῦ Μερεμέτ ἐν ἀπορίᾳ ὄντες ἠθύμουν. Τότε ἀναβὰς πρὸς τὸ τοῦ ἱεροῦ στόμιον ἐγγὺς, καὶ εὑρὼν ἄδειαν ἀπὸ τῶν τριήρεων, ἐπέρασε καὶ αὐτὸς, καὶ οἱ μετ᾿ αὐτοῦ. Is naelis Bullialdi notæ. Λάρανδα, urbs Lycaonia sub leonii throno. Χειμῶνος δὲ ἄρξαντος. Leunclavius Alasinis mortem ex historiis Turcicis anno 846, et ex Analibus auno 847 contigisse statuit: anle belJum a Joanne Hunniade et Georgio despota Turciz illatum. Ducas vero post bellum illud confectum. ἱε pacemque cum Hungaris et Serviis compositam tradit. Καὶ ἐξ Αἰγαίου πελάγους. Leunclavius idem notat, lib. xiv, et in Annalibus Turcicis classem Italorum fuisse dicit.

Οἱ δὲ τοῦ Μεχμέτ κρατοῦντες Βίγλας καὶ tione cum suis transfretavit, Sub Mehemete qui μαθόντες τὴν διάβασιν τοῦ Μουράτ, ἐν μιᾷ ἡμέρᾳ ἡνώθησαν. Καὶ δι᾿ ἑτέρας δύο ἡμέρας ἔφθασαν ἐν τῇ Βάρνῃ Καὶ τῇ ἐπιούσῃ συνάψαντες πόλεμον φοβερὸν καὶ φρικώδη ἀπὸ πρωΐας ἕως ώρας εννάτης, κατέκοπτον ἀφειδῶς οἱ Χριστιανοὶ τοὺς Τούρκους. Περὶ δὲ ὥραν δεκάτην, μείνας μόνος σὺν πεντακοσίοις ἢ πλέον, ἢ ἔλαττον, στρέφει τὰς ἡνίας τοῦ ἵππου 5 ρὴξ Σάξων κατ' αὐτοῦ. Ὁ δὲ Ἰάγγος ενώλυεν αὐτὸς δὲ οὐκ ἐπείσθη· καὶ προσεγγίσας καιρίαν δέχεται ὁ ἵππος πληγὴν, καὶ τὸν ἀναβάτην κύμβαχον ἐφαπλοί, καὶ καρατομοῦσιν αὐτὸν παρευθύ. Ο δὲ Ἰάγγος ἱσθεὶς τὸ γεγονός, ἦν γὰρ ἡ κεφαλὴ ἀπῄωρημένη τῷ δορὶ, καὶ κραυγα, καὶ ἀλαλαγμοί, καὶ, Ο φεύγων φυγέτω. Κατέκοψαν οὖν οἱ Τοῦρκοι πλείστους, καὶ ἡ νύξ κατέλαβε, καὶ ὁ άγγος μόλις διασωθεὶς ἐπέρασε τον ποταμόν. Οἱ δὲ Τοῦρκοι νικηταὶ τροπαιούχοι ἐπανέζευξαν. Τότε ὁ εὐτυχής Μωρὰτ πάλιν τὴν περαίαν περᾷ, καὶ ἐν τῇ Μαγνησίᾳ ἀφικνεῖται, κἀκεῖ τὴν κατοί κησιν ἐμπορεύεται. Αλλ' οι Χριστιανοί μήπω νοήσαντες, ὅτι αἱ ἁμαρτίας ἡμῶν εἰσιν οἱ ἐμπεδοῦντες ἡμᾶς, καὶ αἱ κακίαι ἡμῶν εἰσιν οἱ τὰ κακὰ προξενούντες, πάλιν ἑτέραν ἀφίησι καθ᾿ ἡμῶν ὀργὴν ή τύχη. Ο γὰρ Χαλίλ πρακτικὸς ὑπάρχων περὶ τὰ τῆς ἀρχῆς μεθοδεύματα, καὶ ὅτι ὁ νέος οὐκ εὐτυχήσει ποτέ, ἄγεται πάλιν παρ' αὐτοῦ ὁ Μουράτ ἐν τῷ παλατίῳ τῆς ᾿Αδριανοῦ, καὶ εὐφημίζεται ὡς ἡγεμών. Ο δὲ νέος ἡγεμὼν Μεχεμὲτ ὁ υἱὸς αὐτοῦ στέλλεται παρὰ τοῦ πατρὸς, τοῦ ἀρχηγεῖν ἐν τῇ Μαγνησία. Μαθών δὲ τοῦτο ὁ Ἰάγγος περᾷ τὴν περαίαν τοῦ Ἴστρου ἐξ ἄλλης ὁδοῦ, καὶ διαβὰς τὰ στενωπά πάντα έρχεται πρὸς τὸ Νῆσιν ἢ πρὸς τὸν Κόσοβαν. Καὶ ὁ Μουράτ σὺν πάσῃ τῇ στρατιᾷ αὐτοῦ ἕτοιμος. Καὶ δὴ πολεμήσαντες ἀφ' ἑσπέρας, πρωΐ σκοτίας οὔσης ἐγείρεται σὺν μερικούς στρατιώταις, καὶ ὡς δῆθεν ἑτοιμάσων πρὸ ὥρας τὸν πόλεμον, αὐτὸς διέδρα. οἶδε γὰρ τὴν στρατιάν του Τούρκου υπερέχουσαν ἐπὶ τὸ πλεῖστον, καὶ τοὺς Ούγγρους δειλιῶντας καὶ militabant Ryglis occupatis, Moratisque transitu cognito, unius diei itinere ei se conjunxerunt, alterisque castris Varnam perveniunt. Postridie prelium horrendum ac cruentum a diluculo ad horam diei nonam commissum. Christiani-nulli parceutes Turcos ceciderunt; verum circa horam decimam Saxonum regulus solus, suorum quingentis prælerpropter stipatus in Turcos equum impellit. Hoc ne committeret, dehortabatur Jengus, cui tamen haud paruit; et propius cumn accessisset, lethale vulnus equus accipit, sessoremque regulum in caput pronum excutit, cui caput Turci illico amputarunt. Casum staţiın cognovit Jangus; caput enim hastæ præfxum sublime conspiciebatur, clamoresque et vociferationes excitata erant, Qui fugit fugiat. Ma gnam itaque stragem Turci edunt: et nocte superveniente, vix superato Auvio, Jangus salvus evasit. Turci, parta victoria, fugatisque hostibus se recepe runt: et Morates prospera fortuna usus in oppositam Europe Asiam iterum transit, Magnesiam petit, habitationemque sibi illic eligit In nos porro Christianos nondum satis intelligentes peccatis nostris irretitos teneri, vitiisque et flagitiis damna et calamitates in nos accersere, aliud telum irata fortuna immisit. Ilalil enim artium, quibus imperium regi debet, peritus, et adolescen tulum Mehemetem nunquam fortunatum fore suspicatus, Moratem iterum in palatium Adrianopo leos reducit, imperatoremque salutat. Junior vero princeps Mehmetes a patre Magnesiam missus est, ut res imperii illis in partibus administraret. Hoc cum rescivisset Jangus, Istrum alia via transit, omnibusque angustiis superalis Nisim accedit, quæ ad Cosovam sita est. Morates huic cum toto exercitu paratus occurrit. Sub vesperam jam prælium initum erat, mane, priusquam illuxisset, cum agminis parte movet Jangus, et ad mature pugnandum omnibus simulate dispositis, aufugit. Turcorum enim exercitum copiis suis multitudine longe superiorem sciebat: Hungaros trepidare et fugæ intenIsmaelis Bullialdi notæ. Κρατούντες Βύγλας. Forte hic intelligenda urbs in Odrysis, quæ Βούκελος appellatur, sub metro-D polita Adrianop. Eini montis. Bilgiur a Turcis appellatur, ut ex vocabulorum elementis probabile fit. Pugna ad Varnam et accepta a Christianis clades Novemb. 10, anno 1444, Hegiræ 848, qui cepit 19 Apr. die Dominica. Novemb. 10 erat Regeb vel Regiad mensis dies 29 feria nɩ. Ο δὲ Ιάγκος εκώλυεν. Iden Phranzes, lib. Il, cap. 18, tradit. Laonicus, lib. vir, Wiadislaum, ut castra Moratis aggrederetur a quibusdam impulsum, qui Hunniadi invidebant, scribit. Ο γὰρ Χαλίλ. Leunclavius lib. xiv, et Laonieurs, lib. vu, quibus artibus Chalil Moratem in regium solium reduxerit, exponunt. Id factum adnotant Annales Turcici anno Hegira 850 (id est, Christi 1446), expeditionemque Moratis in Moream codem anno. Sed ita intelligendum est, anno 819 Christi 1445), Muraten in thronum imperatoriuαι reductum; in Peloponnesum sub finem anni 1445, al Hegiræ 849, venisse, et anno 1446, Hegiræ 850, Hadrianopolim reliisse. Tam annales Turcici quam historia Hungarica adnotant Moratis in Moreain expeditionem plusquam biennio antevertere Hunniadis cum Morate in campo Cosovo prælium: quod equidem verum est. Expeditio siquidem in Moream contigit circa anem anni 1435, et initium 1446, pugna in campo Cosovo anno 1448. Phranzes la· men et Chronicum breve, quod hic dedimus, að annum 6955, mensemnque Decembrem [id est, Christi 1446] referunt. Ducas forte hujus quoque pugnæ mentionem statim subjicit illis, quæ de Varnensi narravit, quod ad res Hungaricas et Serviorum pertineant. Πρὸς τὸ Νῆσιν. Nisis urbs Serviæ ad Ibarer fuvium. Ptolemo in is Europæ Tabula habet Νέσου in superiore Mysia: in qua habetur etiam fluvius. Ciabrus, quem aliqui volunt esse Ibarem: vertuin in illa Ptolemæi tabula longissime abest Ciabrus fluvius ab urbe Neso. Laonicus, lib. vu, Νήσιον vocal

Οἱ δὲ τοῦ Μεχμέτ κρατοῦντες Βίγλας καὶ tione cum suis transfretavit, Sub Mehemete qui μαθόντες τὴν διάβασιν τοῦ Μουράτ, ἐν μιᾷ ἡμέρᾳ ἡνώθησαν. Καὶ δι᾿ ἑτέρας δύο ἡμέρας ἔφθασαν ἐν τῇ Βάρνῃ Καὶ τῇ ἐπιούσῃ συνάψαντες πόλεμον φοβερὸν καὶ φρικώδη ἀπὸ πρωΐας ἕως ώρας εννάτης, κατέκοπτον ἀφειδῶς οἱ Χριστιανοὶ τοὺς Τούρκους. Περὶ δὲ ὥραν δεκάτην, μείνας μόνος σὺν πεντακοσίοις ἢ πλέον, ἢ ἔλαττον, στρέφει τὰς ἡνίας τοῦ ἵππου 5 ρὴξ Σάξων κατ' αὐτοῦ. Ὁ δὲ Ἰάγγος ενώλυεν αὐτὸς δὲ οὐκ ἐπείσθη· καὶ προσεγγίσας καιρίαν δέχεται ὁ ἵππος πληγὴν, καὶ τὸν ἀναβάτην κύμβαχον ἐφαπλοί, καὶ καρατομοῦσιν αὐτὸν παρευθύ. Ο δὲ Ἰάγγος ἱσθεὶς τὸ γεγονός, ἦν γὰρ ἡ κεφαλὴ ἀπῄωρημένη τῷ δορὶ, καὶ κραυγα, καὶ ἀλαλαγμοί, καὶ, Ο φεύγων φυγέτω. Κατέκοψαν οὖν οἱ Τοῦρκοι πλείστους, καὶ ἡ νύξ κατέλαβε, καὶ ὁ άγγος μόλις διασωθεὶς ἐπέρασε τον ποταμόν. Οἱ δὲ Τοῦρκοι νικηταὶ τροπαιούχοι ἐπανέζευξαν. Τότε ὁ εὐτυχής Μωρὰτ πάλιν τὴν περαίαν περᾷ, καὶ ἐν τῇ Μαγνησίᾳ ἀφικνεῖται, κἀκεῖ τὴν κατοί κησιν ἐμπορεύεται. Αλλ' οι Χριστιανοί μήπω νοήσαντες, ὅτι αἱ ἁμαρτίας ἡμῶν εἰσιν οἱ ἐμπεδοῦντες ἡμᾶς, καὶ αἱ κακίαι ἡμῶν εἰσιν οἱ τὰ κακὰ προξενούντες, πάλιν ἑτέραν ἀφίησι καθ᾿ ἡμῶν ὀργὴν ή τύχη. Ο γὰρ Χαλίλ πρακτικὸς ὑπάρχων περὶ τὰ τῆς ἀρχῆς μεθοδεύματα, καὶ ὅτι ὁ νέος οὐκ εὐτυχήσει ποτέ, ἄγεται πάλιν παρ' αὐτοῦ ὁ Μουράτ ἐν τῷ παλατίῳ τῆς ᾿Αδριανοῦ, καὶ εὐφημίζεται ὡς ἡγεμών. Ο δὲ νέος ἡγεμὼν Μεχεμὲτ ὁ υἱὸς αὐτοῦ στέλλεται παρὰ τοῦ πατρὸς, τοῦ ἀρχηγεῖν ἐν τῇ Μαγνησία. Μαθών δὲ τοῦτο ὁ Ἰάγγος περᾷ τὴν περαίαν τοῦ Ἴστρου ἐξ ἄλλης ὁδοῦ, καὶ διαβὰς τὰ στενωπά πάντα έρχεται πρὸς τὸ Νῆσιν ἢ πρὸς τὸν Κόσοβαν. Καὶ ὁ Μουράτ σὺν πάσῃ τῇ στρατιᾷ αὐτοῦ ἕτοιμος. Καὶ δὴ πολεμήσαντες ἀφ' ἑσπέρας, πρωΐ σκοτίας οὔσης ἐγείρεται σὺν μερικούς στρατιώταις, καὶ ὡς δῆθεν ἑτοιμάσων πρὸ ὥρας τὸν πόλεμον, αὐτὸς διέδρα. οἶδε γὰρ τὴν στρατιάν του Τούρκου υπερέχουσαν ἐπὶ τὸ πλεῖστον, καὶ τοὺς Ούγγρους δειλιῶντας καὶ militabant Ryglis occupatis, Moratisque transitu cognito, unius diei itinere ei se conjunxerunt, alterisque castris Varnam perveniunt. Postridie prelium horrendum ac cruentum a diluculo ad horam diei nonam commissum. Christiani-nulli parceutes Turcos ceciderunt; verum circa horam decimam Saxonum regulus solus, suorum quingentis prælerpropter stipatus in Turcos equum impellit. Hoc ne committeret, dehortabatur Jengus, cui tamen haud paruit; et propius cumn accessisset, lethale vulnus equus accipit, sessoremque regulum in caput pronum excutit, cui caput Turci illico amputarunt. Casum staţiın cognovit Jangus; caput enim hastæ præfxum sublime conspiciebatur, clamoresque et vociferationes excitata erant, Qui fugit fugiat. Ma gnam itaque stragem Turci edunt: et nocte superveniente, vix superato Auvio, Jangus salvus evasit. Turci, parta victoria, fugatisque hostibus se recepe runt: et Morates prospera fortuna usus in oppositam Europe Asiam iterum transit, Magnesiam petit, habitationemque sibi illic eligit In nos porro Christianos nondum satis intelligentes peccatis nostris irretitos teneri, vitiisque et flagitiis damna et calamitates in nos accersere, aliud telum irata fortuna immisit. Ilalil enim artium, quibus imperium regi debet, peritus, et adolescen tulum Mehemetem nunquam fortunatum fore suspicatus, Moratem iterum in palatium Adrianopo leos reducit, imperatoremque salutat. Junior vero princeps Mehmetes a patre Magnesiam missus est, ut res imperii illis in partibus administraret. Hoc cum rescivisset Jangus, Istrum alia via transit, omnibusque angustiis superalis Nisim accedit, quæ ad Cosovam sita est. Morates huic cum toto exercitu paratus occurrit. Sub vesperam jam prælium initum erat, mane, priusquam illuxisset, cum agminis parte movet Jangus, et ad mature pugnandum omnibus simulate dispositis, aufugit. Turcorum enim exercitum copiis suis multitudine longe superiorem sciebat: Hungaros trepidare et fugæ intenIsmaelis Bullialdi notæ. Κρατούντες Βύγλας. Forte hic intelligenda urbs in Odrysis, quæ Βούκελος appellatur, sub metro-D polita Adrianop. Eini montis. Bilgiur a Turcis appellatur, ut ex vocabulorum elementis probabile fit. Pugna ad Varnam et accepta a Christianis clades Novemb. 10, anno 1444, Hegiræ 848, qui cepit 19 Apr. die Dominica. Novemb. 10 erat Regeb vel Regiad mensis dies 29 feria nɩ. Ο δὲ Ιάγκος εκώλυεν. Iden Phranzes, lib. Il, cap. 18, tradit. Laonicus, lib. vir, Wiadislaum, ut castra Moratis aggrederetur a quibusdam impulsum, qui Hunniadi invidebant, scribit. Ο γὰρ Χαλίλ. Leunclavius lib. xiv, et Laonieurs, lib. vu, quibus artibus Chalil Moratem in regium solium reduxerit, exponunt. Id factum adnotant Annales Turcici anno Hegira 850 (id est, Christi 1446), expeditionemque Moratis in Moream codem anno. Sed ita intelligendum est, anno 819 Christi 1445), Muraten in thronum imperatoriuαι reductum; in Peloponnesum sub finem anni 1445, al Hegiræ 849, venisse, et anno 1446, Hegiræ 850, Hadrianopolim reliisse. Tam annales Turcici quam historia Hungarica adnotant Moratis in Moreain expeditionem plusquam biennio antevertere Hunniadis cum Morate in campo Cosovo prælium: quod equidem verum est. Expeditio siquidem in Moream contigit circa anem anni 1435, et initium 1446, pugna in campo Cosovo anno 1448. Phranzes la· men et Chronicum breve, quod hic dedimus, að annum 6955, mensemnque Decembrem [id est, Christi 1446] referunt. Ducas forte hujus quoque pugnæ mentionem statim subjicit illis, quæ de Varnensi narravit, quod ad res Hungaricas et Serviorum pertineant. Πρὸς τὸ Νῆσιν. Nisis urbs Serviæ ad Ibarer fuvium. Ptolemo in is Europæ Tabula habet Νέσου in superiore Mysia: in qua habetur etiam fluvius. Ciabrus, quem aliqui volunt esse Ibarem: vertuin in illa Ptolemæi tabula longissime abest Ciabrus fluvius ab urbe Neso. Laonicus, lib. vu, Νήσιον vocal

DUCE tos esse. Morales orto sole 125 Hungarorum tentoria dissipata cernens, et fugæ ipsos se commisisse, in cos impressionem facit; partim spoliat, partim interficit, aliis fuga evadentibus. Is equidem celebrem victoriam adeptus, clade insigni Jangum affecit. Hac insuper victoria lætus converso Itinere in Peloponnesum movit. Constantinus enim, qui Lacedæmonis despota crat, comperta regis expeditione, triremiumque ad Hellespontum appulsu, Turcas internecione perituros prædixerat: ultraque Hexamilium progressus Thebas vicosque vicinos óccupaverat. Morates rebus prospere admodum gestis reversus, legatum mittit urbes sibi ereplas repetitum: quibus se decessurum negavil Constantinus. In hunc propterea movit Morates: et ad lexamilium, quod ante annos quatuor refecerat, Constantinus castra metatur. Cuiun sexaginta militum millibus intra murum se continebat· Constantinus, quem facile superat Morates. Illum ejusque fratrem Thomam Achaie despotam Albani statim prodiderunt: qui, patefacta eorum fraude, fuga sibi consuluerunt. Morates interim Patras usque et Glarenciam excurrit, cunctis sibi obviis deletis, Hexamilioque everso et in ruderum congeriem redacto, mancipiis etiam ultra sexaginta millia captis, retrocessit. Ο εἰς φυγήν μελετώντας. Τότε ὁ Μουράτ ἡλίου στη αὐγάζοντος ὁρῶν τὰς σκηνὰς τῶν Ούγγρων διεσκε δασμένας, καὶ εἰς φυγὴν βλέποντας, ἐπέπεσεν ἐπ' αὐτοὺς, καὶ τοὺς μὲν ἐσκύλευσε, τοὺς δὲ κατέσφα ξεν· ἄλλοι ἔφυγον, καὶ ἐγένετο μεγάλη νίκη Μουράτ, καὶ ἦττα τοῦ Ἰάγγου. Στραφεὶς δὲ μετὰ νίκης μετ γάλης, κατὰ τῆς Πελοποννήσου ἐστράτευεν. Ὁ γὰρ Κωνσταντίνος δεσπότης ὢν τότε Λακεδαιμονίας, καὶ ἰδὼν τὴν ἄφιξιν τοῦ ῥηγὸς, καὶ τὰς τριήρεις ἐν Ελλησπόντῳ, ἐμαντεύσατο παντελῆ ἀπώλειαν τῶν Τούρκων, καὶ ἐξελθὼν ἀπὸ τοῦ Εξαμιλίου είχε Θήβας καὶ τὰ πέριξ χωρία. Στραφεὶς δὲ ὁ Μουράτ σὺν εὐτυχίᾳ πλείστῃ, στέλλει ἀποκρισιάριον, ζητῶν τὰς πόλεις αὐτοῦ. Ὁ δὲ Κωνσταντίνος οὐκ ἤθελε. Καὶ στρατεύσας, καὶ θεὶς χάρακα ἐν τῷ Εξαμι λίῳ, ἦν γὰρ πρὸς τεσσάρων χρόνων οἰκοδομήσας αὐτό· ὁ δὲ Κωνσταντῖνος σὺν ἐξήκοντα χιλιάσιν ων ἐντὸς, αὐτὸς εἰσῆλθε· καὶ ὡς ἐν ὀλίγῳ καὶ αὐτὸς καὶ Θωμᾶς ὁ ἀδελφὸς αὐτοῦ δεσπότης ὢν 'Αχαΐας παρε δίδοντο ὑπὸ τῶν ᾿Αλβανῶν πλὴν αὐτοὶ τὸν δήλον ἐννοήσαντες ἀπέδρασαν. Ο δὲ Μουράτ μέχρι Πατρῶν καὶ Γλαρέντζας δραμών, καὶ ἀφανισμῷ παραδούς πάντα τὰ ἐκεῖ, ὑπανέστρεψε χαλάσας τὸ Εξαμίλιον, ἐρείπιον καταλιπὼν αὐτό· αἰχμαλωτεύ σας πλῆθος λαοῦ ἐπέκεινα χιλιάδας εξήκοντα. CAPUT XXXIII. Joannes imperator moritur, el Constantinopolim Constantinus despota venit, Moratemque sibi conciliat. Morales filio suo Hehemeti uxorem dat, postque celebratas nuptias statim moritur. Melemetes de patris morte certior factus Adriano olim venit, imperator salutatur, et de imperii rebus tractat. Moralis mores et ingenium, morbus, el insomnium ante mortem ei oblatum. Mehemetes fratrem suum strangulat. Georgio Serviæ despotæ filiam, novercamque suom alehemetes petenti remittit. Per legatos Byzantini cum Mehemete pacem constituunt, et pensionem ad alendum Orchanem ab eo accipiunt. Principum et urbium legationes ad moralem. Per idem tempus imperator Joannes longa annorum serie podagra conflictatus, post reditum ex Italia multis curis ac sollicitudinibus oppressus, cum propter Ecclesiarum perturbationem ac dissensionem, tum ob despanæ interitum, morbo correptus est, et paucos post dies Romæorum ultimus imperator ipse fato cessit. Qui ergo Constantinopoli res imperii administrabant, legatos ad Constəntinum miserunt, qui in urbem eum adducerent. Is legatos ad Moratem misit, donis verbisque suavibus animum ejus captavit, et offensionum præteri. tarum omni causa remota placavit. Morates etiam cum uxorem dare ftio suo decrevisset, 126 a principibus Armeniæ finitimis sponsam ei petivit Turcatiris filiam Turcomanorum, qui ultra Cappadores Ο δὲ βασιλεὺς Ιωάννης ποδαλγία πιεζόμενος ἐν πολλοῖς ἔτεσι, καὶ μετὰ τὴν ἐπάνοδον ἀπὸ Ιταλίας ἐν πολλαῖς θλίψεσι καὶ δυσφορίαις ὤν, πῆ μὲν διὰ τὴν τῶν Ἐκκλησιῶν ταραχὴν, πῆ δὲ διὰ τὴν ἐκε δημίαν τῆς δεσποίνης, κατέλαβεν αὐτὸν νόσος, καὶ ἐν ὀλίγαις ἡμέραις ἐτελεύτησεν, ὕστατος βασιλεὺς χρηματίσας Ῥωμαίων. Τὸν δὲ Κωνσταντῖνον πέμ ψαντες, οἱ τῆς Κωνσταντίνου ἤγαγον αὐτὸν ἐν τῇ πόλει. Καὶ πρέσβεις στείλας εἰς τὸν Μουράτ, καὶ δεξιώσας αὐτὸν σὺν δώροις, καὶ μειλιχίοις λόγοις εἰρήνευσεν αὐτὸν, ἄρας ἐκ μέσου πάντα παρεληλν θότα σκάνδαλα. Βουληθεὶς δὲ γάμους ποιῆσαι τῷ υἱῷ αὐτοῦ, ἡγάγετο νύμφην ἐκ τῶν ἡγεμόνων πρὸς τὰ τῆς ᾿Αρμενίας ὅρια κειμένων, θυγατέρα τοῦ Τουργατήρ ἀνδρὸς ἀρχηγοῦ τῶν ἐκεῖσε παραIsmaelis Ballialdi nota. (*) Ο γὰρ Κωνσταντῖνος. Adeundus Laonicus peratoris Joannis frater, Demetrio fratri natu}majori lib. v, ubi diffusius iilam expeditionem narrat, et cum nostro prorsus sentit. Phranzes, lib. 11, cap. 19. Παρεδίδοντο ὑπὸ τῶν Ἀλβανιτών. Moreæ seu Peloponnesi partem Albanos habitasse testatur Phranzes, lib. ii, cap. 21, qui ipsos vocat Peloponnesios Albanitas. Μέχρι Πατρῶν καὶ Γλαρέντζας. Patræ urbs Achaia in Peloponneso metropolis. Clarenza vulgo Chiarensa, olim Cyllene, in Elide Peloponnesi. Aliis est Dyme. Sita est in ora occidua Moreæ seu Peloponnesi. 'Ο δὲ βασιλεὺς Ιωάννης. Phranzes, lib. 1 c. ult.; Laonic. lib. vii, sub finem. Constantinus imprælatus est. Metuebant enim Constantinopolitani, ne Constantinus repulsam passus, Demetrio et urbi bellum inferret, resque Græcorum reliquas perderet. Υστατος βασιλεύς. Joannes ultimus impe rator appellatur, quia nunquam Constantinus ejus successor coronatus est. Βουληθεὶς δὲ γάμους ποιῆσαι. Leuncl. lib. XIV, hanc mulierem Dulgadiris, qui est Turca:ir, neptem et Suleimani filiam fuisse tradit, ex bistoria anivaldana: moster Docas Turcatiris seu Dulgadiris tiliam dicit, in quo cum Verantiana Historia consentit. θυγατέρα τοῦ Τουργατήρ. Ηujus Dalgadiris sive Turcatiris ditio, Anadole, sed vera pronuntia-

DUCE tos esse. Morales orto sole 125 Hungarorum tentoria dissipata cernens, et fugæ ipsos se commisisse, in cos impressionem facit; partim spoliat, partim interficit, aliis fuga evadentibus. Is equidem celebrem victoriam adeptus, clade insigni Jangum affecit. Hac insuper victoria lætus converso Itinere in Peloponnesum movit. Constantinus enim, qui Lacedæmonis despota crat, comperta regis expeditione, triremiumque ad Hellespontum appulsu, Turcas internecione perituros prædixerat: ultraque Hexamilium progressus Thebas vicosque vicinos óccupaverat. Morates rebus prospere admodum gestis reversus, legatum mittit urbes sibi ereplas repetitum: quibus se decessurum negavil Constantinus. In hunc propterea movit Morates: et ad lexamilium, quod ante annos quatuor refecerat, Constantinus castra metatur. Cuiun sexaginta militum millibus intra murum se continebat· Constantinus, quem facile superat Morates. Illum ejusque fratrem Thomam Achaie despotam Albani statim prodiderunt: qui, patefacta eorum fraude, fuga sibi consuluerunt. Morates interim Patras usque et Glarenciam excurrit, cunctis sibi obviis deletis, Hexamilioque everso et in ruderum congeriem redacto, mancipiis etiam ultra sexaginta millia captis, retrocessit. Ο εἰς φυγήν μελετώντας. Τότε ὁ Μουράτ ἡλίου στη αὐγάζοντος ὁρῶν τὰς σκηνὰς τῶν Ούγγρων διεσκε δασμένας, καὶ εἰς φυγὴν βλέποντας, ἐπέπεσεν ἐπ' αὐτοὺς, καὶ τοὺς μὲν ἐσκύλευσε, τοὺς δὲ κατέσφα ξεν· ἄλλοι ἔφυγον, καὶ ἐγένετο μεγάλη νίκη Μουράτ, καὶ ἦττα τοῦ Ἰάγγου. Στραφεὶς δὲ μετὰ νίκης μετ γάλης, κατὰ τῆς Πελοποννήσου ἐστράτευεν. Ὁ γὰρ Κωνσταντίνος δεσπότης ὢν τότε Λακεδαιμονίας, καὶ ἰδὼν τὴν ἄφιξιν τοῦ ῥηγὸς, καὶ τὰς τριήρεις ἐν Ελλησπόντῳ, ἐμαντεύσατο παντελῆ ἀπώλειαν τῶν Τούρκων, καὶ ἐξελθὼν ἀπὸ τοῦ Εξαμιλίου είχε Θήβας καὶ τὰ πέριξ χωρία. Στραφεὶς δὲ ὁ Μουράτ σὺν εὐτυχίᾳ πλείστῃ, στέλλει ἀποκρισιάριον, ζητῶν τὰς πόλεις αὐτοῦ. Ὁ δὲ Κωνσταντίνος οὐκ ἤθελε. Καὶ στρατεύσας, καὶ θεὶς χάρακα ἐν τῷ Εξαμι λίῳ, ἦν γὰρ πρὸς τεσσάρων χρόνων οἰκοδομήσας αὐτό· ὁ δὲ Κωνσταντῖνος σὺν ἐξήκοντα χιλιάσιν ων ἐντὸς, αὐτὸς εἰσῆλθε· καὶ ὡς ἐν ὀλίγῳ καὶ αὐτὸς καὶ Θωμᾶς ὁ ἀδελφὸς αὐτοῦ δεσπότης ὢν 'Αχαΐας παρε δίδοντο ὑπὸ τῶν ᾿Αλβανῶν πλὴν αὐτοὶ τὸν δήλον ἐννοήσαντες ἀπέδρασαν. Ο δὲ Μουράτ μέχρι Πατρῶν καὶ Γλαρέντζας δραμών, καὶ ἀφανισμῷ παραδούς πάντα τὰ ἐκεῖ, ὑπανέστρεψε χαλάσας τὸ Εξαμίλιον, ἐρείπιον καταλιπὼν αὐτό· αἰχμαλωτεύ σας πλῆθος λαοῦ ἐπέκεινα χιλιάδας εξήκοντα. CAPUT XXXIII. Joannes imperator moritur, el Constantinopolim Constantinus despota venit, Moratemque sibi conciliat. Morales filio suo Hehemeti uxorem dat, postque celebratas nuptias statim moritur. Melemetes de patris morte certior factus Adriano olim venit, imperator salutatur, et de imperii rebus tractat. Moralis mores et ingenium, morbus, el insomnium ante mortem ei oblatum. Mehemetes fratrem suum strangulat. Georgio Serviæ despotæ filiam, novercamque suom alehemetes petenti remittit. Per legatos Byzantini cum Mehemete pacem constituunt, et pensionem ad alendum Orchanem ab eo accipiunt. Principum et urbium legationes ad moralem. Per idem tempus imperator Joannes longa annorum serie podagra conflictatus, post reditum ex Italia multis curis ac sollicitudinibus oppressus, cum propter Ecclesiarum perturbationem ac dissensionem, tum ob despanæ interitum, morbo correptus est, et paucos post dies Romæorum ultimus imperator ipse fato cessit. Qui ergo Constantinopoli res imperii administrabant, legatos ad Constəntinum miserunt, qui in urbem eum adducerent. Is legatos ad Moratem misit, donis verbisque suavibus animum ejus captavit, et offensionum præteri. tarum omni causa remota placavit. Morates etiam cum uxorem dare ftio suo decrevisset, 126 a principibus Armeniæ finitimis sponsam ei petivit Turcatiris filiam Turcomanorum, qui ultra Cappadores Ο δὲ βασιλεὺς Ιωάννης ποδαλγία πιεζόμενος ἐν πολλοῖς ἔτεσι, καὶ μετὰ τὴν ἐπάνοδον ἀπὸ Ιταλίας ἐν πολλαῖς θλίψεσι καὶ δυσφορίαις ὤν, πῆ μὲν διὰ τὴν τῶν Ἐκκλησιῶν ταραχὴν, πῆ δὲ διὰ τὴν ἐκε δημίαν τῆς δεσποίνης, κατέλαβεν αὐτὸν νόσος, καὶ ἐν ὀλίγαις ἡμέραις ἐτελεύτησεν, ὕστατος βασιλεὺς χρηματίσας Ῥωμαίων. Τὸν δὲ Κωνσταντῖνον πέμ ψαντες, οἱ τῆς Κωνσταντίνου ἤγαγον αὐτὸν ἐν τῇ πόλει. Καὶ πρέσβεις στείλας εἰς τὸν Μουράτ, καὶ δεξιώσας αὐτὸν σὺν δώροις, καὶ μειλιχίοις λόγοις εἰρήνευσεν αὐτὸν, ἄρας ἐκ μέσου πάντα παρεληλν θότα σκάνδαλα. Βουληθεὶς δὲ γάμους ποιῆσαι τῷ υἱῷ αὐτοῦ, ἡγάγετο νύμφην ἐκ τῶν ἡγεμόνων πρὸς τὰ τῆς ᾿Αρμενίας ὅρια κειμένων, θυγατέρα τοῦ Τουργατήρ ἀνδρὸς ἀρχηγοῦ τῶν ἐκεῖσε παραIsmaelis Ballialdi nota. (*) Ο γὰρ Κωνσταντῖνος. Adeundus Laonicus peratoris Joannis frater, Demetrio fratri natu}majori lib. v, ubi diffusius iilam expeditionem narrat, et cum nostro prorsus sentit. Phranzes, lib. 11, cap. 19. Παρεδίδοντο ὑπὸ τῶν Ἀλβανιτών. Moreæ seu Peloponnesi partem Albanos habitasse testatur Phranzes, lib. ii, cap. 21, qui ipsos vocat Peloponnesios Albanitas. Μέχρι Πατρῶν καὶ Γλαρέντζας. Patræ urbs Achaia in Peloponneso metropolis. Clarenza vulgo Chiarensa, olim Cyllene, in Elide Peloponnesi. Aliis est Dyme. Sita est in ora occidua Moreæ seu Peloponnesi. 'Ο δὲ βασιλεὺς Ιωάννης. Phranzes, lib. 1 c. ult.; Laonic. lib. vii, sub finem. Constantinus imprælatus est. Metuebant enim Constantinopolitani, ne Constantinus repulsam passus, Demetrio et urbi bellum inferret, resque Græcorum reliquas perderet. Υστατος βασιλεύς. Joannes ultimus impe rator appellatur, quia nunquam Constantinus ejus successor coronatus est. Βουληθεὶς δὲ γάμους ποιῆσαι. Leuncl. lib. XIV, hanc mulierem Dulgadiris, qui est Turca:ir, neptem et Suleimani filiam fuisse tradit, ex bistoria anivaldana: moster Docas Turcatiris seu Dulgadiris tiliam dicit, in quo cum Verantiana Historia consentit. θυγατέρα τοῦ Τουργατήρ. Ηujus Dalgadiris sive Turcatiris ditio, Anadole, sed vera pronuntia-

DUCE tos esse. Morales orto sole 125 Hungarorum tentoria dissipata cernens, et fugæ ipsos se commisisse, in cos impressionem facit; partim spoliat, partim interficit, aliis fuga evadentibus. Is equidem celebrem victoriam adeptus, clade insigni Jangum affecit. Hac insuper victoria lætus converso Itinere in Peloponnesum movit. Constantinus enim, qui Lacedæmonis despota crat, comperta regis expeditione, triremiumque ad Hellespontum appulsu, Turcas internecione perituros prædixerat: ultraque Hexamilium progressus Thebas vicosque vicinos óccupaverat. Morates rebus prospere admodum gestis reversus, legatum mittit urbes sibi ereplas repetitum: quibus se decessurum negavil Constantinus. In hunc propterea movit Morates: et ad lexamilium, quod ante annos quatuor refecerat, Constantinus castra metatur. Cuiun sexaginta militum millibus intra murum se continebat· Constantinus, quem facile superat Morates. Illum ejusque fratrem Thomam Achaie despotam Albani statim prodiderunt: qui, patefacta eorum fraude, fuga sibi consuluerunt. Morates interim Patras usque et Glarenciam excurrit, cunctis sibi obviis deletis, Hexamilioque everso et in ruderum congeriem redacto, mancipiis etiam ultra sexaginta millia captis, retrocessit. Ο εἰς φυγήν μελετώντας. Τότε ὁ Μουράτ ἡλίου στη αὐγάζοντος ὁρῶν τὰς σκηνὰς τῶν Ούγγρων διεσκε δασμένας, καὶ εἰς φυγὴν βλέποντας, ἐπέπεσεν ἐπ' αὐτοὺς, καὶ τοὺς μὲν ἐσκύλευσε, τοὺς δὲ κατέσφα ξεν· ἄλλοι ἔφυγον, καὶ ἐγένετο μεγάλη νίκη Μουράτ, καὶ ἦττα τοῦ Ἰάγγου. Στραφεὶς δὲ μετὰ νίκης μετ γάλης, κατὰ τῆς Πελοποννήσου ἐστράτευεν. Ὁ γὰρ Κωνσταντίνος δεσπότης ὢν τότε Λακεδαιμονίας, καὶ ἰδὼν τὴν ἄφιξιν τοῦ ῥηγὸς, καὶ τὰς τριήρεις ἐν Ελλησπόντῳ, ἐμαντεύσατο παντελῆ ἀπώλειαν τῶν Τούρκων, καὶ ἐξελθὼν ἀπὸ τοῦ Εξαμιλίου είχε Θήβας καὶ τὰ πέριξ χωρία. Στραφεὶς δὲ ὁ Μουράτ σὺν εὐτυχίᾳ πλείστῃ, στέλλει ἀποκρισιάριον, ζητῶν τὰς πόλεις αὐτοῦ. Ὁ δὲ Κωνσταντίνος οὐκ ἤθελε. Καὶ στρατεύσας, καὶ θεὶς χάρακα ἐν τῷ Εξαμι λίῳ, ἦν γὰρ πρὸς τεσσάρων χρόνων οἰκοδομήσας αὐτό· ὁ δὲ Κωνσταντῖνος σὺν ἐξήκοντα χιλιάσιν ων ἐντὸς, αὐτὸς εἰσῆλθε· καὶ ὡς ἐν ὀλίγῳ καὶ αὐτὸς καὶ Θωμᾶς ὁ ἀδελφὸς αὐτοῦ δεσπότης ὢν 'Αχαΐας παρε δίδοντο ὑπὸ τῶν ᾿Αλβανῶν πλὴν αὐτοὶ τὸν δήλον ἐννοήσαντες ἀπέδρασαν. Ο δὲ Μουράτ μέχρι Πατρῶν καὶ Γλαρέντζας δραμών, καὶ ἀφανισμῷ παραδούς πάντα τὰ ἐκεῖ, ὑπανέστρεψε χαλάσας τὸ Εξαμίλιον, ἐρείπιον καταλιπὼν αὐτό· αἰχμαλωτεύ σας πλῆθος λαοῦ ἐπέκεινα χιλιάδας εξήκοντα. CAPUT XXXIII. Joannes imperator moritur, el Constantinopolim Constantinus despota venit, Moratemque sibi conciliat. Morales filio suo Hehemeti uxorem dat, postque celebratas nuptias statim moritur. Melemetes de patris morte certior factus Adriano olim venit, imperator salutatur, et de imperii rebus tractat. Moralis mores et ingenium, morbus, el insomnium ante mortem ei oblatum. Mehemetes fratrem suum strangulat. Georgio Serviæ despotæ filiam, novercamque suom alehemetes petenti remittit. Per legatos Byzantini cum Mehemete pacem constituunt, et pensionem ad alendum Orchanem ab eo accipiunt. Principum et urbium legationes ad moralem. Per idem tempus imperator Joannes longa annorum serie podagra conflictatus, post reditum ex Italia multis curis ac sollicitudinibus oppressus, cum propter Ecclesiarum perturbationem ac dissensionem, tum ob despanæ interitum, morbo correptus est, et paucos post dies Romæorum ultimus imperator ipse fato cessit. Qui ergo Constantinopoli res imperii administrabant, legatos ad Constəntinum miserunt, qui in urbem eum adducerent. Is legatos ad Moratem misit, donis verbisque suavibus animum ejus captavit, et offensionum præteri. tarum omni causa remota placavit. Morates etiam cum uxorem dare ftio suo decrevisset, 126 a principibus Armeniæ finitimis sponsam ei petivit Turcatiris filiam Turcomanorum, qui ultra Cappadores Ο δὲ βασιλεὺς Ιωάννης ποδαλγία πιεζόμενος ἐν πολλοῖς ἔτεσι, καὶ μετὰ τὴν ἐπάνοδον ἀπὸ Ιταλίας ἐν πολλαῖς θλίψεσι καὶ δυσφορίαις ὤν, πῆ μὲν διὰ τὴν τῶν Ἐκκλησιῶν ταραχὴν, πῆ δὲ διὰ τὴν ἐκε δημίαν τῆς δεσποίνης, κατέλαβεν αὐτὸν νόσος, καὶ ἐν ὀλίγαις ἡμέραις ἐτελεύτησεν, ὕστατος βασιλεὺς χρηματίσας Ῥωμαίων. Τὸν δὲ Κωνσταντῖνον πέμ ψαντες, οἱ τῆς Κωνσταντίνου ἤγαγον αὐτὸν ἐν τῇ πόλει. Καὶ πρέσβεις στείλας εἰς τὸν Μουράτ, καὶ δεξιώσας αὐτὸν σὺν δώροις, καὶ μειλιχίοις λόγοις εἰρήνευσεν αὐτὸν, ἄρας ἐκ μέσου πάντα παρεληλν θότα σκάνδαλα. Βουληθεὶς δὲ γάμους ποιῆσαι τῷ υἱῷ αὐτοῦ, ἡγάγετο νύμφην ἐκ τῶν ἡγεμόνων πρὸς τὰ τῆς ᾿Αρμενίας ὅρια κειμένων, θυγατέρα τοῦ Τουργατήρ ἀνδρὸς ἀρχηγοῦ τῶν ἐκεῖσε παραIsmaelis Ballialdi nota. (*) Ο γὰρ Κωνσταντῖνος. Adeundus Laonicus peratoris Joannis frater, Demetrio fratri natu}majori lib. v, ubi diffusius iilam expeditionem narrat, et cum nostro prorsus sentit. Phranzes, lib. 11, cap. 19. Παρεδίδοντο ὑπὸ τῶν Ἀλβανιτών. Moreæ seu Peloponnesi partem Albanos habitasse testatur Phranzes, lib. ii, cap. 21, qui ipsos vocat Peloponnesios Albanitas. Μέχρι Πατρῶν καὶ Γλαρέντζας. Patræ urbs Achaia in Peloponneso metropolis. Clarenza vulgo Chiarensa, olim Cyllene, in Elide Peloponnesi. Aliis est Dyme. Sita est in ora occidua Moreæ seu Peloponnesi. 'Ο δὲ βασιλεὺς Ιωάννης. Phranzes, lib. 1 c. ult.; Laonic. lib. vii, sub finem. Constantinus imprælatus est. Metuebant enim Constantinopolitani, ne Constantinus repulsam passus, Demetrio et urbi bellum inferret, resque Græcorum reliquas perderet. Υστατος βασιλεύς. Joannes ultimus impe rator appellatur, quia nunquam Constantinus ejus successor coronatus est. Βουληθεὶς δὲ γάμους ποιῆσαι. Leuncl. lib. XIV, hanc mulierem Dulgadiris, qui est Turca:ir, neptem et Suleimani filiam fuisse tradit, ex bistoria anivaldana: moster Docas Turcatiris seu Dulgadiris tiliam dicit, in quo cum Verantiana Historia consentit. θυγατέρα τοῦ Τουργατήρ. Ηujus Dalgadiris sive Turcatiris ditio, Anadole, sed vera pronuntia-

κειμένων Τουρκομάνων, ὑπεράνω Καππαδόκων. Τὴν & siti sunt, principis. Hanc afinitatem non subδὲ συγγένειαν ταύτην οὐ κατεδέξατο, ὡς ἐν δυνάμει καὶ πλούτῳ ἰσοτερίζων αὐτῷ· ἀλλ' ὅτι ἐν μέσῳ τῶν Τουρκοπερσῶν καὶ τοῦ Καραμὰν, οἰκῶν ὁ ῥηθεὶς Τουργατήρ, είχε πάντοτε συμμαχεῖν τῷ ἐν τῇ Αμασίᾳ ἡγεμονεύοντι υἱῷ τοῦ Μωράτ, καὶ προσο κρούειν καὶ τῷ Καραμὰν κάτωθεν ὁρμῶντι, καὶ τῷ Καρὰ Ἰουσούφ ἄνωθεν, καὶ μεσιτευούσης της συγγενείας, κεκτῆσθαι παρ' αὐτοῦ τὴν τυχοῦσαν ἀρωγὴν καὶ βοήθειαν· ὅθεν καὶ στείλας ἕνα τῶν αὐτ τοῦ βεζιρίδων τον λεγόμενον Σαριτζίαν, ήγαγεν αὐτὴν ἐκ τοῦ οἴκου πατρὸς μετὰ τιμῆς ὅτι πλείστης καὶ δόξης, φέρουσαν θησαυρούς πολλούς, καὶ φερ νὴν πολυτάλαντον. Ὁ δὲ Μωράτ καὶ πενθερὸς αὐτ τῆς, μαθὼν ἐγγίζουσαν ἐν τῷ πορθμῷ τῆς Καλλιουπόλεως, ἔπεμψε μεγιστάνας ἀπ᾿ Ἀδριανοῦ, καὶ στρατὸν εὔζωνον, καὶ ὑπαντὴν ποιήσαντες, ήγαγον εἰς τοὺς οἴκους τοῦ ἡγεμόνος ἐν ᾿Αδριανουπόλει, Ο δὲ ἡγεμὼν μετὰ πλείστης χαρᾶς ἀποδεξάμενος τὴν νύμφην, ἤρξατο τελεῖν τοὺς γάμους. Καὶ καλέσας πάντας τοὺς ὑπὸ χεῖρα ἀρχηγοὺς καὶ ἡγεμόνας, οὕτω Τούρκους καθὰ Χριστιανούς, ἅπαντες ἔθεον σὺν δώροις πολλοῖς ἑορτάσοντες τὰ γαμήλια· ἀρξάμενοι ἀπὸ μηνός Σεπτεβρίου, καὶ τελειώσαντες τὸν μήνα Δεκέβριον, ἐτελείωτο καὶ ὁ γάμος. Τοὺς σὺν αὐτῇ οὖν ἐλθόντας οἰκείους τοῦ πατρὸς αὐτῆς δαψι λῶς φιλοφρονήσας, καὶ παντοίαν εὐεργεσίαν αμεί ψας εἰς τὰ ἴδια ἔπεμψε. Τὸν δὲ υἱὸν αὐτοῦ τὸν νεό νυμφον ἅμα τῇ γυναικὶ ἐν τῇ ἡγεμονίᾳ τῇ μικρά 'Ασίᾳ καὶ τῇ Λυδίᾳ ἀπέλυσεν. Ελθὼν δὲ εἰς Μαγνης σίαν, τοῦ Ἰανουαρίου μηνός ἤδη μεσαζομένου, καὶ παρελθόντος τούτου ἄγων ὁ Φεβρουάριος πέμπτην, εἷς τῶν ταχυδρόμων ὡς ὠκύπτερός τις ἀετὸς ἐπέστη, διδοὺς αὐτῷ γραφὴν εἰς χεῖρας ἀσφαλῶς κατεσφρα γισμένην. 'Ανοίξας οὖν αὐτὴν καὶ ἀναγνούς, ἔγνω τὸν θάνατον τοῦ πατρὸς αὐτοῦ Η δὲ γραφὴ ἦν σταλεῖσα παρὰ τῶν βεζιρίδων τοῦ τε Χαλίλ, καὶ τῶν ἑτέρων. Εδήλου οὖν τὸν θάνατον τοῦ πατρὸς αὐτοῦ, καὶ τὴν ἔλευσιν αὐτοῦ τοῦ ἀναλινώσκοντος μὴ βραδύναι, ἀλλ᾽ εἰ δυνατὸν ἐπιβῆναι πηγάσῳ ἵππῳ πτερόεντι, καὶ ἀφίκεσθαι ἐν Θράκῃ, πρὸ τοῦ ἀκουσθῆναι εἰς τὰ πέριξ ἔθνη ἡ ἀγγελία τῆς τελευτῆς τοῦ ἡγεμόνος. Ο καὶ πεποίηκεν, αὐτῇ τῇ ὥρᾳ ἐπιβὰς ἑνὶ τῶν δρομαίων Αραβικῶν ἵππων. Οὐκ · ἶπεν ἄλλο τοῖς μεγιστᾶσιν αὐτοῦ πλὴν, Ὁ ἀγαπῶν με ακολουθήτω μοι. Αὐτὸς δὲ ταχέως ᾤχετο ἔχων ἔμπροσθεν τοὺς οἰκείους δούλους τοξότας, καὶ ὠχιδρόμους ἀμφοτεροδεξίους εἰπεῖν γίγαντας πάντας πεζούς· τοὺς δὲ ξιφηφόρους καὶ ἀκοντιστὰς ἱππέας ὄπισθεν· καὶ δὴ ἐν ἡμέραις δυσὶν ἀπὸ Μαγνησίαν διαβὰς τὸν πορθμὸν ἐν Χερρονήσῳ κατέστη. Καὶ ἀναμείνας ἐν Καλλιουπόλει ἄλλας δύο ἡμέρας, τοῦ συνασθροισθῆναι τοὺς ἀκολουθήσαντας, ἕνα τῶν τα χυδρόμων πέμψας ἐν Ἀδριανοῦ, ἐμήνυσε τὴν αὐτοῦ bat, quod viribus ac dicitiis sibi par esset, verum quia ditiones illius Turcatiris Turcopersas et Caramanum interjacebant; poteratque cum eo societatem belli semper inire filius suus, qui Amasiæ provinciam regebat; Caramano ab inferioribus seu maritimis locis, et Cara Insup (id est nigro Josepho) a superioribus bellum inferentibus sese opponere. Intercedente igitur inter ipsos affinitate, auxilium quantuincunque ab eo sperabat. Unum itaque vezirorum suorum Sariciam misit, qui sumino honore et gloria ornatam, thesauros multos secum ferentem, dotemque ditissimam domo paterna abduxit. Morates hujus sponsæ socer ut ad freturn Callipoleos ipsam accedere cognovit, Adrianopoli proceres ei obviam. misit, manumque expeditam militum, qui susceptam Adrianopolim in princi pis palatium deduxerunt. Lætus admodum et hiJuris sponsain excepit imperator, nuptiarumque celebrationi initium dedit, invitatis ouibus divionis suæ ducibus et principibus, cum Turcis, tum Christianis: qui multis cum donis præsto fuere, nuptialibusque festivitatibus interfuere. Mense septembri eas celebrare cœperunt, et transacto Decembri nuptialibus festis finem imposuerunt. Qui etiam patris sponsæ servi domestici ipsam comitati erant, opipare habuit Morates, et omnimodis beneficiis aflectos ad propria remisit. Filium deinde suum noyum maritum cum uxore in Lydiam Asiæ minoris provinciamn, ut eam regeret, dimisit. Cumque post medium Januarium Magnesiam venisset, eoque mense exacto Februarii dies quintus adve‐ nisset, cursorum unus, ad instar aquilæ celeriter volantis, accedit, epistolamque diligenter obsignatam ei tradit: qua resignata ac lecta, patris sui obitam didicit Mehemetea. Illam scripserant veziri, Halil scilicet ac cæteri, qua patris ejus mortem nuntiabant, hortabanturque ut ea lecta profectionem suam minime differret, sed, si possibile fuerit, equum Pegasæum conscenderet, inque Thraciam, priusquam gentes vicinæ principem obiisse resciverint, proficisceretur. His paruit, et confestim cursorem equum Arabicum conscendit, nil præterea magnatibus suis, quam ista, locutus: Qui me diligit me sequatur. Eum itaque diligenter abeuntem celeripedes servi domestici sagittarii, velut ambidextri gigantes, præcedebant. Equites jaculatores et ensiferi sequebantur: 127 biduoque a Magnesia in Chersonesum fre:o 8:1perato pervenit. Duobus sequentibus diebus Callipoli substitit, ut eos qui secuti fuerant, exspectaret. Cursorem etiam Adrianopolim præmisit, qui cum in Chersonesum trajecisse nuntiaret. Crebros deinde sermonibus et fama ubique vulgatum est principem Callipoli adesse, ne plebs infima tuIsmaelis Bullialdi nola. Lione Aladeule, ut vult Leunclavius in Pand. Histor. Turcic. Cappadocia ad Boréam et occasum terminatar: ad meridiem Syria et Caramania ei objacent: ad ortum Armenia minor. Leunc. cap. 163 adeundus. Εγνω τὸν θάνατον τοῦ πατρὸς αὐτοῦ. De Moralis morte et Mehemetis initiis Laonicus, lib. vil, in calce, et viui, in capite adeundus. Leunclavius etiam libb. xiv el xv, et Plirauzes lib. 111, cap. 2.

κειμένων Τουρκομάνων, ὑπεράνω Καππαδόκων. Τὴν & siti sunt, principis. Hanc afinitatem non subδὲ συγγένειαν ταύτην οὐ κατεδέξατο, ὡς ἐν δυνάμει καὶ πλούτῳ ἰσοτερίζων αὐτῷ· ἀλλ' ὅτι ἐν μέσῳ τῶν Τουρκοπερσῶν καὶ τοῦ Καραμὰν, οἰκῶν ὁ ῥηθεὶς Τουργατήρ, είχε πάντοτε συμμαχεῖν τῷ ἐν τῇ Αμασίᾳ ἡγεμονεύοντι υἱῷ τοῦ Μωράτ, καὶ προσο κρούειν καὶ τῷ Καραμὰν κάτωθεν ὁρμῶντι, καὶ τῷ Καρὰ Ἰουσούφ ἄνωθεν, καὶ μεσιτευούσης της συγγενείας, κεκτῆσθαι παρ' αὐτοῦ τὴν τυχοῦσαν ἀρωγὴν καὶ βοήθειαν· ὅθεν καὶ στείλας ἕνα τῶν αὐτ τοῦ βεζιρίδων τον λεγόμενον Σαριτζίαν, ήγαγεν αὐτὴν ἐκ τοῦ οἴκου πατρὸς μετὰ τιμῆς ὅτι πλείστης καὶ δόξης, φέρουσαν θησαυρούς πολλούς, καὶ φερ νὴν πολυτάλαντον. Ὁ δὲ Μωράτ καὶ πενθερὸς αὐτ τῆς, μαθὼν ἐγγίζουσαν ἐν τῷ πορθμῷ τῆς Καλλιουπόλεως, ἔπεμψε μεγιστάνας ἀπ᾿ Ἀδριανοῦ, καὶ στρατὸν εὔζωνον, καὶ ὑπαντὴν ποιήσαντες, ήγαγον εἰς τοὺς οἴκους τοῦ ἡγεμόνος ἐν ᾿Αδριανουπόλει, Ο δὲ ἡγεμὼν μετὰ πλείστης χαρᾶς ἀποδεξάμενος τὴν νύμφην, ἤρξατο τελεῖν τοὺς γάμους. Καὶ καλέσας πάντας τοὺς ὑπὸ χεῖρα ἀρχηγοὺς καὶ ἡγεμόνας, οὕτω Τούρκους καθὰ Χριστιανούς, ἅπαντες ἔθεον σὺν δώροις πολλοῖς ἑορτάσοντες τὰ γαμήλια· ἀρξάμενοι ἀπὸ μηνός Σεπτεβρίου, καὶ τελειώσαντες τὸν μήνα Δεκέβριον, ἐτελείωτο καὶ ὁ γάμος. Τοὺς σὺν αὐτῇ οὖν ἐλθόντας οἰκείους τοῦ πατρὸς αὐτῆς δαψι λῶς φιλοφρονήσας, καὶ παντοίαν εὐεργεσίαν αμεί ψας εἰς τὰ ἴδια ἔπεμψε. Τὸν δὲ υἱὸν αὐτοῦ τὸν νεό νυμφον ἅμα τῇ γυναικὶ ἐν τῇ ἡγεμονίᾳ τῇ μικρά 'Ασίᾳ καὶ τῇ Λυδίᾳ ἀπέλυσεν. Ελθὼν δὲ εἰς Μαγνης σίαν, τοῦ Ἰανουαρίου μηνός ἤδη μεσαζομένου, καὶ παρελθόντος τούτου ἄγων ὁ Φεβρουάριος πέμπτην, εἷς τῶν ταχυδρόμων ὡς ὠκύπτερός τις ἀετὸς ἐπέστη, διδοὺς αὐτῷ γραφὴν εἰς χεῖρας ἀσφαλῶς κατεσφρα γισμένην. 'Ανοίξας οὖν αὐτὴν καὶ ἀναγνούς, ἔγνω τὸν θάνατον τοῦ πατρὸς αὐτοῦ Η δὲ γραφὴ ἦν σταλεῖσα παρὰ τῶν βεζιρίδων τοῦ τε Χαλίλ, καὶ τῶν ἑτέρων. Εδήλου οὖν τὸν θάνατον τοῦ πατρὸς αὐτοῦ, καὶ τὴν ἔλευσιν αὐτοῦ τοῦ ἀναλινώσκοντος μὴ βραδύναι, ἀλλ᾽ εἰ δυνατὸν ἐπιβῆναι πηγάσῳ ἵππῳ πτερόεντι, καὶ ἀφίκεσθαι ἐν Θράκῃ, πρὸ τοῦ ἀκουσθῆναι εἰς τὰ πέριξ ἔθνη ἡ ἀγγελία τῆς τελευτῆς τοῦ ἡγεμόνος. Ο καὶ πεποίηκεν, αὐτῇ τῇ ὥρᾳ ἐπιβὰς ἑνὶ τῶν δρομαίων Αραβικῶν ἵππων. Οὐκ · ἶπεν ἄλλο τοῖς μεγιστᾶσιν αὐτοῦ πλὴν, Ὁ ἀγαπῶν με ακολουθήτω μοι. Αὐτὸς δὲ ταχέως ᾤχετο ἔχων ἔμπροσθεν τοὺς οἰκείους δούλους τοξότας, καὶ ὠχιδρόμους ἀμφοτεροδεξίους εἰπεῖν γίγαντας πάντας πεζούς· τοὺς δὲ ξιφηφόρους καὶ ἀκοντιστὰς ἱππέας ὄπισθεν· καὶ δὴ ἐν ἡμέραις δυσὶν ἀπὸ Μαγνησίαν διαβὰς τὸν πορθμὸν ἐν Χερρονήσῳ κατέστη. Καὶ ἀναμείνας ἐν Καλλιουπόλει ἄλλας δύο ἡμέρας, τοῦ συνασθροισθῆναι τοὺς ἀκολουθήσαντας, ἕνα τῶν τα χυδρόμων πέμψας ἐν Ἀδριανοῦ, ἐμήνυσε τὴν αὐτοῦ bat, quod viribus ac dicitiis sibi par esset, verum quia ditiones illius Turcatiris Turcopersas et Caramanum interjacebant; poteratque cum eo societatem belli semper inire filius suus, qui Amasiæ provinciam regebat; Caramano ab inferioribus seu maritimis locis, et Cara Insup (id est nigro Josepho) a superioribus bellum inferentibus sese opponere. Intercedente igitur inter ipsos affinitate, auxilium quantuincunque ab eo sperabat. Unum itaque vezirorum suorum Sariciam misit, qui sumino honore et gloria ornatam, thesauros multos secum ferentem, dotemque ditissimam domo paterna abduxit. Morates hujus sponsæ socer ut ad freturn Callipoleos ipsam accedere cognovit, Adrianopoli proceres ei obviam. misit, manumque expeditam militum, qui susceptam Adrianopolim in princi pis palatium deduxerunt. Lætus admodum et hiJuris sponsain excepit imperator, nuptiarumque celebrationi initium dedit, invitatis ouibus divionis suæ ducibus et principibus, cum Turcis, tum Christianis: qui multis cum donis præsto fuere, nuptialibusque festivitatibus interfuere. Mense septembri eas celebrare cœperunt, et transacto Decembri nuptialibus festis finem imposuerunt. Qui etiam patris sponsæ servi domestici ipsam comitati erant, opipare habuit Morates, et omnimodis beneficiis aflectos ad propria remisit. Filium deinde suum noyum maritum cum uxore in Lydiam Asiæ minoris provinciamn, ut eam regeret, dimisit. Cumque post medium Januarium Magnesiam venisset, eoque mense exacto Februarii dies quintus adve‐ nisset, cursorum unus, ad instar aquilæ celeriter volantis, accedit, epistolamque diligenter obsignatam ei tradit: qua resignata ac lecta, patris sui obitam didicit Mehemetea. Illam scripserant veziri, Halil scilicet ac cæteri, qua patris ejus mortem nuntiabant, hortabanturque ut ea lecta profectionem suam minime differret, sed, si possibile fuerit, equum Pegasæum conscenderet, inque Thraciam, priusquam gentes vicinæ principem obiisse resciverint, proficisceretur. His paruit, et confestim cursorem equum Arabicum conscendit, nil præterea magnatibus suis, quam ista, locutus: Qui me diligit me sequatur. Eum itaque diligenter abeuntem celeripedes servi domestici sagittarii, velut ambidextri gigantes, præcedebant. Equites jaculatores et ensiferi sequebantur: 127 biduoque a Magnesia in Chersonesum fre:o 8:1perato pervenit. Duobus sequentibus diebus Callipoli substitit, ut eos qui secuti fuerant, exspectaret. Cursorem etiam Adrianopolim præmisit, qui cum in Chersonesum trajecisse nuntiaret. Crebros deinde sermonibus et fama ubique vulgatum est principem Callipoli adesse, ne plebs infima tuIsmaelis Bullialdi nola. Lione Aladeule, ut vult Leunclavius in Pand. Histor. Turcic. Cappadocia ad Boréam et occasum terminatar: ad meridiem Syria et Caramania ei objacent: ad ortum Armenia minor. Leunc. cap. 163 adeundus. Εγνω τὸν θάνατον τοῦ πατρὸς αὐτοῦ. De Moralis morte et Mehemetis initiis Laonicus, lib. vil, in calce, et viui, in capite adeundus. Leunclavius etiam libb. xiv el xv, et Plirauzes lib. 111, cap. 2.

DUCA multu excitato ferociret. Consueverant enim in ἐν Χερρονήσῳ διάβασιν. Καὶ διαλαλιᾶς συχνῆς γε principum mutatione populi seditionibus agitari: quare morte sæpius celata, principem morbo laborare apud multitudinem rumores disseminant: eaque arte, cum successor longius abest a locis, in quibus decessor obiit, cam deludunt Cum Callipoli discessisset, iter pergenti populi 'multi, ut eum venerarentur, obviam venerunt. Et ubi agro Adrianopolitano appropinquavit, omnes aulæ ordines officialesque vesiri, satrapæ, provinciarum et oppidorum rectores, impuræque suæ religionis mystæ et doctores, quique scientiarum ac artium periti erant, multitudo denique plebis in ejus occursum egressi sunt. Postquam illa multitudo uno milliari obviam principi ordiuatim processit, equis omnes desiliunt, 1 et pedes incedunt. At princeps et qui comites ei aderant, equis insidebant, Milliaris deinde senissem enensi, labiis compressis magnoque silentio, gradum stiterunt, planctumque ingentem cum lacrymis omnes simul ediderunt. Ipse quoque princeps equo tunc desiliit, quique in ejus comitatu erant, pariterque ac illi planserum, clamnoribus et efulatibus aerem verberantes. Illa die lactum ingentem ac planctum ab utraque parte cernere erat. Ubi convenerunt magnates principcm, ejus manum deosculati, venerati sunt. Conscensis deinde equis urbem ingressi, principem que comitati usqueal palatii portam processerunt: ipsoque palatium ingresso, in domum unusquisque suam divertunt. Postridie cum frequentes ad concionem ex more (etiamque quam antea celebrierem, quod princeps juvenis, et nuperrime imperium adeptus esset) convenissent, sedebat ipse in solio paterno (quod utinam non contigisset: verumtamen Deo permittente factum propter peccata nostra), coram veru et procul patris sui satrapæ et veziri Halil et Isaac Bassæ stabant. Ejus vero veziri Siachin eunuchus et Abrahamus, ut mos est, ei adstabant. Tune imperator Siachin mesazontem suum interrogavit: Quare patris mei mesazontes procul stant? ipsos voca, et dic Halili at locum consuetum repetat. Isaacus vero cum cæteris Orientis præfectis Prusam abeat, ut patris mei cadaver sepulturæ mandel: 128 provinciisque orientalibus præfectus νομένης καὶ φήμης απανταχοῦ, ὡς ὁ ἡγεμὼν ἐν Καλλιουπόλει, ἵνα μὴ ὁ συρφετώδης ὄχλος ἀτακτή σας ἀφηνιάσῃ· ἔθος γὰρ ἦν αὐτοῖς ἐν ταῖς ἀλλαγεῖ; τῶν ἡγεμόνων ἐνεργεῖν στάσιν· διὰ τοῦτο καὶ τελευ· τὴν πολλάκις κρύπτοντες, λέγουσι τῷ λαῷ, ὡς ὁ ἡγεμὼν ἀσθενεῖ. Καὶ τοῦτο ποιοῦσι δτε μέλλων διαδέξασθαι οὐχ εὑρίσκεται. ἐν ᾧ τόπῳ ὁ τελευτῶν ὑπάρχει. Μετὰ ταῦτα ἀπάρας ἀπὸ Καλλιουπόλεως, συνέῤῥεον πλήθη πολλὰ προσκυνοῦντες αὐτῷ. Ελθόντος δὲ πλησίον τοῦ κάμπου, ἐξῆλθεν άπασα ή τάξις τῆς ἡγεμονίας, οι τε βεζίρηδες, καὶ σατράπαι, καὶ ἔπαρχοι, καὶ δήμαρχοι, καὶ οἱ τῆς μιαρᾶς αὐτῶν θρησκείας μύσται καὶ διδάσκαλοι, καὶ οἱ ἐν ἐπιστή μαις καὶ τέχναις ἀσχολούμενοι, καὶ μέρος πολὺ τοῦ συρφετώδους λαοῦ εἰς τὴν αὐτοῦ ὑπαντήν. Ἐλθόντος οὖν τοῦ ὄχλου κατὰ πρόσωπον τοῦ ἡγεμόνος, ὡς μέσ λιον ἐν στοιχηδόν, καὶ ἀποβάντες τῶν ἵππων πάντες, πεζοὶ τὴν πορείαν πρὸς τὸν ἡγεμόνα εβάδιζον. Ὁ δὲ ἡγεμὼν καὶ οἱ μετ᾿ αὐτὸν ἴσταντο ἐποχούμενοι. Ἐλθέντων οὖν ἄχρι ἡμίσεις μιλίου, ἄκρας σιωπῆς ἐν τοῖς χείλεσιν αὐτῶν οὔσης, ἀθρόον στάντες, κοπία τὸν μέγα μετὰ δακρύων ἀνήγειραν. Τότε καὶ αὐτὸς ἀποδὰς τοῦ ἵππου σὺν τοῖς ὑπ' αὐτὸν, καὶ αὐτοὶ τὰ όμοια ἔπραττον, βοῆς σὺν κλαυθμῷ τὸν ἀέρα πληρ ροῦντες. Καὶ ἦν ἰδεῖν μέγα πένθος καὶ κοπετὸν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ ἐξ ἀμφοτέρων τῶν μερῶν. Συνελθόντες οὖν καὶ προσεγγίσαντες ἀλλήλοις, προσεκύνησαν οι μεγιστάνες τῷ ἀρχηγῷ, ἀσπασάμενοι τὴν αὐτοῦ χεῖρα. Καὶ ἐπιβάντες τῶν ἵππων εἰσῆλθον ἐν τῇ πόλει ἄχρι τῆς πύλης τοῦ παλατίου" καὶ ὁ ἡγεμὼν εἰσελθών, ἕκαστος εἰς τὰ ἴδια ἀνεχώρησε. Τῇ δὲ ἐπαύριον παο μαστάσεως γενομένης μεγάλης κατὰ τὸ ἔθος (καὶ πλέον τι, ὡς τοῦ ἡγεμόνος ἔτι ὄντος νέου, καὶ ἐν τῇ ἀρχῇ νεωστὶ εἰσελθόντος) ἐν τῇ καθέδρα τη πατρική καθεσθεί; (ὡς οὐκ ὄφελον, πλὴν παραχωρήσει Θεοῦ διὰ τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν), ίσταντο ἐξ ἐναντίας πάντες οἱ σατράπαι ἀπὸ μακρόθεν, καὶ οἱ βεζίριδες τοῦ παν τρὸς αὐτοῦ, ὅ τε Χαλίλ πασίας, καὶ ὁ Ἰσαὰκ πασίας. Οἱ δὲ τούτου βεζίριδες Σταχὴν ὁ εὐνοῦχος, καὶ Ἱπραΐμ ἦσαν προσεγγίζοντες αὐτῷ καθὰ τὴν συνή θειαν. Τότε ὁ ἡγεμὼν Μεχεμὲν ἠρώτησε τὸν Σιαχὴν τὸν αὐτοῦ μεσάζοντα· Τί ὅτι ἀπὸ μακρόθεν ἱσταν ται οι μεσάζοντες τοῦ μοῦ πατρός; Κάλεσεν αὐτ τους, καὶ εἰπὲ τῷ Χαλίλ ἑστάναι ἐν τῷ τόπῳ αὐτοῦ. ῾Ο δὲ Ἰσαὰκ ἀπελθέτω ἐν Προύσῃ σὺν τοῖς λοιποῖς τῆς Έψας ἄρχουσι, ταφῇ δοῦναι τὸ σῶμα τοῦ μοῦ πατρός. Εχέτω δὲ καὶ τῶν ἀνατολικών θεμάτων την φροντίδα. Ακούσαντες οὖν ταῦτα, παρευθὺ δραμόντες κατὰ τὸ σύνηθες, ἧστάσαντο τὴν αὐτοῦ χεῖρα· καὶ ὁ μὲν Χαλίλ έμεινε μεσάζων· ὁ δὲ Ἰσαὰκ λαβὼν τὸ πτῶμα τοῦ ἡγεμόνος σὺν πλείστοις ἄρχουσι καὶ οἰκονομία πολλῇ, εἰς Προῦσαν ἀπῆλθε, καὶ ἔθαψεν αὐτὸ ἐν τῷ παρ' αὐτοῦ δομηθέντι βωμῷ, πλεῖστα νομίσματα κενώσας ἐν χερσὶ πενήτων ἐν τῇ κηδείᾳ. enrum curam gerat. His auditis celeri passu að ejus manum deesculandam accedunt; et Halil Mesazontis dignitatem retinuit. At Isaacus, magracibus plurimis stipatus, cadaver principis defuncti magna pompa deducit, quod postmodum in edicula sepelivit, quam vivens Morates construxerat: dumque funus effertur, nummorum magnam vim pauperibus distribuit Isaacus. Ismaelis Bullialdi nola. Πλείστα νομίσματα κενώσας. Leunclavius ingentem pecuniæ summam erogavisse scribit, et in Annalibu. Turcicis, Selimem Il in funere patris funebre epulum apparasse. In funere Bajazitis I trim

DUCA multu excitato ferociret. Consueverant enim in ἐν Χερρονήσῳ διάβασιν. Καὶ διαλαλιᾶς συχνῆς γε principum mutatione populi seditionibus agitari: quare morte sæpius celata, principem morbo laborare apud multitudinem rumores disseminant: eaque arte, cum successor longius abest a locis, in quibus decessor obiit, cam deludunt Cum Callipoli discessisset, iter pergenti populi 'multi, ut eum venerarentur, obviam venerunt. Et ubi agro Adrianopolitano appropinquavit, omnes aulæ ordines officialesque vesiri, satrapæ, provinciarum et oppidorum rectores, impuræque suæ religionis mystæ et doctores, quique scientiarum ac artium periti erant, multitudo denique plebis in ejus occursum egressi sunt. Postquam illa multitudo uno milliari obviam principi ordiuatim processit, equis omnes desiliunt, 1 et pedes incedunt. At princeps et qui comites ei aderant, equis insidebant, Milliaris deinde senissem enensi, labiis compressis magnoque silentio, gradum stiterunt, planctumque ingentem cum lacrymis omnes simul ediderunt. Ipse quoque princeps equo tunc desiliit, quique in ejus comitatu erant, pariterque ac illi planserum, clamnoribus et efulatibus aerem verberantes. Illa die lactum ingentem ac planctum ab utraque parte cernere erat. Ubi convenerunt magnates principcm, ejus manum deosculati, venerati sunt. Conscensis deinde equis urbem ingressi, principem que comitati usqueal palatii portam processerunt: ipsoque palatium ingresso, in domum unusquisque suam divertunt. Postridie cum frequentes ad concionem ex more (etiamque quam antea celebrierem, quod princeps juvenis, et nuperrime imperium adeptus esset) convenissent, sedebat ipse in solio paterno (quod utinam non contigisset: verumtamen Deo permittente factum propter peccata nostra), coram veru et procul patris sui satrapæ et veziri Halil et Isaac Bassæ stabant. Ejus vero veziri Siachin eunuchus et Abrahamus, ut mos est, ei adstabant. Tune imperator Siachin mesazontem suum interrogavit: Quare patris mei mesazontes procul stant? ipsos voca, et dic Halili at locum consuetum repetat. Isaacus vero cum cæteris Orientis præfectis Prusam abeat, ut patris mei cadaver sepulturæ mandel: 128 provinciisque orientalibus præfectus νομένης καὶ φήμης απανταχοῦ, ὡς ὁ ἡγεμὼν ἐν Καλλιουπόλει, ἵνα μὴ ὁ συρφετώδης ὄχλος ἀτακτή σας ἀφηνιάσῃ· ἔθος γὰρ ἦν αὐτοῖς ἐν ταῖς ἀλλαγεῖ; τῶν ἡγεμόνων ἐνεργεῖν στάσιν· διὰ τοῦτο καὶ τελευ· τὴν πολλάκις κρύπτοντες, λέγουσι τῷ λαῷ, ὡς ὁ ἡγεμὼν ἀσθενεῖ. Καὶ τοῦτο ποιοῦσι δτε μέλλων διαδέξασθαι οὐχ εὑρίσκεται. ἐν ᾧ τόπῳ ὁ τελευτῶν ὑπάρχει. Μετὰ ταῦτα ἀπάρας ἀπὸ Καλλιουπόλεως, συνέῤῥεον πλήθη πολλὰ προσκυνοῦντες αὐτῷ. Ελθόντος δὲ πλησίον τοῦ κάμπου, ἐξῆλθεν άπασα ή τάξις τῆς ἡγεμονίας, οι τε βεζίρηδες, καὶ σατράπαι, καὶ ἔπαρχοι, καὶ δήμαρχοι, καὶ οἱ τῆς μιαρᾶς αὐτῶν θρησκείας μύσται καὶ διδάσκαλοι, καὶ οἱ ἐν ἐπιστή μαις καὶ τέχναις ἀσχολούμενοι, καὶ μέρος πολὺ τοῦ συρφετώδους λαοῦ εἰς τὴν αὐτοῦ ὑπαντήν. Ἐλθόντος οὖν τοῦ ὄχλου κατὰ πρόσωπον τοῦ ἡγεμόνος, ὡς μέσ λιον ἐν στοιχηδόν, καὶ ἀποβάντες τῶν ἵππων πάντες, πεζοὶ τὴν πορείαν πρὸς τὸν ἡγεμόνα εβάδιζον. Ὁ δὲ ἡγεμὼν καὶ οἱ μετ᾿ αὐτὸν ἴσταντο ἐποχούμενοι. Ἐλθέντων οὖν ἄχρι ἡμίσεις μιλίου, ἄκρας σιωπῆς ἐν τοῖς χείλεσιν αὐτῶν οὔσης, ἀθρόον στάντες, κοπία τὸν μέγα μετὰ δακρύων ἀνήγειραν. Τότε καὶ αὐτὸς ἀποδὰς τοῦ ἵππου σὺν τοῖς ὑπ' αὐτὸν, καὶ αὐτοὶ τὰ όμοια ἔπραττον, βοῆς σὺν κλαυθμῷ τὸν ἀέρα πληρ ροῦντες. Καὶ ἦν ἰδεῖν μέγα πένθος καὶ κοπετὸν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ ἐξ ἀμφοτέρων τῶν μερῶν. Συνελθόντες οὖν καὶ προσεγγίσαντες ἀλλήλοις, προσεκύνησαν οι μεγιστάνες τῷ ἀρχηγῷ, ἀσπασάμενοι τὴν αὐτοῦ χεῖρα. Καὶ ἐπιβάντες τῶν ἵππων εἰσῆλθον ἐν τῇ πόλει ἄχρι τῆς πύλης τοῦ παλατίου" καὶ ὁ ἡγεμὼν εἰσελθών, ἕκαστος εἰς τὰ ἴδια ἀνεχώρησε. Τῇ δὲ ἐπαύριον παο μαστάσεως γενομένης μεγάλης κατὰ τὸ ἔθος (καὶ πλέον τι, ὡς τοῦ ἡγεμόνος ἔτι ὄντος νέου, καὶ ἐν τῇ ἀρχῇ νεωστὶ εἰσελθόντος) ἐν τῇ καθέδρα τη πατρική καθεσθεί; (ὡς οὐκ ὄφελον, πλὴν παραχωρήσει Θεοῦ διὰ τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν), ίσταντο ἐξ ἐναντίας πάντες οἱ σατράπαι ἀπὸ μακρόθεν, καὶ οἱ βεζίριδες τοῦ παν τρὸς αὐτοῦ, ὅ τε Χαλίλ πασίας, καὶ ὁ Ἰσαὰκ πασίας. Οἱ δὲ τούτου βεζίριδες Σταχὴν ὁ εὐνοῦχος, καὶ Ἱπραΐμ ἦσαν προσεγγίζοντες αὐτῷ καθὰ τὴν συνή θειαν. Τότε ὁ ἡγεμὼν Μεχεμὲν ἠρώτησε τὸν Σιαχὴν τὸν αὐτοῦ μεσάζοντα· Τί ὅτι ἀπὸ μακρόθεν ἱσταν ται οι μεσάζοντες τοῦ μοῦ πατρός; Κάλεσεν αὐτ τους, καὶ εἰπὲ τῷ Χαλίλ ἑστάναι ἐν τῷ τόπῳ αὐτοῦ. ῾Ο δὲ Ἰσαὰκ ἀπελθέτω ἐν Προύσῃ σὺν τοῖς λοιποῖς τῆς Έψας ἄρχουσι, ταφῇ δοῦναι τὸ σῶμα τοῦ μοῦ πατρός. Εχέτω δὲ καὶ τῶν ἀνατολικών θεμάτων την φροντίδα. Ακούσαντες οὖν ταῦτα, παρευθὺ δραμόντες κατὰ τὸ σύνηθες, ἧστάσαντο τὴν αὐτοῦ χεῖρα· καὶ ὁ μὲν Χαλίλ έμεινε μεσάζων· ὁ δὲ Ἰσαὰκ λαβὼν τὸ πτῶμα τοῦ ἡγεμόνος σὺν πλείστοις ἄρχουσι καὶ οἰκονομία πολλῇ, εἰς Προῦσαν ἀπῆλθε, καὶ ἔθαψεν αὐτὸ ἐν τῷ παρ' αὐτοῦ δομηθέντι βωμῷ, πλεῖστα νομίσματα κενώσας ἐν χερσὶ πενήτων ἐν τῇ κηδείᾳ. enrum curam gerat. His auditis celeri passu að ejus manum deesculandam accedunt; et Halil Mesazontis dignitatem retinuit. At Isaacus, magracibus plurimis stipatus, cadaver principis defuncti magna pompa deducit, quod postmodum in edicula sepelivit, quam vivens Morates construxerat: dumque funus effertur, nummorum magnam vim pauperibus distribuit Isaacus. Ismaelis Bullialdi nola. Πλείστα νομίσματα κενώσας. Leunclavius ingentem pecuniæ summam erogavisse scribit, et in Annalibu. Turcicis, Selimem Il in funere patris funebre epulum apparasse. In funere Bajazitis I trim

DUCA multu excitato ferociret. Consueverant enim in ἐν Χερρονήσῳ διάβασιν. Καὶ διαλαλιᾶς συχνῆς γε principum mutatione populi seditionibus agitari: quare morte sæpius celata, principem morbo laborare apud multitudinem rumores disseminant: eaque arte, cum successor longius abest a locis, in quibus decessor obiit, cam deludunt Cum Callipoli discessisset, iter pergenti populi 'multi, ut eum venerarentur, obviam venerunt. Et ubi agro Adrianopolitano appropinquavit, omnes aulæ ordines officialesque vesiri, satrapæ, provinciarum et oppidorum rectores, impuræque suæ religionis mystæ et doctores, quique scientiarum ac artium periti erant, multitudo denique plebis in ejus occursum egressi sunt. Postquam illa multitudo uno milliari obviam principi ordiuatim processit, equis omnes desiliunt, 1 et pedes incedunt. At princeps et qui comites ei aderant, equis insidebant, Milliaris deinde senissem enensi, labiis compressis magnoque silentio, gradum stiterunt, planctumque ingentem cum lacrymis omnes simul ediderunt. Ipse quoque princeps equo tunc desiliit, quique in ejus comitatu erant, pariterque ac illi planserum, clamnoribus et efulatibus aerem verberantes. Illa die lactum ingentem ac planctum ab utraque parte cernere erat. Ubi convenerunt magnates principcm, ejus manum deosculati, venerati sunt. Conscensis deinde equis urbem ingressi, principem que comitati usqueal palatii portam processerunt: ipsoque palatium ingresso, in domum unusquisque suam divertunt. Postridie cum frequentes ad concionem ex more (etiamque quam antea celebrierem, quod princeps juvenis, et nuperrime imperium adeptus esset) convenissent, sedebat ipse in solio paterno (quod utinam non contigisset: verumtamen Deo permittente factum propter peccata nostra), coram veru et procul patris sui satrapæ et veziri Halil et Isaac Bassæ stabant. Ejus vero veziri Siachin eunuchus et Abrahamus, ut mos est, ei adstabant. Tune imperator Siachin mesazontem suum interrogavit: Quare patris mei mesazontes procul stant? ipsos voca, et dic Halili at locum consuetum repetat. Isaacus vero cum cæteris Orientis præfectis Prusam abeat, ut patris mei cadaver sepulturæ mandel: 128 provinciisque orientalibus præfectus νομένης καὶ φήμης απανταχοῦ, ὡς ὁ ἡγεμὼν ἐν Καλλιουπόλει, ἵνα μὴ ὁ συρφετώδης ὄχλος ἀτακτή σας ἀφηνιάσῃ· ἔθος γὰρ ἦν αὐτοῖς ἐν ταῖς ἀλλαγεῖ; τῶν ἡγεμόνων ἐνεργεῖν στάσιν· διὰ τοῦτο καὶ τελευ· τὴν πολλάκις κρύπτοντες, λέγουσι τῷ λαῷ, ὡς ὁ ἡγεμὼν ἀσθενεῖ. Καὶ τοῦτο ποιοῦσι δτε μέλλων διαδέξασθαι οὐχ εὑρίσκεται. ἐν ᾧ τόπῳ ὁ τελευτῶν ὑπάρχει. Μετὰ ταῦτα ἀπάρας ἀπὸ Καλλιουπόλεως, συνέῤῥεον πλήθη πολλὰ προσκυνοῦντες αὐτῷ. Ελθόντος δὲ πλησίον τοῦ κάμπου, ἐξῆλθεν άπασα ή τάξις τῆς ἡγεμονίας, οι τε βεζίρηδες, καὶ σατράπαι, καὶ ἔπαρχοι, καὶ δήμαρχοι, καὶ οἱ τῆς μιαρᾶς αὐτῶν θρησκείας μύσται καὶ διδάσκαλοι, καὶ οἱ ἐν ἐπιστή μαις καὶ τέχναις ἀσχολούμενοι, καὶ μέρος πολὺ τοῦ συρφετώδους λαοῦ εἰς τὴν αὐτοῦ ὑπαντήν. Ἐλθόντος οὖν τοῦ ὄχλου κατὰ πρόσωπον τοῦ ἡγεμόνος, ὡς μέσ λιον ἐν στοιχηδόν, καὶ ἀποβάντες τῶν ἵππων πάντες, πεζοὶ τὴν πορείαν πρὸς τὸν ἡγεμόνα εβάδιζον. Ὁ δὲ ἡγεμὼν καὶ οἱ μετ᾿ αὐτὸν ἴσταντο ἐποχούμενοι. Ἐλθέντων οὖν ἄχρι ἡμίσεις μιλίου, ἄκρας σιωπῆς ἐν τοῖς χείλεσιν αὐτῶν οὔσης, ἀθρόον στάντες, κοπία τὸν μέγα μετὰ δακρύων ἀνήγειραν. Τότε καὶ αὐτὸς ἀποδὰς τοῦ ἵππου σὺν τοῖς ὑπ' αὐτὸν, καὶ αὐτοὶ τὰ όμοια ἔπραττον, βοῆς σὺν κλαυθμῷ τὸν ἀέρα πληρ ροῦντες. Καὶ ἦν ἰδεῖν μέγα πένθος καὶ κοπετὸν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ ἐξ ἀμφοτέρων τῶν μερῶν. Συνελθόντες οὖν καὶ προσεγγίσαντες ἀλλήλοις, προσεκύνησαν οι μεγιστάνες τῷ ἀρχηγῷ, ἀσπασάμενοι τὴν αὐτοῦ χεῖρα. Καὶ ἐπιβάντες τῶν ἵππων εἰσῆλθον ἐν τῇ πόλει ἄχρι τῆς πύλης τοῦ παλατίου" καὶ ὁ ἡγεμὼν εἰσελθών, ἕκαστος εἰς τὰ ἴδια ἀνεχώρησε. Τῇ δὲ ἐπαύριον παο μαστάσεως γενομένης μεγάλης κατὰ τὸ ἔθος (καὶ πλέον τι, ὡς τοῦ ἡγεμόνος ἔτι ὄντος νέου, καὶ ἐν τῇ ἀρχῇ νεωστὶ εἰσελθόντος) ἐν τῇ καθέδρα τη πατρική καθεσθεί; (ὡς οὐκ ὄφελον, πλὴν παραχωρήσει Θεοῦ διὰ τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν), ίσταντο ἐξ ἐναντίας πάντες οἱ σατράπαι ἀπὸ μακρόθεν, καὶ οἱ βεζίριδες τοῦ παν τρὸς αὐτοῦ, ὅ τε Χαλίλ πασίας, καὶ ὁ Ἰσαὰκ πασίας. Οἱ δὲ τούτου βεζίριδες Σταχὴν ὁ εὐνοῦχος, καὶ Ἱπραΐμ ἦσαν προσεγγίζοντες αὐτῷ καθὰ τὴν συνή θειαν. Τότε ὁ ἡγεμὼν Μεχεμὲν ἠρώτησε τὸν Σιαχὴν τὸν αὐτοῦ μεσάζοντα· Τί ὅτι ἀπὸ μακρόθεν ἱσταν ται οι μεσάζοντες τοῦ μοῦ πατρός; Κάλεσεν αὐτ τους, καὶ εἰπὲ τῷ Χαλίλ ἑστάναι ἐν τῷ τόπῳ αὐτοῦ. ῾Ο δὲ Ἰσαὰκ ἀπελθέτω ἐν Προύσῃ σὺν τοῖς λοιποῖς τῆς Έψας ἄρχουσι, ταφῇ δοῦναι τὸ σῶμα τοῦ μοῦ πατρός. Εχέτω δὲ καὶ τῶν ἀνατολικών θεμάτων την φροντίδα. Ακούσαντες οὖν ταῦτα, παρευθὺ δραμόντες κατὰ τὸ σύνηθες, ἧστάσαντο τὴν αὐτοῦ χεῖρα· καὶ ὁ μὲν Χαλίλ έμεινε μεσάζων· ὁ δὲ Ἰσαὰκ λαβὼν τὸ πτῶμα τοῦ ἡγεμόνος σὺν πλείστοις ἄρχουσι καὶ οἰκονομία πολλῇ, εἰς Προῦσαν ἀπῆλθε, καὶ ἔθαψεν αὐτὸ ἐν τῷ παρ' αὐτοῦ δομηθέντι βωμῷ, πλεῖστα νομίσματα κενώσας ἐν χερσὶ πενήτων ἐν τῇ κηδείᾳ. enrum curam gerat. His auditis celeri passu að ejus manum deesculandam accedunt; et Halil Mesazontis dignitatem retinuit. At Isaacus, magracibus plurimis stipatus, cadaver principis defuncti magna pompa deducit, quod postmodum in edicula sepelivit, quam vivens Morates construxerat: dumque funus effertur, nummorum magnam vim pauperibus distribuit Isaacus. Ismaelis Bullialdi nola. Πλείστα νομίσματα κενώσας. Leunclavius ingentem pecuniæ summam erogavisse scribit, et in Annalibu. Turcicis, Selimem Il in funere patris funebre epulum apparasse. In funere Bajazitis I trim

Ο θάνατος οὖν τοῦ Μωράτ οὐκ ἦν πολυνοσωδέστατος, οὔτ᾽ ἀχθηφόρος, ἀλλὰ καὶ παρὰ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ ἀτιμωρητότερος, καὶ παθῶν καὶ νόσων ἐλευθερώτερος, οἶμαι Θεοῦ κρίνοντος κατὰ τὴν τοῦ ἀνδρὸς πρὸς τὸ κοινὸν εὔνοιαν, καὶ τὴν συμπαθεστάτην πρὸς τοὺς πένητας διάθεσιν· οὐ μόνον γὰρ ἐν τοῖς αὐτοῦ κατὰ γένος, καὶ κατ' ἀσέβειαν, ἀλλὰ καὶ τοῖς Χριστιανοῖς, ἃς ἐνόρκους συνθήκας ἔπραττε, &; ταύτας εἰς τέλος ἀσινεῖς καὶ ἀθολώτους ἐφύλαττεν. Εἰ γὰρ καὶ παρὰ σπονδὰς τῶν Χριστιανῶν τινες, καὶ παραβάσεις τῶν ἔρχων μεταχειρισθέντες, τὸν ἀλάθητον τοῦ Θεοῦ ὀφθαλμὲν οὐκ ἔλαθον· καὶ τὴν δίκην δικαίως τιμωρηθέντες παρ' αὐτοῦ τοῦ ἐκδικητοῦ· οὐκ εἰς μακρὰν τὰ τῆς μήνιος ἐξετείνοντο πλέθρα, ἀλλ᾽ εὐθὺς μετὰ τὴν νίκην οὐ κατεδίωκεν ὁ βάρβαρος. Οὐκ εἰς τέλος τὸν ἀφανισμὸν ἐδίψα του τυχόντος ἔθνους· ἀλλ᾽ ἄμπ οἱ ἡττηθέντες πρεσβεῦσαι τὰ τῆς εἰρήνης ἐσκέψαντο, καὶ αὐτὸς προθύμως ἐδέχετο, καὶ τοὺς πρέσβεις μετ' εἰρήνης ἀπέλυε, μισῶν τὰς μάχας, ἀγαπῶν τὴν εἰρήνην· καὶ ὁ Πατήρ τῆς εἰρήνης ἀνταμέτρησε την τελευτὴν τοῦ βαρβάρου ἐν εἰρήνῃ, καὶ οὐκ ἐν μαχαίρᾳ. "Ησαν δὲ αἱ τῆς νόσου πᾶσαι ἡμέραι τέσσαρες. Εξελθὼν γὰρ ἐκ τοῦ πα λατίου σὺν ὀλίγοις νεανίσκοις διέβη τὴν νῆσον ἣν οἱ ποταμοὶ διαῤῥαγέντες πλησίον τῆς πόλεως, αὐτὴν εἰς εὐρυχωρίαν κατέστησαν, καὶ λιπαρᾶς οὔσης τῆς γῆς βοσκήματα, καὶ τροφαὶ τῶν ἀλόγων ζώων χλοεραὶ φύονται. Αγελάζονται γὰρ ἐν αὐτῇ φορβάδες, καὶ ἡμίονοι, καὶ τῶν ἵππων οἱ ἀγέρωχοι τοῦ ἡγεμόνος, οἰκοδομάς τε διαφορωτάτας εἰς θάλψιν τε καὶ τέρψιν κατὰ καιροὺς καὶ πᾶν ἄλλο χρήσιμον εἰς ἀπόλαυσιν. Ἐβούλετο δὲ διατρίψας ήμέρας ἱκανὰς ἐκεῖ ἰδιάζων οὖν ὀλίγοις οἰκειοτάτοις πρὸς ἀναψυχὴν καὶ ἀνακωχὴν τῶν φροντίδων, καὶ κόπων τοῦ παρελθόντος γάμου. Διαβάς οὖν, καὶ ποιήσας ἡμέραν μίαν, καὶ τρυφήσας οὐχ ὡς σύνηθεῖ, τῇ ἐπιούσῃ ἐκέλευσεν ἄγεσθαι εἰς τό παλάτιον, εἰπὼν ὡς κεφαλὴν, καὶ τὸ λοιπὸν σῶμα καταβαρὲς καὶ ναρκώδες περίεστι. Κατακλιθείς οὖν, καὶ τρεῖς ἡμέρας νοσήσας ἐπιλειψήσας ἀπέθανεν δευτέρᾳ τοῦ Φεβρουαρίου μηνός τοῦ εϠνη' ἔτους. Λέγεται Morates equidem haud diuturno gravique morbo conflictatus fato cessit, verum longe, quain suus pater, doloribus et ægritudinibus minus vexatus. Hoc ei tributum Dei decreto mihi videtur; cui hujus viri erga genus humanum benigna mens, et erga pauperes miseratio perspectæ erant. Non solum enim, quæ cum genere ac impia superstitione sibi conjunctis jurejurando federa sanciveret, integra semper servavit, sed etiam pactis conventis cum Christianis stetit. Si quando enim pacis conditiones a Christianis violatæ fuerunt, fœderaque confusa, Dei oculum, cui nihil est absconditum, non latuerunt, ab iisque injuriarum acceptarum vindex ille meritas pœnas exegit: non perduravit tamen ipsius ira, nec partam victoriam barbarus est per secutus. Nullius gentis eversionem'totalem cupiebat: sed quam primum victi pacem per legatos petere voluerunt, ad eos admittendum promptus erat, el pace confecta dimittebat pugnas, adversatus, concordiæque studiosus. Hac de causa pacifica morte nec ferro properata, pacis Pater eum remuneratus est: quatuorque tantum diebus decubuit. Is ali - quot adolescentibus comitibus palatio suo relicto in insulam urbi vicinam trajecit; hanc Quvius in alveos divisus, longam latamque efficit, in cujus pingui solo pecoribus apla pascua virent ac luxuriant; ibique greges ovium, mulorum et equorum, quos princeps originis generosæ habet, armenta pascunt. In ea quoque insula egregiæ ac splendidæ ædles visuntur, cum ad balneorum usum, tum ad delicias, utilitatesque et commoda, pro anni tempestate caplauda comparata. Multos illic dies privatim cum suis sibi familiarissimis transigere decreverat, ut a curis et laboribus, quibus nuptiarum celebratione defessus fuerat, respiraret. Ad insulam cum transiisset, diem unum genio præter consuetudinem indulgens exegit. Sequenti die in palatium se transferri jubet, capitis gravedine premi, corporisque partes omnes stupore correplas esse questus. Cum ergo per triduum morbo decuLuisset, secunda Februarii die obiit, auno mundi Ismaelis Bullialdi notæ. sen Gilderunis epulum, etiam instructum lib. vut illius occultata est: die vero 16 Meherem Adria. Hist. Musulm. in fine. Ο θάνατος οὖν τοῦ Μωράτ. De genere mortis Moralis et cjus indole, eadem, quæ Ducas, e Turcorum historiis Leunclavius tradit. Διέβη τὴν νῆσον. lllam sic explicat Lenn• clav. Insula vero Adrianopolitana vocatur interjectum fluminibus duobus, Meritza Tunsæque, spatium, quod amœnos admodum hortos, campos et prata complectitur. Meritza olim appellatus fuit Hebrus, Tunsa vero Tænarus. Δευτέρᾳ τοῦ Φεβρουαρίου μηνός. Hoc loco notabimus discordiam auctorum in assignando anno Christi, quo obiit sultanus Morales fl. Hic Bosius et noster Ducas anno 1450 contigisse asserunt: verum retragantur Phranzes, lib. 5. cap. 2, qui asserit merinum anno mundi 6959, mense Februario, et Leunclavius, lib. 14, et in Annalibus Turcicis, e vita migrasse refert anno 855, mense Meherem die Mercurii seu feria 4; totis 13 diebus mors nopolim accessit Mehemetes. Cœpit annus Hegira 855, Februarii die 3, feria 4, anno 1451, cum ey. clus solis esset 4, littera C. Obiit Morates die Mercurii seu feris 4, Meherem seu Muharram wenxe: usque ad filii adventum, mors ejus in occulto per dies 15 habita est, et die 16 Muharram Malemetes Adrianopolim venit. Dies 16 fuit feria 5, seu dies lovis, qui congruebat tunc cun die 18 Februarii. quo si retrocedamus per 13 dies, proximam feriam reperiemus Muharram diem 1, Februariique diem 3. Unde concludere possumus Moratem obiisse Februarii die 3, quæ fuit Neomenia Muharram, deincepsque ejusdem mensis die 16, sen 14. Mubar ram, mortem Moratis vulgatam, simulque sultani M.- hemietis Callipolim adventum: biduo post, nempe 6 Meharram et Februarii 18, Mehemetem imperatorem salutatum fuisse. In hocce Ducæ textu transcriptoris, nun auctoris errorem esse, ut credam, adducor ev quod, quid quoque auno gesserit Mehemetes,

Ο θάνατος οὖν τοῦ Μωράτ οὐκ ἦν πολυνοσωδέστατος, οὔτ᾽ ἀχθηφόρος, ἀλλὰ καὶ παρὰ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ ἀτιμωρητότερος, καὶ παθῶν καὶ νόσων ἐλευθερώτερος, οἶμαι Θεοῦ κρίνοντος κατὰ τὴν τοῦ ἀνδρὸς πρὸς τὸ κοινὸν εὔνοιαν, καὶ τὴν συμπαθεστάτην πρὸς τοὺς πένητας διάθεσιν· οὐ μόνον γὰρ ἐν τοῖς αὐτοῦ κατὰ γένος, καὶ κατ' ἀσέβειαν, ἀλλὰ καὶ τοῖς Χριστιανοῖς, ἃς ἐνόρκους συνθήκας ἔπραττε, &; ταύτας εἰς τέλος ἀσινεῖς καὶ ἀθολώτους ἐφύλαττεν. Εἰ γὰρ καὶ παρὰ σπονδὰς τῶν Χριστιανῶν τινες, καὶ παραβάσεις τῶν ἔρχων μεταχειρισθέντες, τὸν ἀλάθητον τοῦ Θεοῦ ὀφθαλμὲν οὐκ ἔλαθον· καὶ τὴν δίκην δικαίως τιμωρηθέντες παρ' αὐτοῦ τοῦ ἐκδικητοῦ· οὐκ εἰς μακρὰν τὰ τῆς μήνιος ἐξετείνοντο πλέθρα, ἀλλ᾽ εὐθὺς μετὰ τὴν νίκην οὐ κατεδίωκεν ὁ βάρβαρος. Οὐκ εἰς τέλος τὸν ἀφανισμὸν ἐδίψα του τυχόντος ἔθνους· ἀλλ᾽ ἄμπ οἱ ἡττηθέντες πρεσβεῦσαι τὰ τῆς εἰρήνης ἐσκέψαντο, καὶ αὐτὸς προθύμως ἐδέχετο, καὶ τοὺς πρέσβεις μετ' εἰρήνης ἀπέλυε, μισῶν τὰς μάχας, ἀγαπῶν τὴν εἰρήνην· καὶ ὁ Πατήρ τῆς εἰρήνης ἀνταμέτρησε την τελευτὴν τοῦ βαρβάρου ἐν εἰρήνῃ, καὶ οὐκ ἐν μαχαίρᾳ. "Ησαν δὲ αἱ τῆς νόσου πᾶσαι ἡμέραι τέσσαρες. Εξελθὼν γὰρ ἐκ τοῦ πα λατίου σὺν ὀλίγοις νεανίσκοις διέβη τὴν νῆσον ἣν οἱ ποταμοὶ διαῤῥαγέντες πλησίον τῆς πόλεως, αὐτὴν εἰς εὐρυχωρίαν κατέστησαν, καὶ λιπαρᾶς οὔσης τῆς γῆς βοσκήματα, καὶ τροφαὶ τῶν ἀλόγων ζώων χλοεραὶ φύονται. Αγελάζονται γὰρ ἐν αὐτῇ φορβάδες, καὶ ἡμίονοι, καὶ τῶν ἵππων οἱ ἀγέρωχοι τοῦ ἡγεμόνος, οἰκοδομάς τε διαφορωτάτας εἰς θάλψιν τε καὶ τέρψιν κατὰ καιροὺς καὶ πᾶν ἄλλο χρήσιμον εἰς ἀπόλαυσιν. Ἐβούλετο δὲ διατρίψας ήμέρας ἱκανὰς ἐκεῖ ἰδιάζων οὖν ὀλίγοις οἰκειοτάτοις πρὸς ἀναψυχὴν καὶ ἀνακωχὴν τῶν φροντίδων, καὶ κόπων τοῦ παρελθόντος γάμου. Διαβάς οὖν, καὶ ποιήσας ἡμέραν μίαν, καὶ τρυφήσας οὐχ ὡς σύνηθεῖ, τῇ ἐπιούσῃ ἐκέλευσεν ἄγεσθαι εἰς τό παλάτιον, εἰπὼν ὡς κεφαλὴν, καὶ τὸ λοιπὸν σῶμα καταβαρὲς καὶ ναρκώδες περίεστι. Κατακλιθείς οὖν, καὶ τρεῖς ἡμέρας νοσήσας ἐπιλειψήσας ἀπέθανεν δευτέρᾳ τοῦ Φεβρουαρίου μηνός τοῦ εϠνη' ἔτους. Λέγεται Morates equidem haud diuturno gravique morbo conflictatus fato cessit, verum longe, quain suus pater, doloribus et ægritudinibus minus vexatus. Hoc ei tributum Dei decreto mihi videtur; cui hujus viri erga genus humanum benigna mens, et erga pauperes miseratio perspectæ erant. Non solum enim, quæ cum genere ac impia superstitione sibi conjunctis jurejurando federa sanciveret, integra semper servavit, sed etiam pactis conventis cum Christianis stetit. Si quando enim pacis conditiones a Christianis violatæ fuerunt, fœderaque confusa, Dei oculum, cui nihil est absconditum, non latuerunt, ab iisque injuriarum acceptarum vindex ille meritas pœnas exegit: non perduravit tamen ipsius ira, nec partam victoriam barbarus est per secutus. Nullius gentis eversionem'totalem cupiebat: sed quam primum victi pacem per legatos petere voluerunt, ad eos admittendum promptus erat, el pace confecta dimittebat pugnas, adversatus, concordiæque studiosus. Hac de causa pacifica morte nec ferro properata, pacis Pater eum remuneratus est: quatuorque tantum diebus decubuit. Is ali - quot adolescentibus comitibus palatio suo relicto in insulam urbi vicinam trajecit; hanc Quvius in alveos divisus, longam latamque efficit, in cujus pingui solo pecoribus apla pascua virent ac luxuriant; ibique greges ovium, mulorum et equorum, quos princeps originis generosæ habet, armenta pascunt. In ea quoque insula egregiæ ac splendidæ ædles visuntur, cum ad balneorum usum, tum ad delicias, utilitatesque et commoda, pro anni tempestate caplauda comparata. Multos illic dies privatim cum suis sibi familiarissimis transigere decreverat, ut a curis et laboribus, quibus nuptiarum celebratione defessus fuerat, respiraret. Ad insulam cum transiisset, diem unum genio præter consuetudinem indulgens exegit. Sequenti die in palatium se transferri jubet, capitis gravedine premi, corporisque partes omnes stupore correplas esse questus. Cum ergo per triduum morbo decuLuisset, secunda Februarii die obiit, auno mundi Ismaelis Bullialdi notæ. sen Gilderunis epulum, etiam instructum lib. vut illius occultata est: die vero 16 Meherem Adria. Hist. Musulm. in fine. Ο θάνατος οὖν τοῦ Μωράτ. De genere mortis Moralis et cjus indole, eadem, quæ Ducas, e Turcorum historiis Leunclavius tradit. Διέβη τὴν νῆσον. lllam sic explicat Lenn• clav. Insula vero Adrianopolitana vocatur interjectum fluminibus duobus, Meritza Tunsæque, spatium, quod amœnos admodum hortos, campos et prata complectitur. Meritza olim appellatus fuit Hebrus, Tunsa vero Tænarus. Δευτέρᾳ τοῦ Φεβρουαρίου μηνός. Hoc loco notabimus discordiam auctorum in assignando anno Christi, quo obiit sultanus Morales fl. Hic Bosius et noster Ducas anno 1450 contigisse asserunt: verum retragantur Phranzes, lib. 5. cap. 2, qui asserit merinum anno mundi 6959, mense Februario, et Leunclavius, lib. 14, et in Annalibus Turcicis, e vita migrasse refert anno 855, mense Meherem die Mercurii seu feria 4; totis 13 diebus mors nopolim accessit Mehemetes. Cœpit annus Hegira 855, Februarii die 3, feria 4, anno 1451, cum ey. clus solis esset 4, littera C. Obiit Morates die Mercurii seu feris 4, Meherem seu Muharram wenxe: usque ad filii adventum, mors ejus in occulto per dies 15 habita est, et die 16 Muharram Malemetes Adrianopolim venit. Dies 16 fuit feria 5, seu dies lovis, qui congruebat tunc cun die 18 Februarii. quo si retrocedamus per 13 dies, proximam feriam reperiemus Muharram diem 1, Februariique diem 3. Unde concludere possumus Moratem obiisse Februarii die 3, quæ fuit Neomenia Muharram, deincepsque ejusdem mensis die 16, sen 14. Mubar ram, mortem Moratis vulgatam, simulque sultani M.- hemietis Callipolim adventum: biduo post, nempe 6 Meharram et Februarii 18, Mehemetem imperatorem salutatum fuisse. In hocce Ducæ textu transcriptoris, nun auctoris errorem esse, ut credam, adducor ev quod, quid quoque auno gesserit Mehemetes,

DUCE 6958 (Christi 1450). Fertur ipsi post nuptias an- δὲ ὅτι μετὰ τοὺς γάμους, καὶ πρὸ τοῦ διαβῆναι τὴν tequam in insulam abiret, 129 nocte quadam vale insomnium oblatum esse. Virnm specie ac habitu terribili coram ipso astitisse, et pavore perculsi manum apprehendisse; quemque annulum in pollice inanus dextræ gestabat princeps, vir ille visus a pollice detractum in vicinum digitum indicem immisit inde extractum in sequentern medium iuluxit, deinceps in sequentem, ac landem minimo digito postremoque imposuit: quo peracio excu̟ssum ex principis digito annulum vir ille evanescens secum abstulit. Sommo solutus princeps divinos suos ac somniorum interpretes ad se vocavit, et per insomnium visum sibi phantasma eis declarat. Alii itaque annulo dominatum denotari interpretabantur; digitorum primum seu pollicem ipsum principem significare; cateris digitis posteros ejus censeri debere, qui successione continua imperio potituri essent. Alii occulte et secreto magnum digitum ultimum vitæ tempus indicare, annulo exutum fuisse ad imperii fasces ab eo deponendas pertinere conjiciebant; annuli porro extractionem et immissionem per cæteros ordine digitos factam, annos successoris in imperio designare, quibus exactis reguare desineret. Verum ad historiæ seriem redeamus, inspiciamusque, quibus fera ista sanguinis avide sitiens perniciem attulerit, quæque consumpserit ac everterit. Patris funere procurato, ejus cadavere Pru. sam elato, ibique sepulto, arcas et thesauros paternos scrutari coepit, quos immensus, aureis are genteisque vasis lapillisque pretiosis plenos, signalæque pecuniae locupletissimos invenit; haucque gazam recondit, et sigillo suo gazophylacium obsignat. Infantem deinde masculum invenit, quem pater suus ex principis Sinopes filia conjuge leνῆσον μιᾷ τῶν νυκτῶν ἰδεῖν ὅραμα τοιοῦτον· ἕνα φοβερὸν ἄνδρα έστάναι ἐνώπιον αὐτοῦ· τὸν δὲ συ σταλέντα τῷ φόβῳ ἐκράτησεν αὐτὸν τῆς χειρὸς ὁ φανεὶς ἀνὴρ, ἐφόρει δὲ ἐν τῇ δεξιᾷ αὐτοῦ χειρὶ σφενδόνην χρυσήν, εἰς τὸν ἀντίχειρα δάκτυλον. Έχε βαλὼν οὖν ὁ φανεὶς τὴν σφενδόνην ἀπὸ τοῦ μεγάλου δακτύλου τοῦ ἡγεμόνος, ἔβαλεν αὐτὴν ἐν τῷ λιχανῷ τῷ μετὰ τὴν ἀντίχειρα· εἶτα ἐξορμαθίσας αὐτὴν ἐκ τοῦ δακτύλου τοῦ λιχανοῦ, ήρμοσεν αὐτὴν εἰς τὸν μεσαίτατον δάκτυλον, μετὰ δὲ τοῦτον εἰς τὸν μετὰ τὸν μεσαίτατον, καὶ αὖθις εἰς τὸν ὕστατον τὸν μικρόν. Μετὰ ταῦτα ἐκβαλὼν τὴν σφενδόντων ὁ νεὶς, καὶ λαβὼν ἀφανής γέγονε. Καὶ ὁ ἡγεμὼν ἐξ υπνος γενόμενος προσεκαλέσατο τοὺς αὐτοῦ μάντεις; εἰρηκὼς τὸ ὀραθέν. Αὐτοὶ δὲ τὴν μὲν σφενδόνην τῇ ἡγεμονία διέκριναν, τοὺς δὲ δακτύλους, τὸν μὲν πρῶτον εἰς αὐτὸν, τοὺς δὲ ἄλλους εἰς τοὺς μετ' οὐ. τὸν, αὐθεντεύσοντας ἐξ αὐτοῦ. "Ετεροι δὲ κρύβδην καὶ σιωπηρῶς τὸν μὲν μεγαδάκτυλον τὸν αὐτοῦ τῆς ζωῆς ὕστατον χρόνον διέκριναν, τὴν δὲ ἀφαίρεσιν τῆς σφενδόνης τὴν δεσποτείαν. Τὰς δὲ εἰσάξεις καὶ ἐξάξεις τῶν ἑτέρων τεσσάρων διὰ τῆς σφενδόνης δακτύλων, των μετ' αὐτὸν ἡγεμονεύσειν μέλλοντα τὴν ἀριθμὸν τῶν ἐτῶν τῆς ἡγεμονίας ἐσύγκριναν, καὶ τότε τέλος ἔξει ἡ τυραννίς. Αλλ' ἐπανίωμεν αὖθις πρὸς τὴν διήγησιν, καὶ ἴδωμεν, τί τὸ αἱμοβόρον τοῦτο θηρίον ἐν ταῖς ἡμέ ραις αὐτοῦ κατέφθειρε, καὶ κατεδαπάνησε, καὶ εἰς τέλος ἠφάνισε. Πέμψας τοίνυν τὸ σῶμα τοῦ πατρὸς αὐτοῦ εἰς ταφὴν ἐν τῇ Προύσῃ, αὐτὸς ἤρξατο έρευ νὰν τὰ ταμεῖα καὶ τοὺς θησαυρούς τους πατρικούς, καὶ εὑρὼν ἀναριθμήτους ἐν ἀργυροῖς σκεύεσιν, ἐν χρυσοῖς, ἐν λίθοις. τιμίοις, καὶ ἐν νομίσμασι πολυ ταλάντοις, αὐτὸς οἰκεία σφραγίδι κατασφραγίσας ἐν τῷ ταμείῳ πάλιν ἀπέθετο· εἶτα εὑρὼν παιδίον ἄῤῥεν τοῦ πατρὸς αὐτοῦ ὡς μηνῶν ὀκτὼ γεννηθέν Ismaelis Bullialdi notes. diligenter persequitur. Ab anno itaque urbis captæ 1453, si regrediendo annos computemus, per res a Mehemete gestas: anno 1452, illum occupatum in ædificando castro ad Bosphori fauces videbimus: anuo vero 1451, bellum Caramano intulisse, eodem nempe qno Morates ipsius pater fatis concessit. Unde dubitandum non est, quin error transcriptoris sit un textu, in quo legendum, συνθ' Φεβρουα ρίου κγ', 6953, Feb. 23. Εκβαλών οὖν ὁ φανεὶς τὴν σφενδόνην. Apud oneirocriticos, annuli ejectio significat rerum auussionem. Artemidorus, lib. v, cap. 32: "Εδοξέ τις τὸν δακτύλιον ᾧ πάντα κατεσημαίνετο, ἐκβαλεῖν. Εἶτα ζητῶν καταλαβεῖν τὸν ἐν αὐτῷ λίθον κατεαγμέ γονείς πολλά, ὥστε ἄχρηστον εἶναι, διέπνευσεν αὐτῷ πάντα τὰ τῶν πραγμάτων ἡμερῶν πέντε και πεντή κοντα. Visus est sibi quis annulum suum, quo omnia obsignabat ejecisse: et postea quæsisse, ac reperisse lupidem einfixum in multa fragmina comminutum, et ad obsignandum inutilem: Diss patæ ac disperditæ sunt cuncue res illius quinquaginta quinque diebus. Et juxta Persas ac Ægyptios trauit Achmetes in Oneirocriticis, cap. 260, annulum reges et regiam potestatem significare. Τὸ δακτυλίδιον εἰς κύρωσιν βασιλείας κρίνεται. Πολλάκι; γὰρ καὶ οἱ βασιλεῖς ἐξ αὐτοῦ κρίνονται, καὶ ἄνευ στέμματος. Annulus ad regni confirmationem refertur. Sæpius enim reges, elsi absque corona, ex eo intelliguntur.Et infra: Kαθ ὅλου τὸ δακτυλίδιον πρὸς τοὺς ποιοῦντας ἐξου σιάζειν ἢ βασιλεύειν οὕτω κρίνεται· τοὺς δὲ μὴ ποιοῦντας, χαρὰν καὶ τέκνον μετά γυναικός σημαί νει. Generaliter annulus, eorum respectu, qui res gerunt et administrant, potentiam et regnum indicat. Prive tæ vero conditionis hominibus gaudium, liberos es uxorem pranuntiat. Σφενδόνη est proprie pala annuli, sed pro ipso annulo hic accipitur. Εἶτα εὑρὼν παιδίον. Leuncl. lib. xiv sub Gnem hune puerum Cuizug-Achmetem appellat, nec a fraire suo necatum tradit: imo ea Moratis 11 libe ris, solum Mehemetem superstitem fuisse. Quod etiam disertis verbis scripsit Phrauzes lib. m, c. 2. At Laonicus hunc puerum, spiritu aqua ei iutercluso, necatum fuisse docet. Hic ea Spendiaris, seu Isfendiaris filia natus erat, Leunclavio teste foco citato; et verba Ducæ, qui Mehemetem' ancilla na.mia tradit, confulant Remeccium et Philippum Lonicer rum, qui scripsere ortum ex Maria Georgia uxore filia et religionis Christianæ dogmatibusab ea imag= tum. Quod si res ita se habuisse!, credibile non est, illam, Morate mortuo, ad patrem remissam fu sɔt.

DUCE 6958 (Christi 1450). Fertur ipsi post nuptias an- δὲ ὅτι μετὰ τοὺς γάμους, καὶ πρὸ τοῦ διαβῆναι τὴν tequam in insulam abiret, 129 nocte quadam vale insomnium oblatum esse. Virnm specie ac habitu terribili coram ipso astitisse, et pavore perculsi manum apprehendisse; quemque annulum in pollice inanus dextræ gestabat princeps, vir ille visus a pollice detractum in vicinum digitum indicem immisit inde extractum in sequentern medium iuluxit, deinceps in sequentem, ac landem minimo digito postremoque imposuit: quo peracio excu̟ssum ex principis digito annulum vir ille evanescens secum abstulit. Sommo solutus princeps divinos suos ac somniorum interpretes ad se vocavit, et per insomnium visum sibi phantasma eis declarat. Alii itaque annulo dominatum denotari interpretabantur; digitorum primum seu pollicem ipsum principem significare; cateris digitis posteros ejus censeri debere, qui successione continua imperio potituri essent. Alii occulte et secreto magnum digitum ultimum vitæ tempus indicare, annulo exutum fuisse ad imperii fasces ab eo deponendas pertinere conjiciebant; annuli porro extractionem et immissionem per cæteros ordine digitos factam, annos successoris in imperio designare, quibus exactis reguare desineret. Verum ad historiæ seriem redeamus, inspiciamusque, quibus fera ista sanguinis avide sitiens perniciem attulerit, quæque consumpserit ac everterit. Patris funere procurato, ejus cadavere Pru. sam elato, ibique sepulto, arcas et thesauros paternos scrutari coepit, quos immensus, aureis are genteisque vasis lapillisque pretiosis plenos, signalæque pecuniae locupletissimos invenit; haucque gazam recondit, et sigillo suo gazophylacium obsignat. Infantem deinde masculum invenit, quem pater suus ex principis Sinopes filia conjuge leνῆσον μιᾷ τῶν νυκτῶν ἰδεῖν ὅραμα τοιοῦτον· ἕνα φοβερὸν ἄνδρα έστάναι ἐνώπιον αὐτοῦ· τὸν δὲ συ σταλέντα τῷ φόβῳ ἐκράτησεν αὐτὸν τῆς χειρὸς ὁ φανεὶς ἀνὴρ, ἐφόρει δὲ ἐν τῇ δεξιᾷ αὐτοῦ χειρὶ σφενδόνην χρυσήν, εἰς τὸν ἀντίχειρα δάκτυλον. Έχε βαλὼν οὖν ὁ φανεὶς τὴν σφενδόνην ἀπὸ τοῦ μεγάλου δακτύλου τοῦ ἡγεμόνος, ἔβαλεν αὐτὴν ἐν τῷ λιχανῷ τῷ μετὰ τὴν ἀντίχειρα· εἶτα ἐξορμαθίσας αὐτὴν ἐκ τοῦ δακτύλου τοῦ λιχανοῦ, ήρμοσεν αὐτὴν εἰς τὸν μεσαίτατον δάκτυλον, μετὰ δὲ τοῦτον εἰς τὸν μετὰ τὸν μεσαίτατον, καὶ αὖθις εἰς τὸν ὕστατον τὸν μικρόν. Μετὰ ταῦτα ἐκβαλὼν τὴν σφενδόντων ὁ νεὶς, καὶ λαβὼν ἀφανής γέγονε. Καὶ ὁ ἡγεμὼν ἐξ υπνος γενόμενος προσεκαλέσατο τοὺς αὐτοῦ μάντεις; εἰρηκὼς τὸ ὀραθέν. Αὐτοὶ δὲ τὴν μὲν σφενδόνην τῇ ἡγεμονία διέκριναν, τοὺς δὲ δακτύλους, τὸν μὲν πρῶτον εἰς αὐτὸν, τοὺς δὲ ἄλλους εἰς τοὺς μετ' οὐ. τὸν, αὐθεντεύσοντας ἐξ αὐτοῦ. "Ετεροι δὲ κρύβδην καὶ σιωπηρῶς τὸν μὲν μεγαδάκτυλον τὸν αὐτοῦ τῆς ζωῆς ὕστατον χρόνον διέκριναν, τὴν δὲ ἀφαίρεσιν τῆς σφενδόνης τὴν δεσποτείαν. Τὰς δὲ εἰσάξεις καὶ ἐξάξεις τῶν ἑτέρων τεσσάρων διὰ τῆς σφενδόνης δακτύλων, των μετ' αὐτὸν ἡγεμονεύσειν μέλλοντα τὴν ἀριθμὸν τῶν ἐτῶν τῆς ἡγεμονίας ἐσύγκριναν, καὶ τότε τέλος ἔξει ἡ τυραννίς. Αλλ' ἐπανίωμεν αὖθις πρὸς τὴν διήγησιν, καὶ ἴδωμεν, τί τὸ αἱμοβόρον τοῦτο θηρίον ἐν ταῖς ἡμέ ραις αὐτοῦ κατέφθειρε, καὶ κατεδαπάνησε, καὶ εἰς τέλος ἠφάνισε. Πέμψας τοίνυν τὸ σῶμα τοῦ πατρὸς αὐτοῦ εἰς ταφὴν ἐν τῇ Προύσῃ, αὐτὸς ἤρξατο έρευ νὰν τὰ ταμεῖα καὶ τοὺς θησαυρούς τους πατρικούς, καὶ εὑρὼν ἀναριθμήτους ἐν ἀργυροῖς σκεύεσιν, ἐν χρυσοῖς, ἐν λίθοις. τιμίοις, καὶ ἐν νομίσμασι πολυ ταλάντοις, αὐτὸς οἰκεία σφραγίδι κατασφραγίσας ἐν τῷ ταμείῳ πάλιν ἀπέθετο· εἶτα εὑρὼν παιδίον ἄῤῥεν τοῦ πατρὸς αὐτοῦ ὡς μηνῶν ὀκτὼ γεννηθέν Ismaelis Bullialdi notes. diligenter persequitur. Ab anno itaque urbis captæ 1453, si regrediendo annos computemus, per res a Mehemete gestas: anno 1452, illum occupatum in ædificando castro ad Bosphori fauces videbimus: anuo vero 1451, bellum Caramano intulisse, eodem nempe qno Morates ipsius pater fatis concessit. Unde dubitandum non est, quin error transcriptoris sit un textu, in quo legendum, συνθ' Φεβρουα ρίου κγ', 6953, Feb. 23. Εκβαλών οὖν ὁ φανεὶς τὴν σφενδόνην. Apud oneirocriticos, annuli ejectio significat rerum auussionem. Artemidorus, lib. v, cap. 32: "Εδοξέ τις τὸν δακτύλιον ᾧ πάντα κατεσημαίνετο, ἐκβαλεῖν. Εἶτα ζητῶν καταλαβεῖν τὸν ἐν αὐτῷ λίθον κατεαγμέ γονείς πολλά, ὥστε ἄχρηστον εἶναι, διέπνευσεν αὐτῷ πάντα τὰ τῶν πραγμάτων ἡμερῶν πέντε και πεντή κοντα. Visus est sibi quis annulum suum, quo omnia obsignabat ejecisse: et postea quæsisse, ac reperisse lupidem einfixum in multa fragmina comminutum, et ad obsignandum inutilem: Diss patæ ac disperditæ sunt cuncue res illius quinquaginta quinque diebus. Et juxta Persas ac Ægyptios trauit Achmetes in Oneirocriticis, cap. 260, annulum reges et regiam potestatem significare. Τὸ δακτυλίδιον εἰς κύρωσιν βασιλείας κρίνεται. Πολλάκι; γὰρ καὶ οἱ βασιλεῖς ἐξ αὐτοῦ κρίνονται, καὶ ἄνευ στέμματος. Annulus ad regni confirmationem refertur. Sæpius enim reges, elsi absque corona, ex eo intelliguntur.Et infra: Kαθ ὅλου τὸ δακτυλίδιον πρὸς τοὺς ποιοῦντας ἐξου σιάζειν ἢ βασιλεύειν οὕτω κρίνεται· τοὺς δὲ μὴ ποιοῦντας, χαρὰν καὶ τέκνον μετά γυναικός σημαί νει. Generaliter annulus, eorum respectu, qui res gerunt et administrant, potentiam et regnum indicat. Prive tæ vero conditionis hominibus gaudium, liberos es uxorem pranuntiat. Σφενδόνη est proprie pala annuli, sed pro ipso annulo hic accipitur. Εἶτα εὑρὼν παιδίον. Leuncl. lib. xiv sub Gnem hune puerum Cuizug-Achmetem appellat, nec a fraire suo necatum tradit: imo ea Moratis 11 libe ris, solum Mehemetem superstitem fuisse. Quod etiam disertis verbis scripsit Phrauzes lib. m, c. 2. At Laonicus hunc puerum, spiritu aqua ei iutercluso, necatum fuisse docet. Hic ea Spendiaris, seu Isfendiaris filia natus erat, Leunclavio teste foco citato; et verba Ducæ, qui Mehemetem' ancilla na.mia tradit, confulant Remeccium et Philippum Lonicer rum, qui scripsere ortum ex Maria Georgia uxore filia et religionis Christianæ dogmatibusab ea imag= tum. Quod si res ita se habuisse!, credibile non est, illam, Morate mortuo, ad patrem remissam fu sɔt.

ἐκ τῆς θυγατρὸς τοῦ ἡγεμένος Σινώπης Σπεντιάρ gitima susceperat, cum ipse ancilla natus esset. νομίμου γυναικός· καὶ γὰρ οὗτος ἐκ δουλίδος ἐγένετο· ὄντος οὖν τῆς μητρὸς τοῦ παιδὸς, καὶ μητρυιᾶς αὐτοῦ τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ ἐν τῷ παλατίῳ ἕνεκα παραμυθίας τοῦ τυράννου, στείλας ένα τῶν ἀρχόν των ἐκ τῶν υἱῶν τοῦ Εβρενὲς Αλὶν ὀνόματι πρωτροστιάριος ὢν τῷ τότε καιρῷ, ἐν τῷ οἴκῳ τῆς ῥηθείσης τὸ παιδίον ἔπνιξε. Ἐπὶ τὴν αὔριον δὲ καὶ αὐτὸν τὸν Αλὶν ἐθανάτωσε, τὴν δὲ μητέρα τοῦ παι δὸς, καὶ μὴ βουλομένην τῷ δούλῳ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ τῷ Ἰσαὰκ εἰς γάμον ἡρμόσατο. Τὴν δὲ ἑτέραν αὐτοῦ μητρυιὰν τὴν θυγατέρα Γεωργίου δεσπότου Σερβίας Χριστιανικωτάτην ούσαν ἐβούλετο μὲν καὶ αὐτὴν ἑτέρῳ τῷ τυχόντι δούλῳ δοῦναι· ἀλλὰ φοβηθες μήπως ὁ πατὴρ αὐτῆς ἐγείρῃ κατ' αὐτοῦ τὴν τῶν Ούγγρων μάχην, τῆς ἡγεμονίας αὐτοῦ ἔτι με παγιωθείσης, ἀλλὰ ἀκμὴν εἰς σύστασιν προχωρησάσης, δ ἐβουλήθη οὐκ ἐδύνατο πρᾶξαι. Ο δεσπότης γὰρ ἀκούσας τὸν θάνατον τοῦ γαμβροῦ αὐτοῦ Μωράτ, καὶ τὸν Μεχεμὲς τὴν ἡγεμονίαν ἀναζωσάμενον, εὐθὺς ἀποκρισιαρίους ἔπεμψε παραμυθῆσαι αὐτὸν, καὶ παρηγορῆσαι ὡς ἀπορφανισθέντα· καὶ τὰς συνο θήκας καὶ συνομοσίας, ἂς εἶχε μετὰ τοῦ πατρὸς αὐτ τοῦ, ἀνανεῶσαι, καὶ ἀσφαλίσασθαι δι' ὅρκων· ἔτι τε καὶ τὴν θυγατέρα ζητῆσαι καὶ λαβεῖν εἰς τὰ ἴδια· & καὶ πεποίηκεν, οὐχ ὡς θέλων εἰρηνικῶς καὶ εὐνοἰκῶς διάγειν, καὶ ἡγεμονεύειν, ἀλλὰ καιρὸν ἐξα γοράζων. "Οταν γὰρ λάβῃ ἐκεῖνος, ἀδικίας καὶ ἀνο μίας ποιήσει. Ταῦτα καὶ ἕτερα τὴν ἀρνίου δορὰν ὑπενδυθεὶς ἔπραττε, λύκος ὢν καὶ πρὸ τῆς γεννήσεως. Φιλοφρόνως οὖν δεξιωσάμενος τοὺς ἀποκρι σιαρίους, καὶ ἐνωμότους συνθήκας δοὺς καὶ λαβὼν, ἀπέλυσεν ἐν εἰρήνῃ, στείλας καὶ τὴν αὐτοῦ μητρυιάν πρὸς τὸν πατέρα αὐτῆς μετὰ μεγάλης δόξης τε καὶ τιμῆς, εὐεργεσίας τε πλείστας, καὶ χώρας ἀπονεί μας αὐτῇ ἐκ τῶν ὁρίων Σερβίας, εἰς διατροφὴν καὶ θεραπείαν παντοίαν αὐτῆς. · Ομοίως καὶ οἱ ἐν Κωνσταντινουπόλει τότε αἰκοῦντες δύστηνοι 'Ρωμαῖοι, καὶ δυστυχεῖς σὺν τῷ δεσπότῃ Κωνσταντίνῳ, μαθόντες καὶ αὐτοὶ τὴν ἐναλ λαγὴν τῆς ἡγεμονίας, ἔστειλαν πρέσβεις χάριν παραμυθίας καὶ τῆς ἀρχῆς τὴν καθεδρίαν προσαγορεύσοντες. Τίνες τίνα; Οἱ ἄρνες τὸν λύκον, οἱ στρου Cumque iufantis mater, in palatium priv.gnum suum Mehedietem consulatura venisset, ipse interim e proceribus suis unum Halim Eurenesis filium primum hostiarium in ædes prædictæ novercæ suæ misit, qui puerum strangularet. Postridio patrati hujus fratricidii Halim quoque morte affecit puerique occisi matrem vel invitam patris sui mancipio, qui Isaacus vocabatur, nuptum dedit. Alteram quoque suam novercam Georgii Serviæ despetæ filiam, Christiane pietatis tenacissimam, volebatet ipse alii cuidam servo connubio jungere: sed veritus ne pater ejus Hungaros ad bellum sibi inferendum exciret, antequam recens susccptum imperium stabilivisset, libidine sua abuti prohibitus est. Despota quippe, de generi sui Moratis obitu certior factus, et rerum summam obtinere 130 Mehemetem, apocrisiarios ad eum statim destinat consolandi ac doloris levandi, quod patre orbatus esset, gratia; ut etiam foedera et pacta, quæ sibi cum ejus patre intercesserant, renovaret, et sacramento stabiliret. Insuper etiam, ut filiam suam repeteret et domum paternam re- - duceret: quæ omnia Mehemetes præstitit, non co tamen animo, ut pacifice regnare amicitiamque colere vellet, sed, quam adversum se occasionem dari metuebat, redimeret; quanı ubi sibi commodam nactus fuerit, contra jus fasque injurias inferret. Hac et alia, sub agni pelle, antequam quoque nasceretur, latitans lupus faciebat. Apocrisarios amice benigneque suscepit, mutuoque sacramento fœdera renovavit, et pacifice eos ditnisit; simulque novercam ejus patri splendide ac bonorifice habitam remisit: beneûciis etiam ac muneribus quamplurimis eam locupletavit, locis in Serviæ finibus, unde se dignitatemque sustentaret ac tueretur, assignatis: omniaque ad victum, caterosque vitæ usus suppeterent. Eodem tempore Romæi Constantinopolitani ærumnosi ac infelices, despota quoque Constantinus de novi principis ad imperium evectionc certiores facti, legatos consolandi gratia, simulque cum eo gratuləndi de principatus initiis, destinant. Verum qui? et ad quem mittebant? Agni ad lupum, θαὶ τὸν ὄφιν, οἱ ψυχορραγοῦντες τὸν θάνατον. Εκεί- passeres ad serpentem, qui mortem sinu gestando νος δὲ ὁ πρὸ τοῦ ᾿Αντιχρίστου Αντίχριστος, ὁ τοῦ Χριστοῦ μου ποίμνης φθορεὺς, ὁ ἐχθρὸς τοῦ σταυ ροῦ, καὶ τῶν πιστευόντων εἰς τὸν ἐν αὐτῷ παγέντα, φιλικών προσωπεῖον ἐνδυθεὶς, ὡς μαθητής τοῦ μετ ταμορφωθέντος εἰς ὄφιν Σατανᾶ, ἀποδέχεται την πρεσ βείαν, καὶ γράφει νέας διαθήκας, καὶ ὀμνύει Θεὸν τοῦ ψευδοπροφήτου, καὶ τὸν συνώνυμον αὐτοῦ προφήτην, καὶ τὰς μιαρὰς αὐτοῦ βίβλους, καὶ ἀγγέ λους, καὶ ἀρχαγγέλους, τοῦ στέργειν καὶ ἐμμέ ultima suspiria ducunt. Ille vero præe Antichristo Antichristus, Christi Domini mei caularum devaslator, crucis, et in eum, qui cruci affixus est, credentium hostis, amici personam indutus, Satanæ, qui in anguem se transformnaverat, discipulus, legatos suscipit, nova foedera pangit, Deum falsi propheta sui, et prophetam sibi cognominem impurosque ejus libros jurat, angelos et archangelos testatus pacem se servaturum: et per totum vitæ Ismaelis Bullialdi notæ. Πρωτοεστιάριος. Turcici Capigi-tachi. Τῷ Ἰσαὰκ εἰς γάμον ἡρμόσατο. Laonicus, lib.vni, idem de Spentiaris filia Isaaco-Basse nupta, et de Georgii despotæ filia, ad ipsum remissa. PATROL, GR. CLVII. Ομοίως καὶ οἱ ἐν Κωνσταντινουπόλα. Laonicus, lib. va, pacem a Græcis initam et fœdera sancita cum Mehemete tradit.

ἐκ τῆς θυγατρὸς τοῦ ἡγεμένος Σινώπης Σπεντιάρ gitima susceperat, cum ipse ancilla natus esset. νομίμου γυναικός· καὶ γὰρ οὗτος ἐκ δουλίδος ἐγένετο· ὄντος οὖν τῆς μητρὸς τοῦ παιδὸς, καὶ μητρυιᾶς αὐτοῦ τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ ἐν τῷ παλατίῳ ἕνεκα παραμυθίας τοῦ τυράννου, στείλας ένα τῶν ἀρχόν των ἐκ τῶν υἱῶν τοῦ Εβρενὲς Αλὶν ὀνόματι πρωτροστιάριος ὢν τῷ τότε καιρῷ, ἐν τῷ οἴκῳ τῆς ῥηθείσης τὸ παιδίον ἔπνιξε. Ἐπὶ τὴν αὔριον δὲ καὶ αὐτὸν τὸν Αλὶν ἐθανάτωσε, τὴν δὲ μητέρα τοῦ παι δὸς, καὶ μὴ βουλομένην τῷ δούλῳ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ τῷ Ἰσαὰκ εἰς γάμον ἡρμόσατο. Τὴν δὲ ἑτέραν αὐτοῦ μητρυιὰν τὴν θυγατέρα Γεωργίου δεσπότου Σερβίας Χριστιανικωτάτην ούσαν ἐβούλετο μὲν καὶ αὐτὴν ἑτέρῳ τῷ τυχόντι δούλῳ δοῦναι· ἀλλὰ φοβηθες μήπως ὁ πατὴρ αὐτῆς ἐγείρῃ κατ' αὐτοῦ τὴν τῶν Ούγγρων μάχην, τῆς ἡγεμονίας αὐτοῦ ἔτι με παγιωθείσης, ἀλλὰ ἀκμὴν εἰς σύστασιν προχωρησάσης, δ ἐβουλήθη οὐκ ἐδύνατο πρᾶξαι. Ο δεσπότης γὰρ ἀκούσας τὸν θάνατον τοῦ γαμβροῦ αὐτοῦ Μωράτ, καὶ τὸν Μεχεμὲς τὴν ἡγεμονίαν ἀναζωσάμενον, εὐθὺς ἀποκρισιαρίους ἔπεμψε παραμυθῆσαι αὐτὸν, καὶ παρηγορῆσαι ὡς ἀπορφανισθέντα· καὶ τὰς συνο θήκας καὶ συνομοσίας, ἂς εἶχε μετὰ τοῦ πατρὸς αὐτ τοῦ, ἀνανεῶσαι, καὶ ἀσφαλίσασθαι δι' ὅρκων· ἔτι τε καὶ τὴν θυγατέρα ζητῆσαι καὶ λαβεῖν εἰς τὰ ἴδια· & καὶ πεποίηκεν, οὐχ ὡς θέλων εἰρηνικῶς καὶ εὐνοἰκῶς διάγειν, καὶ ἡγεμονεύειν, ἀλλὰ καιρὸν ἐξα γοράζων. "Οταν γὰρ λάβῃ ἐκεῖνος, ἀδικίας καὶ ἀνο μίας ποιήσει. Ταῦτα καὶ ἕτερα τὴν ἀρνίου δορὰν ὑπενδυθεὶς ἔπραττε, λύκος ὢν καὶ πρὸ τῆς γεννήσεως. Φιλοφρόνως οὖν δεξιωσάμενος τοὺς ἀποκρι σιαρίους, καὶ ἐνωμότους συνθήκας δοὺς καὶ λαβὼν, ἀπέλυσεν ἐν εἰρήνῃ, στείλας καὶ τὴν αὐτοῦ μητρυιάν πρὸς τὸν πατέρα αὐτῆς μετὰ μεγάλης δόξης τε καὶ τιμῆς, εὐεργεσίας τε πλείστας, καὶ χώρας ἀπονεί μας αὐτῇ ἐκ τῶν ὁρίων Σερβίας, εἰς διατροφὴν καὶ θεραπείαν παντοίαν αὐτῆς. · Ομοίως καὶ οἱ ἐν Κωνσταντινουπόλει τότε αἰκοῦντες δύστηνοι 'Ρωμαῖοι, καὶ δυστυχεῖς σὺν τῷ δεσπότῃ Κωνσταντίνῳ, μαθόντες καὶ αὐτοὶ τὴν ἐναλ λαγὴν τῆς ἡγεμονίας, ἔστειλαν πρέσβεις χάριν παραμυθίας καὶ τῆς ἀρχῆς τὴν καθεδρίαν προσαγορεύσοντες. Τίνες τίνα; Οἱ ἄρνες τὸν λύκον, οἱ στρου Cumque iufantis mater, in palatium priv.gnum suum Mehedietem consulatura venisset, ipse interim e proceribus suis unum Halim Eurenesis filium primum hostiarium in ædes prædictæ novercæ suæ misit, qui puerum strangularet. Postridio patrati hujus fratricidii Halim quoque morte affecit puerique occisi matrem vel invitam patris sui mancipio, qui Isaacus vocabatur, nuptum dedit. Alteram quoque suam novercam Georgii Serviæ despetæ filiam, Christiane pietatis tenacissimam, volebatet ipse alii cuidam servo connubio jungere: sed veritus ne pater ejus Hungaros ad bellum sibi inferendum exciret, antequam recens susccptum imperium stabilivisset, libidine sua abuti prohibitus est. Despota quippe, de generi sui Moratis obitu certior factus, et rerum summam obtinere 130 Mehemetem, apocrisiarios ad eum statim destinat consolandi ac doloris levandi, quod patre orbatus esset, gratia; ut etiam foedera et pacta, quæ sibi cum ejus patre intercesserant, renovaret, et sacramento stabiliret. Insuper etiam, ut filiam suam repeteret et domum paternam re- - duceret: quæ omnia Mehemetes præstitit, non co tamen animo, ut pacifice regnare amicitiamque colere vellet, sed, quam adversum se occasionem dari metuebat, redimeret; quanı ubi sibi commodam nactus fuerit, contra jus fasque injurias inferret. Hac et alia, sub agni pelle, antequam quoque nasceretur, latitans lupus faciebat. Apocrisarios amice benigneque suscepit, mutuoque sacramento fœdera renovavit, et pacifice eos ditnisit; simulque novercam ejus patri splendide ac bonorifice habitam remisit: beneûciis etiam ac muneribus quamplurimis eam locupletavit, locis in Serviæ finibus, unde se dignitatemque sustentaret ac tueretur, assignatis: omniaque ad victum, caterosque vitæ usus suppeterent. Eodem tempore Romæi Constantinopolitani ærumnosi ac infelices, despota quoque Constantinus de novi principis ad imperium evectionc certiores facti, legatos consolandi gratia, simulque cum eo gratuləndi de principatus initiis, destinant. Verum qui? et ad quem mittebant? Agni ad lupum, θαὶ τὸν ὄφιν, οἱ ψυχορραγοῦντες τὸν θάνατον. Εκεί- passeres ad serpentem, qui mortem sinu gestando νος δὲ ὁ πρὸ τοῦ ᾿Αντιχρίστου Αντίχριστος, ὁ τοῦ Χριστοῦ μου ποίμνης φθορεὺς, ὁ ἐχθρὸς τοῦ σταυ ροῦ, καὶ τῶν πιστευόντων εἰς τὸν ἐν αὐτῷ παγέντα, φιλικών προσωπεῖον ἐνδυθεὶς, ὡς μαθητής τοῦ μετ ταμορφωθέντος εἰς ὄφιν Σατανᾶ, ἀποδέχεται την πρεσ βείαν, καὶ γράφει νέας διαθήκας, καὶ ὀμνύει Θεὸν τοῦ ψευδοπροφήτου, καὶ τὸν συνώνυμον αὐτοῦ προφήτην, καὶ τὰς μιαρὰς αὐτοῦ βίβλους, καὶ ἀγγέ λους, καὶ ἀρχαγγέλους, τοῦ στέργειν καὶ ἐμμέ ultima suspiria ducunt. Ille vero præe Antichristo Antichristus, Christi Domini mei caularum devaslator, crucis, et in eum, qui cruci affixus est, credentium hostis, amici personam indutus, Satanæ, qui in anguem se transformnaverat, discipulus, legatos suscipit, nova foedera pangit, Deum falsi propheta sui, et prophetam sibi cognominem impurosque ejus libros jurat, angelos et archangelos testatus pacem se servaturum: et per totum vitæ Ismaelis Bullialdi notæ. Πρωτοεστιάριος. Turcici Capigi-tachi. Τῷ Ἰσαὰκ εἰς γάμον ἡρμόσατο. Laonicus, lib.vni, idem de Spentiaris filia Isaaco-Basse nupta, et de Georgii despotæ filia, ad ipsum remissa. PATROL, GR. CLVII. Ομοίως καὶ οἱ ἐν Κωνσταντινουπόλα. Laonicus, lib. va, pacem a Græcis initam et fœdera sancita cum Mehemete tradit.

DUCA tempus cum urbe et despota Constantino, cum 4 νειν ἐφ' όρου ζωῆς αὐτοῦ ἐν ἀγάπῃ καὶ ὁμονοίᾳ μετὰ omnibus circumjectis oppidis et castris hujus ditioni subditis, amicitiam ac concordiam sibi intercessuras. Quo etiam affectu animoque benevolo pater suus erga imperatorem Joannem, qui prædecessorat, et Constantinum despotam se gesserat, eodem quandiu vixerit, ipsos se prosecuturum. His speciosis promissis donum adjecit, Romrorum imperio trecenta millia asprorum ex annuis reditibus locorum, quæ Strymon alluit, largitus. Erumnosissimi eam pecuniam petierunt, unde Orchanem Othmanicum alerent, cæterosque sumptus ei necessarios facerent. Amicitia itaque ex animi sententia firmiter stabilita, legati læti redierunt. Qui pariter ex 131 Walachia venerant, et Bulgaria: insulares quoque Mitylenæi, Chii, Rhodii et Genuenses Galatam incolentes undequaque profecti. donis allatis eum, damonem revera carni vorum, venerati sunt, et accepta ab eo fide discesserunt. τῆς πόλεως καὶ τοῦ δεσπότου Κωνσταντίνου, σύν πᾶσι τοῖς περιχώροις καὶ πόλεσιν ὑπὸ τὴν αὐτὴν δεσποτείαν. Καὶ τὴν εὔνοιαν, καὶ διάθεσιν ἦν ἐχέκτητο ὁ πατὴρ αὐτοῦ μετὰ τοῦ βασιλέως Ιωάννου τοῦ προβεβασιλευκότος, καὶ τοῦ δεσπότου Κωνσταν τίνου τοῦ νῦν, ἐν αὐτῇ τῇ γνώμῃ, καὶ αὐτὸς ζῆσαι, καὶ τεθνῆξαι· ἐπέκεινα δὲ τούτων τῶν καλῶν ὑποσχέσεων εδωρήσατο καὶ κατ' ἔτος τῇ βασιλείᾳ Ρω μαίων ἐκ τῶν εἰσοδημάτων τῶν παρὰ τὸν Στρυμόνα κειμένων χωρίων ἀριθμὸν ἄσπρων τ. Αιτήσαντες ταῦτα οἱ τρισάθλιοι ἕνεκα τροφῆς, καὶ ἑτέρας ἐξό δης τοῦ Ὀρχὰν τοῦ προλεχθέντος ἀπογόνου τοῦ Οθμάν. Καὶ δὴ καλῶς κατὰ τὸ δοκοῦν ποιήσαντες τὴν ἀγάπην ἀπῄεσαν καὶ αὐτοὶ χαίροντες· ὁμοίως καὶ οἱ τῆς Βλαχίας, καὶ οἱ τῶν Βουλγάρων. Καὶ οἱ τὰς νήσους κατοικοῦντες, Μιτυληναίοι, Χίοι, Ρόδιοι, ἐκ τοῦ Γαλάτου Γενουῖται, ἐκ πάντων ἐλθόντες σὺν δώροις προσεκύνησαν τῷ ὡς ἀληθῶς σαρκοφόρ δαίμονι, καὶ λαβόντες τὰ πιστὰ κατὰ τὸ δικοῦν αὐτ τοῖς ἀπῄεσαν. CAPUT XXXIV. Mehemetes inducias cum Iango, id est Joanne Hunniade, triennales componit: Caramano bellum 'infert. Byzantini ad Mehemetem legatos milluni, falsoque coronatum esse Constantinum significant. Halil Bassa Græcos fcrepat, el Mehemeles legatorum verbis offensus, pacem cum Caramano componit. Græcos variis modis vexare incipit Mehemeles, ad Bosport angustias castrum ædificat. Novitate ista territi Byzantini per legatos cum Mehemete expostulant, qui superbe respondet, et minatur. Arx ad Bospori fauces ædificata. Ager Constantinopolitanus vastatus: Byzantinis bellum indicit Mehemetes. Omnibus, ut iste malignus putabat, rite et ut e re sua erat compositis, cum Christianis universis ficta pace inita, induciisque in tres annos cum lango Hungariam regente pactis, in Caramanum bellum hanc causam prætexens movet, quod cum inter se Christianosque, quibus benevolum se præstabat, quamvis gente ac religionis ritu omnino distinctos, amicitia mutua sincera nec simulata intercederet, Caramanus interim Musulmanus ipse, Malometisque religionis cultor, semper et ubique bellum et turbas excitare, arrepta occasione imminentis rebus Othmanicis periculi, non cessaret. Consuitatione habita id decrevit, et libidini suæ fortunam obtemperantem habuit. Antea enim Mehemetes intellexerat, Caramanum Moratis morte comperta ultra fines imperii sui excurrisse; castra tria et longum agrorum tractum subegisse: quæ equidem Morates a majoribus suis non acceperat, sed Caramano viribus superior, ut in superioriΤὰ πάντα οὖν, ὡς αὐτὸς ἐλογίζετο, απαρτίσας καλῶς ὁ κακὸς, καὶ εἰρηναίαν κατάστασιν πεπλαασμένως ἐνδείξας ἅπασι τοῖς Χριστιανοῖς, καὶ σὺν αὐτῷ τῷ ἐπιτρόπῳ Ουγγρίας τῷ Ἰάγγῳ τριῶν ἐτῶν εἰρήνην ἀσφαλισάμενος, αὐτὸς κατὰ τοῦ Και ραμὰν ἐκστρατεύει προφάσει αἰτίας, ὡς αὐτὸς τῶν Χριστιανῶν ὑπάρχει φίλος ἀκίβδηλος, καὶ οἱ Χριστιανοὶ τὴν φιλίαν τὴν πρὸς αὐτὸν ἔχουσιν ἀδό λωτον ἀλλοεθνεῖς ὄντες, καὶ ξένης θρησκείας· ὁ δὲ Καραμὰν Μουσουλμάνος ῶν, καὶ λατρεύων τὰ τοῦ Μωάμεδ, ἀεὶ καὶ πάντοτε οὐ παύεται διεγείρων που λέμους καὶ ταραχὰς ἐν καιρῷ περιστάσεως. Βουλη- · θεὶς [βουλευθεὶς οὖν ἠθέλησε, καὶ θελήσας ἐγένετο. Εφθασε γὰρ ἐνωτισθεὶς ὁ Μεχεμέτ, ὡς ὁ Καραμὲν ἀκούσας τὸν θάνατον τοῦ Μωράτ κατέδραμεν ἀπὸ τῶν ὁρίων αὐτοῦ, καὶ ἐχειρώσατο φρούρια τρία καὶ γῆν ἱκανὴν· ἀλλ᾽ οὐκ ἦν ἐκ τῶν προγόνων ή τῶν φρουρίων καὶ τῆς γῆς τῷ Μωρὰτ κατοχή, ἀλλὰ πρὸ ὀλίγων χρόνων ἐκ τῶν τοῦ Καραμάν καταIsmaelis Bullialdi notæ. Τοῦ 'Ορχάν τοῦ προλεχθέντος. Hic Orcha nes, secundum Turcos Dusme seu supposititius fuit: Orchanis flius ferebatur, Suleimanis, qui Ducr. Musulmanus, nepos, et Bajazitis I pronepos. De quo Orchane sic loquitur Leunclavius, lib. 11: Emir Suleiman rebus humanis excedens, Unchanem filium superstitem, cum filia quadam unica reliquit. Ambo simul arrepta, Musa patrui metu, fuga, Constantinopolim se receperunt. (Infra cap. 40) in urbis expuguatione Orchanes, de quo hoc loco fit mentio, agnitus, occisus est. 'Ρόδιοι, etc. ἐλθόντες. Ex Jacobi Bosii Histor. militia Hierosolymitanæ, lib. vi, discimus magnum Rhodi magistrum fratrem Joannem Lasticum legatum ad, Mehemetem destinasse Petrum Zinottum, qui pacem cum Mebemete, anno mundi 6959, ind. 15 [ Christi 4450], Decemb. 25, Hegiræ vero 855, firmavit. Καὶ σὺν αὐτῷ ἐπιτρόπῳ αὐγγρας τῷ Ἰάγ r. Mebemetem pacem cum Tribalis seu Serviis Iniisse, statim ac fasces imperii suscepit, testis est Laonicus. Κατὰ τοῦ Καραμὰν ἐκστρατεύει. Hanc expeditionen, statim post patris obitum, suscepisse Mehemeten anno Hegiræ 855 [Christi 4431 ] tradit Leunclavius, et Laonicus, lib. vu sub tineni. Φρούρια τρία. Videuda sunt capp. 29 et 53 supra.

DUCA tempus cum urbe et despota Constantino, cum 4 νειν ἐφ' όρου ζωῆς αὐτοῦ ἐν ἀγάπῃ καὶ ὁμονοίᾳ μετὰ omnibus circumjectis oppidis et castris hujus ditioni subditis, amicitiam ac concordiam sibi intercessuras. Quo etiam affectu animoque benevolo pater suus erga imperatorem Joannem, qui prædecessorat, et Constantinum despotam se gesserat, eodem quandiu vixerit, ipsos se prosecuturum. His speciosis promissis donum adjecit, Romrorum imperio trecenta millia asprorum ex annuis reditibus locorum, quæ Strymon alluit, largitus. Erumnosissimi eam pecuniam petierunt, unde Orchanem Othmanicum alerent, cæterosque sumptus ei necessarios facerent. Amicitia itaque ex animi sententia firmiter stabilita, legati læti redierunt. Qui pariter ex 131 Walachia venerant, et Bulgaria: insulares quoque Mitylenæi, Chii, Rhodii et Genuenses Galatam incolentes undequaque profecti. donis allatis eum, damonem revera carni vorum, venerati sunt, et accepta ab eo fide discesserunt. τῆς πόλεως καὶ τοῦ δεσπότου Κωνσταντίνου, σύν πᾶσι τοῖς περιχώροις καὶ πόλεσιν ὑπὸ τὴν αὐτὴν δεσποτείαν. Καὶ τὴν εὔνοιαν, καὶ διάθεσιν ἦν ἐχέκτητο ὁ πατὴρ αὐτοῦ μετὰ τοῦ βασιλέως Ιωάννου τοῦ προβεβασιλευκότος, καὶ τοῦ δεσπότου Κωνσταν τίνου τοῦ νῦν, ἐν αὐτῇ τῇ γνώμῃ, καὶ αὐτὸς ζῆσαι, καὶ τεθνῆξαι· ἐπέκεινα δὲ τούτων τῶν καλῶν ὑποσχέσεων εδωρήσατο καὶ κατ' ἔτος τῇ βασιλείᾳ Ρω μαίων ἐκ τῶν εἰσοδημάτων τῶν παρὰ τὸν Στρυμόνα κειμένων χωρίων ἀριθμὸν ἄσπρων τ. Αιτήσαντες ταῦτα οἱ τρισάθλιοι ἕνεκα τροφῆς, καὶ ἑτέρας ἐξό δης τοῦ Ὀρχὰν τοῦ προλεχθέντος ἀπογόνου τοῦ Οθμάν. Καὶ δὴ καλῶς κατὰ τὸ δοκοῦν ποιήσαντες τὴν ἀγάπην ἀπῄεσαν καὶ αὐτοὶ χαίροντες· ὁμοίως καὶ οἱ τῆς Βλαχίας, καὶ οἱ τῶν Βουλγάρων. Καὶ οἱ τὰς νήσους κατοικοῦντες, Μιτυληναίοι, Χίοι, Ρόδιοι, ἐκ τοῦ Γαλάτου Γενουῖται, ἐκ πάντων ἐλθόντες σὺν δώροις προσεκύνησαν τῷ ὡς ἀληθῶς σαρκοφόρ δαίμονι, καὶ λαβόντες τὰ πιστὰ κατὰ τὸ δικοῦν αὐτ τοῖς ἀπῄεσαν. CAPUT XXXIV. Mehemetes inducias cum Iango, id est Joanne Hunniade, triennales componit: Caramano bellum 'infert. Byzantini ad Mehemetem legatos milluni, falsoque coronatum esse Constantinum significant. Halil Bassa Græcos fcrepat, el Mehemeles legatorum verbis offensus, pacem cum Caramano componit. Græcos variis modis vexare incipit Mehemeles, ad Bosport angustias castrum ædificat. Novitate ista territi Byzantini per legatos cum Mehemete expostulant, qui superbe respondet, et minatur. Arx ad Bospori fauces ædificata. Ager Constantinopolitanus vastatus: Byzantinis bellum indicit Mehemetes. Omnibus, ut iste malignus putabat, rite et ut e re sua erat compositis, cum Christianis universis ficta pace inita, induciisque in tres annos cum lango Hungariam regente pactis, in Caramanum bellum hanc causam prætexens movet, quod cum inter se Christianosque, quibus benevolum se præstabat, quamvis gente ac religionis ritu omnino distinctos, amicitia mutua sincera nec simulata intercederet, Caramanus interim Musulmanus ipse, Malometisque religionis cultor, semper et ubique bellum et turbas excitare, arrepta occasione imminentis rebus Othmanicis periculi, non cessaret. Consuitatione habita id decrevit, et libidini suæ fortunam obtemperantem habuit. Antea enim Mehemetes intellexerat, Caramanum Moratis morte comperta ultra fines imperii sui excurrisse; castra tria et longum agrorum tractum subegisse: quæ equidem Morates a majoribus suis non acceperat, sed Caramano viribus superior, ut in superioriΤὰ πάντα οὖν, ὡς αὐτὸς ἐλογίζετο, απαρτίσας καλῶς ὁ κακὸς, καὶ εἰρηναίαν κατάστασιν πεπλαασμένως ἐνδείξας ἅπασι τοῖς Χριστιανοῖς, καὶ σὺν αὐτῷ τῷ ἐπιτρόπῳ Ουγγρίας τῷ Ἰάγγῳ τριῶν ἐτῶν εἰρήνην ἀσφαλισάμενος, αὐτὸς κατὰ τοῦ Και ραμὰν ἐκστρατεύει προφάσει αἰτίας, ὡς αὐτὸς τῶν Χριστιανῶν ὑπάρχει φίλος ἀκίβδηλος, καὶ οἱ Χριστιανοὶ τὴν φιλίαν τὴν πρὸς αὐτὸν ἔχουσιν ἀδό λωτον ἀλλοεθνεῖς ὄντες, καὶ ξένης θρησκείας· ὁ δὲ Καραμὰν Μουσουλμάνος ῶν, καὶ λατρεύων τὰ τοῦ Μωάμεδ, ἀεὶ καὶ πάντοτε οὐ παύεται διεγείρων που λέμους καὶ ταραχὰς ἐν καιρῷ περιστάσεως. Βουλη- · θεὶς [βουλευθεὶς οὖν ἠθέλησε, καὶ θελήσας ἐγένετο. Εφθασε γὰρ ἐνωτισθεὶς ὁ Μεχεμέτ, ὡς ὁ Καραμὲν ἀκούσας τὸν θάνατον τοῦ Μωράτ κατέδραμεν ἀπὸ τῶν ὁρίων αὐτοῦ, καὶ ἐχειρώσατο φρούρια τρία καὶ γῆν ἱκανὴν· ἀλλ᾽ οὐκ ἦν ἐκ τῶν προγόνων ή τῶν φρουρίων καὶ τῆς γῆς τῷ Μωρὰτ κατοχή, ἀλλὰ πρὸ ὀλίγων χρόνων ἐκ τῶν τοῦ Καραμάν καταIsmaelis Bullialdi notæ. Τοῦ 'Ορχάν τοῦ προλεχθέντος. Hic Orcha nes, secundum Turcos Dusme seu supposititius fuit: Orchanis flius ferebatur, Suleimanis, qui Ducr. Musulmanus, nepos, et Bajazitis I pronepos. De quo Orchane sic loquitur Leunclavius, lib. 11: Emir Suleiman rebus humanis excedens, Unchanem filium superstitem, cum filia quadam unica reliquit. Ambo simul arrepta, Musa patrui metu, fuga, Constantinopolim se receperunt. (Infra cap. 40) in urbis expuguatione Orchanes, de quo hoc loco fit mentio, agnitus, occisus est. 'Ρόδιοι, etc. ἐλθόντες. Ex Jacobi Bosii Histor. militia Hierosolymitanæ, lib. vi, discimus magnum Rhodi magistrum fratrem Joannem Lasticum legatum ad, Mehemetem destinasse Petrum Zinottum, qui pacem cum Mebemete, anno mundi 6959, ind. 15 [ Christi 4450], Decemb. 25, Hegiræ vero 855, firmavit. Καὶ σὺν αὐτῷ ἐπιτρόπῳ αὐγγρας τῷ Ἰάγ r. Mebemetem pacem cum Tribalis seu Serviis Iniisse, statim ac fasces imperii suscepit, testis est Laonicus. Κατὰ τοῦ Καραμὰν ἐκστρατεύει. Hanc expeditionen, statim post patris obitum, suscepisse Mehemeten anno Hegiræ 855 [Christi 4431 ] tradit Leunclavius, et Laonicus, lib. vu sub tineni. Φρούρια τρία. Videuda sunt capp. 29 et 53 supra.

tus ergo justam causam raptoris filius, ei, qui tertius injuria affectus erat, et propterea recuperare sula tentaverat, bellum infeat. Janique fretum transvectus cum copiis occidentalibus, dumque orientis exercitus ei se conjungerent, Prusæ transacto tempore, inde Cotyæum abiit; unde in Phrygiam Salutarian, Turcis Carasariu dictamn, vicinam Caramani finibus perrexit. Cognita Mehemetis profectione Caramanus magnates aliquot suæ ditionis legatos ad eum misit, qui admissorum veṇiam orarent ac peterent, et ablata castra residere paratum esse dicerent. Quibus propter dicendam mos causam tyrannus acquievit. 132 Romnæ. orum enim stultus ac insipiens cœtus consilium imprudens iniit, dum ad eum legatos destinant, qui Constantinum imperatorem salutatum esse nuntiarent. Hunc, quamvis nondum coronatum, nec ob prædictas causas coronandum, Romæorum imperatorem nihilominus appellabant. Mesazontibus itaque, ut mos est, quæ in mandatis habebant exponunt legati, querunturque Romæorum imperatorem consuelam asprorum trecentorum millium pensionem annuam non accepisse. Orchanes enim, inquiunt, Othmani prosapia, aque ac dux vesler, δυναστεύων αφήρπαξεν, ὡς καὶ ὁ λόγος φθάσας bus narravimus, aute paucos annos eripuerat. Nac ἐδήλωσεν. Εὑρὼν οὖν εὔλογον αἰτίαν ὁ υἱὸς τοῦ ἄρ παγος κατὰ τοῦ πρώην ἀδικηθέντος, καὶ διὰ τοῦτο ἀνερευνῶντος τὰ ἴδια, σὺν δυνάμει κατ' αὐτοῦ ἑστρά. τευσε. Καὶ δὴ περάσας τὸν πορθμὸν σὺν τοῖς στρα τεύμασι τῆς Δύσεως, καὶ εἰς τὴν Προῦσαν ἀναμεί νας τὰ τῆς ᾿Ανατολῆς στρατεύματα, ἀπάρας ἐκεῖθεν εἰς Κοτύαιον ἀφίκετο· κἀκεῖθεν εἰς Σαλουταρίαν τῆς Φρυγίας, τὸ καὶ Καρασάρην παρὰ Τούρκοις λεγόμεν νον ἐγγὺς ἐν ἐν τοῖς ὁρίοις τοῦ Καραμάν. Τότε ὁ Καραμάν, ἀκούσας τὴν ἄφιξιν τοῦ Μεχεμέτ, ἔστειλε πρέσβεις ἐκ τῶν μεγιστάνων αὐτοῦ, αἰτῶν λύσιν τῶν ἐσφαλμένων σὺν ἀποδόσει τῶν, ὧν ἀφείλετο, φρουρίων. Καὶ ὁ τύραννος κατένευσε δι' αἰτίαν τὴν Αν λέξων ἔρχομαι. Ἡ γὰρ μωρὰ τῶν 'Ρωμαίων συναγωγὴ ἐσκέψατό τινα ματαίαν βουλὴν στείλασα πρὸς αὐτὸν πρέσβεις, λέγοντες πῶς ὁ βασιλεὺς Κων σταντίνος· οὔπω γὰρ ἦν στεφθεὶς, ἀλλὰ οὐδὲ στεφθῆναι ἔμελλε διὰ τὸ προῤῥηθὲν, πλὴν βασιλέα ἐκάλουν 'Ρωμαίων· λέγουσιν οὖν πρῶτον τὰ τῆς πρεσβείας μηνύματα τοῖς μεσάζουσι, ὡς ἔθος αὐτοῖ;, ὡς ὁ βασιλεὺς τῶν Ῥωμαίων τὴν τῶν κατ᾽ ἔθος άσπρων τριακοσίων χιλιάδων ποσότητα, οὐ κα ταδέχεται. Καὶ γὰρ ὁ Ορχάν, ὅς ἐστι καὶ αὐτὸς νἱὸς τοῦ Ὀθμών, καθὰ καὶ ὁ ὑμέτερος ἀρχηγὸς Μεχεμέτ, ὑπάρχει, τέλειος ἀνὴρ τῇ ἡλικία oriundus est, vir ætatis perfectæ: ad quem singul-s καὶ καθ' ἑκάστην συρρέουσιν ὅτι πλεῖστοι πρὸς αὐτὸν κυριωνυμοῦντες, καὶ ἀρχηγὸν ἀναγορεύον. τες. Αὐτὸς δὲ θέλων φιλοτιμῆσαι, καὶ δωρήσα σθαι οὐκ ἔχει που τὰς χεῖρας ἁπλῶσαι. Αἰτῶν οὖν τὸν βασιλέα, ὁ βασιλεὺς οὐκ εὐπορεῖ τοῦ δοῦναι τόσον, ὅσον αἰτεῖ. Ἐκ τῶν δύο οὖν ἐν αἰτοῦμεν, ἢ τὴν πρόσοδον διπλασιάσατε, ἢ τὸν Ὁρχὰν ἀπολύομεν. Οὐκ ἔστι γὰρ τοῦτο χρέος ἡμέτερον τὸ τρέφειν τους Οθμάνου παῖδας, ἀλλὰ δεῖ τρέφεσθαι ἐκ τῶν δημοσίων. Αρκεῖ γὰρ ἡμῖν ἡ τούτου κατάσχεσις, καὶ ἡ μὴ τοῦ ἐκβῆναι τῆς πόλεως κώλυσις. Ταῦτα καὶ ἄλλα πλείω ὁ Χαλίλ Πάσιας ἀκούσας (καὶ γὰρ ἦν διὰ παντὸς φίλος τῶν Ῥωμαίων ἐκ δύο τινῶν αἰτιῶν, ἡ μὲν μία τὸ εἶναι προσηνή κατά γνώμην, καὶ ἡμερον, ἡ δὲ ἑτέρα ὅτι ἦν δωρολήπτης· καὶ εἴ τις αὐτῷ διελέγετο φέρων ἐπὶ χεῖρας χρυσίον καὶ δεικνύων ὡς κάτοπτρον, ἀπρο σκόπτως ἀπέπτυε διὰ γλώττης ἄνευ φόβου πάντα λίγον σκληρόν· ἀκούσας οὖν τοὺς παρὰ τοῦ βασιλέως p λόγους καὶ συγκλήτου τους μηνυθέντας τῷ ἡγεμόνι Μεχεμέτ, οὕτως πρὸς τοὺς ἀποκρισιαρίους ἐφθέγξατο· ' ἀνόητοι καὶ μωροὶ ῾Ρωμαῖοι, τὰ τῆς 'Ο διανοίας ὑμῶν πανουργούματα οἶδα ἐγὼ πρὸ πολλοῦ· ἄφετε & κατέχετε. ῾Ο παρωχηκώς ήγεμών ήμερος, καὶ εἰς πάντας ἀκραιφνής φίλος ἐτύγχανε, καὶ χρηστῆς συνειδήσεως ἄνθρωπος· ὁ δὲ νῦν ἡμέτερος ἡγεμὼν Μεχεμέτ οὐκ ἔστι diebus quamplurimi confluunt: dominum ducemque appellant, ac salutant. Ipse vero, unde ipsis largiatur, donisque honoret, non habet: ideoque imperatorem rogat, qui petenti, cum ipsum pecunia defcial, satisfacere nequit. Alterum itaque postulamus, aut duplam pensionem nobis solui, vel Orchanem liberum dimittere nobis licere. Neque enim Othmani postėrės alere tenemur; sed in id ex ærario vesiro pecunia erogari debet; illum custodiendi, et ne urbe profugiat prohibendi, nobis oneris satis incumbit. Hæc et similia audivit Halil Bassa, qui Ronais duabus de causis favebat, quod facilis ac mallsuetæ indolis esset, quodque dona libenter ab iis acciperet. Si quis sane quovis de negotio cum eo acturus, anrum in ejus manum misisset, et tanquam politum speculum ostendisset, sermones quaitumvis asperos, sine offensionis metu effutire poterat. Cum, inquam, audiisset, quos ab imperato re et senatu Meheneti principi legati serinones afferebant, eos sic allocutus est O stulti et insipientes Romai, consilia vestra astula et fraudulenta jamdiu est cum intelligo; illa omittite. Defunctus princeps, et recte conscientia vir, idemque mansue tus, sinceram cum omnibus amicitiam coluit: noster vero modernus Mehemeles non ca est, quam vos persuasi estis, sententia. Si namque manus ipsius cujus audacia, ferocitas et impetus mihi perspecti Ismaelis Bullialdi notæ. Ασπρων τριακοσίων χιλιάδων. Si pro singulis piastris Hispanicis, argentea aspra 120 Lunc computabantur, accipiebant Græci annuam pensionem ad Orchanem alendum, piastrorum 2500. Hocce vero tempore 80 solummodo aspris piastrum mutant, edicto imperatorio de re monetaria aute quinque cireiter annos to: dum vezir azemus erat Kara Mustapha Bassa: vir, quamvis ineruditissimus, ut qui nec legere, nec scribere sciebat, in rebus gerendis negotiisque expediendis solertissimus ac promptissimus.

tus ergo justam causam raptoris filius, ei, qui tertius injuria affectus erat, et propterea recuperare sula tentaverat, bellum infeat. Janique fretum transvectus cum copiis occidentalibus, dumque orientis exercitus ei se conjungerent, Prusæ transacto tempore, inde Cotyæum abiit; unde in Phrygiam Salutarian, Turcis Carasariu dictamn, vicinam Caramani finibus perrexit. Cognita Mehemetis profectione Caramanus magnates aliquot suæ ditionis legatos ad eum misit, qui admissorum veṇiam orarent ac peterent, et ablata castra residere paratum esse dicerent. Quibus propter dicendam mos causam tyrannus acquievit. 132 Romnæ. orum enim stultus ac insipiens cœtus consilium imprudens iniit, dum ad eum legatos destinant, qui Constantinum imperatorem salutatum esse nuntiarent. Hunc, quamvis nondum coronatum, nec ob prædictas causas coronandum, Romæorum imperatorem nihilominus appellabant. Mesazontibus itaque, ut mos est, quæ in mandatis habebant exponunt legati, querunturque Romæorum imperatorem consuelam asprorum trecentorum millium pensionem annuam non accepisse. Orchanes enim, inquiunt, Othmani prosapia, aque ac dux vesler, δυναστεύων αφήρπαξεν, ὡς καὶ ὁ λόγος φθάσας bus narravimus, aute paucos annos eripuerat. Nac ἐδήλωσεν. Εὑρὼν οὖν εὔλογον αἰτίαν ὁ υἱὸς τοῦ ἄρ παγος κατὰ τοῦ πρώην ἀδικηθέντος, καὶ διὰ τοῦτο ἀνερευνῶντος τὰ ἴδια, σὺν δυνάμει κατ' αὐτοῦ ἑστρά. τευσε. Καὶ δὴ περάσας τὸν πορθμὸν σὺν τοῖς στρα τεύμασι τῆς Δύσεως, καὶ εἰς τὴν Προῦσαν ἀναμεί νας τὰ τῆς ᾿Ανατολῆς στρατεύματα, ἀπάρας ἐκεῖθεν εἰς Κοτύαιον ἀφίκετο· κἀκεῖθεν εἰς Σαλουταρίαν τῆς Φρυγίας, τὸ καὶ Καρασάρην παρὰ Τούρκοις λεγόμεν νον ἐγγὺς ἐν ἐν τοῖς ὁρίοις τοῦ Καραμάν. Τότε ὁ Καραμάν, ἀκούσας τὴν ἄφιξιν τοῦ Μεχεμέτ, ἔστειλε πρέσβεις ἐκ τῶν μεγιστάνων αὐτοῦ, αἰτῶν λύσιν τῶν ἐσφαλμένων σὺν ἀποδόσει τῶν, ὧν ἀφείλετο, φρουρίων. Καὶ ὁ τύραννος κατένευσε δι' αἰτίαν τὴν Αν λέξων ἔρχομαι. Ἡ γὰρ μωρὰ τῶν 'Ρωμαίων συναγωγὴ ἐσκέψατό τινα ματαίαν βουλὴν στείλασα πρὸς αὐτὸν πρέσβεις, λέγοντες πῶς ὁ βασιλεὺς Κων σταντίνος· οὔπω γὰρ ἦν στεφθεὶς, ἀλλὰ οὐδὲ στεφθῆναι ἔμελλε διὰ τὸ προῤῥηθὲν, πλὴν βασιλέα ἐκάλουν 'Ρωμαίων· λέγουσιν οὖν πρῶτον τὰ τῆς πρεσβείας μηνύματα τοῖς μεσάζουσι, ὡς ἔθος αὐτοῖ;, ὡς ὁ βασιλεὺς τῶν Ῥωμαίων τὴν τῶν κατ᾽ ἔθος άσπρων τριακοσίων χιλιάδων ποσότητα, οὐ κα ταδέχεται. Καὶ γὰρ ὁ Ορχάν, ὅς ἐστι καὶ αὐτὸς νἱὸς τοῦ Ὀθμών, καθὰ καὶ ὁ ὑμέτερος ἀρχηγὸς Μεχεμέτ, ὑπάρχει, τέλειος ἀνὴρ τῇ ἡλικία oriundus est, vir ætatis perfectæ: ad quem singul-s καὶ καθ' ἑκάστην συρρέουσιν ὅτι πλεῖστοι πρὸς αὐτὸν κυριωνυμοῦντες, καὶ ἀρχηγὸν ἀναγορεύον. τες. Αὐτὸς δὲ θέλων φιλοτιμῆσαι, καὶ δωρήσα σθαι οὐκ ἔχει που τὰς χεῖρας ἁπλῶσαι. Αἰτῶν οὖν τὸν βασιλέα, ὁ βασιλεὺς οὐκ εὐπορεῖ τοῦ δοῦναι τόσον, ὅσον αἰτεῖ. Ἐκ τῶν δύο οὖν ἐν αἰτοῦμεν, ἢ τὴν πρόσοδον διπλασιάσατε, ἢ τὸν Ὁρχὰν ἀπολύομεν. Οὐκ ἔστι γὰρ τοῦτο χρέος ἡμέτερον τὸ τρέφειν τους Οθμάνου παῖδας, ἀλλὰ δεῖ τρέφεσθαι ἐκ τῶν δημοσίων. Αρκεῖ γὰρ ἡμῖν ἡ τούτου κατάσχεσις, καὶ ἡ μὴ τοῦ ἐκβῆναι τῆς πόλεως κώλυσις. Ταῦτα καὶ ἄλλα πλείω ὁ Χαλίλ Πάσιας ἀκούσας (καὶ γὰρ ἦν διὰ παντὸς φίλος τῶν Ῥωμαίων ἐκ δύο τινῶν αἰτιῶν, ἡ μὲν μία τὸ εἶναι προσηνή κατά γνώμην, καὶ ἡμερον, ἡ δὲ ἑτέρα ὅτι ἦν δωρολήπτης· καὶ εἴ τις αὐτῷ διελέγετο φέρων ἐπὶ χεῖρας χρυσίον καὶ δεικνύων ὡς κάτοπτρον, ἀπρο σκόπτως ἀπέπτυε διὰ γλώττης ἄνευ φόβου πάντα λίγον σκληρόν· ἀκούσας οὖν τοὺς παρὰ τοῦ βασιλέως p λόγους καὶ συγκλήτου τους μηνυθέντας τῷ ἡγεμόνι Μεχεμέτ, οὕτως πρὸς τοὺς ἀποκρισιαρίους ἐφθέγξατο· ' ἀνόητοι καὶ μωροὶ ῾Ρωμαῖοι, τὰ τῆς 'Ο διανοίας ὑμῶν πανουργούματα οἶδα ἐγὼ πρὸ πολλοῦ· ἄφετε & κατέχετε. ῾Ο παρωχηκώς ήγεμών ήμερος, καὶ εἰς πάντας ἀκραιφνής φίλος ἐτύγχανε, καὶ χρηστῆς συνειδήσεως ἄνθρωπος· ὁ δὲ νῦν ἡμέτερος ἡγεμὼν Μεχεμέτ οὐκ ἔστι diebus quamplurimi confluunt: dominum ducemque appellant, ac salutant. Ipse vero, unde ipsis largiatur, donisque honoret, non habet: ideoque imperatorem rogat, qui petenti, cum ipsum pecunia defcial, satisfacere nequit. Alterum itaque postulamus, aut duplam pensionem nobis solui, vel Orchanem liberum dimittere nobis licere. Neque enim Othmani postėrės alere tenemur; sed in id ex ærario vesiro pecunia erogari debet; illum custodiendi, et ne urbe profugiat prohibendi, nobis oneris satis incumbit. Hæc et similia audivit Halil Bassa, qui Ronais duabus de causis favebat, quod facilis ac mallsuetæ indolis esset, quodque dona libenter ab iis acciperet. Si quis sane quovis de negotio cum eo acturus, anrum in ejus manum misisset, et tanquam politum speculum ostendisset, sermones quaitumvis asperos, sine offensionis metu effutire poterat. Cum, inquam, audiisset, quos ab imperato re et senatu Meheneti principi legati serinones afferebant, eos sic allocutus est O stulti et insipientes Romai, consilia vestra astula et fraudulenta jamdiu est cum intelligo; illa omittite. Defunctus princeps, et recte conscientia vir, idemque mansue tus, sinceram cum omnibus amicitiam coluit: noster vero modernus Mehemeles non ca est, quam vos persuasi estis, sententia. Si namque manus ipsius cujus audacia, ferocitas et impetus mihi perspecti Ismaelis Bullialdi notæ. Ασπρων τριακοσίων χιλιάδων. Si pro singulis piastris Hispanicis, argentea aspra 120 Lunc computabantur, accipiebant Græci annuam pensionem ad Orchanem alendum, piastrorum 2500. Hocce vero tempore 80 solummodo aspris piastrum mutant, edicto imperatorio de re monetaria aute quinque cireiter annos to: dum vezir azemus erat Kara Mustapha Bassa: vir, quamvis ineruditissimus, ut qui nec legere, nec scribere sciebat, in rebus gerendis negotiisque expediendis solertissimus ac promptissimus.

tus ergo justam causam raptoris filius, ei, qui tertius injuria affectus erat, et propterea recuperare sula tentaverat, bellum infeat. Janique fretum transvectus cum copiis occidentalibus, dumque orientis exercitus ei se conjungerent, Prusæ transacto tempore, inde Cotyæum abiit; unde in Phrygiam Salutarian, Turcis Carasariu dictamn, vicinam Caramani finibus perrexit. Cognita Mehemetis profectione Caramanus magnates aliquot suæ ditionis legatos ad eum misit, qui admissorum veṇiam orarent ac peterent, et ablata castra residere paratum esse dicerent. Quibus propter dicendam mos causam tyrannus acquievit. 132 Romnæ. orum enim stultus ac insipiens cœtus consilium imprudens iniit, dum ad eum legatos destinant, qui Constantinum imperatorem salutatum esse nuntiarent. Hunc, quamvis nondum coronatum, nec ob prædictas causas coronandum, Romæorum imperatorem nihilominus appellabant. Mesazontibus itaque, ut mos est, quæ in mandatis habebant exponunt legati, querunturque Romæorum imperatorem consuelam asprorum trecentorum millium pensionem annuam non accepisse. Orchanes enim, inquiunt, Othmani prosapia, aque ac dux vesler, δυναστεύων αφήρπαξεν, ὡς καὶ ὁ λόγος φθάσας bus narravimus, aute paucos annos eripuerat. Nac ἐδήλωσεν. Εὑρὼν οὖν εὔλογον αἰτίαν ὁ υἱὸς τοῦ ἄρ παγος κατὰ τοῦ πρώην ἀδικηθέντος, καὶ διὰ τοῦτο ἀνερευνῶντος τὰ ἴδια, σὺν δυνάμει κατ' αὐτοῦ ἑστρά. τευσε. Καὶ δὴ περάσας τὸν πορθμὸν σὺν τοῖς στρα τεύμασι τῆς Δύσεως, καὶ εἰς τὴν Προῦσαν ἀναμεί νας τὰ τῆς ᾿Ανατολῆς στρατεύματα, ἀπάρας ἐκεῖθεν εἰς Κοτύαιον ἀφίκετο· κἀκεῖθεν εἰς Σαλουταρίαν τῆς Φρυγίας, τὸ καὶ Καρασάρην παρὰ Τούρκοις λεγόμεν νον ἐγγὺς ἐν ἐν τοῖς ὁρίοις τοῦ Καραμάν. Τότε ὁ Καραμάν, ἀκούσας τὴν ἄφιξιν τοῦ Μεχεμέτ, ἔστειλε πρέσβεις ἐκ τῶν μεγιστάνων αὐτοῦ, αἰτῶν λύσιν τῶν ἐσφαλμένων σὺν ἀποδόσει τῶν, ὧν ἀφείλετο, φρουρίων. Καὶ ὁ τύραννος κατένευσε δι' αἰτίαν τὴν Αν λέξων ἔρχομαι. Ἡ γὰρ μωρὰ τῶν 'Ρωμαίων συναγωγὴ ἐσκέψατό τινα ματαίαν βουλὴν στείλασα πρὸς αὐτὸν πρέσβεις, λέγοντες πῶς ὁ βασιλεὺς Κων σταντίνος· οὔπω γὰρ ἦν στεφθεὶς, ἀλλὰ οὐδὲ στεφθῆναι ἔμελλε διὰ τὸ προῤῥηθὲν, πλὴν βασιλέα ἐκάλουν 'Ρωμαίων· λέγουσιν οὖν πρῶτον τὰ τῆς πρεσβείας μηνύματα τοῖς μεσάζουσι, ὡς ἔθος αὐτοῖ;, ὡς ὁ βασιλεὺς τῶν Ῥωμαίων τὴν τῶν κατ᾽ ἔθος άσπρων τριακοσίων χιλιάδων ποσότητα, οὐ κα ταδέχεται. Καὶ γὰρ ὁ Ορχάν, ὅς ἐστι καὶ αὐτὸς νἱὸς τοῦ Ὀθμών, καθὰ καὶ ὁ ὑμέτερος ἀρχηγὸς Μεχεμέτ, ὑπάρχει, τέλειος ἀνὴρ τῇ ἡλικία oriundus est, vir ætatis perfectæ: ad quem singul-s καὶ καθ' ἑκάστην συρρέουσιν ὅτι πλεῖστοι πρὸς αὐτὸν κυριωνυμοῦντες, καὶ ἀρχηγὸν ἀναγορεύον. τες. Αὐτὸς δὲ θέλων φιλοτιμῆσαι, καὶ δωρήσα σθαι οὐκ ἔχει που τὰς χεῖρας ἁπλῶσαι. Αἰτῶν οὖν τὸν βασιλέα, ὁ βασιλεὺς οὐκ εὐπορεῖ τοῦ δοῦναι τόσον, ὅσον αἰτεῖ. Ἐκ τῶν δύο οὖν ἐν αἰτοῦμεν, ἢ τὴν πρόσοδον διπλασιάσατε, ἢ τὸν Ὁρχὰν ἀπολύομεν. Οὐκ ἔστι γὰρ τοῦτο χρέος ἡμέτερον τὸ τρέφειν τους Οθμάνου παῖδας, ἀλλὰ δεῖ τρέφεσθαι ἐκ τῶν δημοσίων. Αρκεῖ γὰρ ἡμῖν ἡ τούτου κατάσχεσις, καὶ ἡ μὴ τοῦ ἐκβῆναι τῆς πόλεως κώλυσις. Ταῦτα καὶ ἄλλα πλείω ὁ Χαλίλ Πάσιας ἀκούσας (καὶ γὰρ ἦν διὰ παντὸς φίλος τῶν Ῥωμαίων ἐκ δύο τινῶν αἰτιῶν, ἡ μὲν μία τὸ εἶναι προσηνή κατά γνώμην, καὶ ἡμερον, ἡ δὲ ἑτέρα ὅτι ἦν δωρολήπτης· καὶ εἴ τις αὐτῷ διελέγετο φέρων ἐπὶ χεῖρας χρυσίον καὶ δεικνύων ὡς κάτοπτρον, ἀπρο σκόπτως ἀπέπτυε διὰ γλώττης ἄνευ φόβου πάντα λίγον σκληρόν· ἀκούσας οὖν τοὺς παρὰ τοῦ βασιλέως p λόγους καὶ συγκλήτου τους μηνυθέντας τῷ ἡγεμόνι Μεχεμέτ, οὕτως πρὸς τοὺς ἀποκρισιαρίους ἐφθέγξατο· ' ἀνόητοι καὶ μωροὶ ῾Ρωμαῖοι, τὰ τῆς 'Ο διανοίας ὑμῶν πανουργούματα οἶδα ἐγὼ πρὸ πολλοῦ· ἄφετε & κατέχετε. ῾Ο παρωχηκώς ήγεμών ήμερος, καὶ εἰς πάντας ἀκραιφνής φίλος ἐτύγχανε, καὶ χρηστῆς συνειδήσεως ἄνθρωπος· ὁ δὲ νῦν ἡμέτερος ἡγεμὼν Μεχεμέτ οὐκ ἔστι diebus quamplurimi confluunt: dominum ducemque appellant, ac salutant. Ipse vero, unde ipsis largiatur, donisque honoret, non habet: ideoque imperatorem rogat, qui petenti, cum ipsum pecunia defcial, satisfacere nequit. Alterum itaque postulamus, aut duplam pensionem nobis solui, vel Orchanem liberum dimittere nobis licere. Neque enim Othmani postėrės alere tenemur; sed in id ex ærario vesiro pecunia erogari debet; illum custodiendi, et ne urbe profugiat prohibendi, nobis oneris satis incumbit. Hæc et similia audivit Halil Bassa, qui Ronais duabus de causis favebat, quod facilis ac mallsuetæ indolis esset, quodque dona libenter ab iis acciperet. Si quis sane quovis de negotio cum eo acturus, anrum in ejus manum misisset, et tanquam politum speculum ostendisset, sermones quaitumvis asperos, sine offensionis metu effutire poterat. Cum, inquam, audiisset, quos ab imperato re et senatu Meheneti principi legati serinones afferebant, eos sic allocutus est O stulti et insipientes Romai, consilia vestra astula et fraudulenta jamdiu est cum intelligo; illa omittite. Defunctus princeps, et recte conscientia vir, idemque mansue tus, sinceram cum omnibus amicitiam coluit: noster vero modernus Mehemeles non ca est, quam vos persuasi estis, sententia. Si namque manus ipsius cujus audacia, ferocitas et impetus mihi perspecti Ismaelis Bullialdi notæ. Ασπρων τριακοσίων χιλιάδων. Si pro singulis piastris Hispanicis, argentea aspra 120 Lunc computabantur, accipiebant Græci annuam pensionem ad Orchanem alendum, piastrorum 2500. Hocce vero tempore 80 solummodo aspris piastrum mutant, edicto imperatorio de re monetaria aute quinque cireiter annos to: dum vezir azemus erat Kara Mustapha Bassa: vir, quamvis ineruditissimus, ut qui nec legere, nec scribere sciebat, in rebus gerendis negotiisque expediendis solertissimus ac promptissimus.

DUCE sunt, Constantinopolis effugerit, tunc certissime τῆς τοσαύτης γνώμης, ἣν ὑμεῖς θαῤῥεῖτε. Καὶ cognoscam, calumnias vestras mentemque pravam Deum vindicare nondum velle. Viri fatui, quam heriet nudius tertius pacem sacramento invicem udacti sancivimus, domum' tantum non portamus; et, si ita dicere liceat, in tabulis exarata scriplura nondum desiccata est. Nunc vero quare in Anatoliam transiisiis et in Phrygiam pervenistis, ostentatione terriculamentorum, vobis ex more confictorum metum nobis injecțuri? Viribus invalidi, et rerum notitia carentes pueri haud sumus. Vos, si quid valetis, efficile. Orchanan si Thracia principem renuntiare vultis, hoc agite. Si Hungaros cis Danubium accersere cogitatis, trajiciant 133 ipsi, Si nostra quoque invadere, quæque ante plures annos amisistis, repetere ac recuperare vobis propositum 5 fuerit, id quoque licet. Id vos tamen scire velim, κιhil horum ex voto vobis cessurum: quin etiam ea eripientur vobis, quæ possidere existimatis, Ista omnia denique domino meo nuntiabo, quodque visum ei fuerit, fiel. His auditis, ira succensus Hehemetes anceps animi hærebat: cum Caramano propterea ad pacis conditiones adductus est, quem totis viribus pessumdare decreverat. Verum ita secum cogitabat rationibus his motus: Dum, inquit, in Anatolia lego, Romæorum imperator cæteras gentes Christianas in me concitabit, et Orchanem liberum dimittet; harumque nationum ope Occidentis provincia Ro- c mæis cedent, dum Orchanes orientem retinebit. Hæc et similia animo volvens, sereno ac mansueto vultu Caramani legatos admittit: minaces sermones opportune ad eos habet: mansuete ac benigne alias præter tempus alloquitur, donec pacem sacramento adactus constituisset, et amice complexus dimisisset. Ad imperatoris autem legatos hæc verba respondit: Adrianopoli brevi aderimus; illuc cum venerimus, omnia quæ imperatori et urbi necessaria sunt, nobis exponite: quodcunque rogveritis, id præstare paralus sum. llis et aliis sermonibus blandis usus, eos dimisit. Mehemetes ergo paucis diebus fretum transvectus Adrianopolim accessit: statimque quendam servorum suorum in regionem ad Strymonis ripas sitam mittit, qui p reditus imperatori concessos ei solvi vetaret: illorumque administratores et procuratores, qui anni unius solummodo pensionem perceperant, expelleret. Hoc peracto rem aliam damnosam admodum ac perniciosam Romæis aggreditur. Hieme adventante per provincias singulas Occidentis ac Orientis edicta promulgari jubet, mandatque ut fabri et architecti mille, in unoquoque loco ratione multitudinis eorum habita, operarii etiam numero fabrorum congruentes, et calcis coctores congregarentur: et, ut omnia verbo dicam, cuncta γὰρ εἰ ἐκ τῶν χειρῶν αὐτοῦ ἀποδράσει Κωνσταν τινούπολις, πρὸς τὸ θρασὺ καὶ ἄγριον, καὶ όρο μητικὸν αὐτοῦ λέγω, γινώσκων γνώσομαι ὅτι ἔτι Θεὸς παραβλέπει τὰς ὑμῶν διαβουλὰς καὶ διαστροφάς. Ανθρωποι μωροὶ τὴν χθὲς καὶ πρότριτα γενομένην μεθ' ἡμῶν ἔνορκον πρᾶξιν ἤδη φέρομεν, καὶ εἰ δυνατὸν εἰπεῖν τὰ γεγραμμένα οὔπω ἐξήρανται. Νῦν δὲ διότι τὴν Ἀνατολὴν δια Εάντες, καὶ ἐν Φρυγίᾳ διάγοντες θέλετε ςοιῆσαι ἡμᾶς, δεικνύντες τὰ παρ' ὑμῖν κατεσκευασμένο συνήθη μορμολύκεια Οὐκ ἐσμὲν παιδάρια ἄνευ γνώσεως, ἢ δυνάμεως, εἴ τι δύνασθε προ ξαι πράξατε. Εἰ βούλεσθε τὸν Ὀρχὰν δεῖξαι ἡγεμόνα ἐν Θράκῃ, δείξατε. Εἰ τοὺς Ούγγρους μελετᾶτε διαπερᾶσαι τὴν Δάνουβιν, ἐλθέτωσαν. Εἰ καὶ ὑμεῖς βούλεσθε τοῦ καταδραμεῖν καὶ λαβεῖν, ἃ πρὸ πολλοῦ ἀπωλέσασθε, τοῦτο ποιήσατε. Πλην γινώσκετε, ὅτι εἰς οὐδὲν τούτων εὐδοκιμήσετε, ἀλλὰ μᾶλλον, καὶ ὃ δοκεῖτε ἔχειν ἀρθήσεται ἀφ' ἡμῶν. Πλὴν ἐγὼ ἀναγγελῷ τῷ κυρίῳ μου, καὶ τὸ αὐτῷ βουλητών γενέσθω. Ταῦτα ἀκούσας ὁ Μεχμέτ και θυμοῦ πλησθεὶς, οὐκ εἶχε τί ποιῆσαι, καὶ τῷ Καραμὰν συνεσπείσατο· εἶχε γὰρ ἐπιλογισμὸν τοῦ ἀφανίσαι αὐτὸν κατὰ κράτος. ᾿Αλλὰ κατὰ νοῦν ἐσκόπει, μήπως ὁ βασιλεὺς τῶν Ῥωμαίων, ἐν τῇ ᾿Ανατολῇ ὄντος μου, προσκα λέσηται τὰ λοιπὰ τὰ ἔθνη τῶν Χριστιανῶν, καὶ ἐκβαλοῖ, καὶ ἀπολύσοι τὸν Ορχάν, καὶ σὺν τῇ ἀρωγῇ τούτων γενήσεται κύριος τῆς ᾿Ανατολῆς, καὶ τὰ τῆς Δύσεως παραχωρήσει τοῖς Ῥωμαίοις. Ταῦτα καὶ τὰ τούτοις ὅμοια λαβὼν κατὰ νοῦν βλέπει τοὺς πρέσβεις τοῦ Καραμὰν ἱλαρῷ βλέμματι, καὶ κατὰ καιμὲν ἐπαπειλητικούς λόγους αὐτοῖς ἐδίδου, παρὰ και ρὸν δὲ καὶ πράους, ἕως οὗ τὴν εἰρήνην ενόρκως ἡσφαλίσατο, καὶ μετὰ ἀγάπης ἀπέπεμψε. Τοὺς δὲ τοῦ βασιλέως πρέσβεις ἀπεκρίνατο, ώς Ήδη δια συντόμως ἐν Αδριανουπόλει μέλλομεν εἶναι κἀκεῖ ἐλθόντες ἅπαντα τὰ τῷ βασιλεῖ, καὶ τῇ πόλει ἀναγκαῖα ἀναγγείλατέ μοι, καὶ ἑτοίμως ἔχω τοῦ δοῦναι πᾶν τὸ ζητούμενον. Σὺν τούτοις δὲ καὶ ἑτέροις μειλιχίοις λόγοις κολακεύσας ἀπέλυσεν. Ὁ δὲ Μεχεμέτ, διαβάς δι᾽ ὀλίγων ἡμερῶν τὸν πορθμὸν, καὶ ἐν τῇ ᾿Αδριανοῦ εἰσελθὼν, παρευθὺ στείλας ἕνα τῶν δούλων αὐτοῦ ἐν τοῖς κατὰ τὸν Στρυμένα χω ρίοις, εκώλυσε τὴν πρόσοδον τὴν εὐεργετηθεῖσαν τῷ βασιλεῖ. Καὶ τοὺς ἐπιβλέποντας καὶ οἰκοδεσποτεύ οντας ταύτην ἐδίωξε, τὸν πρῶτον χρόνον μόνον γενσάμενος [γευσαμένους]. Μετὰ δὲ τοῦτο τὸ ἔργον ἑτέρου ήψατο λίαν ἐπιζημίου, καὶ θανασίμου κατά Ρωμαίων. Χειμῶνος γὰρ ἀρξαμένου προστάγματα καὶ διαλαλιὰς ἔν τε Δύσει ἔν τε ᾿Ανατολῇ ἐν ἑκάστη ἐπαρχία, τοῦ ἑτοιμάσαι οἰκοδόμους τεχνίτας χιλίους, καὶ ἐργάτας κατὰ ἀναλογίαν τῶν τεχνιτῶν, καὶ ἀπβεστοκαύστας, καὶ ἁπλῶς εἰπεῖν πᾶσαν ἐργασίαν και παρακομιδήν, τοῦ εἶναι ἑτοίμους ἐν ἔαρι, εἰς Ismaelis Bullialdi notæ. Συνήθη μορμολύκεια. Αpud Theophylactum senis ad Commentioli exercitum, Οὐ γὰρ καθάπερ Simocattam lib. 2, cap. 14, in oratione cujusdam παίδες ἡμᾶς μορμολύττεται τοῖς σοφίσμασι.

DUCE sunt, Constantinopolis effugerit, tunc certissime τῆς τοσαύτης γνώμης, ἣν ὑμεῖς θαῤῥεῖτε. Καὶ cognoscam, calumnias vestras mentemque pravam Deum vindicare nondum velle. Viri fatui, quam heriet nudius tertius pacem sacramento invicem udacti sancivimus, domum' tantum non portamus; et, si ita dicere liceat, in tabulis exarata scriplura nondum desiccata est. Nunc vero quare in Anatoliam transiisiis et in Phrygiam pervenistis, ostentatione terriculamentorum, vobis ex more confictorum metum nobis injecțuri? Viribus invalidi, et rerum notitia carentes pueri haud sumus. Vos, si quid valetis, efficile. Orchanan si Thracia principem renuntiare vultis, hoc agite. Si Hungaros cis Danubium accersere cogitatis, trajiciant 133 ipsi, Si nostra quoque invadere, quæque ante plures annos amisistis, repetere ac recuperare vobis propositum 5 fuerit, id quoque licet. Id vos tamen scire velim, κιhil horum ex voto vobis cessurum: quin etiam ea eripientur vobis, quæ possidere existimatis, Ista omnia denique domino meo nuntiabo, quodque visum ei fuerit, fiel. His auditis, ira succensus Hehemetes anceps animi hærebat: cum Caramano propterea ad pacis conditiones adductus est, quem totis viribus pessumdare decreverat. Verum ita secum cogitabat rationibus his motus: Dum, inquit, in Anatolia lego, Romæorum imperator cæteras gentes Christianas in me concitabit, et Orchanem liberum dimittet; harumque nationum ope Occidentis provincia Ro- c mæis cedent, dum Orchanes orientem retinebit. Hæc et similia animo volvens, sereno ac mansueto vultu Caramani legatos admittit: minaces sermones opportune ad eos habet: mansuete ac benigne alias præter tempus alloquitur, donec pacem sacramento adactus constituisset, et amice complexus dimisisset. Ad imperatoris autem legatos hæc verba respondit: Adrianopoli brevi aderimus; illuc cum venerimus, omnia quæ imperatori et urbi necessaria sunt, nobis exponite: quodcunque rogveritis, id præstare paralus sum. llis et aliis sermonibus blandis usus, eos dimisit. Mehemetes ergo paucis diebus fretum transvectus Adrianopolim accessit: statimque quendam servorum suorum in regionem ad Strymonis ripas sitam mittit, qui p reditus imperatori concessos ei solvi vetaret: illorumque administratores et procuratores, qui anni unius solummodo pensionem perceperant, expelleret. Hoc peracto rem aliam damnosam admodum ac perniciosam Romæis aggreditur. Hieme adventante per provincias singulas Occidentis ac Orientis edicta promulgari jubet, mandatque ut fabri et architecti mille, in unoquoque loco ratione multitudinis eorum habita, operarii etiam numero fabrorum congruentes, et calcis coctores congregarentur: et, ut omnia verbo dicam, cuncta γὰρ εἰ ἐκ τῶν χειρῶν αὐτοῦ ἀποδράσει Κωνσταν τινούπολις, πρὸς τὸ θρασὺ καὶ ἄγριον, καὶ όρο μητικὸν αὐτοῦ λέγω, γινώσκων γνώσομαι ὅτι ἔτι Θεὸς παραβλέπει τὰς ὑμῶν διαβουλὰς καὶ διαστροφάς. Ανθρωποι μωροὶ τὴν χθὲς καὶ πρότριτα γενομένην μεθ' ἡμῶν ἔνορκον πρᾶξιν ἤδη φέρομεν, καὶ εἰ δυνατὸν εἰπεῖν τὰ γεγραμμένα οὔπω ἐξήρανται. Νῦν δὲ διότι τὴν Ἀνατολὴν δια Εάντες, καὶ ἐν Φρυγίᾳ διάγοντες θέλετε ςοιῆσαι ἡμᾶς, δεικνύντες τὰ παρ' ὑμῖν κατεσκευασμένο συνήθη μορμολύκεια Οὐκ ἐσμὲν παιδάρια ἄνευ γνώσεως, ἢ δυνάμεως, εἴ τι δύνασθε προ ξαι πράξατε. Εἰ βούλεσθε τὸν Ὀρχὰν δεῖξαι ἡγεμόνα ἐν Θράκῃ, δείξατε. Εἰ τοὺς Ούγγρους μελετᾶτε διαπερᾶσαι τὴν Δάνουβιν, ἐλθέτωσαν. Εἰ καὶ ὑμεῖς βούλεσθε τοῦ καταδραμεῖν καὶ λαβεῖν, ἃ πρὸ πολλοῦ ἀπωλέσασθε, τοῦτο ποιήσατε. Πλην γινώσκετε, ὅτι εἰς οὐδὲν τούτων εὐδοκιμήσετε, ἀλλὰ μᾶλλον, καὶ ὃ δοκεῖτε ἔχειν ἀρθήσεται ἀφ' ἡμῶν. Πλὴν ἐγὼ ἀναγγελῷ τῷ κυρίῳ μου, καὶ τὸ αὐτῷ βουλητών γενέσθω. Ταῦτα ἀκούσας ὁ Μεχμέτ και θυμοῦ πλησθεὶς, οὐκ εἶχε τί ποιῆσαι, καὶ τῷ Καραμὰν συνεσπείσατο· εἶχε γὰρ ἐπιλογισμὸν τοῦ ἀφανίσαι αὐτὸν κατὰ κράτος. ᾿Αλλὰ κατὰ νοῦν ἐσκόπει, μήπως ὁ βασιλεὺς τῶν Ῥωμαίων, ἐν τῇ ᾿Ανατολῇ ὄντος μου, προσκα λέσηται τὰ λοιπὰ τὰ ἔθνη τῶν Χριστιανῶν, καὶ ἐκβαλοῖ, καὶ ἀπολύσοι τὸν Ορχάν, καὶ σὺν τῇ ἀρωγῇ τούτων γενήσεται κύριος τῆς ᾿Ανατολῆς, καὶ τὰ τῆς Δύσεως παραχωρήσει τοῖς Ῥωμαίοις. Ταῦτα καὶ τὰ τούτοις ὅμοια λαβὼν κατὰ νοῦν βλέπει τοὺς πρέσβεις τοῦ Καραμὰν ἱλαρῷ βλέμματι, καὶ κατὰ καιμὲν ἐπαπειλητικούς λόγους αὐτοῖς ἐδίδου, παρὰ και ρὸν δὲ καὶ πράους, ἕως οὗ τὴν εἰρήνην ενόρκως ἡσφαλίσατο, καὶ μετὰ ἀγάπης ἀπέπεμψε. Τοὺς δὲ τοῦ βασιλέως πρέσβεις ἀπεκρίνατο, ώς Ήδη δια συντόμως ἐν Αδριανουπόλει μέλλομεν εἶναι κἀκεῖ ἐλθόντες ἅπαντα τὰ τῷ βασιλεῖ, καὶ τῇ πόλει ἀναγκαῖα ἀναγγείλατέ μοι, καὶ ἑτοίμως ἔχω τοῦ δοῦναι πᾶν τὸ ζητούμενον. Σὺν τούτοις δὲ καὶ ἑτέροις μειλιχίοις λόγοις κολακεύσας ἀπέλυσεν. Ὁ δὲ Μεχεμέτ, διαβάς δι᾽ ὀλίγων ἡμερῶν τὸν πορθμὸν, καὶ ἐν τῇ ᾿Αδριανοῦ εἰσελθὼν, παρευθὺ στείλας ἕνα τῶν δούλων αὐτοῦ ἐν τοῖς κατὰ τὸν Στρυμένα χω ρίοις, εκώλυσε τὴν πρόσοδον τὴν εὐεργετηθεῖσαν τῷ βασιλεῖ. Καὶ τοὺς ἐπιβλέποντας καὶ οἰκοδεσποτεύ οντας ταύτην ἐδίωξε, τὸν πρῶτον χρόνον μόνον γενσάμενος [γευσαμένους]. Μετὰ δὲ τοῦτο τὸ ἔργον ἑτέρου ήψατο λίαν ἐπιζημίου, καὶ θανασίμου κατά Ρωμαίων. Χειμῶνος γὰρ ἀρξαμένου προστάγματα καὶ διαλαλιὰς ἔν τε Δύσει ἔν τε ᾿Ανατολῇ ἐν ἑκάστη ἐπαρχία, τοῦ ἑτοιμάσαι οἰκοδόμους τεχνίτας χιλίους, καὶ ἐργάτας κατὰ ἀναλογίαν τῶν τεχνιτῶν, καὶ ἀπβεστοκαύστας, καὶ ἁπλῶς εἰπεῖν πᾶσαν ἐργασίαν και παρακομιδήν, τοῦ εἶναι ἑτοίμους ἐν ἔαρι, εἰς Ismaelis Bullialdi notæ. Συνήθη μορμολύκεια. Αpud Theophylactum senis ad Commentioli exercitum, Οὐ γὰρ καθάπερ Simocattam lib. 2, cap. 14, in oratione cujusdam παίδες ἡμᾶς μορμολύττεται τοῖς σοφίσμασι.

κατασκευὴν κάστρου ἐν τῷ στομίῳ τοῦ ἱεροῦ ὑπερ- quæ ad opus absolvendum, et ad comportandas άνω τῆς πόλεως. Τότε οἱ Ρωμαῖοι ἀκούσαντες τὴν πικρὰν ταύτην ἀγγελίαν, καὶ οἱ ἐν Κωνσταντίνου, καὶ οἱ ἐν πάσῃ τῇ Ἀσίᾳ τε, καὶ Θρᾴκῃ, καὶ οἱ ἐν ταῖς νήσοις οἰκοῦντες Χριστιανοὶ ὑπερήλγησαν, ἐξη ράνθησαν, οὐκ ἦν ἐν ἀλλήλοις γλῶσσα ἢ διαλαλιὰ πλὴν· Νῦν τὸ τέλος ήγγισε τῆς πόλεως· νῦν τὰ σήμαντρα τῆς φθορᾶς τοῦ ἡμετέρου γένους· νῦν αἱ ἡμέραι τοῦ Ἀντιχρίστου. Καὶ τί γένωμεν, ἢ τί ποιήσομεν; 'Αρθήτω ἀφ' ἡμῶν ἡ ζωὴ ἡμῶν, Κύριε, καὶ μὴ ἔδοσαν οἱ ὀφθαλμοὶ τῶν δούλων σου τὴν φθορὰν τῆς πόλεως, μηδὲ εἴπησαν οἱ ἐχθροί σου, δέσποτα, Ποῦ εἰσιν οἱ φυλάσσοντες ταύτην ἅγιοι; Ταύτην γὰρ τὴν φωνὴν σὺν κλαυ θμῷ οὐ μόνον οἱ τῆς πόλεως, ἀλλὰ καὶ οἱ τῆς ᾿Ανατολῆς σποράδην οικοῦντες Χριστιανοί, καὶ οἱ ἐν ταῖς νήσοις, καὶ οἱ ἐν τῇ Δύσει τὸ αὐτὸ μετὰ κλαυθμοῦ ἐβόων. Ο δὲ Μεχεμέτ, ἤδη τοῦ ἔαρος ἀρξαμένου, ἔστειλεν ἀπανταχοῦ τους τεχνίτας καὶ τοὺς ἐργάτας συνάγων. Ο βασιλεὺς δὲ στείλας ἐν ᾿Αδριανουπόλει πρέσβεις, οὐχ ὅτι ζητῆσαι τι τῶν ὧν ἡβούλετο, οὐδὲ διπλασιάσαι τὴν πρόσοδον, ἀλλ᾽ εἶπον αὐτῷ· Ἡμεῖς ἤδη τὴν σήμερον ἔτος ἐστί του έκατοστὸν καὶ ἐπέκεινα, ἀφ' οὗ τὴν Ἀδριανούπολιν ὁ σὶς πάππος Μωράτ ὁ τοῦ Ὀρχὰν υἱὸς ἔλαβε· καὶ ἔκτοτε συνθήκας ποιήσαντες οἱ ἐκ τοῦ γένους αὐτοῦ καταγόμενοι μέχρι σοῦ, οὐδεὶς ἐμελέτησε πύργον ἢ καλύβην πῆξαι ἐν τῇ αὐλῇ τῆς πόλεως. Εἰ γὰρ καὶ αἰτία τις εὑρίσκετο, καὶ μάχην ἀμφότεροι συνίστων, ἀλλὰ δι' άλλης συμβιβάσεως τὰ τῆς εἰρήνης ἐπράττοντο. Ο γὰρ σὺς πάππος ὁ Μεχεμέτ, βουληθεὶς ἐν τῇ πρὸς 'Ανατολήν κειμένῃ τοῦ πορθμοῦ τῇ κτίσαι φρού ριον, παρακλητικῶς, καὶ ὡς υἱὸς πρὸς πατέρα, τὴν αἴτησιν οὐ μικρὰν ὁ Μεχεμέτ πρὸς τὸν βασιλέα Μανουὴλ ἐποίησεν. "Οπεν καὶ κατένευσεν ἐπὶ σκοπῷ, ὅτι ἐν τῇ ᾿Ανατολῇ ᾠκοδόμητο τὸ ἔργον. Καὶ ἡ ᾿Ανατολὴ πᾶσα πρὸ χρόνων πολλῶν ἦν αὐτοῖς προσηκειωμένη. Τὸ δὲ σὺ τὴν νῦν καλῶς ἐχόντων πάντων σὺν σοὶ ὁρῶμεν ἀσφαλῶς ὅτι μέλλεις τὴν θάλασσαν τὴν Ποντικὴν ἄβατον ποιῆσαι τοῖς Φράγκοις, καὶ τὴν πόλιν λιμοκτονῆσαι, καὶ τὰς εἰσόδους τῶν ἐν αὐτῇ τελουμέ των κομμερκίων κωλῦσαι· δεόμεθα οὖν, ταύτην τὴν βουλὴν ἀπόκοψον, καὶ ἐσόμεθα φίλοι σου χρηστοὶ καθὰ καὶ σὺν τῷ πατρί σου τῷ χρηστῷ ἡγεμόνι· εἰ βούλει καὶ τέλος διδέναι, δώσομεν. Ο δὲ Μεχεμέτ ἀπεκρίνατο· Ἐγὼ ἐκ τῆς πόλεως οὐ λαμβάνω τι, ἐκτὸς τῆς τάφρου οὐκ ἔχει, οὔτε κέκτηται τι. Καὶ γὰρ εἰ ἤθελον κτίσαι ἐν τῷ ἱερῷ στομίῳ φρούριον, οὐκ εἶχε δίκαιον τοῦ κω λύειν με. Πάντα γὰρ ὑπὸ τὴν ἐμὴν ἐξουσίαν εἰσὶ, καὶ τὰ πρὸς 'Ανατολήν κείμενα του στομίου φρούρια, καὶ ἐντὸς αὐτῶν Τούρκοι κατοικοῦσι· materias necessaria erant, vere appetente præsto essent, ad castrum in ostio sacro supra Constantinopolim ædificandum. Hoc nuntio Jam ingrato ac acerbo allato, Romæi, qui Constantinopolim, quique Thraciam et Asiam incolebant, insulares etiam Christiani, animi agritu dine ac moerore consumpti, alios sermones ad invicem præter istos nou habebant: Nunc vicinus est urbis finis portenta imminentis genti nostræruinæ nunc videbuntur: dies Antichristi advenerunt.. Quid de nobis statuetur? quid faciemus? Vita no· bis, 134 Domine, prius eripiatur, quam oculi servorum tuorum urbis eversionem videant. Ne dicant inimici tui, Domine: Ubi sunt sancti, qui urbem illam tuentur? Has voces cum ejulatu et fletu non solum Constantinopolitani, sed et cuncti Christiani per Anatoliam, insulas, et occidentem dispersi, easdem lacrymis ac lamentis mnistas fundebant. Mehemeles vere inchoato, undequaque artifices et· operarios collegit. At imperator Adrianopolim legatos misit, non quæ vellet, aut reditus duplo ampliores sibi dari, per eos petiturus: sed ejusmodi orationem iegati ad Mehemelem habuerunt: Annus jam centesimus agitur, vel etiam plures elapsi sunt, ab erepta nobis per tritavum tuum Moratem Orchanis Filium Adrianopoli: et ab illo tempore, principum genus ab eo ducentium nullus præter te tugurium, nedum turrim, in urbis ipsius vestibulo post inita fœdera ponere cogitavit. Quamvis enim suboria belli causa, ad pugnam ventum sit, ad conditiones tamen pacis descensum postea; et reconciliata concordia in tranquillum iterum statum res constitute sun!. Voluerat olim avus tuus Mehemetes, in littore orientali freli casirum a fundamentis excitare: quare ut id ab imperatore Manuele consequeretur, diu multumque, ut filius patrem solet, eum precatus persuadere conatus est. llli tandem annuit, et castrum in littore orientali adificare permisit; cum etiami muitos ante annos ‘ab ejus majoribus tota Anatolia possessa fuisset. Tu vero, quicum pacifice, et prout decet, nos gerimus, videris procul dubio navigationem Porti Euxini intercipere velle; ab ea Francos arcere: urbem fame enecare et consumere; reditusque, qui ex mercium vectigalibus in ea percipiuntur, rescindere. Hoc consilium a nobis exoratus omitte; quam cum patre tuo optimo principe amicitiam com luimus, tecum fidelem ac integram servabimus. Tributum insuper, si nobis imperas, id pendere parali sumus. Ad ista respondit Melemeles: Quod urbis sit, quæ extra fossas nihil possidet, nec dominium habet, non occupo. Si ad sacrum etenim ostium adificare castrum volui, id me facere nullo jure prohiberi possam. Omnia quippe castra ad ortum oslič Ismaelis Bullialdi notæ. Ετος ἐστί που ἑκατοστόν. Bonfinius, Hist. Hungar. decad. r, lib. 8, Constantinum questum esse de hoc novo opere apud sultanum Mehemetem tradit. In annorum intervallo fallitur Ducas, Adria - nopolis enim capta est anno 1360, vel 1362, Mehemetes vero anno 1452 castrum:edificabat. Anniitaque tantum 70 vel 92 elapsi sunt.

κατασκευὴν κάστρου ἐν τῷ στομίῳ τοῦ ἱεροῦ ὑπερ- quæ ad opus absolvendum, et ad comportandas άνω τῆς πόλεως. Τότε οἱ Ρωμαῖοι ἀκούσαντες τὴν πικρὰν ταύτην ἀγγελίαν, καὶ οἱ ἐν Κωνσταντίνου, καὶ οἱ ἐν πάσῃ τῇ Ἀσίᾳ τε, καὶ Θρᾴκῃ, καὶ οἱ ἐν ταῖς νήσοις οἰκοῦντες Χριστιανοὶ ὑπερήλγησαν, ἐξη ράνθησαν, οὐκ ἦν ἐν ἀλλήλοις γλῶσσα ἢ διαλαλιὰ πλὴν· Νῦν τὸ τέλος ήγγισε τῆς πόλεως· νῦν τὰ σήμαντρα τῆς φθορᾶς τοῦ ἡμετέρου γένους· νῦν αἱ ἡμέραι τοῦ Ἀντιχρίστου. Καὶ τί γένωμεν, ἢ τί ποιήσομεν; 'Αρθήτω ἀφ' ἡμῶν ἡ ζωὴ ἡμῶν, Κύριε, καὶ μὴ ἔδοσαν οἱ ὀφθαλμοὶ τῶν δούλων σου τὴν φθορὰν τῆς πόλεως, μηδὲ εἴπησαν οἱ ἐχθροί σου, δέσποτα, Ποῦ εἰσιν οἱ φυλάσσοντες ταύτην ἅγιοι; Ταύτην γὰρ τὴν φωνὴν σὺν κλαυ θμῷ οὐ μόνον οἱ τῆς πόλεως, ἀλλὰ καὶ οἱ τῆς ᾿Ανατολῆς σποράδην οικοῦντες Χριστιανοί, καὶ οἱ ἐν ταῖς νήσοις, καὶ οἱ ἐν τῇ Δύσει τὸ αὐτὸ μετὰ κλαυθμοῦ ἐβόων. Ο δὲ Μεχεμέτ, ἤδη τοῦ ἔαρος ἀρξαμένου, ἔστειλεν ἀπανταχοῦ τους τεχνίτας καὶ τοὺς ἐργάτας συνάγων. Ο βασιλεὺς δὲ στείλας ἐν ᾿Αδριανουπόλει πρέσβεις, οὐχ ὅτι ζητῆσαι τι τῶν ὧν ἡβούλετο, οὐδὲ διπλασιάσαι τὴν πρόσοδον, ἀλλ᾽ εἶπον αὐτῷ· Ἡμεῖς ἤδη τὴν σήμερον ἔτος ἐστί του έκατοστὸν καὶ ἐπέκεινα, ἀφ' οὗ τὴν Ἀδριανούπολιν ὁ σὶς πάππος Μωράτ ὁ τοῦ Ὀρχὰν υἱὸς ἔλαβε· καὶ ἔκτοτε συνθήκας ποιήσαντες οἱ ἐκ τοῦ γένους αὐτοῦ καταγόμενοι μέχρι σοῦ, οὐδεὶς ἐμελέτησε πύργον ἢ καλύβην πῆξαι ἐν τῇ αὐλῇ τῆς πόλεως. Εἰ γὰρ καὶ αἰτία τις εὑρίσκετο, καὶ μάχην ἀμφότεροι συνίστων, ἀλλὰ δι' άλλης συμβιβάσεως τὰ τῆς εἰρήνης ἐπράττοντο. Ο γὰρ σὺς πάππος ὁ Μεχεμέτ, βουληθεὶς ἐν τῇ πρὸς 'Ανατολήν κειμένῃ τοῦ πορθμοῦ τῇ κτίσαι φρού ριον, παρακλητικῶς, καὶ ὡς υἱὸς πρὸς πατέρα, τὴν αἴτησιν οὐ μικρὰν ὁ Μεχεμέτ πρὸς τὸν βασιλέα Μανουὴλ ἐποίησεν. "Οπεν καὶ κατένευσεν ἐπὶ σκοπῷ, ὅτι ἐν τῇ ᾿Ανατολῇ ᾠκοδόμητο τὸ ἔργον. Καὶ ἡ ᾿Ανατολὴ πᾶσα πρὸ χρόνων πολλῶν ἦν αὐτοῖς προσηκειωμένη. Τὸ δὲ σὺ τὴν νῦν καλῶς ἐχόντων πάντων σὺν σοὶ ὁρῶμεν ἀσφαλῶς ὅτι μέλλεις τὴν θάλασσαν τὴν Ποντικὴν ἄβατον ποιῆσαι τοῖς Φράγκοις, καὶ τὴν πόλιν λιμοκτονῆσαι, καὶ τὰς εἰσόδους τῶν ἐν αὐτῇ τελουμέ των κομμερκίων κωλῦσαι· δεόμεθα οὖν, ταύτην τὴν βουλὴν ἀπόκοψον, καὶ ἐσόμεθα φίλοι σου χρηστοὶ καθὰ καὶ σὺν τῷ πατρί σου τῷ χρηστῷ ἡγεμόνι· εἰ βούλει καὶ τέλος διδέναι, δώσομεν. Ο δὲ Μεχεμέτ ἀπεκρίνατο· Ἐγὼ ἐκ τῆς πόλεως οὐ λαμβάνω τι, ἐκτὸς τῆς τάφρου οὐκ ἔχει, οὔτε κέκτηται τι. Καὶ γὰρ εἰ ἤθελον κτίσαι ἐν τῷ ἱερῷ στομίῳ φρούριον, οὐκ εἶχε δίκαιον τοῦ κω λύειν με. Πάντα γὰρ ὑπὸ τὴν ἐμὴν ἐξουσίαν εἰσὶ, καὶ τὰ πρὸς 'Ανατολήν κείμενα του στομίου φρούρια, καὶ ἐντὸς αὐτῶν Τούρκοι κατοικοῦσι· materias necessaria erant, vere appetente præsto essent, ad castrum in ostio sacro supra Constantinopolim ædificandum. Hoc nuntio Jam ingrato ac acerbo allato, Romæi, qui Constantinopolim, quique Thraciam et Asiam incolebant, insulares etiam Christiani, animi agritu dine ac moerore consumpti, alios sermones ad invicem præter istos nou habebant: Nunc vicinus est urbis finis portenta imminentis genti nostræruinæ nunc videbuntur: dies Antichristi advenerunt.. Quid de nobis statuetur? quid faciemus? Vita no· bis, 134 Domine, prius eripiatur, quam oculi servorum tuorum urbis eversionem videant. Ne dicant inimici tui, Domine: Ubi sunt sancti, qui urbem illam tuentur? Has voces cum ejulatu et fletu non solum Constantinopolitani, sed et cuncti Christiani per Anatoliam, insulas, et occidentem dispersi, easdem lacrymis ac lamentis mnistas fundebant. Mehemeles vere inchoato, undequaque artifices et· operarios collegit. At imperator Adrianopolim legatos misit, non quæ vellet, aut reditus duplo ampliores sibi dari, per eos petiturus: sed ejusmodi orationem iegati ad Mehemelem habuerunt: Annus jam centesimus agitur, vel etiam plures elapsi sunt, ab erepta nobis per tritavum tuum Moratem Orchanis Filium Adrianopoli: et ab illo tempore, principum genus ab eo ducentium nullus præter te tugurium, nedum turrim, in urbis ipsius vestibulo post inita fœdera ponere cogitavit. Quamvis enim suboria belli causa, ad pugnam ventum sit, ad conditiones tamen pacis descensum postea; et reconciliata concordia in tranquillum iterum statum res constitute sun!. Voluerat olim avus tuus Mehemetes, in littore orientali freli casirum a fundamentis excitare: quare ut id ab imperatore Manuele consequeretur, diu multumque, ut filius patrem solet, eum precatus persuadere conatus est. llli tandem annuit, et castrum in littore orientali adificare permisit; cum etiami muitos ante annos ‘ab ejus majoribus tota Anatolia possessa fuisset. Tu vero, quicum pacifice, et prout decet, nos gerimus, videris procul dubio navigationem Porti Euxini intercipere velle; ab ea Francos arcere: urbem fame enecare et consumere; reditusque, qui ex mercium vectigalibus in ea percipiuntur, rescindere. Hoc consilium a nobis exoratus omitte; quam cum patre tuo optimo principe amicitiam com luimus, tecum fidelem ac integram servabimus. Tributum insuper, si nobis imperas, id pendere parali sumus. Ad ista respondit Melemeles: Quod urbis sit, quæ extra fossas nihil possidet, nec dominium habet, non occupo. Si ad sacrum etenim ostium adificare castrum volui, id me facere nullo jure prohiberi possam. Omnia quippe castra ad ortum oslič Ismaelis Bullialdi notæ. Ετος ἐστί που ἑκατοστόν. Bonfinius, Hist. Hungar. decad. r, lib. 8, Constantinum questum esse de hoc novo opere apud sultanum Mehemetem tradit. In annorum intervallo fallitur Ducas, Adria - nopolis enim capta est anno 1360, vel 1362, Mehemetes vero anno 1452 castrum:edificabat. Anniitaque tantum 70 vel 92 elapsi sunt.

κατασκευὴν κάστρου ἐν τῷ στομίῳ τοῦ ἱεροῦ ὑπερ- quæ ad opus absolvendum, et ad comportandas άνω τῆς πόλεως. Τότε οἱ Ρωμαῖοι ἀκούσαντες τὴν πικρὰν ταύτην ἀγγελίαν, καὶ οἱ ἐν Κωνσταντίνου, καὶ οἱ ἐν πάσῃ τῇ Ἀσίᾳ τε, καὶ Θρᾴκῃ, καὶ οἱ ἐν ταῖς νήσοις οἰκοῦντες Χριστιανοὶ ὑπερήλγησαν, ἐξη ράνθησαν, οὐκ ἦν ἐν ἀλλήλοις γλῶσσα ἢ διαλαλιὰ πλὴν· Νῦν τὸ τέλος ήγγισε τῆς πόλεως· νῦν τὰ σήμαντρα τῆς φθορᾶς τοῦ ἡμετέρου γένους· νῦν αἱ ἡμέραι τοῦ Ἀντιχρίστου. Καὶ τί γένωμεν, ἢ τί ποιήσομεν; 'Αρθήτω ἀφ' ἡμῶν ἡ ζωὴ ἡμῶν, Κύριε, καὶ μὴ ἔδοσαν οἱ ὀφθαλμοὶ τῶν δούλων σου τὴν φθορὰν τῆς πόλεως, μηδὲ εἴπησαν οἱ ἐχθροί σου, δέσποτα, Ποῦ εἰσιν οἱ φυλάσσοντες ταύτην ἅγιοι; Ταύτην γὰρ τὴν φωνὴν σὺν κλαυ θμῷ οὐ μόνον οἱ τῆς πόλεως, ἀλλὰ καὶ οἱ τῆς ᾿Ανατολῆς σποράδην οικοῦντες Χριστιανοί, καὶ οἱ ἐν ταῖς νήσοις, καὶ οἱ ἐν τῇ Δύσει τὸ αὐτὸ μετὰ κλαυθμοῦ ἐβόων. Ο δὲ Μεχεμέτ, ἤδη τοῦ ἔαρος ἀρξαμένου, ἔστειλεν ἀπανταχοῦ τους τεχνίτας καὶ τοὺς ἐργάτας συνάγων. Ο βασιλεὺς δὲ στείλας ἐν ᾿Αδριανουπόλει πρέσβεις, οὐχ ὅτι ζητῆσαι τι τῶν ὧν ἡβούλετο, οὐδὲ διπλασιάσαι τὴν πρόσοδον, ἀλλ᾽ εἶπον αὐτῷ· Ἡμεῖς ἤδη τὴν σήμερον ἔτος ἐστί του έκατοστὸν καὶ ἐπέκεινα, ἀφ' οὗ τὴν Ἀδριανούπολιν ὁ σὶς πάππος Μωράτ ὁ τοῦ Ὀρχὰν υἱὸς ἔλαβε· καὶ ἔκτοτε συνθήκας ποιήσαντες οἱ ἐκ τοῦ γένους αὐτοῦ καταγόμενοι μέχρι σοῦ, οὐδεὶς ἐμελέτησε πύργον ἢ καλύβην πῆξαι ἐν τῇ αὐλῇ τῆς πόλεως. Εἰ γὰρ καὶ αἰτία τις εὑρίσκετο, καὶ μάχην ἀμφότεροι συνίστων, ἀλλὰ δι' άλλης συμβιβάσεως τὰ τῆς εἰρήνης ἐπράττοντο. Ο γὰρ σὺς πάππος ὁ Μεχεμέτ, βουληθεὶς ἐν τῇ πρὸς 'Ανατολήν κειμένῃ τοῦ πορθμοῦ τῇ κτίσαι φρού ριον, παρακλητικῶς, καὶ ὡς υἱὸς πρὸς πατέρα, τὴν αἴτησιν οὐ μικρὰν ὁ Μεχεμέτ πρὸς τὸν βασιλέα Μανουὴλ ἐποίησεν. "Οπεν καὶ κατένευσεν ἐπὶ σκοπῷ, ὅτι ἐν τῇ ᾿Ανατολῇ ᾠκοδόμητο τὸ ἔργον. Καὶ ἡ ᾿Ανατολὴ πᾶσα πρὸ χρόνων πολλῶν ἦν αὐτοῖς προσηκειωμένη. Τὸ δὲ σὺ τὴν νῦν καλῶς ἐχόντων πάντων σὺν σοὶ ὁρῶμεν ἀσφαλῶς ὅτι μέλλεις τὴν θάλασσαν τὴν Ποντικὴν ἄβατον ποιῆσαι τοῖς Φράγκοις, καὶ τὴν πόλιν λιμοκτονῆσαι, καὶ τὰς εἰσόδους τῶν ἐν αὐτῇ τελουμέ των κομμερκίων κωλῦσαι· δεόμεθα οὖν, ταύτην τὴν βουλὴν ἀπόκοψον, καὶ ἐσόμεθα φίλοι σου χρηστοὶ καθὰ καὶ σὺν τῷ πατρί σου τῷ χρηστῷ ἡγεμόνι· εἰ βούλει καὶ τέλος διδέναι, δώσομεν. Ο δὲ Μεχεμέτ ἀπεκρίνατο· Ἐγὼ ἐκ τῆς πόλεως οὐ λαμβάνω τι, ἐκτὸς τῆς τάφρου οὐκ ἔχει, οὔτε κέκτηται τι. Καὶ γὰρ εἰ ἤθελον κτίσαι ἐν τῷ ἱερῷ στομίῳ φρούριον, οὐκ εἶχε δίκαιον τοῦ κω λύειν με. Πάντα γὰρ ὑπὸ τὴν ἐμὴν ἐξουσίαν εἰσὶ, καὶ τὰ πρὸς 'Ανατολήν κείμενα του στομίου φρούρια, καὶ ἐντὸς αὐτῶν Τούρκοι κατοικοῦσι· materias necessaria erant, vere appetente præsto essent, ad castrum in ostio sacro supra Constantinopolim ædificandum. Hoc nuntio Jam ingrato ac acerbo allato, Romæi, qui Constantinopolim, quique Thraciam et Asiam incolebant, insulares etiam Christiani, animi agritu dine ac moerore consumpti, alios sermones ad invicem præter istos nou habebant: Nunc vicinus est urbis finis portenta imminentis genti nostræruinæ nunc videbuntur: dies Antichristi advenerunt.. Quid de nobis statuetur? quid faciemus? Vita no· bis, 134 Domine, prius eripiatur, quam oculi servorum tuorum urbis eversionem videant. Ne dicant inimici tui, Domine: Ubi sunt sancti, qui urbem illam tuentur? Has voces cum ejulatu et fletu non solum Constantinopolitani, sed et cuncti Christiani per Anatoliam, insulas, et occidentem dispersi, easdem lacrymis ac lamentis mnistas fundebant. Mehemeles vere inchoato, undequaque artifices et· operarios collegit. At imperator Adrianopolim legatos misit, non quæ vellet, aut reditus duplo ampliores sibi dari, per eos petiturus: sed ejusmodi orationem iegati ad Mehemelem habuerunt: Annus jam centesimus agitur, vel etiam plures elapsi sunt, ab erepta nobis per tritavum tuum Moratem Orchanis Filium Adrianopoli: et ab illo tempore, principum genus ab eo ducentium nullus præter te tugurium, nedum turrim, in urbis ipsius vestibulo post inita fœdera ponere cogitavit. Quamvis enim suboria belli causa, ad pugnam ventum sit, ad conditiones tamen pacis descensum postea; et reconciliata concordia in tranquillum iterum statum res constitute sun!. Voluerat olim avus tuus Mehemetes, in littore orientali freli casirum a fundamentis excitare: quare ut id ab imperatore Manuele consequeretur, diu multumque, ut filius patrem solet, eum precatus persuadere conatus est. llli tandem annuit, et castrum in littore orientali adificare permisit; cum etiami muitos ante annos ‘ab ejus majoribus tota Anatolia possessa fuisset. Tu vero, quicum pacifice, et prout decet, nos gerimus, videris procul dubio navigationem Porti Euxini intercipere velle; ab ea Francos arcere: urbem fame enecare et consumere; reditusque, qui ex mercium vectigalibus in ea percipiuntur, rescindere. Hoc consilium a nobis exoratus omitte; quam cum patre tuo optimo principe amicitiam com luimus, tecum fidelem ac integram servabimus. Tributum insuper, si nobis imperas, id pendere parali sumus. Ad ista respondit Melemeles: Quod urbis sit, quæ extra fossas nihil possidet, nec dominium habet, non occupo. Si ad sacrum etenim ostium adificare castrum volui, id me facere nullo jure prohiberi possam. Omnia quippe castra ad ortum oslič Ismaelis Bullialdi notæ. Ετος ἐστί που ἑκατοστόν. Bonfinius, Hist. Hungar. decad. r, lib. 8, Constantinum questum esse de hoc novo opere apud sultanum Mehemetem tradit. In annorum intervallo fallitur Ducas, Adria - nopolis enim capta est anno 1360, vel 1362, Mehemetes vero anno 1452 castrum:edificabat. Anniitaque tantum 70 vel 92 elapsi sunt.

DUCE sacri sila, quæque Turci habitant, ditioni meæ καὶ τὰ ἐν τῇ Δύσει ἄοικα ἐμὰ εἰσι, καὶ γὰρ 'Ρω subdita sunt. Qui vero agri derelicti occasum speatant, mei sunt, cum in illis Romæi secure degere nɛqueant. Num meministis ad quas angusties pater meus redactus fuerit, quantaque pericula ipsi im. pendirent, quo tempore fadus cum lungaris imperator pepigit. Ili dum terra moverunt, navibus suis Franci Hellespontum usque provecti sunt; et Callipoleos freto pracluso, patrem meum transitu arcuerunt; qui superiora loca petiit, et ad castrum, a paire suo prope ostium sacrum constructum, venit: ubi cum acariis, quamvis 135 illic imperatoria triremes transitum impedituræ stationem haberent, Deo favente trajecit. Per id tempus Hungarorum adventum, qui Varna vicina loca populabantur: exspectando puer etiamnum Adrianopoli degebam. At imperator lætus exsultabat, et gente Musulmanorum ærumnis pressa Cavurides gaudebant. Multa post pericula exantlata superato freto, juravit pater meus, custrum aliud se excitaturum in occidentali littore, e regione ejus quod in orientali positum est. Tempus illi ad id opus non superfuit, quod nunc Dei ope adjutus aggredior. Ut quid vetatis? annon mihi licet in ditione mea quod libuerit facere? Abile. Imperatori talia nuntiate. Cum hoc, qui nunc regnat, principe decessores sui haud componendi sunt; qua non potuerunt illi prastare, premple ac facile perficere hic potest: que noluerunt, valde vult. Quicunque vero deinceps legationem hac de re obierit, ei vivo pellis detrahetur. Legati ubi responsa tyranni, iram et furorem spirantia, acceperunt, in urbem revertuntur, et cuncta ad imperatorem referunt. Universi tunc cives animam propemodum agentes, metu correpti ac attoniti colloquiis mutuis hæcce agitant: Hic est qui urbem occupaturus et devastaturus est; cunetos sub jugum mittet, sacra pedibus conculcabit. Egregia et eximia templa solo aquabit; depositasque in iis virorum divino Spiritu plenorum ac martyrum reliquias, per plateas et trivia dissipabit ac disperdal. Hei! quid faciemus? quo aufugiemus? Hæc et alia, vitæ suæ ærumnas ac miserias deflentes, lamentis ac ejulationibus verba intercisa mittebant. At Me hemeti, vere jam ineunte mense Martio elapso, parata jam erat calx, in furnis plurimis ad Cataμαῖοι οὐκ ἔχουσιν ἐπ' ἀδείας τοῦ οἰκῆσαι· ἢ οὐκ οἴδατε ἐν ποίᾳ στενοχωρίᾳ ὑπέστη καὶ δεινῇ περιστάσει ὁ ἐμὸς πατὴρ, ὅταν τοῖς Ούγγροις δ βασιλεὺς συνετέθη, καὶ διὰ ξηρᾶς ἐλθόντες ἐκεῖνοι, διὰ θαλάσσης τὰς τῶν Φράγγων τριή ρεις ἐν ταύτῃ τῇ 'Ελλησπόντῳ ἡγάγετο, καὶ τὸν Καλλιουπόλεως πορθμὸν ἀποκλείσαντες οὐκ ἐδίδουν πορείαν τῷ ἐμῳ πατρί. ᾿Αναβὰς οὖν μέσ χρι τοῦ τόπου τοῦ ἱεροῦ στομίου ἐγγὺς, καὶ ἐν τῷ πολιχνίῳ, ὅ ἐδείματο ὁ πατὴρ αὐτοῦ, σὺν ακατίοις περάσας Θεοῦ εὐδοκοῦντος. Καὶ γὰρ αλ τριήρεις τοῦ βασιλέως ἐκεῖ κατεσκόπευον τοῦ κωλύσαι τὴν διάβασιν· ἐγὼ δὲ ἐκαθήμην ἐν 'Αδριανουπόλει παιδίον ὤν, ἐκδεχόμενος τὴν τῶν Ούγγρων ἄφιξιν. Οἱ δὲ Ούγγροι ἐλεηλάτουν τὰ πέριξ τῆς Βάρνης, καὶ ὁ βασιλεὺς εὐφραι νετο, καὶ τὸ τῶν Μουσουλμάνων γένος ἐδυσφόρει, καὶ οἱ Καβούριδες ἐχαίροντο. Τότε ὁ ἐμὸς περάσας μετὰ πολλοὺς τοὺς κινδύνους ώμοσε τοῦ ποιῆσαι καταντικρύ τοῦ φρουρίου τοῦ και μένου πρὸς ᾿Ανατολὴν ἕτερον φρούριον πρὸς Δε σιν. Ἐκεῖνος οὐκ ἔφθασε τοῦ ποιῆσαι, ἐγὼ τοῦτο μέλλω ποιῆσαι Θεοῦ ἀρωγοῦντος. Τί με κωλύετε; ἢ οὐκ ἔξεστι ποιῆσαι ἐν τοῖς ἐμοῖς ὁ βούλομαι; απέλθατε, εἴπατε τῷ βασιλεῖ· Ο νῦν ἡγεμὼν οὐκ ἔστι τῶν πρώην ὅμοιος· ἃ οὐκ ἠδύναντο ἐκεῖνοι ποιῆσαι, οὗτος ὑπὸ τὴν χεῖρα καὶ εὐπό πως ἔχει τοῦ πρᾶξαι· καὶ ἃ οὐκ ἐβούλοντο ἐκεῖνοι, οὗτος θέλει καὶ βούλεται. Καὶ ὁ ἐλθὼν ἀπὸ Ο τοῦ νῦν ἕνεκα τῆς ὑποθέσεως ταύτης αφαιρε θήσεται τὴν δοράν. Οἱ δὲ τοῦ βασιλέως ἀκούσαντες τοῦ τυράννου τὴν ὀργῆς καὶ θυμοῦ πνέουσαν ἀπόκρισιν, εἰς τὴν πόλιν ὑπέτρεψαν ἀναγγείλαντες τῷ βασιλεῖ πάντα. Τότε οι τῆς πόλεως ἅπαντες ἐν ἀγωνίᾳ καὶ φόβῳ συνεχόμενοι ἀλλήλοις ὁμιλοῦντες ἔλεγον· Οὗτός ἐστι ὁ μέλο λων εισιέναι ἐν τῇ πόλει, καὶ φθεῖραι, καὶ αἰχμαλωτίσαι τοὺς ἐν αὐτῇ, καὶ καταπατῆσαι τὰ ἅγια, καὶ ἀφανίσαι τοὺς τιμίους ναούς, καὶ τὰ ἐν αὐτοῖς κείμενα λείψανα θεοφόρων ἀν δρῶν καὶ μαρτύρων, ἐν ταῖς πλατείαις καὶ ταῖς τριόδοις ἐναπορρίψαι. Οίμοι τί πράξωμεν; ποῦ φύγωμεν; Ταῦτα καὶ ἕτερα οἱ δυστυχεῖς κλαίοντες τὴν αὐτῶν ζωὴν ἑταλάνιζον. Ο δὲ Μεχεμέτ ήδη Ε1ρος ἄρξαντος καὶ Μαρτίου μηνὸς ἤδη παρεληλυθότος, ἡ ἄσβεστος Έτοιμος γέγονεν ἐν τοῖς κατα Ismaelis Bullialdi notæ. "Α οὐκ ἠδύναντο. Hehemctes χειροδίκην hic se profitetur, jusque habere in manibus et armis. Que ratio aliena invadendi, universum terrarum pervasit orbem: ita ut, qui viribus pollent jure ac causa superiores esse se credant: quasi fortioribus ac validioribus, infirmi ac invalidi jure naturali parere teneantur. Leones cæteraque ferocia animalia, quæ rapto vivunt imitantur isti: quæ quidem solitarie vagantur, nec gregatim ambulant. Illi ergo homines, societatem cæteris renuntiare, et se diversæ, a vera genuinaque humanitate differentis speciei esse praedicare debent: ut et leones ab ovibus, vulturos et aquilas a gruibus difſferre novimus. Humana equidem natura ad societatem nata, secundum verum dictamen rationis, imperium, non viribus, sed sapientiæ defert: quæ suum enique tribuere, neminem lædere, alienaque non rapere docet. 'Ο δὲ Μεχεμέτ ἤδη ἔαρος ἀρξ. Phrantzes Martii 26 castrum modificari copiam lib. ut cap. 7, tradit.

DUCE sacri sila, quæque Turci habitant, ditioni meæ καὶ τὰ ἐν τῇ Δύσει ἄοικα ἐμὰ εἰσι, καὶ γὰρ 'Ρω subdita sunt. Qui vero agri derelicti occasum speatant, mei sunt, cum in illis Romæi secure degere nɛqueant. Num meministis ad quas angusties pater meus redactus fuerit, quantaque pericula ipsi im. pendirent, quo tempore fadus cum lungaris imperator pepigit. Ili dum terra moverunt, navibus suis Franci Hellespontum usque provecti sunt; et Callipoleos freto pracluso, patrem meum transitu arcuerunt; qui superiora loca petiit, et ad castrum, a paire suo prope ostium sacrum constructum, venit: ubi cum acariis, quamvis 135 illic imperatoria triremes transitum impedituræ stationem haberent, Deo favente trajecit. Per id tempus Hungarorum adventum, qui Varna vicina loca populabantur: exspectando puer etiamnum Adrianopoli degebam. At imperator lætus exsultabat, et gente Musulmanorum ærumnis pressa Cavurides gaudebant. Multa post pericula exantlata superato freto, juravit pater meus, custrum aliud se excitaturum in occidentali littore, e regione ejus quod in orientali positum est. Tempus illi ad id opus non superfuit, quod nunc Dei ope adjutus aggredior. Ut quid vetatis? annon mihi licet in ditione mea quod libuerit facere? Abile. Imperatori talia nuntiate. Cum hoc, qui nunc regnat, principe decessores sui haud componendi sunt; qua non potuerunt illi prastare, premple ac facile perficere hic potest: que noluerunt, valde vult. Quicunque vero deinceps legationem hac de re obierit, ei vivo pellis detrahetur. Legati ubi responsa tyranni, iram et furorem spirantia, acceperunt, in urbem revertuntur, et cuncta ad imperatorem referunt. Universi tunc cives animam propemodum agentes, metu correpti ac attoniti colloquiis mutuis hæcce agitant: Hic est qui urbem occupaturus et devastaturus est; cunetos sub jugum mittet, sacra pedibus conculcabit. Egregia et eximia templa solo aquabit; depositasque in iis virorum divino Spiritu plenorum ac martyrum reliquias, per plateas et trivia dissipabit ac disperdal. Hei! quid faciemus? quo aufugiemus? Hæc et alia, vitæ suæ ærumnas ac miserias deflentes, lamentis ac ejulationibus verba intercisa mittebant. At Me hemeti, vere jam ineunte mense Martio elapso, parata jam erat calx, in furnis plurimis ad Cataμαῖοι οὐκ ἔχουσιν ἐπ' ἀδείας τοῦ οἰκῆσαι· ἢ οὐκ οἴδατε ἐν ποίᾳ στενοχωρίᾳ ὑπέστη καὶ δεινῇ περιστάσει ὁ ἐμὸς πατὴρ, ὅταν τοῖς Ούγγροις δ βασιλεὺς συνετέθη, καὶ διὰ ξηρᾶς ἐλθόντες ἐκεῖνοι, διὰ θαλάσσης τὰς τῶν Φράγγων τριή ρεις ἐν ταύτῃ τῇ 'Ελλησπόντῳ ἡγάγετο, καὶ τὸν Καλλιουπόλεως πορθμὸν ἀποκλείσαντες οὐκ ἐδίδουν πορείαν τῷ ἐμῳ πατρί. ᾿Αναβὰς οὖν μέσ χρι τοῦ τόπου τοῦ ἱεροῦ στομίου ἐγγὺς, καὶ ἐν τῷ πολιχνίῳ, ὅ ἐδείματο ὁ πατὴρ αὐτοῦ, σὺν ακατίοις περάσας Θεοῦ εὐδοκοῦντος. Καὶ γὰρ αλ τριήρεις τοῦ βασιλέως ἐκεῖ κατεσκόπευον τοῦ κωλύσαι τὴν διάβασιν· ἐγὼ δὲ ἐκαθήμην ἐν 'Αδριανουπόλει παιδίον ὤν, ἐκδεχόμενος τὴν τῶν Ούγγρων ἄφιξιν. Οἱ δὲ Ούγγροι ἐλεηλάτουν τὰ πέριξ τῆς Βάρνης, καὶ ὁ βασιλεὺς εὐφραι νετο, καὶ τὸ τῶν Μουσουλμάνων γένος ἐδυσφόρει, καὶ οἱ Καβούριδες ἐχαίροντο. Τότε ὁ ἐμὸς περάσας μετὰ πολλοὺς τοὺς κινδύνους ώμοσε τοῦ ποιῆσαι καταντικρύ τοῦ φρουρίου τοῦ και μένου πρὸς ᾿Ανατολὴν ἕτερον φρούριον πρὸς Δε σιν. Ἐκεῖνος οὐκ ἔφθασε τοῦ ποιῆσαι, ἐγὼ τοῦτο μέλλω ποιῆσαι Θεοῦ ἀρωγοῦντος. Τί με κωλύετε; ἢ οὐκ ἔξεστι ποιῆσαι ἐν τοῖς ἐμοῖς ὁ βούλομαι; απέλθατε, εἴπατε τῷ βασιλεῖ· Ο νῦν ἡγεμὼν οὐκ ἔστι τῶν πρώην ὅμοιος· ἃ οὐκ ἠδύναντο ἐκεῖνοι ποιῆσαι, οὗτος ὑπὸ τὴν χεῖρα καὶ εὐπό πως ἔχει τοῦ πρᾶξαι· καὶ ἃ οὐκ ἐβούλοντο ἐκεῖνοι, οὗτος θέλει καὶ βούλεται. Καὶ ὁ ἐλθὼν ἀπὸ Ο τοῦ νῦν ἕνεκα τῆς ὑποθέσεως ταύτης αφαιρε θήσεται τὴν δοράν. Οἱ δὲ τοῦ βασιλέως ἀκούσαντες τοῦ τυράννου τὴν ὀργῆς καὶ θυμοῦ πνέουσαν ἀπόκρισιν, εἰς τὴν πόλιν ὑπέτρεψαν ἀναγγείλαντες τῷ βασιλεῖ πάντα. Τότε οι τῆς πόλεως ἅπαντες ἐν ἀγωνίᾳ καὶ φόβῳ συνεχόμενοι ἀλλήλοις ὁμιλοῦντες ἔλεγον· Οὗτός ἐστι ὁ μέλο λων εισιέναι ἐν τῇ πόλει, καὶ φθεῖραι, καὶ αἰχμαλωτίσαι τοὺς ἐν αὐτῇ, καὶ καταπατῆσαι τὰ ἅγια, καὶ ἀφανίσαι τοὺς τιμίους ναούς, καὶ τὰ ἐν αὐτοῖς κείμενα λείψανα θεοφόρων ἀν δρῶν καὶ μαρτύρων, ἐν ταῖς πλατείαις καὶ ταῖς τριόδοις ἐναπορρίψαι. Οίμοι τί πράξωμεν; ποῦ φύγωμεν; Ταῦτα καὶ ἕτερα οἱ δυστυχεῖς κλαίοντες τὴν αὐτῶν ζωὴν ἑταλάνιζον. Ο δὲ Μεχεμέτ ήδη Ε1ρος ἄρξαντος καὶ Μαρτίου μηνὸς ἤδη παρεληλυθότος, ἡ ἄσβεστος Έτοιμος γέγονεν ἐν τοῖς κατα Ismaelis Bullialdi notæ. "Α οὐκ ἠδύναντο. Hehemctes χειροδίκην hic se profitetur, jusque habere in manibus et armis. Que ratio aliena invadendi, universum terrarum pervasit orbem: ita ut, qui viribus pollent jure ac causa superiores esse se credant: quasi fortioribus ac validioribus, infirmi ac invalidi jure naturali parere teneantur. Leones cæteraque ferocia animalia, quæ rapto vivunt imitantur isti: quæ quidem solitarie vagantur, nec gregatim ambulant. Illi ergo homines, societatem cæteris renuntiare, et se diversæ, a vera genuinaque humanitate differentis speciei esse praedicare debent: ut et leones ab ovibus, vulturos et aquilas a gruibus difſferre novimus. Humana equidem natura ad societatem nata, secundum verum dictamen rationis, imperium, non viribus, sed sapientiæ defert: quæ suum enique tribuere, neminem lædere, alienaque non rapere docet. 'Ο δὲ Μεχεμέτ ἤδη ἔαρος ἀρξ. Phrantzes Martii 26 castrum modificari copiam lib. ut cap. 7, tradit.

DUCE sacri sila, quæque Turci habitant, ditioni meæ καὶ τὰ ἐν τῇ Δύσει ἄοικα ἐμὰ εἰσι, καὶ γὰρ 'Ρω subdita sunt. Qui vero agri derelicti occasum speatant, mei sunt, cum in illis Romæi secure degere nɛqueant. Num meministis ad quas angusties pater meus redactus fuerit, quantaque pericula ipsi im. pendirent, quo tempore fadus cum lungaris imperator pepigit. Ili dum terra moverunt, navibus suis Franci Hellespontum usque provecti sunt; et Callipoleos freto pracluso, patrem meum transitu arcuerunt; qui superiora loca petiit, et ad castrum, a paire suo prope ostium sacrum constructum, venit: ubi cum acariis, quamvis 135 illic imperatoria triremes transitum impedituræ stationem haberent, Deo favente trajecit. Per id tempus Hungarorum adventum, qui Varna vicina loca populabantur: exspectando puer etiamnum Adrianopoli degebam. At imperator lætus exsultabat, et gente Musulmanorum ærumnis pressa Cavurides gaudebant. Multa post pericula exantlata superato freto, juravit pater meus, custrum aliud se excitaturum in occidentali littore, e regione ejus quod in orientali positum est. Tempus illi ad id opus non superfuit, quod nunc Dei ope adjutus aggredior. Ut quid vetatis? annon mihi licet in ditione mea quod libuerit facere? Abile. Imperatori talia nuntiate. Cum hoc, qui nunc regnat, principe decessores sui haud componendi sunt; qua non potuerunt illi prastare, premple ac facile perficere hic potest: que noluerunt, valde vult. Quicunque vero deinceps legationem hac de re obierit, ei vivo pellis detrahetur. Legati ubi responsa tyranni, iram et furorem spirantia, acceperunt, in urbem revertuntur, et cuncta ad imperatorem referunt. Universi tunc cives animam propemodum agentes, metu correpti ac attoniti colloquiis mutuis hæcce agitant: Hic est qui urbem occupaturus et devastaturus est; cunetos sub jugum mittet, sacra pedibus conculcabit. Egregia et eximia templa solo aquabit; depositasque in iis virorum divino Spiritu plenorum ac martyrum reliquias, per plateas et trivia dissipabit ac disperdal. Hei! quid faciemus? quo aufugiemus? Hæc et alia, vitæ suæ ærumnas ac miserias deflentes, lamentis ac ejulationibus verba intercisa mittebant. At Me hemeti, vere jam ineunte mense Martio elapso, parata jam erat calx, in furnis plurimis ad Cataμαῖοι οὐκ ἔχουσιν ἐπ' ἀδείας τοῦ οἰκῆσαι· ἢ οὐκ οἴδατε ἐν ποίᾳ στενοχωρίᾳ ὑπέστη καὶ δεινῇ περιστάσει ὁ ἐμὸς πατὴρ, ὅταν τοῖς Ούγγροις δ βασιλεὺς συνετέθη, καὶ διὰ ξηρᾶς ἐλθόντες ἐκεῖνοι, διὰ θαλάσσης τὰς τῶν Φράγγων τριή ρεις ἐν ταύτῃ τῇ 'Ελλησπόντῳ ἡγάγετο, καὶ τὸν Καλλιουπόλεως πορθμὸν ἀποκλείσαντες οὐκ ἐδίδουν πορείαν τῷ ἐμῳ πατρί. ᾿Αναβὰς οὖν μέσ χρι τοῦ τόπου τοῦ ἱεροῦ στομίου ἐγγὺς, καὶ ἐν τῷ πολιχνίῳ, ὅ ἐδείματο ὁ πατὴρ αὐτοῦ, σὺν ακατίοις περάσας Θεοῦ εὐδοκοῦντος. Καὶ γὰρ αλ τριήρεις τοῦ βασιλέως ἐκεῖ κατεσκόπευον τοῦ κωλύσαι τὴν διάβασιν· ἐγὼ δὲ ἐκαθήμην ἐν 'Αδριανουπόλει παιδίον ὤν, ἐκδεχόμενος τὴν τῶν Ούγγρων ἄφιξιν. Οἱ δὲ Ούγγροι ἐλεηλάτουν τὰ πέριξ τῆς Βάρνης, καὶ ὁ βασιλεὺς εὐφραι νετο, καὶ τὸ τῶν Μουσουλμάνων γένος ἐδυσφόρει, καὶ οἱ Καβούριδες ἐχαίροντο. Τότε ὁ ἐμὸς περάσας μετὰ πολλοὺς τοὺς κινδύνους ώμοσε τοῦ ποιῆσαι καταντικρύ τοῦ φρουρίου τοῦ και μένου πρὸς ᾿Ανατολὴν ἕτερον φρούριον πρὸς Δε σιν. Ἐκεῖνος οὐκ ἔφθασε τοῦ ποιῆσαι, ἐγὼ τοῦτο μέλλω ποιῆσαι Θεοῦ ἀρωγοῦντος. Τί με κωλύετε; ἢ οὐκ ἔξεστι ποιῆσαι ἐν τοῖς ἐμοῖς ὁ βούλομαι; απέλθατε, εἴπατε τῷ βασιλεῖ· Ο νῦν ἡγεμὼν οὐκ ἔστι τῶν πρώην ὅμοιος· ἃ οὐκ ἠδύναντο ἐκεῖνοι ποιῆσαι, οὗτος ὑπὸ τὴν χεῖρα καὶ εὐπό πως ἔχει τοῦ πρᾶξαι· καὶ ἃ οὐκ ἐβούλοντο ἐκεῖνοι, οὗτος θέλει καὶ βούλεται. Καὶ ὁ ἐλθὼν ἀπὸ Ο τοῦ νῦν ἕνεκα τῆς ὑποθέσεως ταύτης αφαιρε θήσεται τὴν δοράν. Οἱ δὲ τοῦ βασιλέως ἀκούσαντες τοῦ τυράννου τὴν ὀργῆς καὶ θυμοῦ πνέουσαν ἀπόκρισιν, εἰς τὴν πόλιν ὑπέτρεψαν ἀναγγείλαντες τῷ βασιλεῖ πάντα. Τότε οι τῆς πόλεως ἅπαντες ἐν ἀγωνίᾳ καὶ φόβῳ συνεχόμενοι ἀλλήλοις ὁμιλοῦντες ἔλεγον· Οὗτός ἐστι ὁ μέλο λων εισιέναι ἐν τῇ πόλει, καὶ φθεῖραι, καὶ αἰχμαλωτίσαι τοὺς ἐν αὐτῇ, καὶ καταπατῆσαι τὰ ἅγια, καὶ ἀφανίσαι τοὺς τιμίους ναούς, καὶ τὰ ἐν αὐτοῖς κείμενα λείψανα θεοφόρων ἀν δρῶν καὶ μαρτύρων, ἐν ταῖς πλατείαις καὶ ταῖς τριόδοις ἐναπορρίψαι. Οίμοι τί πράξωμεν; ποῦ φύγωμεν; Ταῦτα καὶ ἕτερα οἱ δυστυχεῖς κλαίοντες τὴν αὐτῶν ζωὴν ἑταλάνιζον. Ο δὲ Μεχεμέτ ήδη Ε1ρος ἄρξαντος καὶ Μαρτίου μηνὸς ἤδη παρεληλυθότος, ἡ ἄσβεστος Έτοιμος γέγονεν ἐν τοῖς κατα Ismaelis Bullialdi notæ. "Α οὐκ ἠδύναντο. Hehemctes χειροδίκην hic se profitetur, jusque habere in manibus et armis. Que ratio aliena invadendi, universum terrarum pervasit orbem: ita ut, qui viribus pollent jure ac causa superiores esse se credant: quasi fortioribus ac validioribus, infirmi ac invalidi jure naturali parere teneantur. Leones cæteraque ferocia animalia, quæ rapto vivunt imitantur isti: quæ quidem solitarie vagantur, nec gregatim ambulant. Illi ergo homines, societatem cæteris renuntiare, et se diversæ, a vera genuinaque humanitate differentis speciei esse praedicare debent: ut et leones ab ovibus, vulturos et aquilas a gruibus difſferre novimus. Humana equidem natura ad societatem nata, secundum verum dictamen rationis, imperium, non viribus, sed sapientiæ defert: quæ suum enique tribuere, neminem lædere, alienaque non rapere docet. 'Ο δὲ Μεχεμέτ ἤδη ἔαρος ἀρξ. Phrantzes Martii 26 castrum modificari copiam lib. ut cap. 7, tradit.

φυγίας τὰς καμίνους παμπληθεῖ ἐργασάμενοι, phygia constructis cocta, quotidie in destinatumn καθ' ἑκάστην ἐξέφερον· ἐκ δὲ Νικομηδίας καὶ Πον τοηρακλείας τὰς δοκούς· ἐκ δὲ τῆς Ἀνατολῆς τοὺς λίθους. Κατὰ δὲ τὸ προσταχθὲν προλαβόντες ἅπαντες οἱ ἐν ἐξουσίᾳ, οἱ ἐν ταῖς ἐπαρχίαις τῆς ᾿Ανατολῆς, τῆς Δύσεως μεθ' ἑαυτῶν τοὺς ἀγγαρευθέντας ἀπήςσαν. Τότε καὶ ὁ ἡγεμὼν ἐξελθὼν ἐκ τῆς Ἀδριανοῦ, κατήντησεν ἐν τῷ τόπῳ ὁ ἔμελλε δεῖξαι τοῦ πῆξαι τὸν θεμέλιον τοῦ κάστρου. Καὶ δὴ καταλαβὼν μίαν Η Δαχίαν κάτωθεν τοῦ Σωσθενίου καλουμένην ἐκπαλαι Φονέαν, ἐκεῖ ὡς ἐν τριγώνω σχήματι τὸν θεμέλιον ὡρίσατο πηγνύναι, δ καὶ γενόμενον. Τὴν κλῆσιν τοῦ κάστρου Πασχεσὲν ἐκέλευσε καλεῖσθαι, ἐξελληνιζόμενον δὲ ἑρμηνεύεται κεφαλοκόπτης, έχον ἀντικρὺ καὶ τὸ φρούριον ὁ ἐδείματο ὁ πάππος αὐτοῦ. Διένειμεν οὖν τὴν οἰκοδομὴν οὕτως. Τῷ μὲν Χαλίλ Πασία δέδωκε μίαν τῶν γωνιῶν τῶν ἐν τῇ θαλάσσῃ κειμένων, τοῦ οἰκοδομῆσαι πύργον ἕνα ὑπερμεγέθη, καὶ στεῤῥὸν ὡς ἀκρόπολιν· τῷ δὲ Ζάγανος ἕτερον ἐν τῇ ἑτέρᾳ γωνίᾳ τῇ κειμένῃ ἐν τῇ ξηρά, μέγαν και αὐτόν· τῷ δὲ Σαριτζίᾳ ἄλλον ἐν τῇ τρίτῃ γωνίᾳ • τοὺς αὐτοὺς τρεῖς πύργους ὡς ἀντίμαχα καὶ ἀκροπόλεις ἐκ τῶν οἰκείων ἀναλωμάτων. Τὸ δὲ τεῖχος, καὶ τὴν ἑτέραν ἄλλην του κάστρου οἰκοδομὴν αὐτὸς ὁ ἡγεμὼν ἀνελάβετο. Καὶ ἦν ἰδεῖν συρρέοντα τὰ πλήθη ἐκ τῶν ἀπανταχοῦ τῆς γῆς μερῶν σὺν τοῖς Καδδίσι, ήγουν τοῖς κριταῖς, ἐπάνω κεφαλικῆς τι μωρίας τοῦ τυράννου προστάξαντος. Καὶ διαμερίσας τὴν κτίσιν ἀνὰ πήχεος τῷ τεχνίτῃ· οἱ τεχνίται ὡς χίλιοι, καὶ ἐν ἑκάστῳ τεχνίτῃ ὑπουργοί δύο ἐγγὺ; G αὐτοῦ, ἔξωθεν τοῦ τείχους· καὶ ἔσωθεν ἕτεροι του σούτοι, καὶ τεχνῖται καὶ ὑπουργοί. Οἱ δὲ κομίζοντες πέτρας, ἄσβεστον, πλίνθους ὀπτοὺς ὑπὲρ ἀριθμόν καὶ αὐτοὶ οἱ μεγιστάνες κατὰ καιρὸν ὁπούργουν, καὶ πέτρας, καὶ ἀσβεστον ἐδίδουν ὁρῶντες τὴν τοῦ τυ ράννου ὠμότητα. Τὴν δὲ παρακομιδὴν καὶ ἐκ τῆς περαίας, καὶ πρὸς τὸ Βυζάντιον ἅπασαν, παρὰ τῶν ἐρειπίων τῶν κειμένων τῶν ποτέ μεγάλων αναθη μάτων ἐλάμβανον· ἐξ ὧν καὶ τινὰς κίονας μετακομίσαντες ἀπὸ τῶν ἐρειπίων τοῦ ναοῦ ταξιάρχου Μι χαήλ Τινὲς τῶν τῆς πόλεως ζήλῳ κινούμενοι ἐξῆλθον τοῦ κωλύσαι τοὺς Τούρκους, καὶ δὴ συλληφθέντες πάντες διὰ μαχαίρας ἀπέθανον. Ο βασιλεὺς οὖν, ἰδὼν ὅτι εἰς τέλος προχωροῦσι τὰ τοῦ τυράννου βουλεύματα, τὴν ἄλλην ἐτράπετο, locum comportata. Advectæ etiam e Nicomedia et Heraclea Ponti trabes, ex Anatolia lapides subvecti; omnesque principis imperio obsecuti, cum qui munera et magistratus gerebant, tum orientis ac occidentis provinciis præfecti, ductis secum iis a quibus operæ exigebantur, illuc abierunt. Ipse etiam princeps Adrianopoli profectus est ad lucum, in quo castri fundamenta designaturus erat. Infra Sosthenium itaque, Phoneam antiquitus dictan), in acclivi loco determinato triangularis figura fundamenta jaci præcipit: idque celeriter factum. Castrum hocce oppositum ei quod avus suus exstruxerat, Bascesen appellari jussit, quod latine redditum nomen capitis amputatorem significat. Edificandi castri munia suis ita distribuit. Halilis Bassæ alterum castri angulum mari adjacentem curæ commisit, ut turrem prægrandem arci firmæ ac validæ parem in illo angulo ædificaret, Zaganum angulo continentem 136 spectanti præposuit, ad turrim quoque altam ili construendam. Saricim tertiam turrim in tertio angulo erigendam mandavit: illaque turrium trias, quæ totidem propugnacula et arces erant, suorum impensis absolvitur. Cæterum mænium, et aliarum castri partium curam în se princeps recepit. Cernere tunc erat multitudinem ex omnibus partibus concurrentem, quam Cadisi (id est judices) jussi adducebant: capitis quippe prena imperium detrectantibus a tyrauno indicta erat. Is unicuique fabro singulos cubitos, qui mille erant, assignavit: binasque operas extra castri ambitum, et intra totidem, materias fabris laborantibus ministrantes operas attribuit. Iunumeri etiam aderant, lapides, calcem, lateresque coctos portantes. Ipsi proceres lapides et calcem, tyranni crudelitate perspecta, fabris quandoque ministrabant. Oinnes porro illæ materiæ ex continente opposita afferebantur; et ex locis Byzantio vicinis, jacentia rudera superborum quondam templorum extracta in id opus fuere. Inter quæ etiam columnas quasdam advexerunt ex templ ruderibus, quod mili:iæ coelestis duci Michaeli olim dicatum fuerat. Cives interea aliqui zelo religionis impulsi ad Turcos prohibendum urbe exicrunt; qui capti fuerunt, ferro omnes periere. Postquam animadvertit imperator tyranni consilia exitum sortiri, aliam viam capessere sta· Ismaelis Bullialdi notæ. Καταφύγια. Nescio, nun sit locus Bospori littori Asiatico adjacens, Καταγγείον appellatus, et nomen illins mulation firerit. Πάσχεσεν. Laonicus lib. vult. hocce castrum appellat λαιμοκοπίαν: sed juxta vulgi errorem sripsit, istam arcem ædificatam esse κατά την Προποντίδα ἐν Βοσπόρῳ. Diferunt enim et appellatione et si'u Propontidis et Bosporus Thracius. Leunclavius a Turcis Kesseu hisari appellatum fuisse monet. Gyllius in Bospo.i Thracii” descriptione arcem illam in promontorio Hermæo ædilicatain fuisse. Sosthenium vero et Phonea Ponto Euxino viciniora sunt, et propterea Hermæo superiora de 'quibus Gyllius adeundus, lib. 11, De Bosporo Thracico, capp. 12 et 13. Ista porro appellatio Básc-Kesen recte reddita est a Duca κεφαλοκόπτης, Bac enim caput significat, Kesmek scindere, et participium Kesen scindens. Τοῦ ναοῦ τοῦ ταξιάρχου Μιχαήλ. Vocabatur teinplumn illud τῶν ἀσωμάτων, id est, Incorporeorum: quoniam dicatum erat S.Michaeli Ar changelo, angelorum et militiæ cœlestis archistratego. Vocabatur etiam Michaelium quo in loco Estiis ab antiquis appellato ædificatum fuerat. So. zomenus, lib. 1, Τόπος ὁ ἐν Εστίαις, in quo τὸ Μια χαήλιον. Archangelus Michael ibi apparuit, multeque morborum miraculosæ curationes factæ sunt, ut tradunt Græci.

DUCK tuit, et per apocrisarios ab eo poscit praesidiarios, καὶ δὴ πέμψας αποκρισιαρίους ἐζήτει τινάς δεμέ qui vicos suburbicarios, illorumque incolas tuerentur: ne Turci huc et illuc vagantes segetes agricolarum corrumperent, cum æslas jam iustaret, propemodum maturas. Varia etiam ei dona, ac esculenta etiam et potulenta quotidie, vi ac necessitate coactus, mittebat; draconem ferum ho nore prosecutus. Verum Mehemetes servorum suorum aliquos misit, quibus mandat, ut diligenter speculentur et observent, ne Turcos, qui ad pascendum mulos equosve, sive ația veterina animalia castro aedificando inservientia, in agros immit. terent vel agerent, ullatenus prohibeant illi, qui. bus damnum inferretur; sed cos libere pascere sinant. Si quando vero Romæi indignati sese opposuerint, tunc etiam Turcis se conjungere, simulque Romæis obsistere jussi sunt. Eodem etiam tempore Spendiaris filius, Moratis gener, Mehemet'sque sororius nobis supra memoratus, principis edicto publico obtemperans, cum suis Adramyntio profectus, operam quoque suam in castri ædificatione principi navaturus venit: cumque prope turrim quæ Epibata dicitur accessisset, suorum, quod ducebat agmen, 137 pedibus incedere capit, frenisque levalos equos, cæleraque jumenta, quæ impedimenta et sarcinas portabant, in Romæorum messes agunt, quibus spice, ac cætera olera, et legumina vastantur et corrumpuntur. Agris a se cultis et aratis damnum inferri Romæus quidam animadvertens accurrit, et inde equos abegit. Turcorum agasonum unus Romæum percutit: percussi affines unus et alter accurrunt, ex adversa etiam parte Turci. Manibus itaque consertis ex Romæis Turcisque aliquot ceciderunt. Postridie, qui Kagia Begus vocabatur, principem adit, cui de more salutato cuncta quæ in Epibatis contigerant, narrat. Rem ab alio accuratius cognoscere aut de ea ulterius inquirere sprevit princeps: jubetque subito Kagiam Begum sua cohorte stipatumn festinanter abire, omnesque vici illius incolas gladiis frustulatim conscindere: quod factum deinde. In messores enim, qui mane ad metendum exierant, ex improviso irruunt milites, et circiter quadraginta trucidant. Hæc fuit belli, quod cowsecutum est, est, gentisque Romæorum eversionis Ὦ origo. His compertis portas urbis claudi jussit imperator: et Turcos, quotquot in urbe reperi sunt, in carcerem detrusit, triduoque elapso dimisit. Quid enim faceret? Inter eos qui in urbe σορας, τοῦ δεφενδεύειν τοὺς εἰς τὰς κώμας τῆς πό λεως 'Ρωμαίους • ἵνα μὴ οἱ Τοῦρκοι διερχόμενοι λυμήνωσι τὴν αὐτῶν γεωργίαν, ἦν γὰρ ἐγγὺς φθάσας τὸ θέρος. Στείλας αὐτῷ καὶ διάφορα δωρήματα, καὶ πρὸς τροφὴν καὶ πίσιν, καθ᾿ ἑκάστην φιλοτιμών τὸν ἀνήμερον δράκοντα ἐξ ἀνάγκης καὶ βίας. Ο δὲ Μεχεμὲτ ἐκ τῶν αὐτοῦ δούλων ἔστειλέ τινας, ορίσας αὐτοὺς τάχα τοῦ ἐπισκοπεῖν καὶ τηρεῖν τοὺς ζημιου μένους, παραγγείλας αὐτοῖς μὴ κωλύειν εἰς τέλος τοὺς εἰς τὰς νομὰς τῶν Ῥωμαίων εἰσερχομένους Τούρκους τοῦ θρέψαι τὰ αὐτῶν ζῶα, ἦτε ἡμίονοι ὦσιν, ἥτε ἵπποι, ἢ ἄλλα τινὰ τῶν ἀχθηφόρων ζώων, ἃ ἐν τῇ δουλείᾳ τοῦ κάστρου τυγχάνουσιν, ἀλλ' ἐν αὐτούς. Καὶ ὁπότε οἱ Ρωμαῖοι θυμωθέντες ἀντιστήσονται τοῖς Τούρκοις, τότε καὶ ὑμεῖς σὺν τοῖς Τούρκοις ἀντίστητε. Ἐν δὲ ταῖς ἡμέραις ἐκεί ναις ὁ υἱὸς τοῦ Σπεντιάρ, ὁ ἐπὶ θυγατρὶ γαμβρός τοῦ Μωρὰτ ἀδελφῆς τοῦ Μεχμέτ, ἣν ὁ λόγος προ λαβὼν ἐμνημόνευσεν, ἐκ τοῦ 'Αδραμυντίου κατὰ τὸ κοινὸν θέσπισμα, καὶ οὗτος σὺν τοῖς ὑπ' αὐτὸν ἐκστρατεύσας, ἀπῄει ἐν τῷ ἡγεμόνι ὑπουρ γήσων καὶ αὐτὸς τὴν κοινὴν ἀγγαρείαν ἐν τῷ κά στρῳ. Καὶ δὴ πλησίον πεζεύσας τοῦ πύργου, του λεγομένου Ἐπιβάτας, ἀπολύσαντες τοὺς ἵππους, καὶ τὰ σκευοφόρα ζῶα ἐν τοῖς καρποῖς τῶν Ῥω μαίων, ελυμήναντο τους στάχυας καὶ τὴν ἄλλην παντοίαν χλόην. Εἷς δὲ τῶν Ρωμαίων ὁρῶν τὴν γενομένην ζημίαν ἐν τοῖς πολυκόποις αὐτοῦ γεωργή μασιν, δραμὼν ἐδίωξε τοὺς ἵππους ἐκ τοῦ ἀγροῦ. Εἰς δὲ τῶν ἱππηλατών Τοῦρκος φθάσας παίει τὸν 'Ρωμαῖον. "Αλλος δὲ προσγενὴς τοῦ τυφθέντος ἕδραμε, καὶ μετ' αὐτὸν ἕτερος, ὁμοίως καὶ οἱ Τοῦρκοι ξιφήρεις. Συμπλακέντες οὖν ἀλλήλους ἐσφάγησαν ἐκ τῶν Τούρκων, ὁμοίως καὶ ἐκ τῶν Ῥωμαίων. Τότε ὁ Καγιάπει, οὕτω γὰρ ἦν αὐτῷ ὄνομα, ἐπὶ τὴν αύριον φθάσας εἰς τὸν ἡγεμόνα, καὶ προσκυνή σας αὐτὸν κατὰ τὸ ἔθος, ἀπήγγειλε πάντα τὰ γενόμενα ἐν ταῖς ἐπιβάταις· καὶ αὐτὸς μὴ δεηθεὶς ἑτέρας ἀγγελλίας, ἢ παραστάσεως, προστάξας αὐτῷ τῷ Καγιάπεγ τοῦ ἀπελθεῖν ἐν σπουδῇ σὺν τοῖς αὐτοῦ στρατιώταις, καὶ πατάξας τούτους ἐν μαχαίρᾳ πάνω τας τοῦ χωρίου ἐκείνου, δ καὶ γέγονεν· ἐλθὼν γὰρ ἐξαίφνης πρωΐ, καὶ οἱ γεωργοί ἐξελθόντες εἰς τοὺ; ἀγροὺς τοῦ θερίζειν, ἐπεισπεσόντες οἱ Τοῦρκοι πάν τας κατέσφαξαν τὸν ἀριθμὸν ὡς τεσσαράκοντα. Αύτη αἰτία τῆς μάχης καὶ ἀφανισμὸς τῶν Ρωμαίων. Τότε ὁ βασιλεὺς, ἀκούσας τὸ γεγονός, ἔκλεισε τὰς θύρας τῆς πόλεως, καὶ ὅσους ἔτυχεν εὑρὼν ἐντὸς Τούρκους πάντας δεσμήσας ἐν φρουρῇ ἔθετο, καὶ μεθ᾿ ἡμέρας τρεῖς πάλιν ἀπέλυσε. Τί γὰρ εἶχε τοῦ capti sunt, pueri eunuchi e palatio principis - δρᾷν; ἔτι ἐν τοῖς εὑρεθεῖσι Τούρκοις ὑπῆρχον ἐκ Ismaelis Bullialdi notæ. 'Εκ τοῦ 'Αδραμυτίου. Isplendiaris filius Sinopes reguli Adramyltio, seu ut Ducas habet Adramyntio Epibatas venit: quod castram non longe a Selyinbria situm est. Adramyttium, urbs est Eolidis ad mare sita, quæ hodie Landrymini appellatur. Quare probabile est hunc Isfendiaris filium, Moratis sultani defuncti generum Adramyttri tunc degisse, non vero in Synopensi provincia. Aliqua de causa voluit Morates generum suum apud se degere, et Adramyttii sedem habitationis habere. Non enim ad Epibatas accessisset, aut Auramyntio profectus esset, si ex mari Pontico ad casirum novum profectus fuisset. Adrainyttium porro urbs Metropolita Ephesio.

DUCK tuit, et per apocrisarios ab eo poscit praesidiarios, καὶ δὴ πέμψας αποκρισιαρίους ἐζήτει τινάς δεμέ qui vicos suburbicarios, illorumque incolas tuerentur: ne Turci huc et illuc vagantes segetes agricolarum corrumperent, cum æslas jam iustaret, propemodum maturas. Varia etiam ei dona, ac esculenta etiam et potulenta quotidie, vi ac necessitate coactus, mittebat; draconem ferum ho nore prosecutus. Verum Mehemetes servorum suorum aliquos misit, quibus mandat, ut diligenter speculentur et observent, ne Turcos, qui ad pascendum mulos equosve, sive ația veterina animalia castro aedificando inservientia, in agros immit. terent vel agerent, ullatenus prohibeant illi, qui. bus damnum inferretur; sed cos libere pascere sinant. Si quando vero Romæi indignati sese opposuerint, tunc etiam Turcis se conjungere, simulque Romæis obsistere jussi sunt. Eodem etiam tempore Spendiaris filius, Moratis gener, Mehemet'sque sororius nobis supra memoratus, principis edicto publico obtemperans, cum suis Adramyntio profectus, operam quoque suam in castri ædificatione principi navaturus venit: cumque prope turrim quæ Epibata dicitur accessisset, suorum, quod ducebat agmen, 137 pedibus incedere capit, frenisque levalos equos, cæleraque jumenta, quæ impedimenta et sarcinas portabant, in Romæorum messes agunt, quibus spice, ac cætera olera, et legumina vastantur et corrumpuntur. Agris a se cultis et aratis damnum inferri Romæus quidam animadvertens accurrit, et inde equos abegit. Turcorum agasonum unus Romæum percutit: percussi affines unus et alter accurrunt, ex adversa etiam parte Turci. Manibus itaque consertis ex Romæis Turcisque aliquot ceciderunt. Postridie, qui Kagia Begus vocabatur, principem adit, cui de more salutato cuncta quæ in Epibatis contigerant, narrat. Rem ab alio accuratius cognoscere aut de ea ulterius inquirere sprevit princeps: jubetque subito Kagiam Begum sua cohorte stipatumn festinanter abire, omnesque vici illius incolas gladiis frustulatim conscindere: quod factum deinde. In messores enim, qui mane ad metendum exierant, ex improviso irruunt milites, et circiter quadraginta trucidant. Hæc fuit belli, quod cowsecutum est, est, gentisque Romæorum eversionis Ὦ origo. His compertis portas urbis claudi jussit imperator: et Turcos, quotquot in urbe reperi sunt, in carcerem detrusit, triduoque elapso dimisit. Quid enim faceret? Inter eos qui in urbe σορας, τοῦ δεφενδεύειν τοὺς εἰς τὰς κώμας τῆς πό λεως 'Ρωμαίους • ἵνα μὴ οἱ Τοῦρκοι διερχόμενοι λυμήνωσι τὴν αὐτῶν γεωργίαν, ἦν γὰρ ἐγγὺς φθάσας τὸ θέρος. Στείλας αὐτῷ καὶ διάφορα δωρήματα, καὶ πρὸς τροφὴν καὶ πίσιν, καθ᾿ ἑκάστην φιλοτιμών τὸν ἀνήμερον δράκοντα ἐξ ἀνάγκης καὶ βίας. Ο δὲ Μεχεμὲτ ἐκ τῶν αὐτοῦ δούλων ἔστειλέ τινας, ορίσας αὐτοὺς τάχα τοῦ ἐπισκοπεῖν καὶ τηρεῖν τοὺς ζημιου μένους, παραγγείλας αὐτοῖς μὴ κωλύειν εἰς τέλος τοὺς εἰς τὰς νομὰς τῶν Ῥωμαίων εἰσερχομένους Τούρκους τοῦ θρέψαι τὰ αὐτῶν ζῶα, ἦτε ἡμίονοι ὦσιν, ἥτε ἵπποι, ἢ ἄλλα τινὰ τῶν ἀχθηφόρων ζώων, ἃ ἐν τῇ δουλείᾳ τοῦ κάστρου τυγχάνουσιν, ἀλλ' ἐν αὐτούς. Καὶ ὁπότε οἱ Ρωμαῖοι θυμωθέντες ἀντιστήσονται τοῖς Τούρκοις, τότε καὶ ὑμεῖς σὺν τοῖς Τούρκοις ἀντίστητε. Ἐν δὲ ταῖς ἡμέραις ἐκεί ναις ὁ υἱὸς τοῦ Σπεντιάρ, ὁ ἐπὶ θυγατρὶ γαμβρός τοῦ Μωρὰτ ἀδελφῆς τοῦ Μεχμέτ, ἣν ὁ λόγος προ λαβὼν ἐμνημόνευσεν, ἐκ τοῦ 'Αδραμυντίου κατὰ τὸ κοινὸν θέσπισμα, καὶ οὗτος σὺν τοῖς ὑπ' αὐτὸν ἐκστρατεύσας, ἀπῄει ἐν τῷ ἡγεμόνι ὑπουρ γήσων καὶ αὐτὸς τὴν κοινὴν ἀγγαρείαν ἐν τῷ κά στρῳ. Καὶ δὴ πλησίον πεζεύσας τοῦ πύργου, του λεγομένου Ἐπιβάτας, ἀπολύσαντες τοὺς ἵππους, καὶ τὰ σκευοφόρα ζῶα ἐν τοῖς καρποῖς τῶν Ῥω μαίων, ελυμήναντο τους στάχυας καὶ τὴν ἄλλην παντοίαν χλόην. Εἷς δὲ τῶν Ρωμαίων ὁρῶν τὴν γενομένην ζημίαν ἐν τοῖς πολυκόποις αὐτοῦ γεωργή μασιν, δραμὼν ἐδίωξε τοὺς ἵππους ἐκ τοῦ ἀγροῦ. Εἰς δὲ τῶν ἱππηλατών Τοῦρκος φθάσας παίει τὸν 'Ρωμαῖον. "Αλλος δὲ προσγενὴς τοῦ τυφθέντος ἕδραμε, καὶ μετ' αὐτὸν ἕτερος, ὁμοίως καὶ οἱ Τοῦρκοι ξιφήρεις. Συμπλακέντες οὖν ἀλλήλους ἐσφάγησαν ἐκ τῶν Τούρκων, ὁμοίως καὶ ἐκ τῶν Ῥωμαίων. Τότε ὁ Καγιάπει, οὕτω γὰρ ἦν αὐτῷ ὄνομα, ἐπὶ τὴν αύριον φθάσας εἰς τὸν ἡγεμόνα, καὶ προσκυνή σας αὐτὸν κατὰ τὸ ἔθος, ἀπήγγειλε πάντα τὰ γενόμενα ἐν ταῖς ἐπιβάταις· καὶ αὐτὸς μὴ δεηθεὶς ἑτέρας ἀγγελλίας, ἢ παραστάσεως, προστάξας αὐτῷ τῷ Καγιάπεγ τοῦ ἀπελθεῖν ἐν σπουδῇ σὺν τοῖς αὐτοῦ στρατιώταις, καὶ πατάξας τούτους ἐν μαχαίρᾳ πάνω τας τοῦ χωρίου ἐκείνου, δ καὶ γέγονεν· ἐλθὼν γὰρ ἐξαίφνης πρωΐ, καὶ οἱ γεωργοί ἐξελθόντες εἰς τοὺ; ἀγροὺς τοῦ θερίζειν, ἐπεισπεσόντες οἱ Τοῦρκοι πάν τας κατέσφαξαν τὸν ἀριθμὸν ὡς τεσσαράκοντα. Αύτη αἰτία τῆς μάχης καὶ ἀφανισμὸς τῶν Ρωμαίων. Τότε ὁ βασιλεὺς, ἀκούσας τὸ γεγονός, ἔκλεισε τὰς θύρας τῆς πόλεως, καὶ ὅσους ἔτυχεν εὑρὼν ἐντὸς Τούρκους πάντας δεσμήσας ἐν φρουρῇ ἔθετο, καὶ μεθ᾿ ἡμέρας τρεῖς πάλιν ἀπέλυσε. Τί γὰρ εἶχε τοῦ capti sunt, pueri eunuchi e palatio principis - δρᾷν; ἔτι ἐν τοῖς εὑρεθεῖσι Τούρκοις ὑπῆρχον ἐκ Ismaelis Bullialdi notæ. 'Εκ τοῦ 'Αδραμυτίου. Isplendiaris filius Sinopes reguli Adramyltio, seu ut Ducas habet Adramyntio Epibatas venit: quod castram non longe a Selyinbria situm est. Adramyttium, urbs est Eolidis ad mare sita, quæ hodie Landrymini appellatur. Quare probabile est hunc Isfendiaris filium, Moratis sultani defuncti generum Adramyttri tunc degisse, non vero in Synopensi provincia. Aliqua de causa voluit Morates generum suum apud se degere, et Adramyttii sedem habitationis habere. Non enim ad Epibatas accessisset, aut Auramyntio profectus esset, si ex mari Pontico ad casirum novum profectus fuisset. Adrainyttium porro urbs Metropolita Ephesio.

τοῦ παλατίου τοῦ ἡγεμόνος εὐνουχόπουλοι, οἳ καὶ aliquot reperti sunt, qui coram imperatore adducit παρασταθέντες τῷ βασιλεῖ εἶπον· Εἰ μὲν ἀπολύ σεις ἡμᾶς, ὦ βασιλεῦ, πρὸ τοῦ τὸν ἥλιον κλῖναι πρὸς δυσμάς, χάριν εἰσομέν σοι· εἰ δὲ μετὰ δύσιν ἡλίου, μὴ εὑρεθέντες ἐνώπιον τοῦ ἡγεμό νος, γνῶθι τὸ μετὰ ταῦτα ἀπολυθῆναι, οὐκ ἔσται ἡμῖν πρόσχαρι, ἀλλὰ καὶ λίαν θανάσιμον. Διό ποίησον εἰς ἡμᾶς ἔλεος, καὶ ἀπόλυσον τῇ ὥρᾳ ταύτῃ· εἰ δ' οὐ μὴ, κέλευσον ἀποτμηθῆναι τὰς κεφαλάς· κρεῖττον γὰρ παρ' ὑμῶν τεθνάναι, ἢ παρὰ τοῦ κοινοῦ τῆς οἰκουμένης ολέθρου. Ταῦτα ἀκούσας ὁ βασιλεὺς ἐκάμφθη τῇ γνώμῃ, καὶ ἀπέ λυσεν αὐτοὺς τῇ ὥρᾳ ἐκείνῃ. Καὶ στείλας ἀποκρι σιαρίους πρὸς τὸν τύραννον εἶπεν· Ἐπεὶ τὰ τῆς μάχης ᾑρετίσω, καὶ οὔτε ὅρκοις οὔτε κολακείαις πεισθῆναι ποιῆσαί σε ἔχω, ποίει ὁ βούλει. Εγώ γὰρ πρὸς τὸν Θεὸν καταφεύγω, καὶ εἰ θελητών αὐτῷ ἐστι τοῦ δοῦναι καὶ τὴν πόλιν ταύτην εἰς χεῖρας σου, τίς ὁ ἀντειπεῖν δυνάμενος; Εἰ δὲ πάλιν ἐμφυτεύσει εἰρήνην ἐν τῇ καρδίᾳ σου, καὶ τοῦτο ἀσπασίως ἀποδέχομαι. Πλὴν κατὰ τὸ παρὶν λάβε σου τὰς συνθήκας καὶ τοὺς ἔρκους· ἐγὼ ἀπὸ τοῦ νῦν τὰς πύλας τῆς πόλεως κεκλεισμένας ἔχων, καὶ τοὺς ἔνδον φυλάξω ὅσον ἡ δύναμις· σὺ δὲ καταδυναστεύων δυνάστευε, ἕως ὁ δίκαιος κριτὴς ἀποδώσει ἑκάστῳ, ἐμοί τε καί σοι, τὴν δικαίαν ἀπόφασιν. Ταῦτα ἐνωτισθεὶς ὁ βάρβαρος, καὶ μηδὲ τὸ οἱονοῦν εἰς νοῦν μελετήσας ἀπολογίαν, παρευθὺ ἐκέλευσε διαλαλιάν μάχης γενέσθαι. 'Ο δὲ βασιλεὺς, προορῶν τὸ μέλλον, πρὸ ἓξ G μηνῶν εἶχε τὰ φρούρια ἐν ἐπιμελείᾳ, καὶ τοὺς χω ρίτας τοὺς ἐγγὺς τῆς πόλεως ἔνδον· καὶ τὸν θερι ζόμενον στάχυν, καὶ τὰς λικμιζομένας ἄλωνας ἔνδον εκόμιζον. Ὁ δὲ ἡγεμὼν ἀπαρτίσας καλῶς τὸ φρούριον, καὶ εἰς πάχος τὰ τείχη καὶ τοὺς πύργους λ' σπιθαμὰς ἐκτείνας, καὶ τὸ ὕψος εἰς τὸ ἀρ κοῦν. Καὶ ἐν τῷ πύργῳ τοῦ Χαλίλ Πασία χώνας χαλκοῦς, ἀπολύοντας πέτρας ὑπὲρ ἐξακοσίων λιτρών τὸ βάρος, καὶ τῶν αὐτοῦ πιστοτάτων δούλων Φεροὺς Αγαν ὀνόματι παραδούς το πολίχνιον· παραγγείλας αὐτῷ ναῦς τὰς ἀφ' Ελλησπόντου πρὸς Πόντον, καὶ τὰς ἀπὸ Πόντου πρὸς Ἑλλήσπον τον, κἂν ὁποίας ἄρα αὐθεντίας τυγχάνουσι, ετε Γενουνται, ἦτε Βενετοί, Κωνσταντινουπολίται, Καφατινοί, Τραπεζούντιοι, Αμυσινοί, Σινώπεοι, καὶ οἱ ἐκ τῆς ἐμῆς ἀνθεντίας ὁποιησοῦν τύχης κἂν ὦσι. Νῆες, τριήρεις, διήρεις, βάλκαι, ἀκάτια, μὴ πλείτωσαν πρὶν χαλάσοντες τὰ ἱστία, τὸ κομμέρκιον διδόναι, καὶ οὕτως τὴν ὁδὸν αὐτῶν πορευέσθωσαν. Ἡ δὲ ἀπειθήσασα ναῦς, καὶ μὴ ἐνδοῦσα σὺν τῇ πετροβόλῳ καταποντισθήτω. Ταῦτα καὶ ἕτερα διαταξάμενος ὁ ἀλαζών, δοὺς αὐτῷ καὶ τετρακοσίους νέους εἰς φυσ λακὴν τοῦ πολιχνίου, αὐτὸς εἰς ᾿Αδριανούπολιν ἐπορεύετο τέτρασι μησὶ τὸ πᾶν ἀπαρτίσας, ἤδη της dixerunt: Si nos, o imperator, priusquam ad occasuni sol vergat, dimiseris, maximam tibi gratiam habebimus. Quod si post solis occasumcoram principe non adfuerimus, tibi persuasum cupimus, non ingratam tantum esse, sed etiam perniciem, dimissionem ac domuitionem allaturas; quapropter nostri mizerius nunc liberos remille; sin minus, capita nobis amputari impera. Satius enim nobis est manibus vestris confici, quam a communi orbis universi devastatore neci dedi. Ilisce flexus et emollitus imperator liberos abire iHico permisit. Tyranno deinde per legatos talia significat: Quandoquidem bellum pace potius duxisti, neque te jurejurando aut obsequiis ad concordiam revocare possum, libidini tuæ indulge. Ad Deum ego confugio, cui al decretum ac propositum sil hanc urbem tibi tradere, quis obloqui vel resistere poterit? Si rursus in animum tuum pacis cogitationes instillaverit, in eas libenter concedam. Verumtamen impræsens partis fœderibus, quibus te jurejurando astrinxieti, sulutus sis: portas urbis deinceps occlusas tenebo, cujus incolas pro viribus meis propugnabo. Tu potentior regna, donec justus judex de utroque nostrum sententiam feral. Hæc cum audiisset barbarus, neque, qua se excusaret, causam aliquam adducere sollicitus, bellum indici 138 subito jussit. Imperator rebus sibi prævisis prospiciens, ante sex menses præsidia suppleverat, et rusticos viciuorum pagorum intra menia urbis receperat: qui omnem messem in spica, triticumqus vauno purgatum ac ventilatum in urbem comportaverant. Castrum interea princeps Mehemetes omnibus partibus absolvit, muro et turribus triginta palmorum crassitudine, altitudine etiam convenienti fabricatis. Inque turri, quam Halil. Bassa edificaverat, tormenta ænea collocavit, que lapides supra sexcentarum librarum pondo explodebant. Arcis custodia Pheruzium Agai sibi fidelissimum servum præfecit; mandatque. εἰ, ei, ut naves, triremes, biremes, navigia cl acatia, quæcunque ab Hellesponto ad Pontum, vel a Ponto ad Hellespontum navigarent, cujuscunque dominationis ac ditionis, Genuenses, Veneta, Constantinopolitana, Trapezuntiz, Amysine, Sinopeuses, sive etiam, inquit ille, subditorum meorum fuerint, præternavigare prohibeantur, nisi prius contractis velis gal navarchæ solvant, quo penso prætervehi queant: quæ vero navis' non obtemperaverit, tormento quassata demergatur. His aliisque constitutis, Pheruzio quadringentorum juvenum ad castri custodiam præsidium reliquit, et Adrianopolim insolens ille ac superbus revertitur, quaIsmaelis Bullialdi notæ. Αλωνας. Hæc vos, locum seu aream in qua messis trituraretur, significat, at pro ipso frumen to bic usurpatur. vectiΦερούζαγαν. Leunclavio Pherizes begus appellatur. In historia Langarica Frige-begus.

τοῦ παλατίου τοῦ ἡγεμόνος εὐνουχόπουλοι, οἳ καὶ aliquot reperti sunt, qui coram imperatore adducit παρασταθέντες τῷ βασιλεῖ εἶπον· Εἰ μὲν ἀπολύ σεις ἡμᾶς, ὦ βασιλεῦ, πρὸ τοῦ τὸν ἥλιον κλῖναι πρὸς δυσμάς, χάριν εἰσομέν σοι· εἰ δὲ μετὰ δύσιν ἡλίου, μὴ εὑρεθέντες ἐνώπιον τοῦ ἡγεμό νος, γνῶθι τὸ μετὰ ταῦτα ἀπολυθῆναι, οὐκ ἔσται ἡμῖν πρόσχαρι, ἀλλὰ καὶ λίαν θανάσιμον. Διό ποίησον εἰς ἡμᾶς ἔλεος, καὶ ἀπόλυσον τῇ ὥρᾳ ταύτῃ· εἰ δ' οὐ μὴ, κέλευσον ἀποτμηθῆναι τὰς κεφαλάς· κρεῖττον γὰρ παρ' ὑμῶν τεθνάναι, ἢ παρὰ τοῦ κοινοῦ τῆς οἰκουμένης ολέθρου. Ταῦτα ἀκούσας ὁ βασιλεὺς ἐκάμφθη τῇ γνώμῃ, καὶ ἀπέ λυσεν αὐτοὺς τῇ ὥρᾳ ἐκείνῃ. Καὶ στείλας ἀποκρι σιαρίους πρὸς τὸν τύραννον εἶπεν· Ἐπεὶ τὰ τῆς μάχης ᾑρετίσω, καὶ οὔτε ὅρκοις οὔτε κολακείαις πεισθῆναι ποιῆσαί σε ἔχω, ποίει ὁ βούλει. Εγώ γὰρ πρὸς τὸν Θεὸν καταφεύγω, καὶ εἰ θελητών αὐτῷ ἐστι τοῦ δοῦναι καὶ τὴν πόλιν ταύτην εἰς χεῖρας σου, τίς ὁ ἀντειπεῖν δυνάμενος; Εἰ δὲ πάλιν ἐμφυτεύσει εἰρήνην ἐν τῇ καρδίᾳ σου, καὶ τοῦτο ἀσπασίως ἀποδέχομαι. Πλὴν κατὰ τὸ παρὶν λάβε σου τὰς συνθήκας καὶ τοὺς ἔρκους· ἐγὼ ἀπὸ τοῦ νῦν τὰς πύλας τῆς πόλεως κεκλεισμένας ἔχων, καὶ τοὺς ἔνδον φυλάξω ὅσον ἡ δύναμις· σὺ δὲ καταδυναστεύων δυνάστευε, ἕως ὁ δίκαιος κριτὴς ἀποδώσει ἑκάστῳ, ἐμοί τε καί σοι, τὴν δικαίαν ἀπόφασιν. Ταῦτα ἐνωτισθεὶς ὁ βάρβαρος, καὶ μηδὲ τὸ οἱονοῦν εἰς νοῦν μελετήσας ἀπολογίαν, παρευθὺ ἐκέλευσε διαλαλιάν μάχης γενέσθαι. 'Ο δὲ βασιλεὺς, προορῶν τὸ μέλλον, πρὸ ἓξ G μηνῶν εἶχε τὰ φρούρια ἐν ἐπιμελείᾳ, καὶ τοὺς χω ρίτας τοὺς ἐγγὺς τῆς πόλεως ἔνδον· καὶ τὸν θερι ζόμενον στάχυν, καὶ τὰς λικμιζομένας ἄλωνας ἔνδον εκόμιζον. Ὁ δὲ ἡγεμὼν ἀπαρτίσας καλῶς τὸ φρούριον, καὶ εἰς πάχος τὰ τείχη καὶ τοὺς πύργους λ' σπιθαμὰς ἐκτείνας, καὶ τὸ ὕψος εἰς τὸ ἀρ κοῦν. Καὶ ἐν τῷ πύργῳ τοῦ Χαλίλ Πασία χώνας χαλκοῦς, ἀπολύοντας πέτρας ὑπὲρ ἐξακοσίων λιτρών τὸ βάρος, καὶ τῶν αὐτοῦ πιστοτάτων δούλων Φεροὺς Αγαν ὀνόματι παραδούς το πολίχνιον· παραγγείλας αὐτῷ ναῦς τὰς ἀφ' Ελλησπόντου πρὸς Πόντον, καὶ τὰς ἀπὸ Πόντου πρὸς Ἑλλήσπον τον, κἂν ὁποίας ἄρα αὐθεντίας τυγχάνουσι, ετε Γενουνται, ἦτε Βενετοί, Κωνσταντινουπολίται, Καφατινοί, Τραπεζούντιοι, Αμυσινοί, Σινώπεοι, καὶ οἱ ἐκ τῆς ἐμῆς ἀνθεντίας ὁποιησοῦν τύχης κἂν ὦσι. Νῆες, τριήρεις, διήρεις, βάλκαι, ἀκάτια, μὴ πλείτωσαν πρὶν χαλάσοντες τὰ ἱστία, τὸ κομμέρκιον διδόναι, καὶ οὕτως τὴν ὁδὸν αὐτῶν πορευέσθωσαν. Ἡ δὲ ἀπειθήσασα ναῦς, καὶ μὴ ἐνδοῦσα σὺν τῇ πετροβόλῳ καταποντισθήτω. Ταῦτα καὶ ἕτερα διαταξάμενος ὁ ἀλαζών, δοὺς αὐτῷ καὶ τετρακοσίους νέους εἰς φυσ λακὴν τοῦ πολιχνίου, αὐτὸς εἰς ᾿Αδριανούπολιν ἐπορεύετο τέτρασι μησὶ τὸ πᾶν ἀπαρτίσας, ἤδη της dixerunt: Si nos, o imperator, priusquam ad occasuni sol vergat, dimiseris, maximam tibi gratiam habebimus. Quod si post solis occasumcoram principe non adfuerimus, tibi persuasum cupimus, non ingratam tantum esse, sed etiam perniciem, dimissionem ac domuitionem allaturas; quapropter nostri mizerius nunc liberos remille; sin minus, capita nobis amputari impera. Satius enim nobis est manibus vestris confici, quam a communi orbis universi devastatore neci dedi. Ilisce flexus et emollitus imperator liberos abire iHico permisit. Tyranno deinde per legatos talia significat: Quandoquidem bellum pace potius duxisti, neque te jurejurando aut obsequiis ad concordiam revocare possum, libidini tuæ indulge. Ad Deum ego confugio, cui al decretum ac propositum sil hanc urbem tibi tradere, quis obloqui vel resistere poterit? Si rursus in animum tuum pacis cogitationes instillaverit, in eas libenter concedam. Verumtamen impræsens partis fœderibus, quibus te jurejurando astrinxieti, sulutus sis: portas urbis deinceps occlusas tenebo, cujus incolas pro viribus meis propugnabo. Tu potentior regna, donec justus judex de utroque nostrum sententiam feral. Hæc cum audiisset barbarus, neque, qua se excusaret, causam aliquam adducere sollicitus, bellum indici 138 subito jussit. Imperator rebus sibi prævisis prospiciens, ante sex menses præsidia suppleverat, et rusticos viciuorum pagorum intra menia urbis receperat: qui omnem messem in spica, triticumqus vauno purgatum ac ventilatum in urbem comportaverant. Castrum interea princeps Mehemetes omnibus partibus absolvit, muro et turribus triginta palmorum crassitudine, altitudine etiam convenienti fabricatis. Inque turri, quam Halil. Bassa edificaverat, tormenta ænea collocavit, que lapides supra sexcentarum librarum pondo explodebant. Arcis custodia Pheruzium Agai sibi fidelissimum servum præfecit; mandatque. εἰ, ei, ut naves, triremes, biremes, navigia cl acatia, quæcunque ab Hellesponto ad Pontum, vel a Ponto ad Hellespontum navigarent, cujuscunque dominationis ac ditionis, Genuenses, Veneta, Constantinopolitana, Trapezuntiz, Amysine, Sinopeuses, sive etiam, inquit ille, subditorum meorum fuerint, præternavigare prohibeantur, nisi prius contractis velis gal navarchæ solvant, quo penso prætervehi queant: quæ vero navis' non obtemperaverit, tormento quassata demergatur. His aliisque constitutis, Pheruzio quadringentorum juvenum ad castri custodiam præsidium reliquit, et Adrianopolim insolens ille ac superbus revertitur, quaIsmaelis Bullialdi notæ. Αλωνας. Hæc vos, locum seu aream in qua messis trituraretur, significat, at pro ipso frumen to bic usurpatur. vectiΦερούζαγαν. Leunclavio Pherizes begus appellatur. In historia Langarica Frige-begus.

τοῦ παλατίου τοῦ ἡγεμόνος εὐνουχόπουλοι, οἳ καὶ aliquot reperti sunt, qui coram imperatore adducit παρασταθέντες τῷ βασιλεῖ εἶπον· Εἰ μὲν ἀπολύ σεις ἡμᾶς, ὦ βασιλεῦ, πρὸ τοῦ τὸν ἥλιον κλῖναι πρὸς δυσμάς, χάριν εἰσομέν σοι· εἰ δὲ μετὰ δύσιν ἡλίου, μὴ εὑρεθέντες ἐνώπιον τοῦ ἡγεμό νος, γνῶθι τὸ μετὰ ταῦτα ἀπολυθῆναι, οὐκ ἔσται ἡμῖν πρόσχαρι, ἀλλὰ καὶ λίαν θανάσιμον. Διό ποίησον εἰς ἡμᾶς ἔλεος, καὶ ἀπόλυσον τῇ ὥρᾳ ταύτῃ· εἰ δ' οὐ μὴ, κέλευσον ἀποτμηθῆναι τὰς κεφαλάς· κρεῖττον γὰρ παρ' ὑμῶν τεθνάναι, ἢ παρὰ τοῦ κοινοῦ τῆς οἰκουμένης ολέθρου. Ταῦτα ἀκούσας ὁ βασιλεὺς ἐκάμφθη τῇ γνώμῃ, καὶ ἀπέ λυσεν αὐτοὺς τῇ ὥρᾳ ἐκείνῃ. Καὶ στείλας ἀποκρι σιαρίους πρὸς τὸν τύραννον εἶπεν· Ἐπεὶ τὰ τῆς μάχης ᾑρετίσω, καὶ οὔτε ὅρκοις οὔτε κολακείαις πεισθῆναι ποιῆσαί σε ἔχω, ποίει ὁ βούλει. Εγώ γὰρ πρὸς τὸν Θεὸν καταφεύγω, καὶ εἰ θελητών αὐτῷ ἐστι τοῦ δοῦναι καὶ τὴν πόλιν ταύτην εἰς χεῖρας σου, τίς ὁ ἀντειπεῖν δυνάμενος; Εἰ δὲ πάλιν ἐμφυτεύσει εἰρήνην ἐν τῇ καρδίᾳ σου, καὶ τοῦτο ἀσπασίως ἀποδέχομαι. Πλὴν κατὰ τὸ παρὶν λάβε σου τὰς συνθήκας καὶ τοὺς ἔρκους· ἐγὼ ἀπὸ τοῦ νῦν τὰς πύλας τῆς πόλεως κεκλεισμένας ἔχων, καὶ τοὺς ἔνδον φυλάξω ὅσον ἡ δύναμις· σὺ δὲ καταδυναστεύων δυνάστευε, ἕως ὁ δίκαιος κριτὴς ἀποδώσει ἑκάστῳ, ἐμοί τε καί σοι, τὴν δικαίαν ἀπόφασιν. Ταῦτα ἐνωτισθεὶς ὁ βάρβαρος, καὶ μηδὲ τὸ οἱονοῦν εἰς νοῦν μελετήσας ἀπολογίαν, παρευθὺ ἐκέλευσε διαλαλιάν μάχης γενέσθαι. 'Ο δὲ βασιλεὺς, προορῶν τὸ μέλλον, πρὸ ἓξ G μηνῶν εἶχε τὰ φρούρια ἐν ἐπιμελείᾳ, καὶ τοὺς χω ρίτας τοὺς ἐγγὺς τῆς πόλεως ἔνδον· καὶ τὸν θερι ζόμενον στάχυν, καὶ τὰς λικμιζομένας ἄλωνας ἔνδον εκόμιζον. Ὁ δὲ ἡγεμὼν ἀπαρτίσας καλῶς τὸ φρούριον, καὶ εἰς πάχος τὰ τείχη καὶ τοὺς πύργους λ' σπιθαμὰς ἐκτείνας, καὶ τὸ ὕψος εἰς τὸ ἀρ κοῦν. Καὶ ἐν τῷ πύργῳ τοῦ Χαλίλ Πασία χώνας χαλκοῦς, ἀπολύοντας πέτρας ὑπὲρ ἐξακοσίων λιτρών τὸ βάρος, καὶ τῶν αὐτοῦ πιστοτάτων δούλων Φεροὺς Αγαν ὀνόματι παραδούς το πολίχνιον· παραγγείλας αὐτῷ ναῦς τὰς ἀφ' Ελλησπόντου πρὸς Πόντον, καὶ τὰς ἀπὸ Πόντου πρὸς Ἑλλήσπον τον, κἂν ὁποίας ἄρα αὐθεντίας τυγχάνουσι, ετε Γενουνται, ἦτε Βενετοί, Κωνσταντινουπολίται, Καφατινοί, Τραπεζούντιοι, Αμυσινοί, Σινώπεοι, καὶ οἱ ἐκ τῆς ἐμῆς ἀνθεντίας ὁποιησοῦν τύχης κἂν ὦσι. Νῆες, τριήρεις, διήρεις, βάλκαι, ἀκάτια, μὴ πλείτωσαν πρὶν χαλάσοντες τὰ ἱστία, τὸ κομμέρκιον διδόναι, καὶ οὕτως τὴν ὁδὸν αὐτῶν πορευέσθωσαν. Ἡ δὲ ἀπειθήσασα ναῦς, καὶ μὴ ἐνδοῦσα σὺν τῇ πετροβόλῳ καταποντισθήτω. Ταῦτα καὶ ἕτερα διαταξάμενος ὁ ἀλαζών, δοὺς αὐτῷ καὶ τετρακοσίους νέους εἰς φυσ λακὴν τοῦ πολιχνίου, αὐτὸς εἰς ᾿Αδριανούπολιν ἐπορεύετο τέτρασι μησὶ τὸ πᾶν ἀπαρτίσας, ἤδη της dixerunt: Si nos, o imperator, priusquam ad occasuni sol vergat, dimiseris, maximam tibi gratiam habebimus. Quod si post solis occasumcoram principe non adfuerimus, tibi persuasum cupimus, non ingratam tantum esse, sed etiam perniciem, dimissionem ac domuitionem allaturas; quapropter nostri mizerius nunc liberos remille; sin minus, capita nobis amputari impera. Satius enim nobis est manibus vestris confici, quam a communi orbis universi devastatore neci dedi. Ilisce flexus et emollitus imperator liberos abire iHico permisit. Tyranno deinde per legatos talia significat: Quandoquidem bellum pace potius duxisti, neque te jurejurando aut obsequiis ad concordiam revocare possum, libidini tuæ indulge. Ad Deum ego confugio, cui al decretum ac propositum sil hanc urbem tibi tradere, quis obloqui vel resistere poterit? Si rursus in animum tuum pacis cogitationes instillaverit, in eas libenter concedam. Verumtamen impræsens partis fœderibus, quibus te jurejurando astrinxieti, sulutus sis: portas urbis deinceps occlusas tenebo, cujus incolas pro viribus meis propugnabo. Tu potentior regna, donec justus judex de utroque nostrum sententiam feral. Hæc cum audiisset barbarus, neque, qua se excusaret, causam aliquam adducere sollicitus, bellum indici 138 subito jussit. Imperator rebus sibi prævisis prospiciens, ante sex menses præsidia suppleverat, et rusticos viciuorum pagorum intra menia urbis receperat: qui omnem messem in spica, triticumqus vauno purgatum ac ventilatum in urbem comportaverant. Castrum interea princeps Mehemetes omnibus partibus absolvit, muro et turribus triginta palmorum crassitudine, altitudine etiam convenienti fabricatis. Inque turri, quam Halil. Bassa edificaverat, tormenta ænea collocavit, que lapides supra sexcentarum librarum pondo explodebant. Arcis custodia Pheruzium Agai sibi fidelissimum servum præfecit; mandatque. εἰ, ei, ut naves, triremes, biremes, navigia cl acatia, quæcunque ab Hellesponto ad Pontum, vel a Ponto ad Hellespontum navigarent, cujuscunque dominationis ac ditionis, Genuenses, Veneta, Constantinopolitana, Trapezuntiz, Amysine, Sinopeuses, sive etiam, inquit ille, subditorum meorum fuerint, præternavigare prohibeantur, nisi prius contractis velis gal navarchæ solvant, quo penso prætervehi queant: quæ vero navis' non obtemperaverit, tormento quassata demergatur. His aliisque constitutis, Pheruzio quadringentorum juvenum ad castri custodiam præsidium reliquit, et Adrianopolim insolens ille ac superbus revertitur, quaIsmaelis Bullialdi notæ. Αλωνας. Hæc vos, locum seu aream in qua messis trituraretur, significat, at pro ipso frumen to bic usurpatur. vectiΦερούζαγαν. Leunclavio Pherizes begus appellatur. In historia Langarica Frige-begus.

10'1 DUCE drimestri tempore fine operi imposito, imperii & ἡγεμονίας αὐτοῦ τρέχοντος δευτέρου ἔτους, ἀπὸ δὲ sui anno secundo labente; qui fuit ab orbe con- κτίσεως κόσμου dito 6961 (Christi 1432). CAPUT XXXV. εξα Mehemetes de occupanda Constantinopoli consilia agitat. Bombardarum fusor Hehemeti tormentum eneum pragran e fundit. Navis Veneta Bosporum navigens demergitur, cujus navarchus et vectores capti, Mehemetis jussu crudeliter interfecti Bombarde vim Adrianopoli probant. Mehemetes Halilem Bassam noctu ad se vocat, et cum eo de Constantinopoli subjugandu consilia tractat. Halil magno se periculo ereptum putans, lœlus a Mehemele discedit. puem, Θέρους οὖν παρελθόντος, καὶ τῆς μετοπωρινής ὥρας ἀρχούσης, οἴκοι διάγων οὐκ ἐδίδου ἀνάπαυσιν τοῖς βλεφάροις, ἀλλὰ καὶ ἐν νυκτὶ καὶ ἡμέρᾳ την φροντίδα τῆς πόλεως εἶχε, πῶς αὐτὴν λάβοι, πῶς κύριος αὐτῆς γένοιτο. Ἔτι ὄντος οὖν αὐτοῦ ἐν τῷ πολιχνίῳ καὶ οἰκοδομοῦντος, ἐξῆλθεν ἐκ τῆς πόλεως εἷς τεχνίτης ὁ τὰς πετροβολιμαίους χώνας κατα σκευάζων, τὸ γένος Ούγγρος, τεχνίτης δοκιμώτα τος· οὗτος πρὸ πολλοῦ ἐν τῇ Κωνσταντινουπόλει ἐλθὼν καὶ σημάνας τοῖς μεσάζουσι τῷ βασιλεῖ τὴν τέχνην αὐτοῦ, ἀνέφερον τῷ βασιλεῖ. Ὁ δὲ βασιλεὺς γράψας αὐτῷ σιτηρέσιον οὐκ ἄξιον πρὸς τὴν ἐπιστή μην αὐτοῦ, οὐδ᾽ ἐκεῖνο τὸ μηδαμινὸν, καὶ εὐαρί μητον ἐδίδοσαν τῷ τεχνίτῃ. Οθεν καὶ ἀπογνούς καταλιπὼν τὴν πόλιν, μιᾷ τῶν ἡμερῶν τρέχει πρὸς τὸν βάρβαρον. Καὶ αὐτὸς ἀσπασίως ἀποδεξάμενος, καὶ τροφάς, καὶ ἐνδύματα φιλοτιμήσας αὐτὸν δίδωσι, καὶ ῥόγαν τόσην, ὅσην εἰ ὁ βασιλεὺς τὸ τέταρ τον ἔδίδεν, οὐκ ἂν ἀπεδίδρασκε τῆς Κωνσταντινου πόλεως. Ερωτηθείς οὖν παρὰ τοῦ ἡγεμόνος, εἰ δύναται κενῶσαι χωνείαν μεγάλην πέτραν φέρουσαν υπερμεγέθη, ὅσον πρὸς τὴν ἀλκὴν καὶ τὸ πάχος τοῦ Estate jam exacta, antumnoque inchoante domi agebat Mehenetes pervigil as irrequietus: iuterdiu namque ac noctu, quibus artibus ac machinis urbem occupare posse', suoque dominio adjicere, meditabatur. Contigit autem, dum in castro exædificando occupatus erat, æneorum tormentorum fusorem Hungarum, artificem celeberrimum urbe relicta abiisse. Jam diu erat, cum is Constantinopolim profectus Mesazontibus imperatoris artem suam exposuerat, de qua etiam ad imperatorem 139 retulerunt: qui artifci tanto sportulam quotidianam, ejus arti ac scientix minime parem, attribuit; quam tamen, quantumvis exiguam et teei non demetiebantur. Quare de vita sustinenda desperans, quadam die ad Barbarum urbe Telicta cursim ablit a quo blande et amice susceptus, victum et vestes honorifice habitus accepit. Mercedem etiam adeo amplam ei condixit, ut si quartam ejus partem ab imperatore accepisset, Constantinopoli nusquam aufugisset. Hunc interrogavit Mehemetes, num possit bombardam fusilem fabricare tanta magnitudinis, ut lapidem prægrandem eo impetu emittere τείχους τῆς πόλεως. Αὐτὸς δὲ ἀνταπεκρίνατο· Δύνα possit, qui murorum firmitudinem ac latitudinem vincat. Respondit artifex: Si tibi libitum erit, tormentum æneum ſundere possum cujuslibet lapidis capax. Muri urbis accurate etiam mihi explorati sunt, quos non solum, sed et Babylonios quoque, lapidibus tormento meo explosis, in puto verem comminuam. Totum, quod ariis ac operis mei est, rite absolvam. Quam longus vero futurus sit jactus, nec scio, nec assero. Hæc cum intellexisset princeps, fabricari tormentum ænenm jussit, de lapidum emissione et jactu deterininando postea deliberaturus. As itaque conquisitum, modulusque operis ab artifice deformatus, tribusque mensibus conflatum fusumque est monstrum quoddam formidabile et horrentiun. Per id tempus, cum navarehus quidam Venetus nomine Ricius, magna navi ab ostio sacro ad castrum Bascesen navigaret, nec vela conμαι, εἰ βούλει, κατασκευάσαι χωνείαν, ὅση τὸ μέγεθος τυγχάνει τῆς δεικνυομένης μοι πέτρας. Εγὼ γὰρ τὰ τείχη τῆς πόλεως ἀκριβῶς ἐπίσταμαι, οὐ μόνον γὰρ ἐκεῖνα, ἀλλὰ καὶ τὰ Βαβυλώ για τείχη, ὡς χοῦν λεπτυνεῖ ἡ παρὰ τῆς χωνείας τῆς ἐμῆς ἀφεθεῖσα. Πλὴν ἐγὼ τὸ πᾶν τοῦ ἔργου καλῶς ἀπαρτίσω· τὴν δὲ βολὴν οὐκ ἐπίστα μαι, οὐδὲ συντάσσομαι. Τοῦτο ἀκούσας ὁ ἡγεμὼν ἔφη, Κατασκευασόν μοι τὴν χωνείαν, περὶ δὲ τῆς βολῆς τοῦ λίθου αὐτὸς ὄψομαι. Ηρξαντο συναθροίζειν χαλκόν. Τοίνυν καὶ ὁ τεχνίτης τὸν τύπον τῆς σκευῆς ἔπλαττεν. Ἐν τρισὶν οὖν μησὶ κατεσκευάσθη, καὶ ἐχωνεύθη τέρας τι φοβερὸν καὶ ἐξαι στον. Ἐν δὲ τῷ Πασχεσὲν πολιχνίῳ τὰς ἡμέρας εκείνας κατερχομένης νηὸς ἐκ τοῦ στομίου μεγάλης τῶν Βενετικῶν, Ρύτζος ὁ ναύαρχος τούνομα καὶ μὴ Ismaelis Bullialdi notæ. Εξῆλθεν ἐκ τῆς πόλεως εἰς τεχνίτης. De illo artifice Leonardus Chiensis in enariatione captivitatis Constantinopoleos. [Itaque artifex cui provisio negata fuit ex nostris, ad Teucros (Turcos dicere vult reductus, quanto ingenio potuit, naves (rangere studuit.] Laonicus de eodem lib. vult: Τηλεβολιστὴς δὲ ἦν τοῦ βασιλέως, τοὔνομα Όρδανος, Δὰξ τὸ γένος, καὶ πρότερον παρ' Έλλησι διατρίβων, καὶ τοὺς Ἕλληνας ἀπολιπών δεόμενος βίου ἀφίκετο παρὰ τὰς θύρας τοῦ βασιλέως. Sultani porTo bombardarius erat Dacus quidam nomine Urbanus, qui inter Græcos primum habitaverat; victus vero quotidiani inopia conclus, eos reliquit, et ad sultani porlam se contulit. Ρύτζος ὁ ναύαρχος τούνομα. Phrantzes, lib. nir, cap. 3, de isto Riccio mentionem facit, et a Turcis interfectum fuisse insinuat his verbis: Et ego 14 Septembris anni 6960, Christi 1451,

10'1 DUCE drimestri tempore fine operi imposito, imperii & ἡγεμονίας αὐτοῦ τρέχοντος δευτέρου ἔτους, ἀπὸ δὲ sui anno secundo labente; qui fuit ab orbe con- κτίσεως κόσμου dito 6961 (Christi 1432). CAPUT XXXV. εξα Mehemetes de occupanda Constantinopoli consilia agitat. Bombardarum fusor Hehemeti tormentum eneum pragran e fundit. Navis Veneta Bosporum navigens demergitur, cujus navarchus et vectores capti, Mehemetis jussu crudeliter interfecti Bombarde vim Adrianopoli probant. Mehemetes Halilem Bassam noctu ad se vocat, et cum eo de Constantinopoli subjugandu consilia tractat. Halil magno se periculo ereptum putans, lœlus a Mehemele discedit. puem, Θέρους οὖν παρελθόντος, καὶ τῆς μετοπωρινής ὥρας ἀρχούσης, οἴκοι διάγων οὐκ ἐδίδου ἀνάπαυσιν τοῖς βλεφάροις, ἀλλὰ καὶ ἐν νυκτὶ καὶ ἡμέρᾳ την φροντίδα τῆς πόλεως εἶχε, πῶς αὐτὴν λάβοι, πῶς κύριος αὐτῆς γένοιτο. Ἔτι ὄντος οὖν αὐτοῦ ἐν τῷ πολιχνίῳ καὶ οἰκοδομοῦντος, ἐξῆλθεν ἐκ τῆς πόλεως εἷς τεχνίτης ὁ τὰς πετροβολιμαίους χώνας κατα σκευάζων, τὸ γένος Ούγγρος, τεχνίτης δοκιμώτα τος· οὗτος πρὸ πολλοῦ ἐν τῇ Κωνσταντινουπόλει ἐλθὼν καὶ σημάνας τοῖς μεσάζουσι τῷ βασιλεῖ τὴν τέχνην αὐτοῦ, ἀνέφερον τῷ βασιλεῖ. Ὁ δὲ βασιλεὺς γράψας αὐτῷ σιτηρέσιον οὐκ ἄξιον πρὸς τὴν ἐπιστή μην αὐτοῦ, οὐδ᾽ ἐκεῖνο τὸ μηδαμινὸν, καὶ εὐαρί μητον ἐδίδοσαν τῷ τεχνίτῃ. Οθεν καὶ ἀπογνούς καταλιπὼν τὴν πόλιν, μιᾷ τῶν ἡμερῶν τρέχει πρὸς τὸν βάρβαρον. Καὶ αὐτὸς ἀσπασίως ἀποδεξάμενος, καὶ τροφάς, καὶ ἐνδύματα φιλοτιμήσας αὐτὸν δίδωσι, καὶ ῥόγαν τόσην, ὅσην εἰ ὁ βασιλεὺς τὸ τέταρ τον ἔδίδεν, οὐκ ἂν ἀπεδίδρασκε τῆς Κωνσταντινου πόλεως. Ερωτηθείς οὖν παρὰ τοῦ ἡγεμόνος, εἰ δύναται κενῶσαι χωνείαν μεγάλην πέτραν φέρουσαν υπερμεγέθη, ὅσον πρὸς τὴν ἀλκὴν καὶ τὸ πάχος τοῦ Estate jam exacta, antumnoque inchoante domi agebat Mehenetes pervigil as irrequietus: iuterdiu namque ac noctu, quibus artibus ac machinis urbem occupare posse', suoque dominio adjicere, meditabatur. Contigit autem, dum in castro exædificando occupatus erat, æneorum tormentorum fusorem Hungarum, artificem celeberrimum urbe relicta abiisse. Jam diu erat, cum is Constantinopolim profectus Mesazontibus imperatoris artem suam exposuerat, de qua etiam ad imperatorem 139 retulerunt: qui artifci tanto sportulam quotidianam, ejus arti ac scientix minime parem, attribuit; quam tamen, quantumvis exiguam et teei non demetiebantur. Quare de vita sustinenda desperans, quadam die ad Barbarum urbe Telicta cursim ablit a quo blande et amice susceptus, victum et vestes honorifice habitus accepit. Mercedem etiam adeo amplam ei condixit, ut si quartam ejus partem ab imperatore accepisset, Constantinopoli nusquam aufugisset. Hunc interrogavit Mehemetes, num possit bombardam fusilem fabricare tanta magnitudinis, ut lapidem prægrandem eo impetu emittere τείχους τῆς πόλεως. Αὐτὸς δὲ ἀνταπεκρίνατο· Δύνα possit, qui murorum firmitudinem ac latitudinem vincat. Respondit artifex: Si tibi libitum erit, tormentum æneum ſundere possum cujuslibet lapidis capax. Muri urbis accurate etiam mihi explorati sunt, quos non solum, sed et Babylonios quoque, lapidibus tormento meo explosis, in puto verem comminuam. Totum, quod ariis ac operis mei est, rite absolvam. Quam longus vero futurus sit jactus, nec scio, nec assero. Hæc cum intellexisset princeps, fabricari tormentum ænenm jussit, de lapidum emissione et jactu deterininando postea deliberaturus. As itaque conquisitum, modulusque operis ab artifice deformatus, tribusque mensibus conflatum fusumque est monstrum quoddam formidabile et horrentiun. Per id tempus, cum navarehus quidam Venetus nomine Ricius, magna navi ab ostio sacro ad castrum Bascesen navigaret, nec vela conμαι, εἰ βούλει, κατασκευάσαι χωνείαν, ὅση τὸ μέγεθος τυγχάνει τῆς δεικνυομένης μοι πέτρας. Εγὼ γὰρ τὰ τείχη τῆς πόλεως ἀκριβῶς ἐπίσταμαι, οὐ μόνον γὰρ ἐκεῖνα, ἀλλὰ καὶ τὰ Βαβυλώ για τείχη, ὡς χοῦν λεπτυνεῖ ἡ παρὰ τῆς χωνείας τῆς ἐμῆς ἀφεθεῖσα. Πλὴν ἐγὼ τὸ πᾶν τοῦ ἔργου καλῶς ἀπαρτίσω· τὴν δὲ βολὴν οὐκ ἐπίστα μαι, οὐδὲ συντάσσομαι. Τοῦτο ἀκούσας ὁ ἡγεμὼν ἔφη, Κατασκευασόν μοι τὴν χωνείαν, περὶ δὲ τῆς βολῆς τοῦ λίθου αὐτὸς ὄψομαι. Ηρξαντο συναθροίζειν χαλκόν. Τοίνυν καὶ ὁ τεχνίτης τὸν τύπον τῆς σκευῆς ἔπλαττεν. Ἐν τρισὶν οὖν μησὶ κατεσκευάσθη, καὶ ἐχωνεύθη τέρας τι φοβερὸν καὶ ἐξαι στον. Ἐν δὲ τῷ Πασχεσὲν πολιχνίῳ τὰς ἡμέρας εκείνας κατερχομένης νηὸς ἐκ τοῦ στομίου μεγάλης τῶν Βενετικῶν, Ρύτζος ὁ ναύαρχος τούνομα καὶ μὴ Ismaelis Bullialdi notæ. Εξῆλθεν ἐκ τῆς πόλεως εἰς τεχνίτης. De illo artifice Leonardus Chiensis in enariatione captivitatis Constantinopoleos. [Itaque artifex cui provisio negata fuit ex nostris, ad Teucros (Turcos dicere vult reductus, quanto ingenio potuit, naves (rangere studuit.] Laonicus de eodem lib. vult: Τηλεβολιστὴς δὲ ἦν τοῦ βασιλέως, τοὔνομα Όρδανος, Δὰξ τὸ γένος, καὶ πρότερον παρ' Έλλησι διατρίβων, καὶ τοὺς Ἕλληνας ἀπολιπών δεόμενος βίου ἀφίκετο παρὰ τὰς θύρας τοῦ βασιλέως. Sultani porTo bombardarius erat Dacus quidam nomine Urbanus, qui inter Græcos primum habitaverat; victus vero quotidiani inopia conclus, eos reliquit, et ad sultani porlam se contulit. Ρύτζος ὁ ναύαρχος τούνομα. Phrantzes, lib. nir, cap. 3, de isto Riccio mentionem facit, et a Turcis interfectum fuisse insinuat his verbis: Et ego 14 Septembris anni 6960, Christi 1451,

lis lapideum præsidiarii emiserunt: cujus ictu quassala ac fracta in profundum demersa est. Navarchus et triginta alii acatio conscenso in littus evadunt: quos comprehensos Turci manibus et collo catenis injectis vinciunt; et una catena omnes vinctos Didymotichum ad principem, qui tum ibi morabatur, ducunt. His omnibus caput amputari, navarchum adacto per anun palo pecari, insepultaque eorum cadavera projici jussit, qum paucos post dies, illis in locis tunc agens, vidi. Didymoticho postquam abiit Adrianopolim Januario labente, omniaque bellica instrumenta apparavit; tormentum· æneum ab illo artifice fusum probare et experiri voχαλάσας τὰ ἱστία, πέτραν ἀκοντίσαντες οἱ τοῦ κά- traxisset: in navem illam globum ingentis moστρου ὑπερμεγέθη, τὴν ναῦν διέρρηξε, καὶ εἰσδυομένῃ τῷ βυθῷ ὁ ναύαρχος σὺν λοιποῖς τριάκοντα ἐν ἀκατίῳ ἐμβάντες ἐξῆλθον ἐν τῷ αἰγιαλῷ. Οἱ δὲ Τοῦρκος λαβόντες αὐτοὺς͵ καὶ δήσαντες τὰς χεῖρας καὶ τοὺς τραχήλους ἐν ἀλύσει, περάσαντες ὡς ἐν μια σειρά, τούτους πρὸς τὸν ἡγεμόνα ἀπήγαγον τότε ἐν Διδυμοτείχῳ διάγοντα. Εκέλευσεν οὖν τοὺς πάντας ἀποκεφαλισθῆναι· τὸν δὲ ναύαρχον ἐν τῷ πάλῳ διὰ τοῦ ἀφεδρῶνος τὴν ψυχὴν ἀπορρίψαι, καὶ ἀτάφους ἀφεῖναι, οὓς καὶ εἶδον ἐγώ, μεθ' ἡμέρας ὀλίγας ἐκεῖ διαγομένου μου. Ελθὼν δὲ ἀπὸ Διδυμοτοίχου ἐν ᾿Αδριανουπόλει τῷ Ἰανουαρίῳ μηνὶ, καὶ πᾶσαν σκευασίαν πολεμικὴν ἑτοιμάσας, τὴν χωνείαν ἣν ὁ τεχνίτης ἐκεῖνος κατεσκεύασεν, ἠβουλήθη δοκιμάσαι. Καὶ δὴ παραστήσας αὐτὴν τεχνηέντως ἔμπρο- luit. Illud ergo machinis, ante portam majoσθεν τῆς μεγάλης πύλης τῆς αὐλῆς τῶν παλατίων, τῶν παρ' αὐτοῦ τὸ ἔτος ἐκεῖνο κτισθέντων· καὶ τὴν πέτραν καλῶς ἐνθεὶς, καὶ τὴν βοτάνην σταθμήσας, τὴν αὔριον ἔμελλεν ἀπολύσων αὐτὴν, καὶ ἐν πάσῃ τῇ ᾿Αδριανουπόλει φανερὸν ἐγένετο, τοῦ κατὰ νοῦν ἔχειν τὴν βοὴν καὶ τὸν κτύπον τὸν οὐρανόβροντον, ἵνα μὴ ἐξαίφνης ενωτισθέντες τινὲς ἄφωνοι μείνωσι, καὶ γυναῖκες ἐν γαστρὶ ἔχουσαι τὰ ἔμβρυα ἀπολέ σωσι. Πρωτ οὖν βαλὼν πῦρ ἐν τῇ βοτάνῃ, καὶ διαθερμανθέντος τοῦ πνεύματος, καὶ ἐκκρουσαμένης τῆς πέτρας, ἀπελύθη τῆς χωνείας σὺν ἤχῳ βαρεί ἀεροβάτῳ πληροῦντι τὸν ἀέρα καπνοῦ καὶ ὁμίχλης. Ἡ δὲ βοὴ ἀφίκετο μέχρι σταδίων ρ' τὸ μῆκος· ὁ δὲ λίθος έπεσε μακρόθεν τοῦ ἀφεθέντος τόπου ὡς μίλιον ἔν. Ἐν δὲ τόπῳ τῷ πεσόντι εγένενο βόθρος ὅσον ὀργυιᾶς μιᾶς. Τοσαύτη ἐστὶν ἡ δύναμις τῆς ἀναμε γῆς τῶν βοτάνων τῆς ἀκοντιζούσης τὸν λίθον. rem vestibuli ædium, quas hoc ipso anno princeps exstruxerat, ab artifice adducitur: lapis ei, pulverisque pondus perpensum immittun tur; postridieque ignem injiciendum esse Adrianopolitanis omnibus signifcatur; ut quantus futu rus erat fragor ac strepitus tonitru similis, moniti, nullus eo audito, pavore ex improviso perculsus, 140 mutus feret; ut etiam mulieres prægnantes partum abortu non abjicerent. Mane ergo accenso pulvere, et intra bombardam calefacto spiritu, lapis horrendo cam sono emittitur: tolusque per fumo el caligine completur. Ad centesimum porro stadium fragor sonusque pervenerunt: lapisque ad miliare usque unum, a loco unde emissus fuit, latus est. Uhi tandem cecidit, ad orgyiæ unius altitudinem in terram penetravit: tanta vis est hujus pulveris, quo lapides omittuntur. His intentus princeps noctu et interdiu, in lecto jacens, et postquam surrexerat in palatio sedeus, vel foras incedens anxius ac sollicitus animo versabat, quomodo oppugnandam Constantinopolim aggrederetur, quaque arte eam expugnaret. Adventante vespera duobus ascitis comitibns alias equo vectus, alias pedes incedens, per totam Adrianopolim habitu militari simplici sæpe ambulabat, qui vulgo sermones de se jactabantur, exploraturus. Si quis porro Ἔχων οὖν ἡγεμὼν καὶ ἐν νυκτὶ καὶ ἡμέρᾳ τὴν πᾶσαν φροντίδα, καὶ μέριμναν κοιτώμενος καὶ ἀνιστάμενος, καὶ ἐντὸς τῆς αὐλῆς αὐτοῦ καὶ ἐκτὸς, ποίῳ πολέμῳ, καὶ ποίᾳ μηχανῇ καθέξει τὴν Κων σταντινούπολιν· πολλάκις ἑσπέρας γενομένης σὺν δυσὶ, καὶ μόνοις ἱππεύων, ἐν ἄλλοις πεζός ἅπασαν τὴν ᾿Αδριανοῦ ἐν σχήματι στρατιώτου μετερχόμενος ἀκούων τὰ λεγόμενα περὶ αὐτοῦ. Ἐὰν γὰρ τῶν πολλῶν τις κατέλαβεν ἐν νῷ ὅτι ἡγεμὼν ἐστι, καὶ ἠβουλήθη προσαγορεῦσαι αὐτὸν σὺν εὐφημίᾳ κατὰ τὸ σύνηθες, καὶ αὐτὸς αὔθωρον καιρίαν ἐδίδου τὴν plebeius agnitum principem salutare, faustaque πληγὴν μὴ φειδόμενος, μὴ ἐλεῶν· ἀλλ᾿ ὥσπερ τις ψύλλαν συντρίβων αἰσθάνεται τινος ἡδονῆς, οὕτω καὶ οὗτος οἰκεία χειρὶ φονεύων, ὁ φόνου ἄξιος, ἑδροσίζετο· μιᾷ οὖν τῶν νυκτῶν περὶ δευτέραν φυλακὴν στείλας τῶν τῆς αὐλῆς φυλάκων τινὰς ἡγαγον τὸν Χαλίλ Πασίαν ἐλθόντες δὲ, καὶ τοῖς τούτου εύ νούχα; εἰπόντες τὸ μήνυμα, αὐτοὶ ἐν τῷ κοιτῶνι εἰσελθόντες ἀπήγγειλαν, πῶς ὁ ἡγεμὼν καλεῖ αὐτ τόν· αὐτὸς δὲ σύντρομος γενόμενος ἀπαγορεύσας ἑαυτὸν, καὶ τὴν γυναῖκα καὶ τέκνα κατασπασάμενος ἀπῄει, φέρων μεθ᾽ αὐτοῦ δίσκον ἑνὰ χρυσοῦν πλήρη precari, ut mos est, voluisset: ille nullius nof sertus lethale vulnus statim infligebat: et ut quivis pulicem conterendo voluptatem carpit, sic iste, morte dignus equidem, sua manu interficiendo delectabatur. Nocte quadam, circa secundam custodiam, aliquot aulæ suæ satelliles, qui Halilim Bassam ad se ducerent, mittit. Hi domum illius veniunt, et eunuchis mandata principis exponunt, qui cubiculum heri sui ingressi principem eum ad se accersere nuntiant. Trepidans itaque, conclamatamque salu Ismaelis Bullialdi notæ. Constantinopolim incolumis reverti, in navi optimi viri Antonii Ritzii, qui postea propter Christi fidem marlyrium pertulit.

lis lapideum præsidiarii emiserunt: cujus ictu quassala ac fracta in profundum demersa est. Navarchus et triginta alii acatio conscenso in littus evadunt: quos comprehensos Turci manibus et collo catenis injectis vinciunt; et una catena omnes vinctos Didymotichum ad principem, qui tum ibi morabatur, ducunt. His omnibus caput amputari, navarchum adacto per anun palo pecari, insepultaque eorum cadavera projici jussit, qum paucos post dies, illis in locis tunc agens, vidi. Didymoticho postquam abiit Adrianopolim Januario labente, omniaque bellica instrumenta apparavit; tormentum· æneum ab illo artifice fusum probare et experiri voχαλάσας τὰ ἱστία, πέτραν ἀκοντίσαντες οἱ τοῦ κά- traxisset: in navem illam globum ingentis moστρου ὑπερμεγέθη, τὴν ναῦν διέρρηξε, καὶ εἰσδυομένῃ τῷ βυθῷ ὁ ναύαρχος σὺν λοιποῖς τριάκοντα ἐν ἀκατίῳ ἐμβάντες ἐξῆλθον ἐν τῷ αἰγιαλῷ. Οἱ δὲ Τοῦρκος λαβόντες αὐτοὺς͵ καὶ δήσαντες τὰς χεῖρας καὶ τοὺς τραχήλους ἐν ἀλύσει, περάσαντες ὡς ἐν μια σειρά, τούτους πρὸς τὸν ἡγεμόνα ἀπήγαγον τότε ἐν Διδυμοτείχῳ διάγοντα. Εκέλευσεν οὖν τοὺς πάντας ἀποκεφαλισθῆναι· τὸν δὲ ναύαρχον ἐν τῷ πάλῳ διὰ τοῦ ἀφεδρῶνος τὴν ψυχὴν ἀπορρίψαι, καὶ ἀτάφους ἀφεῖναι, οὓς καὶ εἶδον ἐγώ, μεθ' ἡμέρας ὀλίγας ἐκεῖ διαγομένου μου. Ελθὼν δὲ ἀπὸ Διδυμοτοίχου ἐν ᾿Αδριανουπόλει τῷ Ἰανουαρίῳ μηνὶ, καὶ πᾶσαν σκευασίαν πολεμικὴν ἑτοιμάσας, τὴν χωνείαν ἣν ὁ τεχνίτης ἐκεῖνος κατεσκεύασεν, ἠβουλήθη δοκιμάσαι. Καὶ δὴ παραστήσας αὐτὴν τεχνηέντως ἔμπρο- luit. Illud ergo machinis, ante portam majoσθεν τῆς μεγάλης πύλης τῆς αὐλῆς τῶν παλατίων, τῶν παρ' αὐτοῦ τὸ ἔτος ἐκεῖνο κτισθέντων· καὶ τὴν πέτραν καλῶς ἐνθεὶς, καὶ τὴν βοτάνην σταθμήσας, τὴν αὔριον ἔμελλεν ἀπολύσων αὐτὴν, καὶ ἐν πάσῃ τῇ ᾿Αδριανουπόλει φανερὸν ἐγένετο, τοῦ κατὰ νοῦν ἔχειν τὴν βοὴν καὶ τὸν κτύπον τὸν οὐρανόβροντον, ἵνα μὴ ἐξαίφνης ενωτισθέντες τινὲς ἄφωνοι μείνωσι, καὶ γυναῖκες ἐν γαστρὶ ἔχουσαι τὰ ἔμβρυα ἀπολέ σωσι. Πρωτ οὖν βαλὼν πῦρ ἐν τῇ βοτάνῃ, καὶ διαθερμανθέντος τοῦ πνεύματος, καὶ ἐκκρουσαμένης τῆς πέτρας, ἀπελύθη τῆς χωνείας σὺν ἤχῳ βαρεί ἀεροβάτῳ πληροῦντι τὸν ἀέρα καπνοῦ καὶ ὁμίχλης. Ἡ δὲ βοὴ ἀφίκετο μέχρι σταδίων ρ' τὸ μῆκος· ὁ δὲ λίθος έπεσε μακρόθεν τοῦ ἀφεθέντος τόπου ὡς μίλιον ἔν. Ἐν δὲ τόπῳ τῷ πεσόντι εγένενο βόθρος ὅσον ὀργυιᾶς μιᾶς. Τοσαύτη ἐστὶν ἡ δύναμις τῆς ἀναμε γῆς τῶν βοτάνων τῆς ἀκοντιζούσης τὸν λίθον. rem vestibuli ædium, quas hoc ipso anno princeps exstruxerat, ab artifice adducitur: lapis ei, pulverisque pondus perpensum immittun tur; postridieque ignem injiciendum esse Adrianopolitanis omnibus signifcatur; ut quantus futu rus erat fragor ac strepitus tonitru similis, moniti, nullus eo audito, pavore ex improviso perculsus, 140 mutus feret; ut etiam mulieres prægnantes partum abortu non abjicerent. Mane ergo accenso pulvere, et intra bombardam calefacto spiritu, lapis horrendo cam sono emittitur: tolusque per fumo el caligine completur. Ad centesimum porro stadium fragor sonusque pervenerunt: lapisque ad miliare usque unum, a loco unde emissus fuit, latus est. Uhi tandem cecidit, ad orgyiæ unius altitudinem in terram penetravit: tanta vis est hujus pulveris, quo lapides omittuntur. His intentus princeps noctu et interdiu, in lecto jacens, et postquam surrexerat in palatio sedeus, vel foras incedens anxius ac sollicitus animo versabat, quomodo oppugnandam Constantinopolim aggrederetur, quaque arte eam expugnaret. Adventante vespera duobus ascitis comitibns alias equo vectus, alias pedes incedens, per totam Adrianopolim habitu militari simplici sæpe ambulabat, qui vulgo sermones de se jactabantur, exploraturus. Si quis porro Ἔχων οὖν ἡγεμὼν καὶ ἐν νυκτὶ καὶ ἡμέρᾳ τὴν πᾶσαν φροντίδα, καὶ μέριμναν κοιτώμενος καὶ ἀνιστάμενος, καὶ ἐντὸς τῆς αὐλῆς αὐτοῦ καὶ ἐκτὸς, ποίῳ πολέμῳ, καὶ ποίᾳ μηχανῇ καθέξει τὴν Κων σταντινούπολιν· πολλάκις ἑσπέρας γενομένης σὺν δυσὶ, καὶ μόνοις ἱππεύων, ἐν ἄλλοις πεζός ἅπασαν τὴν ᾿Αδριανοῦ ἐν σχήματι στρατιώτου μετερχόμενος ἀκούων τὰ λεγόμενα περὶ αὐτοῦ. Ἐὰν γὰρ τῶν πολλῶν τις κατέλαβεν ἐν νῷ ὅτι ἡγεμὼν ἐστι, καὶ ἠβουλήθη προσαγορεῦσαι αὐτὸν σὺν εὐφημίᾳ κατὰ τὸ σύνηθες, καὶ αὐτὸς αὔθωρον καιρίαν ἐδίδου τὴν plebeius agnitum principem salutare, faustaque πληγὴν μὴ φειδόμενος, μὴ ἐλεῶν· ἀλλ᾿ ὥσπερ τις ψύλλαν συντρίβων αἰσθάνεται τινος ἡδονῆς, οὕτω καὶ οὗτος οἰκεία χειρὶ φονεύων, ὁ φόνου ἄξιος, ἑδροσίζετο· μιᾷ οὖν τῶν νυκτῶν περὶ δευτέραν φυλακὴν στείλας τῶν τῆς αὐλῆς φυλάκων τινὰς ἡγαγον τὸν Χαλίλ Πασίαν ἐλθόντες δὲ, καὶ τοῖς τούτου εύ νούχα; εἰπόντες τὸ μήνυμα, αὐτοὶ ἐν τῷ κοιτῶνι εἰσελθόντες ἀπήγγειλαν, πῶς ὁ ἡγεμὼν καλεῖ αὐτ τόν· αὐτὸς δὲ σύντρομος γενόμενος ἀπαγορεύσας ἑαυτὸν, καὶ τὴν γυναῖκα καὶ τέκνα κατασπασάμενος ἀπῄει, φέρων μεθ᾽ αὐτοῦ δίσκον ἑνὰ χρυσοῦν πλήρη precari, ut mos est, voluisset: ille nullius nof sertus lethale vulnus statim infligebat: et ut quivis pulicem conterendo voluptatem carpit, sic iste, morte dignus equidem, sua manu interficiendo delectabatur. Nocte quadam, circa secundam custodiam, aliquot aulæ suæ satelliles, qui Halilim Bassam ad se ducerent, mittit. Hi domum illius veniunt, et eunuchis mandata principis exponunt, qui cubiculum heri sui ingressi principem eum ad se accersere nuntiant. Trepidans itaque, conclamatamque salu Ismaelis Bullialdi notæ. Constantinopolim incolumis reverti, in navi optimi viri Antonii Ritzii, qui postea propter Christi fidem marlyrium pertulit.

lis lapideum præsidiarii emiserunt: cujus ictu quassala ac fracta in profundum demersa est. Navarchus et triginta alii acatio conscenso in littus evadunt: quos comprehensos Turci manibus et collo catenis injectis vinciunt; et una catena omnes vinctos Didymotichum ad principem, qui tum ibi morabatur, ducunt. His omnibus caput amputari, navarchum adacto per anun palo pecari, insepultaque eorum cadavera projici jussit, qum paucos post dies, illis in locis tunc agens, vidi. Didymoticho postquam abiit Adrianopolim Januario labente, omniaque bellica instrumenta apparavit; tormentum· æneum ab illo artifice fusum probare et experiri voχαλάσας τὰ ἱστία, πέτραν ἀκοντίσαντες οἱ τοῦ κά- traxisset: in navem illam globum ingentis moστρου ὑπερμεγέθη, τὴν ναῦν διέρρηξε, καὶ εἰσδυομένῃ τῷ βυθῷ ὁ ναύαρχος σὺν λοιποῖς τριάκοντα ἐν ἀκατίῳ ἐμβάντες ἐξῆλθον ἐν τῷ αἰγιαλῷ. Οἱ δὲ Τοῦρκος λαβόντες αὐτοὺς͵ καὶ δήσαντες τὰς χεῖρας καὶ τοὺς τραχήλους ἐν ἀλύσει, περάσαντες ὡς ἐν μια σειρά, τούτους πρὸς τὸν ἡγεμόνα ἀπήγαγον τότε ἐν Διδυμοτείχῳ διάγοντα. Εκέλευσεν οὖν τοὺς πάντας ἀποκεφαλισθῆναι· τὸν δὲ ναύαρχον ἐν τῷ πάλῳ διὰ τοῦ ἀφεδρῶνος τὴν ψυχὴν ἀπορρίψαι, καὶ ἀτάφους ἀφεῖναι, οὓς καὶ εἶδον ἐγώ, μεθ' ἡμέρας ὀλίγας ἐκεῖ διαγομένου μου. Ελθὼν δὲ ἀπὸ Διδυμοτοίχου ἐν ᾿Αδριανουπόλει τῷ Ἰανουαρίῳ μηνὶ, καὶ πᾶσαν σκευασίαν πολεμικὴν ἑτοιμάσας, τὴν χωνείαν ἣν ὁ τεχνίτης ἐκεῖνος κατεσκεύασεν, ἠβουλήθη δοκιμάσαι. Καὶ δὴ παραστήσας αὐτὴν τεχνηέντως ἔμπρο- luit. Illud ergo machinis, ante portam majoσθεν τῆς μεγάλης πύλης τῆς αὐλῆς τῶν παλατίων, τῶν παρ' αὐτοῦ τὸ ἔτος ἐκεῖνο κτισθέντων· καὶ τὴν πέτραν καλῶς ἐνθεὶς, καὶ τὴν βοτάνην σταθμήσας, τὴν αὔριον ἔμελλεν ἀπολύσων αὐτὴν, καὶ ἐν πάσῃ τῇ ᾿Αδριανουπόλει φανερὸν ἐγένετο, τοῦ κατὰ νοῦν ἔχειν τὴν βοὴν καὶ τὸν κτύπον τὸν οὐρανόβροντον, ἵνα μὴ ἐξαίφνης ενωτισθέντες τινὲς ἄφωνοι μείνωσι, καὶ γυναῖκες ἐν γαστρὶ ἔχουσαι τὰ ἔμβρυα ἀπολέ σωσι. Πρωτ οὖν βαλὼν πῦρ ἐν τῇ βοτάνῃ, καὶ διαθερμανθέντος τοῦ πνεύματος, καὶ ἐκκρουσαμένης τῆς πέτρας, ἀπελύθη τῆς χωνείας σὺν ἤχῳ βαρεί ἀεροβάτῳ πληροῦντι τὸν ἀέρα καπνοῦ καὶ ὁμίχλης. Ἡ δὲ βοὴ ἀφίκετο μέχρι σταδίων ρ' τὸ μῆκος· ὁ δὲ λίθος έπεσε μακρόθεν τοῦ ἀφεθέντος τόπου ὡς μίλιον ἔν. Ἐν δὲ τόπῳ τῷ πεσόντι εγένενο βόθρος ὅσον ὀργυιᾶς μιᾶς. Τοσαύτη ἐστὶν ἡ δύναμις τῆς ἀναμε γῆς τῶν βοτάνων τῆς ἀκοντιζούσης τὸν λίθον. rem vestibuli ædium, quas hoc ipso anno princeps exstruxerat, ab artifice adducitur: lapis ei, pulverisque pondus perpensum immittun tur; postridieque ignem injiciendum esse Adrianopolitanis omnibus signifcatur; ut quantus futu rus erat fragor ac strepitus tonitru similis, moniti, nullus eo audito, pavore ex improviso perculsus, 140 mutus feret; ut etiam mulieres prægnantes partum abortu non abjicerent. Mane ergo accenso pulvere, et intra bombardam calefacto spiritu, lapis horrendo cam sono emittitur: tolusque per fumo el caligine completur. Ad centesimum porro stadium fragor sonusque pervenerunt: lapisque ad miliare usque unum, a loco unde emissus fuit, latus est. Uhi tandem cecidit, ad orgyiæ unius altitudinem in terram penetravit: tanta vis est hujus pulveris, quo lapides omittuntur. His intentus princeps noctu et interdiu, in lecto jacens, et postquam surrexerat in palatio sedeus, vel foras incedens anxius ac sollicitus animo versabat, quomodo oppugnandam Constantinopolim aggrederetur, quaque arte eam expugnaret. Adventante vespera duobus ascitis comitibns alias equo vectus, alias pedes incedens, per totam Adrianopolim habitu militari simplici sæpe ambulabat, qui vulgo sermones de se jactabantur, exploraturus. Si quis porro Ἔχων οὖν ἡγεμὼν καὶ ἐν νυκτὶ καὶ ἡμέρᾳ τὴν πᾶσαν φροντίδα, καὶ μέριμναν κοιτώμενος καὶ ἀνιστάμενος, καὶ ἐντὸς τῆς αὐλῆς αὐτοῦ καὶ ἐκτὸς, ποίῳ πολέμῳ, καὶ ποίᾳ μηχανῇ καθέξει τὴν Κων σταντινούπολιν· πολλάκις ἑσπέρας γενομένης σὺν δυσὶ, καὶ μόνοις ἱππεύων, ἐν ἄλλοις πεζός ἅπασαν τὴν ᾿Αδριανοῦ ἐν σχήματι στρατιώτου μετερχόμενος ἀκούων τὰ λεγόμενα περὶ αὐτοῦ. Ἐὰν γὰρ τῶν πολλῶν τις κατέλαβεν ἐν νῷ ὅτι ἡγεμὼν ἐστι, καὶ ἠβουλήθη προσαγορεῦσαι αὐτὸν σὺν εὐφημίᾳ κατὰ τὸ σύνηθες, καὶ αὐτὸς αὔθωρον καιρίαν ἐδίδου τὴν plebeius agnitum principem salutare, faustaque πληγὴν μὴ φειδόμενος, μὴ ἐλεῶν· ἀλλ᾿ ὥσπερ τις ψύλλαν συντρίβων αἰσθάνεται τινος ἡδονῆς, οὕτω καὶ οὗτος οἰκεία χειρὶ φονεύων, ὁ φόνου ἄξιος, ἑδροσίζετο· μιᾷ οὖν τῶν νυκτῶν περὶ δευτέραν φυλακὴν στείλας τῶν τῆς αὐλῆς φυλάκων τινὰς ἡγαγον τὸν Χαλίλ Πασίαν ἐλθόντες δὲ, καὶ τοῖς τούτου εύ νούχα; εἰπόντες τὸ μήνυμα, αὐτοὶ ἐν τῷ κοιτῶνι εἰσελθόντες ἀπήγγειλαν, πῶς ὁ ἡγεμὼν καλεῖ αὐτ τόν· αὐτὸς δὲ σύντρομος γενόμενος ἀπαγορεύσας ἑαυτὸν, καὶ τὴν γυναῖκα καὶ τέκνα κατασπασάμενος ἀπῄει, φέρων μεθ᾽ αὐτοῦ δίσκον ἑνὰ χρυσοῦν πλήρη precari, ut mos est, voluisset: ille nullius nof sertus lethale vulnus statim infligebat: et ut quivis pulicem conterendo voluptatem carpit, sic iste, morte dignus equidem, sua manu interficiendo delectabatur. Nocte quadam, circa secundam custodiam, aliquot aulæ suæ satelliles, qui Halilim Bassam ad se ducerent, mittit. Hi domum illius veniunt, et eunuchis mandata principis exponunt, qui cubiculum heri sui ingressi principem eum ad se accersere nuntiant. Trepidans itaque, conclamatamque salu Ismaelis Bullialdi notæ. Constantinopolim incolumis reverti, in navi optimi viri Antonii Ritzii, qui postea propter Christi fidem marlyrium pertulit.

DUCE tem suam pulans, uxorem ac liberos complexus νομισμάτων χρυσῶν. Είχε γὰρ ἀεὶ τὸν φόβον ἐν τῇ abiit. secumque auream pateram aureis nummis plenam defert. Propter causam enim memoratam metu intra se semper torquebatur. Ingressus principis cubiculum videt ipsum sedentem ac vestibus indutum; quem cum adorasset, coramque pateram apposuisset, bis verbis interrogatus est a principe: Quid hoc sibi vult, Lala? ac si quis nostro vulgari idiomate τατά, id est præceptor. Ille respondit, Domine, mos est satrapis et proceribus, si quando hora intempesta eorum quemquam vocaverit princeps, nusquam vacuos ipsum adire. Nihil equidem ex meis opibus te adeundo attuli, verum tua ex tuis tibi ofero. Respondit princeps: Tuis haud indigeo: plura, in καρδίᾳ αὐτοῦ δι' αἰτίαν τὴν ἣν προλαβὼν ἐδήλωσα. Εἰσελθὼν δὲ ἐν τῷ κοιτῶνι τοῦ ἡγεμόνος, εἶδε καθής μενον καὶ ἐνδεδυμένον· προσκυνήσας δὲ καὶ ἔμ· προσθεν θήσας τὸν δίσκον, ὁ ἡγεμὼν εἶπε· Τί εἰσι ταῦτα, Λαλά (ὡς εἶποι τις κατὰ τὴν ἡμε τέραν κοινὴν γλῶτταν, τάτα, ήγουν παιδαγωγές. Ο δὲ ἀπεκρίνατο· Κύριε, ἔθος ἐστὶ τοῖς σατρά παις, ὅταν ὁ ἡγεμὼν φωνήσῃ τινὰ τῶν μεγιστά νων παρ' ώραν, μὴ εἰσέρχεσθαι κενὸς εἰς θεω ρίαν αὐτοῦ. 'Εγὼ οὖν οὐδὲν ἐκ τῶν ἐμῶν ἔξερον εἰς θεώρετρα, ἀλλ' ἐκ τῶν σῶν τὰ σὰ προσ έφερον. Ο δὲ ἡγεμὼν ἀπεκρίνατο. Οὐκ ἔτι μι χρεία τῶν σῶν, μᾶλλον καὶ ἔτι πλείονα δωρήσε μαί σοι· ἔν ἐστι τὸ ζητούμενον, τὸ τὴν πόλιν διδόναι μοι. 'Ο δὲ Χαλίλ ἐπὶ τῷ λόγῳ σύντρομος γέγονε, ἦν γὰρ ἀεὶ ὑπερασπίζων τοῖς Ῥωμαίοις, καὶ οἱ Ρωμαῖοι τοῦτον ὡς δεξιάν χεῖρα ἐκέκτηντο, καὶ τὴν δεξιὰν αὐτοῦ δώροις ἐπλήρουν· ἦν δὲ παρά πάντων τὸ ἀδόμενον, Καβούρ ρταγή, οἷον των ἀπίστων ὁ σύντροφος, ἢ βοηθός. Τότε ἀποκριθεὶς ὁ Χαλίλ τῷ ἡγεμόνι εἶπε· Κύριε, ὁ Θεὸς, ὁ δούς σοι εἰς χεῖρας τὸ πολλοστὸν μέρος τῆς γῆς τῶν Ῥωμαίων, αὐτός σοι καὶ τὴν πόλιν δωρήσεται. ὡς γὰρ ἐμοὶ δοκεῖ, ἐκ τῶν χειρῶν σου οὐ φεύξε ται καὶ σὺν Θεῷ καὶ τῷ κράτει σου· καὶ ἐγὼ καὶ πάντες οἱ δοῦλοι σου συναγωνισάμεθα, οὐκ ἐν πλούτῳ μόνον, ἀλλὰ σὺν σαρκὶ καὶ αἷματι, καὶ περὶ τούτου τοῦ σκέμματος ἀμέριμνος ἔσο· quam tu possides, tibi dabo: unum a le pelo, ut Constantinopoleos possessionem me mittas. His verbis Halil, qui Romæos semper protexerat, et quo velut manu dextra utebantur, ejus manumi donis etiam complentes, territus est. De co quoque has voces vulgo jactabant, Cavur Ortachi (id est infidelium sodalis 141 et auxiliator). Respondit principi hunc in modum Ilalil: Domine, Deus, qui maximam partem ditionis Romaorum imperio tuo subjecit, urbem etiam tibi tradet. Ut enim mihi videtur. Dei ope viribusque, quibus polles, admotis, manus tuas non effugiet. Ego omnesque servi tui, collalis non solum pecuniis, sed et sanguine nostro profuse, certatim operam nostram tibi navabimus: de hoc proposito nostro cer- Ταῦτα πρὸς ὀλίγον ἡμέρωσαν τὸν ἄγριον θήρα tus sis ac securus. Hæe ad tempus ferum illumı ac immitem placaverunt; qui llalili dixit: floc cervical, conspicis, totam noctem transegi illud ab una sponda in aliam versando; recumbens ac vigilans, somnum oculis non cepi. Hoc te moneo, auro et anargento te corrumpi land paliaris, et proposi 10 tuo ne dimovearis. Firmo constantique animo cum Romæis pugnemus; Dei decreto, ac prophetæ precibus confisi 'urbem occupabimus. His similibusque verbis blandis usus, curis-illum, quibus memor sibique multorum conscius animus gebatur, sanguisque adurebatur, pacifice dimissum solvit. Cuneta contra urbem machinatus ac molitur, omnes noctes illas insomnes egit. In charta etiam situm ambitumque urbis delineabat, et cum iis communicabat, qui propugnaculorum mœniumque urbis statum noverant. Consilia que agitabat, ubi et quomodo machinæ admovendæ, plutei pangendi, vineæ agendæ, et qua cuni; culi, ut in fossam perveniretur, ducendi essent, qua tandem ad subeundum murum scalæ admovendæ et ut verbo dicam, omnem apparatum nɔctu excogitatum et delineatum. mane fabrefieri et perfici curabat. καὶ λέγει τῷ Χαλίλ. Βλέπεις τὸ προσκεφάλαιον, τὴν πᾶσαν νύκτα διεβίβασα είκων ἀπὸ τῆς μιᾶς γωνίας τοῦ κοιτῶνος εἰς τὴν ἄλλην, καὶ ἀπὸ τῆς ἄλλης εἰς τὴν ἑτέραν, ανακλινόμενες καὶ ἐξεγειρόμενος, καὶ ὕπνος τοῖς ὀφθαλμοῖς μου οὐκ ἐρχόμενος· λέγω οὖν, ἀργύριον ἢ γεν σίον μή σε δελεάζων απορρίψει τῆς ἀποκρί σεως, ἧς ἀπεκρίνω μοι νῦν. Ἀλλὰ σταθηρῶς ἀνα ταγωνισόμεθα τοῖς Ῥωμαίοις, καὶ θαρρούντες Θεοῦ τῇ νεύσει, καὶ τῇ εὐχῇ τοῦ προφήτου τὴν πόλιν ληψόμεθα. Συν τούτοις οὖν καὶ ἑτέροις καλα κευτικοίς λόγοις, ἐχούσας ἐν τῷ μέσῳ τῶν κα κειῶν καὶ τὰς καρδίαν στυφούσας, καὶ τὸ αἷμα ξη ραινούσας δακνώδεις μνήμας, ἀπέλυσεν, εἰπὼν, Υπαγε ἐν εἰρήνῃ. Τὰς πάσας οὖν νύκτας ἐκείνα, οὐκ ἔλιπε διανυκτερεύων καὶ μεριμνῶν τὰ κατὰ τῆς πόλεως, λαμβάνων ἐν χερσὶ χάρτην καὶ μέλανι, καὶ σκιαγράφων τὴν περιοχὴν τῆς πόλεως. Καὶ δει κνύων τοῖς ἐπιστήμοτι τῶν ἐπάλξεων, ποῦ καὶ πως μέλλουσι θεῖναι τὰς σκευὰς τῶν προβόλων, καὶ τὰς ἐπάλξεις καὶ τὰς κατορυγὰς καὶ τῆς τάφρου τὴν εἴσ οδον, καὶ τὰς κλίμακας ἐν ποίῳ τείχει· καὶ ἁπλῶς εἰπεῖν τὴν πᾶσαν παρασκευὴν ἀπεικόνιζε διὰ τῆς νυκτὸς, καὶ τὸ πρωΐ κελεύων ἐγένετο πάντα, στοχε στικῶς καὶ πανούργως ἐπιμελῶν. Ismaelis Bullialdi notæ. Λαλά. Sultanus vezirem suum hac voce compellans ei adblanditur, et anxietate netune liberal.

DUCE tem suam pulans, uxorem ac liberos complexus νομισμάτων χρυσῶν. Είχε γὰρ ἀεὶ τὸν φόβον ἐν τῇ abiit. secumque auream pateram aureis nummis plenam defert. Propter causam enim memoratam metu intra se semper torquebatur. Ingressus principis cubiculum videt ipsum sedentem ac vestibus indutum; quem cum adorasset, coramque pateram apposuisset, bis verbis interrogatus est a principe: Quid hoc sibi vult, Lala? ac si quis nostro vulgari idiomate τατά, id est præceptor. Ille respondit, Domine, mos est satrapis et proceribus, si quando hora intempesta eorum quemquam vocaverit princeps, nusquam vacuos ipsum adire. Nihil equidem ex meis opibus te adeundo attuli, verum tua ex tuis tibi ofero. Respondit princeps: Tuis haud indigeo: plura, in καρδίᾳ αὐτοῦ δι' αἰτίαν τὴν ἣν προλαβὼν ἐδήλωσα. Εἰσελθὼν δὲ ἐν τῷ κοιτῶνι τοῦ ἡγεμόνος, εἶδε καθής μενον καὶ ἐνδεδυμένον· προσκυνήσας δὲ καὶ ἔμ· προσθεν θήσας τὸν δίσκον, ὁ ἡγεμὼν εἶπε· Τί εἰσι ταῦτα, Λαλά (ὡς εἶποι τις κατὰ τὴν ἡμε τέραν κοινὴν γλῶτταν, τάτα, ήγουν παιδαγωγές. Ο δὲ ἀπεκρίνατο· Κύριε, ἔθος ἐστὶ τοῖς σατρά παις, ὅταν ὁ ἡγεμὼν φωνήσῃ τινὰ τῶν μεγιστά νων παρ' ώραν, μὴ εἰσέρχεσθαι κενὸς εἰς θεω ρίαν αὐτοῦ. 'Εγὼ οὖν οὐδὲν ἐκ τῶν ἐμῶν ἔξερον εἰς θεώρετρα, ἀλλ' ἐκ τῶν σῶν τὰ σὰ προσ έφερον. Ο δὲ ἡγεμὼν ἀπεκρίνατο. Οὐκ ἔτι μι χρεία τῶν σῶν, μᾶλλον καὶ ἔτι πλείονα δωρήσε μαί σοι· ἔν ἐστι τὸ ζητούμενον, τὸ τὴν πόλιν διδόναι μοι. 'Ο δὲ Χαλίλ ἐπὶ τῷ λόγῳ σύντρομος γέγονε, ἦν γὰρ ἀεὶ ὑπερασπίζων τοῖς Ῥωμαίοις, καὶ οἱ Ρωμαῖοι τοῦτον ὡς δεξιάν χεῖρα ἐκέκτηντο, καὶ τὴν δεξιὰν αὐτοῦ δώροις ἐπλήρουν· ἦν δὲ παρά πάντων τὸ ἀδόμενον, Καβούρ ρταγή, οἷον των ἀπίστων ὁ σύντροφος, ἢ βοηθός. Τότε ἀποκριθεὶς ὁ Χαλίλ τῷ ἡγεμόνι εἶπε· Κύριε, ὁ Θεὸς, ὁ δούς σοι εἰς χεῖρας τὸ πολλοστὸν μέρος τῆς γῆς τῶν Ῥωμαίων, αὐτός σοι καὶ τὴν πόλιν δωρήσεται. ὡς γὰρ ἐμοὶ δοκεῖ, ἐκ τῶν χειρῶν σου οὐ φεύξε ται καὶ σὺν Θεῷ καὶ τῷ κράτει σου· καὶ ἐγὼ καὶ πάντες οἱ δοῦλοι σου συναγωνισάμεθα, οὐκ ἐν πλούτῳ μόνον, ἀλλὰ σὺν σαρκὶ καὶ αἷματι, καὶ περὶ τούτου τοῦ σκέμματος ἀμέριμνος ἔσο· quam tu possides, tibi dabo: unum a le pelo, ut Constantinopoleos possessionem me mittas. His verbis Halil, qui Romæos semper protexerat, et quo velut manu dextra utebantur, ejus manumi donis etiam complentes, territus est. De co quoque has voces vulgo jactabant, Cavur Ortachi (id est infidelium sodalis 141 et auxiliator). Respondit principi hunc in modum Ilalil: Domine, Deus, qui maximam partem ditionis Romaorum imperio tuo subjecit, urbem etiam tibi tradet. Ut enim mihi videtur. Dei ope viribusque, quibus polles, admotis, manus tuas non effugiet. Ego omnesque servi tui, collalis non solum pecuniis, sed et sanguine nostro profuse, certatim operam nostram tibi navabimus: de hoc proposito nostro cer- Ταῦτα πρὸς ὀλίγον ἡμέρωσαν τὸν ἄγριον θήρα tus sis ac securus. Hæe ad tempus ferum illumı ac immitem placaverunt; qui llalili dixit: floc cervical, conspicis, totam noctem transegi illud ab una sponda in aliam versando; recumbens ac vigilans, somnum oculis non cepi. Hoc te moneo, auro et anargento te corrumpi land paliaris, et proposi 10 tuo ne dimovearis. Firmo constantique animo cum Romæis pugnemus; Dei decreto, ac prophetæ precibus confisi 'urbem occupabimus. His similibusque verbis blandis usus, curis-illum, quibus memor sibique multorum conscius animus gebatur, sanguisque adurebatur, pacifice dimissum solvit. Cuneta contra urbem machinatus ac molitur, omnes noctes illas insomnes egit. In charta etiam situm ambitumque urbis delineabat, et cum iis communicabat, qui propugnaculorum mœniumque urbis statum noverant. Consilia que agitabat, ubi et quomodo machinæ admovendæ, plutei pangendi, vineæ agendæ, et qua cuni; culi, ut in fossam perveniretur, ducendi essent, qua tandem ad subeundum murum scalæ admovendæ et ut verbo dicam, omnem apparatum nɔctu excogitatum et delineatum. mane fabrefieri et perfici curabat. καὶ λέγει τῷ Χαλίλ. Βλέπεις τὸ προσκεφάλαιον, τὴν πᾶσαν νύκτα διεβίβασα είκων ἀπὸ τῆς μιᾶς γωνίας τοῦ κοιτῶνος εἰς τὴν ἄλλην, καὶ ἀπὸ τῆς ἄλλης εἰς τὴν ἑτέραν, ανακλινόμενες καὶ ἐξεγειρόμενος, καὶ ὕπνος τοῖς ὀφθαλμοῖς μου οὐκ ἐρχόμενος· λέγω οὖν, ἀργύριον ἢ γεν σίον μή σε δελεάζων απορρίψει τῆς ἀποκρί σεως, ἧς ἀπεκρίνω μοι νῦν. Ἀλλὰ σταθηρῶς ἀνα ταγωνισόμεθα τοῖς Ῥωμαίοις, καὶ θαρρούντες Θεοῦ τῇ νεύσει, καὶ τῇ εὐχῇ τοῦ προφήτου τὴν πόλιν ληψόμεθα. Συν τούτοις οὖν καὶ ἑτέροις καλα κευτικοίς λόγοις, ἐχούσας ἐν τῷ μέσῳ τῶν κα κειῶν καὶ τὰς καρδίαν στυφούσας, καὶ τὸ αἷμα ξη ραινούσας δακνώδεις μνήμας, ἀπέλυσεν, εἰπὼν, Υπαγε ἐν εἰρήνῃ. Τὰς πάσας οὖν νύκτας ἐκείνα, οὐκ ἔλιπε διανυκτερεύων καὶ μεριμνῶν τὰ κατὰ τῆς πόλεως, λαμβάνων ἐν χερσὶ χάρτην καὶ μέλανι, καὶ σκιαγράφων τὴν περιοχὴν τῆς πόλεως. Καὶ δει κνύων τοῖς ἐπιστήμοτι τῶν ἐπάλξεων, ποῦ καὶ πως μέλλουσι θεῖναι τὰς σκευὰς τῶν προβόλων, καὶ τὰς ἐπάλξεις καὶ τὰς κατορυγὰς καὶ τῆς τάφρου τὴν εἴσ οδον, καὶ τὰς κλίμακας ἐν ποίῳ τείχει· καὶ ἁπλῶς εἰπεῖν τὴν πᾶσαν παρασκευὴν ἀπεικόνιζε διὰ τῆς νυκτὸς, καὶ τὸ πρωΐ κελεύων ἐγένετο πάντα, στοχε στικῶς καὶ πανούργως ἐπιμελῶν. Ismaelis Bullialdi notæ. Λαλά. Sultanus vezirem suum hac voce compellans ei adblanditur, et anxietate netune liberal.

CAPUT XXXVI. Constantinus imp. auxilia petit a papa, unionisque Ecclesiarum opus absolvi. Isidorus cardinalis a papa Canstantino-. polim mittitur. Græci civili discordia laborant ob unionis reconciliationem, paucis eum amplectentibus, maxima parte eam, Gennadio auctore, abhorrente. Liturgia in S.Sophiæ templum celebratur ab Henoticis, cui cardinatis Isidorus interfuit. Græcorum sublesta fides. Constantinus cibaria in urbem comportari curat. Verun in urbem Constantinopolim redeamus, et quid animo volvebant Constantinopolitani, quamque curam el sollicitudinem adhibuere, ut Nabuchodonosoris manibus ereptam servarent, perpendamus. Imperator suppetias rogatum Romam jam antea miserat; ut etiam concordia Florentiæ reconciliata stabiliretur: inque magn Ecclesiæ litur giis papae nomen e sacris diptychis recitaretur; ad thronum etiam sunm patriareha Gregorius rediret: hortantibus etiam 142 legatis, aliquos papa mitteret, qui schismátis causa orta capitalia odia placarent. His papa permotus Poloniæ cardinalem Isidorum, qui Russiæ archiepiscopus fuerat, misit: virum equidem prudentem ac modestum, in orthodoxis dogmatibus eruditum, et natione RoΟἱ δὲ τῆς πόλεως, ἔλθωμεν δὴ καὶ ἐπ' αὐτὴν, καὶ ἴδωμεν τίς ἡ φροντὶς αὐτῶν, καὶ μέριμνα τοῦ διατώσασθαι τὴν πόλιν ἐκ χειρὸς τοῦ Ναβουχοδονόσο ρος. Ο βασιλεύς ἦν στείλας ἐν Ῥώμη προλαβών, αἰτῶν βοήθειαν, καὶ ὅπως συντεθῶσιν τῇ ὁμονοίᾳ, καὶ ἑνώσει τῇ γεγονυίᾳ ἐν Φλωρεντία· καὶ λάβῃ τὸ μνημόσυνον ὁ πάππας ἐν τῇ μεγάλη Εκκλησίᾳ· καὶ ὁ πατριάρχης Γρηγόριος επανελεύσεται ἐν τῷ θρόνῳ αὐτοῦ· καὶ μετεκαλεῖτο τινας ἀφικέσθαι τῶν τοῦ πάππα, όπως εἰρηνεύσει τὴν ἄσπονδον ἔχε. θραν τοῦ σχίσματος. Εστειλε δ' ὁ πάππας τὸν Καλ δηνάλιον Πολωνίας, τὸν ποτὲ ἀρχιεπίσκοπον Ρωσίας Ισίδωρον, ἄνδρα συνετὸν καὶ σώφρονα, καὶ πεπαιδευμένον ἐν δόγμασιν ὀρθοῖς, Ῥωμαῖον τὸ γένος, καὶ αὐτὸν ἕνα τῆς ἐν Φλωρεντίᾳ συνόδου ὑπάρχοντα πατέρα τίμιον, ὡς ὁ λόγος φθάσας ἐδήλωσε· καὶ mæum: qui, ut jam diximus, pater eximius Florenἐλθόντος ἐν τῇ νήσῳ Χίῳ μετὰ νηὸς μεγίστης τῶν Γενου τῶν, ἐποίησεν ἡμέρας ἱκανὰς, ἕως οὗ οἱ ἔμ ποροι τῆς νηός πραγματεύσωνται, καὶ δώσωσι τὰ χρειώδη, καὶ λάβωσι τὰ ζητούμενα, αναμένοντες καὶ ἑτέραν ναῦν, ἥτις ἔμελλε συμπλέειν ἄχρι Καφά. Ο Καδδηνάκιος οὖν ἔχων μεθ' αὑτοῦ τῶν Ἰταλῶν ἄχρι πεντήκοντα, ἐρόγευσε καὶ ἑτέρους πλείστους ἐκ τῆς Χίου Λατίνους. Καὶ δὴ φανεῖσα ἡ ἐκδεχομένη παρ' αὐτῶν ναῦς, ἐξῆλθον ἐκ τῆς Χίου, πρὸς Κων σταντινούπολιν ἔπλευσαν, καταντήσαντες ἐν αὐτῇ τον Νοέμβριον μήνα τοῦ ςοξα' ἔτους. Καὶ ὁ βασιλεὺς δεξιῶς ἀποδεξάμενος, καὶ τιμήσας ὡς ἔπρεπεν, ἦλθον εἰς τοὺς τῆς ἑνώσεως λόγους, καὶ εὑρὼν τὴν βασιλέα εἰς τοῦτο κατανεύσαντα, καὶ μερικοὺς τῶν τῆς Ἐκκλησίας. Τὸ πλεῖστον οὖν μέρος τοῦ ἱερατικοῦ καὶ μοναχικού τάγματος, ἡγούμενοι, ἀρχι μανδρίται, μονάζουσαι. Τί λέγω τὸ πλεῖστον; παρεκίνησαν με γὰρ οἱ μονάστρια: εἰπεῖν καὶ γράφειν, οὐδεὶς ἐξ ἁπάντων, καὶ αὐτὸς ὁ βασιλεὺς πεπλασμέ νως κατένευσεν. Θπλὴν ἐλθόντες οἱ φαινόμενοι κατὰ τὸ δοκοῦν τῆς ἑνώσεως ἐν τῇ μεγάλῃ Ἐκκλησίᾳ με ρεῖς τε καὶ διάκονοι τῶν τοῦ κλήρου, καὶ ὁ βασιλεὺς σὺν τῇ συγκλήτῳ ἐβούλοντο κοινῇ ὁμονοίᾳ λειτουρ γῆται Θεῷ, καὶ ἀποδόσαι τὰς εὐχὰς ἀδέλῳ γνώμῃ. Τότε τὸ σχισματικὸν μέρος ἐλθὼν ἐν τῇ μονῇ τοῦ παντοκράτορος ἐν τῇ κέλλῃ τοῦ Γενναδίου, τοῦ ποτὲ Γεωργίου Σχολαρίου, ἔλεγον αὐτῷ, Καὶ ἡμεῖς τί ποιήσομεν; Αὐτὸς δὲ ἐγκλεισθεὶς, καὶ χάρτην λα βῶν, καὶ γράψας την γνώμην αὐτοῦ, διὰ τῆς γραφ φῆς ἐδήλου καὶ τὴν συμβουλήν. Τα γαρφέντα οὖν ἐδήλουν οὕτως· "Αθλιοι 'Ρωμαῖοι, εἰς τί έπλα νήθητε, καὶ ἀπεμακρύνατε ἐκ τῆς ἐλπίδος τοῦ Θεοῦ, καὶ ἠλπίσατε εἰς τὴν δύναμιν τῶν Φράγ tino concilio interfuerat. Nave maxima Genuensi vectus ad Chium insulam appulit, pluresque illic dies transegit; donec mercatores, quorum navis erat, negotia sua, distractis mercibus quas attulerant, et necessariis comparatis, absolvissent, eisque se conjunxisset navis alia, quæ ad Capham usque navigatura erat. Præter quinquaginta Italos, quieum comitabantur, plurimos etiam alios ex Chio Latinos mercede conduxit. Tandem cum exspectata navis comparuisset, e Chio solverunt, et versus Constantinopoliin navigarunt, ad cujus portum Novembri mense anni ab orbe condito 6961 (Christi 1459) appulerunt. Comiter ac honorifice, utque decebat, cardinalem imperator suscepit. Habitisque de Ecclesiarum concordia colloquiis, imperator et Græcæ Ecclesiæ privati homines, ad eam stabiliendam propensos se exhibuerunt. At sacri ordinis maxima pars et monachorum, abbates et archimandritæ, moniales etiam hanc reconciliatam concordiam aversati sunt. Quid plerosque dico? Moniales equidem ita me commoverunt ut scribendo asseram, nullum omnino ei assensisse: ipsumque imperatorem ficte ac simulate illi adhæsisse. Nihilominus, qui henotico decreto obtemperare videbantur, clerici, sacerdotes ac diaconi, imperator et senatus in magnam Ecclesiam convenerunt, ut concordibus animis et unitis divinam liturgiam celebrarens, sinceraque mente Deo precibus litarent. Tum etiam schismatici ad Pantocratoris monasterium currunt, Gennadium, antea Georgium scholarium appeilatum, adeunt, consiliumque ab eo, quomodo se gerere debeant, petunt. Is inclusum se cella tenebat, accepta ergo charta sententiam suam Ismaelis Bullialdi notæ. Καὶ ὁ πατριάρχης Γρηγόριος. Hic Grego- Leonardus Chiensis Mitylenes archiepiscopus, ut rius teste Phrantze, iib. ut, cap. 5, anno 1451, mense Augusto ab urbe iustar exsulis discesseral. Ὁ καρδηνάλιος οὖν. Inter eos qui mercede couducti sunt a çardinali Sabinensi Isidoro, fuit ipse testatur in principio narrationis de captivitate Constantinopolitana. Το πλεῖστον οὖν μέρος τοῦ ἱερατικοῦ. Idem tesiatur Leonardus Chiesis.

CAPUT XXXVI. Constantinus imp. auxilia petit a papa, unionisque Ecclesiarum opus absolvi. Isidorus cardinalis a papa Canstantino-. polim mittitur. Græci civili discordia laborant ob unionis reconciliationem, paucis eum amplectentibus, maxima parte eam, Gennadio auctore, abhorrente. Liturgia in S.Sophiæ templum celebratur ab Henoticis, cui cardinatis Isidorus interfuit. Græcorum sublesta fides. Constantinus cibaria in urbem comportari curat. Verun in urbem Constantinopolim redeamus, et quid animo volvebant Constantinopolitani, quamque curam el sollicitudinem adhibuere, ut Nabuchodonosoris manibus ereptam servarent, perpendamus. Imperator suppetias rogatum Romam jam antea miserat; ut etiam concordia Florentiæ reconciliata stabiliretur: inque magn Ecclesiæ litur giis papae nomen e sacris diptychis recitaretur; ad thronum etiam sunm patriareha Gregorius rediret: hortantibus etiam 142 legatis, aliquos papa mitteret, qui schismátis causa orta capitalia odia placarent. His papa permotus Poloniæ cardinalem Isidorum, qui Russiæ archiepiscopus fuerat, misit: virum equidem prudentem ac modestum, in orthodoxis dogmatibus eruditum, et natione RoΟἱ δὲ τῆς πόλεως, ἔλθωμεν δὴ καὶ ἐπ' αὐτὴν, καὶ ἴδωμεν τίς ἡ φροντὶς αὐτῶν, καὶ μέριμνα τοῦ διατώσασθαι τὴν πόλιν ἐκ χειρὸς τοῦ Ναβουχοδονόσο ρος. Ο βασιλεύς ἦν στείλας ἐν Ῥώμη προλαβών, αἰτῶν βοήθειαν, καὶ ὅπως συντεθῶσιν τῇ ὁμονοίᾳ, καὶ ἑνώσει τῇ γεγονυίᾳ ἐν Φλωρεντία· καὶ λάβῃ τὸ μνημόσυνον ὁ πάππας ἐν τῇ μεγάλη Εκκλησίᾳ· καὶ ὁ πατριάρχης Γρηγόριος επανελεύσεται ἐν τῷ θρόνῳ αὐτοῦ· καὶ μετεκαλεῖτο τινας ἀφικέσθαι τῶν τοῦ πάππα, όπως εἰρηνεύσει τὴν ἄσπονδον ἔχε. θραν τοῦ σχίσματος. Εστειλε δ' ὁ πάππας τὸν Καλ δηνάλιον Πολωνίας, τὸν ποτὲ ἀρχιεπίσκοπον Ρωσίας Ισίδωρον, ἄνδρα συνετὸν καὶ σώφρονα, καὶ πεπαιδευμένον ἐν δόγμασιν ὀρθοῖς, Ῥωμαῖον τὸ γένος, καὶ αὐτὸν ἕνα τῆς ἐν Φλωρεντίᾳ συνόδου ὑπάρχοντα πατέρα τίμιον, ὡς ὁ λόγος φθάσας ἐδήλωσε· καὶ mæum: qui, ut jam diximus, pater eximius Florenἐλθόντος ἐν τῇ νήσῳ Χίῳ μετὰ νηὸς μεγίστης τῶν Γενου τῶν, ἐποίησεν ἡμέρας ἱκανὰς, ἕως οὗ οἱ ἔμ ποροι τῆς νηός πραγματεύσωνται, καὶ δώσωσι τὰ χρειώδη, καὶ λάβωσι τὰ ζητούμενα, αναμένοντες καὶ ἑτέραν ναῦν, ἥτις ἔμελλε συμπλέειν ἄχρι Καφά. Ο Καδδηνάκιος οὖν ἔχων μεθ' αὑτοῦ τῶν Ἰταλῶν ἄχρι πεντήκοντα, ἐρόγευσε καὶ ἑτέρους πλείστους ἐκ τῆς Χίου Λατίνους. Καὶ δὴ φανεῖσα ἡ ἐκδεχομένη παρ' αὐτῶν ναῦς, ἐξῆλθον ἐκ τῆς Χίου, πρὸς Κων σταντινούπολιν ἔπλευσαν, καταντήσαντες ἐν αὐτῇ τον Νοέμβριον μήνα τοῦ ςοξα' ἔτους. Καὶ ὁ βασιλεὺς δεξιῶς ἀποδεξάμενος, καὶ τιμήσας ὡς ἔπρεπεν, ἦλθον εἰς τοὺς τῆς ἑνώσεως λόγους, καὶ εὑρὼν τὴν βασιλέα εἰς τοῦτο κατανεύσαντα, καὶ μερικοὺς τῶν τῆς Ἐκκλησίας. Τὸ πλεῖστον οὖν μέρος τοῦ ἱερατικοῦ καὶ μοναχικού τάγματος, ἡγούμενοι, ἀρχι μανδρίται, μονάζουσαι. Τί λέγω τὸ πλεῖστον; παρεκίνησαν με γὰρ οἱ μονάστρια: εἰπεῖν καὶ γράφειν, οὐδεὶς ἐξ ἁπάντων, καὶ αὐτὸς ὁ βασιλεὺς πεπλασμέ νως κατένευσεν. Θπλὴν ἐλθόντες οἱ φαινόμενοι κατὰ τὸ δοκοῦν τῆς ἑνώσεως ἐν τῇ μεγάλῃ Ἐκκλησίᾳ με ρεῖς τε καὶ διάκονοι τῶν τοῦ κλήρου, καὶ ὁ βασιλεὺς σὺν τῇ συγκλήτῳ ἐβούλοντο κοινῇ ὁμονοίᾳ λειτουρ γῆται Θεῷ, καὶ ἀποδόσαι τὰς εὐχὰς ἀδέλῳ γνώμῃ. Τότε τὸ σχισματικὸν μέρος ἐλθὼν ἐν τῇ μονῇ τοῦ παντοκράτορος ἐν τῇ κέλλῃ τοῦ Γενναδίου, τοῦ ποτὲ Γεωργίου Σχολαρίου, ἔλεγον αὐτῷ, Καὶ ἡμεῖς τί ποιήσομεν; Αὐτὸς δὲ ἐγκλεισθεὶς, καὶ χάρτην λα βῶν, καὶ γράψας την γνώμην αὐτοῦ, διὰ τῆς γραφ φῆς ἐδήλου καὶ τὴν συμβουλήν. Τα γαρφέντα οὖν ἐδήλουν οὕτως· "Αθλιοι 'Ρωμαῖοι, εἰς τί έπλα νήθητε, καὶ ἀπεμακρύνατε ἐκ τῆς ἐλπίδος τοῦ Θεοῦ, καὶ ἠλπίσατε εἰς τὴν δύναμιν τῶν Φράγ tino concilio interfuerat. Nave maxima Genuensi vectus ad Chium insulam appulit, pluresque illic dies transegit; donec mercatores, quorum navis erat, negotia sua, distractis mercibus quas attulerant, et necessariis comparatis, absolvissent, eisque se conjunxisset navis alia, quæ ad Capham usque navigatura erat. Præter quinquaginta Italos, quieum comitabantur, plurimos etiam alios ex Chio Latinos mercede conduxit. Tandem cum exspectata navis comparuisset, e Chio solverunt, et versus Constantinopoliin navigarunt, ad cujus portum Novembri mense anni ab orbe condito 6961 (Christi 1459) appulerunt. Comiter ac honorifice, utque decebat, cardinalem imperator suscepit. Habitisque de Ecclesiarum concordia colloquiis, imperator et Græcæ Ecclesiæ privati homines, ad eam stabiliendam propensos se exhibuerunt. At sacri ordinis maxima pars et monachorum, abbates et archimandritæ, moniales etiam hanc reconciliatam concordiam aversati sunt. Quid plerosque dico? Moniales equidem ita me commoverunt ut scribendo asseram, nullum omnino ei assensisse: ipsumque imperatorem ficte ac simulate illi adhæsisse. Nihilominus, qui henotico decreto obtemperare videbantur, clerici, sacerdotes ac diaconi, imperator et senatus in magnam Ecclesiam convenerunt, ut concordibus animis et unitis divinam liturgiam celebrarens, sinceraque mente Deo precibus litarent. Tum etiam schismatici ad Pantocratoris monasterium currunt, Gennadium, antea Georgium scholarium appeilatum, adeunt, consiliumque ab eo, quomodo se gerere debeant, petunt. Is inclusum se cella tenebat, accepta ergo charta sententiam suam Ismaelis Bullialdi notæ. Καὶ ὁ πατριάρχης Γρηγόριος. Hic Grego- Leonardus Chiensis Mitylenes archiepiscopus, ut rius teste Phrantze, iib. ut, cap. 5, anno 1451, mense Augusto ab urbe iustar exsulis discesseral. Ὁ καρδηνάλιος οὖν. Inter eos qui mercede couducti sunt a çardinali Sabinensi Isidoro, fuit ipse testatur in principio narrationis de captivitate Constantinopolitana. Το πλεῖστον οὖν μέρος τοῦ ἱερατικοῦ. Idem tesiatur Leonardus Chiesis.

CAPUT XXXVI. Constantinus imp. auxilia petit a papa, unionisque Ecclesiarum opus absolvi. Isidorus cardinalis a papa Canstantino-. polim mittitur. Græci civili discordia laborant ob unionis reconciliationem, paucis eum amplectentibus, maxima parte eam, Gennadio auctore, abhorrente. Liturgia in S.Sophiæ templum celebratur ab Henoticis, cui cardinatis Isidorus interfuit. Græcorum sublesta fides. Constantinus cibaria in urbem comportari curat. Verun in urbem Constantinopolim redeamus, et quid animo volvebant Constantinopolitani, quamque curam el sollicitudinem adhibuere, ut Nabuchodonosoris manibus ereptam servarent, perpendamus. Imperator suppetias rogatum Romam jam antea miserat; ut etiam concordia Florentiæ reconciliata stabiliretur: inque magn Ecclesiæ litur giis papae nomen e sacris diptychis recitaretur; ad thronum etiam sunm patriareha Gregorius rediret: hortantibus etiam 142 legatis, aliquos papa mitteret, qui schismátis causa orta capitalia odia placarent. His papa permotus Poloniæ cardinalem Isidorum, qui Russiæ archiepiscopus fuerat, misit: virum equidem prudentem ac modestum, in orthodoxis dogmatibus eruditum, et natione RoΟἱ δὲ τῆς πόλεως, ἔλθωμεν δὴ καὶ ἐπ' αὐτὴν, καὶ ἴδωμεν τίς ἡ φροντὶς αὐτῶν, καὶ μέριμνα τοῦ διατώσασθαι τὴν πόλιν ἐκ χειρὸς τοῦ Ναβουχοδονόσο ρος. Ο βασιλεύς ἦν στείλας ἐν Ῥώμη προλαβών, αἰτῶν βοήθειαν, καὶ ὅπως συντεθῶσιν τῇ ὁμονοίᾳ, καὶ ἑνώσει τῇ γεγονυίᾳ ἐν Φλωρεντία· καὶ λάβῃ τὸ μνημόσυνον ὁ πάππας ἐν τῇ μεγάλη Εκκλησίᾳ· καὶ ὁ πατριάρχης Γρηγόριος επανελεύσεται ἐν τῷ θρόνῳ αὐτοῦ· καὶ μετεκαλεῖτο τινας ἀφικέσθαι τῶν τοῦ πάππα, όπως εἰρηνεύσει τὴν ἄσπονδον ἔχε. θραν τοῦ σχίσματος. Εστειλε δ' ὁ πάππας τὸν Καλ δηνάλιον Πολωνίας, τὸν ποτὲ ἀρχιεπίσκοπον Ρωσίας Ισίδωρον, ἄνδρα συνετὸν καὶ σώφρονα, καὶ πεπαιδευμένον ἐν δόγμασιν ὀρθοῖς, Ῥωμαῖον τὸ γένος, καὶ αὐτὸν ἕνα τῆς ἐν Φλωρεντίᾳ συνόδου ὑπάρχοντα πατέρα τίμιον, ὡς ὁ λόγος φθάσας ἐδήλωσε· καὶ mæum: qui, ut jam diximus, pater eximius Florenἐλθόντος ἐν τῇ νήσῳ Χίῳ μετὰ νηὸς μεγίστης τῶν Γενου τῶν, ἐποίησεν ἡμέρας ἱκανὰς, ἕως οὗ οἱ ἔμ ποροι τῆς νηός πραγματεύσωνται, καὶ δώσωσι τὰ χρειώδη, καὶ λάβωσι τὰ ζητούμενα, αναμένοντες καὶ ἑτέραν ναῦν, ἥτις ἔμελλε συμπλέειν ἄχρι Καφά. Ο Καδδηνάκιος οὖν ἔχων μεθ' αὑτοῦ τῶν Ἰταλῶν ἄχρι πεντήκοντα, ἐρόγευσε καὶ ἑτέρους πλείστους ἐκ τῆς Χίου Λατίνους. Καὶ δὴ φανεῖσα ἡ ἐκδεχομένη παρ' αὐτῶν ναῦς, ἐξῆλθον ἐκ τῆς Χίου, πρὸς Κων σταντινούπολιν ἔπλευσαν, καταντήσαντες ἐν αὐτῇ τον Νοέμβριον μήνα τοῦ ςοξα' ἔτους. Καὶ ὁ βασιλεὺς δεξιῶς ἀποδεξάμενος, καὶ τιμήσας ὡς ἔπρεπεν, ἦλθον εἰς τοὺς τῆς ἑνώσεως λόγους, καὶ εὑρὼν τὴν βασιλέα εἰς τοῦτο κατανεύσαντα, καὶ μερικοὺς τῶν τῆς Ἐκκλησίας. Τὸ πλεῖστον οὖν μέρος τοῦ ἱερατικοῦ καὶ μοναχικού τάγματος, ἡγούμενοι, ἀρχι μανδρίται, μονάζουσαι. Τί λέγω τὸ πλεῖστον; παρεκίνησαν με γὰρ οἱ μονάστρια: εἰπεῖν καὶ γράφειν, οὐδεὶς ἐξ ἁπάντων, καὶ αὐτὸς ὁ βασιλεὺς πεπλασμέ νως κατένευσεν. Θπλὴν ἐλθόντες οἱ φαινόμενοι κατὰ τὸ δοκοῦν τῆς ἑνώσεως ἐν τῇ μεγάλῃ Ἐκκλησίᾳ με ρεῖς τε καὶ διάκονοι τῶν τοῦ κλήρου, καὶ ὁ βασιλεὺς σὺν τῇ συγκλήτῳ ἐβούλοντο κοινῇ ὁμονοίᾳ λειτουρ γῆται Θεῷ, καὶ ἀποδόσαι τὰς εὐχὰς ἀδέλῳ γνώμῃ. Τότε τὸ σχισματικὸν μέρος ἐλθὼν ἐν τῇ μονῇ τοῦ παντοκράτορος ἐν τῇ κέλλῃ τοῦ Γενναδίου, τοῦ ποτὲ Γεωργίου Σχολαρίου, ἔλεγον αὐτῷ, Καὶ ἡμεῖς τί ποιήσομεν; Αὐτὸς δὲ ἐγκλεισθεὶς, καὶ χάρτην λα βῶν, καὶ γράψας την γνώμην αὐτοῦ, διὰ τῆς γραφ φῆς ἐδήλου καὶ τὴν συμβουλήν. Τα γαρφέντα οὖν ἐδήλουν οὕτως· "Αθλιοι 'Ρωμαῖοι, εἰς τί έπλα νήθητε, καὶ ἀπεμακρύνατε ἐκ τῆς ἐλπίδος τοῦ Θεοῦ, καὶ ἠλπίσατε εἰς τὴν δύναμιν τῶν Φράγ tino concilio interfuerat. Nave maxima Genuensi vectus ad Chium insulam appulit, pluresque illic dies transegit; donec mercatores, quorum navis erat, negotia sua, distractis mercibus quas attulerant, et necessariis comparatis, absolvissent, eisque se conjunxisset navis alia, quæ ad Capham usque navigatura erat. Præter quinquaginta Italos, quieum comitabantur, plurimos etiam alios ex Chio Latinos mercede conduxit. Tandem cum exspectata navis comparuisset, e Chio solverunt, et versus Constantinopoliin navigarunt, ad cujus portum Novembri mense anni ab orbe condito 6961 (Christi 1459) appulerunt. Comiter ac honorifice, utque decebat, cardinalem imperator suscepit. Habitisque de Ecclesiarum concordia colloquiis, imperator et Græcæ Ecclesiæ privati homines, ad eam stabiliendam propensos se exhibuerunt. At sacri ordinis maxima pars et monachorum, abbates et archimandritæ, moniales etiam hanc reconciliatam concordiam aversati sunt. Quid plerosque dico? Moniales equidem ita me commoverunt ut scribendo asseram, nullum omnino ei assensisse: ipsumque imperatorem ficte ac simulate illi adhæsisse. Nihilominus, qui henotico decreto obtemperare videbantur, clerici, sacerdotes ac diaconi, imperator et senatus in magnam Ecclesiam convenerunt, ut concordibus animis et unitis divinam liturgiam celebrarens, sinceraque mente Deo precibus litarent. Tum etiam schismatici ad Pantocratoris monasterium currunt, Gennadium, antea Georgium scholarium appeilatum, adeunt, consiliumque ab eo, quomodo se gerere debeant, petunt. Is inclusum se cella tenebat, accepta ergo charta sententiam suam Ismaelis Bullialdi notæ. Καὶ ὁ πατριάρχης Γρηγόριος. Hic Grego- Leonardus Chiensis Mitylenes archiepiscopus, ut rius teste Phrantze, iib. ut, cap. 5, anno 1451, mense Augusto ab urbe iustar exsulis discesseral. Ὁ καρδηνάλιος οὖν. Inter eos qui mercede couducti sunt a çardinali Sabinensi Isidoro, fuit ipse testatur in principio narrationis de captivitate Constantinopolitana. Το πλεῖστον οὖν μέρος τοῦ ἱερατικοῦ. Idem tesiatur Leonardus Chiesis.

DUCE consiliumque rogatus, scripto aperit, quo talia con- κων, καὶ σὺν τῇ πόλει ἐν ᾗ μέλλει φθαρῆναι, tinebantur: Miseri Romæi, quare aberrastis? et a spe, quæ in Deo reposita est, Francorum viribus confisi longe recessistis? cum ipsa urbe veram religionem, brevi in ea evertendam, perdidistis. Væ! propitius mihi sis, Domine. Coram te testor ab ejusmodi culpa et offensione me abesse, insontemque et purum esse. Advertite, miseri cives, quid hodie fiat? Servitutis, quæ cervicibus vestris impendet, ærumnas augendo, a parentibus majoribusque vestris acceptam fidem abnegastis, impietatem professi. Va vobis dum 143 judicatis. Hæc et alia plura cum seripsisset, cellæ suæ januæ a cunctis postea lecta clavo affixit, iterumque intra eam se conclusit. Continuo quæ vitæ integræ ac puræ censebantur moniales, Deoque servire recta ac orthodoxa doginala proftendo, earum doctore Gennadio, mounasteriorum abbatibus, pneumaticis seu confessariis, cæterisque sacerdotibus, ac laicis conspirantibus, arbitrio suo ac sententia synodi decretum, et eos `qui illud probaverant, quique in posterum probarent, anathemate damuarunt. Infima deinde forensisque turba e monasterii claustris dilapsa in œnopolia, manibus phialas mero plenas tenentes, henoticos, id est unitati adhærentes, diris devovebant: et in honorem imaginis Deiparæ exhaustis poculis, eam invocabant, ut urbi præesset et auxiliaretur, et quomodo olim adversus Chosroem, Chaganum, et Arabes pugnaverat, ita Dune adversus Mehemetem præliaretur: Latinorum enim (inquiunt) auxiliis non opus est nobis: procul sit a nobis Azymilarum ritus. Qui vero in magna Ecclesia convenerant Christiani, votis ac precibus prolixis Deo oblatis, cardinalisque oratione audita, decreto concordiæ et unitatis Ecclesiarum paruerunt. In id etiam utrique consenserunt, ut, a Turcis impendente periculo remoto, ac tranquillitate reddita, selecti aliquot insigues et probati viri decretum examinent; ut, siquid minus orthodoxum sit, corrigant ac emendent. Hac itaque reconciliata concordia, inter illos convenit, ab Italis et Græcis in magna Ecclesia liturgiam communem celebrari, commemorationem Nicolai papæ in sacris diptychis, atque etiam Gregorii patriarchæ tunc exsulantis fieri. Decenibris die 12, anno mundi 6961 (Christi 1452), sacra illa mystagogia celebrata fuit. ἐχάσατε καὶ τὴν εὐσέβειάν σας [Porte εὐσέβειαν. Οὐαί]. Ιλεός μοι, Κύριε. Μαρτύρομαι ἐνώπιόν σου, ὅτι ἀθῶός εἰμι τοῦ τοιούτου πταίσματος. Γινώσκετε, άθλιοι πολῖται, τί ποιεῖται, καὶ σὺν τῷ αἰχμαλωτισμῷ, ὃς μέλλει γενέσθαι εἰς ὑμᾶς, ἐχάσατε καὶ τὸ πατροπαράδοτον, καὶ ὁμολογή σατε τὴν ἀσέβειαν. Οὐαὶ ὑμῖν ἐν τῷ κρίνεσθαι. Ταῦτα καὶ ἕτερα πλείω γράψας, καὶ εἰς τὴν θύραν τοῦ κελλίου αὐτοῦ προσηλώσας, ἐκλείσθη ἔνδον, καὶ ὁ χάρτης ἀνεγινώσκετο. Τότε αἱ δοκοῦσαι καθαρεί, καὶ εἰς Θεὸν ἐν ὀρθοδοξία σχολάζουσαι μονάστριες, κατὰ τὸ δοκοῦν αὐταῖς, καὶ τὸν αὐτῶν διδάσκαλον Γεννάδιον, ἅπασαι σὺν τοῖς ἡγουμένοις, καὶ πνευματικοῖς, καὶ λοιποῖς ἱερεῦσι, καὶ λαϊκοῖς τὸ ἀνάθεμα ἐξεβόησαν, καὶ τὸν δρον τῆς συνόδου, καὶ τοὺς στέρ ξαντας, καὶ στέργοντας, καὶ μέλλοντας στέρξαι άνε θεμάτισαν. Ο χυδαίος οὖν καὶ ἀγοραῖος λαὸς ἐξ ελθόντες ἐκ τῆς αὐλῆς τοῦ μοναστηρίου ἐν κατη λίοις, κρατοῦντες ἐν χερσὶ τὰς φιάλες πλήρεις ἀκράτου, ἀνεθεμάτιζον τοὺς ἐνωτικούς, πίνοντες εἰς πρεσβείαν τῆς εἰκόνος τῆς Θεομήτορος, καὶ παρακα· λοῦντες αὐτὴν τοῦ γενέσθαι προστάτη; καὶ ἀρωγός τῆς πόλεω, ὡς ποτὲ κατὰ τοῦ Χοσρόου (42'), καὶ τοῦ Χαγάνου, καὶ κατὰ ᾿Αράβων, οὕτω καὶ νῦν κατὰ τοῦ Μεχμέτ. Τὴν γὰρ Λατίνων οὔτε βοήθειαν, ούτε τὴν ἕνωσιν χρήζομεν· ἀπέστω ἀφ' ἡμῶν ἡ τῶν 'Αζυμιτών λατρεία. Οἱ δὲ ἐν τῇ μεγάλη Εκκλη σίᾳ ἀθροισθέντες Χριστιανοί, δέησιν πρὸς τὸν Θεὸν ἐκτενῇ ποιήσαντες, καὶ τοὺς λόγους τοῦ καδδηναλίου ἐνωτισθέντες, έστερξαν τὸν τῆς ἑνώσεως ὅρον. Καὶ αὐτοὶ μετὰ συμφωνίας, ὡς ὅτι παρελθούσης τῆς περιστάσεως τῶν Τούρκων, καὶ γαλήνης γενομένης καθίσαντες τινὲς τῶν ἐλλογίμων ἴδωσι τους όρους, καὶ εἰ ἔστι τι τὸ μὴ τελέως ὀρθοτομούν, διορθώσωσι, Ἐν τῇ συμφωνίᾳ οὖν αὐτῇ ἔστερξαν τοῦ γενέσθαι λειτουργίαν κοινὴν ἐν τῇ μεγάλῃ Εκκλησία, τελε σθεῖσα παρ' Ἰταλῶν καὶ Γραικῶν καὶ μνημονεύσαν τες τὸν πάππαν Νικόλαον ἐν τοῖς διπτύχοις, καὶ τὸν ἐξόριστον πατριάρχην Γρηγόριον. Τὰ τῆς ἱερᾶ; μυ σταγωγίας επληρώθη ἐν μηνὶ Δεκεμβρίῳ εξ τοῦ δοξα' ἔτους. Ησαν δὲ καὶ πολλοὶ, οἳ οὐκ ἔκ 6ον προσφορὰν ἀντιδώρου, ὡς βδελυκτὴν θυσίαν τε λεσθεῖσαν ἐν τῇ ἑνωτικῇ λειτουργία. Ὁ δὲ καδοςνάλιος ἀνιχνεύων πᾶσαν καρδίαν, καὶ πάντα σκεπή τῶν Γραικῶν, οὐκ ἐλάνθανον γὰρ τὰ μαγγανεύματα Ismaelis Bullialdi notæ. (43') Ως ποτὲ κατὰ τοῦ Χοσρόου. Heraclio imiperante Hunnorum Avarum rex Chaganus Constantinopolim adortus est, dum Chosroes in Asia imperii provincias populabatur, et Heraclium in Persa - rum propulsendis incursionibus distineret. Post annos vero 56, imperaute Constantino Pogonato, Agareni Constantinopolim obsederunt. Tertio sub Leone Isaurio iidem Agareni urbem oppugnarunt. Hisque angustiis pressæ urbi ter beatissima virgo Hodegetria opem tulit, ut Græci docent. Has ob causas, et tanti beneficii memores Constantinopeleos incole, Sabbato quintæ septimane jejuniorum, id est more nostro loquendi Sabbato ante Dominicam Passionis, secundam Vigiliam palatii celebrabant, quæ τῆς ἀκαθίστου vocabatur. Iu qua hymnus ἀκάθιστος εἰ ὁλονύκτιος, a Clero et laicis stantibus per totam noctem canebatur. Ακάθιστο; enim appellata est illa solemnitas, propterea quod a slantibus, non sedentibus, indesimenter hymous canebatur. Εν μηνὶ Δεκεμβρίῳ. Leonard. Chiensis: Verum quoniam nec ratio, nec auctoritas, nec varia Scholarii, Isidori Neophytique opiniones adrersus Romana Ecclesie fidem stare poterant, actum est industria et probitate præfati domini cardinalis, ul sancta unio assentiente imperatore senatuque (si non ficta fuit) firmaretur celebrareturque secundo Idus Decembris, Spiridionis episcopi sancti die. Qui pridie Idus Decembris duodecimus est mensis.

DUCE consiliumque rogatus, scripto aperit, quo talia con- κων, καὶ σὺν τῇ πόλει ἐν ᾗ μέλλει φθαρῆναι, tinebantur: Miseri Romæi, quare aberrastis? et a spe, quæ in Deo reposita est, Francorum viribus confisi longe recessistis? cum ipsa urbe veram religionem, brevi in ea evertendam, perdidistis. Væ! propitius mihi sis, Domine. Coram te testor ab ejusmodi culpa et offensione me abesse, insontemque et purum esse. Advertite, miseri cives, quid hodie fiat? Servitutis, quæ cervicibus vestris impendet, ærumnas augendo, a parentibus majoribusque vestris acceptam fidem abnegastis, impietatem professi. Va vobis dum 143 judicatis. Hæc et alia plura cum seripsisset, cellæ suæ januæ a cunctis postea lecta clavo affixit, iterumque intra eam se conclusit. Continuo quæ vitæ integræ ac puræ censebantur moniales, Deoque servire recta ac orthodoxa doginala proftendo, earum doctore Gennadio, mounasteriorum abbatibus, pneumaticis seu confessariis, cæterisque sacerdotibus, ac laicis conspirantibus, arbitrio suo ac sententia synodi decretum, et eos `qui illud probaverant, quique in posterum probarent, anathemate damuarunt. Infima deinde forensisque turba e monasterii claustris dilapsa in œnopolia, manibus phialas mero plenas tenentes, henoticos, id est unitati adhærentes, diris devovebant: et in honorem imaginis Deiparæ exhaustis poculis, eam invocabant, ut urbi præesset et auxiliaretur, et quomodo olim adversus Chosroem, Chaganum, et Arabes pugnaverat, ita Dune adversus Mehemetem præliaretur: Latinorum enim (inquiunt) auxiliis non opus est nobis: procul sit a nobis Azymilarum ritus. Qui vero in magna Ecclesia convenerant Christiani, votis ac precibus prolixis Deo oblatis, cardinalisque oratione audita, decreto concordiæ et unitatis Ecclesiarum paruerunt. In id etiam utrique consenserunt, ut, a Turcis impendente periculo remoto, ac tranquillitate reddita, selecti aliquot insigues et probati viri decretum examinent; ut, siquid minus orthodoxum sit, corrigant ac emendent. Hac itaque reconciliata concordia, inter illos convenit, ab Italis et Græcis in magna Ecclesia liturgiam communem celebrari, commemorationem Nicolai papæ in sacris diptychis, atque etiam Gregorii patriarchæ tunc exsulantis fieri. Decenibris die 12, anno mundi 6961 (Christi 1452), sacra illa mystagogia celebrata fuit. ἐχάσατε καὶ τὴν εὐσέβειάν σας [Porte εὐσέβειαν. Οὐαί]. Ιλεός μοι, Κύριε. Μαρτύρομαι ἐνώπιόν σου, ὅτι ἀθῶός εἰμι τοῦ τοιούτου πταίσματος. Γινώσκετε, άθλιοι πολῖται, τί ποιεῖται, καὶ σὺν τῷ αἰχμαλωτισμῷ, ὃς μέλλει γενέσθαι εἰς ὑμᾶς, ἐχάσατε καὶ τὸ πατροπαράδοτον, καὶ ὁμολογή σατε τὴν ἀσέβειαν. Οὐαὶ ὑμῖν ἐν τῷ κρίνεσθαι. Ταῦτα καὶ ἕτερα πλείω γράψας, καὶ εἰς τὴν θύραν τοῦ κελλίου αὐτοῦ προσηλώσας, ἐκλείσθη ἔνδον, καὶ ὁ χάρτης ἀνεγινώσκετο. Τότε αἱ δοκοῦσαι καθαρεί, καὶ εἰς Θεὸν ἐν ὀρθοδοξία σχολάζουσαι μονάστριες, κατὰ τὸ δοκοῦν αὐταῖς, καὶ τὸν αὐτῶν διδάσκαλον Γεννάδιον, ἅπασαι σὺν τοῖς ἡγουμένοις, καὶ πνευματικοῖς, καὶ λοιποῖς ἱερεῦσι, καὶ λαϊκοῖς τὸ ἀνάθεμα ἐξεβόησαν, καὶ τὸν δρον τῆς συνόδου, καὶ τοὺς στέρ ξαντας, καὶ στέργοντας, καὶ μέλλοντας στέρξαι άνε θεμάτισαν. Ο χυδαίος οὖν καὶ ἀγοραῖος λαὸς ἐξ ελθόντες ἐκ τῆς αὐλῆς τοῦ μοναστηρίου ἐν κατη λίοις, κρατοῦντες ἐν χερσὶ τὰς φιάλες πλήρεις ἀκράτου, ἀνεθεμάτιζον τοὺς ἐνωτικούς, πίνοντες εἰς πρεσβείαν τῆς εἰκόνος τῆς Θεομήτορος, καὶ παρακα· λοῦντες αὐτὴν τοῦ γενέσθαι προστάτη; καὶ ἀρωγός τῆς πόλεω, ὡς ποτὲ κατὰ τοῦ Χοσρόου (42'), καὶ τοῦ Χαγάνου, καὶ κατὰ ᾿Αράβων, οὕτω καὶ νῦν κατὰ τοῦ Μεχμέτ. Τὴν γὰρ Λατίνων οὔτε βοήθειαν, ούτε τὴν ἕνωσιν χρήζομεν· ἀπέστω ἀφ' ἡμῶν ἡ τῶν 'Αζυμιτών λατρεία. Οἱ δὲ ἐν τῇ μεγάλη Εκκλη σίᾳ ἀθροισθέντες Χριστιανοί, δέησιν πρὸς τὸν Θεὸν ἐκτενῇ ποιήσαντες, καὶ τοὺς λόγους τοῦ καδδηναλίου ἐνωτισθέντες, έστερξαν τὸν τῆς ἑνώσεως ὅρον. Καὶ αὐτοὶ μετὰ συμφωνίας, ὡς ὅτι παρελθούσης τῆς περιστάσεως τῶν Τούρκων, καὶ γαλήνης γενομένης καθίσαντες τινὲς τῶν ἐλλογίμων ἴδωσι τους όρους, καὶ εἰ ἔστι τι τὸ μὴ τελέως ὀρθοτομούν, διορθώσωσι, Ἐν τῇ συμφωνίᾳ οὖν αὐτῇ ἔστερξαν τοῦ γενέσθαι λειτουργίαν κοινὴν ἐν τῇ μεγάλῃ Εκκλησία, τελε σθεῖσα παρ' Ἰταλῶν καὶ Γραικῶν καὶ μνημονεύσαν τες τὸν πάππαν Νικόλαον ἐν τοῖς διπτύχοις, καὶ τὸν ἐξόριστον πατριάρχην Γρηγόριον. Τὰ τῆς ἱερᾶ; μυ σταγωγίας επληρώθη ἐν μηνὶ Δεκεμβρίῳ εξ τοῦ δοξα' ἔτους. Ησαν δὲ καὶ πολλοὶ, οἳ οὐκ ἔκ 6ον προσφορὰν ἀντιδώρου, ὡς βδελυκτὴν θυσίαν τε λεσθεῖσαν ἐν τῇ ἑνωτικῇ λειτουργία. Ὁ δὲ καδοςνάλιος ἀνιχνεύων πᾶσαν καρδίαν, καὶ πάντα σκεπή τῶν Γραικῶν, οὐκ ἐλάνθανον γὰρ τὰ μαγγανεύματα Ismaelis Bullialdi notæ. (43') Ως ποτὲ κατὰ τοῦ Χοσρόου. Heraclio imiperante Hunnorum Avarum rex Chaganus Constantinopolim adortus est, dum Chosroes in Asia imperii provincias populabatur, et Heraclium in Persa - rum propulsendis incursionibus distineret. Post annos vero 56, imperaute Constantino Pogonato, Agareni Constantinopolim obsederunt. Tertio sub Leone Isaurio iidem Agareni urbem oppugnarunt. Hisque angustiis pressæ urbi ter beatissima virgo Hodegetria opem tulit, ut Græci docent. Has ob causas, et tanti beneficii memores Constantinopeleos incole, Sabbato quintæ septimane jejuniorum, id est more nostro loquendi Sabbato ante Dominicam Passionis, secundam Vigiliam palatii celebrabant, quæ τῆς ἀκαθίστου vocabatur. Iu qua hymnus ἀκάθιστος εἰ ὁλονύκτιος, a Clero et laicis stantibus per totam noctem canebatur. Ακάθιστο; enim appellata est illa solemnitas, propterea quod a slantibus, non sedentibus, indesimenter hymous canebatur. Εν μηνὶ Δεκεμβρίῳ. Leonard. Chiensis: Verum quoniam nec ratio, nec auctoritas, nec varia Scholarii, Isidori Neophytique opiniones adrersus Romana Ecclesie fidem stare poterant, actum est industria et probitate præfati domini cardinalis, ul sancta unio assentiente imperatore senatuque (si non ficta fuit) firmaretur celebrareturque secundo Idus Decembris, Spiridionis episcopi sancti die. Qui pridie Idus Decembris duodecimus est mensis.

DUCE consiliumque rogatus, scripto aperit, quo talia con- κων, καὶ σὺν τῇ πόλει ἐν ᾗ μέλλει φθαρῆναι, tinebantur: Miseri Romæi, quare aberrastis? et a spe, quæ in Deo reposita est, Francorum viribus confisi longe recessistis? cum ipsa urbe veram religionem, brevi in ea evertendam, perdidistis. Væ! propitius mihi sis, Domine. Coram te testor ab ejusmodi culpa et offensione me abesse, insontemque et purum esse. Advertite, miseri cives, quid hodie fiat? Servitutis, quæ cervicibus vestris impendet, ærumnas augendo, a parentibus majoribusque vestris acceptam fidem abnegastis, impietatem professi. Va vobis dum 143 judicatis. Hæc et alia plura cum seripsisset, cellæ suæ januæ a cunctis postea lecta clavo affixit, iterumque intra eam se conclusit. Continuo quæ vitæ integræ ac puræ censebantur moniales, Deoque servire recta ac orthodoxa doginala proftendo, earum doctore Gennadio, mounasteriorum abbatibus, pneumaticis seu confessariis, cæterisque sacerdotibus, ac laicis conspirantibus, arbitrio suo ac sententia synodi decretum, et eos `qui illud probaverant, quique in posterum probarent, anathemate damuarunt. Infima deinde forensisque turba e monasterii claustris dilapsa in œnopolia, manibus phialas mero plenas tenentes, henoticos, id est unitati adhærentes, diris devovebant: et in honorem imaginis Deiparæ exhaustis poculis, eam invocabant, ut urbi præesset et auxiliaretur, et quomodo olim adversus Chosroem, Chaganum, et Arabes pugnaverat, ita Dune adversus Mehemetem præliaretur: Latinorum enim (inquiunt) auxiliis non opus est nobis: procul sit a nobis Azymilarum ritus. Qui vero in magna Ecclesia convenerant Christiani, votis ac precibus prolixis Deo oblatis, cardinalisque oratione audita, decreto concordiæ et unitatis Ecclesiarum paruerunt. In id etiam utrique consenserunt, ut, a Turcis impendente periculo remoto, ac tranquillitate reddita, selecti aliquot insigues et probati viri decretum examinent; ut, siquid minus orthodoxum sit, corrigant ac emendent. Hac itaque reconciliata concordia, inter illos convenit, ab Italis et Græcis in magna Ecclesia liturgiam communem celebrari, commemorationem Nicolai papæ in sacris diptychis, atque etiam Gregorii patriarchæ tunc exsulantis fieri. Decenibris die 12, anno mundi 6961 (Christi 1452), sacra illa mystagogia celebrata fuit. ἐχάσατε καὶ τὴν εὐσέβειάν σας [Porte εὐσέβειαν. Οὐαί]. Ιλεός μοι, Κύριε. Μαρτύρομαι ἐνώπιόν σου, ὅτι ἀθῶός εἰμι τοῦ τοιούτου πταίσματος. Γινώσκετε, άθλιοι πολῖται, τί ποιεῖται, καὶ σὺν τῷ αἰχμαλωτισμῷ, ὃς μέλλει γενέσθαι εἰς ὑμᾶς, ἐχάσατε καὶ τὸ πατροπαράδοτον, καὶ ὁμολογή σατε τὴν ἀσέβειαν. Οὐαὶ ὑμῖν ἐν τῷ κρίνεσθαι. Ταῦτα καὶ ἕτερα πλείω γράψας, καὶ εἰς τὴν θύραν τοῦ κελλίου αὐτοῦ προσηλώσας, ἐκλείσθη ἔνδον, καὶ ὁ χάρτης ἀνεγινώσκετο. Τότε αἱ δοκοῦσαι καθαρεί, καὶ εἰς Θεὸν ἐν ὀρθοδοξία σχολάζουσαι μονάστριες, κατὰ τὸ δοκοῦν αὐταῖς, καὶ τὸν αὐτῶν διδάσκαλον Γεννάδιον, ἅπασαι σὺν τοῖς ἡγουμένοις, καὶ πνευματικοῖς, καὶ λοιποῖς ἱερεῦσι, καὶ λαϊκοῖς τὸ ἀνάθεμα ἐξεβόησαν, καὶ τὸν δρον τῆς συνόδου, καὶ τοὺς στέρ ξαντας, καὶ στέργοντας, καὶ μέλλοντας στέρξαι άνε θεμάτισαν. Ο χυδαίος οὖν καὶ ἀγοραῖος λαὸς ἐξ ελθόντες ἐκ τῆς αὐλῆς τοῦ μοναστηρίου ἐν κατη λίοις, κρατοῦντες ἐν χερσὶ τὰς φιάλες πλήρεις ἀκράτου, ἀνεθεμάτιζον τοὺς ἐνωτικούς, πίνοντες εἰς πρεσβείαν τῆς εἰκόνος τῆς Θεομήτορος, καὶ παρακα· λοῦντες αὐτὴν τοῦ γενέσθαι προστάτη; καὶ ἀρωγός τῆς πόλεω, ὡς ποτὲ κατὰ τοῦ Χοσρόου (42'), καὶ τοῦ Χαγάνου, καὶ κατὰ ᾿Αράβων, οὕτω καὶ νῦν κατὰ τοῦ Μεχμέτ. Τὴν γὰρ Λατίνων οὔτε βοήθειαν, ούτε τὴν ἕνωσιν χρήζομεν· ἀπέστω ἀφ' ἡμῶν ἡ τῶν 'Αζυμιτών λατρεία. Οἱ δὲ ἐν τῇ μεγάλη Εκκλη σίᾳ ἀθροισθέντες Χριστιανοί, δέησιν πρὸς τὸν Θεὸν ἐκτενῇ ποιήσαντες, καὶ τοὺς λόγους τοῦ καδδηναλίου ἐνωτισθέντες, έστερξαν τὸν τῆς ἑνώσεως ὅρον. Καὶ αὐτοὶ μετὰ συμφωνίας, ὡς ὅτι παρελθούσης τῆς περιστάσεως τῶν Τούρκων, καὶ γαλήνης γενομένης καθίσαντες τινὲς τῶν ἐλλογίμων ἴδωσι τους όρους, καὶ εἰ ἔστι τι τὸ μὴ τελέως ὀρθοτομούν, διορθώσωσι, Ἐν τῇ συμφωνίᾳ οὖν αὐτῇ ἔστερξαν τοῦ γενέσθαι λειτουργίαν κοινὴν ἐν τῇ μεγάλῃ Εκκλησία, τελε σθεῖσα παρ' Ἰταλῶν καὶ Γραικῶν καὶ μνημονεύσαν τες τὸν πάππαν Νικόλαον ἐν τοῖς διπτύχοις, καὶ τὸν ἐξόριστον πατριάρχην Γρηγόριον. Τὰ τῆς ἱερᾶ; μυ σταγωγίας επληρώθη ἐν μηνὶ Δεκεμβρίῳ εξ τοῦ δοξα' ἔτους. Ησαν δὲ καὶ πολλοὶ, οἳ οὐκ ἔκ 6ον προσφορὰν ἀντιδώρου, ὡς βδελυκτὴν θυσίαν τε λεσθεῖσαν ἐν τῇ ἑνωτικῇ λειτουργία. Ὁ δὲ καδοςνάλιος ἀνιχνεύων πᾶσαν καρδίαν, καὶ πάντα σκεπή τῶν Γραικῶν, οὐκ ἐλάνθανον γὰρ τὰ μαγγανεύματα Ismaelis Bullialdi notæ. (43') Ως ποτὲ κατὰ τοῦ Χοσρόου. Heraclio imiperante Hunnorum Avarum rex Chaganus Constantinopolim adortus est, dum Chosroes in Asia imperii provincias populabatur, et Heraclium in Persa - rum propulsendis incursionibus distineret. Post annos vero 56, imperaute Constantino Pogonato, Agareni Constantinopolim obsederunt. Tertio sub Leone Isaurio iidem Agareni urbem oppugnarunt. Hisque angustiis pressæ urbi ter beatissima virgo Hodegetria opem tulit, ut Græci docent. Has ob causas, et tanti beneficii memores Constantinopeleos incole, Sabbato quintæ septimane jejuniorum, id est more nostro loquendi Sabbato ante Dominicam Passionis, secundam Vigiliam palatii celebrabant, quæ τῆς ἀκαθίστου vocabatur. Iu qua hymnus ἀκάθιστος εἰ ὁλονύκτιος, a Clero et laicis stantibus per totam noctem canebatur. Ακάθιστο; enim appellata est illa solemnitas, propterea quod a slantibus, non sedentibus, indesimenter hymous canebatur. Εν μηνὶ Δεκεμβρίῳ. Leonard. Chiensis: Verum quoniam nec ratio, nec auctoritas, nec varia Scholarii, Isidori Neophytique opiniones adrersus Romana Ecclesie fidem stare poterant, actum est industria et probitate præfati domini cardinalis, ul sancta unio assentiente imperatore senatuque (si non ficta fuit) firmaretur celebrareturque secundo Idus Decembris, Spiridionis episcopi sancti die. Qui pridie Idus Decembris duodecimus est mensis.

καὶ αἱ ἀπάται τῶν Γραικῶν αὐτῷ· ἀλλ' ὡς τοῦ αὐ- Multi vero a sacris donis oblatis abstinuerunt, quod τοῦ γένους ὤν, σὺν ὀλίγῃ ὁρμῇ ἔσπευδε βοηθῆσαι τῇ πόλει· καὶ ἤρχει πρὸς ἀπολογίαν τῷ πάππα ὅσον γέγονε, τὸ δὲ πλέον ἀνετίθετο τῷ Θεῷ τῷ πάντα οικονομοῦντι πρὸς τὸ συμφέρον. Αλλ' ὁ λαὸς ὁ ἀπηνῆς, καὶ μισόκαλος, ἡ ῥίζα τῆς ὑπερηφανείας, ὁ κλάδος τῆς κενοδοξίας, τὸ ἄνθος τῆς ὑψηλοφροσύ νης, ἡ τρυγία τοῦ γένους τῶν Ἑλλήνων, ἡ καταφρο γοῦσα τὰ γένη τῶν ἀνθρώπων καταφρόνησις ἀληθινὴ, πάντα τὰ γενόμενα ἐλογίζοντο ως μη γενόμενα ἔλεγον οὖν ὁμιλοῦντες οἱ τῆς ἑνώσεως τοῖς Σχισματικοῖς, Αφετε ίδωμεν εἰ ἐξάρας ὁ Θεὸς τὸν ἐχθρὸν τοῦτον τὸν ἀνθιστάμενον ἡμῖν, τὸν μέγαν δράκοντα τὸν καυχώμενον άρδην καταπιεῖν τὴν πόλιν· καὶ τότε ὄψεσθε εἰ τοῖς ἀζυμίταις ἡμεῖς ἑνωθῶμεν. illa liturgia concordiæ reconciliandæ celebrata, impurum ac abominandum sacrificium peractùm existimarent. Cardinalis interea animos et corda, Græcorumque propositum explorabat ac rimabatur, quorum fraus ac dolus eum non fugiebant. Gum vero ex eadem gente esset, auxilium urbi ferri procurabat; segnius tamen ac remissius ab eo id actum: et quæ deinceps acciderunt, excusationem legitimam papæ ministrarunt: et illorum casumın plerique Dei voluntati sscripti sunt, qui cuncta ad utilem finem dirigit. Verum plebs fera, bonis infensa, arrogantiæ germen et radix, vanæ gloriæ ramus, superbiæ flos, fæx nationis Græcæ, quæ cæ Leras gentes, contemptibilis ipsa, despectui habet, acta omnia pro infectis reputabat. Qui ergo Henoticorum 144 partes seculi cum schismaticis colloquebantur, his sermonibus usi sunt: Sinite et vdeamus num Deus hunc hostem de medio tollat; draconem immanem, qui in aeie contra nos stat, qui hanc urbem penitus devoraturum se jactat. Si Deus eum perdiderit, compertum vobis tunc, clarumque erit, an cum Azymitis'in concordiam et amicitiam redierimus. Ταῦτα λέγοντες οὐκ ἔγνωσαν οἱ ἄθλιοι, ὅτι οἱ τοσοῦτοι ὅρκοι ἔνεκα τῆς συστάσεως καὶ ὁμονοίας τῶν Χριστιανῶν, ἤγουν τῶν ἐκκλησιῶν· ἡ ἐν τῷ Λουγδούνῳ γενομένη σύνοδος ἐν ταῖς ἡμέραις τοῦ πρώτου Παλαιολόγου, ἢ ἐν Φλωρεντία γενομένη σύνοδος ἐν ταῖς ἡμέραις τοῦ ὑστάτου τῶν βασιλέων Παλαιολόγων, καὶ νῦν ἐν τῇ θείᾳ καὶ ἱερᾷ μυστα γωγία ταύτῃ· οἱ γενόμενοι σὺν ἀφορισμοῖς ἀλύτοις ἐπ' ὀνόματι τῆς ἁγίας Τριάδος μέλλουσιν ἐξᾶραι τὸ μνημόσυνον αὐτῶν ἐκ γῆς, καὶ σὺν αὐτοῖς τὸ τῆς πόλεως. Το άθλιοι, τί κενὰ μελετᾶτε ἐν ταῖς καρδίαις ὑμῶν; Ἰδοὺ οἱ ἱερεῖς σου καὶ αἱ ἱέρειαι, και c οι μοναχοί σου, καὶ οἱ νεωκόροι, καὶ αἱ νεωκόροι, οἱ οὐκ ἤθελον κοινωνῆσαι τοῦ ἀχράντου σώματος καὶ αἵματος ἐκ τῶν χειρῶν τῶν ἱερέων τῶν Γραι κῶν, τῶν ὑπουργούντων τὰ θεῖα κατὰ τὴν ἐκκλη σιαστικὴν τῆς ᾿Ανατολῆς παράδοσιν· λέγοντες με μιασμένα ὑπάρχειν, καὶ οὐκ εἰσὶ Χριστιανικά, καὶ τὴν εὐλογίαν τῶν ἱερέων ἀποφεύγοντες, καὶ τοὺς ναούς βωμούς καλοῦντες, αὔριον ἐν χερσὶ τῶν Βαρβάρων παραδοθήσονται· καὶ μιανθήσονται, καὶ μολυνθήσονται καὶ ψυχὴν, καὶ σῶμα· εἶδον γὰρ οἰκείοις όμμασι μονάστριαν, καὶ τὰ θεῖα λόγια με μυημένην, οὐ μόνον κρεωφαγούσαν, καὶ ἄμφια τῶν Βαρβάρων τῷ σώματι περιφέρουσαν, ἀλλὰ καὶ τῷ ψευδοπροφήτῃ θυσίαν φέρουσαν, καὶ τὴν ἀσέβειαν ἀνεπαισχύντως ὁμολογοῦσαν. ᾿Αλλὰ τί τὸ ποιῆσαν με πηδήσαι πέντε μηνῶν διάστημα; Αύριον γὰρ κἀκεῖνο καὶ παραπόδας σταθήσεται, καὶ μεθ' οίμω γῶν λεχθήσεται. Ο βασιλεὺς οὖν στείλας τινὰς τῶν αὐτοῦ ἀρχόντων ἐν ταῖς νήσοις, καὶ ἐν ἑτέραις επαρχίαις τῶν Χριστιανῶν ὠνήσασθαι σίτον, καὶ παντοδαπὰ ἔσπρια, καὶ ὅσα τὰ πρὸς τροφήν, ἐκδεχόμενοι τὴν ἄφιξιν τοῦ τυράννου ἐν ἔαρι. Ησαν οὖν νῆες τέσσαρες παμμεγέθεις συνάγουσαι ἐκ πάντων τῶν χρειωδῶν ἐν τῇ νήσῳ Χίῳ, σίτου, οι Hæc cum jactarent miseri, eorum mentem non subibat tantum totiesque ab ipsis repetitum, pacis ac concordiæ Christianarum Ecclesiarum stabiliendæ causa, jusjurandum, cum in concilio Lugdunensi, dum regnabat Paleologorum primus, tum in Florentino sub imperatore Palæologinæ stirpis ultimo, ac nuperrime inter sacrain liturgiam celebrandum ob repetitum, inquam, jusjurandum (spretumque) excommunicationis insolubilis conditioue in S. Trinitatis nomine addita, memoriam eorum ac urbis inter homines delendam fore. Ut quid inanibus futilibusque cogitationibus animos vestros pascitis? Ecce sacerdotes tui, monachi, moniales, æditui et ædituæ, qui ministrantibus sacerdotibus Græcis, et rem divinam secundum Ecclesiæ orientalis ritum et traditiones peragentibus, immaculati corporis et sanguinis participes ficri noluerunt polluta esse sacrificia nec Christiana dicentes, benedictionem sacerdotum aversati, templaque pro gentilium aris habentes, in Barbarorum manus anima et corpore polluendi cras devenient. Monialen enim in divinis Scripturis initiatam ao eruditam, carnibus non tantum vesci, barbara veste indutam oculis meis aspexi, sed étiam pseudopropletæ hostiam offerre: impietatemque, pudore ac verecundia abjectis, profiteri. At quomodo abreptus quinque mensium intervallum transilii? Crastiuus dies hanc calamitatem cum lacrymis enarrandamn secum feret. Imperator, quod vere ineunte a tytanno se obsessum iri suspicaretur, in insulas aliasque provincias Christianas, ad frumentum omniaque leguminum genera, et quæcunque cibaria necessaria coemendum aliquos e proceribus aulæ suæ mišit. Ad id quatuor naves magnæ in insulam Chium destinatæ, quibus frumentum, vinum, oleum, carica, cicer, hordeum cæleraque legumina adveIsmaelis Bullialdi notæ "Αφετε, ἴδωμεν. Alieata quam proxime verba Leonardi (si non ficta fuit) confirmat bic Ducas.

καὶ αἱ ἀπάται τῶν Γραικῶν αὐτῷ· ἀλλ' ὡς τοῦ αὐ- Multi vero a sacris donis oblatis abstinuerunt, quod τοῦ γένους ὤν, σὺν ὀλίγῃ ὁρμῇ ἔσπευδε βοηθῆσαι τῇ πόλει· καὶ ἤρχει πρὸς ἀπολογίαν τῷ πάππα ὅσον γέγονε, τὸ δὲ πλέον ἀνετίθετο τῷ Θεῷ τῷ πάντα οικονομοῦντι πρὸς τὸ συμφέρον. Αλλ' ὁ λαὸς ὁ ἀπηνῆς, καὶ μισόκαλος, ἡ ῥίζα τῆς ὑπερηφανείας, ὁ κλάδος τῆς κενοδοξίας, τὸ ἄνθος τῆς ὑψηλοφροσύ νης, ἡ τρυγία τοῦ γένους τῶν Ἑλλήνων, ἡ καταφρο γοῦσα τὰ γένη τῶν ἀνθρώπων καταφρόνησις ἀληθινὴ, πάντα τὰ γενόμενα ἐλογίζοντο ως μη γενόμενα ἔλεγον οὖν ὁμιλοῦντες οἱ τῆς ἑνώσεως τοῖς Σχισματικοῖς, Αφετε ίδωμεν εἰ ἐξάρας ὁ Θεὸς τὸν ἐχθρὸν τοῦτον τὸν ἀνθιστάμενον ἡμῖν, τὸν μέγαν δράκοντα τὸν καυχώμενον άρδην καταπιεῖν τὴν πόλιν· καὶ τότε ὄψεσθε εἰ τοῖς ἀζυμίταις ἡμεῖς ἑνωθῶμεν. illa liturgia concordiæ reconciliandæ celebrata, impurum ac abominandum sacrificium peractùm existimarent. Cardinalis interea animos et corda, Græcorumque propositum explorabat ac rimabatur, quorum fraus ac dolus eum non fugiebant. Gum vero ex eadem gente esset, auxilium urbi ferri procurabat; segnius tamen ac remissius ab eo id actum: et quæ deinceps acciderunt, excusationem legitimam papæ ministrarunt: et illorum casumın plerique Dei voluntati sscripti sunt, qui cuncta ad utilem finem dirigit. Verum plebs fera, bonis infensa, arrogantiæ germen et radix, vanæ gloriæ ramus, superbiæ flos, fæx nationis Græcæ, quæ cæ Leras gentes, contemptibilis ipsa, despectui habet, acta omnia pro infectis reputabat. Qui ergo Henoticorum 144 partes seculi cum schismaticis colloquebantur, his sermonibus usi sunt: Sinite et vdeamus num Deus hunc hostem de medio tollat; draconem immanem, qui in aeie contra nos stat, qui hanc urbem penitus devoraturum se jactat. Si Deus eum perdiderit, compertum vobis tunc, clarumque erit, an cum Azymitis'in concordiam et amicitiam redierimus. Ταῦτα λέγοντες οὐκ ἔγνωσαν οἱ ἄθλιοι, ὅτι οἱ τοσοῦτοι ὅρκοι ἔνεκα τῆς συστάσεως καὶ ὁμονοίας τῶν Χριστιανῶν, ἤγουν τῶν ἐκκλησιῶν· ἡ ἐν τῷ Λουγδούνῳ γενομένη σύνοδος ἐν ταῖς ἡμέραις τοῦ πρώτου Παλαιολόγου, ἢ ἐν Φλωρεντία γενομένη σύνοδος ἐν ταῖς ἡμέραις τοῦ ὑστάτου τῶν βασιλέων Παλαιολόγων, καὶ νῦν ἐν τῇ θείᾳ καὶ ἱερᾷ μυστα γωγία ταύτῃ· οἱ γενόμενοι σὺν ἀφορισμοῖς ἀλύτοις ἐπ' ὀνόματι τῆς ἁγίας Τριάδος μέλλουσιν ἐξᾶραι τὸ μνημόσυνον αὐτῶν ἐκ γῆς, καὶ σὺν αὐτοῖς τὸ τῆς πόλεως. Το άθλιοι, τί κενὰ μελετᾶτε ἐν ταῖς καρδίαις ὑμῶν; Ἰδοὺ οἱ ἱερεῖς σου καὶ αἱ ἱέρειαι, και c οι μοναχοί σου, καὶ οἱ νεωκόροι, καὶ αἱ νεωκόροι, οἱ οὐκ ἤθελον κοινωνῆσαι τοῦ ἀχράντου σώματος καὶ αἵματος ἐκ τῶν χειρῶν τῶν ἱερέων τῶν Γραι κῶν, τῶν ὑπουργούντων τὰ θεῖα κατὰ τὴν ἐκκλη σιαστικὴν τῆς ᾿Ανατολῆς παράδοσιν· λέγοντες με μιασμένα ὑπάρχειν, καὶ οὐκ εἰσὶ Χριστιανικά, καὶ τὴν εὐλογίαν τῶν ἱερέων ἀποφεύγοντες, καὶ τοὺς ναούς βωμούς καλοῦντες, αὔριον ἐν χερσὶ τῶν Βαρβάρων παραδοθήσονται· καὶ μιανθήσονται, καὶ μολυνθήσονται καὶ ψυχὴν, καὶ σῶμα· εἶδον γὰρ οἰκείοις όμμασι μονάστριαν, καὶ τὰ θεῖα λόγια με μυημένην, οὐ μόνον κρεωφαγούσαν, καὶ ἄμφια τῶν Βαρβάρων τῷ σώματι περιφέρουσαν, ἀλλὰ καὶ τῷ ψευδοπροφήτῃ θυσίαν φέρουσαν, καὶ τὴν ἀσέβειαν ἀνεπαισχύντως ὁμολογοῦσαν. ᾿Αλλὰ τί τὸ ποιῆσαν με πηδήσαι πέντε μηνῶν διάστημα; Αύριον γὰρ κἀκεῖνο καὶ παραπόδας σταθήσεται, καὶ μεθ' οίμω γῶν λεχθήσεται. Ο βασιλεὺς οὖν στείλας τινὰς τῶν αὐτοῦ ἀρχόντων ἐν ταῖς νήσοις, καὶ ἐν ἑτέραις επαρχίαις τῶν Χριστιανῶν ὠνήσασθαι σίτον, καὶ παντοδαπὰ ἔσπρια, καὶ ὅσα τὰ πρὸς τροφήν, ἐκδεχόμενοι τὴν ἄφιξιν τοῦ τυράννου ἐν ἔαρι. Ησαν οὖν νῆες τέσσαρες παμμεγέθεις συνάγουσαι ἐκ πάντων τῶν χρειωδῶν ἐν τῇ νήσῳ Χίῳ, σίτου, οι Hæc cum jactarent miseri, eorum mentem non subibat tantum totiesque ab ipsis repetitum, pacis ac concordiæ Christianarum Ecclesiarum stabiliendæ causa, jusjurandum, cum in concilio Lugdunensi, dum regnabat Paleologorum primus, tum in Florentino sub imperatore Palæologinæ stirpis ultimo, ac nuperrime inter sacrain liturgiam celebrandum ob repetitum, inquam, jusjurandum (spretumque) excommunicationis insolubilis conditioue in S. Trinitatis nomine addita, memoriam eorum ac urbis inter homines delendam fore. Ut quid inanibus futilibusque cogitationibus animos vestros pascitis? Ecce sacerdotes tui, monachi, moniales, æditui et ædituæ, qui ministrantibus sacerdotibus Græcis, et rem divinam secundum Ecclesiæ orientalis ritum et traditiones peragentibus, immaculati corporis et sanguinis participes ficri noluerunt polluta esse sacrificia nec Christiana dicentes, benedictionem sacerdotum aversati, templaque pro gentilium aris habentes, in Barbarorum manus anima et corpore polluendi cras devenient. Monialen enim in divinis Scripturis initiatam ao eruditam, carnibus non tantum vesci, barbara veste indutam oculis meis aspexi, sed étiam pseudopropletæ hostiam offerre: impietatemque, pudore ac verecundia abjectis, profiteri. At quomodo abreptus quinque mensium intervallum transilii? Crastiuus dies hanc calamitatem cum lacrymis enarrandamn secum feret. Imperator, quod vere ineunte a tytanno se obsessum iri suspicaretur, in insulas aliasque provincias Christianas, ad frumentum omniaque leguminum genera, et quæcunque cibaria necessaria coemendum aliquos e proceribus aulæ suæ mišit. Ad id quatuor naves magnæ in insulam Chium destinatæ, quibus frumentum, vinum, oleum, carica, cicer, hordeum cæleraque legumina adveIsmaelis Bullialdi notæ "Αφετε, ἴδωμεν. Alieata quam proxime verba Leonardi (si non ficta fuit) confirmat bic Ducas.

DUCE herentur: navis insuper oneraria e Peloponnesu ex- νου, ἐλαίου, ἰσχάδων, κερατίων, κριθων, καὶ πάτη; spectabatur. Haecque navium quinque simul junctarum classis fortibus ac generosis vectoribus multis, armatisque non paucis instructa Constantinopolim profectura erat. Omnes interea insule de urbis salute anxiæ admodum ac sollicita, variis opinionibus ac sententiis distrahebantur: alii expugnandam a Barbaris, et occupandam 145 coll jiciebant. Alii, quomodo pater et avus istius, suo quisque tempore, hanc expeditionem susceperant, et re infecta discesserant, ita hunc iisdem vestigiis insistentem, uon plus profecturum opinabantur. ἄλλης ιδέας οσπρίων· ἐκδεχόμενοι καὶ ἑτέραν φορ τηγὸν ναῦν ἀπὸ Πελοποννήσου. Καὶ οὕτω γενομέ νων πέντε σὺν μεγάλοις καὶ ἀνδρείοις ἐπιβάταις, λέγω δὲ καὶ πολλοῖς, καὶ σὺν πανοπλίᾳ οὐκ ὀλίγη πλεῦσαι ἐν Κωνσταντινουπόλει. Ησαν οὖν ἅπασαν αἱ νῆσοι ἐν στενοχωρίᾳ καὶ ἀθυμίᾳ περὶ τῆς πόλεω Καὶ οἱ μὲν ἐσκόπουν ὡς καταπολεμισθήσεται, καὶ ὑπὸ τῶν Βαρβάρων αλωθήσεται· οἱ δὲ ἐδόξαζον ὡς ὁ πατὴρ καὶ πάππος αὐτοῦ, βουληθεὶς εἰς ἔχει στὸς τοῦ λαβεῖν αὐτὴν, ἐφάνησαν εἰς κενὸν κεκοπιακότες, οὕτω καὶ εὗτος τὴν αὐτὴν τρίβον βασ διοί CAPUT XXXVII. Mehemetes tormentum illud cencum seu bombardain prope Constantinopolim vehi curat. Turci urtes ad Pontum Eurinam sitas occupant, et prater Selynwriam oppida Propontidi adjacentia. Græci intra muros Constantinopoleos inclusos se tenent, discordiaque ob reconciliatam Ecclesiarum concordiam laborant. Gennadius discordiæ faces subdit Ducas male sanam mentem Græcis exprobrat, et in schismate pertinaciam. Mehemetes copias colligit. Obsidione urbem cingit, el Græci ab unione Ecclesiarum alienos magis ac magis se ostendunt. Januario mense elapso, sub Februarii initium, prope Constantinopolim tormentum æneum advehi jussit princeps: sexaginta boves validissimi triginta curribus juncti illud trahebant; ab utroque tormenti latere ducenti homines incedebant, ut ið, ne in via titubaret, hac et illac trahendo in æquilibrio retinerent. Currus præcedebant fabri quinquaginta, operariique ducenti, qui pontes ligneos ad complanandas vias fabricarent. Elapsi sunt itaque Februarius et Martius, cum in locum quemdam milliaribus quinque ab urbe dissitum tractum est. Caracia Begus antea cum copiis ad Ponti oppida Mesenbriam, Acheloum, Byzum et alia præmissos, ea ad deditionem compulit. Versus Selymbriam quoque, sancti Stephani turres, omnibus qui intra erant cæsis, vi expugnavit. Cætera castella, et qui Epibatæ vocabantur, se dedidere. Quotquot victori se permiserunt servati, repugnantibus capita abscissa sunt; una Selymbria hostium impetum fortiter, excepit. Ad locum itaque destinatum hæc machina perducta est, cujus custodiæ Caracia-begus assidere jussus, cumque omnibus viribus et copiis in omnes partes urbi vicinas, Romæis intra portas urbis coercitis, excurrere. Per totam quoque superiorem hiemem Mysorum ac f'ɔphlagonum turmæ sub tribus vexillis circa urbet in - hibernis stationem habuerunt, ut Romæorum in Turcos eruptiones reprimerent, nee eos urbe excurrere sincrent. Romæi quidem extra portas prodire non poterant tantis hostium viribus circumdati: verumtamen biremibus ac triremibus mare excurrebaut, prædis ab usque Cyzico ex Turcorum vicis maritimis actis; captivis etiam Παρελθόντος οὖν τοῦ Ἰανουαρίου μηνὸς, καὶ τοῦ Φεβρουαρίου ἄρξαντος ἐκέλευσε τὴν χωνείαν μετα κομισθῆναι ἐν τῇ Κωνσταντινουπόλει καὶ ζεύ ξας αμάξας τριάκοντα, εἶκον αὐτὴν ὄπισθεν οἱ ξ βίες, λέγω βόες βοῶν· καὶ ἐκ πλαγίου τῆς χωνείας ἄνδρες σ' καὶ εἰς τὸ ἓν, καὶ εἰς τὸ ἕτερον, τοῦ ἔλα κειν καὶ ἐξισοῦν αὐτήν, ἵνα μὴ ἐλισθήνῃ τοῦ δρό μου· καὶ ἔμπροσθεν τῶν ἁμαξῶν τέκτονες ν', του κατασκευάζειν γεφύρας ξυλίνας εἰς τὰς ἀνομαλίας τῆς ὁδοῦ, καὶ ἐργάται σὺν αὐτοῖς σ'. Ἐποίησε γοῦν τὴν Φεβρουάριον καὶ Μάρτιον, ἕως οὗ κατήντησεν ἐν τόπῳ μακρὰν τῆς πόλεως ἀπό μυλίων ε'. "Ην γὰρ ὁ Καρατζιάπεγις πρὸ καιροῦ σταλθεὶς σὺν δυνάμει εἰς τὰ τοῦ Πόντου κάστρα, ήγουν Μεσημβρίαν, Αχελῷον, Βυζίν, καὶ τὰ λοιπὰ, καὶ πρὸς ἑαυτὸν ἐποιήσατο. Ομοίως καὶ πρὸς τὴν Σηλυμβρίαν κείν μενα πυργία τοῦ ἁγίου Στεφάνου σὺν πολέμῳ λε βὼν πάντας τοὺς ἔνδον κατέσφαξεν· οἱ δὲ λοιποὶ πύργοι προσεκύνησαν, καὶ οἱ ἐπιβάται. Οσοι γοῦν παρεδόθησαν ἀβλαβεῖς ἐσώθησαν· οἱ δὲ ἀντισταθέν τες ἀπεκεφαλίσθησαν. Ἡ δὲ Σηλυμβρία μαχίμως ἀνθίστατο. Φέροντες οὖν τὴν σκευὴν ἐν τῷ τόπῳ ᾧ ἐκελεύσθησαν, καὶ τῷ Καρατζίαπε πρόσ ταγμα του φυλάττειν αὐτὴν, ἔφθασε σὺν ταῖς δυνάμεσι, καὶ κατατρέχειν τὰ πέριξ τὰ τῆς πόλεως, καὶ μὴ ἐν τοὺς Ῥωμαίους τῶν πυλῶν τῆς πόλεως ἐξέρχεσθαι. Ησαν δὲ καὶ τὸν χειμῶνα ὅλον ἐκεῖ παραχειμασθέντα σκήπτρα εἰς φυλακὴν τῆς πόλεως, τοῦ μὴ ἐξέρχεσθαι, καὶ καταδρομάς ποιεῖν τοῖς Τούρκοις οἱ Ρωμαῖοι ἐκ Μυσίας, καὶ Παφλαγονία; τρία. Εγένετο οὖν ἡ παρεμβολή μεγάλη, καὶ οἱ Ρω μαῖο: οὐκ ἴσχυον ἐξελθεῖν· ἀλλ' ὅμως ἐκ θαλάσσης καὶ αὐτοὶ σὺν διήρεσι και τριήρεσι ἄχρις Κυζίκου λεη Ismaelis Bullialdi notæ. Laonicus l. vult in principio consulendus qui apparatum istum describit, machineque advectionem; Leonardl. etiam Chiensis adeundus, et Phrantzes 1. 111, c. 8. 'Η δὲ Σελυμβρία. Capta Constantinopoli Selymbria deditionem fecit. Σκήπτρα. Hic pro turmis equitum tribus Usurpatum σκήπτρα τρικ, quasub totidem bandis seu vexillis stipendia faciebant.

DUCE herentur: navis insuper oneraria e Peloponnesu ex- νου, ἐλαίου, ἰσχάδων, κερατίων, κριθων, καὶ πάτη; spectabatur. Haecque navium quinque simul junctarum classis fortibus ac generosis vectoribus multis, armatisque non paucis instructa Constantinopolim profectura erat. Omnes interea insule de urbis salute anxiæ admodum ac sollicita, variis opinionibus ac sententiis distrahebantur: alii expugnandam a Barbaris, et occupandam 145 coll jiciebant. Alii, quomodo pater et avus istius, suo quisque tempore, hanc expeditionem susceperant, et re infecta discesserant, ita hunc iisdem vestigiis insistentem, uon plus profecturum opinabantur. ἄλλης ιδέας οσπρίων· ἐκδεχόμενοι καὶ ἑτέραν φορ τηγὸν ναῦν ἀπὸ Πελοποννήσου. Καὶ οὕτω γενομέ νων πέντε σὺν μεγάλοις καὶ ἀνδρείοις ἐπιβάταις, λέγω δὲ καὶ πολλοῖς, καὶ σὺν πανοπλίᾳ οὐκ ὀλίγη πλεῦσαι ἐν Κωνσταντινουπόλει. Ησαν οὖν ἅπασαν αἱ νῆσοι ἐν στενοχωρίᾳ καὶ ἀθυμίᾳ περὶ τῆς πόλεω Καὶ οἱ μὲν ἐσκόπουν ὡς καταπολεμισθήσεται, καὶ ὑπὸ τῶν Βαρβάρων αλωθήσεται· οἱ δὲ ἐδόξαζον ὡς ὁ πατὴρ καὶ πάππος αὐτοῦ, βουληθεὶς εἰς ἔχει στὸς τοῦ λαβεῖν αὐτὴν, ἐφάνησαν εἰς κενὸν κεκοπιακότες, οὕτω καὶ εὗτος τὴν αὐτὴν τρίβον βασ διοί CAPUT XXXVII. Mehemetes tormentum illud cencum seu bombardain prope Constantinopolim vehi curat. Turci urtes ad Pontum Eurinam sitas occupant, et prater Selynwriam oppida Propontidi adjacentia. Græci intra muros Constantinopoleos inclusos se tenent, discordiaque ob reconciliatam Ecclesiarum concordiam laborant. Gennadius discordiæ faces subdit Ducas male sanam mentem Græcis exprobrat, et in schismate pertinaciam. Mehemetes copias colligit. Obsidione urbem cingit, el Græci ab unione Ecclesiarum alienos magis ac magis se ostendunt. Januario mense elapso, sub Februarii initium, prope Constantinopolim tormentum æneum advehi jussit princeps: sexaginta boves validissimi triginta curribus juncti illud trahebant; ab utroque tormenti latere ducenti homines incedebant, ut ið, ne in via titubaret, hac et illac trahendo in æquilibrio retinerent. Currus præcedebant fabri quinquaginta, operariique ducenti, qui pontes ligneos ad complanandas vias fabricarent. Elapsi sunt itaque Februarius et Martius, cum in locum quemdam milliaribus quinque ab urbe dissitum tractum est. Caracia Begus antea cum copiis ad Ponti oppida Mesenbriam, Acheloum, Byzum et alia præmissos, ea ad deditionem compulit. Versus Selymbriam quoque, sancti Stephani turres, omnibus qui intra erant cæsis, vi expugnavit. Cætera castella, et qui Epibatæ vocabantur, se dedidere. Quotquot victori se permiserunt servati, repugnantibus capita abscissa sunt; una Selymbria hostium impetum fortiter, excepit. Ad locum itaque destinatum hæc machina perducta est, cujus custodiæ Caracia-begus assidere jussus, cumque omnibus viribus et copiis in omnes partes urbi vicinas, Romæis intra portas urbis coercitis, excurrere. Per totam quoque superiorem hiemem Mysorum ac f'ɔphlagonum turmæ sub tribus vexillis circa urbet in - hibernis stationem habuerunt, ut Romæorum in Turcos eruptiones reprimerent, nee eos urbe excurrere sincrent. Romæi quidem extra portas prodire non poterant tantis hostium viribus circumdati: verumtamen biremibus ac triremibus mare excurrebaut, prædis ab usque Cyzico ex Turcorum vicis maritimis actis; captivis etiam Παρελθόντος οὖν τοῦ Ἰανουαρίου μηνὸς, καὶ τοῦ Φεβρουαρίου ἄρξαντος ἐκέλευσε τὴν χωνείαν μετα κομισθῆναι ἐν τῇ Κωνσταντινουπόλει καὶ ζεύ ξας αμάξας τριάκοντα, εἶκον αὐτὴν ὄπισθεν οἱ ξ βίες, λέγω βόες βοῶν· καὶ ἐκ πλαγίου τῆς χωνείας ἄνδρες σ' καὶ εἰς τὸ ἓν, καὶ εἰς τὸ ἕτερον, τοῦ ἔλα κειν καὶ ἐξισοῦν αὐτήν, ἵνα μὴ ἐλισθήνῃ τοῦ δρό μου· καὶ ἔμπροσθεν τῶν ἁμαξῶν τέκτονες ν', του κατασκευάζειν γεφύρας ξυλίνας εἰς τὰς ἀνομαλίας τῆς ὁδοῦ, καὶ ἐργάται σὺν αὐτοῖς σ'. Ἐποίησε γοῦν τὴν Φεβρουάριον καὶ Μάρτιον, ἕως οὗ κατήντησεν ἐν τόπῳ μακρὰν τῆς πόλεως ἀπό μυλίων ε'. "Ην γὰρ ὁ Καρατζιάπεγις πρὸ καιροῦ σταλθεὶς σὺν δυνάμει εἰς τὰ τοῦ Πόντου κάστρα, ήγουν Μεσημβρίαν, Αχελῷον, Βυζίν, καὶ τὰ λοιπὰ, καὶ πρὸς ἑαυτὸν ἐποιήσατο. Ομοίως καὶ πρὸς τὴν Σηλυμβρίαν κείν μενα πυργία τοῦ ἁγίου Στεφάνου σὺν πολέμῳ λε βὼν πάντας τοὺς ἔνδον κατέσφαξεν· οἱ δὲ λοιποὶ πύργοι προσεκύνησαν, καὶ οἱ ἐπιβάται. Οσοι γοῦν παρεδόθησαν ἀβλαβεῖς ἐσώθησαν· οἱ δὲ ἀντισταθέν τες ἀπεκεφαλίσθησαν. Ἡ δὲ Σηλυμβρία μαχίμως ἀνθίστατο. Φέροντες οὖν τὴν σκευὴν ἐν τῷ τόπῳ ᾧ ἐκελεύσθησαν, καὶ τῷ Καρατζίαπε πρόσ ταγμα του φυλάττειν αὐτὴν, ἔφθασε σὺν ταῖς δυνάμεσι, καὶ κατατρέχειν τὰ πέριξ τὰ τῆς πόλεως, καὶ μὴ ἐν τοὺς Ῥωμαίους τῶν πυλῶν τῆς πόλεως ἐξέρχεσθαι. Ησαν δὲ καὶ τὸν χειμῶνα ὅλον ἐκεῖ παραχειμασθέντα σκήπτρα εἰς φυλακὴν τῆς πόλεως, τοῦ μὴ ἐξέρχεσθαι, καὶ καταδρομάς ποιεῖν τοῖς Τούρκοις οἱ Ρωμαῖοι ἐκ Μυσίας, καὶ Παφλαγονία; τρία. Εγένετο οὖν ἡ παρεμβολή μεγάλη, καὶ οἱ Ρω μαῖο: οὐκ ἴσχυον ἐξελθεῖν· ἀλλ' ὅμως ἐκ θαλάσσης καὶ αὐτοὶ σὺν διήρεσι και τριήρεσι ἄχρις Κυζίκου λεη Ismaelis Bullialdi notæ. Laonicus l. vult in principio consulendus qui apparatum istum describit, machineque advectionem; Leonardl. etiam Chiensis adeundus, et Phrantzes 1. 111, c. 8. 'Η δὲ Σελυμβρία. Capta Constantinopoli Selymbria deditionem fecit. Σκήπτρα. Hic pro turmis equitum tribus Usurpatum σκήπτρα τρικ, quasub totidem bandis seu vexillis stipendia faciebant.

poli venumdata est. Dum ver adventabat hisce pugnis levibus tempus transactum, jejunioruinque dies numerari cœpti, nec interim Ecclesiæ discidinin cessabat. Omnium conspectui portentosa discordia obversabatur, in siudia contraria discedentibus iis qui confessioncs audiendi munere fungebantur. All cus enim acccdentes Christiani peccata sua confessuri, interrogabantur, num cum iis qui ab Ecclesiae communione rescisi sunt, communicassent; num ab Henotico celebrata liturgiæ interfuissent; fatentibusque pœnitentiæ causa dura pœna inflicta, multaque gravis dicta. Peracta deinde ex more poenitentia, qui participatione corpuris et sanguinis Doninici dignus censebatur, illa percipere a sacerdote benotice, gravi pena indicta, velabatur: talem enim sacerdotem non esse, nec perfecte oblationem ab eo peragi. Ad ſunus porro efferendum, vel mortui commemorationem faciendain vocati, ubi henoticus sacerdos illic comparuisset, stolis subito exuti, velut e lammis mediis se proripiebant. Magna etiam ecclesia dæmoniorum specus, et Græcorum gentilium delubrum censebatur. Ubi cerei? αφί oleum in lychnis accendendis? Omnia tenebris ple pa: nec ullus, qui eas dissiparet, aderat, Templum sacrum desertum conspiciebatur, solitudinem, qua mox, propter peccata et iniquitates in eo λάτουν τὰ κατ' αἰγιαλὸν κείμενα χωρία τῶν Τούρκων multis, quorum pars casa, pars 146 Constantinoκαὶ πολλοὺς ἐκούρσευον, καὶ οὓς μὲν ἔσφαττον, οὓς δὲ ἐν Κωνσταντινουπόλει ἀγαγόντες ἐπιπρασκον. Καὶ σὺν αὐτοῖς τοῖς προσκρούσμασι καὶ ἔαρ ἐπέστη, καὶ αἱ τῶν νηστειων ἡμέραι ήρξαντο ἀριθμεῖ σθαι. Καὶ ἡ τῆς Ἐκκλησίας στάσις οὐκ ἔληξε, ἀλλ᾽ ἦν ἰδεῖν ξένην στάσιν ἐν τοῖς ἐμπιστευθεῖσι ἀκούειν λογισμοὺς ἀνθρώπων. Καὶ ἐρχόμενοι οἱ Χριστιανοί τοῦ ἐξομολογήσασθαι τὰ σφάλματα αὐτῶν, πρατῶντο παρ' ἐκείνων, οἱ μὲν εἰ ἐκοινώνησε τοῖς ἀκοινωνήτοις, καὶ εἰ ἔτυχεν ἀκοῦσαι λειτουργίαν παρὰ τοῦ ἐνωτικοῦ ἱερέως. Ταῦτα καὶ κανών δρι μὺς καὶ ἐπιτίμιον βαρύ· μετὰ δὲ τὸ δουλεῦσαι τὸν κανόνα κατὰ τὸ ἔθος, ὁ ἄξιος τοῦ σώματος καὶ αἵματος τοῦ δεσποτικοῦ εἰς τὸ κοινωνῆσαι, μὴ προσελθεῖν τοῖς τῆς ἐνώσεως ἱερεῦσι μετ᾿ ἐπιτιμίου βαρέος. Οὔτε γὰρ ἱερεῖς εἰσιν, οὔτε τὰ προσφερόμενα τέλεια, έλεγον. Εἰ γὰρ ἐκαλοῦντο ἐν κηδείᾳ νεκροῦ, ἡ ἐν μνημοσύνω τεθνεῶτος, καὶ ἐφαίνετό τις τῶν ἐνωτικῶν ἐκεῖ ἱερεὺς, κατευθὺς τὰς φελώ νεις ἐκδυόμενοι ὡς ἀπὸ πυρὸς ἔφευγον. Καὶ ἡ Μεγάλη Εκκλησίᾳ ὡς καταφύγιον δαιμόνων, καὶ . βωμὸς Ἑλληνικὸς αὐτοῖς ἐλογίζετο. Ποῦ κηροί; Ποῦ ἔλαιον ἐν ταῖς λυχναψίαις; Τὰ πάντα σκοτεινά, καὶ οὐδεὶς ὁ κωλύων. Ερημον τὸ ἅγιον τέμενος ἐφαίνετο, προσημαίνον τὴν ἐρημίαν ἣν ὑποστῆναι μέλη λει μετ' ὀλίγον διὰ τὰς παραβάσεις καὶ ἀνομίας τῶν κατοικούντων. Ο δὲ Γεννάδιος ἔγκλειστος ἐδίδασκε, καὶ ἀρὰς ὑπετίθει τοῖς τὴν εἰρήνην ἀσπαζομένοις. Ἔτυχον ἐγὼ μετὰ ταῦτα μιᾷ τῶν εὐγενίδων αιχμα- c habitantium, complendum erat, portendens. Genλωτευθείσῃ, καὶ διηγήσατό μοι, πῶς ὠδίνουσα τοῦ τεκεῖν τῇ ἁγίᾳ καὶ μεγάλῃ Τετράδι τοῦ ἔτους ἐκεί του μετεκαλέσατο τὸν πνευματικὸν αὐτῆς Ἰάκωβον ὀνόματι, καὶ ἐξωμολογήσατο. Καὶ αὐτὸς προέτρι ψεν αὐτῇ τοῦ κοινωνῆσαι, καὶ αὐτὴ ἐρωτήσασα τὸν γέροντα, εἰ κωλύει τι τοῦ μεταλαβεῖν ἐκ τῶν χει ρῶν τοῦ ἱερέως, τοῦ λειτουργούντος ἐν τῷ ναῷ αὐτῆς ἔνδον τῆς αὐλῆς αὐτῆς ὑπάρχοντι (ἦν γὰρ ὁ ἱερεὺς συμφορέσας τοῖς ἐνωτικοῖς μόνον ἐν τῇ Μετ γάλῃ Εκκλησία τότε τῇ ιβ' τοῦ Δεκεβρίου, οὐ μὴν δὲ καὶ συγκοινωνήσας· οὐ γὰρ ἔτυχεν ἐξ ἀρχῆς συναριθμηθῆναι τοῖς συλλειτουργοῖς τοῦ θυσιαστη ρίου, ἀλλ' ἔτυχεν ἔξω σὺν ἄλλοις βραδείαν τυχόντες nadius etiam inclusus, pacis reconciliationem amplectentes diris devevendo intérim docebin. Post urbem captam, in nobilem feminam captivan casu incidi: quæ mihi narravit, quomodo ipsa partus doloribus correpta, anni illius sancta magnaque feria quarta, pneumaticum seu confessarium suumn, Jacobum nomine, aul se vocaverat: quam, peccatorum confessione peracta, hortatus est ille, ut sacram communionem sumeret. Cumque senem illum interrogasset, num obstaret quidquam, ut ex manibus bacerdotis, qui in templo intɛa domus sua sepla sito celebrabat, sumeret (ille quippe sacerdos die tantum 12 Decembris in Magna Ismaelis Bullialdi notæ. Κανών δριμύς. Canon hic pro poenitentia privata parietes constructis sacra faciunt, sucras et pœna quæ pœnitenti indicitur. Φελώνεις. Penulam interpretantur alii: sed genus vestis communis olim fuit. Pallium vertere nolui, siquidem sacerdotibus non convenit, sed solis archiep. quibus a summo pontif. confertur. qua etiam olini patriarche CPolit. id acceperunt. Stolam interpretari placuit, quæ omnibus sacerdotibus convenit et propria est. Hodie apud Graecos non solum patriarchæ, sed et episc. pallium gerunt. Ἐν τῷ ναῷ αὐτῆς. Vocabantur oratoria illa εὐκτήρια. De quibus canon 51 synodi 6, in Trullo, Τοὺς ἐν τοῖς εὐκτηρίοις οίκοις ἔνδον οἰκίας τυγχά νουσι λειτουργοῦντας κληρικοὺς ὑπὸ γνώμην τοῦτο πράττειν τοῦ κατὰ τὸν τόπον ἐπισκόπου ὁρίζομεν. Ὥστε εἴ τις κληρικὸς μὴ τοῦτο οὕτως παραφυλάξῃ, καθαιρείσθω. Clericos, qui in oratoriis intra domus PATROL. GR. CLVII. Liturgias celebrare in illis ex episcopi loci sententia et assensu decernimus. Quod si quis clericus decreto nostro non paruerit, deponatur. Et Leo Philosophus movella 4 de illis ita statuit; Ορί ζομεν οὖν, οὐ μόνον τοὺς ἑκάστης καθολικῆς ἱερεῖς, ἀλλὰ καὶ τοὺς ἱερεῖς ἑκάστης οἰκίας, ἄδειαν ἐν πά σαις ταῖς οἰκίαις ἱερᾶσθαί τε καὶ μυσταγωγεἶν, οὓς ἂν προσκαλεῖσθαι αἱροῖτο ὁ ἑκάστης οἰκίας δεσπό ζων. Decernimus itaque non solum singularum ecclesiarum catholicarum (id est hoc loco parœcíàlium), sed etiam uniuscujusque domus sacerdotes, libere in omnibus domibus sacram mystagogiam celebrare posse, quos singularum domuum dominis vocare visum fuerit. Novella deinde sequente in iis baptizare quoque permittit. Adeundus Theodorus Bal80.

poli venumdata est. Dum ver adventabat hisce pugnis levibus tempus transactum, jejunioruinque dies numerari cœpti, nec interim Ecclesiæ discidinin cessabat. Omnium conspectui portentosa discordia obversabatur, in siudia contraria discedentibus iis qui confessioncs audiendi munere fungebantur. All cus enim acccdentes Christiani peccata sua confessuri, interrogabantur, num cum iis qui ab Ecclesiae communione rescisi sunt, communicassent; num ab Henotico celebrata liturgiæ interfuissent; fatentibusque pœnitentiæ causa dura pœna inflicta, multaque gravis dicta. Peracta deinde ex more poenitentia, qui participatione corpuris et sanguinis Doninici dignus censebatur, illa percipere a sacerdote benotice, gravi pena indicta, velabatur: talem enim sacerdotem non esse, nec perfecte oblationem ab eo peragi. Ad ſunus porro efferendum, vel mortui commemorationem faciendain vocati, ubi henoticus sacerdos illic comparuisset, stolis subito exuti, velut e lammis mediis se proripiebant. Magna etiam ecclesia dæmoniorum specus, et Græcorum gentilium delubrum censebatur. Ubi cerei? αφί oleum in lychnis accendendis? Omnia tenebris ple pa: nec ullus, qui eas dissiparet, aderat, Templum sacrum desertum conspiciebatur, solitudinem, qua mox, propter peccata et iniquitates in eo λάτουν τὰ κατ' αἰγιαλὸν κείμενα χωρία τῶν Τούρκων multis, quorum pars casa, pars 146 Constantinoκαὶ πολλοὺς ἐκούρσευον, καὶ οὓς μὲν ἔσφαττον, οὓς δὲ ἐν Κωνσταντινουπόλει ἀγαγόντες ἐπιπρασκον. Καὶ σὺν αὐτοῖς τοῖς προσκρούσμασι καὶ ἔαρ ἐπέστη, καὶ αἱ τῶν νηστειων ἡμέραι ήρξαντο ἀριθμεῖ σθαι. Καὶ ἡ τῆς Ἐκκλησίας στάσις οὐκ ἔληξε, ἀλλ᾽ ἦν ἰδεῖν ξένην στάσιν ἐν τοῖς ἐμπιστευθεῖσι ἀκούειν λογισμοὺς ἀνθρώπων. Καὶ ἐρχόμενοι οἱ Χριστιανοί τοῦ ἐξομολογήσασθαι τὰ σφάλματα αὐτῶν, πρατῶντο παρ' ἐκείνων, οἱ μὲν εἰ ἐκοινώνησε τοῖς ἀκοινωνήτοις, καὶ εἰ ἔτυχεν ἀκοῦσαι λειτουργίαν παρὰ τοῦ ἐνωτικοῦ ἱερέως. Ταῦτα καὶ κανών δρι μὺς καὶ ἐπιτίμιον βαρύ· μετὰ δὲ τὸ δουλεῦσαι τὸν κανόνα κατὰ τὸ ἔθος, ὁ ἄξιος τοῦ σώματος καὶ αἵματος τοῦ δεσποτικοῦ εἰς τὸ κοινωνῆσαι, μὴ προσελθεῖν τοῖς τῆς ἐνώσεως ἱερεῦσι μετ᾿ ἐπιτιμίου βαρέος. Οὔτε γὰρ ἱερεῖς εἰσιν, οὔτε τὰ προσφερόμενα τέλεια, έλεγον. Εἰ γὰρ ἐκαλοῦντο ἐν κηδείᾳ νεκροῦ, ἡ ἐν μνημοσύνω τεθνεῶτος, καὶ ἐφαίνετό τις τῶν ἐνωτικῶν ἐκεῖ ἱερεὺς, κατευθὺς τὰς φελώ νεις ἐκδυόμενοι ὡς ἀπὸ πυρὸς ἔφευγον. Καὶ ἡ Μεγάλη Εκκλησίᾳ ὡς καταφύγιον δαιμόνων, καὶ . βωμὸς Ἑλληνικὸς αὐτοῖς ἐλογίζετο. Ποῦ κηροί; Ποῦ ἔλαιον ἐν ταῖς λυχναψίαις; Τὰ πάντα σκοτεινά, καὶ οὐδεὶς ὁ κωλύων. Ερημον τὸ ἅγιον τέμενος ἐφαίνετο, προσημαίνον τὴν ἐρημίαν ἣν ὑποστῆναι μέλη λει μετ' ὀλίγον διὰ τὰς παραβάσεις καὶ ἀνομίας τῶν κατοικούντων. Ο δὲ Γεννάδιος ἔγκλειστος ἐδίδασκε, καὶ ἀρὰς ὑπετίθει τοῖς τὴν εἰρήνην ἀσπαζομένοις. Ἔτυχον ἐγὼ μετὰ ταῦτα μιᾷ τῶν εὐγενίδων αιχμα- c habitantium, complendum erat, portendens. Genλωτευθείσῃ, καὶ διηγήσατό μοι, πῶς ὠδίνουσα τοῦ τεκεῖν τῇ ἁγίᾳ καὶ μεγάλῃ Τετράδι τοῦ ἔτους ἐκεί του μετεκαλέσατο τὸν πνευματικὸν αὐτῆς Ἰάκωβον ὀνόματι, καὶ ἐξωμολογήσατο. Καὶ αὐτὸς προέτρι ψεν αὐτῇ τοῦ κοινωνῆσαι, καὶ αὐτὴ ἐρωτήσασα τὸν γέροντα, εἰ κωλύει τι τοῦ μεταλαβεῖν ἐκ τῶν χει ρῶν τοῦ ἱερέως, τοῦ λειτουργούντος ἐν τῷ ναῷ αὐτῆς ἔνδον τῆς αὐλῆς αὐτῆς ὑπάρχοντι (ἦν γὰρ ὁ ἱερεὺς συμφορέσας τοῖς ἐνωτικοῖς μόνον ἐν τῇ Μετ γάλῃ Εκκλησία τότε τῇ ιβ' τοῦ Δεκεβρίου, οὐ μὴν δὲ καὶ συγκοινωνήσας· οὐ γὰρ ἔτυχεν ἐξ ἀρχῆς συναριθμηθῆναι τοῖς συλλειτουργοῖς τοῦ θυσιαστη ρίου, ἀλλ' ἔτυχεν ἔξω σὺν ἄλλοις βραδείαν τυχόντες nadius etiam inclusus, pacis reconciliationem amplectentes diris devevendo intérim docebin. Post urbem captam, in nobilem feminam captivan casu incidi: quæ mihi narravit, quomodo ipsa partus doloribus correpta, anni illius sancta magnaque feria quarta, pneumaticum seu confessarium suumn, Jacobum nomine, aul se vocaverat: quam, peccatorum confessione peracta, hortatus est ille, ut sacram communionem sumeret. Cumque senem illum interrogasset, num obstaret quidquam, ut ex manibus bacerdotis, qui in templo intɛa domus sua sepla sito celebrabat, sumeret (ille quippe sacerdos die tantum 12 Decembris in Magna Ismaelis Bullialdi notæ. Κανών δριμύς. Canon hic pro poenitentia privata parietes constructis sacra faciunt, sucras et pœna quæ pœnitenti indicitur. Φελώνεις. Penulam interpretantur alii: sed genus vestis communis olim fuit. Pallium vertere nolui, siquidem sacerdotibus non convenit, sed solis archiep. quibus a summo pontif. confertur. qua etiam olini patriarche CPolit. id acceperunt. Stolam interpretari placuit, quæ omnibus sacerdotibus convenit et propria est. Hodie apud Graecos non solum patriarchæ, sed et episc. pallium gerunt. Ἐν τῷ ναῷ αὐτῆς. Vocabantur oratoria illa εὐκτήρια. De quibus canon 51 synodi 6, in Trullo, Τοὺς ἐν τοῖς εὐκτηρίοις οίκοις ἔνδον οἰκίας τυγχά νουσι λειτουργοῦντας κληρικοὺς ὑπὸ γνώμην τοῦτο πράττειν τοῦ κατὰ τὸν τόπον ἐπισκόπου ὁρίζομεν. Ὥστε εἴ τις κληρικὸς μὴ τοῦτο οὕτως παραφυλάξῃ, καθαιρείσθω. Clericos, qui in oratoriis intra domus PATROL. GR. CLVII. Liturgias celebrare in illis ex episcopi loci sententia et assensu decernimus. Quod si quis clericus decreto nostro non paruerit, deponatur. Et Leo Philosophus movella 4 de illis ita statuit; Ορί ζομεν οὖν, οὐ μόνον τοὺς ἑκάστης καθολικῆς ἱερεῖς, ἀλλὰ καὶ τοὺς ἱερεῖς ἑκάστης οἰκίας, ἄδειαν ἐν πά σαις ταῖς οἰκίαις ἱερᾶσθαί τε καὶ μυσταγωγεἶν, οὓς ἂν προσκαλεῖσθαι αἱροῖτο ὁ ἑκάστης οἰκίας δεσπό ζων. Decernimus itaque non solum singularum ecclesiarum catholicarum (id est hoc loco parœcíàlium), sed etiam uniuscujusque domus sacerdotes, libere in omnibus domibus sacram mystagogiam celebrare posse, quos singularum domuum dominis vocare visum fuerit. Novella deinde sequente in iis baptizare quoque permittit. Adeundus Theodorus Bal80.

reclesia henoticis adfuerat, nec communicaverat, τὴν ἔλευσιν, καὶ ἵσταντο ἐν τῷ ναῷ φοροῦντες τὰς cum in numerum altari ministrantium ab initio liturgiæ allectus non fuisset; sed extra cancellos cum aliis, qui tardius venerant, nihilque aliud præter sacra indumenta gestaverant, steterat). pneumaticus ei dixit: Tibi concessum est, Deus condonabit tibi; abi, et communionem, omni dubio remolo, percipe. Ipse sacerdos ac minister est, discrimine illo omisso communica. Illa vero mulier, quod a schismaticorum partibus staret, scrupa - lose nimis perpensa 147 senis, qui omnes obices revellebat, sententia, arum nomine Neophytum confessarium accersit, eique a pneumatico suo datam sibi licentiam declarat. Iste porro Neophytus loquendi libertatem ac confidentiam sibi Cassuinpserat, quod pneumatici munere in imperatoriis palatiis procerumque ædibus fungerentur; quare illam allocutus a communione his verbis deterruit: Id tibi haud licet; si enim ex istius manibus communionem sumpseris, panem manducabis, et vinum bibes. Quam admiranda, rex Christe longanimitas tua! Etsi sacerdos Latinus esset, stultitia tua, tenebris excæcate, aliqua, quamvis absurda, ratione excusari posset. Quod scilicet Latino sermone ad Deum preces recitasset, quod non esset fermentatus panis, nec aqua calida adhibita; aliaque absurda allegare potuisses, quæ orthodoxus tamen ore nunquam proferet; nec, vel minimum, adversùs divina mysteria hoc modo ·peracta murmurabit; talia enim quilibet ausus, ἱερατικὰς αὐτῶν στολὰς μόνον). Ὁ δὲ πνευματικὸς εἶπεν αὐτῇ· Συγκεχωρημένον ἐστὶν, ὁ Θεὸς συ χωρήσει σοι· ἀπελθε, κοινώνησον ἀποβάλλουσα πάντα σκότον. Καὶ γὰρ ἱερεὺς ἐστι καὶ λειτουρ γός, αδιακρίτως κοινώνησον. Η δὲ ἐπὶ τῇ ἀνεμποδίστῳ ἀπολογία του γέροντος δειλιάσασα, ἦν γέρ ἐκ τοῦ μέρους τῶν σχισματικῶν, μετακαλεῖται δι λον Νεόφυτο, ὀνόματι, καὶ δηλοῖ αὐτῷ τὴν λύσι τοῦ πνευματικοῦ αὐτῆς· ἦν γὰρ αὐτὸς ὁ Νεόφυτος παῤῥησίαν ἔχων, καὶ πνευματικεύων ἐν ἀνακτή τοις καὶ μεγιστάνων οἴκοις. Εκώλυσε δὲ ταύτην, λέγων, Ασυγχώρητόν ἐστιν. Εἰ γὰρ λάβοις κοινωνίαν ἐκ τῶν χειρῶν αὐτοῦ, ἄρτον ἔφαγες, καὶ οἶνον ἔπιες. Ο τῆς ἀνοχῆς σου, Χριστέ βα· σιλεῦ 1 Σκοτεινὲ καὶ τυφλέ· εἰ ὁ ἱερεὺς ἦν Λατί νος, εἶχεν ἂν λόγον ἄλογον ἡ μωρία σου· ὡς ὅτι Λατινικῶς τὰς εὐχὰς τῷ Θεῷ ἀπέδωκε, καὶ ὁ ἄρτος οὐκ ἦν ἔνζυμος καὶ τὸ ὕδωρ οὐκ ἦν ζέον, καὶ ἄλλα τινά άλογα αιτιάματα, ἃ οὐκ ἔξεστιν ὀρθοδόξω στόμα ἀνοίξαι, καὶ γλῶτταν κινῆσαι κατὰ τῶν θείων μυστηρίων τῶν οὕτω τελουμένων· ὁ γὰρ τοῦτο τολ μήσας άξιος λιθοστρωθῆναι. Πῶς, ἢ τί ἔχεις ἀπο λογήσασθαι περὶ τῶν θείων μυστηρίων τῶν τελε σθέντων ἐκ γλώττης σῆς, καὶ εὐχῶν ὧν σὺ καὶ οἱ τῆς ἀνατολῆς ἱερεῖς χρῶνται; Οὐκ ἔχεις ἄλλο εἰπεῖν, ὦ Φαρισαῖε κενέ, πλὴν ὅτι καθαρὸς εἶ, καὶ μολυ σμοῦ ἀμέτοχος, καὶ κεχωρισμένος τῶν λοιπῶν Χρισ στιανών, προσθήσω δὲ κἀγὼ τὸ, καὶ ἀφωρισμένος. 'Η δὲ εὐγενὴς ἐκείνη γυνή, διχονοοῦσα ἐν μέσῳ τῶν δύο τούτων προστάξεων, ἐκωλύθη ὑπὸ τοῦ λογισμοῦ, καὶ τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ οὐ μετέλαβε· καὶ διὰ τῆς νυ κτὸς ἀκοινώτητος τέτηκεν. Εἰ γὰρ ἐπηκολούθησεν θάνατος, εἶχεν ἂν ἡ ψυχή αὕτη την σφραγίδα ζημίαν τοῦ Πνεύματος δι' αἰτίαν τοῦ Νεοφύτου, και τοῦ κατοικοῦντος ἐν αὐτῷ πονηροῦ πνεύματος. Αλλ' ἐπανίωμεν πρὸς τὰ τῆς διηγήσεως κύματα, καὶ ἴδω μεν τὴν ἀγριαινομένην θάλασσαν πῶς μέλλει χαναι, καὶ καταποντίσαι τὴν κιβωτόν, τὴν τὸν Νῶς τὴν κυβερνήτην διώξασαν, καὶ τὰ καθαρὰ πετεινὰ ὑπὸ τῶν μὴ καθαρῶν ὡς ἀκάθαρτα παραβλέ ψασαν. lapidibus obruendus est. Quid? vel quomodo ob loqui potes divinis mysteriis idiomate tuo celebratis? quid illis precibus opponere? quibus tibi cum cæteris orientis sacerdotibus communis est usus. Aliud allegare non potes, o Pharisæe vane, nisi quoi purus es et intactus, a cæterisque Christianis separatus, addam ego, et excommunicatus. Illa porro mulier nobilis inter contraria præcepta animo fluctuans communione die illo abstinuit; ita ut nocte sequenti, non sumpta prius Eucharistia, pepererit. Quod si mors subsequebatur, damno spiritus illius anima obsignata fuisset (id est d'ammum, non accepto Spiritus divini signaculo, anima illius passa fuisset) Neophyti culpa, et mali spiritus, quo agebatur, errore. Sed redeamus ad narrationis nostræ fluctus: et mare furens, gubernatore excusso, arcam Noe absorbere et in profundum deprimere intucamur, mundaque volatilia, tanquam immunda, impollutorum unguibas discerpenda projicere contemplemur. Tyranuus enim, Martio incipiente, nuutiis in omnes provincias missis, singulos ad urbem appugnandum militatum venire jussit. Cuneti ergo, qui ´datis nominibus stipendia merebant, accesserunt; numero infinito eorum, qui sponte castra sequebantur, iis adjuncto. Universi enim, qui urbem oppugnandam esse audierunt,tam pueri ob ætatem Ο γὰρ τύραννος ἀπ' ἀρχῆς Μαρτίου μηνός Επεμ ψε μηνυτές, καὶ κήρυκας εἰς πάσας τὰς ἐπαρχίας. τοῦ ἐξέρχεσθαι ἕκαστον ἐν τῇ στρατιᾷ κατά τῆς πό λεως. Τὰ στρατεύματα μὲν οὖν, ὅσα διὰ προσίδων καὶ λόγος ήταν γεγραμμένα, συνέῤῥεον· τὰ δὲ ἄγραφα τὰ καὶ μυριάριθμα τις διηγήσεται; Πᾶς γὰρ ἕκαστος ἀκούων κατὰ τῆς πόλεως ἔτρεχεν, ο Ismaelis Bullialdi notæ. Εἰ γὰρ λάβοις. Quasi corporis Dominici consecratione conficiendi potestatem, unionem amplexus amisisset: insaniisse Græcos ac transversos actos fuisse eertissimum est. Οὐκ ἦν ἔνζυμος. Isla ad Ecclesiæ Græcæ ritum pertinent, quæ panem fermentatum adhibel et aquam calidam calci immiscet..

reclesia henoticis adfuerat, nec communicaverat, τὴν ἔλευσιν, καὶ ἵσταντο ἐν τῷ ναῷ φοροῦντες τὰς cum in numerum altari ministrantium ab initio liturgiæ allectus non fuisset; sed extra cancellos cum aliis, qui tardius venerant, nihilque aliud præter sacra indumenta gestaverant, steterat). pneumaticus ei dixit: Tibi concessum est, Deus condonabit tibi; abi, et communionem, omni dubio remolo, percipe. Ipse sacerdos ac minister est, discrimine illo omisso communica. Illa vero mulier, quod a schismaticorum partibus staret, scrupa - lose nimis perpensa 147 senis, qui omnes obices revellebat, sententia, arum nomine Neophytum confessarium accersit, eique a pneumatico suo datam sibi licentiam declarat. Iste porro Neophytus loquendi libertatem ac confidentiam sibi Cassuinpserat, quod pneumatici munere in imperatoriis palatiis procerumque ædibus fungerentur; quare illam allocutus a communione his verbis deterruit: Id tibi haud licet; si enim ex istius manibus communionem sumpseris, panem manducabis, et vinum bibes. Quam admiranda, rex Christe longanimitas tua! Etsi sacerdos Latinus esset, stultitia tua, tenebris excæcate, aliqua, quamvis absurda, ratione excusari posset. Quod scilicet Latino sermone ad Deum preces recitasset, quod non esset fermentatus panis, nec aqua calida adhibita; aliaque absurda allegare potuisses, quæ orthodoxus tamen ore nunquam proferet; nec, vel minimum, adversùs divina mysteria hoc modo ·peracta murmurabit; talia enim quilibet ausus, ἱερατικὰς αὐτῶν στολὰς μόνον). Ὁ δὲ πνευματικὸς εἶπεν αὐτῇ· Συγκεχωρημένον ἐστὶν, ὁ Θεὸς συ χωρήσει σοι· ἀπελθε, κοινώνησον ἀποβάλλουσα πάντα σκότον. Καὶ γὰρ ἱερεὺς ἐστι καὶ λειτουρ γός, αδιακρίτως κοινώνησον. Η δὲ ἐπὶ τῇ ἀνεμποδίστῳ ἀπολογία του γέροντος δειλιάσασα, ἦν γέρ ἐκ τοῦ μέρους τῶν σχισματικῶν, μετακαλεῖται δι λον Νεόφυτο, ὀνόματι, καὶ δηλοῖ αὐτῷ τὴν λύσι τοῦ πνευματικοῦ αὐτῆς· ἦν γὰρ αὐτὸς ὁ Νεόφυτος παῤῥησίαν ἔχων, καὶ πνευματικεύων ἐν ἀνακτή τοις καὶ μεγιστάνων οἴκοις. Εκώλυσε δὲ ταύτην, λέγων, Ασυγχώρητόν ἐστιν. Εἰ γὰρ λάβοις κοινωνίαν ἐκ τῶν χειρῶν αὐτοῦ, ἄρτον ἔφαγες, καὶ οἶνον ἔπιες. Ο τῆς ἀνοχῆς σου, Χριστέ βα· σιλεῦ 1 Σκοτεινὲ καὶ τυφλέ· εἰ ὁ ἱερεὺς ἦν Λατί νος, εἶχεν ἂν λόγον ἄλογον ἡ μωρία σου· ὡς ὅτι Λατινικῶς τὰς εὐχὰς τῷ Θεῷ ἀπέδωκε, καὶ ὁ ἄρτος οὐκ ἦν ἔνζυμος καὶ τὸ ὕδωρ οὐκ ἦν ζέον, καὶ ἄλλα τινά άλογα αιτιάματα, ἃ οὐκ ἔξεστιν ὀρθοδόξω στόμα ἀνοίξαι, καὶ γλῶτταν κινῆσαι κατὰ τῶν θείων μυστηρίων τῶν οὕτω τελουμένων· ὁ γὰρ τοῦτο τολ μήσας άξιος λιθοστρωθῆναι. Πῶς, ἢ τί ἔχεις ἀπο λογήσασθαι περὶ τῶν θείων μυστηρίων τῶν τελε σθέντων ἐκ γλώττης σῆς, καὶ εὐχῶν ὧν σὺ καὶ οἱ τῆς ἀνατολῆς ἱερεῖς χρῶνται; Οὐκ ἔχεις ἄλλο εἰπεῖν, ὦ Φαρισαῖε κενέ, πλὴν ὅτι καθαρὸς εἶ, καὶ μολυ σμοῦ ἀμέτοχος, καὶ κεχωρισμένος τῶν λοιπῶν Χρισ στιανών, προσθήσω δὲ κἀγὼ τὸ, καὶ ἀφωρισμένος. 'Η δὲ εὐγενὴς ἐκείνη γυνή, διχονοοῦσα ἐν μέσῳ τῶν δύο τούτων προστάξεων, ἐκωλύθη ὑπὸ τοῦ λογισμοῦ, καὶ τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ οὐ μετέλαβε· καὶ διὰ τῆς νυ κτὸς ἀκοινώτητος τέτηκεν. Εἰ γὰρ ἐπηκολούθησεν θάνατος, εἶχεν ἂν ἡ ψυχή αὕτη την σφραγίδα ζημίαν τοῦ Πνεύματος δι' αἰτίαν τοῦ Νεοφύτου, και τοῦ κατοικοῦντος ἐν αὐτῷ πονηροῦ πνεύματος. Αλλ' ἐπανίωμεν πρὸς τὰ τῆς διηγήσεως κύματα, καὶ ἴδω μεν τὴν ἀγριαινομένην θάλασσαν πῶς μέλλει χαναι, καὶ καταποντίσαι τὴν κιβωτόν, τὴν τὸν Νῶς τὴν κυβερνήτην διώξασαν, καὶ τὰ καθαρὰ πετεινὰ ὑπὸ τῶν μὴ καθαρῶν ὡς ἀκάθαρτα παραβλέ ψασαν. lapidibus obruendus est. Quid? vel quomodo ob loqui potes divinis mysteriis idiomate tuo celebratis? quid illis precibus opponere? quibus tibi cum cæteris orientis sacerdotibus communis est usus. Aliud allegare non potes, o Pharisæe vane, nisi quoi purus es et intactus, a cæterisque Christianis separatus, addam ego, et excommunicatus. Illa porro mulier nobilis inter contraria præcepta animo fluctuans communione die illo abstinuit; ita ut nocte sequenti, non sumpta prius Eucharistia, pepererit. Quod si mors subsequebatur, damno spiritus illius anima obsignata fuisset (id est d'ammum, non accepto Spiritus divini signaculo, anima illius passa fuisset) Neophyti culpa, et mali spiritus, quo agebatur, errore. Sed redeamus ad narrationis nostræ fluctus: et mare furens, gubernatore excusso, arcam Noe absorbere et in profundum deprimere intucamur, mundaque volatilia, tanquam immunda, impollutorum unguibas discerpenda projicere contemplemur. Tyranuus enim, Martio incipiente, nuutiis in omnes provincias missis, singulos ad urbem appugnandum militatum venire jussit. Cuneti ergo, qui ´datis nominibus stipendia merebant, accesserunt; numero infinito eorum, qui sponte castra sequebantur, iis adjuncto. Universi enim, qui urbem oppugnandam esse audierunt,tam pueri ob ætatem Ο γὰρ τύραννος ἀπ' ἀρχῆς Μαρτίου μηνός Επεμ ψε μηνυτές, καὶ κήρυκας εἰς πάσας τὰς ἐπαρχίας. τοῦ ἐξέρχεσθαι ἕκαστον ἐν τῇ στρατιᾷ κατά τῆς πό λεως. Τὰ στρατεύματα μὲν οὖν, ὅσα διὰ προσίδων καὶ λόγος ήταν γεγραμμένα, συνέῤῥεον· τὰ δὲ ἄγραφα τὰ καὶ μυριάριθμα τις διηγήσεται; Πᾶς γὰρ ἕκαστος ἀκούων κατὰ τῆς πόλεως ἔτρεχεν, ο Ismaelis Bullialdi notæ. Εἰ γὰρ λάβοις. Quasi corporis Dominici consecratione conficiendi potestatem, unionem amplexus amisisset: insaniisse Græcos ac transversos actos fuisse eertissimum est. Οὐκ ἦν ἔνζυμος. Isla ad Ecclesiæ Græcæ ritum pertinent, quæ panem fermentatum adhibel et aquam calidam calci immiscet..

τως ὁ μὴ δυνάμενος βαδίζειν ἕνεκα παιδικῆς ἡλι- teneram vix gradientes, quam senes annis gravati, κίας, καθὼς ὁ μὴ δυνάμενος τρέχειν ἕνεκα γήρους. Οἱ δὲ πολῖται ἱκέτευον Θεὸν, τοῦ μὴ ἐπελθεῖν τῇ ἁγίᾳ ἑβδομάδι, διότι ἤκουον ὡς ὁ τύραννος ἐφ᾽ ἄρ ματος καὶ ἤδη ἔρχεται. Τῇ Παρασκευῇ οὖν τῆς Διακαινησίμου καὶ ὁ Ναβουχοδονόσωρ ἐπὶ θύραις Ιερουσαλήμ καὶ πήξας τὰς αὐτοῦ σκηνὰς κατο έναντι τῆς πύλης του Χαρισοῦ ὄπισθεν τοῦ βουνοῦ. Καὶ πᾶσα ἡ δύναμις αὐτοῦ ἀπὸ τῆς Ξυλο πάρτης τῆς κειμένης ἐγγὺς τοῦ παλατίου, ἕως τῆς Χρυσῆς πύλης τῆς πρὸς νότον· καὶ ἔτι ἀπὸ τῆς Ξυλοπόρτης ἕως τοῦ Κοσμηδίου καὶ ἀπὸ τοῦ νότου εἰς πλάτος ὅσον περιέφερον κάμπον οἱ ἄμπελοι· καὶ γὰρ ἦσαν προλαβὼν φθαρέντες πα ρὰ τοῦ Καρατζία· καὶ περιχαράκωσεν αὐτὴν accurrerunt. Constantinopolitani interim Deo supplicare, ut hebdomada sancta tyrannus, qui curru adventare nuntiabatur, urbis oppugnationem non aggrederetur. Die igitur Parasceves Diacænesimæ 148 septimanæ (id est feria 6 seu die Veneris post Pascha) ad portas Hierusalem Nabuchodonosor vénit et tentoria sua ante Charsi portam post collem fixit. porta vero, quæ Ligni appellatur, palatio vicina, usque ad Auream portam, quæ meridiem respicit, ab eademque Ligni porta usque ad Cosmedium et meridiem versus, quantum vineta a Caracia jam devastata in latitudinem capere poterant, omnes ejus copiæ castra locaverunt. Aprilis ergo die sexta, Parasceve post PaIsmaelis Bullialdi notæ. ᾿Απὸ δὲ τῆς Ξυλοπότης. Xyloporta est illa quæ vicinissima est occidentali urbis angulo. Blacherrniana olim dicta fuit, quod! Blachernarum templo proxima esset. Videndus Gillius lib. 1, c. 20, Leunclavius, Pandectis Hist. Turc. 200,appellat eam Xylokercon Verum diversas fuisse persuadeor, hancque Xylokercon, eam esse quam Ducas Kercoportam infra appellat, quæ jam a lungo tempore occlusa tenebatur. Quod ut credamus et asseramus auctor nobis est Cantacuzenus, lib. 111i, c. 9: Καὶ διελέγετο κρύφα τοῖς ἐν Βυζαντίῳ φίλοις, ἐὰν δύναιντο τὴν πόλιν αὐτῷ παραδιδόναι· ἐπηγγέλλον τό τε τὴν τῆς Ξυλοκέρκου λεγομένην πύλην ἐκ πολλών ἐτῶν ἀπῳκοδομημένην διορύξαντες εἰσάγειν. Clam etiam cum amicis suis, qui Constantinopoli morabantur, colloquitur et agit, quomodo sibi urbem tradere possent. Promittebant illi portam, quæ Xylokerci dıC'citur, quæque a multis annis pariete clausa erat, perfossuros, et ut illa ingrederetur urbem, patefaΤῇ Παρασκευῇ οὖν τῆς Διακαινησίμου. Hebdomada illa Diacanesimi, seu renovationis, ea est,.quæ Paschatis diem sequitur: cujus Codinus Curopalates meminit c. 14, lib. De officiis aulæ Constantinop. Vocatur etiam véa, id est nova, ob renovatos baptismate catechumenos, qui Paschate baptizati fuerant. Latina Balsamonis commentarior. in Canones apostol. canone 69 versio, quorum textus Græcus non exstat, sic habet: Hebdomas autem τῆς Διακαινησίμου, tanquam ipse magnus dies Dominicus reputatur. Anno illo aureus numerus seu lunæ cyclus fuit 10, cyclus solis 6, littera G. Pascha Aprilis 1, feria 6, diacænesimi Aprilis 6, Pentecoste. Maii 20, Dominica omnium SS. Maii 27. Juxta Ducam ergo, cœpit Contantinop. obsidio Aprilis die 6. Juxta vero Leonard, Chiensem, et, qui eum secutus est, B.zarum, cœpit Nomis seu die 5 Aprilis. Phranzes April. 2 obsideri coepisse, 1. 11, c. 8, asserit. Hist. Turc. oppugnationem tradunt Rebiul-euel die 17, qui fuit Martii dies 28. Κατέναντι τῆς πύλης του Χαρισού. Alibi habet Xápsov. Gylius, lib. 1, cap. 28 Topogrophiæ Constantinopoleos, portæ Charsianæ meminit. Leunclavius, cap. 200 Pandectar. Hist. Turcicæ, hodie vocari a Turcis Egri capi, id est obliquam portam docet. Græca vox xápo:o; obliquum significat; et tramite obliquo, in urbem per illam portam patet ingressus, qualem, in portis arcium urbiumque munitarum locandis, architecti nostri regulam servant. Loco citato notat Leunclavius, a quodam Charsia portam illam Charsiam appellatam, quem Veneta factionis fuisse Paralipomena originum Constantinopolitanarum a Gretzero edita tradunt el Magdale cujusdam tribuni plebis collegam; quando Theodosius junior, diebus sexaginta, muros terrestres ad Blachernas usque construsit. Vi-D cana est illa porta palatio, Constantini vulgo dicto, Blacherniano olim appellato. Leonardus Chiensis portam illam appellat Caligaream; sive Caligario- ¡um, qui satores sunt. In illo Constantini palatio, cubiculi superioris concamerationis januæ boreani spectantis, et qua in meniana patet exitus, lapidi superli inari aquila biceps alis expansis insculpla est: et in columellarum, quæ menjana ambiunt, capitulis lilia scuti Francici cernuntur; aliquot etiain scuta hae forma expres-a in palatio illo videntur. Aliquando putavi Pascha legi debe re: et a Francis nostris scula illa in sculpta fuisse cum mcutione Pas chatis quod Constantinopoli capta, utrumque Paschatisfestum in urbe celebrassent, quod etiam Balduinus in festo Paschatis, ut historici tradunt, et eorum aliqui in ipsa Paschatis vigilia, Constantinopolitanus imperator electus sit. cluros. Της Χρυσῆς πύλης. Aurea porta adhuc claus est. Selymbrie porta olim appellabatur, ut notat Leunclav. loco citato. Ad illam extra muros ſons adhuc exstat, prope quem templum B. Mariæ Deiparæ exstructum erat. In marmore sculpti Herculei labores Auream portam ornantes cernuntur. Sed calcis albo, cum apno 1647 eos considerabam ut el totus mœnium ambitus, inducti erant: ita ut oculos fugeret sculpture elegantia. “Ewç tov Koơµndlov. De Cosmedio Zonaras Annal. tom. III, in Romano Lecapeno: ex quo ad littus Ceratim sinus extra urbeni situm fuisse pa11. Καὶ κατὰ τὸν τοῦ Κοσμεδίου αιγιαλόν, etc. Nicetas etiam, in Annalibus, 'A & Innoç µetà thí πpoβεβλημένης πεζής στρατιάς τῷ Κοσμιδίῳ ἐφίστανται, μικρὰν ἐφευρηκότες ἐκ τῶν Ρωμαίων ἀντίστασιν περὶ τὴν ἐκεῖ που γέφυραν καὶ τὸν λεγόμενον Τρυ τητὸν λίθον. Καὶ τὰ μὲν πλοῖα, καὶ αἱ νῆες, καὶ οἱ δρόμωνες εκεί που προσέσχουσι. Copia equestres (Latinorum) cum peditatu, qui antecedebat, Cosmedium occupant: cum languide ipsis restitissent Romæi, qui ad pontem illic constructum, et lapidem Perforatum appel.atum stationem habebant. Fuisse autem locum illum extra urbis muros ex eodem loco constat, σκηνάς τε ὀρθὰς ἑώρων οἱ ἐν τοῖς τείχεσι. Erecta tentoria (Latinorum) videbant, qui intra muros erant. Et capite seq. satis ostendit Ducas ad littus Ceratini sinus extra urbem Cosmidium situm fuisse. Locus ergo ille ad extreurum littus sinus Ceratini situs erat juxta pontem S. Mamantis: et alius esse nequit, præter eum qui hodie Atbazari appellatur: cui vicina est Meschita IVP appellata in qua collegii doctorum et legisperiorum pontif. Muphi appellatus, imperatori novo imperium adepto, pre ibus quibusdam additis, acinacem cingit.

DUCE scha, obsidione urbem cinxit Mehemeles. Consin- Απριλίῳ ς' ἡμέρᾳ, Παρασκευῇ τῇ μετὰ τὸ Πάσχα. tinopolitani a quo die in ecclesia Magna facta est concordiæ reconciliatio, illam ut Judæorum ut Judzorum synagogam refugiebant; nec in ea oblatione bolocausto aut incenso litabatur. Si quis sacerdotum divinam liturgiam die aliquo insigni celebrare voluisset, qui precabantur, quousque ad oblationem sacrorum donorum ventum fuisset, astabant: deincepsque omnes tam mulieres quam viri, monachi a'que moniales exibant. Quid pluribus opus est? templum illud pro delubro et ara gentilium, et sacrificium, perinde ac Apollini factum, astimabant. Quare Isaias tanquam ex ore Dei sic loquitur: Ecce, ut hunc populum transmigrare faciam, paratus ero; translatione eum transferain: sapientiam eorum qui sapiunt, disperdam; prudentiumque prudentiam dissipabo. Ve illis qui profunda, consilia, non expedito Domini consilio, incunt. Qui consilia occulta capiunt, tenebrisque opera eum abscondunt. Qui dicunt, Quis nos videbit? quis nos vel opera nostra cognoscet? Propterea haec dicit Dominus: Ve illis apostalis! consilium Væ me inconsulto habuistis: utque peccata peccatis adjiceretis, pacta, Spiritu mro nequaquam ducti, pepigistis.» Gennadius interim adversus Benoticos docere ac scribere singulis diebus non cessabat: et sapientissimum beatumque Thomam Aquinaten ejusque scripta, Demetrium etiam Cylonem hæresis arguere contendens, rationes syllogismosque adversus eos terebat. Conscius ei erat operisque c socius, e senatoribus primus Mesazon, idemque dux magnus; cujus contra Latinos, magis vero contra ipsam urbem, temeraria impudentia eo usque prorupit, cum Turcorum ingenti exercitu se peti viderunt Romæi, nt dixerit, Turcorum mitram ac redimiculum in media urbe dominari, quam Latinorum galerum regnantem conspicere, potius esse, cum interim Romæi, omni salutis abjecta spe, Læece vola conciperent: Utinam in Latinorum potestatem, qui Christum ejusque matrem Deiparam invocant, urbs nostra deveniret, nec Turcis impiis traderemur! quibus 149 contraria, quæ retulimus, Mesazon praedicabat. Sed ad eum Isaias Οἱ δὲ τῆς πόλεως ἀπὸ τῆς ἡμέρας ἐκείνης, ἐν ᾗ ἐγένετο τάχα ἡ ἔνωσις ἐν τῇ Μεγάλῃ ἐκκλησίᾳ, ω; Ἰουδαίων συναγωγὴν ταύτην ἀπέφευγον, καὶ οὐκ ἦν ἐν αὐτῇ οὔτε προσφορά, οὔτε ὁλοκαύτωσις, οὔτε θυμίαμα. Εἰ ἔτυχέ τις τῶν ἱερέων λειτουργῆσαι Θεῷ ἐν ἡμέρᾳ ἐπισήμῳ, οι προσευχόμενοι μέχρι τῆς ὥρας τῆς προσφορᾶς ἵσταντο· καὶ τότε πάντε; ἐξήρχοντο οὕτω γυναῖκες ὡς ἄνδρες, οὕτως μοναχοί ὡς μονάζουσαι. Τί χρὴ λέγειν; καὶ τὸν ναὸν ὡς βωμὸν, καὶ τὴν θυσίαν ὡς ᾿Απόλλωνι τελουμένην ἐνόμιζον. Διὰ τοῦτο Ησαΐας ὡς ἐκ στόματος Θεοῦ φησιν· Ἰδοὺ προσθήσω τοῦ μεταθεῖναι τὸν λαίν τοῦτον, καὶ μεταθήσω αὐτοὺς μεταθέσει, καὶ ἀπολῶ τὴν σοφίαν τῶν σοφῶν αὐτοῦ, καὶ τὴν σύνεσιν τῶν συνετῶν ἀθετήσω. Οὐαὶ τοῖς βαθέως ποιοῦσι βουλὴν, καὶ οὐ διὰ Κυρίου. Οἱ ἐν κρυφῇ βουλὴν ποιοῦντες, καὶ ἔσται ἐν σκότει τὰ ἔργα αὐτῶν, καὶ ἐροῦσιν· Τις ἡμᾶς ἑώρακε: καὶ τὶς ἡμᾶς γνώσεται, ἢ ὁ ἡμεῖς ποιοῦμεν; Διά τοῦτο τάδε λέγει Κύριος, Οὐαὶ τέκν᾽ ἀποστάται, ἐποιήσατε βουλὴν οὐ δι' ἐμοῦ, καὶ συνθήκας οὐ διὰ τοῦ Πνεύματός μου, τοῦ προσθεῖναι ἁμαρ τίας ἐφ' ἁμαρτίαις. 'Ο δὲ Γεννάδιος οὐ διέλειπε καθ' ἑκάστην διδάσκων, καὶ γράφων κατὰ τῶν Ἐνωτικῶν, καὶ πλέκων συλλογισμοὺς καὶ ἀντιφάσει; κατὰ τοῦ σοφωτάτου καὶ μακαρίτου Θωμᾶ τοῦ δὲ Ακίνου καὶ τῶν συγγραμμάτων αὐτοῦ, καὶ κυρίου Δημητρίου τοῦ Κυδώνη ἀποδεικνύων αὐτοὺς αἱρετικούς· ἔχων ἐκ τῆς συγκλήτου την πρῶτον Μεσάζοντα την μεγαλοῦκα συνεργόν καὶ συνέστορα· τὸν 'καὶ τοσοῦτον εἰπεῖν τολμήσαντα κατὰ Λατίνων, ὅτε εἶδον οἱ Ρωμαῖοι τὴν ἀναρίθμη τον στρατὸν τῶν Τούρκων, μᾶλλον δὲ κατὰ τῆς πόλεως, Κρειττότερόν ἐστιν εἰδέναι ἐν μέσῃ τῇ πόλει φακιόλιον βασιλεύον Τούρκων ή καλύπτραν Λατινικήν. Καὶ γὰρ ἀπογνόντες οἱ τῆς πόλεως. Ελεγον, Είθε ἐδόθη ἡ πόλις ἐν χερσὶ τῶν Λατίνων τῶν ὀνομαζόντων τὸν Χριστὸν καὶ Θεοτόκον, καὶ μὴ ἀποῤῥισθῶμεν· ἐν ταῖς τῶν ἀσεβῶν παλά μαις! Τότε καὶ αὐτὸς ἐκεῖνο ἐφθέγξατο. ᾿Αλλὰ πρὸ; αὐτὸν ὁ Ησαΐας ἐφθέγξατο, καθὰ καὶ τῷ Εζεκία - Ακουσον τὸν λόγον Κυρίου Σαβαώθ· ἰδοὺ ἡμές Ismaelis Bullialdi notæ. Κατὰ τοῦ σορωτάτου clc. Θωμᾶ τοῦ δὲ 'Αul- observate, earumque momenta aduolantur, ex qui νου. Beatus Thomas de Aquino opusculum scrisit Adversus Græcos: quod Urbano quarto pontiBici Maximo dedicavit. Exstat editum in operum illius tomo XVII, eodemque continetur aliud opusculum ordine tertium, Adversus Græcos, Armenos et Saracenos scriptum, Δημητρίου τοῦ Κυδώνη. Joan. Cantacuz., lib. iv. cap. 16 Histor., bujus viri eruditissimi, cujus plura doctrinæ ac eruditionis monumenta exstant, mentionem facit. Fuit Cantacuzeno familiaris hic Demetrius, vitamque monasticam cum Niclao Cabasila amplexti aliquando meditatus est. In serenissimi Hetruriæ magni ducis bibliotheca Lurentiana, Ptolemæi mathematica Syntaxeos vǝlumen in menbranis elegantissime sriptum asservatur, quod hic Cydones in bibliotheca sua olim babuit. In illo tres lunares eclipses Thessalonica bus epicycli lunaris quantitas demonstratur. İtəs observationes a Cyllene et Cabasila habitas et consiguales fuisse arbitror: quarum prior fact: altatur anno Alexandri 1663, Athyr 13 in 14, lu escente hora 2, in. 24, post mediam noctem sole Sagittarii gradumn 16, m. 7, percurrenie. Μεγαδοῦκα συνεργόν. llic est Lucas Notaras de quo cap. 19 supra mentio facta est, quem Leonardus Chiensis chir. Lucam appellat, id est κύριον Λουκᾶν, signor Luca: qui cum Scholar o sentiebat, de quibus talia verba fa it Leonardus, Inten lebat ex una parte Scholarius, ex altera chir Luca quandoque ad præsentiam semel apostolicam conferre, ut hi essent, qui soli rem intellexisse viderentur, quique primi laudarentur tantæ unionis auctores.

DUCE scha, obsidione urbem cinxit Mehemeles. Consin- Απριλίῳ ς' ἡμέρᾳ, Παρασκευῇ τῇ μετὰ τὸ Πάσχα. tinopolitani a quo die in ecclesia Magna facta est concordiæ reconciliatio, illam ut Judæorum ut Judzorum synagogam refugiebant; nec in ea oblatione bolocausto aut incenso litabatur. Si quis sacerdotum divinam liturgiam die aliquo insigni celebrare voluisset, qui precabantur, quousque ad oblationem sacrorum donorum ventum fuisset, astabant: deincepsque omnes tam mulieres quam viri, monachi a'que moniales exibant. Quid pluribus opus est? templum illud pro delubro et ara gentilium, et sacrificium, perinde ac Apollini factum, astimabant. Quare Isaias tanquam ex ore Dei sic loquitur: Ecce, ut hunc populum transmigrare faciam, paratus ero; translatione eum transferain: sapientiam eorum qui sapiunt, disperdam; prudentiumque prudentiam dissipabo. Ve illis qui profunda, consilia, non expedito Domini consilio, incunt. Qui consilia occulta capiunt, tenebrisque opera eum abscondunt. Qui dicunt, Quis nos videbit? quis nos vel opera nostra cognoscet? Propterea haec dicit Dominus: Ve illis apostalis! consilium Væ me inconsulto habuistis: utque peccata peccatis adjiceretis, pacta, Spiritu mro nequaquam ducti, pepigistis.» Gennadius interim adversus Benoticos docere ac scribere singulis diebus non cessabat: et sapientissimum beatumque Thomam Aquinaten ejusque scripta, Demetrium etiam Cylonem hæresis arguere contendens, rationes syllogismosque adversus eos terebat. Conscius ei erat operisque c socius, e senatoribus primus Mesazon, idemque dux magnus; cujus contra Latinos, magis vero contra ipsam urbem, temeraria impudentia eo usque prorupit, cum Turcorum ingenti exercitu se peti viderunt Romæi, nt dixerit, Turcorum mitram ac redimiculum in media urbe dominari, quam Latinorum galerum regnantem conspicere, potius esse, cum interim Romæi, omni salutis abjecta spe, Læece vola conciperent: Utinam in Latinorum potestatem, qui Christum ejusque matrem Deiparam invocant, urbs nostra deveniret, nec Turcis impiis traderemur! quibus 149 contraria, quæ retulimus, Mesazon praedicabat. Sed ad eum Isaias Οἱ δὲ τῆς πόλεως ἀπὸ τῆς ἡμέρας ἐκείνης, ἐν ᾗ ἐγένετο τάχα ἡ ἔνωσις ἐν τῇ Μεγάλῃ ἐκκλησίᾳ, ω; Ἰουδαίων συναγωγὴν ταύτην ἀπέφευγον, καὶ οὐκ ἦν ἐν αὐτῇ οὔτε προσφορά, οὔτε ὁλοκαύτωσις, οὔτε θυμίαμα. Εἰ ἔτυχέ τις τῶν ἱερέων λειτουργῆσαι Θεῷ ἐν ἡμέρᾳ ἐπισήμῳ, οι προσευχόμενοι μέχρι τῆς ὥρας τῆς προσφορᾶς ἵσταντο· καὶ τότε πάντε; ἐξήρχοντο οὕτω γυναῖκες ὡς ἄνδρες, οὕτως μοναχοί ὡς μονάζουσαι. Τί χρὴ λέγειν; καὶ τὸν ναὸν ὡς βωμὸν, καὶ τὴν θυσίαν ὡς ᾿Απόλλωνι τελουμένην ἐνόμιζον. Διὰ τοῦτο Ησαΐας ὡς ἐκ στόματος Θεοῦ φησιν· Ἰδοὺ προσθήσω τοῦ μεταθεῖναι τὸν λαίν τοῦτον, καὶ μεταθήσω αὐτοὺς μεταθέσει, καὶ ἀπολῶ τὴν σοφίαν τῶν σοφῶν αὐτοῦ, καὶ τὴν σύνεσιν τῶν συνετῶν ἀθετήσω. Οὐαὶ τοῖς βαθέως ποιοῦσι βουλὴν, καὶ οὐ διὰ Κυρίου. Οἱ ἐν κρυφῇ βουλὴν ποιοῦντες, καὶ ἔσται ἐν σκότει τὰ ἔργα αὐτῶν, καὶ ἐροῦσιν· Τις ἡμᾶς ἑώρακε: καὶ τὶς ἡμᾶς γνώσεται, ἢ ὁ ἡμεῖς ποιοῦμεν; Διά τοῦτο τάδε λέγει Κύριος, Οὐαὶ τέκν᾽ ἀποστάται, ἐποιήσατε βουλὴν οὐ δι' ἐμοῦ, καὶ συνθήκας οὐ διὰ τοῦ Πνεύματός μου, τοῦ προσθεῖναι ἁμαρ τίας ἐφ' ἁμαρτίαις. 'Ο δὲ Γεννάδιος οὐ διέλειπε καθ' ἑκάστην διδάσκων, καὶ γράφων κατὰ τῶν Ἐνωτικῶν, καὶ πλέκων συλλογισμοὺς καὶ ἀντιφάσει; κατὰ τοῦ σοφωτάτου καὶ μακαρίτου Θωμᾶ τοῦ δὲ Ακίνου καὶ τῶν συγγραμμάτων αὐτοῦ, καὶ κυρίου Δημητρίου τοῦ Κυδώνη ἀποδεικνύων αὐτοὺς αἱρετικούς· ἔχων ἐκ τῆς συγκλήτου την πρῶτον Μεσάζοντα την μεγαλοῦκα συνεργόν καὶ συνέστορα· τὸν 'καὶ τοσοῦτον εἰπεῖν τολμήσαντα κατὰ Λατίνων, ὅτε εἶδον οἱ Ρωμαῖοι τὴν ἀναρίθμη τον στρατὸν τῶν Τούρκων, μᾶλλον δὲ κατὰ τῆς πόλεως, Κρειττότερόν ἐστιν εἰδέναι ἐν μέσῃ τῇ πόλει φακιόλιον βασιλεύον Τούρκων ή καλύπτραν Λατινικήν. Καὶ γὰρ ἀπογνόντες οἱ τῆς πόλεως. Ελεγον, Είθε ἐδόθη ἡ πόλις ἐν χερσὶ τῶν Λατίνων τῶν ὀνομαζόντων τὸν Χριστὸν καὶ Θεοτόκον, καὶ μὴ ἀποῤῥισθῶμεν· ἐν ταῖς τῶν ἀσεβῶν παλά μαις! Τότε καὶ αὐτὸς ἐκεῖνο ἐφθέγξατο. ᾿Αλλὰ πρὸ; αὐτὸν ὁ Ησαΐας ἐφθέγξατο, καθὰ καὶ τῷ Εζεκία - Ακουσον τὸν λόγον Κυρίου Σαβαώθ· ἰδοὺ ἡμές Ismaelis Bullialdi notæ. Κατὰ τοῦ σορωτάτου clc. Θωμᾶ τοῦ δὲ 'Αul- observate, earumque momenta aduolantur, ex qui νου. Beatus Thomas de Aquino opusculum scrisit Adversus Græcos: quod Urbano quarto pontiBici Maximo dedicavit. Exstat editum in operum illius tomo XVII, eodemque continetur aliud opusculum ordine tertium, Adversus Græcos, Armenos et Saracenos scriptum, Δημητρίου τοῦ Κυδώνη. Joan. Cantacuz., lib. iv. cap. 16 Histor., bujus viri eruditissimi, cujus plura doctrinæ ac eruditionis monumenta exstant, mentionem facit. Fuit Cantacuzeno familiaris hic Demetrius, vitamque monasticam cum Niclao Cabasila amplexti aliquando meditatus est. In serenissimi Hetruriæ magni ducis bibliotheca Lurentiana, Ptolemæi mathematica Syntaxeos vǝlumen in menbranis elegantissime sriptum asservatur, quod hic Cydones in bibliotheca sua olim babuit. In illo tres lunares eclipses Thessalonica bus epicycli lunaris quantitas demonstratur. İtəs observationes a Cyllene et Cabasila habitas et consiguales fuisse arbitror: quarum prior fact: altatur anno Alexandri 1663, Athyr 13 in 14, lu escente hora 2, in. 24, post mediam noctem sole Sagittarii gradumn 16, m. 7, percurrenie. Μεγαδοῦκα συνεργόν. llic est Lucas Notaras de quo cap. 19 supra mentio facta est, quem Leonardus Chiensis chir. Lucam appellat, id est κύριον Λουκᾶν, signor Luca: qui cum Scholar o sentiebat, de quibus talia verba fa it Leonardus, Inten lebat ex una parte Scholarius, ex altera chir Luca quandoque ad præsentiam semel apostolicam conferre, ut hi essent, qui soli rem intellexisse viderentur, quique primi laudarentur tantæ unionis auctores.

και έρχονται, καὶ λήψονται πάντα τὰ ἐν τῷ sicut et Εzechia locutus est: «Audi verbum Doοἴκῳ σου. Καὶ ὅσα συνήγαγον οι πατέρες του ἕως τῆς ἡμέρας ταύτης, εἰς Βαβυλώνα ἥξει, καὶ οὐδὲν οὐ μὴ καταλειφθῇ· καὶ ἀπὸ τῶν τέκνων σου τῶν ἐξερχομένων ἀπὸ σοῦ, ὧν γεννήσεις, λήψονται, καὶ ποιήσουσι σπάδοντας ἐν τῷ οἴκῳ τοῦ βασιλέως τῶν Βαβυλω νίων. CAPUT mini exercituum. Ecce dies veniunt, quibus cuncta, quæ domi possiles, diripientur; omnesque divitiæ a majoribus tuis comparatæ in Babylonem transferentur, nec earum residui quidqu`m tibi supererit. Filii tui qui tibi nati sunt, etiamque nascituri, rapti emasculabantur, et sparlones facti in regis Babyloniorum domo servient. › Constantinus et Galatini urbi tuendæ attendunt, atque etiam Veneti. Joannes Justinianus Constantinopolim cum militibus appulit, et ab imperatore honore maximo afficitur. Obsidionis initio erumpunt in hostes obsessi. Galatini Mehemelem sibi placatum volunt. Byzantinis tamen favent et opem ferunt. Mehemelis classis prope Constantinopolim accedit. Nares quinque cibariis onusta Constantinopoleos portuin, frustra Turcis obstantibus, ingrediuntur, et lunc de causa Meheme'es Contostaulum suum Paldam contumelia verberibusque afficit. Mehemetes terra e Bosphoro in sinum Ceratinum navigia et biremes transfert. Terra Constantinop. oppugnat Mehemeles, et tormentis muros qurssl. Medicamen tormentis ne disrumpantur adhibitum. Joannis Huniada legatus consilium perniciosum adversus obsessos benibardario Melenielis, falsa opinione ductus dedit. Muri urbis aå S. Romani portant diruli. Obsessi strenue resistunt, sed Constantinus percellitur et ut Mehemelem ad pacem el obsidionis solutionem adducat, vertigat offert. quod respuit Mehemetes. Justinianus infelici successu Turcorum biremes in sinu Cerutino incendere tentat. Turci Galatinorum navem demergunt. Fontem in Ceratino sinu Mehemetes fabricat. Ο βασιλεὺς οὖν Κωνσταντίνος ὅτον δύναμις At vero Constantinus imperator urbi tuen. ἐπιμελούμενος ἐπεμελεῖτο σὺν τοῖς τοῦ Γαλατά dæ, quantum viribus pollebat, {cum GenuensiΓενουΐταις· καὶ γὰρ καὶ αὐτοὶ εἶχον κατὰ νοῦν ἀπαραίτητον λογισμόν, ὅτι ἐὰν ἡ πόλις ἁλῷ, καὶ τὸ φρούριον αὐτῶν ἔρημον γενήσεται. Ἐν τούτῳ στεί λαντες ἐν τῇ Γενούα προλαβόν γραφὰς δεόμενα βοηθείας, ἀντέγραψαν, ὡς ἤδη ἔρχεται μία ναῦς σὺν φ' ὁπλίταις εἰς βοήθειαν τοῦ Γαλατά. Καὶ αἱ τῶν Βενετικῶν ἐμπορικαὶ τριήσεις κατελθούσαι ἐκ τῆς Μαιώτιδος λίμνης, καὶ τοῦ Τανάϊδος ποταμοῦ, καὶ ἐκ Τραπεζοῦντος, ὁ βασιλεὺς οὖν, καὶ οἱ Βενετικοὶ οἱ κατοικοῦντες ἐν τῇ πόλει, οὐκ εἴασαν αὐτὰς καταίρειν ἐν Βενετίᾳ, ἀλλ' ἔμειναν εἰς βοήθειαν τάχα τῆς πόλεως. Ομοίως καὶ ἐκ τῆς Γενούας ἐλθὼν εἰς ὀνόματι Ἰωάννης Λόγγος Εκ bus Galata incolis erat intentus. Hi 1980 - que opinionem præceperant, a qua band dimovere ipsos promptum erat, urbe capta, castrum suum etiam devastatum iri. Hac de causa Genuam literas antea scripserant, quibus opem ac suppetias sibi mitti rogabant; ad quas Genuenses respondere, navem unam, quæ quingentos milites Galata castro tuendo veheret, ad eos proficisci. Venetorum etiam triremes actuarias commercio inservientes a palude Macoti, Tanai et Trapezunte reversas, imperator et Veneti, qui in urbe habitabant, retinuerunt, nec Venetias relire perni serunt; ut si fors ita ferret, urbi auxilio et usui τῶν Ἰουστινιάνων σὺν δυσὶ νηυσὶν ὑπερμεγέθεσιν, esse possent. Advenerat Genua Joannes Longus ex gente Justiniana, duabus navibus magnis veclus; quæ, præter multas machinas eximias caterumque belli apparatum, militibus ætatis robore præstantibus ac generosis instructæ erant. Joannes ipse vir solers in ordinanda acie pugnisque ineundis expertus ac peritissimus erat. Illum benigne 150 suscepit imperator stipendiaque ejus militibus solvit: præterea beneficiis et pretostratoris exercituum dignitate cum cobonestavit. Is itaque urbis murorum partem palatio vicinam tuendi ac propugnandi onus, suscepit; nam tyrannum tormenta ænea lapidibus emittendis parata, cælerasque aul oppugnandum machinas alἔχων καὶ πολεμικάς παρασκευάς πολλὰς καὶ καλὰς, σὺν ἐνόπλοις νέοις Γενουῖταις ἀρεϊκὸν πνέοντας θυμόν. Καὶ ὁ αὐτὸς Ἰωάννης ἐπιδέξιος ἀνὴρ, καὶ εἰς παραταγὰς καὶ συνασπισμοὺς πολέμων δοκιμώτα τος. Εδεξιώσατο τοῦτον ὁ βασιλεὺς, καὶ ῥόγας ἐμέσ τρησε τοὺς στρατιώτας αὐτοῦ, καὶ εὐεργεσίας ἔνειμε, καὶ πρωτοστράτορα τοῦτον ἐτίμησε, καὶ αὐτὸς τὴν φύλαξιν τῶν πρὸς τὸ παλάτιον κειμένων τειχέων ἀνελάβετο. Καὶ γὰρ ἦσαν ὁρῶντες τὸν τύ ραννον ἐκεῖ τὰς σκευὰς τὰς πετροβόλους πηγνύοντα, καὶ τὴν ἄλλην πᾶσαν ἀντίμαχον ἐν τοῖς τείχοις παράταξιν. Εὐηργέτησε δὲ τούτῳ καὶ διὰ χρυσοβούλ του γράμματος τὴν νῆσον Λήμνον· εἰ ἀποκρου σθήσεται ὁ Μεχεμέτ, καὶ ὑποστραφήσεται πρα- versus illam partem collocare animadverterant. κτος, ἐξ ὧν θαῤῥεῖ κερδάναι τῆς πόλεως. Εκτοτε οὖν ἐμάχοντο ἡρωικῶς οἱ Λατῖνοι σὺν τῷ Ἰωάννῃ, ἐξερχόμενοι ἐκ τῶν πυλῶν τῆς πόλεως, καὶ ἱστάμε ναι ἐν τῷ ἔξω κάστρο, καὶ ἐν τῇ τάφρῳ· πολλάκις καὶ ἐκτὸς τῆς τάφρου ἐκπηδῶντες ἐσυνεπλέκοντο τοῖς Τούρκοις Ῥωμαῖοι, ποτὲ μὲν ἀφέντες, ποτὲ δὲ Imperator insuper aurea bulla Lemnum insulam Joanni Longo donavit, si urbis obsidionem solvere coactus, frustra adhibitis machinis, reque infecta pedem Mehemetes referret. Latini Joanne duce alias portis urbis erumpentes, alias in exteriori muro stantes, quandoque in fosɛam desiIsmaelis Bullialdi note. Βενετικῶν ἐμπορικαὶ τριήρεις. Tres fuerunt, ut adnotat Leonardus, qui intra urbis muros tune agebat. Aderant insuper due agiles sea leves triremes Venetæ actuarias illas comitatæ. B·zarus, lib. xu, naves Genuenses septem, Cretenses tres, el Chienses paucas in Byzantii portu fuisse tradit. Ιωάννης Λόγγος. Leonardus eadem de Longo narrat, deque extra portas obsessorum ergptionibus.

και έρχονται, καὶ λήψονται πάντα τὰ ἐν τῷ sicut et Εzechia locutus est: «Audi verbum Doοἴκῳ σου. Καὶ ὅσα συνήγαγον οι πατέρες του ἕως τῆς ἡμέρας ταύτης, εἰς Βαβυλώνα ἥξει, καὶ οὐδὲν οὐ μὴ καταλειφθῇ· καὶ ἀπὸ τῶν τέκνων σου τῶν ἐξερχομένων ἀπὸ σοῦ, ὧν γεννήσεις, λήψονται, καὶ ποιήσουσι σπάδοντας ἐν τῷ οἴκῳ τοῦ βασιλέως τῶν Βαβυλω νίων. CAPUT mini exercituum. Ecce dies veniunt, quibus cuncta, quæ domi possiles, diripientur; omnesque divitiæ a majoribus tuis comparatæ in Babylonem transferentur, nec earum residui quidqu`m tibi supererit. Filii tui qui tibi nati sunt, etiamque nascituri, rapti emasculabantur, et sparlones facti in regis Babyloniorum domo servient. › Constantinus et Galatini urbi tuendæ attendunt, atque etiam Veneti. Joannes Justinianus Constantinopolim cum militibus appulit, et ab imperatore honore maximo afficitur. Obsidionis initio erumpunt in hostes obsessi. Galatini Mehemelem sibi placatum volunt. Byzantinis tamen favent et opem ferunt. Mehemelis classis prope Constantinopolim accedit. Nares quinque cibariis onusta Constantinopoleos portuin, frustra Turcis obstantibus, ingrediuntur, et lunc de causa Meheme'es Contostaulum suum Paldam contumelia verberibusque afficit. Mehemetes terra e Bosphoro in sinum Ceratinum navigia et biremes transfert. Terra Constantinop. oppugnat Mehemeles, et tormentis muros qurssl. Medicamen tormentis ne disrumpantur adhibitum. Joannis Huniada legatus consilium perniciosum adversus obsessos benibardario Melenielis, falsa opinione ductus dedit. Muri urbis aå S. Romani portant diruli. Obsessi strenue resistunt, sed Constantinus percellitur et ut Mehemelem ad pacem el obsidionis solutionem adducat, vertigat offert. quod respuit Mehemetes. Justinianus infelici successu Turcorum biremes in sinu Cerutino incendere tentat. Turci Galatinorum navem demergunt. Fontem in Ceratino sinu Mehemetes fabricat. Ο βασιλεὺς οὖν Κωνσταντίνος ὅτον δύναμις At vero Constantinus imperator urbi tuen. ἐπιμελούμενος ἐπεμελεῖτο σὺν τοῖς τοῦ Γαλατά dæ, quantum viribus pollebat, {cum GenuensiΓενουΐταις· καὶ γὰρ καὶ αὐτοὶ εἶχον κατὰ νοῦν ἀπαραίτητον λογισμόν, ὅτι ἐὰν ἡ πόλις ἁλῷ, καὶ τὸ φρούριον αὐτῶν ἔρημον γενήσεται. Ἐν τούτῳ στεί λαντες ἐν τῇ Γενούα προλαβόν γραφὰς δεόμενα βοηθείας, ἀντέγραψαν, ὡς ἤδη ἔρχεται μία ναῦς σὺν φ' ὁπλίταις εἰς βοήθειαν τοῦ Γαλατά. Καὶ αἱ τῶν Βενετικῶν ἐμπορικαὶ τριήσεις κατελθούσαι ἐκ τῆς Μαιώτιδος λίμνης, καὶ τοῦ Τανάϊδος ποταμοῦ, καὶ ἐκ Τραπεζοῦντος, ὁ βασιλεὺς οὖν, καὶ οἱ Βενετικοὶ οἱ κατοικοῦντες ἐν τῇ πόλει, οὐκ εἴασαν αὐτὰς καταίρειν ἐν Βενετίᾳ, ἀλλ' ἔμειναν εἰς βοήθειαν τάχα τῆς πόλεως. Ομοίως καὶ ἐκ τῆς Γενούας ἐλθὼν εἰς ὀνόματι Ἰωάννης Λόγγος Εκ bus Galata incolis erat intentus. Hi 1980 - que opinionem præceperant, a qua band dimovere ipsos promptum erat, urbe capta, castrum suum etiam devastatum iri. Hac de causa Genuam literas antea scripserant, quibus opem ac suppetias sibi mitti rogabant; ad quas Genuenses respondere, navem unam, quæ quingentos milites Galata castro tuendo veheret, ad eos proficisci. Venetorum etiam triremes actuarias commercio inservientes a palude Macoti, Tanai et Trapezunte reversas, imperator et Veneti, qui in urbe habitabant, retinuerunt, nec Venetias relire perni serunt; ut si fors ita ferret, urbi auxilio et usui τῶν Ἰουστινιάνων σὺν δυσὶ νηυσὶν ὑπερμεγέθεσιν, esse possent. Advenerat Genua Joannes Longus ex gente Justiniana, duabus navibus magnis veclus; quæ, præter multas machinas eximias caterumque belli apparatum, militibus ætatis robore præstantibus ac generosis instructæ erant. Joannes ipse vir solers in ordinanda acie pugnisque ineundis expertus ac peritissimus erat. Illum benigne 150 suscepit imperator stipendiaque ejus militibus solvit: præterea beneficiis et pretostratoris exercituum dignitate cum cobonestavit. Is itaque urbis murorum partem palatio vicinam tuendi ac propugnandi onus, suscepit; nam tyrannum tormenta ænea lapidibus emittendis parata, cælerasque aul oppugnandum machinas alἔχων καὶ πολεμικάς παρασκευάς πολλὰς καὶ καλὰς, σὺν ἐνόπλοις νέοις Γενουῖταις ἀρεϊκὸν πνέοντας θυμόν. Καὶ ὁ αὐτὸς Ἰωάννης ἐπιδέξιος ἀνὴρ, καὶ εἰς παραταγὰς καὶ συνασπισμοὺς πολέμων δοκιμώτα τος. Εδεξιώσατο τοῦτον ὁ βασιλεὺς, καὶ ῥόγας ἐμέσ τρησε τοὺς στρατιώτας αὐτοῦ, καὶ εὐεργεσίας ἔνειμε, καὶ πρωτοστράτορα τοῦτον ἐτίμησε, καὶ αὐτὸς τὴν φύλαξιν τῶν πρὸς τὸ παλάτιον κειμένων τειχέων ἀνελάβετο. Καὶ γὰρ ἦσαν ὁρῶντες τὸν τύ ραννον ἐκεῖ τὰς σκευὰς τὰς πετροβόλους πηγνύοντα, καὶ τὴν ἄλλην πᾶσαν ἀντίμαχον ἐν τοῖς τείχοις παράταξιν. Εὐηργέτησε δὲ τούτῳ καὶ διὰ χρυσοβούλ του γράμματος τὴν νῆσον Λήμνον· εἰ ἀποκρου σθήσεται ὁ Μεχεμέτ, καὶ ὑποστραφήσεται πρα- versus illam partem collocare animadverterant. κτος, ἐξ ὧν θαῤῥεῖ κερδάναι τῆς πόλεως. Εκτοτε οὖν ἐμάχοντο ἡρωικῶς οἱ Λατῖνοι σὺν τῷ Ἰωάννῃ, ἐξερχόμενοι ἐκ τῶν πυλῶν τῆς πόλεως, καὶ ἱστάμε ναι ἐν τῷ ἔξω κάστρο, καὶ ἐν τῇ τάφρῳ· πολλάκις καὶ ἐκτὸς τῆς τάφρου ἐκπηδῶντες ἐσυνεπλέκοντο τοῖς Τούρκοις Ῥωμαῖοι, ποτὲ μὲν ἀφέντες, ποτὲ δὲ Imperator insuper aurea bulla Lemnum insulam Joanni Longo donavit, si urbis obsidionem solvere coactus, frustra adhibitis machinis, reque infecta pedem Mehemetes referret. Latini Joanne duce alias portis urbis erumpentes, alias in exteriori muro stantes, quandoque in fosɛam desiIsmaelis Bullialdi note. Βενετικῶν ἐμπορικαὶ τριήρεις. Tres fuerunt, ut adnotat Leonardus, qui intra urbis muros tune agebat. Aderant insuper due agiles sea leves triremes Venetæ actuarias illas comitatæ. B·zarus, lib. xu, naves Genuenses septem, Cretenses tres, el Chienses paucas in Byzantii portu fuisse tradit. Ιωάννης Λόγγος. Leonardus eadem de Longo narrat, deque extra portas obsessorum ergptionibus.

DUCE lientes fortissime pugnaverunt. Sæpius etiam fossa λαμβάνοντες. Πλὴν τοῦτο οὐκ ἦν ἀπᾄδον τοῖς Ῥω superata Romæi vario successu, modo cedentes, μαίοις. Καὶ γὰρ εὔλογον ἂν εἰπεῖν εἶναι ἕνα Ρωmodo captivos Turcos trahentes, cum his manus μαίων πρὸς εἴκοσι Τούρκους· τί ἐδύναντο καταconseruere. Hoc tamen Romæis minime conduce- προσωπῆσαι, καὶ ἐξελθεῖν; Πλὴν ἡ βουλὴ ἐδίδοτο, bat; quippe verum dictu adversus viginti Turcos Ro- ὥστε τοὺς 'Ρωμαίους ἀντιμαχεῖν ἐκ τῶν τειχῶν διὰ mæum unum stetisse. Cominus cum Turcis pugnan- τῶν προμαχώνων, οἱ μὲν διὰ τζαγραβολικών βεdo, eruptione e portis facta, quid commodi ad eos λῶν, οἱ δὲ διὰ τοξικῶν, ἄλλοι διὰ μολυβδοβόλων ἀπο redibal? Propterea consilium datum est, ut Ro λυομένων διὰ βοτανῶν πέντε καὶ δένα ὁμοῦ, σμικρά mæi per propugnacula stationes habentes, alii ὡς κάρυα ποντικὰ τὸ μέγεθος, ἀποτελοῦντα δύναquidem jaculis, alii sagittis pugnarent: alii cannis μιν-τρήσεως· ὡς εἰ τύχοι ἐμπεσείν σιδηροφόρο ferreis globulos plumbeos in hostes emitterent; σώματι, καὶ τὴν ἀσπίδα, καὶ τὸ σῶμα διατρήσας hi quini vel deni, nucum Ponticarum magnitudine, ἐξέρχεται, καὶ εἰς ἄλλο μεταπηδᾷ, εἰ τύχοι, εἶτα ἐξ pulvere ignescente simul emissi, vim perforandi αὐτοῦ εἰς ἕτερον ἕως οὗ ψυχρανθῇ ἡ δύναμις τῆς ac penetrandi habent; ita ut in hominem ferro βοτάνης· καὶ διὰ μιᾶς προσβολής δύναται ζηarmatum si ceciderit unus, clypeum et corpus μιῶσαι δύο καὶ τρεῖς. Ἔμαθον οὖν καὶ οἱ transadacius pervadat in aliumque obvium tran- Τούρκοι, καὶ χρῶνται καὶ αὐτοὶ τὰ ὅμοια καὶ ἐπέsiliat, et ab hoc in alium, donec vis pulveris reκεινα. frigescat: hocque impetu duos vel tres homines interfici simul possibile. Machinam istam ejusque usum didicerunt amplioremque fecerunt Turci. Aprilis mensis trientes duo paucis velitationi- Περαιωθέντος οὖν τοῦ ᾿Απριλίου τὸ δίμοιρον ἐν bus subitisque præliis transacti sunt, dum ty- ὀλίγοις ἀντιμάχοις, ὁ γὰρ τύραννος εἰς πλέον ήθροί rannus novis copiis contractis exercitum saum ζετο, συνήχθησαν οὖν ἄνδρες κλητοὶ καὶ αὐτόκλη adgeret; ad quem multitudo innumerabilis mi- τοι ὑπὲρ ἀριθμὸν δυνατὸν εἰπεῖν. Ελεγον οὖν, ὅσο litum, tam qui nomina vocati militia dederant, κατεσκόπευον, εἶναι ὑπὲρ τετρακοσίας χιλιάδας. quam qui sponte venerant, confluxit; qui itaque Καὶ οἱ τῶν τοῦ Γαλατᾶ Γενουῖται καὶ πρὸ τοῦ illum considerabant, quadringenta hominum mil- ἐλθεῖν τὸν τύραννον ἔτι ὄντα ἐν ᾿Αδριανουπόλει, lia superare conjecerunt. Galatini equidem Ge- ἔστειλαν πρέσβεις, ἀγγέλλοντες τὴν εἰς αὐτὸν nuenses, duin tyrannus Adrianopoli adhuc ageret, ἀκραιφνή φιλίαν, καὶ ἀνανεοῦντες τὰ προγεγραμdestinatis ad eum legatis amicitiam integram μένα εκτυπώματα· καὶ αὐτὸς ἀπελογεῖτο, ὡς φίλος illibatamque servare, renovatis scriptis olim αὐτῶν εἶναι, καὶ ἀδιάσπαστος τῆς πρὸς αὐτοῦ; fœderibus profitentur. Amicum se eis esse ἀγάπης, μόνον μὴ εὑρεθῶσι βοηθοῦντες τῇ πόλει respondit, nullaque ab eis quos diligeret, cau- καὶ αὐτοὶ ὑπέσχοντο. Πλήν εἷς ἐκ τῶν δύο κατεγε sa se divelli passurum, modo urbi auxilium ipsos Gλᾶτο, ὡς τὸ τέλος ἔδειξεν· οἱ γὰρ τοῦ Γαλατά έναnon tulisse constaret quod se haud facturos polliciti sunt. Verumtamen unus ab altero, quod successus probavit, delusus ac derisus est. Galatini enim, quomodo superioribus 151 temporibus urbem bello petitam, ac obsidione ab illius majoribus, qui re infecta recesserant, frustra cinctam noverant: eumdem exitum hunc manere principem persuasi, Constantinopolitanis bonevoli ac amici, ex oppidanis suis cohortes auxiliares miserunt: quodque Mehemetis amicitia ipsis valde suspecta erat fictaque videbatur, clam urbi, prout ipsos decebat, opem ferebant. Secum ursus hæc dicebat tyrannus: Serpentem dormire νόουν, ὡς καθὰ καὶ ἐν ἑτέροις χρόνοις ἡ πόλις καταπολεμισθεῖσα παρὰ τῶν γονέων αὐτοῦ, οὐδὲν ὠν σαντο ἀπελθόντες ἄπρακτοι· οἱ δὲ τοῦ Γαλατά σὺν ἐκείνοις φιλίαν δεικνύντες, τοὺς μὲν πολίτας ἐδίδο σαν τὴν παρ' αὐτοῖς ἐξερχομένην βοήθειαν, οὕτω θαῤῥοῦντες γενέσθαι καὶ ἐν τῷ καιρῷ τούτου· ὡς πλάνον μὲν τὴν φιλίαν ὑπώπτευον, τῇ δὲ πόλει τὰ εἰκότα συνεμάχοντο κρυφίως. Ὁ δὲ τύραννος πάλιν ἐν ἑαυτῷ ἔλεγεν· Εάσω κοιμᾶσθαι τὴν ὄψιν ἕως οὗ καθελῶ τὸν δράκοντα, καὶ τότε μία πληγὴ ἐλαφρὰ κατὰ κεφαλῆς καὶ τοῦτον σκετο δινιάσει· ὃ καὶ γέγονε. Τότε συνήχθησαν και δια θαλάσσης τὰ πλοῖα αὐτοῦ σὺν τριήρεσι, διήρεσε, Ο sinam, quousque draconem occidero: uno deinde, πλοιαρίοις ἕως τριακόσια τὸν ἀριθμόν. Ὁ δὲ λιμὴν eoque levi, ictu capiti impacto vertigine circumactum calcabo; quod etiam postea contigit. Eodem etiam τῆς πόλεως ἦν κεκλεισμένος οὖν τῇ ἀλύσει ἀπὸ τοῦ μέρους τῆς πύλης τῆς πόλεως τῆς καλουIsmaelis Bullialdi notæ. Καὶ οἱ τῶν τοῦ Γαλατᾷ Γενουΐται. [eonard, clam Galatinos opem tulisse obsessis ait: verum eos ignaviæ arguit, quod castrum ad fauces Bosphori ædificari non impedierint. *Ην κεκλεισμένος σὺν τῇ ἁλύσει. Constantinopoleos portum catena ferrea clausum fuisse securitatis causa constat, cum Galli Constantinopolim expugnarunt; ut Nicetas in Annalibus docet. ὡς δὲ οἱ μὲν ἐπίγειοι, οἱ δὲ ἐνάλιοι τῷ φρουρίω ἐπέστησαν, ἐν ᾧ είθισται Ρωμαίοις σιδηρον βαρύ τάλαντον ἀποδέειν ἅλυσιν, ἡνίκα πλοίων πολεμίων ενσταίη τις ἔφοδος, εὐθὺς προσβάλλουσι τῷ ἐρύματ Ut vero, qui terra profecti et mari advecti erant, od castrum accessere: in quo retinaculum fixum ést, cui catenam ferream gravissimamque alligare solent Romei, si classis hostilis irruptio imminent: statim illud oppugnant. Laouicus, lib. vin, catena ferrea clausum fuisse portum bocce obsidionis tempore tradit.

DUCE lientes fortissime pugnaverunt. Sæpius etiam fossa λαμβάνοντες. Πλὴν τοῦτο οὐκ ἦν ἀπᾄδον τοῖς Ῥω superata Romæi vario successu, modo cedentes, μαίοις. Καὶ γὰρ εὔλογον ἂν εἰπεῖν εἶναι ἕνα Ρωmodo captivos Turcos trahentes, cum his manus μαίων πρὸς εἴκοσι Τούρκους· τί ἐδύναντο καταconseruere. Hoc tamen Romæis minime conduce- προσωπῆσαι, καὶ ἐξελθεῖν; Πλὴν ἡ βουλὴ ἐδίδοτο, bat; quippe verum dictu adversus viginti Turcos Ro- ὥστε τοὺς 'Ρωμαίους ἀντιμαχεῖν ἐκ τῶν τειχῶν διὰ mæum unum stetisse. Cominus cum Turcis pugnan- τῶν προμαχώνων, οἱ μὲν διὰ τζαγραβολικών βεdo, eruptione e portis facta, quid commodi ad eos λῶν, οἱ δὲ διὰ τοξικῶν, ἄλλοι διὰ μολυβδοβόλων ἀπο redibal? Propterea consilium datum est, ut Ro λυομένων διὰ βοτανῶν πέντε καὶ δένα ὁμοῦ, σμικρά mæi per propugnacula stationes habentes, alii ὡς κάρυα ποντικὰ τὸ μέγεθος, ἀποτελοῦντα δύναquidem jaculis, alii sagittis pugnarent: alii cannis μιν-τρήσεως· ὡς εἰ τύχοι ἐμπεσείν σιδηροφόρο ferreis globulos plumbeos in hostes emitterent; σώματι, καὶ τὴν ἀσπίδα, καὶ τὸ σῶμα διατρήσας hi quini vel deni, nucum Ponticarum magnitudine, ἐξέρχεται, καὶ εἰς ἄλλο μεταπηδᾷ, εἰ τύχοι, εἶτα ἐξ pulvere ignescente simul emissi, vim perforandi αὐτοῦ εἰς ἕτερον ἕως οὗ ψυχρανθῇ ἡ δύναμις τῆς ac penetrandi habent; ita ut in hominem ferro βοτάνης· καὶ διὰ μιᾶς προσβολής δύναται ζηarmatum si ceciderit unus, clypeum et corpus μιῶσαι δύο καὶ τρεῖς. Ἔμαθον οὖν καὶ οἱ transadacius pervadat in aliumque obvium tran- Τούρκοι, καὶ χρῶνται καὶ αὐτοὶ τὰ ὅμοια καὶ ἐπέsiliat, et ab hoc in alium, donec vis pulveris reκεινα. frigescat: hocque impetu duos vel tres homines interfici simul possibile. Machinam istam ejusque usum didicerunt amplioremque fecerunt Turci. Aprilis mensis trientes duo paucis velitationi- Περαιωθέντος οὖν τοῦ ᾿Απριλίου τὸ δίμοιρον ἐν bus subitisque præliis transacti sunt, dum ty- ὀλίγοις ἀντιμάχοις, ὁ γὰρ τύραννος εἰς πλέον ήθροί rannus novis copiis contractis exercitum saum ζετο, συνήχθησαν οὖν ἄνδρες κλητοὶ καὶ αὐτόκλη adgeret; ad quem multitudo innumerabilis mi- τοι ὑπὲρ ἀριθμὸν δυνατὸν εἰπεῖν. Ελεγον οὖν, ὅσο litum, tam qui nomina vocati militia dederant, κατεσκόπευον, εἶναι ὑπὲρ τετρακοσίας χιλιάδας. quam qui sponte venerant, confluxit; qui itaque Καὶ οἱ τῶν τοῦ Γαλατᾶ Γενουῖται καὶ πρὸ τοῦ illum considerabant, quadringenta hominum mil- ἐλθεῖν τὸν τύραννον ἔτι ὄντα ἐν ᾿Αδριανουπόλει, lia superare conjecerunt. Galatini equidem Ge- ἔστειλαν πρέσβεις, ἀγγέλλοντες τὴν εἰς αὐτὸν nuenses, duin tyrannus Adrianopoli adhuc ageret, ἀκραιφνή φιλίαν, καὶ ἀνανεοῦντες τὰ προγεγραμdestinatis ad eum legatis amicitiam integram μένα εκτυπώματα· καὶ αὐτὸς ἀπελογεῖτο, ὡς φίλος illibatamque servare, renovatis scriptis olim αὐτῶν εἶναι, καὶ ἀδιάσπαστος τῆς πρὸς αὐτοῦ; fœderibus profitentur. Amicum se eis esse ἀγάπης, μόνον μὴ εὑρεθῶσι βοηθοῦντες τῇ πόλει respondit, nullaque ab eis quos diligeret, cau- καὶ αὐτοὶ ὑπέσχοντο. Πλήν εἷς ἐκ τῶν δύο κατεγε sa se divelli passurum, modo urbi auxilium ipsos Gλᾶτο, ὡς τὸ τέλος ἔδειξεν· οἱ γὰρ τοῦ Γαλατά έναnon tulisse constaret quod se haud facturos polliciti sunt. Verumtamen unus ab altero, quod successus probavit, delusus ac derisus est. Galatini enim, quomodo superioribus 151 temporibus urbem bello petitam, ac obsidione ab illius majoribus, qui re infecta recesserant, frustra cinctam noverant: eumdem exitum hunc manere principem persuasi, Constantinopolitanis bonevoli ac amici, ex oppidanis suis cohortes auxiliares miserunt: quodque Mehemetis amicitia ipsis valde suspecta erat fictaque videbatur, clam urbi, prout ipsos decebat, opem ferebant. Secum ursus hæc dicebat tyrannus: Serpentem dormire νόουν, ὡς καθὰ καὶ ἐν ἑτέροις χρόνοις ἡ πόλις καταπολεμισθεῖσα παρὰ τῶν γονέων αὐτοῦ, οὐδὲν ὠν σαντο ἀπελθόντες ἄπρακτοι· οἱ δὲ τοῦ Γαλατά σὺν ἐκείνοις φιλίαν δεικνύντες, τοὺς μὲν πολίτας ἐδίδο σαν τὴν παρ' αὐτοῖς ἐξερχομένην βοήθειαν, οὕτω θαῤῥοῦντες γενέσθαι καὶ ἐν τῷ καιρῷ τούτου· ὡς πλάνον μὲν τὴν φιλίαν ὑπώπτευον, τῇ δὲ πόλει τὰ εἰκότα συνεμάχοντο κρυφίως. Ὁ δὲ τύραννος πάλιν ἐν ἑαυτῷ ἔλεγεν· Εάσω κοιμᾶσθαι τὴν ὄψιν ἕως οὗ καθελῶ τὸν δράκοντα, καὶ τότε μία πληγὴ ἐλαφρὰ κατὰ κεφαλῆς καὶ τοῦτον σκετο δινιάσει· ὃ καὶ γέγονε. Τότε συνήχθησαν και δια θαλάσσης τὰ πλοῖα αὐτοῦ σὺν τριήρεσι, διήρεσε, Ο sinam, quousque draconem occidero: uno deinde, πλοιαρίοις ἕως τριακόσια τὸν ἀριθμόν. Ὁ δὲ λιμὴν eoque levi, ictu capiti impacto vertigine circumactum calcabo; quod etiam postea contigit. Eodem etiam τῆς πόλεως ἦν κεκλεισμένος οὖν τῇ ἀλύσει ἀπὸ τοῦ μέρους τῆς πύλης τῆς πόλεως τῆς καλουIsmaelis Bullialdi notæ. Καὶ οἱ τῶν τοῦ Γαλατᾷ Γενουΐται. [eonard, clam Galatinos opem tulisse obsessis ait: verum eos ignaviæ arguit, quod castrum ad fauces Bosphori ædificari non impedierint. *Ην κεκλεισμένος σὺν τῇ ἁλύσει. Constantinopoleos portum catena ferrea clausum fuisse securitatis causa constat, cum Galli Constantinopolim expugnarunt; ut Nicetas in Annalibus docet. ὡς δὲ οἱ μὲν ἐπίγειοι, οἱ δὲ ἐνάλιοι τῷ φρουρίω ἐπέστησαν, ἐν ᾧ είθισται Ρωμαίοις σιδηρον βαρύ τάλαντον ἀποδέειν ἅλυσιν, ἡνίκα πλοίων πολεμίων ενσταίη τις ἔφοδος, εὐθὺς προσβάλλουσι τῷ ἐρύματ Ut vero, qui terra profecti et mari advecti erant, od castrum accessere: in quo retinaculum fixum ést, cui catenam ferream gravissimamque alligare solent Romei, si classis hostilis irruptio imminent: statim illud oppugnant. Laouicus, lib. vin, catena ferrea clausum fuisse portum bocce obsidionis tempore tradit.