πρὸ ὠδίνων. Ι. 358, antequam nasceretur. πρὸ τῶν ὠδίνων, ΙV, 614, antequam verba per os erumpant. ὠδίνων τεκεῖν, IV, 355 init. pleon. ὠδῖσι, Ι, 1571, nubium, pluvia. ὠδῖσι, 17, 1061 init. operibus, libris, productions. ὠδῖσι παρθενικαῖς, ΙΙΙ, 790, Christo e virgine nato. ὠδῖσι πληγῶν κατακλύσαντος, ΙΙ, 1145, qui fecit, ut rupes effunderet aquas, baculo percussa. ὠδῖνας τῆς διανοίας προέφερεν, ΙΙΙ, 1176. ὠδῖνας ἐμὰς ἐδέξατο, III, 1190, me peperit. ὠδῖνας τοῦ θανάτου ἔλυσε πρῶτος, ΙΙΙ, 479, Christus. ώδι - νας τῆς ἡμετέρας διανοίας, ΙΙ, 1306. ὠδῖνας μανικὰς τῆς ἐννοίας, II, 1522 extr. ὠδῖνας μητέρων ἔλυ σαν, ΙΙΙ, 477. ὠδῖνας νεφῶν ἐπέδησε, 1, 444, Έλυσε, 1, 446, pluviam cohibuit ac dedit. ὠδῖνας τοῦ Πνεύ ματος, ΙΙΙ, 714, ut homines ad Christum verteret. ὠδῖνας πονηράς, IV, 512, notus et molimina meatuum internorum, malignos humores generantium vel colligentium. ὠδῖνας προμηνύουσαι, ΙΙ, 1124, ἀστραπαί· fulgura pluviam nuntiant, quam partu riunt nubes. Εt p. 1125, ὠδῖνα; ταύτης, scil. τῆς γῆς, expl. τὰ φυόμενα ἐν τῇ γῇ. ὠδῖνας συνήθεις νέφη ἐνήλλαξε, 1, 1351, pluviam, pro qua grandinem mitterent; etsi et hæc συνήθης, sed non, ut pluvia: talis praesertim grando. ὠδῖσι παραδόξοις τῆς πέτρας, Ι, 1353, aqua erumpente e petra. ὠδί νας τῆς ψυχῆς, III, 161, epistolam a Paulo conceplam. ὠδινούντων pro ώδινόντων, Ι, 38, eleganter de nupibus pluviam quasi parturientibus. ὠθεῖ τὰ σιτία, IV, 597, infarcit. ingerit violenter, cogit se plus assumere, quam ferat. ὠθεῖ τὰς ὠδῖνας, IV, 505, προωθεί, facit ut erumpant aquæ. ὠθεῖς, ΙΙΙ, 1309, med., pro ώθει, vel ὠθῇς præcedit enim, μετάδος, et sequitur, ἀνάστησον, imperativi. ὠθήσουσι (pro ώσουσι) τοὺς καλάμους, ΙV, 1214. κινήσουσι, aut καλάμους, tela, πτερά. ὠθούμενοι, IV, 640, coacti. ὠκεανὸν θεολογίας, Μωϋσῆν, ΙV, 742. ὠλοφύρατο, plus quam εθρήνησε, 1, 404, vid. θρηνείν. ὠμοβόρον βίον, IV, 549, crudelem. τὸ ὠμοβ.. ρον τῆς γνώμης, V, 824, cod. αιμοβόρον. ὠμοβόρον θοίνην, vid. θοίνην. ὠμοβόροις δαίμοσι, ΙΙ, 988, ηνί sanguine humano coli gauderent. ὠμοβόροις λῃ σταῖς, Ι. 799. ὠμοσμέναις ἀπειλαίς, 1, 1988, obs. 1 formam minus usitatam; 2° sensum: jurejurando firmatis. ὠνούμενοι τὸν οὐρανὸν τοῖς πόνοις, ΙΙΙ, 1138, monachi ascetæ. ὡραία γάμου, ΙΙ, 12 extr., pro dativo, vel, εἰς γάμον. ὡραία, plus quam καλή. II, 123 extr. ωραϊζομένη χρυσίοις, ΙΙΙ, 1150. ώραϊζομένην, ΙΙ, 500, formæ indulgentem, pulchram videri studentemi. ὥρα ὑμῖν — ὀνομάζειν, ΙV, 700, efficitur, ut jam - non nominare debeatis. ὥραν ἑτέρῳ προσήκου σαν. 1V, 643, mulierem (pulchram alii nuptam. ὡρίμους καρπούς, ΙΙΙ, 580. ὥρισα, 1, 482, volui, decrevi. ώρίσαμεν κατ' αὐ τῶν ἀκοινωνησίαν, ΙΙΙ, 901. ὥρισαν τὸ τεῖχος, ΙΙΙ, 882, struxerunt, posuerunt. ὥρισε την κατάκρισιν κατ' αὐτῶν. ΙΙ, 995, pronuntiaverat. ὡρίσθαι εἰς Υἱὸν Θεοῦ, V, 10, e Rom. 1, 5; ibi tamen, δρισθέν τος Υἱοῦ, non εἰς Υἱόν, sed idem est, εἰς nominativum circumscribit ex Hebr. " μοι παρ ante 2 φάτε. ὡς abest, I, 1577, οὐκ ἔμψυχα συγκαλεί, inseri ὡς p. 1579, med. ώς, forte pro ὥς, i. e. οὕτως, 1, 309, 8 extr. ἔδει δὲ καὶ ὡς ἀγριέλαιον gu. · έγκεντρισθῆναι, sic quoque oportebat, rel. ὡς redundat ante ἡλίκων, Ι, 46. 1, 9, a fin. ὡς redundat, sicut ὅτι, ante pers. 1, II, 563. ἐδίδαξεν, ὡς ηγγύησε, et 570, εἰπεῖν ὡς ἠντιβόλησα. personam. IV, 784, ἐρεῖν, ὡς καὶ ὑμεῖς ante infinitivum, III, 610, διδάσκων, ὡς τὰ γεννώμενα· ἀπολαύειν. ὡς, post ἀμφιβάλλειν, III, 112, 208, pro el. ὡς, redundat, vel veritatem ostendit, ΙΙΙ, 556, ὡς συμφωνούσαν. ὡς redundat, III, 874, ἐπειδὴ δὲ ὡς ἐξ ἀνθρώπων ἐγένετο, V, 1126 extr. καθάπερ ὡς, ὡς de re et causa vera; V. 4. ὡς ἀθῷον ἀφιέναι, ὡς — ὑπεύθυνον κολάζειν, ΙV, 1230 init. redundat ὡς, et rem veram sign. ὡς αὐτὸς ἠθέλησε, 11, 1474, modo nobis incognito, nec vestigando: per suam potentiam. ὡς ἂν μὲν, ΙΙ, 367, pro, quia, vel, quippe quem. Nisi nomen viri sancti latet in ὡς ἄν. Forte Θωμᾶν, vel Χουσᾶν. ὡς γεγενημένα τέθεικεν, ΙΙΙ, 239, vere facta. ὡς — ἐθελήσῃ, I, 1578, quoad, quandiu. Cod. ἕως. ὡς ἐοίκαμεν, III, 310, præcedit, ἐπειδὴ δέ· est ergo pro ώσανε, vel πως, aut redundat. ὡς ἐπέμενον, ΙΙ, 295, quia, vel qui. ὡς εὐσέβεια νομισθῇ, III, 786, redundat ὡς, vid. νομισθῇ. ὡς ἠθέλησεν, IV, 1250, modo nobis ignoto, nec scrutando. ὡς οἶδεν αὐτὸς, ΙV.. 10 init. modo nobis incognito. ὡς ὅτι, IV, 1294 extr. redundat, ut il Cor. v, 19. τὸ ὡς. οὐ παραδολικῶς, ἀλλ᾽ ἐπιτατικῶς νοήσωμεν, ΙΙ, 1390. ὡς Πατέρα καλεῖ, ὡς Υιόν, ὡς - Πνεῦμα, IV, 335 extr., redundat ὡς. ὥσπερ, πηγὴν ὥσπερ τινα, V, 7, alias præponitur. ώστε cum infnit. consilium sign. 1, 218. ὥστε γνῶναι, Ι, 254, consilium notat. et causam impellentem, vel fualem, directam. ὥστε, explicat, cum pleonasmo, post ενομοθέτησεν, Ι, 312, qu. 15 init. ὥστε, expl. et redundat post παρήνει, Ι, 317. Nam 319 init. est sine ὥστε, ὥστε consilium sign. I, £27, &πexhλubev, uste Xpicat, vel redundat, foots redundat post ἐνετείλατο, I, 580 extr. post είσο ηγήσασθαι, ΙΙ, 508. — post παρακελεύεται, ΙΙ, 431.. post παρακαλεῖ, ΙΙΙ, 467 init. post τυχεῖν, 111, 420. ὥστε μηδὲν συμβήναι, IV, 166, ut tamen, nihilo secius, nil accideret. ὠτειλὴν πλευρᾶς, IV, 120, et mox, πληγῆς ώτει λήν. ωτειλας, 1, 272 init. ὠτειλὰς ἤλων καὶ λόγ χης, ΙV, 1954. ὠτίον ἀποκαλύψας, 1, 420 expl. ὠφελείας ἀρχέτυπον, ΙΙΙ, 218, exemplum, quod intuentes utilitatem capiant: vid. eι ἀρχετ. ὠφέλειαν, I, 563, admonitionem, terrorem salutarem, ut a credibus absterreantur. ὠφέλειαν et δύναμιν sacra Script. distingu. III, 690 extr. ὠφέλειαν, ΙΙ, 1166, exemplum bonum, quod possit prodesse utenti. INDEX FIGURARUM. Abstractum pro concreto: πνευμάτων τῆς πονηρίας, II, 77. pro πονηρῶν. Forte respexit Ephes. st, ubi tamen legitur πνευματικά. 1, 924 init. Εx Hebr. ἀλαζονείας ῥημάτων, pro, ἀλαζονικῶν. Accusativus pro dativo: Ὁ ἁγιασμός, ἐν ἁγιάζει ἡμᾶς, pro ᾧ. Accusativus pro nominativo: ΙΙΙ, 1271 extr. πατέρας γενέσθαι παρακαλοῦντες, III, 1271. pro πατέρες. Accusativi usus, cum brevitate, ΙV, 651, ὅσα σῶμα ἔχει τὸ ἀνθρώπειον γένος. quibus compositum habemus corpus, quæ constituunt corpus nostrum.

superlat.; III, 248, ἀσθενέστερα, ἀναγκαιότερα τῶν μορίων. ΙΙΙ, 248, ἀτιμότεροι τῶν μορίων οἱ πόδες. Aut supple, ἄλλων. INDEX FIGURARUM. Activum pro pass. ἐθνῶν ἀγαλλομένων ἐπὶ τῷ ποιμᾶναι αὐτά, pro, ποιμαίνεσθαι, quod pascantur: aut supple, τὸν Θεόν, quod Deus ipsos pascal. vid. εἰ πυρπολούντες. ΙΙ, 1828, παλλούσης τῆς γῆς, pro παλλομένης, 17, 554, ἀδύνατα μεταφέρειν, pro μεταφέρεσθαι. vid. χαλᾷ, IV, 566. Activum pro medio, IV, 1232, ἀφορμὴν ἀγαθῶν ἐποιήσαμεν, pro ἐποιησάμεθα. Adjectivum, ut epitheton, pro verbali structura cumn είναι (V. Phil. Thuc. p. 102), τὴν ἀκούσιον ἡγεμονίαν, IV, 611, debebat τὸ ἀκούσ. εἶναι, vel, τὸ ἀκούσιον τῆς ἡγεμονίας, quod esset, illud esse (repulantes) involuntarium. Adverbium pro adjectivo: vid. βιαίως συμπαθῶς· vid. καλῶς, it. ἀγαθῶς· 11, 1231, ἐλεεινῶς, ὅτι συνάπτει, i. e. ἐλεεινόν, scil. ἐστί. Aut ὅτι redundat, 1430; ΙΙΙ, 1266, τῆς οἰκοδομίας ἐσομένης εὐκόλως, pro εὐκόλου· vel ἐσομένης pro γενησομέ νης, κατασκευασθησομένης, τελεσθησομένης εἰ ἀριδήλω;, IV, 34, IV, 57, ἀοράτως θαυματουρ γίας ἐπεδείκνυτο, i. e. ὧν ἀόρατος, Christus, qua Deus. Eustath. IV, 126 init. αίνιγματωδῶς ἡ ἀπόκρισις ἔστω, μro, ἀἰνιγματώδης, vid. κρεῖττον, V, 95. Adverbium substantivo junctum: V, 93, τὰ τάχα αμβλώματα, qui forte accidere possit, ἐνδε χόμενα. Anacoluthon: 1, 751, ἡ γῆ οὖσα ξηρά – δεδώρη και - αὐτὴν συνάψας, rel. Cod. habet, τὴν γῆν, οὖσαν ξηράν. Sic cessat anacol. Accusat. tamen pro dativo; 1, 283, τὴν ὑπὸ Ασσυρίων, καὶ Βαβυλω νίων, καὶ τῆς ὑπὸ Ῥωμαίων γεγενημένης πολιορκίας τὰς συμφοράς. Anacoluthon temporum: I, 290 extr., εὕροι τις, εἴπερ ἐθέλῃ, pro εθέλοι. Anacoluthon tollit Theod. Rom. ix, 22, interpungendo post εἰ δέ, ΙΙΙ, 100; V, 82, ψαλμοὶ τρισχίλιοι λέγονται — εἶναι, μόνους δὲ ῥν'. - εξειλέχθαι, pro μόνοι. Anacoluthi species, V, 131, ἐπεὶ γὰρ, rel. cui nit videtur subjici; sed punctum delendum post φύσεως. et διά τοῦτο, e seqq. 8 facit consequens illi; I, 447, εἰ δὲ καὶ φως γέγονεν, δηλονότι καταυγάζων. Nil respondet τῷ, εἰ δὲ καί. Sed ad δηλονότι repete, γέγονε. Antithesis concinna, vid. Ind. rer. Antanaclasis, III, 237 init. κοινάς τραπέζας είναι κοινάς· si dicuntur esse communes, facite, ut vere sint; ΙΙΙ, 515, Κύριον τὸν Κύριον ὁμολογοῦσι, Christum. Aor. 1 pro futuro, vid. καρπωσαμένων, Ι, 78; εἰσπραξάμενος, 1, 67; ΙΙΙ, 994, ἐπέτρεχεν ἡ πόλις θεασαμένη, pro θεασομ. Artic. τον excidisse videtur, I, 825, ὑπὸ τῶν Σαούλ παροξυνόντων· et cod. habet τὸν, post τῶν, a quo absorptum fuit. Nunquam enim nomina propria sine articulo ponit. connumeretur, appellat; Breviloquentia, III, 733, ὅτι οὐ — συναριθμεῖται, αὐτὸν ὠνόμασεν i. e. quod non ex eo apparet, vel, docet eo, quod eum ΙΙΙ, 887, διαβαλλόμενος μετὰ γυναικός, accusalus, quod cum illa rem haberet: suspectus, quod versaretur cum illa; IV, 210, ἐξηπάτησαν αὐτούς, ὡς οὐκ ἔστιν ἀνάστασις, scil. λέγων, vid. εἰς ὀλίγους, II, 1530: vid. θαῤῥεῖν, ΙΙ, 436; ΙΙΙ, 729, εζήλωσαν τὴν Κολλούθου φιλαρχίαν πολύ χεῖρον, ἢ ἐκεῖνος, ita imitati sunt, ut eum superarent. Comparativus pro positivo, post μᾶλλον, vid. μᾶλλον; ΙΙΙ, 475, πλείονος αἰδοῦς ἀξιώτερος, pro ἄξιος; ΙΙΙ, 1084, πολλαπλασίων κολάσεων, ἀξιώτε ρος • ΙΙΙ, 1055, προτιμοτέραν τῆς – συνηθείας, ἢ - χάριτος, pro, προτιμον, vel προτιμητέαν. Comparativus non ponit positivum, III, 734 extr. xoλοβωτέρων non, ut τὸ εἶναι τοῦ λόγου sit κολοβόν. Comparativus pro superlativo, II, 664, πικρότερα θηρία ΙΙ, 143, τῶν ὑλῶν ἁπασῶν στερεώτερος καὶ ισχυρότατος, pro, στερεώτατος, prasertim sequente Constructio perplexion: 1, 758, med.: φησὶ γὰρ τοῦ λαοῦ, inteli. ὡς ἐκ τ. λ. ex persona populi; aut, τῆς ἁμαρτίας· καὶ γὰρ εἰδωλολάτρητα, ego, scil. populus, e cujus persona loqui inducitur David. Dativus explicat, III, 962, vid. ὁμοούσιος, ibid. Dativus pro genit. vid. κοινωνήσαντες, V, 14, έπινοοῦντες αὐτοῖς, αὐταῖς, συνάφειαν, i. e. αὐτῶν. Dativus pro praeposit., III, 1081, διέρανε τῇ γῇ, pro, εἰς τὴν γῆν, ἐν τῇ γῇ. Dativi usus: φυομένων ἐκείνοις καρπών, pro, ἐν ἐκείνοις, vel, παρ' ἐκ scil. τοῖς ὕδασι· ΙΙ, 532, βεβαιωθῆναι τῇ συγκαταθέσει τὴν προφητείαν, i. e. firmam haberi ab illis propter assensum suum. Alioquin enim dixisset, οὐκ ἐβεβαίωσε· ΙΙ, 1429, θρήνον ὑφαίνειν τους και κῶς διακειμένοις, i. e. περὶ τῶν κ. διακειμένων. Ipse enim illum pronuntiat. Dilogia, vid. ἄνθρωπον· ΙΙ, 550, συμπληρώσας τὸ διήγημα, ἐφ' ἕτερον μεταβαίνει πρεσβύτερον. Prius sign. narrationem, deinde rem ipsam: vide ὁμοίως, 117, 78; τέλος; ΙΙΙ, 270, ἀπροσδές, ΙV, 237. Ellipsis: 1, 450, 431, ἰδεῖν αὐτὸν διεκώλυσεν· ὕστερον δὲ καὶ τοῦτο δέδρακε, scil. ut ei permitteret venire in conspectum. διεκώλυσεν repete, τὸ ἐπιτρέπειν. 1, 431, ὅσῳ — ἐδείκνυ κηδεμονίαν, ἐκεῖνος μείζονα ἐπεδείκνυτο; ὅσῳ, scil. μείζω κηδεμ. 1, 472, qu. 24, οἷον ἀνεθεμάτισεν Ἰησοῦς τὸν Ιεριχώ, πάντα· ἀνέθηκε. Αut post oἷον omissum ὅτε, vel ὡς, aut και ante πάντα. Forte leg. ἀναθε ματίσας. ΙΙ, 998, ἐπιγράψαι τοῦ Ἐφραίμ, scil. noinine. Aut comma pone post έπιγράψαι. Ellipsis adjectivi: vid. εὑρισκομένην. ΙΙΙ, 423, ὑπὸ τοῦ διαβόλου γεγενημένους, scil. αἰχμαλώτους, supplendum e præcedente verbo, ήχμαλώτευσε, ΙΙΙ, 676, ἀψευδῆς ὁ Λόγος, εἰ καὶ τῇ τοῦ βίου προσεμαρτύρει λαμπρότητι· aut ad Λόγος intellige μόνος, aut ad βίου, ιδίου. Ellipsis άλλων, vide comparat. pro superlat. III, 992, καὶ δαμαστήριων jam enim plura δαμαστήρια, vel κολαστήρια, nominavit. Ellipsis ἄλλους. ΙΙΙ, 225 init., ἐξουσίαν λαβὼν καὶ ταύτῃ τοὺς ἀποστόλους κεχρημένους ὁρῶν. Ellipsis ἀπὸ, 18, 354, μεταθεῖναι τῆς κακοδοξίας. Elipsis αὕτη, vel τοιαύτη, ΙΙΙ, 601, ἡ πολιτεία τοῖς ἀγῶσιν ἁρμόττει. Ellipsis αὐτίκα, vid. μετ' εκείνους. Ellipsis δέ· ΙΙ, 972, ὅτι ὑετὸν καλεῖ, μάρτυς ὁ προφήτης. Post ὅτι supplere δὲ, nexus jubet; V, 1095, άνθρωπός ἐστι, οὐκ ἀναιρεῖται ζώον εἶναι, scil. οὐκ ἀναιρ. δέ. Ellipsis ex, vid. ἀνήχθησαν, ΙΙΙ, 1213. Ellipsis, ἐκ, vel από· 1V, 578, τῆς ἁρμονίας ἐσκεδασμένοι. Ειlipsis tv, 111, 800, πίστει, ή - γεγενῆσθαι συνέστη τῇ γῇ ἐφαπλοῖς· IV, 1132, τῇ ὑγεία φυλάξαι τὸ κα, i. e. ἐν ᾗ· IV, 552, αέρι κρεμαννύς· et statim ὑγιαῖνον. Ellipsis ἕνεκα. IV, 30, ανύμνησε τῶν ὑποσχέσεων τὸν οἰκεῖον (suum, ne ad ὑποσχέσεων trahas nomen), δεσπότην. Ellipsis ἐπὶ, vid. φέροντα, μεταφέροντα, 1, 500. Ellipsis ἦν, durior, iii, 397, ἐγράφη (ότε), εορακώς, scil. ἦν, aut pro έωρακότος τοῦ ἀποστόλου. Ellipsis Θεός, 1, 1110, ἀντιδῷ αὐτ τοῖς. Ellipsis και, 1, 530 init., ὁμώνυμοι ἦσαν, τὴν αὐτὴν ἐσχηκότες βασιλείαν, vix abesse videatur posse. Ellipsis κατὰ, vid. ταῦτα, Ι, 1078 init. κατά, 11, 792, τὸ μελετητικὸν ἐπὶ Σοδόμων τὸ ἰδίωμα πρόσκειται, i. e. κατὰ τὸ ἰδ., vel appositio. Ellipsis μᾶλλον post πολλῷ, 1. 692, med. πολλῷ ἐσοφία ζετο, et p. 717 extr. Ellipsis μᾶλλον, V, 1156, είναι ἀνάγκην Ιουδαίους καλεῖσθαι, ἢ Χριστιανούς. Ellipsis μόνη, III, 21 init., οὐ γὰρ ἐξουσίᾳ τὴν ἡμετέραν ᾠκονόμησε σωτηρίαν, sola auctoritate usus, pro imperio. Ellipsis μόνον, ΙΙ, 1045, οὐ γὰρ ἐν ἑορταῖς εὐσεβοῦσιν οἱ ἅγιοι, non in solis festis; sequitur, διηνεκῶς δὲ, sed semper; III, 14 extr., οὐχ ἥρμοττεν αὐτοῖς, ἀνθρώποις ουσιν, ἡ – προσθήκη, nempe

μους INDEX FIGURARUM. κατά σάρκα, ΙΙΙ, 868, εἰς τὸ ἁγιάζειν εὐκαιρεῖν, scil. μόνον eo enim nomine deprecatur alia opera. Sed vide εὐκαιρεῖν. Ellipsis μόνον, καὶ 11, 1486 extr., οὐ χρὴ — ἀλγεῖν — ἐπὶ τῇ τιμωρίᾳ, scil. μότον, ἀλλὰ, scil. καὶ, vel μάλιστα, τὴν ἁμαρτ τίαν θρηνεῖν, V, 4, post οὐ eἰ ἀλλὰ, non hominiparam (solum) sed etiamn) Deiparamn. Statim enim utrumque ei vindical. Ellipsis μέναι, ψιλαὶ, 11, 257. Deo non sumi accept αινέσεις διὰ ψαλμῳδίας, seil. solæ, sine sensu et mente, ore tantum peraelæ, cantus per se. Ellipsis nominis, II, 1324, τὰ τῆς δικαιοσύνης καταβαλώ, scil. σπέρματα, repetendum fortasse e voc. γεώργιον, certe e contexto; ΙΙΙ, 1200, τοῖς μαθηταῖς ἔλεγε, scil. Christus, nuspiam tamen ante nominatus in propinquo; IV, 180 init., εἴρηκε, scil. Christus, antea nuspiam ibi nominatus; IV, 67, e verbo supplendi, επλήσθη παρὰ τὴν πρώτην, scil. πλάσιν· quod ibi nuspiam posium. Amphiloch. Ellipsis notionis vel prædicali, IV, 327, τους βουκοληθέντας πυροὺς ὡρίὠνόμασεν adderet: καὶ ἰαθέντας, επιστρα φέντας, liberatos errore. Namn, quoad decepti erant, zizania erant, non fruges bonæ. Ellipsis: οἱ μὲν γὰρ εἰς παρανομίαν, 11, 457 extr., scil. tendunt, abeunt. Sed nil tale in contexto. Ellipsis όμως, tamen, II, 262, ἐγκαλύψουσι τὸ δέος, καὶ τὸ τῶν προσώπων κατασκιάσουσιν ἄνθος. Sunt enim contraria ista. Ellipsis, ὅσα, III, 714 init., καὶ τἆλλα μυρίων δεῖται, rel. ut abruptior constructio sit, non vitiosa tamen, cum et artic. premittatur, τά. Ellipsis πάλιν, Ι, 1569, οἰκοδομηθήσεται Hierosolvina post excidium; III, 874, vid. μετάσχωσιν. Ellipsis participii, IV, 75, τὴν παρά τινων φυτικὴν, sc. λεγομένην. Εllipsis pronominis, in oppositione, IV, 614, οὐ βλέπεις, scil. σὺ, ὃν βλέπω, scil. ἐγώ. Ellipsis pronominum in disjunctis: II, 399, οὐχ ἅπερ ἐβουλόμην, scil. ἐγώ, ἀλλ᾽ ἅπερ ἠθέλησαν, scil. αυτοί. Hic abesse non debebat pron. Ellipsis κηρυχθῆναι πρότερον, 1V, 453, δεῖ γὰρ εἶθ' οὕτω, rel. Propter εἶτα, ad δεῖ, vel κηρυχθ. supplendum, prius, antea. Ellipsis substantivi, e relato supplendi, Il1, 114, δεν χειροτονηθῆναι τοὺς κή ρυχας, εἶτα κηρύξαι, ἔπειτα ἀκοῦσαι, scil. τοὺς ἄλλους, homines, quibus prædicent. Vide θείας, ΙΙ, 318, ex alio supplendi: II, 320, πλείστας ἐπολιόρα κει, scil. πόλεις, e praec. φυλάς· durius sane. Eliipsis τοῦ, ΙΙΙ, 69, οὐκ εἶργε γήμασθαι. Ellipsis, τῷ Θεῷ, vid. λατρεύειν. Ellipsis verbi, 111, 264, οὐχ ἁπλῶς, scil, τοῦτο ποιεῖ, sequitur ἀλλὰ πρῶτον δείχ φυσι; ΙΙΙ, 1030, ὅστις βούλεται, scil. τὰ αὐτὰ ποιεῖν, nisi ἀναπαλαίσας est pro infinitivo. Ellipsis φησί, 1, 155, κλίνον γὰρ οὐρανούς ΙΙ, 1021, med. ὑποδείκνυσί μοι. Nil enim præcessit, II, 103 init., ὑπέδειξε δέ μοι, rel. et 1058, med., ἐκεῖθεν με, rel.; ll, 1142, καὶ τοῦτο μεμαθήκαμεν. scil. φησί, nempe Nebucadnezar. Ellipsis φησίν, II, 1352 extr., ταύτας ἀπειλαῖς προσέχετε. Ellipsis, χάριν, ἕνεκα, ΙΙ, 962, τέρψεως μόνον, ἀλλ' οὐκ ὠφελείας, τὸν λόγον ἀκούουσιν. Cod. τῶν λόγων, n. 62, sic non opus supplemento, ordo erit: ἀκ τέρψεως, οὐκ ὠφελείας. Tunc ἀκούουσιν est, accipiunt, decerpunt. Ellipsis, Χριστού, 11, 85 init., θεότητα, ἀνθρωπότητα, θανάτῳ, rel. Nec præcessit nomen sponsi, latet tamen in voc. νύμφης. Ellips. ὢν, 1, 326, ὅσων ἐτῶν ἐτελεύτησε. vid. et τυγχάνειν. Εilipsis ὥστε, 1V, 87, οὕτω θρασὺς ἀφαρμόσα. siquidem est infinit. Sed et esse potest optativus. Ellipsin facit Th. Rom. ix, 22, interpungere jubendo post εἰ δὲ, συρρίείο, εἰ ποθεῖς μαθεῖν. Sic evitatur anacoluthon, quia nil redditur antecedenti; εἰ Θεός - ήνεγκεν, 111, 106. Emphasis, vid. ἠδίκημαι - IV, 1231, κρινόντων. 11, 435, οὐδέν. 1, 20, παρεστήκεισαν· 11, 72, ἐὰν μὴ βοήσῃς, nisi dixeris, scil. cum sensu, ex intimo pectore, vere. F Femininum pro masculino, III, 203, ταῖς χηρευού1178 σαις αὐτὸν (Paulum) Εντάττοι, pro, τοῖς χηρευούσιν. Hud datum voc. χήραις. Futurum pro praesenti, II, 411, ὡς περιγενήσεσθαι, δυνάμενοι, pro περιγίνεσθαι· quia serino est de ex tu rei futuro. G Genitivi usus, vid διαβάθραν, vid. ήτταν, Ι, 469. Vid. τοῦ εἶναι· ΙΙΙ, 372; 1, 394, med., τῆς ἀπει λῆς τὸν ὅρκον, jusjurandum, quo firmasset comminationem; vel, minas jurejurando firmatas; I, 572, χειροτονία τῆς βασιλείας, pro, εἰς τὴν βασιλείαν vid. πρόσοικοι, 1, 586, δέει τῶν ἀναιρεθέντων, 1, 1573, i. e. ne idem sibi accideret. Τῶν ἁμαρτη μάτων ὁ θρῆνος, ΙΙ, 700, i. e. περὶ τῶν ἁμαρτημ. ἐνύπνιον του δένδρου, ΙΙ, 956, i. e. περὶ τοῦ δένδρου, in quo vidit arborem; II, 966, ἐλευθερία τῆς δου λείας, scil. ἀπό· ΙΙ, 1115, ὠδῖσι πληγών, per plagam productis, II, 1496 init, εἰκόνος ἐνυπνίω, i. e. περὶ τῆς εἰκόνος, in quo viderat imaginem; II, 1497, βασιλείας· χειροτονίαν, pro, εἰς τὴν βασιλείαν· ΙΙΙ, 180, τῶν ἀτοπωτάτων pro ἀτοπώτατον· 111, 654, διακό νων νομοθεσία, i.e. περὶ τῶν διακ. IV, 55 extr., σάρκα σιν τῆς γεννήσεως. i. e. factam per γένντ σιν. Iren. IV, 611, init. ὀνείρων ευκληρίαν, per somnia præmonstra tam. Vid. ιδρώτας, IV, 882. Genitivus caussalis, IV, 621 init., του φθόνου τῶν ὀνείρων, invidia e somniis ejus concept. 125, αποπληξίας όλεθρον, mortem ab apoplexia. Genitivus explicat, pro appositione: ἀπωλείας τέλος, II, 370, finem, id est, perniciem, 111, 425, τῆς παραινέσεως προοίμιον, i. e. exhorta tionem quam ab initio posuerat, vid. πόκον, IV, 668, 111, 1172, κράσπεδα τῆς ὑπωρείας· ipsa enim ὑπώρεια est κράσπεδον montis. Genitivus objecti, 111 808 extr., τῆς τοῦ λαοῦ προνοίας, i. c. περὶ τὸν λαὸν, εἰς τ. λ. Genitivus pro dat., vid. ἐπενεγκεῖν, 1, 1185, 11, 258 med., δεκταὶ αὐτοῦ, pro αὐτῷ. Aut sic legendum. Vid. et Εμπούσιος, rel. ἁρμοδίως τῆς αὐτοῦ φιλανθρωπίας, ΙΙΙ, 812, scil. τοῦ δεσπότου sed vid. n. 54. Genitivus pro dativo vel accusat. ΙΙΙ, 995, καθείρξεν ἡμερῶν πολλῶν· vel supple, διά, aul χρόνον· ΙΙΙ, 1009, ισαρίθμους τῆς Ασίας ἡγουμένους, pro, τῇ Ἀσίᾳ, imo, τοῖς ἡγου μένοις τῆς Ἀσίας. Genitivus pro nominativo, IIΙ, 885, οἱ τῶν Ἰουδαίων προδόται, Judaei proditores, Christi percussores, V, 1075, πῶς δὲ, ὡς ἀσπίδος χωρῆς καὶ βυούσης οὕτως ἀκούετε, pro, ὡς ἀσπὶς κωφὴ καὶ βύουσα. Genitivus pro praepositione, 111, 1098, τῆς ἐξορίας επάνοδον. i. e. ἀπὸ, ἐκ τῆς ἐξορίας· 111, 1285 extr., διήγημα Θαλελαίου, διηγήματα γυναικών, 1991, τετάρτῳ τῆς ὑποσχέ σεως ἐνιαυτῷ, ΙΙΙ, 1214, i. e. μετὰ τὴν ὑπόσχεσιν 1V, 48, μετά τροπήν κατάρας, μιν, εἰς κατάραν. Sever., IV, 1140, ἱερωσύνης χειροτονία, pro, εἰς ἱερωσύνην· V, 969, μᾶλλον τοῦ ἀνοικείου πρὸς τὸ οἰκεῖον ἐπείγεται. i. e. ἢ πρὸς τὸ ἀνοίκειον vid. Philol. Paul. p. 27. Genitivi durius nexi, vid. μερι σμός, V, 75. Gradatio elegans: ῤῥώστησα, ἐτμήθην, ἐῤῥώσθην. Η Hendiadys; vid. πάθους καὶ ἀνάγκης. ΙΙΙ, 69, συνάφειαν καὶ γάμον, Hypallage, vid. αθώας σφαγάς· vid. εἴδους ἀπά την vid. κατεψηφίσθησαν. Ιι. ἐγχειρίζειν· 1, 1101, ἀπολυθῆναι τοῖς πολιτευομένοις τὴν ἰουγατίω να, i. e. ἀπολυθ. αὐτοὺς τῆς ἰουγατίωνος • Ut ea solverentur, ut sibi remitteretur; IV, 1011, ψιλῶ σαι την κόμην, pro, τὰ δένδρα τῆς κόμης· vid. ἐμαρτυρήθη, Ι, 1106, γυμνοῖς τοῖς ὀστοῖς ἐπίκειμαι τὸ δέρμα, 1, 1317, pro, τὸ δέρμα ἐπίκειται γυμναῖς τ. ὀστοῖς. Οὐκ ἐμπίπλησι τῆς ἐπιθυμίας τὴν δυναστείαν, ΙΙ, 1545, pro, τὴν ἐπιθυμίαν τῆς δυναστείας. Aut δυναστείαν est metonymice, τὸν ἔρωτα της δυναστείας, et ἐπιθυμ. re cupita: vid. γυμνωτάμε νον, 111, 989, συμφωνηθέντος τοῦ Λόγου τῆς πίσ στεως, 111, 1055, pro, συμφωνησάντον ἡμῶν περὶ τοῦ λ. Hypallage Epitheti, vid. ἀδίκων αἱμάτων,

INDEX FIGURARUM. ἀόρατον όλεθρον. Hypallage temporum, II, 411, δυνάμενοι περιγενήσεσθαι, το, δυνηθησόμενοι περιγενέσθαι. Indicativus pro participio, II, 109, ἐγρηγορυία, καίτοι καθεύδει, pro καθεύδουσα. Aut in parenthesi accipe. Infinitivus pro participio, 11, 1403, πᾶν τὸ ἀφοριζόμενον ἁγιάσαι καλεί, pro ἁγιαζόμενον. Simul activum pro passivo. Infinitivus pro verbo absoluto, ΙΙΙ, 610, διδάσκων, ὡς ἀπολαύειν, μιν ἀπολαύει. Infinitivi usus, vid. ἀναθεματίσας, 1, 377; vid. ἐξικνεῖσθαι, 1V, 520. Μ. Medium pro activo: vid. ἐπαγόμενος· Ι, 770, bis σκηνήν (Dei) διεπήξατο, χορούς συνεστήσατο. διακονούμενοι, pro διακονοῦντες (θείᾳ βουλῇ), ΙΙ, 1518: vid. τιμῶμαι, ΙΙΙ, 1082; ΙΙΙ, 1256, ἐπιδεί ξηται (Deus) τῆς ἐκείνης ψυχής καρτερίαν 1V, 660, πατουμένην τους νόμους· 1V, 788, παιδοποιησάμε νος φερέφατταν; al 884, παιδοποιοῦντα τὸν Πάνα. Medium et activum promiscue, V, 1042, κοινοποιεί ται, et 943, cum illa ipsa verba repetit, κοινοποιεί. Et sane prius illud male repetitum videri possit e lin. praec. ubi passivum est. Metonymia, vid. παρρησία· Ι, 377, κατέκρινεν, pro, fecit, ut a Deo dannaretur, vel puniretur άτεΓείας παράδειγμα, 1, 286 extr. i. e. pana excipientis impietatem. Antec. pro consequ. Metonymia abstracti, vid. διαδοχής, et ΙΙΙ, 878, πρὸ τῆς δεινότητος του χειμώνος, priusquam violentior priusquam violentior ingruat hyenas. Meton. adjuncti, vid. καμεῖν· 1, 1457, νόμον ἀνεκτησάμην, vid. διηγήματα, 11, 1649: vid. έξουσίας κακῆς, ΙΙΙ, 222; IV, 593, bis: divisa φύσις, homines in δουλείαν εἰ δεσποτείαν, servos et dominos: sic et 597, εἰς ἡγεμονίαν καὶ δουλείαν διένειμε· ΙΙ, 550, διήγημα πρεσβύτερον, res ipsa, ante gesta. Metonymia adjuncti vel consequentis, v. σαφήνειαν, ὑπόθεσιν ν. νίκην σταθμάσθω· ΙΙΙ, 1065. Melonymia adjuncti unius μια altero, I. 720, θέρμης pro φωτός. Meton. adjuncti pro objecto, vid. ἐλπίδα, ἐπαγγελίας Metonyma adjuncti, vel formæ pro materia; vid. φαινομέναι; ἐπαγγελίαις, IV, 917, it, μακραῖς, ibid. Met. antecedentis, vid. ασέβειαν. Ι, 484: vid. ἐποψίαν, vid. καταδίκη, vid. ὀκνοῦντες, vid. δείσας, 1, 438, vid. θηρεύσῃ, 11. 227, vid. ἐλευθερίαν· 11, 1428, vid. ττώματος, ΙΙ, 1429, 11, 1476, ἐνετέθη ἡ γνώσις, pro ένην, addit enim διὰ τὸ νέον vid. διώκειν, IV, 12; IV, 1104, δικαιοπραγίαν καρπώσασθαι, fru <tum et dulcedinem æquitatis. Melon ymnia antecedentis, non ponendi, vid. έστερημένων γεγυμνω μένους. Melonymnia antecedentis, quod fuisse nom intelligatur: vid. γεγυμνωμένον ἱερωσύνης. Meto1 ymia anteced. pro consequ., vid: κλήσεως ἀρχὴν, vid. sub μιμεῖται, notabilem: sub πεπιστευκότες, vid. χειροτονία, ἐξουσία· εὐθύνας, panas, I, 955 init. 1355 rel. vid. πολιορκηται, 11, 65; vid. δυσωποῦντε;, 111, 900 extr. Metonymia cause pro ef secto, vid. πόνους ἀπολαβεῖν· 1, 1413, τὴν σὴν ἀσθένειαν ὑπολήψονται τὴν ἡμετέραν δουλείαν, i. e. e tua infirmitate profectam admissam, quod non pusses prohibere; vid. ἐποψία». Melonymia cause: vid. ἐνεκήρυξεν, Ι, 1475; ΙΙ, 1414 extr., ᾤκησαν μίαν γαστέρα· sermo est de Idumeis et Judais intell. auctores eorum, Jaeob et Esau; III, 176, το πάθο. (Christi) αὐτοὺς (Judzos, εἰς τὴν οἰκουμένην διασκεδάσει, τῆς δὲ σωτηρίας μεταδώσει τοῖς εὐνεσι, fore, ut lo propter mortem Christi poena causa spargantur; 2° doctrina de illa morte aperial paganis viam salutis; 111, 216, τὸ βλάσφημον,. poena mpie vocis: sequitur enim, in ipsos vertatur; ἀποφέρεται τα φρονήματα. 1V, 262, i. e. ensus sui præmium, vel poenam. Metonymia consequentis, III, 1221, τῇ ἱερωσύνῃ ἐπιβιώσας, e qu acceperat, creatus fuerat; vid. eι βασιλεύσας vid. παράβασιν - vid. συντέμνει την προθεσμίαν· vid. Ὑγείας· vid. θεωροῦμεν, ΙΙ, 1019; vid. ἀποχή, 11, 1472; ΙΙ, 1670 init. μετὰ τοῦ λαοῦ τὴν εἰρή νην, postquam accepissent pacem, porro quident vigentem; ἀνάξιον τῶν ὑποσχέσεων, ΙΙ, 1230, indignum cui reddas, quæ promisisti; ὑποσχέσεις enim jam factæ erant; sed ob culpam non reddebantur; II, 152, τὸν πόθον εἶναι τῆς παρουσίας πρεσβύτερον, i. e. quam possen venire ad vos; neque enim adhuc venerat; vid. μετὰ τὴν ἡγεμο νίαν, III, 1157; vid. ᾤχει τὸ δεσμωτήριον, IV, 617. Melonymia consequentis pro anteced., vid. μετοι κίας· ἐν τροπαίοις γεγυμνασμένον, Ι, 382; victoriis; vid. βλάβας, Ι, 593. Metonymia consequ. vel eflecti; vid. παραδέδωκεν vid. ὁπλίζει, III, 258, imit; il. σαφήνειαν. Μetonym. consequentis, cum hypallage subjecti: vid. εδωρήσατο, III, 1167. Mem tonymia efecti, v, ἀποστρέφει, Ι, 1331, vid. ἀθυ μίαν, ΙV, 1226, ν. εδωρήσατο, ν. σωτηρίαν ἀνεδέξατο, ν, φυλάττων, ΙΙΙ, 1028; ΙΙΙ, 730, διασύροντες τὸν Χριστιανισμὸν, elicientes, committentes, ut ludibrio cedat aliis. Metonymia effecti, vel signi: vid. ἀσθένειαν, 1, 1320. Metonymia effecti, cum mutatione subjecti, 111, 812, αὐτῷ τε καὶ ἡμῖν ἀπερίγραπτον διὰ πίστεως δώσεις χάριν, facies ut Deus et tibi et mihi immersa beneficia per fidem, propter fidem, ἐνεργῇ, tribuat. Gratum animum hic intelligere, vetat ἡμῖν· 111, 1205, τροφή αὐτῷ τὴν ἐπωνυμίαν ἐπέθηκε, fecit ut homines ci hoc nomen inderent. Metonymia effecti pro causa; vid. καρπός, I, 1078; vid. περιστοίζειν, 1, 1924. Melonymia objecti, vel materiæ; vid. σταυρών. Meton. rei pro adjuncto: vid. βασιλείαν, Ι, 1005; vid. ἀνάστασις, ἀνάληψις, ΙΙ, 1050 init.; 111, 4005, μηνῦσαι τὴν εἴσοδον, τ. ε. τῆς εἰσόδου τὸν καιρόν. Melonymia rei pro effecti: vid. εὐλογίαν ἔχει, πιο Έχει. Metonym. rei pro opere: vid. κολυμβήθραν, 1, 1131. Metonymia rei pro opinione; vid. αδιάφο ρον. 111, 228. Metonymnia relati, ΙΙΙ, 176, τὸ πάθος ἐτόλμησαν, Judai in Christum, ut eum subjicerent τῷ πάθει· vid. πεσούνται. Melonymia signi, vid. ἀναδησάμενος, ανεδήσαντο βασιλείαν· vid. καλλινί χων • ΙΙ, 51, τῷ διπλασιασμῷἐκπλήττεται, i. e. stu porem et admirationem ostendit. Metonyni. subjeeli: vid. ἀναιρούντων, 11, 92; ΙΙ, 149, εὐωδίαν μή λοις ἀπεικασμένην. i. e. τῇ τῶν μήλων εὐωδία. Metonymia subjecti pro adjuncto: τὴν λαγνείαν αὐτῶν ἵπποις ἀπεικάζεσθαι, ΙΙ, 439, i. e. τῇ ὁρμῇ τῶν ἵππων. Melonynia voluntatis, vid. Εκκόπτων vid. προαναστέλλων, Ι, 1502, ΙΙΙ, 351, παρασκευάζων αὐτοῦ; εὐπειθεστέρους, cupiens, studens reddere. Modorum anacoluthon, II, 702, ἐάν τις συλλέ ξῃ, ἀ μελεῖ δὲ, pro ἀμελῇ· 111, 220, ἁμαρτάνομεν, εἰ λάβοιμεν. Modorum consequentia neglecta, 11, 699, μὴ ζηλώσῃς — ἀλλὰ πλήρου. Ν. Negativa, aliena videatur, IV, 625 extr. ἐν οἷς οὐκ ἐπολεμεῖτο Θεός, οὐδαμῶ; τὴν διακονίαν προσέφερε: Imo προσέφερε, sed interpunctio mutanda: ἐν οἷς οὐκ ἐπ. θ. οὐδαμῶς, τ. διακ. πρ. Sic quoque aliena, quia οὐκ εἰ οὐδαμῶς jungi non solent et friget ita assutum. Inserere malim novan, ού, ante προσέφερε· οὐδαμῶς οὐ προσέφερε, nunquam non, semper, exhibuit; nunquam officio de - fuit, ullo modo. Neutrum genus pro feminino: vid. ὄντος. IV, 426. Nominativus materiaiiter positus, III, 241, τὴν Θεός προσηγορίαν ἁρπάσαντες. Νominativus pro accus, vide άλλως τε καὶ, 1, 767, 1250 init., τὸν ἀεὶ καταφυγή γενόμενον, pro καταφυγήν· 11, 1509 καιρός καιρὸς — αψασθαι, - προδιδάξαντες pro προδιδά ξαντας· IV, 1304, τὴν ἀνθρωποτόχος φωνήν, male rialiter. Nominativus pro accusat. vel absolutus, 111, 203, οὐ γὰρ ἄν τις αὐτὸν ἐντάττοι, νεανίας ὤν, μια, νεανίαν όντα. Neque enim ad έδειξε salis

[INDEX FIGURARUM. commode retuleris, ut verba: οὐ γὰρ ἐντάττοι, sint in parenthesi. Nam ἔδειξε, factum est in epistolae verbis, νεανίας ὢν refertur ad κλήσεως ἠξιώθη· ut de re et opere et alio sermo sit. Nonnativus pro genitivo, 111, 397 extr., εγράφη, epistola, ἑωρακώς, έωρακότος· 1V, 454, κεκληγώς όνομα Θεός, pro Θεοῦ· materialiter posuit, ut Paulus, Gal. 1, τὸ "Αγαρ· IV, 1240 init., τῇ πάντα φωτ vi vocabulo omnium: materialiter hic ponitur. Νῦ ἐφελκυστικὸν addunt οἱ Ο'· ante consonantem semper; Noster omittit ubique, in dictis. Νῦ εφελκυστ. additur ante consonam, 1, 75, ήμβλυνεν τὴν ὄρεξιν· 11, 1290 init., την 1880. ακολάσεσιν, βουνου μένουν, πρὸς τὸν Θεόν· ΙΙΙ, 672, έδειξεν, μακάριον όνομ.; IV, 505 init. ἐπήγγειλεν νοῦν· IV, 476 extr., ἐτετυχήκει χαρίσμ; ΙV, 1152. μεμάθηκαν πάντως: 1V, 623, ἐφόβησεν γνώμη - Ι, 122. init., παρέσχεν γαλήνην - ΙV, 1261, κέκραγεν λέγων, et sequ. κατέπηξεν τὸν θεμέα.; ΙV, 1277, ἀρνηθῶσιν νῦν· V, 948, εἰσὶν γάρ ' V, 974, ἐστὶν τὸ γενν. bis., et infra: ἐστὶν τὸ, rel.; V. 983, οὐκ ἔστιν στερήσεως· ν, 1010 extr., οἶδεν τὰς ὑποστάσεις et pag. sequ. ν, 1042, πάσιν, μοναδικόν ' ν. 1095, ἐδίδαξεν γάρ 1103 extr., ἐστὶν τῷ. Νῦ έφελκυστ. omissumn ante vocalem, II, 1530. med. δήλωσε εἰρηκώς. Numerorum anacoluthon: 11, 884, υποχειρίους ὑμᾶς ποιήσω οἱ πολλαίς σε περιβαλοῦσι συμ φοραῖς· El porro: ἐν ταῖς σαῖς πόλεσιν - ὑμᾶς δὲ αὐτοὺς, rel. Numerorum enall.; I, 319 extr. ταῦτα, de una re; 1, 328, ned., vid. sub δ, ή, τό. Oxymoron, III, 138, αὔξωμεν τῇ ἐκτίσει (τὸ χρέος), ἡ ἀπόδοσις πολυπλασιάζει το χρέος, amoris scil.; IV, 930, εννόμους παρανομίας, polyandriam Sparte licitaui. P Participium pro verbo finiw, vid. και redundat. Participium pro verbo absoluto, 111, 597 extr., έωραχώς, sc. ἦν, aut pro έωράκει. Participium pro infinit. vid. θαπτομέναις, 111, 859. Participium pro nomine vel verbo, ἐπὶ τοῖς παραδεβασμένοι; ἐθρηνήσατε νόμοις, ΙΙΙ, 525, i. e. ἐπὶ τῷ παραδεβᾶσθαι τοὺς νόμους, vel, τῇ παραβάσει των νόμων· ut Thucyd. L. I, διὰ τὰς ἀφράκτους οἰκήσεις, pro διὰ τὸ εἶναι ἀφρ. Neque enim dolebant de legibus, quas violassent sed de violatione legum; vid. Philol. Paul. p. 102. Participia duo nexa, I, 114 extr. πιστεύων δεχόμενος, cum fide, per fidem. Passivi usus, ποδηγηθήναι θελήσαντας, ΙΙΙ, 25, sinere, pali, se duci; ΙΙΙ, 900, παρεκαλούν To, moveri sese precibus et adhortationibus passi sunt. Passivum pro activo, I, 1299, τούτοις εύφο σύνης ἀναπεπλῆσθαι τὰ κριτήρια, pro αναπλή σαι. Aut διὰ omissum. Passivum pro medio, 1, 849 init. ἐδείχθη ἀγνώμων, δε ostendit ingratum; se gessit. fuit ingratum: vid. παραδεδομένους, 11, 401. Persona 1, et 2, pro 5; II, 1126, μηνύουσιν, ότι – ὑμνοῦμεν, μιν ὑμνοῦσιν· ὅτι ευεργετεί;, pro εὐεργετεί. Persona 2 pro 1; IV, 784 extr., ἐρεῖν, ως καὶ ὑμεῖς — φατέ, rel. pro ἡμεῖς φαμεν. Perδεδέsona 2, pro 3. Έλεγε — κεκομικέναι, καὶ σὲ χθαι, , μιν αυτόν. Personarum anacoluthon, 11, 3021, λέγει ἰδεῖν, καὶ παρακε, ενόμενόν μοι, pro αὐτῷ. Pleonasmus, II, 370, τὴν ἀληθινὴν χαρὰν χαίρου σι· 11, 1395 init., ἁμαρτημάτων ἀλεξίκακον φάρο μαχων· 11, 996, δευτέρα ανάκτισις • aut and redundal, aut δευτέρα • 11, 1518, πατρώαν πατρίδα ΙΙΙ, 434, παλαιὸν γῆρας - ΙΙΙ, 735, ἢν — τὴν περὶ τούτων γνῶσιν ἀποφορτίσασθαι ἐσπούδασε; aut ἣν redundat, aut substant. γνῶσιν, structuræ con feriæ datum; ἀντὶ, ante προείλοντο, Ι, 1570 med.; δέ, vid. δέ· διηνεκώς post διατελῶ, Ι, 645, aut και, aut δὲ, 11, 1584; τῆς ἐμῆς ἀμελεῖτε θεραπείας, καὶ τῶν οἰκιῶν δὲ τῶν ὑμετέρων, rel; ζῶσι ζωήν, ΙΙ, 397; Αι ἴδιον ιδίωμα, non est pleon., quia ἴδιον est pro ἑαυτοῦ, II, 36. ὁμοφυὲς τῆς φύσεως, p. 402, ἐδεύσει τὴν ὁδὸν, 11, 508; πρότερον ante ἕως ἂν, II, 1565, πάλιν ἀναλαμβάνει 11, 237, αὐτῶν post ὧν τὸ μὲν, IV, 148 med. Greg. Naz. Pleonasmnus cogna torum, IV, 817, ἵμερον ἔχειν βουλομένους IV, 882, πᾶσαν τόλμαν παρανομεῖν· 1V, 924, κεκαλλιεπημέν νων λόγων. 1V, 870, κλοπήν, ἣν σεσύληκεν· 882 init., εὐεπίας λόγων. Pleonasmus conjugati, IV, 632, εκόντες ὁρᾷν οὐκ ἐθέλουσιν. Pleonasmus conjugatorum, II, 221, εὔγαιος γή • ΙΙΙ, 562 extr., 565 init., αναγκαίως ἀναγκάζεται· 111, 30, ψήφον κρινείς, init. ἠπείλησεν ἀπειλάς, extr.; III, 816, τῇ τῶν καιρῶν εὐκαιρίᾳ· IV, 935, νόμον ἔννομον· 1V, 314; ΙΙΙ, 476, 480, νόμου νομοθέτην et νόμων 1V, 1037; IV, 411, ζωτικού ζώου 1V, 488, επιστομία ζουσαν στόματα· IV, 572, ποδηγεί τους πόδας. Ηπε oculo tribuitur, 574, ὁμοτιμία τετιμημένων· 17, 650, θαυματουργήσαντες θαύματα· 1V, 646, νίκην νενικηκότα - 1, 985, ὁρισάμενος ὅρον· IV, 1071, μέλιτος, οἷον αἱ κύλισσαι μελιτουργοῦσι μέλιτται· ν, 81, φωνὴν λαμπρόφωνον καὶ μεγαλόφωνο, V, 1059, θείας θεοπτίας· ν, 1019, ὁδηγεῖ ὁδηγίαν. V, 1088, ἑνωθεῖσαν ἔνωσιν. Pleonasmus notionis, vid. κατα ακοντίζειν, νομοθέτης. Pleonasmus præpositt. vid. per singulas et ipsas. Pleonasmus pronominis, III, 1187, extr., τούτων αὐτῶν μεταλαμβάνων alterutrum oliosum est, nec vis ulla αὐτῶν. Pleonasmus synonymorum, 111, 167 init., σημείων θαυματουρ γίαν· ΙΙΙ, 321, Εγκλημα κατηγόρησεν ΙΙΙ, 388, τον προσδοκώμενον βίον προσμένομεν· ΙΙΙ, 451, δύσκρι τον αἵρεσιν· Nain in αἱρέσει est et fit τὸ κρίνειν 111, 857, ὑπόνοιαν δόξωσιν ἀποφέρεσθαι· ΠΙΙ, 876, τῶν πάλαι ἀρχαίων, et ibid. καινόν τι μεταλλάττειν ΙΙΙ, 992, σέβητε θρησκείαν· 111, 1199, ὁμόσκηνος καὶ ὁμοῤῥόφιος· IV, 1143, τὸ τῆς δειλίας. Durum sane, si vera lectio. Pleonasmus synonym. per Genit. vid. συνέδριον τῆς συνόδου, 111, 874, 875. Plurali et singularia efferuntur, 1, 718, Qua voc. οὐρανὸς inscitiam prodit linguæ Hebr. aut negleclumn textus llebr. III; 471, τιμιώτατον τῶν ἄλλων, de filiis Abrahami; τιμιώτατος erat Isaacus: unus ergo relinquebatur, Ismael; ergo pro, τοῦ ἄλλου • Superlat. pro comparativo; sed in mente habuit Christi comparationein cum tot filiis Dei, piis; vid. ἀναβάσεις, καταλλαγάς· V, 40, συγγράμματα de uno Matthæi libro. Pluralis in Scr. sacra pro sin gulari, I, 718. Plusquamperfect. pro praeterito, IV, 476 extr., έτετύχηκεν, i. e. ἐτετυχήκει, εἰ ἠξίωτο, pro ηξίωται Contextus enim est de his, quæ post receptionem, non ante, tributa sint incesto. Positivus pro comparat. III, 998, ποσῳ ποθεινά, pro ποθεινότερα. Præsens pro præterito, II, 476, ἐν τοῖς ἔμπρο σθεν ἑρμηνευομένοις, μιο ἡρμηνευμ. pro vel (aor. vide προβάλλεται), 111, 573; 1, 313 init., συγγράφει κατὰ τούτων, pro συγγέγραφε V, 1039 init., προ αποδίδοται. pro, προαποδέδοται, responsum est antea. Præsens pro Futuro, I, 537, της Συρίας ήττων μένης, καὶ δεχομένης, μιο, ἡττηθησομ. καὶ δια ξομ. Est enim sermo de signo rei futuræ et prædicke; 111, 521 init., ἀναστρέφει,— δέχεται, pro αναστρέψει, δέξεται· prædicta enim, dicit; Μι 959, ἥξειν ἀποδιδόντα, pro ἀποδώσοντα· ΙΙΙ, 1175, μνήμην καταλιπὼν ἀεὶ διαμένουσαν • etsi et pra sens locum habet. Prateritum pro presenti, II, 492, πεφύλακταί σοι μισθός, pro φυλάττεται· 111, 240; certe simul intelligendo, δεδουλευκότας, νενοσηκότας. Preteritum (vel aor. 2,) pro futuro 111; 962, καταματ θόντα, misimus, εἰ οὕτως ἔχει, qui disceret, ut disc. καταμαθήσοντα. Praeteritum pro futuro ponere, ως τῶν Ο', Ι, 1267 extr.

S INDEX FIGURARUM. Singularis pro plur., vid. κρεῖττον, V, 95. Substant. ex adjectivo repetendum vel supplendum· I, 914, ἀποστολικῆς χάριτος αὐτοῖς γὰρ, scil. τοῖς ἀποστόλοις. Substant. pro adject., vid. προφητική, 1, 965. Superlativus pro positivo, post μάλιστα, vid. μάλιστα· post ἄγαν, λίαν, que vide. Superlativus pro comparative, Ι, 1521, σελήνης αὐτῆς φανώτατος ήλιος, pro φανώτερος, sed precessit, πάντων ἀστέρων· etsi et post πάντων comparativo uti solet; ΙΙΙ, 476, τῶν ἄλλων τιμιώτατον, pro τιμιώτε ρον, ob άλλων, cum præsertim hoc sit pro άλλου • Solus enim Ismael alter erat. Syllepsis, vid. χειρός, 1, 774; 1, 1556, σωτηρίαν— τιμωρίαν ἐπήγαγε verbum congruit, ex usu, poste riori tantum; 11, 255, θάλατταν περαιούμενοι, καὶ τὰς νήσους· 11, 368, πλάνον αὐτὸν ἐκάλουν, καὶ Σαμαρείτην καὶ ἐν Βεελζεβούλ ἐκβάλλειν τὰ δαιμόνια, scil. ἔλεγον· vid. ήκουε IV, 584, λέγοντος καὶ γράφοντος. Synedoche continentis, III, 1069, ισαρίθμους τῆς Ασίας ἡγουμένους, ριο, τοῖς τῆς Ασίας ἡγουμέ νοις· 1V, 627, κάμινον απληστία τροφῆς αὐξή σας, i. e. ignem camini: caninus manebat idem, nec τροφή, ligno, utebatur. Synecdoche in voc. σαρκός: V, 64. Synonynia copulata per genitivum, IV, 590, τοῦ χαλινοῦ τὰς ἡνίας. Synonyma cumulata, IV, 522, ἀλογίᾳ δουλεύων, καὶ λόγου ἐστερημένος - sane' redundanter! Synonyma disjuncta, III, 846 extr., καὶ ὑπονοῆσαι καὶ ὑπολαβεῖν, illud antecedit, eftingere sibi, venire in eam cogitationem; hoc consequitur, credere et defendere. Synonyma distincta, II, 469, πονηρίαν — ἐν τῇ κακίᾳ. Hoc statum et sensum, illud facta sign.; ΙΙ, 1015, καὶ κύριος καὶ δεσπό της • ΙΙΙ, 746, ταῦτα διδασκομεν, ταῦτα κηρύττομὲν • Illud catcchumenos, et scriptis hoc in Ecclesia, pro concione; lll, 834, οἷς ἔπραξαν, καὶ οἷς πεποιήκασι· πράσσειν magis est, struere, moliri; ποιείν, exsequi; IV. 126, per και duplex, καὶ τοῦ σχήματος, καὶ τοῦ εἴδους misi εἶδος est ποιότης, εἰ σχῆμα pars ejus; IV, 850, καὶ φρονεῖν, καὶ δι ξάζειν. Alterum est, palam, publice profiteri, doçere. Synonyma juncta, 1, 1997, γήρως καὶ πρεσβείου, vid. ἄνωθεν· I, 126, φρενῶν ἐστερημένοι, καὶ τὸ λογικὸν ἀπολέσαντες vid. et διαρκής, 1, 1275; 1, 1549, ὑπουργούς τε καὶ διακόνους· Ι, 1438, ἐνταλ θέντα καὶ προσταχθέντα • ΙΙ, 100, ἔρωτα καὶ φίλο τρον σου • 11, 118 init., νεουργούσι καὶ ἀνανεοῦσιν Ι. 496, απεικάζει καὶ παραβάλλει· ΙΙ, 693, ἀόρα τον καὶ ἀθέατον· 11, 785, προσθέειν καὶ προστρέ χειν· ΙΙ, 956, άγνωμονούμενος καὶ ἀχαριστούμενος· II. 1561 extr., χαλεπαινεῖ καὶ ὀργίζεται· 11, 1078 init., εὐθὺς καὶ παραχρῆμα· ΙΙ, 1183, ἱερὸν καὶ ἅγιον· 1187, ῥυομένην καὶ λυτρουμένην· 11, 1267, Ιστοριογράφοι καὶ συγγραφεῖς· Ι, 1580 init., έχε πλήρωσιν καὶ διατήρησιν· 11, 1393, οἴκτου και ἐλέου· ΙΙΙ, 15, εἰκῇ καὶ μάτην. ΙΙΙ, 238 init. ἱερᾶς καὶ παναγίας νυκτός - 111, 101, αναπτύσσει, καὶ σαφῆ ποιεῖ· ΙΙΙ, 107, ἀψευδής τε καὶ ἀληθής • ΙΙΙ, 642, seq. III, 641 extr., συνῳδὰ καὶ σύμφωνα • 111, 899 extr., ἄχρηστον καὶ ἀνωφελές· 111, 1229 init., τὸ ἅγιον καὶ ἱερὸν σῶμα· 111, 1283, ἄντροις καὶ σπηλαίοις· IV, 22, ἄδηλον καὶ ἀσαφές· IV, 410, βούλημα καὶ θέλημα 1, 459, ἐξαπάτῃ καὶ δόλῳ· 11, 605, βίου μεταβολή και τρόπων ἐναλλαγῇ· ΙV, 1197, ἀγιώτατον καὶ ὁσιώτατον IV, 1205, και γαν νύμεθα καὶ γεγήμεθα· 1220 extr., χαίρειν καὶ γάν νύσθαι. Synonyma juncta, ut distincta: 1, 1448, καὶ ὑπεστέλλετο καὶ ἐδίει· Quia jungit varias Interpretationes. Synonyma juncta genitivo, 111, 25, της κατηγορίας τὸ ἔγκλημα. Synonyma juncta, ceu diversa, il, 912, καὶ λογικὸς, καὶ λόγῳ τετιμη μένος. Synonyma juncta, et per καὶ distincta, ν, 94, καὶ προαγορευτής και προκήρυξ (Γ. πρόκη - ρυξ:) illud præscientiam magis facitam et quasi privatam, hoc celebrationem cum laude publicam, innuere possit. Synonyma jungit, σιτέλειαν και σπανοσιτίαν, vid. κινεῖ καὶ σαλεύει, I, 667 init.; εἴ δησιν καὶ γνῶσιν, Ι, 804. Synonyma per και distincta, III, 48, καὶ ψεύδους ἐλεύθεραν. καὶ ἀληθείᾳ κοσμούμενον - quia scil Paulus ponit, ἀλήθειαν λέγω, οὐ ψεύδομ. Synonyma per καὶ repetitum distincta, II, 1606, καὶ τὸ χαίρειν καὶ τὸ εὐφραίνε σθαι. Synonyma quatuor juncta, IV, 118, παρα καλοῦμεν. Synonyma variant in oppositis, IV, 624, τῶν δεσποτῶν βδελυρία κυρίων πονηρία. Τ Transposita verba: τὰς ὑπ' αὐτὴν πόλεις τελού σας, ΙΙ, 524, more Thucyd. Transpositio, II, 87, κατὰ τὸν εἰπόντα προφήτην, pro, κατά το πρ. τὸν εἰπ. 11, 1185 extr.; 1186 init μηδέπω τοὺς χαλωμένους εἰς τὴν ἐφικνουμένους λαμβάνοντες, pro, τοὺς χαλ. μηδέπω ἔφικν. λαμβ. ΙΙ, 1218, τοῦ ἐπιτεταγμένου ἀρχαγγέλου τὴν ἡμετέ σαν προστασίαν, μιο, τοῦ ἀρχαγγ. τοῦ ἐπιτ. ΙΙ, 1279, τὴν γενομένην επαναστάσιν Ονία, pro, τ. ἐπαν. τὴν γεν ΰν. II, 1351, ἐν ἀφιερωμένῃ γῇ τῷ Θεῷ, pro, ἐν γῇ ἀφ. τ. Θ. ΙΙ, 1484 extr., τὸν ἀπὸ τῶν τριχῶν ὠφελε κόσμον, pro, ἄφελε τ. κόσμ. ἀπὸ τὸ τρ. ΙΙ, 1587 extr., τὸ ἁγιασθὲν ἱμάτιον ὑπὸ θυσίας, pro, τοῦτο θυσ. ἁγ. ἐμ. ΙΙΙ, 377, οὐκ ἐπειδὴ οὖν — ὀνο μάζονται, pro ούκουν (negando) ἐπ' όν. 111, 512, τοῖς προῤῥηθεῖσι τὰ πὰρ ἡμῶν πράγματα μεμαρτύ μηκε, i. e. τοῖς προῤῥ. παρ' ἡμ. τὰ πρ. μεμ. Quid enim sint τὰ παρ' ἡμῶν πράγματα, quæ a vobis venere? Ne si pro ἡμῖν quidem sit, processerit; neque enim, quæ nobis accidant, παρ' ἡμῖν apud nos esse, satis commode dicantur. Certe sic resolvendum, si transpositio displicuerit. III, 942, τὸν ὁρίζοντα που ταμὸν ἀπὸ τῶν Περσῶν τὴν — ἡγεμονίαν, pro, τὸν ποταμὸν τὸν ὁρ. ἀπὸ τ. Ι. τ. Αγ. ΙΙΙ, 949, τὴν ἀναφθεῖσαν αἵρεσιν παρὰ τῶν αἱρετικῶν, i. e. τὴν παρὰ τ. αἱρ. ἀναφθ. αϊρ. 111. 1222, ὑπὸ τῶν πάλαι δυτσεδῶν τιμώμενον, pro, πάλαι ὑπὸ τ. δυσσ. τιμ. 18, 409, ἡ ἀπειληθεῖσα κόλασις αὐτῷ, pro, ἡ ἀπὸ αὐτῳ κόλ. IV, 1120 init. ἐν τῇ καταλαβούση ξυμφορά τὴν Λιβύην, pro, ἐν τῇ τὴν Λιβ. καταλ. ξυμφ. 1, 1255, ordo, τους εὑρισκομένους ἀνθρώπους ἐν τῇ ἐπιφανείᾳ, pro, τ. ἀνθρ. τοὺς εὐρ. ἐν τῇ ἐπιφανείς. Transpositio durior, II, 1427 init. εἰς τὴν ἔχουσαν πόλιν ύδωρ. 111, 195 init. τοὺς καὶ πιστεύσαντας κατα κρινοῦσιν εἰς τὸ σωτήριον κήρυγμα, μια κατακρὰ τοὺς μὴ πιστ. εἰς τὸ σως. κήρ. Transpositio, cum Ellipsi, IV. 539 extr. κατὰ τὸν ὠρηκότα σοφόν, pro, κ. τ. σαφ. τὸν εἰρηκ. Verbum finitum pro participio, II, 1337 init. Επο μαι, ἀξιῶ, Sane Cod. n. 25, ἀξιῶν. Plura talia sub singulis vocabulis notata, facile in oculos incurrent.