S. Nicephorus Constantinopolitanus Patriarcha

S. Nicephorus Constantinopolitanus Patriarcha

Diplomatic text · vision-corrected transcription of the Migne scan (complete), over scholarios OCR (cleaned, language-split) — PG column chips mark the printed columns.

« first ‹ prevPage 4 of 4

col. 881–882page 437 of 529

PG 100:881πόλιν τηνικαῦτα τυγχάνοντα προσπορεύεται ὡς δὴ αὐτῷ περὶ τῶν κοινῶν ἕνεκεν βουλευσόμενος 11. Κα! δς μὲν νοσεῖν προσεποιεῖτο, καὶ τὸν βασιλέα συχνῶς Ακούετο ὡς καὶ διελοιδορεῖτο αὐτῷ· Ηράκλειος δὲ τὸ δράμα συνῆκε, καὶ τὴν ὕβριν όμως ήνεγκε, καὶ ἤδη ἐκαιροφυλάκει. Αλλ' ἔδοξεν τέως γνησιώτερόν πως διαλέγεσθαι περὶ τοῦ δεῖν ποιεῖν ὑπὲρ ἀλλήλων τῆς πολιτείας χάριν. Ὁ δὲ οἷα ἐπιτωθάζων οὐκ ἐξὶν βασιλεῖ ἔφασκε καταλιμπάνειν βασίλεια καὶ ταῖς πάρξω ἐπιχωριάζειν δυνάμεσιν. Εν τούτοις τίκτεται πεῖς τῷ βασιλεῖ Ηράκλειος, ὃν δὴ καὶ Κων σταντῖνον ὠνόμασε. Τότε δὴ παραγίνεται καὶ Νική τας ὁ τὴν ἀξίαν πατρίκιος πρὸς τὸ βασίλειον ἄστυ. Διὰ τοῦτο Ἡράκλειος εἰς τὸ Βυζάντιον ἐπάνεισι, καὶ Νικήταν σὺν τιμῇ μεγίστῃ καὶ περιφανείᾳ ὥσπερ ἀδελφὸν γνήσιον καὶ ὁμότιμον δέχεται, καθὸ ἦν αὐτ τοῖς ἤδη συντεταγμένον ἐκ Λιβύης ἀπαίρουσιν. Καὶ Κρίσπος δὲ εἰς Βυζάντιον ἧκεν ὡς τῇ εἰσόδῳ Νικήτα συνησθησόμενος. Σκήπτεται δὲ Ἡράκλειος τῷ θείῳ λουτρῷ τὸν υἱὸν καθαγνίζειν, υἱοθετεῖσθαι δὲ αὐτ τὴν ὑπὸ Κρίσπου. Ὁ δὲ ἐπὶ τούτοις εἰσέρχεται εἰς τὰ βα σίλεια. Ηράκλειος δὲ ἀθροίσας τοὺς ἐκ τῆς συγκλήτου βουλῆς ἅπαντας καὶ τὴν ἄλλην πληθύν τοῦ ἄστεος, ἅμα τῷ προέδρῳ Σεργίῳ, εἰπεῖν λέγεται πρὸς αὐτούς· ι 0 βασιλέα ὑβρίζων τίνι προσκρούει;» Τοὺς δὲ φάναι, «Τῷ Θεῷ τῷ ποιήσαντι αὐτὸν βασιλέα.» Καὶ Κρίσπον προτρέπειν δὲ 18 αὐτὸν ἀποφαίνεσθαι τὸ δοκοῦν ὀρθῶς τὸν δὲ οὐκ εἰδότα τὸ δραματούργημα λέξαι μηδὲ φιλανθρώπου τυχεῖν δίκης τὸν ἐπὶ τοιούτῳ ἁλόντα τολ μήματι. Καὶ τὸν βασιλέα ἀναμιμνήσκειν αὐτὸν οἷα ἐν Καισαρείᾳ ἐπὶ τῇ νόσῳ κατεσχηματίσατο, καὶ ὡς τὸ τῆς βασιλείας κατευτελίζειν ἀξίωμα ᾤετο, καὶ ὡς εἰς τὴν βασίλειον ἀρχὴν προτρεπε. Καὶ ἅμα λαβόντα τόμον κατά κόρρης τοῦτον παίειν, καὶ εἶτα λέγοντα, ὡς Γαμβρὸν οὐκ ἐποίησας, φίλον πῶς οι βουλευσάμενος Ρ. 19 υἱοτεθεῖσθαι Ρ. 18 δὲ προτρέπειν? Τίκτεται παῖς. Υιοθετεῖσθαι. Καὶ τὰς ἐκείνων γαμετὰς αἱ τούτων αὐτῶν τῷ θείῳ λουτρῷ ἐτεκνώσαντο σύζυγοι. Λαβόντα τόμον.: Καὶ τὰ πρὸς Ηράκλειον γενόμενα έγγραφα αὐτοῦ κατέχων ὁ βα σιλεὺς ἐν τῇ χειρὶ, κρούσας Κρίσπον τὴν κεφαλὴν μετὰ τοῦ χάρτου ἔφη·. Ταλαίπωρε, γαμβρὴν οὐκ ἐποίησας· φίλον ἀληθῶς πῶς ποιήσεις;» τὰ ἔγγραφα αὐτοῦ, Συνεκπέμπει δέ τινα αὐτῷ τῶν βασιλικῶν γραμματέων νομίζοντα ἐν γραμματίω ὅσα κατ' αὐτοῦ. Απερ εἰς ἐπήκοον τοῦ ἀθροισθέντος ἐκεῖσε λαοῦ ἀνέγνω, παίων αὐτῷ κατὰ κόρρης ἐφ' ἑνὶ ἑκάστῳ τῶν κατηγορουμένων. "Οσα ὡς γαμβρὸν οὐκ ἐποίησας, οὐδὲ φίλον ἂν ποιήσοις ποτέ. εἰς γαμβρόν, κι γαμβρόν ποιεῖν

πόλιν τηνικαῦτα τυγχάνοντα προσπορεύεται ὡς δὴ αὐτῷ περὶ τῶν κοινῶν ἕνεκεν βουλευσόμενος 11. Κα! δς μὲν νοσεῖν προσεποιεῖτο, καὶ τὸν βασιλέα συχνῶς Ακούετο ὡς καὶ διελοιδορεῖτο αὐτῷ· Ηράκλειος δὲ τὸ δράμα συνῆκε, καὶ τὴν ὕβριν όμως ήνεγκε, καὶ ἤδη ἐκαιροφυλάκει. Αλλ' ἔδοξεν τέως γνησιώτερόν πως διαλέγεσθαι περὶ τοῦ δεῖν ποιεῖν ὑπὲρ ἀλλήλων τῆς πολιτείας χάριν. Ὁ δὲ οἷα ἐπιτωθάζων οὐκ ἐξὶν βασιλεῖ ἔφασκε καταλιμπάνειν βασίλεια καὶ ταῖς πάρξω ἐπιχωριάζειν δυνάμεσιν. Εν τούτοις τίκτεται πεῖς τῷ βασιλεῖ Ηράκλειος, ὃν δὴ καὶ Κων σταντῖνον ὠνόμασε. Τότε δὴ παραγίνεται καὶ Νική τας ὁ τὴν ἀξίαν πατρίκιος πρὸς τὸ βασίλειον ἄστυ. Διὰ τοῦτο Ἡράκλειος εἰς τὸ Βυζάντιον ἐπάνεισι, καὶ Νικήταν σὺν τιμῇ μεγίστῃ καὶ περιφανείᾳ ὥσπερ ἀδελφὸν γνήσιον καὶ ὁμότιμον δέχεται, καθὸ ἦν αὐτ τοῖς ἤδη συντεταγμένον ἐκ Λιβύης ἀπαίρουσιν. Καὶ Κρίσπος δὲ εἰς Βυζάντιον ἧκεν ὡς τῇ εἰσόδῳ Νικήτα συνησθησόμενος. Σκήπτεται δὲ Ἡράκλειος τῷ θείῳ λουτρῷ τὸν υἱὸν καθαγνίζειν, υἱοθετεῖσθαι δὲ αὐτ τὴν ὑπὸ Κρίσπου. Ὁ δὲ ἐπὶ τούτοις εἰσέρχεται εἰς τὰ βα σίλεια. Ηράκλειος δὲ ἀθροίσας τοὺς ἐκ τῆς συγκλήτου βουλῆς ἅπαντας καὶ τὴν ἄλλην πληθύν τοῦ ἄστεος, ἅμα τῷ προέδρῳ Σεργίῳ, εἰπεῖν λέγεται πρὸς αὐτούς· ι 0 βασιλέα ὑβρίζων τίνι προσκρούει;» Τοὺς δὲ φάναι, «Τῷ Θεῷ τῷ ποιήσαντι αὐτὸν βασιλέα.» Καὶ Κρίσπον προτρέπειν δὲ 18 αὐτὸν ἀποφαίνεσθαι τὸ δοκοῦν ὀρθῶς τὸν δὲ οὐκ εἰδότα τὸ δραματούργημα λέξαι μηδὲ φιλαν θρώπου τυχεῖν δίκης τὸν ἐπὶ τοιούτῳ ἁλόντα τολ μήματι. Καὶ τὸν βασιλέα ἀναμιμνήσκειν αὐτὸν οἷα ἐν Καισαρείᾳ ἐπὶ τῇ νόσῳ κατεσχηματίσατο, καὶ ὡς τὸ τῆς βασιλείας κατευτελίζειν ἀξίωμα ᾤετο, καὶ ὡς εἰς τὴν βασίλειον ἀρχὴν προτρεπε. Καὶ ἅμα λαβόντα τόμον κατά κόρρης τοῦτον παίειν, καὶ εἶτα λέγοντα, ὡς Γαμβρὸν οὐκ ἐποίησας, φίλον πῶς οι βουλευσάμενος Ρ. 19 υἱοτεθεῖσθαι Ρ. 18 δὲ προτρέπειν? Τίκτεται παῖς. Υιοθετεῖσθαι. Καὶ τὰς ἐκείνων γαμετὰς αἱ τούτων αὐτῶν τῷ θείῳ λουτρῷ ἐτεκνώσαντο σύζυγοι. Λαβόντα τόμον.: Καὶ τὰ πρὸς Ηράκλειον γενόμενα έγγραφα αὐτοῦ κατέχων ὁ βα σιλεὺς ἐν τῇ χειρὶ, κρούσας Κρίσπον τὴν κεφαλὴν μετὰ τοῦ χάρτου ἔφη·. Ταλαίπωρε, γαμβρὴν οὐκ ἐποίησας· φίλον ἀληθῶς πῶς ποιήσεις;» τὰ ἔγγραφα αὐτοῦ, Συνεκπέμπει δέ τινα αὐτῷ τῶν βασιλικῶν γραμματέων νομίζοντα ἐν γραμματίω ὅσα κατ' αὐτοῦ. Απερ εἰς ἐπήκοον τοῦ ἀθροισθέντος ἐκεῖσε λαοῦ ἀνέγνω, παίων αὐτῷ κατὰ κόρρης ἐφ' ἑνὶ ἑκάστῳ τῶν κατηγορουμένων. "Οσα ὡς γαμβρὸν οὐκ ἐποίη σας, οὐδὲ φίλον ἂν ποιήσοις ποτέ. εἰς γαμβρόν, κι γαμβρόν ποιεῖν Crispum, qui Cesarea tum erat, contendit, ut cum eo de republica consilium caperet. At ille morbum simulabat; et sape etiam auliebatur cum impera torem conviciis incesseret. Nec Heraclium ejus consilia latebant: sed dissimulare in præsens con tumeliam statuit et opportunum tempus exspectare. Interim vero cum eo pacifice colloqui, hortarique ut ad opem reipublicæ ferendam mutuís se opibus adjuvarent. Crispus vero quasi deridens • Non licet, inquit, principi e palatio discedere et in ion ginquis exercitibus degere.» Interea Heraclio [an. 612] imperatori filius nascitur, quem Constan tinum nominavit, eodemque tempore Nicetas patri cius ad urbem veuit. Quare Heraclius eodem rever titur, ibique Nicetan, tanquam germanum fra trem atque imperii participem, magno cum honore et magnificentia recipit. Sic enim inter eos conve nerat, quo tempore ex Africa proficiscebantur. Sed et Crispus Byzantium pervenit, ut de adventu Ni cetæ gratularetur. Heraclius vero cum filium suum divino lavacro tingere ac Crispo suscipiendum dare velle simulasset, et is ob eam causam in palatium venisset, universo senatu ac reliqua civium multi tudine collecta, una cum patriarcha 7 Sergio hune in modurn eos allocutus dicitur: c Qui imperatori contumeliam facit, apud quem offendit? Cum il'i ad Deum pertinere respondissent, qui imperatorem ipsum fecit, imperator Crispum hortatus est ut quid sibi justum videretur, pronuntiaret. Qui doli nescius, tanti sceleris convictum omni æquo at que humano judicio indignum esse palam asse ruit. Tum imperator omnia ei in memoriam re vocat, quæ Cæsareæ de morbo simulaverat, quem admodum imperatoriam majestatem contemnere ac minuere se eo facto putabat, utque ipsum Cedrenus tertio die Maii a. Heraclii 2 natalem illius consignat. Addit Theo planes indict. 15, ut et Paulus Diaconus iu Miscella. In quo aberravit Sethus Calvisius, dum id in an num conjicit Christi 611. Si indictiones a. C. 312 ccepere Sept. 24, anno 610, Heraclii primo, incboata est eodem Septembri 14 indictio, quæ usque ad Septembrem a. 611 duravit, quo 15 successit. Ideo Constantini hujus ortus incurrit in a. G. 622, mense Maio, labente adhuc indictione 15. Accedit feriæ character ex Alex. Chronico, ubi natus scribitur in suburbano Sophianorum, Maii 3, feria 4. Quippe cyclus erat solis 5, littera dom. A. Proinde Maii 3, feria 4. Ideo corrigendus Theophanes, qui 5 natuın scribit. Non est adoptare, sed e sacro fonte suscipere. Ita postea Nicephorus noster de Hammis agens Cedrenus In eo ita que libro continebantur lioc est, ut verba ipsa præ se ferunt, litteræ quas ad Hera clium ipse cum aliis senatoribus dederat, quibusque ad invadendum imperium incitarat. Tainetsi de libello malim accipere quo accusationis capita cri minaque comprehensa. Etenim solemne id fuit, ut qui, ab imperatore præsertim, reus arcesseretur, ejus genas accusationis libello scriba verberaret. Nicephorus noster in fine hujus historiæ, de Con stantino patriarcha loquens, quem Copronymus in ordinem redegit Idem narrat in a. Copronymi 27 Theophanes. Porro Heraclii verba perperam hic concepta, ut et apud Cedrenum, apud Zonaram ita leguntur Sed emendandum et hoc loco: Qui socero Phoca non præstiteris fidem, qui tandem mihi præstabis? socero enim legendum, non genero: alioqui nova loquendi ratione erit idem ac generum se præbere. Potest et ex Nicephori Cedreni ac

col. 883–884page 438 of 529

PG 100:883ἂν ποιήσειας; › Εὐθὺς δ' 14 ἐπιτρέψαι εἰς κληρικοῦ σχῆμα τὴν κεφαλὴν ἀποκείρασθαι, καὶ τὸν ἱεράρχην τὰ νενομισμένα ἐπὶ τῇ ἀποκάρει ἐπιφθέγξασθαι. Ἐξελθόντα δὲ αὐτὸν τοῖς μετὰ Κρίσπου στρατιώταις ἐπὶ λέξεως ὧδε εἰπεῖν· ι Ο πάπας Κρίσπος (16) υπο ουργοὺς ὑμᾶς ἕως τοῦ νῦν εἶχεν, ἡμεῖς δὲ σήμερον οικειακοὺς τῆς βασιλείας ύπηρέτας. • Προσθεῖναι δὲ αὐτ τοῖς τὸ ἐξ ἔθους σιτηρέσιον, πρώτους τε καλεῖσθαι καὶ ἐν τοῖς στρατιωτικοῖς τάγμασιν· αὐτούς τε εὐμενέστατα δεξαμένους τὸν βασιλέα ἐπευφημῆσαι ἅμα τῇ ἄλλῃ πληθύν. Μετὰ δὴ ταῦτα Κρίσπον εἰς τὸ λεγό μενον τῆς Χώρας (17) περιεῖρχθαι σεμνεῖον, ὃς ζήσας ἐνιαυτὸν αὐτοῦ ἐτελεύτησεν. Ηράκλειος δὲ Θεόδωρον τὸν ἑαυτοῦ ἀδελφὸν, τὴν μετὰ βασιλέα πρώτην ἀρχὴν κεκτημένον (κουροπαλάτην δὲ αὐτὸν οι περὶ τὰ βασίλεια καλεῖν εἰώθασιν), ἔτι καὶ 16 Φιλιππικὸν τὸν Μαυρικίου του βασιλέως γαμβρόν ἐπ᾽ ἀδελφῇ γεγονότα, τηνικαύ τα δὲ εἰς κληρικοῦ (18) σχῆμα ἀποκεκαρμένον τὴν κόμην, ἡγεμόνα τῆς ὑπὸ Κρίσπου πρώην Ιθυνομένης ἀρχῆς ἐξέπεμπε. Φιλιππικὸς δὲ ἐπιδιοὺς χρόνον ὕστερον ἐτελεύτα, καὶ πρὸς τῷ ὑπ᾽ αὐτοῦ δομηθέντι περικαλλεῖ ἄγαν καὶ σεβασμίῳ ἱερῷ τῷ κατὰ Χρυσόπολιν ὄντι ταφῇ παραδίδοται. Ολίγου δὲ χρόνου (19) διιππεύσαντος νόσῳ ἐπιληψίας ή τοῦ βασιλέως γαμετή Εὐδοκία ληφθεῖσα ἐτελεύτησεν. Ἐν ᾧ δὲ τὸ ταύτης σῶμα ἐξεκομίζετο, καὶ πολλῶν ὡς τὸ εἰκὸς ἐπὶ τῇ θέα συῤῥεόντων, συν έπεσε κόρην τινὰ ὑπερθεν τῶν ὑπερῴων διακύψασαν θεράπαινα δὲ ἦν αὕτη τῶν ἀστῶν τίνος) ἀποπτῦσαι ὡς 17 τὸν ἀέρα ἀφύλακτα καὶ τὸ περίττωμα κατά τῆς πολυτελοῦς ἐκείνης ἐσθῆτος περιενεχθῆναι ἢ τὸ 10 τῆς βασιλίδος νεκρὸν περιέστελλεν· ἐφ᾽ ᾧ οἱ περὶ τὴν ἐκφορὰν περιοργείς 10 γενόμενοι συλλαμβάνουσί τε αὐτὴν καὶ τὸν διὰ πυρὸς κατεδίκασαν θάνατον, ἐντάφιον οὐκ ἐναγές, βαρβαρικῷ νόμῳ χρησάμενοι, τῇ ἐκδημίᾳ τῆς βασιλίσσης ἀθέσμως συμπαραπέμψαντες οἱ ἀνόσιοι. Περιεζήτουν δὲ οἶγε καὶ τὴν δέσποιναν τῆς οἰκέτιδος, ὡς καὶ αὐτῇ τὸν ἴσον διάθοιν το κίνδυνον· ἡ δὲ δήπου αἰσθομένη τὸν ὄλεθρον Καὶ ταῦτα μὲν ἀμφὶ τὰ βασίλεια ωδέ πως είχε. διαπέφευγεν, οὔτι ὁραθεῖσα εἰς τὸ ἔπειτα πώποτε. (17) Το λεγόμενον τῆς Χώρας. Ποιεῖ οὖν αὐτὸν κληρικὸν, καὶ (19) Ολίγου δὲ χρόνου.

antea ad capiendum imperium hortatus fuerat. A Quibus dictis volumen capiens eo malam ejus percussit, atque ita compellans : • Qui socero fidem non præstitisti, qui tandem amico præstabis? ▸ Statim in clerici formam tonderi jussit, patriarcha solemnem orationem recitante, Inde ad Crispi mi- lites egressus sic eos affatus est: Crispus papa huc usque ministros vos habuit: nos vero hodie domesticos vos imperii satellites facimus. lisdem insuper frumentum annuum adjecit, ac primos inter militares ordines censeri voluit. Qui propensissimnis auimis imperatorem excipientes faustis eum accla- mnationibus cum reliquo populo prosecuti sunt. Secundum qua Crispus in monasterio, quodl Chora dicitur, inclusus post annum in eo loco diem obiit. Heraclius Theodorum fratrem suum, qui secundum post imperatorem locum dignitatis obti- nebat (Curopalaten appellare vulgo in 8 palatio solent) itemque Philippicum Mauricii imperatoris, cujus sororem duxerat, allinem, tune temporis clerici habitu detonsum, ei imperio quod antea Crispus administraverat præfecit. Philippicus cum aliquanto tempore supervixisset moritur, et in egregio ac religiosissimo templo sepelitur, quod Chrysopoli condiderat. Non multo post hæc elapso tempore, imperatoris conjux Eudocia comitiali morbo interiit. Cujus dum corpus affertur, plerisque, ut assolet, ad spe- ctaculum confluentibųs, forte contigit ut puella quædam sursum e solario prospiciens (ancilla hæc erat cujusdam e civibus) in aeremn incaute despue- ret. Cumque sputum in pretiosas illas vestes te- mere decidisset quibus imperatricis corpus obvo- lutum erat, qui pompam prosequebantur, ira per- citi correptam illam incendio damnant. Ita scele- rati homines contra jus fasque barbarico ritu im- peratricis funeri parentarunt. lidem vero illi dum ancille dominan idem ad supplicium requirunt, illa re cognita se subduxit, nec eam deinceps postea quisquam vidit. Hæc per illud tempus apud palatium gesta sunt. cellum. Hoc est in Chora monasterio claudit. Nec recte Xylander solum vertere jubet. Theophanes in ἂν ποιήσειας; › Εὐθὺς δ' 14 ἐπιτρέψαι εἰς κληρικοῦ σχῆμα τὴν κεφαλὴν ἀποκείρασθαι, καὶ τὸν ἱεράρχην τὰ νενομισμένα ἐπὶ τῇ ἀποκάρει ἐπιφθέγξασθαι. Ἐξελθόντα δὲ αὐτὸν τοῖς μετὰ Κρίσπου στρατιώταις ἐπὶ λέξεως ὧδε εἰπεῖν· ι Ο πάπας Κρίσπος (16) υπο ουργοὺς ὑμᾶς ἕως τοῦ νῦν εἶχεν, ἡμεῖς δὲ σήμερον οι- κειακοὺς τῆς βασιλείας ύπηρέτας. • Προσθεῖναι δὲ αὐτ τοῖς τὸ ἐξ ἔθους σιτηρέσιον, πρώτους τε καλεῖσθαι καὶ ἐν τοῖς στρατιωτικοῖς τάγμασιν· αὐτούς τε εὐμενέ- στατα δεξαμένους τὸν βασιλέα ἐπευφημῆσαι ἅμα τῇ ἄλλῃ πληθύν. Μετὰ δὴ ταῦτα Κρίσπον εἰς τὸ λεγό μενον τῆς Χώρας (17) περιεῖρχθαι σεμνεῖον, ὃς ζήσας ἐνιαυτὸν αὐτοῦ ἐτελεύτησεν. Ηράκλειος δὲ Θεόδωρον τὸν ἑαυτοῦ ἀδελφὸν, τὴν μετὰ βασιλέα πρώτην ἀρχὴν κεκτημένον (κουροπαλάτην δὲ αὐτὸν οι περὶ τὰ βασίλεια καλεῖν εἰώθα σιν), ἔτι καὶ 16 Φιλιππικὸν τὸν Μαυρικίου του βασιλέως γαμβρόν ἐπ᾽ ἀδελφῇ γεγονότα, τηνικαύ τα δὲ εἰς κληρικοῦ (18) σχῆμα ἀποκεκαρμένον τὴν κόμην, ἡγεμόνα τῆς ὑπὸ Κρίσπου πρώην Ιθυνομένης ἀρχῆς ἐξέπεμπε. Φιλιππικὸς δὲ ἐπιδιοὺς χρόνον ὕστερον ἐτελεύτα, καὶ πρὸς τῷ ὑπ᾽ αὐτοῦ δομηθέντι περικαλλεῖ ἄγαν καὶ σεβασμίῳ ἱερῷ τῷ κατὰ Χρυσόπολιν ὄντι ταφῇ παραδίδοται. Ολίγου δὲ χρόνου (19) διιππεύσαντος νόσῳ ἐπι- ληψίας ή τοῦ βασιλέως γαμετή Εὐδοκία ληφθεῖσα ἐτελεύτησεν. Ἐν ᾧ δὲ τὸ ταύτης σῶμα ἐξεκομίζετο, καὶ πολλῶν ὡς τὸ εἰκὸς ἐπὶ τῇ θέα συῤῥεόντων, συν έπεσε κόρην τινὰ ὑπερθεν τῶν ὑπερῴων διακύψασαν θεράπαινα δὲ ἦν αὕτη τῶν ἀστῶν τίνος) ἀποπτῦσαι ὡς 17 τὸν ἀέρα ἀφύλακτα καὶ τὸ περίττωμα κατά τῆς πολυτελοῦς ἐκείνης ἐσθῆτος περιενεχθῆναι ἢ τὸ 10 τῆς βασιλίδος νεκρὸν περιέστελλεν· ἐφ᾽ ᾧ οἱ περὶ τὴν ἐκφορὰν περιοργείς 10 γενόμενοι συλλαμβάνουσί τε αὐτὴν καὶ τὸν διὰ πυρὸς κατεδίκασαν θάνατον, ἐντάφιον οὐκ ἐναγές, βαρβαρικῷ νόμῳ χρησάμενοι, τῇ ἐκδημίᾳ τῆς βασιλίσσης ἀθέσμως συμπαραπέμ ψαντες οἱ ἀνόσιοι. Περιεζήτουν δὲ οἶγε καὶ τὴν δέ- σποιναν τῆς οἰκέτιδος, ὡς καὶ αὐτῇ τὸν ἴσον διάθοιν το κίνδυνον· ἡ δὲ δήπου αἰσθομένη τὸν ὄλεθρον Καὶ ταῦτα μὲν ἀμφὶ τὰ βασίλεια ωδέ πως είχε. διαπέφευγεν, οὔτι ὁραθεῖσα εἰς τὸ ἔπειτα πώποτε. (17) Το λεγόμενον τῆς Χώρας. Ποιεῖ οὖν αὐτὸν κληρικὸν, καὶ (19) Ολίγου δὲ χρόνου.

col. 885–886page 439 of 529

PG 100:885Τὰ δ' αὖ ἑτέρωσε ὡς 21, ἐτελεῖτο οὕτω συνέβαι- Α Ἔν τινι τῶν ἐπαρχιών 38 (χώρα δὲ ἥτις ποτέ ἐστιν, οὐδαμῇ εἰς τὸ νῦν παραδέδοται) ἦν τις ἐν ἐκείνῃ περιφανείᾳ κομῶν 38 εὐπορίᾳ τε βίου λαμ πρὸς, οὗ τὸ ἐπώνυμον Βιτουλῖνος ἐτύγχανε, τὴν δὲ ἀξίαν ἦν κανδιδᾶτον Ρωμαίοις " κικλήσκειν ἔθος. Τούτῳ γυνή τις χήρα ἐν γειτόνων διακειμένη χαλεπῶς ἔφερε τὸ γειτόνημα· ἀμφισβητήσεως γὰρ αὐτ τοῖς μεθορίων γῆς ἕνεκεν συμβαινούσης ὁ Βιτουλίνος τοῖς παισὶν τοῖς αὐτοῦ ἐνεκέλευε μάχῃ ἐπιένα: τοῖς ὁμοροῦσι, καὶ οἶγε 10 ροπάλοις ένα τῶν τῆς χήρας νἱέων ἀναιροῦσιν. Αὕτη ἀνελομένη 86 τὸν ἤδη τεθνηκότα υἱὸν ἡμαγμένον τὸ ἀμφίνον ε' (20) εἰς Βυζάντιον ὡς Ηράκλειον ίκετο, καὶ ἐπεὶ προϊόντα εἶδεν, εἰσδραμοῦσα τοῦ χαλινοῦ τοῦ ἵππου ἐφ᾽ ᾧ ἐπωχεῖτο ἐφάπτεται, καὶ ἅμα τὸ τοῦ παιδὸς ἔσθημα επιδει- Β κνῦσα σὺν βοῇ πρὸς αὐτὸν ἀπεφθέγγετο· Οὕτω γένοιτο τοῖς σοῖς τέκνοις, ὦ βασιλεῦ, εἰ μὴ τὸ αἷμα τοῦτο, ὅ σοι δείκνυμι, αὐτίκα ἐνδίκως τιμωρήσειας.» Τῶν δ' οὖν περὶ τὸν βασιλέα δορυφόρων επιόντες πλήττειν ἠπείγοντο · βασιλεὺς δὲ διεκώλυσε, καὶ τῇ γυναικὶ μηκέτι τολμᾷν προσιέναι παρηγγύησεν, ἐπεξιέναι δὲ τὰ τῆς δίκης όπηνίκα ἂν αὐτῷ δεδο γμένα εἴη. ρχετο εὐθύς. Μὴ δίκης τυχὸν ὠλολύζετο 10 (21) τὸ γύναιον. Χρόνος δὲ διήρχετο, καὶ δὴ ὁ τὸν φόνον ἐπιτρέψας, δεδιὼς καὶ αὖθις τὴν γυναῖκα τοῦ ἀνῃρημένου ἕνεκεν βασιλεῖ ἐπικαλεῖν, ταύτη του εἰς Βυζάντιον εἴσεισι καὶ δὴ εἰς τὸ δημοτικὸν ἑαυτὸν εγκαταμίγνυσι. Καὶ ἱππικοῦ ἀγῶνος τελουμένου τοῦτον βασιλεὺς ἐν μέσοις δημόταις κατιδών τῷ ὑπάρχῳ ἐπιτρέπει τῆς πόλεως φρουρᾷ καθειργνύναι C τὸν ὕποπτον. Εἶτα τὸ γύναιον μεταπέμπεται, καὶ τὰ τῆς μιαιφονίας ἀσφαλέστερον ἀνηρεύνα. Κελεύει τοίνυν τὸν Βιτουλῖνον 30 ὑπὸ τῶν (22) παίδων τῶν αὐτοῦ ἴσην ὑποσχεῖν τῷ ἀνῃρημένῳ τὴν τιμωρίαν, καὶ αὐτῆς ἐν ἐκείνης ὡσαύτως κτείνεσθαι. Ηράκλειος δὲ τὸν υἱὸν (23) Ηράκλειον, ταυτὸν δὲ εἰπεῖν Κωνσταντῖνον (διώνυμος γὰρ ὢν ἐτύγχανε), παρὰ τοῦ ἱεράρχου τῷ θείῳ λουτρῷ καθαγνίσας 11 ὡς ὅσα? επιχωρίων Ρ κομώντων P λόλυζε? 3 Βουτηλινον Ρ. μετά ? 30 καὶ ὑπ' αὐτῆς? (20) Τὸ ἀμφίνον. (21) Μὴ δίκης τυχόν. Ει (22) Τον Βιτουλῖνον. τοῦ Ἰανουαρίου μηνὸς ἐπετράπη γράφεσθαι μετά σποτῶν καὶ μεγίστων εὐεργετών Φλαβίου Ηρακλείου τοῦ εὐσεβεστάτου ἔτους γ', καὶ μετὰ τὴν ὑπατεία, αὐτοῦ ἔτους βʹ, καὶ Φλαβίου Ηρακλείου νέου Κωνσταντίνου τοῦ Θεοφυλάκτου αὐτοῦ υἱοῦ ἔτους α', τῶν Τὰ δ' αὖ ἑτέρωσε ὡς "", ἐτελεῖτο οὕτω συνέθαινεν, Ἔν τινι τῶν ἐπαρχιῶν "" (χώρα ὃὲ ἥτις ποτέ ἔστιν, οὐδαμῇ εἰς τὸ νῦν παραδέδοται) ἦν τις ἐν ἐχείνῃ περιφανείᾳ κομῶν " εὐπορίᾳ τε βίου λαμπρὸς, οὗ τὸ ἐπώνυμον Βιτουλῖνος ἐτύγχανε, τὴν δὲ ἀξίαν ἣν χανδιδᾶτον Ῥωμαίοις ᾽" κικλήσκειν ἔθος. Τούτῳ γυνή τις χήρα ἐν γειτόνων διαχειμένη χαλεπῶς ἔφερε τὸ γειτόνημα " ἀμφισθητίσεως γὰρ αὐτοῖς μεθορίων γῆς ἕνεχεν συμθαινούσης ὁ Βιτουλῖνος τοῖς παισὶν τοῖς αὐτοῦ ἐνεχέλευε μάχῃ ἐπιέναι: τοῖς ὁμοροῦσι, καὶ οἴγε "" ῥοπάλοις ἕνα τῶν τῆς χήρας υἱέων ἀναιροῦσιν. Αὕτη ἀνελομένη ᾽ τὸν ἤδη τεθγηκότα υἱὸν ἡμαγμένον τὸ ἀμφένον "" (20) εἰς Βυζάντιον ὡς Ἤράνλειον ἵκετο, καὶ ἐπεὶ προϊόντα εἶδεν, εἰσδραμοῦσα τοῦ χαλινοῦ τοῦ ἵππου ἐφ᾽ ᾧ ἐπωχεῖτο ἐφάπτεται, χαὶ ἅμα τὸ τοῦ παιδὸς ἔσθημα ἐπιδειχνῦσα σὺν βοῇ πρὸς αὐτὸν ἀπεφθέγγετο -« Οὕτω γένοιτο τοῖς σοῖς τέχνοις, ὦ βασιλεῦ, εἰ μὴ τὸ αἷμα ποῦτο, ὅ σο! δείχνυμι, αὐτίκα ἐνδίκως τιμωρήσειατιν Τῶν δ' οὖν περὶ τὸν βασιλέα δορυφόρων ἐπιόντες πλήττειν ἠπείγοντο - βασιλεὺς δὲ διεχώλυσς, καὶ τῇ γυναικὶ μηκέτι τολμᾷν προσιέναι παρηγγύησεν, ἐπεξιέναι δὲ τὰ τῆς δίκης ὁπηνίκα ἂν αὐτῷ δεδοτρένα εἴη. Ἤχετο εὐθύς. Μὴ δίκης τυχὸν ὠλολύζετο" (21) τὸ γύναιον. Χρόνος δὲ διήρχετο, χαὶ δὴ ὁ τὸν φόνον ἐπιτρέψας, δεδιὼς καὶ αὖθις τὴν γυναῖχα τοῦ ἀνῃ ημένου ἕνεχεν βασιλεῖ ἐπικαλεῖν, ταύτῃ τοι εἰς Βυζάντιον εἴσεισι χαὶ δὴ εἰς τὸ δημοτιχὸν ἑαυτὸν ἐγκαταμίγνυσι. Καὶ ἱππικοῦ ἀγῶνος τελουμένου τοῦτον βασιλεὺς ἐν μέσοις δημόταις κατιδὼν τῷ ἐπάρχῳ ἐπιτρέπει τῆς πόλεως φρουρᾷ καθειργνύνα! τὸν ὕποπτον. Εἴτα τὸ γύναιον μεταπέμπεται, καὶ τὰ τῆς μιαιφονίας ἀσφαλέστερον ἀνηρεύνα, Κελεύει ποίνυν τὸν Βιτουλῖνον " ὑπὸ τῶν (33) παίδων τῶν αὐτοῦ ἴσην ὑποσχεῖν τῷ ἀνῃρημένῳ τὴν τιμωρίαν, καὶ αὐτῆς "' ἐχείνης ὡσαύτως χτείνεσθαι. ράκλειος δὲ τὸν υἱὸν (25) Ἡράκλειον, ταυτὸν δὲ εἰπεῖν Κωνσταντῖνον (διώνυμος γὰρ ὧν ἐτύγχανε), παρὰ τοῦ ἱεράρχου τῷ θείῳ λουτρῷ καθαγνίσας

Τὰ δ' αὖ ἑτέρωσε ὡς 21, ἐτελεῖτο οὕτω συνέβαι- Α Ἔν τινι τῶν ἐπαρχιών 38 (χώρα δὲ ἥτις ποτέ ἐστιν, οὐδαμῇ εἰς τὸ νῦν παραδέδοται) ἦν τις ἐν ἐκείνῃ περιφανείᾳ κομῶν 38 εὐπορίᾳ τε βίου λαμ πρὸς, οὗ τὸ ἐπώνυμον Βιτουλῖνος ἐτύγχανε, τὴν δὲ ἀξίαν ἦν κανδιδᾶτον Ρωμαίοις " κικλήσκειν ἔθος. Τούτῳ γυνή τις χήρα ἐν γειτόνων διακειμένη χαλε- πῶς ἔφερε τὸ γειτόνημα· ἀμφισβητήσεως γὰρ αὐτ τοῖς μεθορίων γῆς ἕνεκεν συμβαινούσης ὁ Βιτουλίνος τοῖς παισὶν τοῖς αὐτοῦ ἐνεκέλευε μάχῃ ἐπιένα: τοῖς ὁμοροῦσι, καὶ οἶγε 10 ροπάλοις ένα τῶν τῆς χήρας νἱέων ἀναιροῦσιν. Αὕτη ἀνελομένη 86 τὸν ἤδη τεθνη- κότα υἱὸν ἡμαγμένον τὸ ἀμφίνον ε' (20) εἰς Βυζάν- τιον ὡς Ηράκλειον ίκετο, καὶ ἐπεὶ προϊόντα εἶδεν, εἰσδραμοῦσα τοῦ χαλινοῦ τοῦ ἵππου ἐφ᾽ ᾧ ἐπωχεῖτο ἐφάπτεται, καὶ ἅμα τὸ τοῦ παιδὸς ἔσθημα επιδει- Β κνῦσα σὺν βοῇ πρὸς αὐτὸν ἀπεφθέγγετο· Οὕτω γέ- νοιτο τοῖς σοῖς τέκνοις, ὦ βασιλεῦ, εἰ μὴ τὸ αἷμα τοῦτο, ὅ σοι δείκνυμι, αὐτίκα ἐνδίκως τιμωρήσειας.» Τῶν δ' οὖν περὶ τὸν βασιλέα δορυφόρων επιόντες πλήττειν ἠπείγοντο · βασιλεὺς δὲ διεκώλυσε, καὶ τῇ γυναικὶ μηκέτι τολμᾷν προσιέναι παρηγγύησεν, ἐπεξιέναι δὲ τὰ τῆς δίκης όπηνίκα ἂν αὐτῷ δεδο γμένα εἴη. ρχετο εὐθύς. Μὴ δίκης τυχὸν ὠλολύ- ζετο 10 (21) τὸ γύναιον. Χρόνος δὲ διήρχετο, καὶ δὴ ὁ τὸν φόνον ἐπιτρέψας, δεδιὼς καὶ αὖθις τὴν γυναῖκα τοῦ ἀνῃρημένου ἕνεκεν βασιλεῖ ἐπικαλεῖν, ταύτη του εἰς Βυζάντιον εἴσεισι καὶ δὴ εἰς τὸ δημοτικὸν ἑαυτὸν εγκαταμίγνυσι. Καὶ ἱππικοῦ ἀγῶνος τελουμένου τοῦτον βασιλεὺς ἐν μέσοις δημόταις κατιδών τῷ ὑπάρχῳ ἐπιτρέπει τῆς πόλεως φρουρᾷ καθειργνύναι C τὸν ὕποπτον. Εἶτα τὸ γύναιον μεταπέμπεται, καὶ τὰ τῆς μιαιφονίας ἀσφαλέστερον ἀνηρεύνα. Κελεύει τοίνυν τὸν Βιτουλῖνον 30 ὑπὸ τῶν (22) παίδων τῶν αὐτοῦ ἴσην ὑποσχεῖν τῷ ἀνῃρημένῳ τὴν τιμωρίαν, καὶ αὐτῆς ἐν ἐκείνης ὡσαύτως κτείνεσθαι. Ηράκλειος δὲ τὸν υἱὸν (23) Ηράκλειον, ταυτὸν δὲ εἰπεῖν Κωνσταντῖνον (διώνυμος γὰρ ὢν ἐτύγχανε), παρὰ τοῦ ἱεράρχου τῷ θείῳ λουτρῷ καθαγνίσας 11 ὡς ὅσα? επιχωρίων Ρ κομώντων P λόλυζε? 3 Βουτηλινον Ρ. μετά ? 30 καὶ ὑπ' αὐτῆς? (20) Τὸ ἀμφίνον. (21) Μὴ δίκης τυχόν. Ει (22) Τον Βιτουλῖνον. τοῦ Ἰανουαρίου μηνὸς ἐπετράπη γράφεσθαι μετά σποτῶν καὶ μεγίστων εὐεργετών Φλαβίου Ηρακλείου τοῦ εὐσεβεστάτου ἔτους γ', καὶ μετὰ τὴν ὑπατεία, αὐτοῦ ἔτους βʹ, καὶ Φλαβίου Ηρακλείου νέου Κων- σταντίνου τοῦ Θεοφυλάκτου αὐτοῦ υἱοῦ ἔτους α', τῶν Quæ vero aliis in partibus accidisse narrantur, boc modo sese habent. In suburbano quodam loco, cujus nomen hactenus compertum non 9 fuit, Vi- tulinus quidam erat homo et dignitate et opibus illustris, ex eo genere quos candidatos Romani appellare solent. Huic vicina quædam mulier habi- tabat, quæ viciniam illam moleste ferebat. Quare cum de finibus orta inter illos esset controversia, Vitulinus servos suos pugna vicinos illos aggredi Jubet; qui cum fustibus unum ex viduæ filiis in- teremissent, illa sublato mortui corpore vestem ejus ad imperatorem ferens Byzantium advolat, ibique procedentem eum observans accurrit, et equi cui insidebat frena manibus arripiens, unaque filii sui vestem ostendens, hæc ad eum vociferata est: « Sic filiis tuis, imperator, eveniat, nisi sangui- nem hunc, quem ostendo tibi, subinde legibus ulcisceris. › Concurrentibus prætorianis et mulieri verbera intentantibus, imperator prohibuit, atque ulterius accedere vetuit : se, cum visum essel, de causa `cogniturum. Quo dicto recessit. At mulier cum jus suum non impetraret, in gemitus ac la- mentationes soluta est. Inde aliquanto temporis elapso, veritus parricida ue iterum femina de alii cæde imperatorem interpellaret, Byzantium con- tendit ac se multitudini civium immiscet. Forte tum equestre certamen celebrabatur, cum illum imperator in media concione populi contuitus præ- fecto urbis mandat, ut suspectuin hominem in cus- todiam conjiceret. Deinde muliere accersita de perpetrata cade accuratius inquirit. Ac demu", quam mortis panam exstinctus 10 ille [an. 613] viduæ filius pertulerat, eamdem in Vitulinum de- cernit, eumque ab hujus liberis eodem modo inter- fci precipit. Sub hæc Heraclius Glium Heraclium sive Con- stantinum (duplici enim nomine dictus est), cum ນ patriarcha divino lavacro expiatus esset, uinis cyclo.solis 6, litter. dom. G. ex quo die in actis Τὰ δ' αὖ ἑτέρωσε ὡς "", ἐτελεῖτο οὕτω συνέθαι- νεν, Ἔν τινι τῶν ἐπαρχιῶν "" (χώρα ὃὲ ἥτις ποτέ ἔστιν, οὐδαμῇ εἰς τὸ νῦν παραδέδοται) ἦν τις ἐν ἐχείνῃ περιφανείᾳ κομῶν "} εὐπορίᾳ τε βίου λαμ- πρὸς, οὗ τὸ ἐπώνυμον Βιτουλῖνος ἐτύγχανε, τὴν δὲ ἀξίαν ἣν χανδιδᾶτον Ῥωμαίοις ᾽" κικλήσκειν ἔθος. Τούτῳ γυνή τις χήρα ἐν γειτόνων διαχειμένη χαλε- πῶς ἔφερε τὸ γειτόνημα " ἀμφισθητίσεως γὰρ αὐ- τοῖς μεθορίων γῆς ἕνεχεν συμθαινούσης ὁ Βιτουλῖνος τοῖς παισὶν τοῖς αὐτοῦ ἐνεχέλευε μάχῃ ἐπιέναι: τοῖς ὁμοροῦσι, καὶ οἴγε "" ῥοπάλοις ἕνα τῶν τῆς χήρας υἱέων ἀναιροῦσιν. Αὕτη ἀνελομένη ᾽ τὸν ἤδη τεθγη- κότα υἱὸν ἡμαγμένον τὸ ἀμφένον "" (20) εἰς Βυζάν- τιον ὡς Ἤράνλειον ἵκετο, καὶ ἐπεὶ προϊόντα εἶδεν, εἰσδραμοῦσα τοῦ χαλινοῦ τοῦ ἵππου ἐφ᾽ ᾧ ἐπωχεῖτο ἐφάπτεται, χαὶ ἅμα τὸ τοῦ παιδὸς ἔσθημα ἐπιδει- χνῦσα σὺν βοῇ πρὸς αὐτὸν ἀπεφθέγγετο -« Οὕτω γέ- νοιτο τοῖς σοῖς τέχνοις, ὦ βασιλεῦ, εἰ μὴ τὸ αἷμα ποῦτο, ὅ σο! δείχνυμι, αὐτίκα ἐνδίκως τιμωρήσειατιν Τῶν δ' οὖν περὶ τὸν βασιλέα δορυφόρων ἐπιόντες πλήττειν ἠπείγοντο - βασιλεὺς δὲ διεχώλυσς, καὶ τῇ γυναικὶ μηκέτι τολμᾷν προσιέναι παρηγγύησεν, ἐπεξιέναι δὲ τὰ τῆς δίκης ὁπηνίκα ἂν αὐτῷ δεδο- τρένα εἴη. Ἤχετο εὐθύς. Μὴ δίκης τυχὸν ὠλολύ- ζετο" (21) τὸ γύναιον. Χρόνος δὲ διήρχετο, χαὶ δὴ ὁ τὸν φόνον ἐπιτρέψας, δεδιὼς καὶ αὖθις τὴν γυναῖχα τοῦ ἀνῃ ημένου ἕνεχεν βασιλεῖ ἐπικαλεῖν, ταύτῃ τοι εἰς Βυζάντιον εἴσεισι χαὶ δὴ εἰς τὸ δημοτιχὸν ἑαυτὸν ἐγκαταμίγνυσι. Καὶ ἱππικοῦ ἀγῶνος τελουμένου τοῦτον βασιλεὺς ἐν μέσοις δημόταις κατιδὼν τῷ ἐπάρχῳ ἐπιτρέπει τῆς πόλεως φρουρᾷ καθειργνύνα! τὸν ὕποπτον. Εἴτα τὸ γύναιον μεταπέμπεται, καὶ τὰ τῆς μιαιφονίας ἀσφαλέστερον ἀνηρεύνα, Κελεύει ποίνυν τὸν Βιτουλῖνον " ὑπὸ τῶν (33) παίδων τῶν αὐτοῦ ἴσην ὑποσχεῖν τῷ ἀνῃρημένῳ τὴν τιμωρίαν, καὶ αὐτῆς "' ἐχείνης ὡσαύτως χτείνεσθαι. ράκλειος δὲ τὸν υἱὸν (25) Ἡράκλειον, ταυτὸν δὲ εἰπεῖν Κωνσταντῖνον (διώνυμος γὰρ ὧν ἐτύγχανε), παρὰ τοῦ ἱεράρχου τῷ θείῳ λουτρῷ καθαγνίσας

col. 887–888page 440 of 529

PG 100:887ἀγκάλαις τῆς ἱερᾶς κολυμβήθρας ἐδέξατο. Αὐτίκα περθε κιόνων ἔφιππον κατὰ τὴν του φόρου ἐπράττετο. δὲ αὐτῷ τῆς βασιλείας ἀξίας τὰ σύμβολα τἆλλά τε καὶ τὸ διάδημα περιθέμενος ἑταινίωσε καὶ βασιλέα ἀνεῖπε. Τὴν θυγατέρα δὲ Γρηγορίαν τούνομα Νικήτα τῷ οι τὴν ἀξίαν πατρικίῳ εἰς γαμετήν κατα ηγγύησεν· οὗ δὴ καὶ ταύτῃ τῷ βασιλεῖ μειζόνως οἰκειωθέντος τὸν ἀνδριάντα κεχρυσωμένον καθώ λεγομένην ἀγορὰν ἀνέστησεν. Καὶ οὕτω μὲν ταῦτα Χοσρόης δὲ ὁ Περσῶν βασιλεὺς στρατιὰν ὡς πλείστην ἀθροίσας ἐπὶ Ῥωμαίους ἐξέπεμψεν, ἡγε μόνα τῶν Περσικῶν Σαΐτον χειροτονήσας δυνά $1 Νικήτα του πατρικίου Νικήτα τοῦ τὴν ἀξίαν πατρικίου του Γρηγορᾶ φόρῳ σὺν τῷ Κωνσταντίνῳ τῷ ἀνιέρῳ προέδρῳ. Σεπτεμβρίου, τοῦ πατριάρχου μετὰ λιτανείας καὶ τῶν ἁγίων εἰκόνων εἰς τὸ πορφυροῦν κιόνιον παραγενομένου, ἐφ᾽ οὗ ὁ σταυρὸς ἱσταται, ο πάλαι φόρον ἐκαλεῖτο, ἀπέρχεται ὁ βασιλεύς. Καὶ τὸν φόρον ἔκτισε μετά γε τῶν δύο μετ γάλων ἐμβόλων, καὶ ἐν αὐτῷ τῷ φόρῳ κίονα μονόλιθον καὶ ὁλοπόρφυρον ἔστησεν. τῷ ἔτει ἐπὶ Σεργίου πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως ἀπὸ τῆς α' ἑβδομάδος τῶν νηστειῶν ἰνδικτ. δ', τούτῳ τῷ ἔτει ἐπὶ Σεργίου πατριάρχου, Ηγεμόνα τῶν Περσικών. Σάϊν

ἀγκάλαις τῆς ἱερᾶς κολυμβήθρας ἐδέξατο. Αὐτίκα περθε κιόνων ἔφιππον κατὰ τὴν του φόρου ἐπράττετο. δὲ αὐτῷ τῆς βασιλείας ἀξίας τὰ σύμβολα τἆλλά τε καὶ τὸ διάδημα περιθέμενος ἑταινίωσε καὶ βασιλέα ἀνεῖπε. Τὴν θυγατέρα δὲ Γρηγορίαν τούνομα Νικήτα τῷ οι τὴν ἀξίαν πατρικίῳ εἰς γαμετήν κατα ηγγύησεν· οὗ δὴ καὶ ταύτῃ τῷ βασιλεῖ μειζόνως οἰκειωθέντος τὸν ἀνδριάντα κεχρυσωμένον καθώ λεγομένην ἀγορὰν ἀνέστησεν. Καὶ οὕτω μὲν ταῦτα Χοσρόης δὲ ὁ Περσῶν βασιλεὺς στρατιὰν ὡς πλείστην ἀθροίσας ἐπὶ Ῥωμαίους ἐξέπεμψεν, ἡγε μόνα τῶν Περσικῶν Σαΐτον χειροτονήσας δυνά $1 Νικήτα του πατρικίου Νικήτα τοῦ τὴν ἀξίαν πατρικίου του Γρηγορᾶ φόρῳ σὺν τῷ Κωνσταντίνῳ τῷ ἀνιέρῳ προέδρῳ. Σεπτεμβρίου, τοῦ πατριάρχου μετὰ λιτανείας καὶ τῶν ἁγίων εἰκόνων εἰς τὸ πορφυροῦν κιόνιον παραγε νομένου, ἐφ᾽ οὗ ὁ σταυρὸς ἱσταται, ο πάλαι φόρον ἐκαλεῖτο, ἀπέρχεται ὁ βασιλεύς. Καὶ τὸν φόρον ἔκτισε μετά γε τῶν δύο μετ γάλων ἐμβόλων, καὶ ἐν αὐτῷ τῷ φόρῳ κίονα μονόλι θον καὶ ὁλοπόρφυρον ἔστησεν. τῷ ἔτει ἐπὶ Σεργίου πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως ἀπὸ τῆς α' ἑβδομάδος τῶν νηστειῶν ἰνδικτ. δ', τούτῳ τῷ ἔτει ἐπὶ Σεργίου πατριάρχου, Ηγεμόνα τῶν Περσικών. Σάϊν suis sacro ex fonte suscepit, statimque cum alia Imperii signa et ornamienta contulit, tum imposito diademate coronavit, et imperatorem proclamavit; filiam vero Gregoriam nomine Niceta patricio de spondit, eidemque arctiori jam necessitudine con juncto auratam statuam equestrem supra columnas posuit in foro. Hoc illa modo Cpoli gesta sunt. At Chosroes Persarum rex ingentes copias contra Romanos immisit, quibus Saitum ducem præfecit [an. 616]. Ilic Alexandriam contendens, urbe per Pelavius, Thr Ovyatépu dé. Quænam hæc Heraclii filia Martii feriam 2 fuisse dicit; nempe cyclo 9, littera Gregoria? Eudocia quidem nonnisi duos Heraclio liberos peperit, Epiphaniam et Heraclium juniorem, siquidem indict. 14, a. C. 610, cum Eudocia, quam antea desponderat, nuptias Heraclius iniit. Eadem Indict., sed a. 611. Julii 7, nascitur Epiphania, ut etiam Alexand. Chron. habet. Indict. 15, a. 612, natus est Heraclius junior. Eudocia quarto postea mense moritur. Epiphania porro eadem et Eudocia vocata, Alex, Chron. teste, quam Heraclius Turca rum principi desponderat, Emendandus igitur hic locus, et legendum. Gregorian Nicela fiiam Constantino filio adhuc infanti despondit. Quod ex p. 24 19 hu jus libri perspicuum est. Tov çópov. Insigne hoc forum præ cæteris fuit. In descriptione Cpolitanæ urbis 4 fora nume rantur; inter quæ Constantinianum nominatim cen setur, regione 6 et 8. Theodosianum item regione 5, in qua et portus Prosforianus, quein and the poσ popas deducunt nonnulli. Vide num ex eo nomen illud obtinuerit, quod forum respiceret. Theopha nes in a. Copronymi 13: 'Añôev ó þaðiheùç ÉV TỶ Curopalates lib. De Off.: Katà µèv THE ROOT TOU Cedrenus in Cou stantino Forum hoc igitur Constantinianum fuit, Xoopóns dé. Quæ de Saito narrantur hoc loco, vix est ut certam iis in anuorum ordine sedem at tribuas. Etenim Cedrenus anno Heraclii 12 Saitum hunc, quem Eάry appellat, a Chosroe missum ad Chalcedonem exercitum adduxisse ac cum impera tore collocutum esse scribit, cum eodem anno Pascha ab Heraclio celebratum esset. Quod quidem in magnis illis Annalibus confertur in annuni Chri sti 621. Erat indictio 40, non 9, ut illic scriptum est. Apud Theophanem de Sae legatisque tribus in Orientem missis verbum nullum. Alexandrinum Chronicon colloquium hoc cum Sae atque Heraclii legationem ad Chosroem notat indict. 4, etsi indi etionis 3 lemma præfixum sit. Subjicit enim: Toúty etc. Sed multa ordine suo luxata et alienis titulis sub scripta sunt in eo chronico. Proinde totus bic lo 4Uς etc. p. 882 ad indict. sequentem referendus est, quæ est 4, Heraclit 6, Christi 616, siquidem p. 888 Kal, Domin. C. igitur a. C. 616, indict. 4, Heraclii 6 Saes castra ad Chalcedonem applicuit, et 6 annorum prochronismus a chronographis et historicis com missus est. Nam quod illi a. Heraclii 12, Christi 621, imo, ut postea demonstrabimus, 622, ea contigisse volunt post Pascha, falsum inde convincitur quod anno Heraclii 41 copiæ Romanorum in Asiam ex Europa translatæ sunt. At illud ante Saæ colloquinm legatosque missos fieri non potuit, ut ex Nicephoro nostro evidens est: nondum enim Heraclius expe ditionem adornarat. Sane quæ de Saito diximus, diu ante Heraclii profectionem ad Chalcedonem cum imperatore transegisse, astipulatorem habent Geor gium Syncellum, ex quo Cedrenus ista transtulit, sed nominum, de qua mox disputabimus, affinitate deceptus alieno tempore reddidit. hunc appel lat Cedrenus et Alex. Chronicon. Cave autem com Caltero confundas, quem Zany postea vocat idem Cedrenus ac Theophanes, Paulus Diaconus Sathin. Quæ nominum affinitas mirifice chronographis alque annalium scriptoribus imposuit. Proinde sic habeto, quinque omnino duces a Chosroe contra Heraclium missos. Primus est Σárs, quem Saitum appellat noster, a quo Alexandria Ægyptus atque omnis Oriens vastatus est. Hic quod Heraclium vivum ad Chosroem non adduxisset, detracta cute miserrime periit, ante omnem Heraclii expeditionem, cujus ille legatos tres e Bithynia in Persidem secum ab duxit. Secundus est Sarbarus, de quo crebra dein ceps mentio. Idem hic Sarbanazas a Cedreno el Theophane vocatur a. 13, et Sarbarazas, qui ad oppugnandam Cpolim missus in itinere revocatur a Chosroe, jubeturque copiis cum Sarablanca conjun clis cum Heraclio pugnare. Tertius est Sarablancas, de quo meminit Cedrenus ac Theophanes a. Hera clii 14. Quartus est Sais, cujus meminerunt iidem a. 14, 15 et 16 quo postremo anno victus ab Heraclio ex mœrore atque ægritudine mortuus est. Ejus cor pus inveteratum et in Persidem allatum Chosroes plurimis contumeliis affecit. Quintus est Razates, qui a. 17 ab Heraclio cæsus est. Fit et alterius du cis mentio a Leontio, qui S. Joannis 'Eλeńµovos vie tam edidit, quem is Rasmiszum vocat, a quo va stata scribitloca sancta: verum Sarbaro id attribuunt cæteri. Sub primo illo Sae militasse S. Anastasium, ac cum eo Chalcedonein venisse ibidemque Chri stianam fidem amplexum castra reliquisse, in Annalibus scriptum est a. C. 621, Heraclii 12. Sed cum a. 616 Heraclii 6 comparandum istud esse paulo ante evidenter ostensum est. Qui martyris vitam prodidit Simeon Metaphrastes, ita de ejus con versione scribit: ‹ Erat enim ei quidam frater ge

col. 889–890page 441 of 529

PG 100:889μεων. Οὗτος ἐπὶ τὴν ᾿Αλεξάνδρου ἀφορμηθείς ταύτην τε ἀνὰ κράτος εἷλε καὶ τὴν ὅλην Αίγυπτον Ανδραπόδισε καὶ τὴν ἕψαν ἅπασαν μοίραν κατεδήου καὶ δορυαλώτους ὡς πλείστους ηγε καὶ ἄλλους ἀνα ᾑρει, οὐδεμιᾷ φειδοῖ εἰς αὐτοὺς χρώμενος. Ταῦτα τοίνυν οὕτω δισθέμενος εἰς τὸ ἔπειτα πανστρατιᾷ κατὰ τὴν Καλχηδόνος πόλιν ᾔει και περιεκάθητο ταύτην χρόνον ἐπίσυχνον, ἠξίου τε βασιλέα εἰς όμιο λίαν οἱ λόγων ἱκέσθαι. Καὶ δὴ βασιλεὺς εἰσήκους καὶ ὡς αὐτὸν διεπεραιοῦτο, βασιλική δορυφορία τε καὶ πομπῇ χρώμενος. Καὶ αὐτὸν ἰδὼν Σαΐτος ἐξανέστη τε τῆς καθέδρας καὶ πρὸς τούδαφος ἑαυτὸν ἀπορρίψας προσεκύνει· αὐτός τε ἐκ τοῦ ἀκατίου, ἐν ᾧ ἐπ έπλει, τὸ χαῖρε αὐτῷ προσεφώνει καὶ δωρεαῖς ἡμεί βετο. Ωδε 35 πρὸς αὐτὸν Σαΐτος ἔλεξεν· ο Εδει μὲν, ὦ βασιλεῦ, τοὺς Ρωμαίων τε καὶ Περσῶν βασιλέας μήτε διίστασθαι ταῖς γνώμαις, μηδ' ὁπωστιοῦν ἀλ λήλοις ἀντικαθίστασθαι, εἰς φιλίαν τε καὶ συμβάσεις Μέναι ὡς προθυμότατα· ὅπερ ἥδιστόν τε καὶ εὐχαρι 88 ἀφορμισθεὶς Ρ 33 ὧδε δέ? Χοσρόης ὁ τῶν Περσῶν βασιλεὺς νέαν ἐποιήσατο στρατείαν, στρατεύσας ξένους τε καὶ που λίτας καὶ οἰκέτας, ἐκ παντὸς γένους ἐκλογὴν ποιούμενος, καὶ ταύτην τὴν ἐκλογὴν τῷ Σάϊν παραδούς Οὗτος ἐπὶ τὴν ᾿Αλεξάνδρου.

μεων. Οὗτος ἐπὶ τὴν ᾿Αλεξάνδρου ἀφορμηθείς ταύτην τε ἀνὰ κράτος εἷλε καὶ τὴν ὅλην Αίγυπτον Ανδραπόδισε καὶ τὴν ἕψαν ἅπασαν μοίραν κατεδήου καὶ δορυαλώτους ὡς πλείστους ηγε καὶ ἄλλους ἀνα ᾑρει, οὐδεμιᾷ φειδοῖ εἰς αὐτοὺς χρώμενος. Ταῦτα τοίνυν οὕτω δισθέμενος εἰς τὸ ἔπειτα πανστρατιᾷ κατὰ τὴν Καλχηδόνος πόλιν ᾔει και περιεκάθητο ταύτην χρόνον ἐπίσυχνον, ἠξίου τε βασιλέα εἰς όμιο λίαν οἱ λόγων ἱκέσθαι. Καὶ δὴ βασιλεὺς εἰσήκους καὶ ὡς αὐτὸν διεπεραιοῦτο, βασιλική δορυφορία τε καὶ πομπῇ χρώμενος. Καὶ αὐτὸν ἰδὼν Σαΐτος ἐξανέστη τε τῆς καθέδρας καὶ πρὸς τούδαφος ἑαυτὸν ἀποῤῥί ψας προσεκύνει· αὐτός τε ἐκ τοῦ ἀκατίου, ἐν ᾧ ἐπ έπλει, τὸ χαῖρε αὐτῷ προσεφώνει καὶ δωρεαῖς ἡμεί βετο. Ωδε 35 πρὸς αὐτὸν Σαΐτος ἔλεξεν· ο Εδει μὲν, ὦ βασιλεῦ, τοὺς Ρωμαίων τε καὶ Περσῶν βασιλέας μήτε διίστασθαι ταῖς γνώμαις, μηδ' ὁπωστιοῦν ἀλ λήλοις ἀντικαθίστασθαι, εἰς φιλίαν τε καὶ συμβάσεις Μέναι ὡς προθυμότατα· ὅπερ ἥδιστόν τε καὶ εὐχαρι 88 ἀφορμισθεὶς Ρ 33 ὧδε δέ? Χοσρόης ὁ τῶν Περσῶν βασιλεὺς νέαν ἐποιήσατο στρατείαν, στρατεύσας ξένους τε καὶ που λίτας καὶ οἰκέτας, ἐκ παντὸς γένους ἐκλογὴν ποιού μενος, καὶ ταύτην τὴν ἐκλογὴν τῷ Σάϊν παραδούς Οὗτος ἐπὶ τὴν ᾿Αλεξάνδρου. 3 vim occupata, Ægyptum universain in servitutem redegit; atque inde totum Orientem vastavit, plerisque captivis abductis, reliquis sine misera tione alla crudeliter occisis. Quibus confectis, deinceps cum omnibus copiis Chalcedonem con tendit, et eam diuturna obsidione cinxit. Interim ad colloquium imperatorem invitat; qui ejus voluntati cedens, ut ad ipsum pergeret, cum regio comitatu et apparatu Bosporum transmittit. 11 Hunc simul atque Saitus conspexit, e solio surgens et humi provolutus imperatorem adoravit; qui e lembo quo vectus fuerat vicissim eum salutat et muneribus prosequitur. Tum Saitus hunc in modum exorsu; est: ‹ Romanorum quidem ac Persarum principes oportebat neque animis a se invicem disjunctos esse, neque ulla in re dissidere, sed amicitiam inter se ac fœdus quam lubentissime conjungere. Quo.] cum veteribus olim fuit, tum omnibus hoc tempore hominibus jucundissimum est; eaque res et tranquil 16 Heraclii coepit Christi 625. Quod si a. 17 ejusdem imperatoris passus est, a. C. id accidit 626 aut 627. Ita non annos 7 sed unum aut alterum exegit_in monasterio. Aut si omnino cum priore illo Sae Chalcedonem perrexit, a. 616, Heraclii 6, Christo nonen dedit, ac 621, Heraclii 14, aut insequenti Chosroe interemptus est; id quod ego verisimilius Carbitror. Postremo minime prætereundum Luthe rani chronologi Sethi Calvisii insigne delirium, qui ad a. C. 621 notat Chosroen Anastasium in Asiam misisse, qui Chalcedonem oppugnaret: sed Anastasium magno imperatoris bono, relicta su perstitione gentili, sacris Christianis initiatum, et postea etiam martyrio coronatum. Cujus rei testem affert Cedrenum. Quo uihil fingi potest ineptius, cum Anastasium ex tirone ducem faciat. Sed neque de Anastasio apud Cedrenum verbum ullum; et Saes Persarum dux a. Heraclii 6 Chalcedonem perve nit, non utique absente, ut iste fingit, Heraclio. Sed sexcenta sunt ejus generis in ista Chronologia, quam qui scripsit neque Cedrenum neque alium Græcum ullum scriptorem vidit, sed pleraque ex illustrissimi cardinalis Annalibus hausta nullo ju dicio decerpsit. nere et commilito: ambo autem relati in numerum exercitus Sain, veneruntque usque ad inclytam Chalcedonein. Cum autem divinus Heraclius irru ptione facta in Persidem contra Sain retraxisset, rursus Persa reditum aggressus est et in suam re gionem vehementi studio est reversus. Exercitum autem Persicum reliquit Anastasius, › etc. Paulo vero postea, 10 hunc Heraclii annum fuisse memo rat, quo ille Hierosolymam profectus in monaste rium receptus est, ubi 7 annis transactis demum a. Heraclii 17 passus est. Quæ quidem neque cum An nalibus neque cum rei veritate consentiunt. In primis cum annus numeretur Heraclii 10, quo is in monasterium admissus est, male cuin a. C. 621 componitur: Heraclii quippe 10 cœpit a. 619 in dict. 7, pervenitque ad Octobrem a. 620, biennio antequam Heraclius in Orientem pergeret aut cum ullo Chosrois duce confligeret, adeoque 4 annis post Same digressum, imo post ejus obitum. Restat ut sub altero pene uwvo Sai stipendia fecerit, cum præsertim Sais, non Saes aut Saitus a Meta phraste nominetur. Verum obstat quo:1 post Saæ necem non Sais, sed Sarbarus vel Sarbarazas in Bithyniam exercitum egerit, unde a Chosroe revo catus cum Heraclio certavit, siquidem, auctore Theophane et Paulo Diacono, Chosroes a. 13 He raclii Sarbanazam cum copiis in Romaniam, ut ait Cedrenus, immisit. Sed e vestigio revocatus est, cum Heraclius in Persidem irrupisset, cui sese in terim Sais objecit. Rursus a. 16 lleraclii Chosroes bifariam partitis copiis Sarbarum cum 50 millibus Cpolim misit, cæteros duce Sai adversus Heraclium opposuit, a quo victus Sais ac profligatus est, cum interim Sarbaras Chalcedonem oppugnaret; qua in obsidione perstitit, nec cum Heraclio deinceps congressus est. Theophanis ac Credeni verba mirifice cum Metaphraste conveniunt. TOUTY TO ETEL, ait Theophanes, otparny. Metaphrastes vero, Cum adolescentiæ, inquit, ætatem jam attingeret, et rex Chosroes no vum exercitum in Perside colligeret, ipse quoque cum aliis refertur in numerum tironum.» Annus Theophanes ac Cedrenus iisdem uterque verbis anno id Hera clii 6 contigisse narrant, proinde Christi 615 vel 616; quod in primis observandum est. Nam et hic immane quantum chronographos ratio fugit, cum Joannis Alexandrini Eleemonis annos atque obitum describunt. Quem Nicephorus in Chronico sedisse annos 10 asserit. itaque a. C. 620 decessisse hune in Annalibus legitur; et eodem anno Nicetam pa tricium ab Heraclio missum Alexandrinæ Ecclesiæ pecunias in discum redigere voluisse. Porro, Leon tio teste, priusquam Alexandria in hostium pole statem veniret, a Niceta Cpolim abductus in iti nere obiit. Verum qui potuit Nicetas in ea urbe provinciaque pecunias colligere, quam 5 jam annos Persæ in potestatem haberent? quare metachro nismus est annorum 5. Quod si Joannes ab Heractio Alexandrinæ Ecclesiæ præfectus est, quod idem Leontius prodit, ut id anno ejus primo factum sit, nonnisi 6 aunos eam ecclesiam administrare potuit,

col. 891–892page 442 of 529

PG 100:891ἀνθρώποις τοῖς πάλαι καὶ νῦν τυγχάνει ἅπασιν, εἰς " τε τῆς ζωῆς τε τῆς εὐκτέας καὶ εὐγνωμονμέ νης αιτιώτατον, καὶ τῷ περιόντι τῆς ἐξουσίας· συμπαραμένειν δὲ τὸ τῆς συμβάσεως μέγεθος. Καὶ γάρ ίσμεν ὡς ἥκιστα ταῖς ἐξουσίαις δὴ 8 (29) ταύταις ἐφάμιλλος πολιτεία φανείη ἂν πώποτε. Οὐ γὰρ ὅσιον, παρὸν ἐπιφροσύνῃ καὶ εἰβουλία χρωμένους τὸ εὔνουν καὶ φίλιον εἰς ἀλλήλους κρατύνασθαι, όπλα κατ' ἀλλήλων αίρεσθαι καὶ πημαίνειν οὐκ ἐν δίκῃ καὶ κακοῦν τὸ ὑπήκοον. Ἐξ ὧν τί συμβαίνει ; Εἰ μὲν τὸ ὁμόγνωμον καὶ εἰρηνικόν θήσεσθε, εὐδαίμονα τε ἑκάτερον ὑμῶν τῶν ἄλλων ἀνθρώπων μᾶλο λον ὑπάρξαι, ζηλωτούς τε καὶ ἀξιαγάστους εἰς τὸν ἅπαντα βίον δείκνυσθαι· εἰς τε τὸ ἄμοχθον καὶ εξθυμον ὁ πόνος δὲ ὑμῖν φροντὶς οι περιστήσεται. Ε δ' αὖ γε ταυτὶ μεθιέμενοι, καὶ ἡλίκον οἷον ἀγαθὸν εἰρήνην ἐκποδὼν ποιήσασθαι ἐλέσθε ε· καὶ οὐδὲν ὅτι ὀνησιφόρον λογίσασθαι ὑμῖν οἶπον, δυσμένειαν δὲ τὴν εἰς ἀλλήλους καὶ τὸ ἔχθιστον ἀνθῃρημένοι, πολέμων μὲν ὡς πλείστων, ὅπερ ἀπηχὲς κ καὶ ἀπώματον, παραίτιοι γενήσεσθε, ἱδρῶτά τε καὶ πόνους ὡς τὸ εἰκὸς ἀνελέσθε 3 μεγίστους, πολλὰ δὲ σώματα προ Τέμενοι δαπανήσετε, χρημάτων τε ἀνάλωσιν ὡς πλείστην ποιήσεσθε, καὶ ἀπαξαπλῶς εἰς μέγα κακοῦ τὸ τοῦ πολέμου ὑμῖν πέρας ήξει. Ολα δὴ καὶ νῦν ὁρᾷν ὑμῖν πάρεστιν, ἀφ' ὧν ἔγωγε εἰς τὴν Ῥωμαίων εἰσβαλὼν γῆν, τὰ δεινότατα εἶδε καὶ πέπονθεν. Εντεῦθεν οὖν λελείψεται τὰ τῶν πολιτειῶν οἰκτρότατα καὶ ἀθλιώτατα διακείσεσθαι. • Ταῦτα διώμνυτο λέγων αὐτὸς καὶ ὡς ἐν σπουδῇ τίθεσθαι τὰς πολιτείας Ῥωμαίων τε καὶ Περσῶν εἰς τὸ τὰ συμβατήρια ήκειν. Ταῦτα ἐπιτελῆ “ (50) ποιήσειν ὄγε ἐπήγγελτο, καὶ ὡς τῶν ὀμωμοσμένων τὰ πιστὰ δοίη προσφέρειν, ὅτι γε δὴ ταῦτα τῷ Χοσρόῃ βουλομένῳ αἱρετέα εἴη. • Εἴ τι οὖν μοι, φησί, πείθεσθε, ἔχοιτε αὐτίκα δὴ οι μάλα τοὺς ὡς Χοσρόην πρεσβευσομένους τούτου ἔκητι ἅμα ἐμοὶ ἐκπέμποιτε. Πεισθείη δ' ἄν μοι καὶ αὐτὸς, εὖ οἶδα, εἰς τοῦτο γνώμης καθιστάμενος. Σπείσεσθε μεθ᾽ ὑμῶν, καὶ τὴν εἰρήνην τὸ λοιπὸν ἐς τὸν ἅπαντα χρόνον βεβαίαν τε καὶ ἀκραιφνή καταστήσεσθε. ο Βασιλεὺς δὲ Ἡράκλειος ἐπεὶ τοῦτ' οὖν ἐπέπειστο, τῷ προσηνεῖ καὶ θελκτηρίῳ τῶν λόγων συνηδόμενος καὶ κατακηλούμενος, ὑπέσχετο εἰς ἅπαντα πράσσειν ἑτοιμότατά τε καὶ σπουδαιότατα· καὶ οἷς ἐβουλεύετο τούτων πέρι συνέπραττόν τε μάλιστα καὶ συνήνουν ὁ ἱερομύστης τε καὶ οἱ ἐν τέλει “. Καὶ ὅτι τάχιστα οι διαπρεσβευσόμενοι κι ἐξελέγοντο, Ολύμπιος μὲν (51) ὁ τὴν τῶν ὑπάρχων τῶν πραιτωρίων διἔχοιτε, αὐτίκα δὲ — ἐκπέμποιτε (πεισθείη -- τ. Ρ ο διαπρεσβευσάμενοι Ρ φάνη κἂν 39 ἀνελεῖσθε ? 40 ἐπὶ τέλει (29) Εξουσίαις δεῖ. δή ει φαίνοιτ' ἂν πώποτε. (50) Ταῦτα ἐπὶ τέλει. (31) Ολύμπιος μέν.

litatem vitæ atque optiinarum legum iustitutionem A affert, et ad id quod de imperio adhuc superest tuendum magnopere pertinet. Neque enim ignoramus nullumn unquam imperium fore, quod cum duobus illis conferri possit. Atque illud nefas esse duco, inter quos prudentia atque consilio mutua bene- volentia et amicitia confirmari possit, eos armia sibi invicem inferre ac subjectos sihi populos sine causa detrimentis afficere. Ex quo quid tandem accidet? nimirum si concordiam inter vos pacem- que stabilieritis, utrique cæteris hominibus multo feliciores et toto vitæ tempore majori in splendore et omnium admiratione eritis, ac laborem illum curamque cum quiete et otio commutabitis. Sin his contemptis ac rejectis pacem longe præstantissimum bonum repudiare malueritis, nihil ea res, mibi credite, vobis utilitatis adferet. Seul 12 cum ho- stilem mutuo in vos animum ac discordiam sus- ¸ ceperitis, quamplurima vobis bella, quod ipsum immane ac detestandum est, consciscetis. Ac tum sudoris et laboris, ut apparet, plurimum capietis, tum corporum ac pecuniarum innumerabilium ja- cturam facietis. El,ut uno verbo dicam, summa ca- lamitate belli nobis istius exitus constabit; cujus- modi in præsentia intueri potestis: nam a quo tempore Romanum imperium ingressus sum, atro- cissima quæque vidit ac perpessum est. Quamobrem reliquum erit ut rerum publicarum vestrarum infe- ficissimus sit status ac deploratissimus. » His dictis jusjurandum insuper adjecit, magnopere studere se ut Romani ac Persæ pacis inter se fœdus inirent. Ad hæc imperator ita facturumn se pollicetur ; sed eorum quæ jurejurando contirmata erant fidem ali- quam faciendam esse dixit, iisdem illis sponte Chrosroem assensurum. At Saitus : « Si mihi, in- quit, creditis, legalos mecum ea de re ad Cliros- roem mittelis: nec dubito quin ad meam senten- tiam accedat, ita tamen si et nobiscum fœdus so- cietis et in posterum pacem firmam ac sinceram custodiatis. › Heraclius blanda hac oratione delinitus prolixe omnia perfecturum se esse promisit. lla consilio habito, vehementer ea res patriarchæ ac magi- stratibus placuit, eique promovendæ opera omnnis D adbibita. Quare 13 legati illico decernuntur, Olympius prætorio et Leontius urbi præfectus, Ana- stasius majoris templi,quod Sophiæ appellatur, co- nomus, cum bis Saitus, abductis a Chalcedone pleraque. Leg. Neque hæc cauiora : ex lidern plane recensentur in ἀνθρώποις τοῖς πάλαι καὶ νῦν τυγχάνει ἅπασιν, εἰς " τε τῆς ζωῆς τε τῆς εὐκτέας καὶ εὐγνωμονμέ νης αιτιώτατον, καὶ τῷ περιόντι τῆς ἐξουσίας· συμ- παραμένειν δὲ τὸ τῆς συμβάσεως μέγεθος. Καὶ γάρ ίσμεν ὡς ἥκιστα ταῖς ἐξουσίαις δὴ 8 (29) ταύ- ταις ἐφάμιλλος πολιτεία φανείη ἂν πώποτε. Οὐ γὰρ ὅσιον, παρὸν ἐπιφροσύνῃ καὶ εἰβουλία χρωμένους τὸ εὔνουν καὶ φίλιον εἰς ἀλλήλους κρατύνασθαι, όπλα κατ' ἀλλήλων αίρεσθαι καὶ πημαίνειν οὐκ ἐν δίκῃ καὶ κακοῦν τὸ ὑπήκοον. Ἐξ ὧν τί συμβαίνει ; Εἰ μὲν τὸ ὁμόγνωμον καὶ εἰρηνικόν θήσεσθε, εὐδαί μονά τε ἑκάτερον ὑμῶν τῶν ἄλλων ἀνθρώπων μᾶλο λον ὑπάρξαι, ζηλωτούς τε καὶ ἀξιαγάστους εἰς τὸν ἅπαντα βίον δείκνυσθαι· εἰς τε τὸ ἄμοχθον καὶ εξ- θυμον ὁ πόνος δὲ ὑμῖν φροντὶς οι περιστήσεται. Ε δ' αὖ γε ταυτὶ μεθιέμενοι, καὶ ἡλίκον οἷον ἀγαθὸν εἰρήνην ἐκποδὼν ποιήσασθαι ἐλέσθε ε· καὶ οὐδὲν ὅτι ὀνησιφόρον λογίσασθαι ὑμῖν οἶπον, δυσμένειαν δὲ τὴν εἰς ἀλλήλους καὶ τὸ ἔχθιστον ἀνθῃρημένοι, πολέμων μὲν ὡς πλείστων, ὅπερ ἀπηχὲς κ καὶ ἀπώματον, παραίτιοι γενήσεσθε, ἱδρῶτά τε καὶ πόνους ὡς τὸ εἰκὸς ἀνελέσθε 3 μεγίστους, πολλὰ δὲ σώματα προ Τέμενοι δαπανήσετε, χρημάτων τε ἀνάλωσιν ὡς πλεί- στην ποιήσεσθε, καὶ ἀπαξαπλῶς εἰς μέγα κακοῦ τὸ τοῦ πολέμου ὑμῖν πέρας ήξει. Ολα δὴ καὶ νῦν ὁρᾷν ὑμῖν πάρεστιν, ἀφ' ὧν ἔγωγε εἰς τὴν Ῥωμαίων εἰσ- βαλὼν γῆν, τὰ δεινότατα εἶδε καὶ πέπονθεν. Εν- τεῦθεν οὖν λελείψεται τὰ τῶν πολιτειῶν οἰκτρότατα καὶ ἀθλιώτατα διακείσεσθαι. • Ταῦτα διώμνυτο λέγων αὐτὸς καὶ ὡς ἐν σπουδῇ τίθεσθαι τὰς πολιτείας Ῥωμαίων τε καὶ Περσῶν εἰς τὸ τὰ συμβατήρια ήκειν. Ταῦτα ἐπιτελῆ “ (50) ποιήσειν ὄγε ἐπήγγελτο, καὶ ὡς τῶν ὀμωμοσμένων τὰ πιστὰ δοίη προσφέρειν, ὅτι γε δὴ ταῦτα τῷ Χοσρόῃ βουλομένῳ αἱρετέα εἴη. • Εἴ τι οὖν μοι, φησί, πείθεσθε, ἔχοιτε αὐτίκα δὴ οι μάλα τοὺς ὡς Χοσρόην πρεσβευσομένους τούτου ἔκητι ἅμα ἐμοὶ ἐκπέμποιτε. Πεισθείη δ' ἄν μοι καὶ αὐτὸς, εὖ οἶδα, εἰς τοῦτο γνώμης καθιστά μενος. Σπείσεσθε μεθ᾽ ὑμῶν, καὶ τὴν εἰρήνην τὸ λοιπὸν ἐς τὸν ἅπαντα χρόνον βεβαίαν τε καὶ ἀκραιφνή καταστήσεσθε. ο Βασιλεὺς δὲ Ἡράκλειος ἐπεὶ τοῦτ' οὖν ἐπέπειστο, τῷ προσηνεῖ καὶ θελκτηρίῳ τῶν λόγων συνηδόμενος καὶ κατακηλούμενος, ὑπέσχετο εἰς ἅπαντα πράσσειν ἑτοιμότατά τε καὶ σπουδαιότατα· καὶ οἷς ἐβουλεύετο τούτων πέρι συνέπραττόν τε μάλιστα καὶ συνήνουν ὁ ἱερομύστης τε καὶ οἱ ἐν τέλει “. Καὶ ὅτι τάχιστα οι διαπρεσβευσόμενοι κι ἐξελέγοντο, Ολύμπιος μὲν (51) ὁ τὴν τῶν ὑπάρχων τῶν πραιτωρίων δι- ἔχοιτε, αὐτίκα δὲ — ἐκπέμποιτε (πεισθείη -- τ. Ρ ο διαπρεσβευσάμενοι Ρ φάνη κἂν 39 ἀνελεῖσθε ? 40 ἐπὶ τέλει (29) Εξουσίαις δεῖ. δή ει φαίνοιτ' ἂν πώποτε. (50) Ταῦτα ἐπὶ τέλει. (31) Ολύμπιος μέν.

col. 893–894page 443 of 529

PG 100:893έπων ἀξίαν, Λεόντιος δὲ ὁ τῆς πόλεως υπαρχος, Ανα- Α στάσιός τε ὁ τὴν οἰκονομίαν τοῦ μεγίστου ἱεροῦ, ᾧ σοφία ὁ θεῖος λόγος ἐπώνυμον, τῶν πραγμάτων πεπιστευμένος· τούτους παραλαβών Σαΐτος καὶ ἄρας ἐκ Καλχηδόνος ὀπίσω ἀπήλαυνε καὶ πρὸς τὰ Περ σικὰ ἤθη ἐχώρες· καὶ ἕως μὲν τῆς Ῥωμαίων ἐπέβαινε γῆς, διὰ τιμῆς ἦγε καὶ θεραπείας ἠξίου, τῇ Περσικῇ δὲ ἐμβαλὼν πέδας τὰς ἐκ σιδήρων αὐτοῖς περιθέμενος δεσμώτας παρὰ Χοσρόην εκόμισε. Χοσρόης δὲ ἐπεὶ ἔγνω ὡς Σαΐτος Ηράκλειον ὡς βασιλέα εἶδέ τε καὶ τετίμηκεν, ἀλλ' οὐ δορυάλωτον ελὼν ὡς αὐτὸν ἤγαγεν (ἐν τούτῳ γὰρ αὐτῷ τὰ τῆς ἐλπίδος ὠνειροπολεῖτο καὶ ἔκειτο), μεγάλα τε ἐπ' αὐτῷ ἡγα Ταῦτα οὐ μικρῶς ἡνία τὸν βασιλέα καὶ ἐπετά- Β ραττεν. Ἐφ᾽ οἷς καὶ λιμὸς τηνικαῦτα τῇ πολιτεία ἐπεφύη βαρύτατος· οὐ γὰρ ἡ Αίγυπτος αὐτοῖς τὸ λοιπὸν ἐπεσίτιζεν, ἐξ οὗ καὶ τὰ πλεῖστα (52) τῶν βασιλικῶν ἐπελελοίπει σιτηρεσίων. Εν τούτοις καὶ νόσος λοιμώδης τοῖς ἐν τῇ πόλει ἐπισκήψασα θανάτῳ τὰ πλήθη τὰ ἐν αὐτῇ διέφθειρεν. ῶν ἁπάντων ἕνε κεν πολλή δυσθυμία καὶ ἀπορία τῷ κρατοῦντι περιεκέχυτο. Καὶ οἴχεσθαι διὰ ταῦτα (35) πρὸς Λιβύην βουλομένῳ ἦν. Καὶ αὐτόθι χρήματα τέως πλεῖστα, χρυσόν τε καὶ ἄργυρον καὶ λίθων τους τιμιωτάτους, προΰπεμπεν· ὧν οὐκ ὀλίγιστα καταίροντα κλύδωνι μεγίστῳ περιπεπτώκει καὶ τοῖς ποντικοῖς ῥείθροις βρύχια γέγονεν. Ταῦτα τοίνυν τῶν πολιτῶν αἰσθόμενοι, ὡς δυνατὰ ἦν αὐτοῖς, διεκώλυον. Ο γοῦν Ιεράρχης (34) ἐπὶ τοῦ ἱεροῦ τοῦτον καλέσας ὅρκοις C ἐνταῦθα περιεδέσμει ὡς ἥκιστα τῆς βασιλευούσης ἐξίστασθαι. Οἷς εἴξας τὰς μὲν παρούσας τύχας ἀπο ωλοφύρετο, τὰς δὲ γνώμας τὰς αὐτῶν καὶ οὐκ ἐθελον· της έστεργε. Χρόνος δέ τις παρῴχετο, καὶ ὁ τῶν Ούννων (35) τοῦ ἔθνους κύριος τοῖς ἀμφ' αὐτὸν ἄρχουσι καὶ δορυφόροις ἅμα εἰς Βυζάντιον εἰσῄει, μυεῖσθαι δὲ τὰ Χριστιανών βασιλέα ἐζήτει. Ὁ δὲ ἀσμένως αὐτὸν ὑπεδέχετο, καὶ οἱ Ῥωμαίων ἄρχοντες τοὺς Οὐννικοὺς ἄρχοντας καὶ τὰς ἐκείνων γαμετὰς αἱ τούτων αὐτῶν * τῷ θείῳ λουτρῷ ἐτεκνώσαντο σύζυγοι. 1 (32) Ἐξ οὗ καὶ τὰ πλεῖστα. τῷ Αὐγούστῳ μηνὶ τῆς δ' ἐνδικτιῶνος ἀναρτήθη τελείως ή χορηγία τῶν αὐτῶν πολιτικῶν ἄρτων, lia- (33) Καὶ εἶχεσθαι διὰ ταῦτα. (34) Ο γοῦν ἱεράρχης. Πιστὰ δοὺς τῷ λεῳ ὡς σὺν αὐτοῖς (35) Καὶ ὁ τῶν Ούννων. νάκτει καὶ τέλος εἰς ἀσκὸν αὐτῷ ἀπέδειρε τὴν δορὰν, νατον. Ρωμαίων δὲ τοὺς πρεσβευτάς ἰδίᾳ διαστείλας ὡς ἐκάκου τὰ μέγιστα. πικρὸν αὐτῷ καὶ βίαιον καταστήσας τὸν θάἕκαστον φρουραῖς ἀσφαλεστάταις ἀπέθετο καὶ Ταῦτα οὐ μιχρῶς ἡνία τὸν βασιλέα καὶ ἐπετάράττεν. Ἐφ᾽ οἷς καὶ λιμὸς τηνικαῦτα τῇ πολιτείᾳ ἐπεφύη βαρύτατος" οὐ γὰρ ἡ Αἴγυπτος αὐτοῖς τὸ λοιπὸν ἐπεσίτιζεν, ἐξ οὗ χαὶ τὰ πλεῖστα (58) τῶν βασιλιχῶν ἐπελελοίπιει σιτηρεσίων. Ἐν τούτοις χαὶ γόσος λοιμώδης τοῖς ἐν τῇ πόλει ἐπισχέψασα θανάτῳ πὰ πλήθη τὰ ἐν αὐτῇ διέφθειρεν. Ὧν ἁπάντων ἕνεκεν πολλὴ δυσθυμία καὶ ἀπορία τῷ κρατοῦντ! ὅτε-- ρεχέχυτο. Καὶ οἴχεσθαι διὰ ταῦτα (55) πρὸς Λιθύην βουλομένῳ ἦν. Καὶ αὐτόθι χρήματα τέως πλεῖστα, χρυσόν τε χαὶ ἄργυρον καὶ λίθων τοὺς τιμιωτάτους, προὔπεμπεν" ὧν οὐκ ὀλίγιστα καταίροντα κλύδωνι μεγίστῳ περιπεπτώχει καὶ τοῖς ποντικοῖς ῥείθροις βρύχια γέγονεν. Ταῦτα τοίνυν τῶν πολιτῶν αἰσθόμένοι, ὡς δυνατὰ ἦν αὐτοῖς, διεκώλυον. Ὃ γοῦν Ἱεράρχης (6) ἐπὶ τοῦ ἱεροῦ τοῦτον καλέσας ὄρχοις ἐνταῦθα περιεδέσμει ὡς ἥκιστα τῆς βασιλενούσης ἐξίστασθαι. Οἷς εἴξας τὰς μὲν παρούσας τύχας ἀπὡλοφύρετο, τὰς δὲ γνώμας τὰς αὐτῶν καὶ οὐχ ἔθελοντὴς ἔστεργε. Χρόνος δέ τις παρῴχετο, καὶ ὁ τῶν Οὔννων (58) τοῦ ἔθνους χύριος τοῖς ἀμφ᾽ αὐτὸν ἄρχουσι χαὶ δορυφόροις ἅμᾳ εἰς Βυζάντιον εἰσῇει, μυεῖσθαι δὲ τὰ Χριστιανῶν βασιλέα ἐζήτει. Ὁ δὲ ἀσμένως αὐτὸν ὑπεδέχετο, καὶ οἱ Ῥωμαίων ἄρχοντες τοὺς Οὐννικοὺς ἄρχοντας καὶ τὰς ἐχείνων γαμετὰς αἱ τούτων αὐτῶν δ τῷ θείῳ λουτρῷ ἑτεκνώσαντο σύζυγοι.

έπων ἀξίαν, Λεόντιος δὲ ὁ τῆς πόλεως υπαρχος, Ανα- Α στάσιός τε ὁ τὴν οἰκονομίαν τοῦ μεγίστου ἱεροῦ, ᾧ σοφία ὁ θεῖος λόγος ἐπώνυμον, τῶν πραγμάτων πεπιστευμένος· τούτους παραλαβών Σαΐτος καὶ ἄρας ἐκ Καλχηδόνος ὀπίσω ἀπήλαυνε καὶ πρὸς τὰ Περ σικὰ ἤθη ἐχώρες· καὶ ἕως μὲν τῆς Ῥωμαίων ἐπ- έβαινε γῆς, διὰ τιμῆς ἦγε καὶ θεραπείας ἠξίου, τῇ Περσικῇ δὲ ἐμβαλὼν πέδας τὰς ἐκ σιδήρων αὐτοῖς περιθέμενος δεσμώτας παρὰ Χοσρόην εκόμισε. Χο- σρόης δὲ ἐπεὶ ἔγνω ὡς Σαΐτος Ηράκλειον ὡς βασιλέα εἶδέ τε καὶ τετίμηκεν, ἀλλ' οὐ δορυάλωτον ελὼν ὡς αὐτὸν ἤγαγεν (ἐν τούτῳ γὰρ αὐτῷ τὰ τῆς ἐλπίδος ὠνειροπολεῖτο καὶ ἔκειτο), μεγάλα τε ἐπ' αὐτῷ ἡγα Ταῦτα οὐ μικρῶς ἡνία τὸν βασιλέα καὶ ἐπετά- Β ραττεν. Ἐφ᾽ οἷς καὶ λιμὸς τηνικαῦτα τῇ πολιτεία ἐπεφύη βαρύτατος· οὐ γὰρ ἡ Αίγυπτος αὐτοῖς τὸ λοιπὸν ἐπεσίτιζεν, ἐξ οὗ καὶ τὰ πλεῖστα (52) τῶν βασιλικῶν ἐπελελοίπει σιτηρεσίων. Εν τούτοις καὶ νόσος λοιμώδης τοῖς ἐν τῇ πόλει ἐπισκήψασα θανάτῳ τὰ πλήθη τὰ ἐν αὐτῇ διέφθειρεν. ῶν ἁπάντων ἕνε κεν πολλή δυσθυμία καὶ ἀπορία τῷ κρατοῦντι πε- ριεκέχυτο. Καὶ οἴχεσθαι διὰ ταῦτα (35) πρὸς Λιβύην βουλομένῳ ἦν. Καὶ αὐτόθι χρήματα τέως πλεῖστα, χρυσόν τε καὶ ἄργυρον καὶ λίθων τους τιμιωτάτους, προΰπεμπεν· ὧν οὐκ ὀλίγιστα καταίροντα κλύδωνι μεγίστῳ περιπεπτώκει καὶ τοῖς ποντικοῖς ῥείθροις βρύχια γέγονεν. Ταῦτα τοίνυν τῶν πολιτῶν αἰσθό- μενοι, ὡς δυνατὰ ἦν αὐτοῖς, διεκώλυον. Ο γοῦν Ιεράρχης (34) ἐπὶ τοῦ ἱεροῦ τοῦτον καλέσας ὅρκοις C ἐνταῦθα περιεδέσμει ὡς ἥκιστα τῆς βασιλευούσης ἐξίστασθαι. Οἷς εἴξας τὰς μὲν παρούσας τύχας ἀπο ωλοφύρετο, τὰς δὲ γνώμας τὰς αὐτῶν καὶ οὐκ ἐθελον· της έστεργε. Χρόνος δέ τις παρῴχετο, καὶ ὁ τῶν Ούννων (35) τοῦ ἔθνους κύριος τοῖς ἀμφ' αὐτὸν ἄρχουσι καὶ δο- ρυφόροις ἅμα εἰς Βυζάντιον εἰσῄει, μυεῖσθαι δὲ τὰ Χριστιανών βασιλέα ἐζήτει. Ὁ δὲ ἀσμένως αὐτὸν ὑπεδέχετο, καὶ οἱ Ῥωμαίων ἄρχοντες τοὺς Οὐννι- κοὺς ἄρχοντας καὶ τὰς ἐκείνων γαμετὰς αἱ τούτων αὐτῶν * τῷ θείῳ λουτρῷ ἐτεκνώσαντο σύζυγοι. 1 (32) Ἐξ οὗ καὶ τὰ πλεῖστα. τῷ Αὐγούστῳ μηνὶ τῆς δ' ἐνδικτιῶνος ἀναρτήθη τελείως ή χορηγία τῶν αὐτῶν πολιτικῶν ἄρτων, lia- (33) Καὶ εἶχεσθαι διὰ ταῦτα. (34) Ο γοῦν ἱεράρχης. Πιστὰ δοὺς τῷ λεῳ ὡς σὺν αὐτοῖς (35) Καὶ ὁ τῶν Ούννων. copiis, recessit et in Persidem profectus est. Ac quandiu iter per Romanum imperium fuit, legatos omni honore ac cultu prosequebatur: simul atque vero Persarum fines attigit, ferreas catenas injiciens ad Chosroem deduxit. Qui ubi comperit Heraclium a Saito imperatoris loco habitum et honoratum, non ad se tanquam captivum abreptuin, quod jam - dudum somniabat atque animo præceperat, vehe- menter in eum commotus est, ac postremo detracta pelle et utre ex illa facto acerba ac violenta morte damnavit : Romanorum vero legatos seorsim quain diligentissimis custodiis habitos miserandum in modum afflixit. Augebant haec imperatoris animum et magnopere terrebant. Accedebat et famis acerbitas, quæ sub idem tempus imperium Romanum invasit, cum ni- hil amplius frumenti ex Ægypto subveheretur; ex quo imperatoriæ annonæ [an. 618] magna ex parte suppressa sunt. Sed et pestilens morbus tota urbe grassatus magnam civium multitúdinem absumpsit. Quibus ex incommodis imperator summum in miœ- roren ac desperationem redactus est. Jamque mi- grare in Africam cogitabat, et magnam opum 14 vim aurique et argenti copiam ac gemmaruin eo præmiserat. Quarum rerum haud exigua pars cum jam appelleret, ingenti coorta tempestate naufragio periit. Hæc cum cives animadvertissent, quoad in ipsis situm erat, impediebant. Ac deunum patriarcha imperatorem ad templum vocans jurisjurandi re- ligione obstrinxit, non se ab urbe regia discessurum. Quibus ille cedens, tametsi præsentibus miseriis ingemisceret, eorum tamen voluntati vei invitus paruit. Post hæc aliquanto temporis elapso, Hunnorum rex cum procerum suorum ac satelliturn stipatu Byzantium pervenit, et ab imperatore Christianis sacris initiari se petiit. Quo libenter excepto, Hun- norum principes a Romanis principibus et illorum conjuges ab horum conjugibus de sacro fonte sus-, cepti sunt. Inde illos omnes divinis mysteriis est Christi 618, ànnona suppressa est. Nihil apud alios De fluorum adventu νάκτει καὶ τέλος εἰς ἀσκὸν αὐτῷ ἀπέδειρε τὴν δορὰν, νατον. Ρωμαίων δὲ τοὺς πρεσβευτάς ἰδίᾳ διαστείλας ὡς ἐκάκου τὰ μέγιστα. πικρὸν αὐτῷ καὶ βίαιον καταστήσας τὸν θά- ἕκαστον φρουραῖς ἀσφαλεστάταις ἀπέθετο καὶ Ταῦτα οὐ μιχρῶς ἡνία τὸν βασιλέα καὶ ἐπετά- ράττεν. Ἐφ᾽ οἷς καὶ λιμὸς τηνικαῦτα τῇ πολιτείᾳ ἐπεφύη βαρύτατος" οὐ γὰρ ἡ Αἴγυπτος αὐτοῖς τὸ λοιπὸν ἐπεσίτιζεν, ἐξ οὗ χαὶ τὰ πλεῖστα (58) τῶν βασιλιχῶν ἐπελελοίπιει σιτηρεσίων. Ἐν τούτοις χαὶ γόσος λοιμώδης τοῖς ἐν τῇ πόλει ἐπισχέψασα θανάτῳ πὰ πλήθη τὰ ἐν αὐτῇ διέφθειρεν. Ὧν ἁπάντων ἕνε- κεν πολλὴ δυσθυμία καὶ ἀπορία τῷ κρατοῦντ! ὅτε-- ρεχέχυτο. Καὶ οἴχεσθαι διὰ ταῦτα (55) πρὸς Λιθύην βουλομένῳ ἦν. Καὶ αὐτόθι χρήματα τέως πλεῖστα, χρυσόν τε χαὶ ἄργυρον καὶ λίθων τοὺς τιμιωτάτους, προὔπεμπεν" ὧν οὐκ ὀλίγιστα καταίροντα κλύδωνι μεγίστῳ περιπεπτώχει καὶ τοῖς ποντικοῖς ῥείθροις βρύχια γέγονεν. Ταῦτα τοίνυν τῶν πολιτῶν αἰσθό- μένοι, ὡς δυνατὰ ἦν αὐτοῖς, διεκώλυον. Ὃ γοῦν Ἱεράρχης (6}) ἐπὶ τοῦ ἱεροῦ τοῦτον καλέσας ὄρχοις ἐνταῦθα περιεδέσμει ὡς ἥκιστα τῆς βασιλενούσης ἐξίστασθαι. Οἷς εἴξας τὰς μὲν παρούσας τύχας ἀπ- ὡλοφύρετο, τὰς δὲ γνώμας τὰς αὐτῶν καὶ οὐχ ἔθελον- τὴς ἔστεργε. Χρόνος δέ τις παρῴχετο, καὶ ὁ τῶν Οὔννων (58) τοῦ ἔθνους χύριος τοῖς ἀμφ᾽ αὐτὸν ἄρχουσι χαὶ δο- ρυφόροις ἅμᾳ εἰς Βυζάντιον εἰσῇει, μυεῖσθαι δὲ τὰ Χριστιανῶν βασιλέα ἐζήτει. Ὁ δὲ ἀσμένως αὐτὸν ὑπεδέχετο, καὶ οἱ Ῥωμαίων ἄρχοντες τοὺς Οὐννι- κοὺς ἄρχοντας καὶ τὰς ἐχείνων γαμετὰς αἱ τούτων αὐτῶν δ τῷ θείῳ λουτρῷ ἑτεκνώσαντο σύζυγοι.

col. 895–896page 444 of 529

PG 100:895Οὕτω τε τὰ θεῖα μυηθεῖσι δώροις βασιλικοῖς καὶ ἀξιώμασιν ἐφιλοτιμήσατο· τῇ γὰρ ἀξίᾳ τοῦ πατρικίου τὸν ἡγεμόνα τοῦτον ἐ τετίμηκε, καὶ πρὸς τὰ Ουννικά ήθη φιλοφρόνως ἐξέπεμπε. Μετὰ δὲ ταῦτα καὶ ὁ τῶν ᾿Αβάρων τοῦ ἔθνους ἡγεμὼν ἐπὶ συμβάσεσιν ὡς Ηράκλειον ἐπικηρυκεύεται. Ἐφ᾽ ᾧ λίαν ὑπεραγάμενος δώροις αὐτὸν ἡμείβετο, καὶ δὴ καὶ ἔπεμπεν ὡς αὐτὸν ἀγγελιαφόρους, ᾿Αθανάσιον τὸν πατρίκιον, εἶτα μετ' αὐτὸν καὶ Κοσμᾶν τὴν ἀξίαν ἢν δὴ κυαίστωρα (56*) και λοῦσι, τὸ τῆς βασιλέως γνώμης αὐτῷ ἀπαίροντας Ο Αβαρος δὲ τὰ πρὸς φιλίαν υποκρινόμενος, αἱ μύλα τε καὶ ἐπαγωγὰ πρὸς αὐτοὺς ἀποφθεγγόμενος ὑπήγετο, ὡς φίλος εἴη Ρωμαίοις, καὶ ἥκειν ὡς βασιλέα ἐπὶ σπουδαῖς ἐπήγγελτο. Οἱ δὴ καὶ ἀνα ζεύξαντες τὰ τῆς εὐνοίας ἐκείνου ενδηλα βασιλεῖ ἐποίουν. Οἷς ἄγαν ὑπερηδόμενος βουλεύεται εἰς τὴν πόλιν Ηράκλειαν καθὰ ἦν αὐτοῖς συγκείμενον, τῷ ᾿Αβάρω συμβαλεῖν. Τὴν θυμελικὴν $8 σκευὴν προβπεμπε, καὶ ἱππικὴν ἀγωνίαν ἐπὶ τῇ δοχῇ αὐτοῦ τελεῖν εὐτρέπιζε, στολήν τε αὐτῷ λαμπρὰν καὶ τοῖς συνομαρτοῦσιν ἐκόμιζεν. Εἶτα κατὰ τὴν Σηλυμβρίαν πόλιν ἀφιγμένος ηυλίζετο. Τρισὶ δὲ ὕστερον ἡμέραις Ο Χαγάνος σὺν πλήθει πολλῷ τῶν ᾿Αβάρων ἀμφὶ τὴν Ηράκλειαν παρῄει. Αποδεσμὸν δέ τινα τῶν οἱ ἑπομένων, οἱ ἄλκιμοί τε καὶ μαχιμώτατοι ἐτύγχανον, ἀπολεξάμενος, κατὰ τὰ ὑπερκείμενα τῶν μακρῶν λεγομένων τειχῶν λοχμώδη τε καὶ ἀμφιλαφῆ ἐκπέμ μας, σκεδάννυσι κρύβδην κατὰ τῶν τε 4 ἐκεῖ ὁρῶν χωρήσειν τὰ λάσια ὡς ἂν κατὰ νώτου τοῦ βα σιλέως γενόμενοι, αὐτόν τε μέσον καὶ τοὺς περὶ κ τούτων. ἀποφέροντας 48 τὴν οὖν θυμ.? " τε Μετὰ δὲ ταῦτα καὶ ὁ τῶν Αβάρων. ἀσύγκλωστα Τούτῳ τῷ ἐνιαυτῷ, μηνὶ Δαισίῳ, κατὰ Ρωμαίους Ἰουνίου ε', ἡμέρᾳ πρώτη, 5, 1. παρεκβολήν Δαι σίου Δαισίου γ' Κυκίστωρα. ἐπεί ροντας, ἀποφέροντας. Πόλιν 'Ηράκλειαν. Χωρήσειν τὰ λάσια.

Οὕτω τε τὰ θεῖα μυηθεῖσι δώροις βασιλικοῖς καὶ ἀξιώμασιν ἐφιλοτιμήσατο· τῇ γὰρ ἀξίᾳ τοῦ πατρι κίου τὸν ἡγεμόνα τοῦτον ἐ τετίμηκε, καὶ πρὸς τὰ Ουννικά ήθη φιλοφρόνως ἐξέπεμπε. Μετὰ δὲ ταῦτα καὶ ὁ τῶν ᾿Αβάρων τοῦ ἔθνους ἡγεμὼν ἐπὶ συμβάσεσιν ὡς Ηράκλειον επικηρυ κεύεται. Ἐφ᾽ ᾧ λίαν ὑπεραγάμενος δώροις αὐτὸν ἡμείβετο, καὶ δὴ καὶ ἔπεμπεν ὡς αὐτὸν ἀγγελιαφό ρους, ᾿Αθανάσιον τὸν πατρίκιον, εἶτα μετ' αὐτὸν καὶ Κοσμᾶν τὴν ἀξίαν ἢν δὴ κυαίστωρα (56*) και λοῦσι, τὸ τῆς βασιλέως γνώμης αὐτῷ ἀπαίροντας Ο Αβαρος δὲ τὰ πρὸς φιλίαν υποκρινόμενος, αἱ μύλα τε καὶ ἐπαγωγὰ πρὸς αὐτοὺς ἀποφθεγγόμενος ὑπήγετο, ὡς φίλος εἴη Ρωμαίοις, καὶ ἥκειν ὡς βασιλέα ἐπὶ σπουδαῖς ἐπήγγελτο. Οἱ δὴ καὶ ἀνα ζεύξαντες τὰ τῆς εὐνοίας ἐκείνου ενδηλα βασιλεῖ ἐποίουν. Οἷς ἄγαν ὑπερηδόμενος βουλεύεται εἰς τὴν πόλιν Ηράκλειαν καθὰ ἦν αὐτοῖς συγκείμενον, τῷ ᾿Αβάρω συμβαλεῖν. Τὴν θυμελικὴν $8 σκευὴν προβπεμπε, καὶ ἱππικὴν ἀγωνίαν ἐπὶ τῇ δοχῇ αὐτοῦ τελεῖν εὐτρέπιζε, στολήν τε αὐτῷ λαμπρὰν καὶ τοῖς συνομαρτοῦσιν ἐκόμιζεν. Εἶτα κατὰ τὴν Σηλυμβρίαν πόλιν ἀφιγμένος ηυλίζετο. Τρισὶ δὲ ὕστερον ἡμέραις Ο Χαγάνος σὺν πλήθει πολλῷ τῶν ᾿Αβάρων ἀμφὶ τὴν Ηράκλειαν παρῄει. Αποδεσμὸν δέ τινα τῶν οἱ ἑπομένων, οἱ ἄλκιμοί τε καὶ μαχιμώτατοι ἐτύγχανον, ἀπολεξάμενος, κατὰ τὰ ὑπερκείμενα τῶν μακρῶν λεγομένων τειχῶν λοχμώδη τε καὶ ἀμφιλαφῆ ἐκπέμ μας, σκεδάννυσι κρύβδην κατὰ τῶν τε 4 ἐκεῖ ὁρῶν χωρήσειν τὰ λάσια ὡς ἂν κατὰ νώτου τοῦ βα σιλέως γενόμενοι, αὐτόν τε μέσον καὶ τοὺς περὶ κ τούτων. ἀποφέροντας 48 τὴν οὖν θυμ.? " τε Μετὰ δὲ ταῦτα καὶ ὁ τῶν Αβάρων. ἀσύγκλωστα Τούτῳ τῷ ἐνιαυτῷ, μηνὶ Δαισίῳ, κατὰ Ρωμαίους Ἰουνίου ε', ἡμέρᾳ πρώτη, 5, 1. παρεκβολήν Δαι σίου Δαισίου γ' Κυκίστωρα. ἐπεί ροντας, ἀποφέροντας. Πόλιν 'Ηράκλειαν. Χωρήσειν τὰ λάσια. initialos de donis regiis ac dignitatibus affecit quippe duci ipsi patriciatus honorem detulit, et in Hunnorum regionem humanissime dimisit. [ an. 619 ]. Post hee Avarum princeps legatos de pace ad lleraclium misit; quibus magnopere ga visus donis illum remuneratus est, ad eumque vi cissim legatos destinat, Athanasium patricium et Cosmam quæstorem, qui 15 voluntatem suan re nuntiarent. At Avarus amicitiam simulans, multa blande et humane cum iis locutus, Romanoruin se amicum esse persuasit, et ad imperatorein ineundi fœderis gratia venturum esse promisit. Legati igitur ad imperatorem reversi de illius in Romanos benevolentia certiorem eum faciunt. Quibus plurimum delectatus ad Heracleam urbem, quem admodum inter eos convenerat, regi Avarum oc currere decrevit. Præmissoque scenico apparatu, in equestre certamen ad eum suscipiendum pa raret ac splendidatn ei vestein et ipsius comitibus ferret, Selymbriam pervenit, ibique commoratus est. Triduo deinde Chaganus cum Avarorum ingenti multitudine Heracleam contendit. Ibi parte suorum delecta, quidquid roboris erat, per saltus ac silvas, quæ longis muris imminent, clam dissipari ac per condensa montium pergere jubet, ut imperatore a tergo circumvento, medium ipsum ejusque comita tum omnem in potestatem haberent. Sensit hæc Heraclius et inopinata re nec mediocriter perculsus purpuram exuit; ac vili detritoque habitu, quo pri vatus esse videretur, indutus, et coronam regiam Petavius. abundat. Ge drenus ac Theophanes a. Heraclii 9 Avares produnt in Thraciam irrupisse, totamque illam ab iis tra gediam excitatam. Erat a. C. 619, indict. 7. Con tra Chron. Alex. p. 890 indict. 9 a. Heraclii 11 et post ejus consulatum 12. Sed falsum indictionis esse Citulum nemo non videt. Neque enim cum iudicl. 9 annoque Heraclii 11 convenit annus post ejusdem consulatum 12; multoque minus quadrat quod sub jicit, a 22 Januari ejusdem indictionis annum esse Heraclii junioris 41, ut anno solido consul fuerit antequam nasceretur. Scriptum est in eodem Chro nico, p. 878, ex a. d. Octobris 7 indict. 14, Heraclius imperium auspicatus est, usque ad Ja ourii 13 ejusdem indictionis publicis actis sub scriptum esse a. 1 imperii duntaxat, et a 14 die mensis ejusdem deinceps ad Decembrem exeuntem indict. 45 ineuntis additum: c El consulatu ejus dem religiosissimi nostri principis. Quare annis sequentibus, puta Heraclii 2 et Indict. 15, ab Ja nuario mense numeratus est a. i post consulatum Heraclii. Aumo vero Heraclii 3, indliet. 1, Janario mense, coepit a. 2 post consulatum Heracli. Quod quidem anno C. 613 respondet. Quo eodem anno, it idem Chronicon refert, a 22 Januarii in actis pu blicis, post solemne carmen in nomine Domini, etc., jussit lleraclius ascribi Heraclii junioris a. 1. cli vero senioris imperii a 15, et post ejus consu la.um 12. Ex his constat esse quæ in Chronico leguntur. In quo etiam character feriæ subditur Junii feria Hic est annus Christi 623, cyclo sulis 16, litt. Dom. B, proinde Junii 5, feria 1 sive Dominica. Verum Cedreni ac Theophanis sententia longe verior est. Etenim a. Heraclii 13, ind. 11, sive Christi 623, Heraclius Cpoli 15 Martii profectus in Orientem, 20 Aprilis in Persidem cum copiis suis ingressus est, ut scribit Theophanes, totoque hoc anno Chosroen insecutus demum in Albania hie mem traduxit. Quare Cpoli Junio mense non fuit. Sed et Avarum illa prior irruptio ac perfidia ante expeditionem Heraclii contigit, ut etiam Nicepho rus noster asserit. Quod ad Alex. Chron. attinet, quod ex variis auctoribus centonis instar concinna tum est, vel ratio ipsa persuadet hanc de Avarum grassatione alieno loco positam ad ind. 7, Heraclii vero 9 ammum pertinere. Unde pro e' legendum omnino: nimirum a. G. 619, cyclo solis 12. lit. Dom. G, ideoque Junii 3, feria 1. Quæstorein sacri palatii. Vide Notitiam imperii. Quod sequitur participium vilium sonat. fort. Εa est Perinthus, ut ait Procopius, 1.1 De bello Vandalico, in Propontide sita. Depravatus hic locus. Nee divinare necesse est.

col. 897–898page 445 of 529

PG 100:897αὐτὸν ἀποληψόμενοι, σχοῖεν εὐχείρωτον. Τούτου το Ηράκλειος αἰσθόμενος, καὶ οὐ μετρίως τῷ παρα· λόγῳ καταπλαγείς, τὸ ἀλουργὸν ἀπαμφιέννυται ἔσθημα· οἰκτρὸν δέ τι καὶ πενιχρόν, ὡς ἂν ἰδιώτης τοῖς ἐντευξομένοις φαίνοιτο, περιβαλόμενος ένδυμα, τόν τε στέφανον τὸν βασίλειον τῇ ὠλένῃ περιαψάμε νης, ἀγεννῶς παραχρῆμα εἰς φυγὴν ἐτράπετο, καὶ μόλις πρὸς τὸ Βυζάντιον διεσώζετο. Οἱ δὲ ᾿Αβαροι σὺν θυμῷ κατὰ τὴν δίωξιν ἐπετίθεντο, καὶ πρὸς τὸ τῆς πόλεως 8 ῾Εβδομον (39) καλοῦσι καταλαβόντες Ιδρύσαντο. Ενθένδε τε σκεδάννυνται ἄχρι καὶ εἰς τὴν τοῦ Βαρνύσσου (40) ποταμοῦ γέφυραν, καὶ τὰ τῇδε χωρία πικρῶς κατεληίζοντο, καὶ τὸν 51 'Ρωμαίων ὅμιλον ἀφειδῶς ἐκεράϊζον, τήν τε βασιλικήν ἐσθῆτα καὶ τὰς στολὰς παραλαμβάνουσι, πρὸς δὲ καὶ τὰ θυμελικὰ όργανα καὶ τοὺς διακομίζοντας ἅπαντας. Πλεῖστον δὲ ὅσον λαὸν ἡνδραποδισμένοι δορυ άλωτον ἄγοντες πρὸς τὰ σφέτερα ἀπεκόμισαν· εἰς ἑβδομήκοντα δὲ τε καὶ διακοσίας χιλιάδας ἀνδρῶν τε καὶ γυναικῶν, καθάπερ ἔνιοι τῶν ἁλόντων διαδράντες ἀλλήλοις συνῳδὰ ἔφασαν, ὁ ἀριθμὸς αὐτοῖς ἅπας συνήνεκτο. Ἡρακλείῳ δὲ, τῶν κοινῶν αὐτῷ πραγμάτων ἐπὶ 13. τοσοῦτο δυσχερείας καὶ ἀνωμαλίας ἡκόντων, οὐ μὴν οὐδὲ τὰ οἰκεῖα εὖ θέσθαι φροντὶς ἐγεγόνει, ἀλλ᾽ ὄγε πρὸς πρᾶξιν ἄθεσμον, καὶ ἦν Ῥωμαίων ἀπαγορεύουσι νόμοι, ἰδὼν τὸ πρὸς τὴν ἀνεψιάν (41) Μαρτίναν Ασπάσατο κήδος. Θυγάτηρ αὐτὴ Μαρίας τῆς αὐτοῦ ἐτύγχανεν ἀδελφῆς, πατρὸς δὲ Μαρτίνου, ὃν Μαρία πρὸ Εὐτροπίου γαμέτην ἐκέκτητο. Καὶ δὴ δύο υἱεῖς ἐξ αὐτῆς τίκτει, ὧν τὸν μὲν Φλάβιον, τὸν δὲ Θεοδό στον προσηγόρευσεν. Η δίκη δὲ ἐθριάμβευε τὸ ἀθέμιτον, καὶ τοῦ μὲν πρεσβυτέρου παρειμένον · ἐδείκνυ τὸν αὐχένα ὡς μηδετέρωθι ἐπιστρέφεσθαι οἷόν τε εἶναι, τοῦ δ᾽ αὖ νεωτέρου τὴν ἀκουστικὴν ἀφῄρητο αἴσθησιν καὶ χωρὶν ἤδη ἀπέφαινε. Δι ἤλεγχον δὲ αὐτοῦ μάλιστα τὸ ἄσεμνον συνοικέσιον ἐπὶ ταῖς ἱππικαῖς ἁμίλλαις καὶ οἱ τοῦ πρασίου δημόται χρώματος, συνήνουν τε ἐπὶ ταύτῃ (42) καὶ συνέπρατο τον. Σέργιος δὲ ὁ τῶν Βυζαντίων ιεράρχης γράμμασιν αὐτὸν λιπαρῶς ἐγκείμενος ἐνουθέτει τὴν πρὸς τὸ γύναιον τοῦτο κοινωνίαν ἀνήνασθαι. Ὁ δὲ αὐτῷ ἀπελογεῖτο, ὡ; Εὖ μὲν ἔχοι δ' τὰ παρὰ σοὶ λεγόμενα· 8 γάρ σοι χρέος ὡς ἀρχιερεῖ καὶ φίλῳ, ἤδη ἀποδέδωκας· ἐφ' ἡμῖν δὲ τὸ λοιπὸν κείσεται τὰ τῆς πρά- 83 Έχει ? ξεως. Κατὰ δὲ τὸν αὐτὸν καιρὸν διεπιπράσκοντο τὰ τῶν ἐκκλησιῶν (43) κειμήλια, καὶ εἰς ἀπαγωγὴν δι φόρου τοῖς βαρβάροις ἐξενεμήθη. Αὖθις οὖν ἐπιστρατεύει (44) Χοσρόης ὁ τῶν Περ (45) Διεπιπράσκοντο τὰ τῶν ἐκκλησιῶν. Οι

αὐτὸν ἀποληψόμενοι, σχοῖεν εὐχείρωτον. Τούτου το Ηράκλειος αἰσθόμενος, καὶ οὐ μετρίως τῷ παρα· λόγῳ καταπλαγείς, τὸ ἀλουργὸν ἀπαμφιέννυται ἔσθημα· οἰκτρὸν δέ τι καὶ πενιχρόν, ὡς ἂν ἰδιώτης τοῖς ἐντευξομένοις φαίνοιτο, περιβαλόμενος ένδυμα, τόν τε στέφανον τὸν βασίλειον τῇ ὠλένῃ περιαψάμε νης, ἀγεννῶς παραχρῆμα εἰς φυγὴν ἐτράπετο, καὶ μόλις πρὸς τὸ Βυζάντιον διεσώζετο. Οἱ δὲ ᾿Αβαροι σὺν θυμῷ κατὰ τὴν δίωξιν ἐπετίθεντο, καὶ πρὸς τὸ τῆς πόλεως 8 ῾Εβδομον (39) καλοῦσι καταλαβόντες Ιδρύσαντο. Ενθένδε τε σκεδάννυνται ἄχρι καὶ εἰς τὴν τοῦ Βαρνύσσου (40) ποταμοῦ γέφυραν, καὶ τὰ τῇδε χωρία πικρῶς κατεληίζοντο, καὶ τὸν 51 'Ρω- μαίων ὅμιλον ἀφειδῶς ἐκεράϊζον, τήν τε βασιλικήν ἐσθῆτα καὶ τὰς στολὰς παραλαμβάνουσι, πρὸς δὲ καὶ τὰ θυμελικὰ όργανα καὶ τοὺς διακομίζοντας ἅπαντας. Πλεῖστον δὲ ὅσον λαὸν ἡνδραποδισμένοι δορυ άλωτον ἄγοντες πρὸς τὰ σφέτερα ἀπεκόμισαν· εἰς ἑβδομήκοντα δὲ τε καὶ διακοσίας χιλιάδας ἀνδρῶν τε καὶ γυναικῶν, καθάπερ ἔνιοι τῶν ἁλόντων διαδράντες ἀλλήλοις συνῳδὰ ἔφασαν, ὁ ἀριθμὸς αὐτοῖς ἅπας συνήνεκτο. Ἡρακλείῳ δὲ, τῶν κοινῶν αὐτῷ πραγμάτων ἐπὶ 13. τοσοῦτο δυσχερείας καὶ ἀνωμαλίας ἡκόντων, οὐ μὴν οὐδὲ τὰ οἰκεῖα εὖ θέσθαι φροντὶς ἐγεγόνει, ἀλλ᾽ ὄγε πρὸς πρᾶξιν ἄθεσμον, καὶ ἦν Ῥωμαίων ἀπαγορεύ ουσι νόμοι, ἰδὼν τὸ πρὸς τὴν ἀνεψιάν (41) Μαρτίναν Ασπάσατο κήδος. Θυγάτηρ αὐτὴ Μαρίας τῆς αὐτοῦ ἐτύγχανεν ἀδελφῆς, πατρὸς δὲ Μαρτίνου, ὃν Μαρία πρὸ Εὐτροπίου γαμέτην ἐκέκτητο. Καὶ δὴ δύο υἱεῖς ἐξ αὐτῆς τίκτει, ὧν τὸν μὲν Φλάβιον, τὸν δὲ Θεοδό στον προσηγόρευσεν. Η δίκη δὲ ἐθριάμβευε τὸ ἀθέμιτον, καὶ τοῦ μὲν πρεσβυτέρου παρειμένον · ἐδείκνυ τὸν αὐχένα ὡς μηδετέρωθι ἐπιστρέφεσθαι οἷόν τε εἶναι, τοῦ δ᾽ αὖ νεωτέρου τὴν ἀκουστικὴν ἀφῄρητο αἴσθησιν καὶ χωρὶν ἤδη ἀπέφαινε. Δι ἤλεγχον δὲ αὐτοῦ μάλιστα τὸ ἄσεμνον συνοικέσιον ἐπὶ ταῖς ἱππικαῖς ἁμίλλαις καὶ οἱ τοῦ πρασίου δημόται χρώματος, συνήνουν τε ἐπὶ ταύτῃ (42) καὶ συνέπρατο τον. Σέργιος δὲ ὁ τῶν Βυζαντίων ιεράρχης γράμμα σιν αὐτὸν λιπαρῶς ἐγκείμενος ἐνουθέτει τὴν πρὸς τὸ γύναιον τοῦτο κοινωνίαν ἀνήνασθαι. Ὁ δὲ αὐτῷ ἀπελογεῖτο, ὡ; Εὖ μὲν ἔχοι δ' τὰ παρὰ σοὶ λεγόμενα· 8 γάρ σοι χρέος ὡς ἀρχιερεῖ καὶ φίλῳ, ἤδη ἀποδέ- δωκας· ἐφ' ἡμῖν δὲ τὸ λοιπὸν κείσεται τὰ τῆς πρά- 83 Έχει ? A cubito alligans, statim indecore se in fugam conji- cit; vixque fuga Byzantium est elapsus. Avari fu- gientes animosius insecuti ad campum usque, qui ex adverso 16 urbis est nomine Septimus, ibi ca- stra posuerunt. Inde ad Barnyssi fluminis pontem usque dispersi circumjecta loca populari et per Ro- manorum cædes impune grassari [an. 616]. Intér- ea cætera imperatoria vestis in potestatem hostium redacta, cæterique illi quos paraverant amictus, cum scenico omni instrumento et iis qui ea perfe- rebant. Tandem cum infinita captivorum multitu- dine ad suos limites regressi sunt. Compertum est ex captivorum quorumdam qui furtim aufugerant, constanti relatione, ad ducenta et septuaginta millia captorum utriusque sexus numerum pervenisse. Al Heraclius in tanta publicarum rerumn difficul tate et varietate nibilo melius privatis consuluit. Quippe facinus ingens contra jus omne ac Roma- norum leges aggressus, Mariæ sororis filiam Marti- nam sibi matrimonio conjunxit, Martino patre na- tam, cui Maria ante Eutropium nupserat. Ex bac Iberis duobus susceptis, alteri Fluvio, alteri Theo- dosio nomen imposuit. Sed tam nefandum scelus divina juštitia persequitur: horum enim liberum seniori collum ita dissolutum est ut alio torqueri non posset, junior erepto audiendi sensu penitus obsurduit. At turpes les et inhonestas nuptias Prasina potissimum factio per Circenses ludos agitabat, approbantibus contra et faventibus aliis. Sergius porro Cpolitanus 17 patriarcha litteris suis vehementius instabat, ut illam cum muliere societaten abjiceret. Ad hæc imperator ita respon- dit : ‹ Recte tu quidem omnino dicis : quod enim et patriarcham et amicum decet, quoddam veluti debitum reddidisti. Sed nostri erit arbitrii factis ipsis præstare quod jubes. » Per idem tempus ec- clesiarum thesauri distracti sunt et tributi nomine in barbaros divisi. At Chosroes rursum contra Romanos exercitum pellant. ξεως. Κατὰ δὲ τὸν αὐτὸν καιρὸν διεπιπράσκοντο τὰ τῶν ἐκκλησιῶν (43) κειμήλια, καὶ εἰς ἀπαγωγὴν δι φόρου τοῖς βαρβάροις ἐξενεμήθη. Αὖθις οὖν ἐπιστρατεύει (44) Χοσρόης ὁ τῶν Περ (45) Διεπιπράσκοντο τὰ τῶν ἐκκλησιῶν. Οι

col. 899–900page 446 of 529

PG 100:899σῶν βασιλεύς κατὰ Ῥωμαίων, Σάρβαρον ἡγούμενον τῆς στρατιᾶς ἐκπέμψας, ὃς κατεδῄου πᾶσαν τὴν ἀνατολικὴν χώραν. Καταλαμβάνει δὲ τῶν ἁγίων τόπων τὰ ζωοποιὰ ξύλα τοῦ σωτηρίου σταυρού, Μοδέστου τηνικαῦτα Ιεροσολύμων προεδρεύοντος. Παρεσκευάζοντο δὲ οἱ Πέρσαι καὶ ἠπείγοντο μέχρις ἐλθεῖν σε εἰς Χαλκηδόνα. Ο οὖν Ηράκλειος Εκ τε Περσῶν καὶ ᾿Αβάρων θορυβούμενος, ἅμα καὶ λιμῷ πιεζομένης τῆς Ρωμαϊκῆς πολιτείας καὶ λοι μικῷ θανάτῳ φθειρομένης, προσεκαλείτο Σέργιον τε τὸν τῆς πόλεως πρόεδρον, ἔτι τε καὶ ἄρχοντας καὶ τὸ λοιπὸν τοῦ λαοῦ μέρος, καὶ παρατίθεται αὐτοῖς τοὺς παῖδας, καὶ σ' Βῶνον τὸν πατρίκιον ἐγχειρίζει τὰς τῶν πραγμάτων διοικήσεις, καὶ ἀπάρας διὰ τοῦ σε ἐλθεῖν μέχρις? τι δὲ καὶ τοὺς ἄρχοντας? σ' καὶ μеτà Ηρακλείου Αὐγούστου τὸ γ'. καὶ ἀπὸ καὶ τοῦ Ια νουαρίου μηνός γράφεται βασιλείας Ηρακλείου νέου Κωνσταντίνου ἔτους β'. Ινδ. γ' ε', μετὰ ὑπ. Ηρα κλείου Αὐγούστου το δ', Τούτῳ τῷ ἔτει περὶ μῆνα Ἰούνιον,: Καὶ παρασκευῇ γυναικών. Ρ. 882. Ἰνδ. δ' ς', μετὰ ὑπ. Ηρακλείου Αὐγούστου τὸ ε'. Τούτῳ τῷ ἔτει ἐπὶ Σεργίου πατριάρχου ἀπὸ τῆς α' ἑβδομάδος τῶν νη στειῶν, ινδικτιώνος δ'. ινδι Σάρβαρον ἡγούμενον. Ο οὖν Ηράκλειος. Τούτῳ τῷ ἔτει μηνὶ Ἀπριλλίῳ δ'. Ινδ. γ'. τε λέσας ὁ βασιλεὺς Ηράκλειος τὴν ἑορτὴν τοῦ Πάσχα εὐθέως τῇ δευτέρᾳ ἑσπέρας ἐκίνησε κατὰ Περσίδος.

σῶν βασιλεύς κατὰ Ῥωμαίων, Σάρβαρον ἡγούμε νον τῆς στρατιᾶς ἐκπέμψας, ὃς κατεδῄου πᾶσαν τὴν ἀνατολικὴν χώραν. Καταλαμβάνει δὲ τῶν ἁγίων τόπων τὰ ζωοποιὰ ξύλα τοῦ σωτηρίου σταυρού, Μοδέστου τηνικαῦτα Ιεροσολύμων προεδρεύον τος. Παρεσκευάζοντο δὲ οἱ Πέρσαι καὶ ἠπείγοντο μέχρις ἐλθεῖν σε εἰς Χαλκηδόνα. Ο οὖν Ηράκλειος Εκ τε Περσῶν καὶ ᾿Αβάρων θορυβούμενος, ἅμα καὶ λιμῷ πιεζομένης τῆς Ρωμαϊκῆς πολιτείας καὶ λοι μικῷ θανάτῳ φθειρομένης, προσεκαλείτο Σέργιον τε τὸν τῆς πόλεως πρόεδρον, ἔτι τε καὶ ἄρχοντας καὶ τὸ λοιπὸν τοῦ λαοῦ μέρος, καὶ παρατίθεται αὐτοῖς τοὺς παῖδας, καὶ σ' Βῶνον τὸν πατρίκιον ἐγχειρίζει τὰς τῶν πραγμάτων διοικήσεις, καὶ ἀπάρας διὰ τοῦ σε ἐλθεῖν μέχρις? τι δὲ καὶ τοὺς ἄρχοντας? σ' καὶ μеτà Ηρακλείου Αὐγούστου τὸ γ'. καὶ ἀπὸ καὶ τοῦ Ια νουαρίου μηνός γράφεται βασιλείας Ηρακλείου νέου Κωνσταντίνου ἔτους β'. Ινδ. γ' ε', μετὰ ὑπ. Ηρα κλείου Αὐγούστου το δ', Τούτῳ τῷ ἔτει περὶ μῆνα Ἰούνιον,: Καὶ παρασκευῇ γυναικών. Ρ. 882. Ἰνδ. δ' ς', μετὰ ὑπ. Ηρακλείου Αὐγούστου τὸ ε'. Τούτῳ τῷ ἔτει ἐπὶ Σεργίου πατριάρχου ἀπὸ τῆς α' ἑβδομάδος τῶν νη στειῶν, ινδικτιώνος δ'. ινδι Σάρβαρον ἡγούμενον. Ο οὖν Ηράκλειος. Τούτῳ τῷ ἔτει μηνὶ Ἀπριλλίῳ δ'. Ινδ. γ'. τε λέσας ὁ βασιλεὺς Ηράκλειος τὴν ἑορτὴν τοῦ Πάσχα εὐθέως τῇ δευτέρᾳ ἑσπέρας ἐκίνησε κατὰ Περσίδος. mittens, Sarbarum ei ducem præfecit, qui Oriente pervastato salutaris crucis vivifica ligna in sanctis locis occupat [an. 615], Modesto tunc Hierosolymo rum ecclesiam gubernante. Quin Persæ longius in super progressi Chalcedonem properabant. Heraclius Persis eodem tempore et Avaribus infestantibus, cum una et ſame et pestilentia respublica premere tur, Sergium patriarcham cum magistratibus atque omni populo convocans, filios suos eorum fidei com mittit [an. 622], et Bonum patricium rerum admint strationi præficit. Hinc Euxino mari navigans per La zorum provinciam in Persidem irrumpere conatus est; ubi ex Martina conjuge filius nascitur (hanc enfi secum adduxerat), quem Heraclium nominavit. on P. 2, Heraclii 4, boc est Christi 614. Et characterem anni hujus addit, nempe 28 die mensis Octobris Sabbatum fuisse, quo sacra lancea Hierosolymis allata est. Jam vero ut Octobris 28 Sabbatumi sit, annus esse debuit Christi 612, indict. 1, Heraclii 3, cyclo solis 5, litt. Dom. A, aut certe anno 618, indict. 7, Heraclii 9, cyclo solis 11, neutrum ind. 2. Quare menduin loco est illo. Monuimus antea per turbatos nonnunquam ac sede sua dimotos esse annorum et indictionum titulos in illo Chronico. Idem et buic loco contigisse necesse est. Itaque sic rescribendum censeo p. 880: 'lvd. 3' 8', ún. etc. Mosque etc. usque ad hæc verba rursus Quae postrema verba xivos & conjecturam nostram affirmant. Sed ille feriæ character p. 882,quo 28 Octobris feria 7 nota tur, cum sit perspicue falsus, unius litteræ mutatione restituetur si pro xn' in', hoc est 18, scribatur. Nam a. C. 615 ind. 4 jam inchoata una cum Heraclii 6, cyclus solis 8, lit. Dom. Et ideo Octobris 18 feria 7. Chronicon autem cum reliquias Hierosolymitani ex cidi eodem orationis filo pertexeret, non necesse ha buit novæ indictionis annique titulo eam abrumpere. Sed cum idem Septembris 14 indictione adhuc 3 notat, plane indictionis initium non a Kal. Sept., ut Scaliger, 1. De Emend. v, monet, sed a 24 ducit alioqui tɛtáptŋg dicendum fuit. Quidquid sit, cer tum est Hierosolyma capta a. C. 615, indict. 3, anno Heraclii 5, Sigebertus ad annum hoc refert 617; sed quod biennium interdum addere solet, aunus ejus 17 noster est 15. Sarbaro captam nrbem illam esse consentit et Chron. Alex., tametsi id Rasmiszo Leontius tribuit, ut antea notavimus. Modéqtov. Imo Zacharia, ut Cedrenus Theo phanes aliique omnes asserunt. De qua re paulo post agemus. Priina hæc est Heraclii in Orientem expeditio; cujus certuin annum defi nire operæ pretium est ad Heraclii historiam. Ce dreins ac_Theophanes a. Heraclij 14 transportatos aium ex Europa in Asiam exercitus. Anno deinde sequenti, hoc est Heraclii 12, celebrato Paschate, postridie sub vesperain contra Persas profectum relicta Bono patricio et Sergio patriarchæ Сpoli tanæ urbis custodia. Et quidem annus ille duplici charactere notatus est. Primus est apud Cedrenum, qui a. Heraclii 12 Sept. 3 feriam 5 ait fuisse, quo die Stephanus quidam Alexandrinus de Saraceno rum imperio nonnulla prædixit. Alter apud Theo phanem reperitur eodem anno Heraclii 12, ait Aprili, inquit, mense, die 4, Pascha fuit. Sed qued in nostro codice est 'Ivô. Y', melius in Miscella ind. 10. Hunc annum Christi 621 Annalium auctor alii que vulgo chronologi numerant, et quidem ille in dict. 9, a. Heraclii 12. Verum cum annus Herac¡¡¡ 11 cum indict. 9 cœperit a. d. 620, anno 621 cum indict. 10 inchoatus est 12. Quare non 12 lleraclii, sed 11 convenit Pascha anni 621. Jain a C. 621, cyclo solis 14, litt. dom. D, Sept. 3 feria 5, qui erat anno Heraclii non 12, sed 11. Eodem anno cycli paschalis erat annus 14, novilunium paschale i Kal. Apr., terminus paschalis prid. Id Apr., Do minica. Ideo diffundendus dies in xu Kal. Maias. Ergo 19 Apr. Pascha celebratum. At 4 die Sabba tum fuit. Idem et ex Maximi monachi computo col liges, quem iis temporibus scripsit. Nam cyclo lunæ 14 luna 14 Apr. 12, cyclus solis 9, epactæ solis 3; quas adde regularibus the moottilaç, hoc est 5 fiunt 8. Proinde feria 1 Aprilis 12; et xab° Snip62oy Pascha rejiciendum in 19. Non igitur eumidem in annum Julianum ant Heracliani imperii, quod ab Octobri mense, ut ante monuimus, inctioa tur, duo illi Theophanis ac Cedreni characteres in currunt, sed Cpolitanum duntaxat. Quorum primus Sept. 3 a. 621 tribuendus est, alter, idemque pa schalis, a. 622, cyclo paschali 15, cyclo solis ex methodo Cpolitana et Maximi computo 10. Termi nus paschalis Aprilis 1, concurrentes 4 cum regu lari 1 dant feriam 5 Aprilis 1. Unde Aprilis 4 Do minica Paschatis. Apud Latinos vero cyclo solis 15 litt. Dom. C, eodem lunæ cyclo terminus paschalis et Pascha iisdem illis diebus. In Alexandrino Chronico p. 892 scriptum est, in dict. 12, Heraclii 14 et post ejus consulatum 13, Heraclii junioris 12, Heractium cum liberis et con juge profectum 25 Martii, et ad Nicomedian Pa scha celebrasse; secundum quod remissis libris cum Martina conjuge perrexit. Debuerat Paschatis chə racterem, ut in levioribus solet, ascribere. Interim

col. 901–902page 447 of 529

PG 100:901Ευξείνου ἐπειρᾶτο διὰ Λαζικῆς εἰς τὴν Περσικὴν εἰσβαλεῖν· καθ᾿ ἣν τίκτεται αὐτῷ υἱὸς ἐκ Μαρτίνης τῆς γυναικὸς (μεθ' ἑαυτοῦ γὰρ ταύτην ἤγετο ), δν καὶ ἐπωνόμασεν Ηράκλειον. Εντεύθεν ἀποστέλλει δῶρα πρὸς τὸν κα Τούρκων κύριον, ἐπὶ συμμαχίᾳ τῇ κατὰ Περσῶν συγκαλούμενος· ὁ δὲ δε ξάμενος ὑπέσχετο συμμαχήσειν. Ἐν δε τούτῳ ἡσθείς Ηράκλειος ώρμησε καὶ αὐτὸς πρὸς αὐτὸν, κἀκεῖνος τὴν τοῦ βασιλέως παρουσίαν ἀκηκοώς σὺν πλήθει Τούρκων πολλῶν τῷ βασιλεῖ ὑπηντίαζε, καὶ ἀποδὰς τοῦ ἵππου τῷ βασιλεῖ κατὰ γῆς προσκυνεῖ. Ἐποίει δὲ τοῦτο καὶ ὁ σὺν αὐτῷ πᾶς ὄχλος. Ο δὲ βασιλεὺς τὸ ὑπερβάλλον τῆς τιμῆς θεασάμενος ἐδήλου αὐτῷ ὡς εἰ τὰ τῆς φιλίας αὐτῷ βέβαια είη, καὶ ἐποχούμενον πλησιάζειν, καὶ ἅμα τέκνον ἴδιον ἀποκαλῶν. Οὕτως οὖν οὗτος ἀσπάζεται τῷ βασιλεῖ. Ο δὲ ὃν περιέκειτο στέφανον τῆς κεφαλῆς λαβὼν τῇ τοῦ Τούρκου κεφαλῇ περιέθετο, συμποσιάσας τε αὐτῷ πάντα τὰ εἰς ὑπηρεσίαν τοῦ συμποσίου σκεύη ἅμα καὶ στολῇ βασιλικῇ καὶ ἐνωτίοις ἐκ μαργάρων κεκοσμημένοις δωρεῖται αὐτῷ. Ὡσαύτως δὲ καὶ τοὺς περὶ αὐτὸν ἄρχοντας οι τοῖς ὁμοίοις ἐνωτίοις αὐτο χειρίᾳ ἐκόσμει. Εἶτα δεδιὼς μὴ τὰ αὐτὰ τῷ ᾿Αβάρω καὶ παρ' ἐκείνου πείσεται, ἐπικρατέστερα δ' αὐτῷ καὶ τὰ τῆς συμβάσεως ἀπεργάζεται ", παραδείκνυσιν αὐτῷ τῆς θυγατρὸς Εὐδοκίας εἰκόνα, ἔφη τε πρὸς αὐτόν· ο ὡς ἥνωσεν ἡμᾶς ὁ Θεὸς, σὲ τέκνον ἐμὸν ἀπέδειξεν. Ἰδοὺ δὲ αὕτη θυγάτηρ μου ἐστι καὶ 'Ρω και τῶν Ρ. 59 ἐπὶ? το στολὴν βασιλικήν Ρ σι Ρ " ἀπεργάσεται προσθεσ ταῖς οι τοὺς — ἄρχοντας τοῖς - άρχου Απάρας διὰ τοῦ Εὐξείνου. ἐστράτευσε μετὰ πλοίων διὰ τοῦ Εὐξείνου Πόντου, επι Τίκτεται. προθεω Κἀκεῖνος. Καὶ ἀποτὰς τοῦ ἵππου.

Ευξείνου ἐπειρᾶτο διὰ Λαζικῆς εἰς τὴν Περσι κὴν εἰσβαλεῖν· καθ᾿ ἣν τίκτεται αὐτῷ υἱὸς ἐκ Μαρτίνης τῆς γυναικὸς (μεθ' ἑαυτοῦ γὰρ ταύτην ἤγετο ), δν καὶ ἐπωνόμασεν Ηράκλειον. Εντεύθεν ἀποστέλλει δῶρα πρὸς τὸν κα Τούρκων κύριον, ἐπὶ συμμαχίᾳ τῇ κατὰ Περσῶν συγκαλούμενος· ὁ δὲ δε ξάμενος ὑπέσχετο συμμαχήσειν. Ἐν δε τούτῳ ἡσθείς Ηράκλειος ώρμησε καὶ αὐτὸς πρὸς αὐτὸν, κἀκεῖ νος τὴν τοῦ βασιλέως παρουσίαν ἀκηκοώς σὺν πλήθει Τούρκων πολλῶν τῷ βασιλεῖ ὑπηντίαζε, καὶ ἀποδὰς τοῦ ἵππου τῷ βασιλεῖ κατὰ γῆς προσκυ νεῖ. Ἐποίει δὲ τοῦτο καὶ ὁ σὺν αὐτῷ πᾶς ὄχλος. Ο δὲ βασιλεὺς τὸ ὑπερβάλλον τῆς τιμῆς θεασάμενος ἐδήλου αὐτῷ ὡς εἰ τὰ τῆς φιλίας αὐτῷ βέβαια είη, καὶ ἐποχούμενον πλησιάζειν, καὶ ἅμα τέκνον ἴδιον ἀποκαλῶν. Οὕτως οὖν οὗτος ἀσπάζεται τῷ βασιλεῖ. Ο δὲ ὃν περιέκειτο στέφανον τῆς κεφαλῆς λαβὼν τῇ τοῦ Τούρκου κεφαλῇ περιέθετο, συμποσιάσας τε αὐτῷ πάντα τὰ εἰς ὑπηρεσίαν τοῦ συμποσίου σκεύη ἅμα καὶ στολῇ βασιλικῇ καὶ ἐνωτίοις ἐκ μαργάρων κεκοσμημένοις δωρεῖται αὐτῷ. Ὡσαύτως δὲ καὶ τοὺς περὶ αὐτὸν ἄρχοντας οι τοῖς ὁμοίοις ἐνωτίοις αὐτο χειρίᾳ ἐκόσμει. Εἶτα δεδιὼς μὴ τὰ αὐτὰ τῷ ᾿Αβάρω καὶ παρ' ἐκείνου πείσεται, ἐπικρατέστερα δ' αὐτῷ καὶ τὰ τῆς συμβάσεως ἀπεργάζεται ", παραδείκνυ σιν αὐτῷ τῆς θυγατρὸς Εὐδοκίας εἰκόνα, ἔφη τε πρὸς αὐτόν· ο ὡς ἥνωσεν ἡμᾶς ὁ Θεὸς, σὲ τέκνον ἐμὸν ἀπέδειξεν. Ἰδοὺ δὲ αὕτη θυγάτηρ μου ἐστι καὶ 'Ρω και τῶν Ρ. 59 ἐπὶ? το στολὴν βασιλικήν Ρ σι Ρ " ἀπεργάσεται προσθεσ ταῖς οι τοὺς — ἄρχοντας τοῖς - άρχου Απάρας διὰ τοῦ Εὐξείνου. ἐστράτευσε μετὰ πλοίων διὰ τοῦ Εὐξείνου Πόντου, επι Τίκτεται. προθεω Κἀκεῖνος. Καὶ ἀποτὰς τοῦ ἵππου. Inalidlem porro legatos cum donis ad Turcarum prin cipem destinat, quibus eum ad belli contra Persas 18 societatem alliceret. His ille acceptis auxilio futurum se pollicitus est. Ea re gavisus Heraclius ad illum ipse perrexit [an. 625]. Qui adesse impera torem audiens cum magna Turcarum manu obviam processit, et ex equo desiliens humi se coram illo prostravit. Idem et universi ejus comites fecerunt. Imperator tantum sibi ab illis honorem exhiberi videns, duci eorum significat, si Armam ac since ram amicitiam inire vellet, equo etiam vectus ac cederet, filium insuper eumdem appellans. lla de mom ad imperatoris complexum admissus est, qui detractam sibi coronam Turcæ capiti imposuit. Cumque hunc ad convivium invitasset, omnia con vivii vasa atque utensilia cum regia veste et inau ribus ex margaritis ei donavit. Dedit et inaures alias principibus qui eum comitabantur, quas manu sua dilargitus est. Post haer, veritus ne idem quod Avarus feceral contra se tentaret, fœdus istud firmioribus vinculis astrinxit. Nam Eudociæ filiæ imaginem demonstrans hunc in modum alloquitur Cum primum nos Deus conciliavit, filium te meum esse voluit. En igitur et filiam meam el Romanorum Augustam, quam, si me adjuveris et contra hostes auxilium dederis, uxorem tibi spondeo.» Ad hæc barbarus imaginis pulchritudine et ornatu in ar chetypi amorem impulsus, eo ad firmandam socie corr. Petavius. si sana lectio est, hoc Pascha in a. d. 624 incurrit, cyclo solis Romano 17 bissexiili, litt. Dem. G, term. pasch. v ld. Ap., feria 4, Dom. Pasch. xvII Kal. Maias, hoc est Apr. 15. Ex methodo vero Maximi cyclo solis 12, concurrentes 7 cun reg lari 9 Apr., hoc est 2, dant feriam 2 in termino. Ergo 15 Apr. Pascha. veruun falsum omnino Caro nicon illud esse ex eo validissime probatur, quod Heraclius a. imperii 14 Cpoli esse non potuit; bac enim anno eum in Albania hiemem traduxisset; appelínte vere, molis ex Albania castris, ut ait Theo phanes, in Persidem erupit, totoque deinceps anno cum Chosrois ducibus pugnavit. Ne diutius differam, ita prorsus existimo, Pascha illud in Chronico commemoratum celebratum ab Heraclio esse a. imperii 13, ind. 11, Christi 63 quo anno cyclo solis Cpolitano 11, Iune 16 termi rus Pasch. 21 Martii. Concurrentes 5 cum 4 dant feriam 2 in termnino. luleo Martii 27 Dominica paschalis. Idem convenit apud Latinos cyclo solis 46 litt. Dom. B. Atque hoc quiden anno, auctore Theophane, Heraclius, qui auiuo su periore Cpolim hiemandi causa ex Armenia re dierat, Martii 15, iud. 11 coutra Chosroen egres sus est. Quod autem 25 Martii profectus in Chro nico legitur, facile um Theophane cohciliari potest. Quid si enim pro us' scripsit Theophanes xe'? quid si in itinere aliquantisper moratus est? aut Nico media ipso die Annuntiationis profectus tertio iude die Pascha celebravit. Postremo ex his omnibus apparet primam llera chii profectionem in Orientem accidisse a. C. 622, Heraclit 13, indict. 10. Petavius, Prochronismus esi a. fere triumn. quæ enim sequuntur non auto illo quo primuin profectus est Heraclius, imperii videlicet 13, sed 16 contigerunt, ut est apud Cedre num ac Theophanem, cum Chosroes sæpe ab Hera clio victus, ingentibus undique conflatis copiis, ea rum partem Saino præfecto tradidit et adversus imperatorem opposuit, alteram cum Sarbaro Cpolim misit, ut cum Hunnis occidentalibus, quos Avares vocant, ac Sclavinis et Gepidis urbem oppugnaret Heraclius contra trifariam exercitu distributo par tem unam ad urbis præsidium submittit, secundam Theodoro fratre duce Saini copiis objecit. Ipse cum tertia Lazorum regionem adiit, Turcorumque sive Chazarum auxilia contraxit. Fieri quidem potest ut antea a Turcis auxilium postularit et ad eos ipse perrexerit., anno siquidem expeditionis primo Cedrenus, ac sibi Turcorum copias adjunxit. Sed congressus ille cum eorum principe nonnisi eo quo dixi ammo contigit. Heraclii liberos labes in pla brevi tabula descripios. Heraclius vero iste Lazarum regione natus plane a Constantiuo dis tinguendus est, qui diu ante Cpoti ex Martina sus ceptus est, ut suo loco demonstrabitur. De anno ninil exploratum habemus. Zebeel Chazarum dux ab iisdem scriptoribus nunenpatur, qui per Caspias portas in Persidem irrupit. Unde redeunti ex Lazica Heraclius occurrit, tumque se mutuo perhumaniter accepe ront. Theophanes, p.

col. 903–904page 448 of 529

PG 100:903μαίων Αὐγοῦστα. Εἰ οὖν συναίρεις μοι καὶ βοηθεῖς 19 κατὰ τῶν ἐχθρῶν, εἰς γυναῖκα δίδωμί σοι αὐτήν. ο Ὁ δὲ τῷ κάλλει τῆς εἰκόνος καὶ τῷ περὶ αὐτὴν κόσμῳ τρωθεὶς ἔρωτι τοῦ ἀρχετύπου ἔτι μᾶλλον ἐπὶ τῇ συμμαχίᾳ ἐπέκειτο. Εὐθὺς οὖν ἄρχοντα καὶ πλῆθος Τούρκων τῷ βασιλεῖ παραδίδωσι· σὺν αὐτοῖς τε εἰς τὴν Περσικὴν εἰσβαλών τάς τε πόλεις καθήρει καὶ τὰ πυρεῖα διέστρεφεν. Εφ' ἑνὸς δὲ τούτων εξ ρηται Χοσρόης ἑαυτὸν θεοποιήσας. Ἐν τῇ τούτου στέγῃ ἑαυτὸν καθήμενον ὡς ἐν οὐρανῷ ἀναστήλωσεν, ἀστραπὰς καὶ ἥλιον καὶ σελήνην συγκατασκευάσας, ἀγγέλους περιεστῶτας αὐτῷ, καὶ βροντήν διὰ μηχα νῆς ποιεῖν καὶ δειν ὁπόταν θελήσειεν. Τοῦτο τὸ βδέ λυγμα θεασάμενος Ηράκλειος εις γην κατέρριψε καὶ ὡς κονιορτόν διέλυσε. Χοσρόης τοίνυν ἀκούσας τά τε ἄλλα πάντα καὶ ὡς Τοῦρκοι συμμαχοῦσιν Ηρακλείῳ, δῆλα ἐποίει πάντα διὰ γραφῆς τῷ Σαρβάρῳ, καὶ ὡς ταχέως πρὸς αὐτὸν ἐκ τῆς Ῥω μαϊκῆς ἀναζευγνύναι καὶ Ηράκλειον ἀμύνασθαι μηδὲ γὰρ δύνασθαι τῷ πλήθει τῷ ἐκείνου ἀντικαθίστασθαι. Τὸ δὲ γράμμα περιτραπέν Ηρακλείῳ ἐγχειρίζεται. Ὁ δὲ τοῦτο ἀναγνούς ταῦτα μὲν ἐξηφάνισεν, ἑτέραν δὲ γραφὴν ὡς ἀπὸ Χοσρόου σκηψάμενος τῷ Σαρβάρῳ ἐκτίθεται σ, τῇ ἐκείνου σφραγίδι σημηνάμενος, ἔχουσαν οὕτως· Ο Καίσαρ Ρωμαίων φιλίαν μετὰ Τούρκων ἐσπείσατο καὶ εἰσῆλθε μέχρι τοῦ ᾿Αδορυαδιγάνου καλουμένου τόπου, καὶ ὅτι πέμψας στρατιάν κατ' αὐτοῦ σε αὐτόν τε καὶ τοὺς Τούρκους διώλεσα, οἱ δὲ περιλειφθέντες ἔφυγεν. Μὴ οὖν ἀπάρῃς ἐκ τῆς Ῥωμαίων γῆς, ἀλλὰ τῇ Χαλκηδόνι προσέδρευε, Ρωμαίους αἰχμαλωτεύων καὶ ληϊζόμενος.» Καὶ Σάρβαρος μὲν τὸ γράμμα δεξάμενος τῆς προσεδρίας είχετο. 20 ] Οἱ δὲ "Αβαροι ἐπεὶ τὰς σπονδὰς διέλυσαν ὡς] εἰς “ἐντίθεται? σε καθ᾽ αὑτοῦ Ρ Εφ' ἑνὸς δὲ τούτων. Καί τις πρὸς αὐτὸν οὐρανὸς τοῦ Χοσρόου Μηχανοτευχεῖς ἐξεπομβρῶν τὰς δρόσους. Γέρον Συρακόσιε νῦν γεωμέτρα 1 Ο γῆν ἀνασπῶν μηχανῇ τῇ τρισπάτῳ Βοῶν ὅπη ἀδῶ, καὶ σαλεύσω τὴν χθόνα. Ἐξ παρασπᾶν τοὺς ἀπαλευτους όρους Ηττῶ γυναικὸς μηχαναῖς εὐμηχάνοις. ὅπα βῶ. Χοσρόης τοίνυν. Ο δὲ Σάρβαρος, ἐπὶ τούτοις ἀχθεσθεὶς ὅμως τὴν Χαλκηδόνα παρακαθήμενος οὐ μετέστη, ἀλλ᾽ αὐτοῦ ἐχείμασε, πραϊδεύων τὰ περατικὰ μέρη. 'Αδορυαδιγάνου. Οἱ δὲ "Αβαροι.

μαίων Αὐγοῦστα. Εἰ οὖν συναίρεις μοι καὶ βοηθεῖς 19 κατὰ τῶν ἐχθρῶν, εἰς γυναῖκα δίδωμί σοι αὐτήν. ο Ὁ δὲ τῷ κάλλει τῆς εἰκόνος καὶ τῷ περὶ αὐτὴν κόσμῳ τρωθεὶς ἔρωτι τοῦ ἀρχετύπου ἔτι μᾶλλον ἐπὶ τῇ συμμαχίᾳ ἐπέκειτο. Εὐθὺς οὖν ἄρχοντα καὶ πλῆθος Τούρκων τῷ βασιλεῖ παραδίδωσι· σὺν αὐτοῖς τε εἰς τὴν Περσικὴν εἰσβαλών τάς τε πόλεις καθήρει καὶ τὰ πυρεῖα διέστρεφεν. Εφ' ἑνὸς δὲ τούτων εξ ρηται Χοσρόης ἑαυτὸν θεοποιήσας. Ἐν τῇ τούτου στέγῃ ἑαυτὸν καθήμενον ὡς ἐν οὐρανῷ ἀναστήλωσεν, ἀστραπὰς καὶ ἥλιον καὶ σελήνην συγκατασκευάσας, ἀγγέλους περιεστῶτας αὐτῷ, καὶ βροντήν διὰ μηχα νῆς ποιεῖν καὶ δειν ὁπόταν θελήσειεν. Τοῦτο τὸ βδέ λυγμα θεασάμενος Ηράκλειος εις γην κατέρριψε καὶ ὡς κονιορτόν διέλυσε. Χοσρόης τοίνυν ἀκούσας τά τε ἄλλα πάντα καὶ ὡς Τοῦρκοι συμμα χοῦσιν Ηρακλείῳ, δῆλα ἐποίει πάντα διὰ γραφῆς τῷ Σαρβάρῳ, καὶ ὡς ταχέως πρὸς αὐτὸν ἐκ τῆς Ῥω μαϊκῆς ἀναζευγνύναι καὶ Ηράκλειον ἀμύνασθαι μηδὲ γὰρ δύνασθαι τῷ πλήθει τῷ ἐκείνου ἀντικαθί στασθαι. Τὸ δὲ γράμμα περιτραπέν Ηρακλείῳ ἐγχει ρίζεται. Ὁ δὲ τοῦτο ἀναγνούς ταῦτα μὲν ἐξηφάνι σεν, ἑτέραν δὲ γραφὴν ὡς ἀπὸ Χοσρόου σκηψάμενος τῷ Σαρβάρῳ ἐκτίθεται σ, τῇ ἐκείνου σφραγίδι σημη νάμενος, ἔχουσαν οὕτως· Ο Καίσαρ Ρωμαίων φιλίαν μετὰ Τούρκων ἐσπείσατο καὶ εἰσῆλθε μέχρι τοῦ ᾿Αδορυαδιγάνου καλουμένου τόπου, καὶ ὅτι πέμψας στρατιάν κατ' αὐτοῦ σε αὐτόν τε καὶ τοὺς Τούρκους διώλεσα, οἱ δὲ περιλειφθέντες ἔφυγεν. Μὴ οὖν ἀπάρῃς ἐκ τῆς Ῥωμαίων γῆς, ἀλλὰ τῇ Χαλκηδόνι προσέδρευε, Ρωμαίους αἰχμαλωτεύων καὶ ληϊζόμενος.» Καὶ Σάρβαρος μὲν τὸ γράμμα δεξάμενος τῆς προσεδρίας είχετο. 20 616] Οἱ δὲ "Αβαροι ἐπεὶ τὰς σπονδὰς διέλυσαν ὡς] εἰς “ἐντίθεται? σε καθ᾽ αὑτοῦ Ρ Εφ' ἑνὸς δὲ τούτων. Καί τις πρὸς αὐτὸν οὐρανὸς τοῦ Χοσρόου Μηχανοτευχεῖς ἐξεπομβρῶν τὰς δρόσους. Γέρον Συρακόσιε νῦν γεωμέτρα 1 Ο γῆν ἀνασπῶν μηχανῇ τῇ τρισπάτῳ Βοῶν ὅπη ἀδῶ, καὶ σαλεύσω τὴν χθόνα. Ἐξ παρασπᾶν τοὺς ἀπαλευτους όρους Ηττῶ γυναικὸς μηχαναῖς εὐμηχάνοις. ὅπα βῶ. Χοσρόης τοίνυν. Ο δὲ Σάρβαρος, ἐπὶ τούτοις ἀχθεσθεὶς ὅμως τὴν Χαλκηδόνα παρακαθήμενος οὐ μετέστη, ἀλλ᾽ αὐτοῦ ἐχείμασε, πραϊδεύων τὰ περατικὰ μέρη. 'Αδορυαδιγάνου. Οἱ δὲ "Αβαροι. latem propensior factus est. Statim igitur Turca rum copias cum duce imperatori tradidit. Qui buscum in Persidem irruens oppida subvertit atque ignis delubra prosternit. Horum in uno Chosrois simulacrum reperit divino habitu consecratum. Nam in hujus tecto tanquam in cœlo quodam se dentem se collocaverat. Expressæ circum erant fulgurum ac solis et lunæ species, circumstante angelorum turba. Præter hæc, machina erat qua fulmina, cum vellet, aut pluvias mitteret. Hor: des testandum monstrum conspicatus Heraclius humi dejicit et in pulverem comminuit. Postquam Cho sroes cum alia omnia comperit, tum Turcas ab He raclio in societatem receptos, de his certiorem per litteras Sarbarum reddit, ac quam celerrime ex 6 Romanorum finibus ad se reverti jubet et Heraclio copias suas opponere: neque enim se illius exerci tum sustinere posse. Hæc porro litteræ in itinere intercepta ad Heraclium delatae sunt; quibus ille perlectis et suppressis alias tanquam a Chosroe Kissas supposuit, et illius sigillo obsignatas ad Sar barum misit, quibus ea continebantur Romanorum imperatorem cum Turcis amicitiam iniisse et Adorya diganum usque pervenisse, quem misso a se exercitu cum Turcis esse profligatum, reliquos fuga sibi consu-. luisse. Quamobrem hortari ne ex Romanorum agro exercitum transportet, sed Chalcedonem obsidere ac Romanos capere prædarique pergat. Quibus acceptis litteris Sarbarus eodem in loco substitit. [an. At Abari dissoluta jam pace, et Petavius. Gazacum urbem Ce- 17 pugnasse id imperatorem scribunt, ut Chosroi drenus ac Theophanes vocant; ubi et Cræsi the sauros asservatos fuisse tradunt. Hujus bistoriam describit Joannes Tzetzes Chil. 3, Hist. 66, qui et ex Pisidæ Heracliade hos ianibos producit in 5 versu corr. Bis a Chosroe Sabarus vel Sarbanazas in Bithyniam missus ac revocatus (quod aute a nobis observatum necessario hoc loco repeten dum est), primuma. Heraclii 13, cum irrumpente in Perside Heraclio redire illico jussus est, secundo a. 16 ejusdem Heraclii, quando et Chalcedonem oppugnavit; nec inde digressus est, tametsi ex Avarum clade ingens damnum ac moerorem cepisset ait Cedrenus, Causam tam pertinacis moræ nullus historicorum affert præter bunc Nicephorum: sane enim ficto illo Chosrois mandato vel invitus substitit. At enim turbant Cedrenus ac Theophanes, dum a. Heraclii terrorem objiceret,” quo is Sarbarum a Byzantii ob→ sidione revocaret. Etenim si hoc tantopere studebat Heraclius, quid attinebat revocatum cumdem com mentitiis litteris retinere? sed nimirum ante Ava ricam cladem ac solutam Byzantii obsidionemn re trahere Sarbarum voluit, ne a duobus potentissimis exercitibus opprimeretur. Idem ubi feliciter ad ur bem gesta omnia cognovit, attritis magna ex parte Chosrois viribus, ne cum recentibus Sarhari copiis instaurandum certamen esset, nullo aut levi dome stico periculo ad Chalcedonem commorari passus est. Itaque quæ a Cedreno ac Theophane narrantur, ea alieno tempore usurpata ad superiores annos referenda sunt. Longe gravior est Constantini M. nassis in hac historia lapsus, qui Chosroen ait Byzantium usque exercitum duxisse, quem quidem per duces suos absentem omnia gessisse constat. Porro litteras deinceps alias a Chosroe missas et a Romanis interceptas Sarbaroque traditas narraut Theophanes et Cedrenus. Verum eæ non ad Sar barum scriptæ, sed de eo necando ad collegam Cardarichaum data fuerant. Androegam nominare vi dentur iidem illi scriptores, cum tradunt Cuazaros per Caspias portas in Androegæ regionem eruptio nem fecisse. Rursus Avares a Chosroe sollicitati ad urbem adveniunt. Quod a. C. 63

col. 905–906page 449 of 529

PG 100:905( καὶ γὰρ Ηράκλειος, πρὶν Πέρσας ἐκστρατεῦσαι, Λ δώροις πρὸς αὐτοὺς ταύτας ἐβεβαίου, ὑποσχόμενος παρασχεῖν αὐτοῖς νομισμάτων μυριάδας είκοσι, ὁμήρους αὐτοῖς δεδωκώς ἕνα τῶν υἱῶν Ἰωάννην τούνομα, δν δὴ καὶ Αταλάριχον ἐκάλεσε, νόθος δὲ ἦν αὐτῷ ἐκ παλλακῆς, καὶ Στέφανον ἀνεψιόν αὐτοῦ, υἱὸν Μαρίας τῆς ἀδελφῆς αὐτοῦ καὶ Εὐτροπίου ", ἔτι δὲ καὶ Ἰωάννην ἕτερον, υἱὸν Βώνου τοῦ πατρικίου, καὶ αὐτὸν ἐκ παλλακῆς αὐτῷ γεγονότα). Καὶ αὐτοὶ ἐκστρατεύοντες τῷ τείχει τοῦ Βυζαντίου πελάζουσιν, εὐθύς τε πάντα ἐνεπίπρων τὰ προάστεια. Καὶ ὥσπερ ἀναμερισάμενοι ἑκάτεροι τὸν Θρακικὸν Βόσπορον Πέρσαι μὲν τοὺς τῆς ᾿Ασιάτιδος μοίρας καθήρουν, *Αβαροι δὲ τὸν ἐπὶ Θράκης διέφθειρον χῶρον. 'Αλλήλοις τε λόγοις σ' (56) οἱ ᾿Αβαροι μηχανήματα τειχομάχα ἐτέκταινον· πύργοι δὲ ἦσαν ξύλινοι καὶ χελῶναι Β τὰ κατασκευάσματα. Καὶ ἐπεὶ προσῄεσαν τῷ τείχει τὰ ὄργανα, θεία δύναμις ἐξαπιναίως ταῦτα διέλυσε καὶ τοὺς ἐν αὐτοῖς τῶν ᾿Αβάρων μαχητὰς διώλεσεν 68. Ἐπειδὴ δὲ καὶ Σκλαβηνὰ πλήθη οἱ ᾿Αβαροι ἐπεφέροντο καὶ εἰς συμμαχίαν ἐχρῶντο, δεδώκεσαν δὲ αὐτοῖς σημεῖον ὡς ἡνίκα ἂν ἴδοιεν πυρσοὺς ἀναφθέντας εἰς τὸ Βλαχερνῶν προτείχισμα, τὸ καλούμενον Πτερόν, εὐθὺς ἅμα τοῖς μονοξύλοις ἀκατίοις κάτ κεῖνοι ἐπεξίοιεν, ὡς πλοΐμῳ ἀναφανέντες τὴν πόλιν κραταιῶς θορυβήσουσιν, αὐτοί τε ἀδείας λαβόμενοι ἐκ τῶν τειχῶν ἀνατρέχοντες ἐντὸς τῆς πόλεως γένωνται. Δῆλα οὖν ταῦτα Βώνῳ τῷ πατρικίῳ ἐγένοντο, καὶ αὐτὸς διήρεις μὲν καὶ τριήρεις ἁρμόσας, εἰς τὸν χῶρον ἐν ᾧ τὸ σημεῖον ἐδέδοτο, καθοπλίσας προσώρμισεν, ὡσαύτως καὶ πρὸς τὴν ἀντιπέρα ἀκτὴν τὰς διήρεις ἐπέλασεν, διαφρυκτωρεῖσθαί τε εὐθέως ἐπε έτρεψεν. "Οπερ δὴ οἱ Σκλάβοι θεασάμενοι ἐκ τοῦ ποταμοῦ τοῦ καλουμένου Βαρνύσσου ἀφώρμουν καὶ κατὰ τῆς πόλεως ᾔεσαν. Αἱ δὲ ἐπεκδραμοῦσαι καὶ εἰς μέσον αὐτοὺς ἀπολαβοῦσαι ἐκ τοῦ εὐθέος ἔκτεινον, καὶ αἵματι πολλῷ τὸ θαλάσσιον ὕδωρ ἐφοιν!σ σετο. Ἐν τοῖς πτώμασιν οὖν τῶν ἀναιρεθέντων καὶ γυναίκες Σκλαβηναι κατεφαίνοντο. ᾿Αλλὰ ταῦτα οἱ Βάρβαροι θεασάμενοι καὶ τῆς προσεδρίας ἀπειπόν τις πρὸς τὴν αὑτῶν ἀνεζεύγνυον. Ὁ δὲ ἀρχιερεὺς τῆς πόλεως σὺν Κωνσταντίνῳ τῷ βασιλεῖ εὐχαριστηΕὐτρόπιον Ρ. σ' ἀλλήλων τε ἐγγὺς Pelavius. ας διώλεσαν Ρ. (καὶ γὰρ Ἡράχλειος, πρὶν Πέρσας ἐκοτρατεῦσαι, δώροις πρὸς αὐτοὺς ταύτας ἐδεθαίου, ὑποσχόμενος παρασχεῖν αὐτοῖς νομισμάτων μυριάδας εἴχοσι, ὁμήρους αὐτοῖς δεδωχὼς ἕνα τῶν υἱῶν Ἰωάννην τοὔνομα, ὃν δὴ καὶ ᾿Αταλάριχον ἐχάλεσε, νόθος δὲ ἣν αὐτῷ ἐκ παλλακῆς, καὶ Στέφανον ἀνεψιὸν αὐτοῦ, υἱὸν Μαρίας τῆς ἀδελφῆς αὑτοῦ καὶ Εὐτροπίου δ᾽, ἔτι, δὲ καὶ Ἰωάννην ἕτερον, υἱὸν Ἰδώνου τοῦ πατρικίου, χαὶ αὐτὸν ἐχ παλλαχῆς αὐτῷ γεγονότα). Καὶ αὐτοὶ ἐχστρατεύοντες τῷ τείχει τοῦ Βυζαντίου πελάζουσιν, εὐθύς τε πάντα ἐνεπίπρων τὰ προάστεια. Καὶ ὥσπερ ἀναμερισάμενοι ἐχάτερο: τὸν Θρᾳκικὴὺν Βόσπορον Πέρσαι μὲν τοὺς τῆς ᾿Ασιάτιδος μοίρας καϑῇρουν, γΆθαροι δὲ τὸν ἐπὶ Θράκης διέφθειρον χῶρον, ᾿Αλλήλοις τε λόγοις 57 (00) οἱ ἴλδαροι μηχανήματα τειχομάχα ἐτέχταινον: πύργοι δὲ ἦσαν ξύλινοι καὶ χελῶναι τὰ κατασκευάσματα. Καὶ ἐπεὶ προσήεσαν τῷ τείχει πὰ ὄργανα, θεία δύναμις ἐξαπιναίως ταῦτα διέλυσε χαὶ τοὺς ἐν αὐτοῖς τῶν ᾿Αθάρων μαχητὰς διώλεσεν "5, Ἐπειδὴ δὲ καὶ Σχλαδηνὰ πλήθη οἱ "Αθαροι ἐπεφέροντο καὶ εἰς συμμαχίαν ἐχρῶντο, δεδώχεσον δὲ αὑτοῖς σημεῖον ὡς ἡνίκα ἂν ἴδοιεν πυρσοὺς ἀναφθέντας εἰς τὸ Βλαχερνῶν προτείχισμα, τὸ χαλούμενον Πτερὸν, εὐθὺς ἅμα τοῖς μονοξύλοις ἀκατίοις χὰχεῖνοι ἐπεξίοιεν, ὡς πλοίμῳ ἀναφανέντες τὴν πόλιν χραταιῶς θορυθήσουσιν, αὐτοί τε ἀδείας λαθόμενοι ἐκ τῶν τειχῶν ἀνατρέχοντες ἐντὸς τῆς πόλεως γένωνπαι, Δῆλα οὖν ταῦτα Βώνῳ τῷ πατρικίῳ ἐγένοντο, καὶ αὐτὸς διήρεις μὲν χαὶ τριήρεις ἁρμόσας, εἰς τὸν χῶρον ἐν ᾧ τὸ σημεῖον ἐδέδοτο, καθοπλίσας προσώρμίσεν, ὡσαύτως χαὶ πρὸς τὴν ἀντιπέρα ἀχτὴν τὰς διήρεις ἐπέλασεν, διαφρυχτωρεῖσθαί τε εὐθέως ἐπἔτρεψεν. Ὅπερ δὴ οἱ, Σχλάδοι θεασάμενο! ἐχ τοῦ ποταμοῦ τοῦ καλουμένου Βαρνύσσου ἀφώρμουν καὶ κατὰ τῆς πόλεως ἤεσαν, ΑἹ δὲ ἐπεχδραμοῦσαι καὶ εἰς μέσον αὐτοὺς ἀπολαθοῦσαι ἐκ τοῦ εὐθέος ἔχτεινον, καὶ αἵματι πολλῷ τὸ θαλάσσιον ὕδωρ ἐφοινίσ. σετο. Ἐν τοῖς πτώμασιν οὖν τῶν ἀναιρεθέντων καὶ γυναῖχες Σχλαδηναὶ χατεφαίνοντο. ᾿Αλλὰ ταῦτα οἱ Βάρθαροι θεασάμενοι χαὶ τῆς προσεδρίας ἀπειπόν. τες πρὸς τὴν αὐτῶν ἀνεζεύγνυον. Ὁ δὲ ἀρχιερεὺς τῆς πόλεως σὺν Κωνσταντίνῳ τῷ βασιλεῖ εὐχαρισττν

( καὶ γὰρ Ηράκλειος, πρὶν Πέρσας ἐκστρατεῦσαι, Λ δώροις πρὸς αὐτοὺς ταύτας ἐβεβαίου, ὑποσχόμενος παρασχεῖν αὐτοῖς νομισμάτων μυριάδας είκοσι, ὁμήρους αὐτοῖς δεδωκώς ἕνα τῶν υἱῶν Ἰωάννην τούνομα, δν δὴ καὶ Αταλάριχον ἐκάλεσε, νόθος δὲ ἦν αὐτῷ ἐκ παλλακῆς, καὶ Στέφανον ἀνεψιόν αὐτοῦ, υἱὸν Μαρίας τῆς ἀδελφῆς αὐτοῦ καὶ Εὐτροπίου ", ἔτι δὲ καὶ Ἰωάννην ἕτερον, υἱὸν Βώνου τοῦ πατρικίου, καὶ αὐτὸν ἐκ παλλακῆς αὐτῷ γεγονότα). Καὶ αὐτοὶ ἐκστρατεύοντες τῷ τείχει τοῦ Βυζαντίου πελάζουσιν, εὐθύς τε πάντα ἐνεπίπρων τὰ προάστεια. Καὶ ὥσπερ ἀναμερισάμενοι ἑκάτεροι τὸν Θρακικὸν Βόσπορον Πέρσαι μὲν τοὺς τῆς ᾿Ασιάτιδος μοίρας καθήρουν, *Αβαροι δὲ τὸν ἐπὶ Θράκης διέφθειρον χῶρον. 'Αλλή- λοις τε λόγοις σ' (56) οἱ ᾿Αβαροι μηχανήματα τειχο- μάχα ἐτέκταινον· πύργοι δὲ ἦσαν ξύλινοι καὶ χελῶναι Β τὰ κατασκευάσματα. Καὶ ἐπεὶ προσῄεσαν τῷ τείχει τὰ ὄργανα, θεία δύναμις ἐξαπιναίως ταῦτα διέλυσε καὶ τοὺς ἐν αὐτοῖς τῶν ᾿Αβάρων μαχητὰς διώλε- σεν 68. Ἐπειδὴ δὲ καὶ Σκλαβηνὰ πλήθη οἱ ᾿Αβαροι ἐπεφέροντο καὶ εἰς συμμαχίαν ἐχρῶντο, δεδώκεσαν δὲ αὐτοῖς σημεῖον ὡς ἡνίκα ἂν ἴδοιεν πυρσοὺς ἀνα- φθέντας εἰς τὸ Βλαχερνῶν προτείχισμα, τὸ καλούμε- νον Πτερόν, εὐθὺς ἅμα τοῖς μονοξύλοις ἀκατίοις κάτ κεῖνοι ἐπεξίοιεν, ὡς πλοΐμῳ ἀναφανέντες τὴν πόλιν κραταιῶς θορυβήσουσιν, αὐτοί τε ἀδείας λαβόμενοι ἐκ τῶν τειχῶν ἀνατρέχοντες ἐντὸς τῆς πόλεως γένων- ται. Δῆλα οὖν ταῦτα Βώνῳ τῷ πατρικίῳ ἐγένοντο, καὶ αὐτὸς διήρεις μὲν καὶ τριήρεις ἁρμόσας, εἰς τὸν χῶρον ἐν ᾧ τὸ σημεῖον ἐδέδοτο, καθοπλίσας προσώρ μισεν, ὡσαύτως καὶ πρὸς τὴν ἀντιπέρα ἀκτὴν τὰς διήρεις ἐπέλασεν, διαφρυκτωρεῖσθαί τε εὐθέως ἐπε έτρεψεν. "Οπερ δὴ οἱ Σκλάβοι θεασάμενοι ἐκ τοῦ ποταμοῦ τοῦ καλουμένου Βαρνύσσου ἀφώρμουν καὶ κατὰ τῆς πόλεως ᾔεσαν. Αἱ δὲ ἐπεκδραμοῦσαι καὶ εἰς μέσον αὐτοὺς ἀπολαβοῦσαι ἐκ τοῦ εὐθέος ἔκτει- νον, καὶ αἵματι πολλῷ τὸ θαλάσσιον ὕδωρ ἐφοιν!σ σετο. Ἐν τοῖς πτώμασιν οὖν τῶν ἀναιρεθέντων καὶ γυναίκες Σκλαβηναι κατεφαίνοντο. ᾿Αλλὰ ταῦτα οἱ Βάρβαροι θεασάμενοι καὶ τῆς προσεδρίας ἀπειπόν τις πρὸς τὴν αὑτῶν ἀνεζεύγνυον. Ὁ δὲ ἀρχιερεὺς τῆς πόλεως σὺν Κωνσταντίνῳ τῷ βασιλεῖ εὐχαριστη- Εὐτρόπιον Ρ. σ' ἀλλήλων τε ἐγγὺς Pelavius. ας διώλεσαν Ρ. enim Heraclius priusquam in Persas exercitum du- ceret, nuneribus ad eos missis illam firmaverat, atque insuper ducenta his nummorum millia promi- serat, obsidesque dederat Joannem cognomento Atalaricum naturalem filium, ex concubina natum:, et Stephanum consobrinum Mariæ sororis filium, et Eutropium, necnon et Joannem alterum Boni pa- tricii filium, eumdemque spurium et ex pellice sus- ceptum. Sed Barbari expeditione facta castra ad Cpolim admovent, ibique suburbana omnia incendio vastant. Ita diviso inter se velut Thracio Bosporo, Persæ Asiaticum limitem, Avares Thraciam infe- stabant. lidem ad muros expugnandos machinas fa- bricaverant, turres scilicet ligneas et festudines; quas cum mœnibus admovissent, repente divina virtute dissolute sunt, obtritis qui in illis erant Avarum propugnatoribus. Erant in croumdeu exercitu Sclavinorum auxiliares copiæ bene multæ, quas illi secum adduxerant; quibus et signum de- derant, ut cum accensas faces ex Blachernarum munitione conspexissent quam Alam nuncupant, statim actuariis lembis irrumperent, et remigio ad urbem subvecti tumultum ac terrorem injicerent, per quem nullo prohibente, ipsi de muris subito impetu facto urbem invaderent. Quibus ad Bonum 21 patricium perlatis, nox biremibus ac triremi bus instructis armisque dispositis ad eum locum unde signum attollendum erat classem dirigit, co- demque tempore biremes contrarium ad littus appli- cat. Inde facibus erectis signum dari jubet. Hoc ubi Sclavi conspicati sunt, e Ouvio quem Barnys- sum vocant recta ad urbem navigiis feruntur. At nostri obviam progressi in medium receptos et cir- cumventos opprimunt, tantaque cædes hostium facta est ut mare ipsum purpureo colore tingeretur. Inter cæsorum cadavera Sclavinæ quoque mulieres inventa sunt. Quæ cum omnia Barbari conspexis- sent, obsidionis ac moræ pertasi in patriam re- vertuntur. Tum patriarcha cum Constantino impr- ratore ad divæ Virginis templum, quod in Blachernis erat, progressi ingentes Deo gratias persolvunt, ibidemnque murum ad hujus templi præsidium medi- VARIA LECTIONES. (καὶ γὰρ Ἡράχλειος, πρὶν Πέρσας ἐκοτρατεῦσαι, δώροις πρὸς αὐτοὺς ταύτας ἐδεθαίου, ὑποσχόμενος παρασχεῖν αὐτοῖς νομισμάτων μυριάδας εἴχοσι, ὁμήρους αὐτοῖς δεδωχὼς ἕνα τῶν υἱῶν Ἰωάννην τοὔνομα, ὃν δὴ καὶ ᾿Αταλάριχον ἐχάλεσε, νόθος δὲ ἣν αὐτῷ ἐκ παλλακῆς, καὶ Στέφανον ἀνεψιὸν αὐτοῦ, υἱὸν Μαρίας τῆς ἀδελφῆς αὑτοῦ καὶ Εὐτροπίου δ᾽, ἔτι, δὲ καὶ Ἰωάννην ἕτερον, υἱὸν Ἰδώνου τοῦ πατρικίου, χαὶ αὐτὸν ἐχ παλλαχῆς αὐτῷ γεγονότα). Καὶ αὐτοὶ ἐχστρατεύοντες τῷ τείχει τοῦ Βυζαντίου πελάζουσιν, εὐθύς τε πάντα ἐνεπίπρων τὰ προάστεια. Καὶ ὥσπερ ἀναμερισάμενοι ἐχάτερο: τὸν Θρᾳκικὴὺν Βόσπορον Πέρσαι μὲν τοὺς τῆς ᾿Ασιάτιδος μοίρας καϑῇρουν, γΆθαροι δὲ τὸν ἐπὶ Θράκης διέφθειρον χῶρον, ᾿Αλλή- λοις τε λόγοις 57 (00) οἱ ἴλδαροι μηχανήματα τειχο- μάχα ἐτέχταινον: πύργοι δὲ ἦσαν ξύλινοι καὶ χελῶναι τὰ κατασκευάσματα. Καὶ ἐπεὶ προσήεσαν τῷ τείχει πὰ ὄργανα, θεία δύναμις ἐξαπιναίως ταῦτα διέλυσε χαὶ τοὺς ἐν αὐτοῖς τῶν ᾿Αθάρων μαχητὰς διώλε- σεν "5, Ἐπειδὴ δὲ καὶ Σχλαδηνὰ πλήθη οἱ "Αθαροι ἐπεφέροντο καὶ εἰς συμμαχίαν ἐχρῶντο, δεδώχεσον δὲ αὑτοῖς σημεῖον ὡς ἡνίκα ἂν ἴδοιεν πυρσοὺς ἀνα- φθέντας εἰς τὸ Βλαχερνῶν προτείχισμα, τὸ χαλούμε- νον Πτερὸν, εὐθὺς ἅμα τοῖς μονοξύλοις ἀκατίοις χὰ- χεῖνοι ἐπεξίοιεν, ὡς πλοίμῳ ἀναφανέντες τὴν πόλιν χραταιῶς θορυθήσουσιν, αὐτοί τε ἀδείας λαθόμενοι ἐκ τῶν τειχῶν ἀνατρέχοντες ἐντὸς τῆς πόλεως γένων- παι, Δῆλα οὖν ταῦτα Βώνῳ τῷ πατρικίῳ ἐγένοντο, καὶ αὐτὸς διήρεις μὲν χαὶ τριήρεις ἁρμόσας, εἰς τὸν χῶρον ἐν ᾧ τὸ σημεῖον ἐδέδοτο, καθοπλίσας προσώρ- μίσεν, ὡσαύτως χαὶ πρὸς τὴν ἀντιπέρα ἀχτὴν τὰς διήρεις ἐπέλασεν, διαφρυχτωρεῖσθαί τε εὐθέως ἐπ- ἔτρεψεν. Ὅπερ δὴ οἱ, Σχλάδοι θεασάμενο! ἐχ τοῦ ποταμοῦ τοῦ καλουμένου Βαρνύσσου ἀφώρμουν καὶ κατὰ τῆς πόλεως ἤεσαν, ΑἹ δὲ ἐπεχδραμοῦσαι καὶ εἰς μέσον αὐτοὺς ἀπολαθοῦσαι ἐκ τοῦ εὐθέος ἔχτει- νον, καὶ αἵματι πολλῷ τὸ θαλάσσιον ὕδωρ ἐφοινίσ. σετο. Ἐν τοῖς πτώμασιν οὖν τῶν ἀναιρεθέντων καὶ γυναῖχες Σχλαδηναὶ χατεφαίνοντο. ᾿Αλλὰ ταῦτα οἱ Βάρθαροι θεασάμενοι χαὶ τῆς προσεδρίας ἀπειπόν. τες πρὸς τὴν αὐτῶν ἀνεζεύγνυον. Ὁ δὲ ἀρχιερεὺς τῆς πόλεως σὺν Κωνσταντίνῳ τῷ βασιλεῖ εὐχαρισττν

col. 907–908page 450 of 529

PG 100:907ρίους λιτὰς τῷ Θεῷ προσέφερον ἐν τῷ ναῷ τῆς Θεομήτορος τῷ ἐν Βλαχέρναις ἱδρυμένῳ ἀφικόμενο τεῖχος τα εὐθὺς δωμησάμενοι τοῦ ἱεροῦ ἐκείνου ναοῦ φρούριον κατέστησαν. Καὶ τὰ μὲν ᾿Αβάρων οὕτω πη εἶχεν. Μαθὼν δὲ Χοσρόης Ηράκλειον πλησιάσαντα τοῖς βασιλείοις Περσῶν ἐκπέμπει κατ' αὐτοῦ στρατο ηγόν τινα Ρυζάτην όνομα, γενναίον όντα καὶ ἔμπειρον τὰ πολέμια. Οὗτος ἐλθὼν τῷ βασιλεῖ παρατάσσεται, καὶ τῆς οἰκείας ἀφορμῶν φάλαγγος μόνος πρὸς μόνῳ 70 προκαλεῖτο διαμάχεσθαι. Ἡράκλειος δὲ ἐπεὶ οὐδένα τοῦ οἰκείου στρατοῦ προθυμούμενον ἐπεγίνωσκεν, αὐτὸς ἐξῄει κατὰ τοῦ βαρβάρου. Ο δὲ ὡς τὴν τοξικήν έμπειρος διστὸν ἡφίει, καὶ ἄκρων χειλέων τοῦ βασιλέως καθήπτετο· εἶτα καὶ ἄλλον όϊστὴν ἐξέπεμψε, καὶ τὸν σφυρον τι τοῦ ποδές ἐπέξυσεν. Αὐτὸς δὲ Ἡράκλειος τῷ ίππῳ ἐπῄει, και τε τις τῶν αὐτοῦ δορυφόρων προφθάσας τῶν ὤμων 18 Ρυζάτου ξίφει ἀπέτεμε, καὶ αὐτὸν πεσόντα δ βασιλεὺς κατηκόντισε καὶ εὐθὺς τὴν τούτου κεφαλ ἀπέτεμε. Ἐπὶ δὲ τῇ νίκῃ ταύτῃ προθυμίας ὁ τῶν Ρωμαίων στρατός πλησθεὶς, αισθόμενος τὴν τοῦ βασιλέως παρρησίαν, κατὰ Περσῶν ἐχώρουν συντονώτατα, καὶ ἀνὰ κράτος ἡττηθέντας ἐδίωκον και πλῆθος αὐτῶν πολὺ ἀπέκτειναν. Οἱ δὲ Περσῶν ἄρχοντες ἐπεὶ διεγνώκεσαν ὡς το καὶ τεῖχος? - το μόνον: πρός. ώμον? ΡΕΤΑ ΤΗ ΝΟΤΑ. Εὐθὺς δωμησάμενοι. 15, 47, Μαθὼν δὲ Χοσρόης. 17, Τῇ δὲ δωδεκάτη του Δεκεμβρίου μηνός ἡμέρᾳ Σαββάτου ἐκροτήθη ὁ πό λεμος. Καὶ τῆς οἰκείας ἀφορμῶν.: Καὶ προπηδήσας πάντων ὁ βασιλεὺς ἄρχοντι μεγάλῳ τῶν Περσῶν συναντᾷ, καὶ τῇ τοῦ Θεοῦ δυνάμει καὶ τῆς Θεοτόκου καταβάλλει τοῦτον. ἄρχοντ Οἱ δὲ Περσῶν ἄρχοντες. τῆς ἐνισταμένης πρώτης Ινδικτιώνος, 17: Τῇ δὲ θ' τοῦ Ὀκτωβρίου μη νός, ιε' ίνδ. κατέλαβεν εἰς τὴν χώραν Χαμαηθὰ, καὶ διανέπαυσε τὸν λαὸν ἑβδομάδα μίαν.

ρίους λιτὰς τῷ Θεῷ προσέφερον ἐν τῷ ναῷ τῆς Θεομήτορος τῷ ἐν Βλαχέρναις ἱδρυμένῳ ἀφικόμενο τεῖχος τα εὐθὺς δωμησάμενοι τοῦ ἱεροῦ ἐκείνου ναοῦ φρούριον κατέστησαν. Καὶ τὰ μὲν ᾿Αβάρων οὕτω πη εἶχεν. Μαθὼν δὲ Χοσρόης Ηράκλειον πλησιάσαντα τοῖς βασιλείοις Περσῶν ἐκπέμπει κατ' αὐτοῦ στρατο ηγόν τινα Ρυζάτην όνομα, γενναίον όντα καὶ ἔμπειρον τὰ πολέμια. Οὗτος ἐλθὼν τῷ βασιλεῖ πα ρατάσσεται, καὶ τῆς οἰκείας ἀφορμῶν φάλαγγος μόνος πρὸς μόνῳ 70 προκαλεῖτο διαμάχεσθαι. Ηρά κλειος δὲ ἐπεὶ οὐδένα τοῦ οἰκείου στρατοῦ προθυμού μενον ἐπεγίνωσκεν, αὐτὸς ἐξῄει κατὰ τοῦ βαρβάρου. Ο δὲ ὡς τὴν τοξικήν έμπειρος διστὸν ἡφίει, καὶ ἄκρων χειλέων τοῦ βασιλέως καθήπτετο· εἶτα καὶ ἄλλον όϊστὴν ἐξέπεμψε, καὶ τὸν σφυρον τι τοῦ ποδές ἐπέξυσεν. Αὐτὸς δὲ Ἡράκλειος τῷ ίππῳ ἐπῄει, και τε τις τῶν αὐτοῦ δορυφόρων προφθάσας τῶν ὤμων 18 Ρυζάτου ξίφει ἀπέτεμε, καὶ αὐτὸν πεσόντα δ βασιλεὺς κατηκόντισε καὶ εὐθὺς τὴν τούτου κεφαλ ἀπέτεμε. Ἐπὶ δὲ τῇ νίκῃ ταύτῃ προθυμίας ὁ τῶν Ρωμαίων στρατός πλησθεὶς, αισθόμενος τὴν τοῦ βασιλέως παρρησίαν, κατὰ Περσῶν ἐχώρουν συντο νώτατα, καὶ ἀνὰ κράτος ἡττηθέντας ἐδίωκον και πλῆθος αὐτῶν πολὺ ἀπέκτειναν. Οἱ δὲ Περσῶν ἄρχοντες ἐπεὶ διεγνώκεσαν ὡς το καὶ τεῖχος? - το μόνον: πρός. ώμον? ΡΕΤΑ ΤΗ ΝΟΤΑ. Εὐθὺς δωμησάμενοι. 15, 47, Μαθὼν δὲ Χοσρόης. 17, Τῇ δὲ δωδεκάτη του Δεκεμβρίου μηνός ἡμέρᾳ Σαββάτου ἐκροτήθη ὁ πό λεμος. Καὶ τῆς οἰκείας ἀφορμῶν.: Καὶ προπηδήσας πάντων ὁ βασιλεὺς ἄρχοντι μεγάλῳ τῶν Περσῶν συναντᾷ, καὶ τῇ τοῦ Θεοῦ δυνάμει καὶ τῆς Θεοτόκου καταβάλλει τοῦτον. ἄρχοντ Οἱ δὲ Περσῶν ἄρχοντες. τῆς ἐνισταμένης πρώτης Ινδικτιώνος, 17: Τῇ δὲ θ' τοῦ Ὀκτωβρίου μη νός, ιε' ίνδ. κατέλαβεν εἰς τὴν χώραν Χαμαηθὰ, καὶ διανέπαυσε τὸν λαὸν ἑβδομάδα μίαν. ficant. Hunc in modum ab Avaribus res ad Cpolim gesta est. Interim Chosroes ubi adesse jam Heraclium at que ad regiam accedere comperii [an. 627], unum ex ducibus suis, Rusatem nomine, viram strenuum ac belli peritumn, adversus eum mittit, qui acie contra imperatorem disposita ante ordines suos procedens solus solum ad certamen provocat. He raclius cum nemini suorum ad hoc prælium auda ciæ satis esse videret, contra barbarum ipse pro greditur. Ille ut erat sagittandi peritus, 22 emisso spiculo summa imperatoris labia perstrinxit; inde Alio directo imum pedis talum detersit. Heraclius equo in eum invehitur; cumque e prætorianis qui dam gladio Rusatæ humerum amputasset, cadentem hunc imperator jaculo confixit, ac subinde caput præcidit. Hac victoria Romani alacriores facti, et imperatoris audacia confirmati, magno impetu in Persas irruere et funditus profligatos fugientesque persequi, innumeros eorum interficere. Post hæc Persarum principes, ubi Romanorum Pelavius vide indicem, v. Intl. Heraclii a. G ait Chron. Alex., quo anno moritur egregius ille propugnator urbis Bonus patricius Maii 11. Auno Heraclii ut ait Theophanes ac Cedrenus. indict. 15. Razales (aliis Razastes) dux a Chosroe mittitur, vir bellico sus ac strennus, quocum secundo exitu pugnatum Decembris 12. Theophanes Ecce tibi character anut bujus, quem frustra Christi 626 faciunt. Fuit enim haud dubie 627 cyclo solis Romano 20, lit. dum. D, ideoque 12 Decembris Sabbatum. Cedrenus Videtur iunuer cum alio quam cum duce Razate imperatorem pa gnasse nam Razatem proxime tanquam alterum ab illo nominat. At nobiscum facit Theo phanes. De principum con spiratione contra Chosroen ejusque nece Cedrenus et Theophanes accurate scripserunt. Exstat in Alexandrino Chronico Heraclii ad Cpolitanos epi stola de rebus a se gestis deque Chosrois miserabili cæde; quam annales ac/chronologiæ omnes conji ciunt in a. C. 627: in quo cum Theophane ac Ce dreno consentiunt, qui id auno subscribunt Hera clii 17. Verum et illi ipsi secum pugnant et annos duos in unum temere confundunt. id quod ego ne cessariis rationibus convincam. Quippe Herachi 17 tisdem auctoribus imperator cum Turcis Persidem ingressus est: sed ab iis postmodum desertus cum Razate Chosrois duce secundo Marte confligit. Inde Chosroen fugientem persequens omnia cæde atque incendio vastat. Qua in excursione Natalem Christi "spupóv?”zzi Petavius, & P. celebrat in ædibus Jesdin, Luminarium vero festum Juliani sequentis anni in Dastagerde. Paulo post Chosroes a filio necatur. Pugnatum est cumn Razale, vt ante ex Theophane monuimus, Dec. 12, Sabbato, a. 627. Jam Heraclii a. 17 cun ind. 15 capit a. 626. Quare nonnisi a. sequenti, Heraclii 18, indicl. 1, cum Razale debellatum, Dec. 12. Atque ut nul Jus tergiversandi sit locus', testem dabimus Hera chum ipsum in epistola quam ad Cpolitanos scrip sit, ubi primum Februari 24 inchoata 1 ind., dynastas oun nes et satrapas ad Siroem relicto Chosroe defecisse narrat, postridie Siroem inauguratum, Chosroeni vero 28 mensis ejusdem a filio necatum. Addit insuper characterem hujus anni p. 917, cum ait Aprilis 3 Dominicam fuisse. Accedit et Chronicon ipsum, in quo Heraclii haec epistola legitur. «Amno, inquit, 48 imperii Heraclii, post ejus cos. 17, et 16 imp. Heraclii jun. Constantini filii ejus, 15 Maii, Dind. 1, feria 1, ipsa Pentecostes die, lecta sunt litteræ ex suggestu in sanctissima Dei Magna ec clesia missæ ex Oriente ab Heraclio. Hæc omnia nulli alteri quam 628 Christi. anno accommodati possunt. Cyclo solis ex methodo Maximi 16, epactr solis 5, cyclo lunæ 2, terminus paschalis 25 Martii. Regularis hujus die 1 cum concurrentibus 3 dat feriam 6. Unde Martii 27 Pascha, litt. Dom. B, cyclo solis Romano 21, adeoque 15 Maii Pente custe. Ideo, ut initio dixi, duo anni in unum per peram contracti. Apud Theophanem sub eodem a. ita scriptumn est Eadem habet et Cedrenus. Quibus verbis novus Heraclii ancus, hoc est 18, cum indict. 1 pradigi debuit: quis enim non videt ante Octobrem a 15 ad 1 indictionem transitum esse factum?

PG 100:909ὁ τῶν Ῥωμαίων βασιλεὺς ὑπὲρ τῆς ἑαυτοῦ πολιτείας τῆς οἰκείας ζωῆς κατεφρόνησε, μετά Σειρίου τοῦ υἱοῦ Χοσρόου βουλεύονται Χοσρόην ἀνελεῖν, μέγα περὶ τῆς οἰκείας πολιτείας καταφρονήσαντα. Τοῦτον οὖν ἐφ' 16 ἑνὶ τῶν βασιλικῶν οίκων κατέκλεισαν, καὶ τροφὴν οὐκ ἐδίδοσαν, προὔθηκαν δὲ χρυσὸν καὶ ἄργυρον καὶ λίθον πλεῖστον, λέγοντες· « Τούτων ἀπόλαυε οἷς κατεμάνης καὶ ἅπερ ἠγάπησας καὶ συνήγαγες. Καὶ οὕτω λιμώττοντα ἐπελθόντες ἀνεῖλον. Σειρόην δὲ τὸν τούτου υἱὸν βασιλέα Περσῶν ἀνηγόρευσαν· ὃς εὐθὺς πρὸς Ηράκλειον διαπρεσβεύεται, δῶρά τε ἐξέπεμψεν ὡς σπείσασθαι τ αὐτῷ. Γράφει δὲ πρὸς αὐτὸν (61) ἐνοῦσθαί τε ἀλλήλαις " τὰς ὑπ' αὐτῶν πολιτείας καὶ εἰρήνην παρά Θεοῦ ἀσπάζεσθαι, ὡς ἑκάστην παρ' ἑαυτὴν ἡσυχάζειν. Ο ἀντέγραφε καὶ Ηράκλειος, τέκνον τὸν Β Σειρόην καλῶν, καὶ ὡς οὐκ ἦν αὐτῷ ποτε κατὰ γνώ μην βασιλέα τῆς ἑαυτοῦ δόξης ἐκπεπτωκέναι· διὸ οὐδὲ Χοσρόην. Ἀλλ᾽ εἰ καὶ πλεῖστα καὶ κάκιστα Ῥωμαίοις καὶ Πέρσαις ἐπέδειξεν, Εσπευσα αν ἔφασκε, περισωθέντα, εἰ καὶ τὰ μάλιστα ἐπικρατέστερος ἐγενόμην, εἰς τὴν αὐτοῦ ἀποκαθιστών βασιλείαν. Θεὸς τὴν ἐκείνου πρόθεσιν ἐγνωκώς μετα ἦλθεν αὐτῷ ἀξίαν τὴν δίκην, ὡς μὴ τῶν πολλῶν το γενέσθαι κατάλυσιν, ἡμῖν νῦν τὴν ἔνωσιν παρασχόμενος. Περί τε τῶν ζωοποιῶν ξύλων ὧν εἷλε Σάρβαρος ἐξ Ἱεροσολύμων, λιπαρῶς ἐπέκειτο ἐπιζητῶν· ὁ δὲ ὑπέσχετο δώσειν, εἴπερ αὐτῷ κατάφωρα γένοιτο. Περί τε τῶν πρεσβευτῶν οὓς Σαΐτος πρὸς Χοσρόην ἀπήγαγε δόλῳ, ὡς Λεόντιος μὲν κοινῷ θανάτῳ ἔτε λεύτα, τοὺς δὲ ἄλλους Χοσρόης ξύλοις Εκτεινεν, αἰσθόμενος αὐτὸν Ἡράκλειον εἰς τὴν Περσικήν εἰσβαλόντα. Εὐθὺς οὖν Σειρόης ἐτελεύτα, κρατεῖ δὲ τῆς βασι λείας Περσῶν (12) Καβόης, ὅστις μετ᾿ οὐ πολὺ τε θνηκε. Μεθ᾿ ὃν βασιλεύει Περσῶν Ορμίσδας, ὃς καὶ αὐτὸς διαπρεσβεύεται πρὸς Ηράκλειον, τόν τε ἴδιον υἱὸν σὺν χρήμασι καὶ δώροις πολυτιμήτοις προς αὐτὸν ἀπέστειλεν. Ἐσήμαινε δὲ διὰ γραμμάτων τάδε· ο Ον τρόπον λέγετε τὸν Θεὸν ὑμῶν δοθῆναι γηραιῷ τινι ἀνθρώπῳ Συμεὼν εἰς τὰς ἀγκάλας, οὕτως καὶ τὸν δοῦλόν σου τὸν υἱόν μου δίδωμα εἰς τὰς χεῖράς σου. Γνοίη δὲ Θεὸς ὄν 10 σεμνῶς ποιήσει; τειών ? ο ἄν. ὅσαλ ἀλλήλοις. Ρ. Η πολι

ὁ τῶν Ῥωμαίων βασιλεὺς ὑπὲρ τῆς ἑαυτοῦ πολιτείας τῆς οἰκείας ζωῆς κατεφρόνησε, μετά Σειρίου τοῦ υἱοῦ Χοσρόου βουλεύονται Χοσρόην ἀνελεῖν, μέγα περὶ τῆς οἰκείας πολιτείας καταφρονήσαντα. Τοῦτον οὖν ἐφ' 16 ἑνὶ τῶν βασιλικῶν οίκων κατέκλεισαν, καὶ τροφὴν οὐκ ἐδίδοσαν, προὔθηκαν δὲ χρυσὸν καὶ ἄργυρον καὶ λίθον πλεῖστον, λέγοντες· « Τούτων ἀπόλαυε οἷς κατεμάνης καὶ ἅπερ ἠγάπησας καὶ συνήγαγες. Καὶ οὕτω λιμώττοντα ἐπελθόντες ἀνεῖλον. Σειρόην δὲ τὸν τούτου υἱὸν βασιλέα Περσῶν ἀνηγόρευσαν· ὃς εὐθὺς πρὸς Ηράκλειον διαπρε σβεύεται, δῶρά τε ἐξέπεμψεν ὡς σπείσασθαι τ αὐτῷ. Γράφει δὲ πρὸς αὐτὸν (61) ἐνοῦσθαί τε ἀλλή- λαις " τὰς ὑπ' αὐτῶν πολιτείας καὶ εἰρήνην παρά Θεοῦ ἀσπάζεσθαι, ὡς ἑκάστην παρ' ἑαυτὴν ἡσυχάζειν. Ο ἀντέγραφε καὶ Ηράκλειος, τέκνον τὸν Β Σειρόην καλῶν, καὶ ὡς οὐκ ἦν αὐτῷ ποτε κατὰ γνώ μην βασιλέα τῆς ἑαυτοῦ δόξης ἐκπεπτωκέναι· διὸ οὐδὲ Χοσρόην. Ἀλλ᾽ εἰ καὶ πλεῖστα καὶ κάκιστα Ῥωμαίοις καὶ Πέρσαις ἐπέδειξεν, Εσπευσα αν ἔφασκε, περισωθέντα, εἰ καὶ τὰ μάλιστα ἐπικρα τέστερος ἐγενόμην, εἰς τὴν αὐτοῦ ἀποκαθιστών βασιλείαν. Θεὸς τὴν ἐκείνου πρόθεσιν ἐγνωκώς μετα ἦλθεν αὐτῷ ἀξίαν τὴν δίκην, ὡς μὴ τῶν πολλῶν το γενέσθαι κατάλυσιν, ἡμῖν νῦν τὴν ἔνωσιν παρασχό μενος. Περί τε τῶν ζωοποιῶν ξύλων ὧν εἷλε Σάρβα ρος ἐξ Ἱεροσολύμων, λιπαρῶς ἐπέκειτο ἐπιζητῶν· ὁ δὲ ὑπέσχετο δώσειν, εἴπερ αὐτῷ κατάφωρα γένοιτο. Περί τε τῶν πρεσβευτῶν οὓς Σαΐτος πρὸς Χοσρόην ἀπήγαγε δόλῳ, ὡς Λεόντιος μὲν κοινῷ θανάτῳ ἔτε λεύτα, τοὺς δὲ ἄλλους Χοσρόης ξύλοις Εκτεινεν, αἰσθόμενος αὐτὸν Ἡράκλειον εἰς τὴν Περσικήν εἰσβαλόντα. Εὐθὺς οὖν Σειρόης ἐτελεύτα, κρατεῖ δὲ τῆς βασι λείας Περσῶν (12) Καβόης, ὅστις μετ᾿ οὐ πολὺ τε θνηκε. Μεθ᾿ ὃν βασιλεύει Περσῶν Ορμίσδας, ὃς καὶ αὐτὸς διαπρεσβεύεται πρὸς Ηράκλειον, τόν τε ἴδιον υἱὸν σὺν χρήμασι καὶ δώροις πολυτιμήτοις προς αὐτὸν ἀπέστειλεν. Ἐσήμαινε δὲ διὰ γραμμάτων τάδε· ο Ον τρόπον λέγετε τὸν Θεὸν ὑμῶν δοθῆναι γηραιῷ τινι ἀνθρώπῳ Συμεὼν εἰς τὰς ἀγκάλας, οὕτως καὶ τὸν δοῦλόν σου τὸν υἱόν μου δίδωμα εἰς τὰς χεῖράς σου. Γνοίη δὲ Θεὸς ὄν 10 σεμνῶς ποιήσει; τειών ? 7ο ἄν. ὅσαλ ἀλλήλοις. Ρ. Η πολι A imperatorem vidissent pro tueulo imperio me vita quidein suæ parcere [an. 628], de Chosrois nece, qui imperium suum adeo contemneret, cum Siroe ejus filio çonsilium capiunt; quem demum in una ex regiis ædibus concludunt, et cibo omni subtracto, auri et argenti ac lapillorum vim maximam coram eo proponunt, atque iis vocibus insultant: Fruere iis agedum, quorum insana cupidine flagrasti, quæ- que amasti tantopere atque collegisti. Ita fame enectum postremo irruentes interficiunt. Tum Si- roen ejus loco Persarum regem pronuntiant. Qui statim legatis ad Heraclium missis munera ad eum placandumn obtulit. Addidit insuper litteras, quibus hortabatur ut ambo invicem imperia conjungerent et concessa a Deo pace fruerentur, ea lege ut utrum- que suis se finibus contineret. Ad hæc lleraclius re- scribit, 23 filium appellans Siroen, nulli se unquam principi imperium eripere voluisse neque ipsi adeo Chosroi. Qui tametsi quamplurima in Persas æque ac Romanos scelerate commiserit, libenter bibilominus, aiebat, sospitem eum atque incolumem, licet in potestate haberem', imperio suo restituissem. Sed Deus, qui illius consilia cognorat, dignas in eum pœnas.constituit, ne ab eo plurimi suis rebus everterentur; idemque nobis pacem ac concordiam concessit. Adjecit præterea et conditionem bane, ut vivifica ligna, quæ Sarbarus ex Hierosolymis transtulerat, sibi redderentur, eique rei admodum instabat. Quæ Siroes redditurum se promisit, si' uspiam invenire posset. De legatis vero, quos Sai- tus fraude circumventos ad Chosroen perduxerat,, ita significavit, Leontium naturali exitu vitam fi- nisse, cæteros Chosroen fustuario necasse, cum pri- mum Heraclii in Persidem irruptionem audisset. Paulo post Siroe mortuo, Caboes Persarum im- perium obtinet; quo iterum non longe postea de- functo llormisdas succedit. Qui quidem legatos et ipse ad Heraclium mittens, filium suum cum pe- cuniis ac muneribus exquisitis ad eumden allegat. Porro ejusmodi litterarum sententia fuit: • Quemad- modum Deum vestrum dicitis seni cuidam Simeoni in ulnas datum, ita ego servum tuum, Glium meum, tuas in manus committo. Norit Deus quam tu illum honeste sis habiturus. Hunc imperator Hormisdas, auos 11.

col. 911–912page 452 of 529

PG 100:911αὐτῷ. . Ὁ δὲ δεξάμενος μεγάλως ἐτίμησε, καὶ εἶτα τελευτήσαντος Ορμίσδου βασιλέα Περσῶν ἐτίμησε 80. Σάρβαρος δὲ ἀκούσας (63) ὅτι Χοσρόης και Σει ρόης, Καβόης καὶ Ορμίσδας ἐτελεύτησαν, ἐκ τῆς Ρωμαίων ὑπενέσται χώρας, γράφει τε ἀπολογίαν πρὸς Ηράκλειον, ὡς οὐχ .ἑκὼν, ἀλλὰ γνώμῃ τοῦ ἀποστείλαντος ἔπραττεν ἅπερ εἰς Ρωμαίους πεποίηκε, παραγενέσθαι δὲ αὐτὸν ἐζήτησε καὶ ὡς δοῦλον παρίστασθαι. Λόγοις τε πίστεως παρὰ βασι λέως βεβαιωθεὶς ἥκειν πρὸς αὐτὸν καὶ χρήματα ἐκ Περσίδος διδόναι ὑπισχνεῖτο, δι' ὧν πάλιν καινίζοιντο ὅσα ἂν αὐτὸς ἐν χώρᾳ τῇ Ῥωμαίων κατεστρέψατο. Ἐν τούτοις ἐπιβουλεύεται καὶ ἀναιρεῖται ὁ υἱὸς 'Ορμίσδου, καὶ Σάρβαρος παρὰ βασιλεῖ τὴν δι Περσῶν ἀρχὴν ἐξαιτεῖ. Ο δὲ ἐδίδου, καὶ ἀλλήλων συνετίθεντ, πάντα τὰ ἐκ Ρωμαίων ὑπὸ Πέρσαις γενόμενα Ρωμαίοις ἀνασώζεσθαι. Εἰρήνης τε βραβευθείσης τήν τε Αἴγυπτον καὶ πᾶσαν τὴν ἀνατολικὴν γῆν Ῥωμαίοις ἀποδίδωσι Σάρβαρος Β, τοὺς ἐκεῖσε Πέρσας ἐξελών, τά τε ζωοποιὰ ξύλα πρὸς βασιλέα στέλλει. Ηράκλειος δὲ Νικήταν 88 υἱὸν Σαρβάρου πατρικίου ἀξίᾳ ἐτίμησε, Νίκην τε την θυγατέρα αὐτοῦ Θεοδοσίῳ τῷ ἐκ Μαρτίνης υἱῷ αὐτοῦ γαμετήν πεποίηκε. Γρηγορίαν τε τὴν θυγατέρα Νικήτα ἐκ Πενταπόλεως ἐνέγκας ο Κωνσταντίνῳ τῷ βασιλεῖ Ρωμαίων ζεύγνυσιν· ἣν δὴ καὶ προμνηστευσάμενας ἦν περιόντος ἔτι τοῦ αὐτῆς πατρός. Ὑπὸ δὲ τὸν αὐτὸν καιρὸν (64) ἐκ τοῦ Αἰθρίβου λεγομένου σε Σαρακηνοί διεφαίνοντο (χώρα δὲ τοῦτο τῆς εὐδαίμονος Αραβίας) καὶ τὰ ἐκεῖσε χωρία προσπελάζοντα ληίζεσθαι ἐπεχείρουν. Ηράκλειος δὲ τὴν θυγατέρα Εὐδοκίαν τοῦ Βυζαντίου ἐξιέναι ἐπι έτρεψεν ὡς τῷ Τούρκῳ ταύτην κατεγγυήσας· καὶ ἐπειδὴ ἔγνωστο ὅτι σφαγῇ ὁ Τοῦρκος ἀνῄρητο 10, ταύτην υποστρέφειν ἐκέλευσεν. Υπάρχοντι δὲ Ηρακλείῳ ἐν τῇ Περσικῇ ἐτελεύτησαν αὐτῷ δύο υἱοὶ καὶ θυγατέρες δύο. Αὐτὸς δὲ λαβὼν (65) τὰ οι τήν. τῶν Ρ. καὶ μετ' ἀλλήλων Petavius. Σαρβάρου. σ' ἐνέγκει Ρ. 85 γενομένου Ι. το ἀναιρεῖτο Ρ. (65) Αὐτὸς δὲ λαβών. αὐτῷ, » Ὁ δὲ δεξάμενος μεγάλως ἐτίμησε, χαὶ εἶτα τελευτήσαντος Θρμίσδου βασιλέα Περσῶν ἐτίμησε, Σάρθαρος δὲ ἀκούσας (65) ὅτι Χοσρόης καὶ Σειρόης, Καθδόης καὶ Ὁρμίσδας ἐτελεύτησαν, ἐχ τῆς Ῥωμαίων ὑπενόστει χώρας, γράφει τε ἀπολογίαν πρὸς Ἡράκλειον, ὡς οὐχ ἑκὼν, ἀλλὰ γνώμῃ τοῦ ἀποστείλαντος ἔπραττεν ἅπερ εἰς Ῥωμαίους πεποίηχε, παραγενέσθαι δὲ αὐτὸν ἐζήτησε χαὶ ὡς δοῦλον παρίστασθαι. Λόγοις τ πίστεως παρὰ βασιλέως βεθαιωθεὶς ἔχειν πρὸς αὐτὸν χαὶ χρέματα ἐκ Περσίδος διδόναι ὑπισχνεῖτο, δι' ὧν πάλιν καινί-. ζοιντο ὅσα ἂν αὐτὸς ἐν χώρᾳ τῇ Ῥωμαίων κατεστρέΨυτο. Ἐν τούτοις ἐπιθουλεύεται καὶ ἀναιρεῖται ὃ υἱὸς Ὁρμίσδου, χαὶ Σάρθαρος παρὰ βασιλεῖ τὴν δ᾽ Περσῶν ἀρχὴν ἐξαχιτεῖ, Ὃ δὲ ἐδίδου, καὶ ἀλλήλων συνετίθεντ, πάντα τὰ ἐχ Ῥωμαίων ὑπὸ Πέρσαις γενόμενα Ρωμαίοις ἀνασώζεσθαι. Εἰρήνης τε βραδευθείσης τὴν τε Αἴγυπτον καὶ πᾶσαν τὴν ἀνατολικὴν γῆν ᾿Ρωμαίοις ἀποδίδωτ: Σάρδαρος "", τοὺς ἐχεῖσε Πέρσας ἐξελὼν, τά τε ζωοποιὰ ξύλα πρὸς βασιλέα στέλλει, Ἡράχλειος δὲ Νικήταν δ᾽ υἱὸν Σαρθάρου πατρικίου ἀξίᾳ ἐτίμησε, Νέχην τε τὴν θυγατέρα αὐτοῦ Θεοδοσίῳ τῷ ἐκ Μαρτίνης υἱῷ αὐτοῦ γαμετὴν πεποίηκε, Γρηγορίαν τε τὴν θυγατέρα Νικήτα ἐκ Πενταπόλεως ἐνέγκας δ) Κωνσταντίνῳ τῷ βασιλεῖ Ῥωμαίων ζεύγνυσιν " ἣν δὴ καὶ προμνηστευσάμεγος ἣν περιόντος ἔτι τοῦ αὐτῆς πατρός. Ὑπὸ δὲ τὸν αὐτὸν χαιρὸν (04) ἐχ τοῦ Αἰθρίδου λεγομένου ν᾽ Σαραχηνοὶ διεφαίνοντο (χώρα δὲ τοῦτο ᾿ πῆς εὐδαίμονος ᾿λραθίχε) καὶ τὰ ἐκεῖσε χωρία προσπελάζοντα ληΐζεσθαι ἐπεχείρουν. Ἡράκχλειος δὲ πὴν θυγατέρα Εὐδοκίαν τοῦ Βυζαντίου ἐξιέναι ἐπἐτρεψεν ὡς τῷ Τούρχῳ ταύτην χατεγγυήσας" καὶ ἐπειδὴ ἔγνωστο ὅτι σφαγῇ ὁ Τοῦρχος ἀνήρητο" δ, παύτην ὑποττρέφειν ἐκέλευσεν. Ὑπάρχοντι δὲ Ἡραχλείῳ ἐν τῇ Περσιχῇ ἐτελεύτησαν αὐτῷ δύο υἷολ καὶ θυγατέρες δύο, Αὐτὸς δὲ λαδὼν (68) τὰ

24 excipiens magno in honore habuit, et post A Hormisdæ mortem ad Persarum imperium evexit. Interim Sarbarus, audita Chosrois, et Sirois, et Cabois, et flormisdæ morte, e Romanorum finibus recedit, ac per litteras se apud Heraolium excusat : non sponte se quæ contra Romanos egerat, sei ex ejus a quo missus erat voluntate fecisse. Orare proinde ut ad eum tuto venire posset alique in ejus servitute et obsequio degere. Quod si fidem impe- rator sibi dare vellet, venturum se aiebat, ma- gnamque opum viin secum ex Perside delaturum adl ea instauranda quæ in Romanorum imperio va- stasset. Dum hæc aguntur, Hormisdæ filius suorum insidiis opprimitur. Sarbarus ab imperatore Persa- rum regnum impetrat, ea lege ut quidquid de Ro- Β manorum imperio a Persis occuparetur, integrum redderet. Ita pace constituta Barbarus Ægyptum atque Orientem universum Romanis restituit, de- tractis Persarum præsidiis vivifca ligna ad impera- 4orem mittit. Heraclius Nicetæ ilium ad patricia- tuin promovet, ejusdemque filiam Nicen Theodosio, quem ex Martina susceperat, matrimonio conjun- git. Gregoriam porro Niceta filiam e Pentapoli adductam Constantino Romanorum imperatori co- pulat; quam adhuc vivo parente illius despou- deral. 25 Sub idem tempus [an. 631.] ex Æthribo (regio hæc est felicis Arabiæ) emersere Saraceni ac vicina loca facta irruptione populati sunt. Heraclius porro G Eudociam filiam, quam Turcorum principi pactus erat, ad eum Byzantio proficisci jubet. Sed cum «le Barbari caede allatum esset, eadem imperatoris mandato revertitur. Dumque adhuc Heraclius in Perside moratur, duo ejus filii totidemque filiæ diem obeunt. Ipse vivifica ligna ita uti erant, cum primum capta sunt, obsignata secum deferens, Hie- Hic fiuis Perici D fiea crucis ligna secum detulit, quidem vocari αὐτῷ. . Ὁ δὲ δεξάμενος μεγάλως ἐτίμησε, καὶ εἶτα τελευτήσαντος Ορμίσδου βασιλέα Περσῶν ἐτίμησε 80. Σάρβαρος δὲ ἀκούσας (63) ὅτι Χοσρόης και Σει ρόης, Καβόης καὶ Ορμίσδας ἐτελεύτησαν, ἐκ τῆς Ρωμαίων ὑπενέσται χώρας, γράφει τε ἀπολογίαν πρὸς Ηράκλειον, ὡς οὐχ .ἑκὼν, ἀλλὰ γνώμῃ τοῦ ἀποστείλαντος ἔπραττεν ἅπερ εἰς Ρωμαίους πε- ποίηκε, παραγενέσθαι δὲ αὐτὸν ἐζήτησε καὶ ὡς δοῦλον παρίστασθαι. Λόγοις τε πίστεως παρὰ βασι λέως βεβαιωθεὶς ἥκειν πρὸς αὐτὸν καὶ χρήματα ἐκ Περσίδος διδόναι ὑπισχνεῖτο, δι' ὧν πάλιν καινί- ζοιντο ὅσα ἂν αὐτὸς ἐν χώρᾳ τῇ Ῥωμαίων κατεστρέ- ψατο. Ἐν τούτοις ἐπιβουλεύεται καὶ ἀναιρεῖται ὁ υἱὸς 'Ορμίσδου, καὶ Σάρβαρος παρὰ βασιλεῖ τὴν δι Περσῶν ἀρχὴν ἐξαιτεῖ. Ο δὲ ἐδίδου, καὶ ἀλλήλων συνετίθεντ, πάντα τὰ ἐκ Ρωμαίων ὑπὸ Πέρσαις γε- νόμενα Ρωμαίοις ἀνασώζεσθαι. Εἰρήνης τε βραβευ θείσης τήν τε Αἴγυπτον καὶ πᾶσαν τὴν ἀνατολικὴν γῆν Ῥωμαίοις ἀποδίδωσι Σάρβαρος Β, τοὺς ἐκεῖσε Πέρσας ἐξελών, τά τε ζωοποιὰ ξύλα πρὸς βασιλέα στέλλει. Ηράκλειος δὲ Νικήταν 88 υἱὸν Σαρβάρου πατρικίου ἀξίᾳ ἐτίμησε, Νίκην τε την θυγατέρα αὐτοῦ Θεοδοσίῳ τῷ ἐκ Μαρτίνης υἱῷ αὐτοῦ γαμετήν πεποίηκε. Γρηγορίαν τε τὴν θυγατέρα Νικήτα ἐκ Πενταπόλεως ἐνέγκας ο Κωνσταντίνῳ τῷ βασιλεῖ Ρωμαίων ζεύγνυσιν· ἣν δὴ καὶ προμνηστευσάμε- νας ἦν περιόντος ἔτι τοῦ αὐτῆς πατρός. Ὑπὸ δὲ τὸν αὐτὸν καιρὸν (64) ἐκ τοῦ Αἰθρίβου λεγομένου σε Σαρακηνοί διεφαίνοντο (χώρα δὲ τοῦτο τῆς εὐδαίμονος Αραβίας) καὶ τὰ ἐκεῖσε χωρία προσ- πελάζοντα ληίζεσθαι ἐπεχείρουν. Ηράκλειος δὲ τὴν θυγατέρα Εὐδοκίαν τοῦ Βυζαντίου ἐξιέναι ἐπι έτρεψεν ὡς τῷ Τούρκῳ ταύτην κατεγγυήσας· καὶ ἐπειδὴ ἔγνωστο ὅτι σφαγῇ ὁ Τοῦρκος ἀνῄρητο 10, ταύτην υποστρέφειν ἐκέλευσεν. Υπάρχοντι δὲ Ηρακλείῳ ἐν τῇ Περσικῇ ἐτελεύτησαν αὐτῷ δύο υἱοὶ καὶ θυγατέρες δύο. Αὐτὸς δὲ λαβὼν (65) τὰ οι τήν. τῶν Ρ. καὶ μετ' ἀλλήλων Petavius. Σαρβάρου. σ' ἐνέγκει Ρ. 85 γενομένου Ι. το ἀναιρεῖτο Ρ. (65) Αὐτὸς δὲ λαβών. αὐτῷ, » Ὁ δὲ δεξάμενος μεγάλως ἐτίμησε, χαὶ εἶτα τελευτήσαντος Θρμίσδου βασιλέα Περσῶν ἐτίμησε, Σάρθαρος δὲ ἀκούσας (65) ὅτι Χοσρόης καὶ Σει- ρόης, Καθδόης καὶ Ὁρμίσδας ἐτελεύτησαν, ἐχ τῆς Ῥωμαίων ὑπενόστει χώρας, γράφει τε ἀπολογίαν πρὸς Ἡράκλειον, ὡς οὐχ ἑκὼν, ἀλλὰ γνώμῃ τοῦ ἀποστείλαντος ἔπραττεν ἅπερ εἰς Ῥωμαίους πε- ποίηχε, παραγενέσθαι δὲ αὐτὸν ἐζήτησε χαὶ ὡς δοῦλον παρίστασθαι. Λόγοις τ πίστεως παρὰ βασι- λέως βεθαιωθεὶς ἔχειν πρὸς αὐτὸν χαὶ χρέματα ἐκ Περσίδος διδόναι ὑπισχνεῖτο, δι' ὧν πάλιν καινί-. ζοιντο ὅσα ἂν αὐτὸς ἐν χώρᾳ τῇ Ῥωμαίων κατεστρέ- Ψυτο. Ἐν τούτοις ἐπιθουλεύεται καὶ ἀναιρεῖται ὃ υἱὸς Ὁρμίσδου, χαὶ Σάρθαρος παρὰ βασιλεῖ τὴν δ᾽ Περσῶν ἀρχὴν ἐξαχιτεῖ, Ὃ δὲ ἐδίδου, καὶ ἀλλήλων συνετίθεντ, πάντα τὰ ἐχ Ῥωμαίων ὑπὸ Πέρσαις γε- νόμενα Ρωμαίοις ἀνασώζεσθαι. Εἰρήνης τε βραδευ- θείσης τὴν τε Αἴγυπτον καὶ πᾶσαν τὴν ἀνατολικὴν γῆν ᾿Ρωμαίοις ἀποδίδωτ: Σάρδαρος "", τοὺς ἐχεῖσε Πέρσας ἐξελὼν, τά τε ζωοποιὰ ξύλα πρὸς βασιλέα στέλλει, Ἡράχλειος δὲ Νικήταν δ᾽ υἱὸν Σαρθάρου πατρικίου ἀξίᾳ ἐτίμησε, Νέχην τε τὴν θυγατέρα αὐτοῦ Θεοδοσίῳ τῷ ἐκ Μαρτίνης υἱῷ αὐτοῦ γαμετὴν πεποίηκε, Γρηγορίαν τε τὴν θυγατέρα Νικήτα ἐκ Πενταπόλεως ἐνέγκας δ) Κωνσταντίνῳ τῷ βασιλεῖ Ῥωμαίων ζεύγνυσιν " ἣν δὴ καὶ προμνηστευσάμε- γος ἣν περιόντος ἔτι τοῦ αὐτῆς πατρός. Ὑπὸ δὲ τὸν αὐτὸν χαιρὸν (04) ἐχ τοῦ Αἰθρίδου λεγομένου ν᾽ Σαραχηνοὶ διεφαίνοντο (χώρα δὲ τοῦτο ᾿ πῆς εὐδαίμονος ᾿λραθίχε) καὶ τὰ ἐκεῖσε χωρία προσ- πελάζοντα ληΐζεσθαι ἐπεχείρουν. Ἡράκχλειος δὲ πὴν θυγατέρα Εὐδοκίαν τοῦ Βυζαντίου ἐξιέναι ἐπ- ἐτρεψεν ὡς τῷ Τούρχῳ ταύτην χατεγγυήσας" καὶ ἐπειδὴ ἔγνωστο ὅτι σφαγῇ ὁ Τοῦρχος ἀνήρητο" δ, παύτην ὑποττρέφειν ἐκέλευσεν. Ὑπάρχοντι δὲ Ἡραχλείῳ ἐν τῇ Περσιχῇ ἐτελεύτησαν αὐτῷ δύο υἷολ καὶ θυγατέρες δύο, Αὐτὸς δὲ λαδὼν (68) τὰ

col. 913–914page 453 of 529

PG 100:913ζωοποιὰ ξύλα ἐσφραγισμένα, καθάπερ ἐλήφθησαν διαμείναντα πρὸς τὰ Ἱεροσόλυμα ἀφίκετο, καὶ Μοδέστῳ τῷ ἀρχιερεῖ καὶ τῷ αὐτοῦ κλήρῳ ταῦτα ὑπέδειξεν. Οἱ δὲ τὴν σφραγίδα σώαν ἐπεγίνωσκον καὶ ὡς ἀνέπαφα καὶ ἀθέατα βεβήλοις καὶ μιαιφόνοις χερσὶ τῶν Βαρβάρων διετηρήθησαν, εὐχαριστήριον ᾠδὴν τῷ θεῷ ἀνέθεσαν. Τήν τε κλεῖδα τὴν ἐπ' αὐτοῖς ὁ ἱεράρχης μείνασαν παρ' αὐτῷ ἡγάγε, καὶ ἀνοιγέντα σε προσκυνοῦσιν ἅπαντες. Υψωθέντων δὲ αὐτῶν ἐκεῖσε εὐθὺς εἰς τὸ Βυζάντιον ὁ βασιλεὺς ἐξέπεμψεν. Ο δὲ Σέργιος ὁ τοῦ Βυζαντίου Ιεράρχης ἐκ Βλαχερνῶν (ἱερὸν δὲ αἱ Βλαχέρνας τῆς θεομήτορος) λιτανεύων ὑπεδέξατο, καὶ πρὸς τὴν μεγίστην ἐκκλησίαν ἀγαγὼν ταῦτα ἀνύψωσε. Δευτέρα δὲ ἦν Ινδικτιὼν ἡνίκα ταῦτα ἐπράττετο. Μετ' οὐ πολὺ δὲ καὶ Ηράκλειος πρὸς τὸ Βυζάνα τιον ἐχώρει, ὑπὸ πολλῆς εὐφημίας καὶ δόξης ὑπερ βαλλούσης παρὰ τῶν ἐκεῖσε δεχθείς. Τέσσαρας δὲ ἤγαγεν ἐλέφαντας, οὓς δὴ καὶ εἰς τοὺς ἱππικοὺς ἀγῶνας ἐθριάμβευσεν ἐπὶ τῇ τῆς πόλεως τέρψει. Ημέρας δὲ ἐπινικίους ἐπ᾿ εὐφροσύνῃ πάσῃ δωρεαίς φιλοτιμούμενος ἐπετέλει. Ἐπειδὴ δὲ ἦν ὁλὼν τῆς οὐσίας τῆς Μεγάλης Εκκλησίας, ἐκέλευσεν ἐκ τοῦ βασιλικού ταμείου αὐτῇ τε καὶ τῷ κατ' αὐτὴν κλήσ ρῳ ἐτήσια χρήματα παρέχεσθαι. Καὶ μετὰ τοῦτο παρασκευάζει Κωνσταντῖνον τὸν υἱὸν ὑπατεῦσαι, Ηράκλειον δὲ τὸν ἀπὸ Μαρτίνης Καίσαρα προχειρίζεται. Οὐ πολὺς δὲ χρόνος ἐν μέσῳ, καὶ Σαρακηνοί τὰ περὶ τὴν ᾿Αντιόχειαν κατέτρεχον. Εὐθὺς δὲ Ἡράκλειος σὺν Μαρτίνῃ γυναικὶ καὶ Ηρακλείῳ τῷ οι ελείφθησαν Ρ. σε αὐτῆς Ρ., ἀνοίγοντα Καὶ Μοδέστῳ. Εἰσελθὼν δὲ ὁ βασιλεὺς ἐν Ἱεροσολύμοις, καὶ τοῦ πατριάρχου Ζαχαρίου τελευτήσαντος μετὰ τὸ ἐλθεῖν αὐτὸν ἐν Παλαιστίνῃ ἀπὸ αἰχμαλωσίας, τοῦ δὲ ἁγίου Μοδέστου καὶ ἀρχιμανδρίτου της μονῆς τοῦ ἁγίου Θεοδοσίου του κτίσαντος τὴν ἁγίαν ᾿Αναστασίαν καὶ τὴν ἁγίαν Βηθλεὲμ ὡς ἐμ προσθέντα ἀπὸ τῶν Περσῶν, τότε οὖν χειροτονεί ὁ βασιλεὺς τὸν ἅγιον Μόδεστον πατριάρχην. ἅλωσιν ΝΡΓΟ Υψωθέντων δὲ αὐτῶν. τὰ ζωοποιά ξύλα, Οὐ πολὺς δὲ χρόνος. 22, Εὐθὺς 'Ηράκλειος.

ζωοποιὰ ξύλα ἐσφραγισμένα, καθάπερ ἐλήφθησαν διαμείναντα πρὸς τὰ Ἱεροσόλυμα ἀφίκετο, καὶ Μοδέστῳ τῷ ἀρχιερεῖ καὶ τῷ αὐτοῦ κλήρῳ ταῦτα ὑπέδειξεν. Οἱ δὲ τὴν σφραγίδα σώαν ἐπεγίνωσκον καὶ ὡς ἀνέπαφα καὶ ἀθέατα βεβήλοις καὶ μιαιφόνοις χερσὶ τῶν Βαρβάρων διετηρήθησαν, εὐχαριστήριον ᾠδὴν τῷ θεῷ ἀνέθεσαν. Τήν τε κλεῖδα τὴν ἐπ' αὐτοῖς ὁ ἱεράρχης μείνασαν παρ' αὐτῷ ἡγάγε, καὶ ἀνοιγέντα σε προσκυνοῦσιν ἅπαντες. Υψωθέντων δὲ αὐτῶν ἐκεῖσε εὐθὺς εἰς τὸ Βυζάντιον ὁ βασιλεὺς ἐξέπεμψεν. Ο δὲ Σέργιος ὁ τοῦ Βυζαντίου Ιεράρχης ἐκ Βλαχερνῶν (ἱερὸν δὲ αἱ Βλαχέρνας τῆς Θεομήτο ρος) λιτανεύων ὑπεδέξατο, καὶ πρὸς τὴν μεγίστην ἐκκλησίαν ἀγαγὼν ταῦτα ἀνύψωσε. Δευτέρα δὲ ἦν Ινδικτιὼν ἡνίκα ταῦτα ἐπράττετο. Μετ' οὐ πολὺ δὲ καὶ Ηράκλειος πρὸς τὸ Βυζάνα τιον ἐχώρει, ὑπὸ πολλῆς εὐφημίας καὶ δόξης ὑπερ βαλλούσης παρὰ τῶν ἐκεῖσε δεχθείς. Τέσσαρας δὲ ἤγαγεν ἐλέφαντας, οὓς δὴ καὶ εἰς τοὺς ἱππικοὺς ἀγῶνας ἐθριάμβευσεν ἐπὶ τῇ τῆς πόλεως τέρψει. Ημέρας δὲ ἐπινικίους ἐπ᾿ εὐφροσύνῃ πάσῃ δωρεαίς φιλοτιμούμενος ἐπετέλει. Ἐπειδὴ δὲ ἦν ὁλὼν τῆς οὐσίας τῆς Μεγάλης Εκκλησίας, ἐκέλευσεν ἐκ τοῦ βασιλικού ταμείου αὐτῇ τε καὶ τῷ κατ' αὐτὴν κλήσ ρῳ ἐτήσια χρήματα παρέχεσθαι. Καὶ μετὰ τοῦτο παρασκευάζει Κωνσταντῖνον τὸν υἱὸν ὑπατεῦσαι, Ηράκλειον δὲ τὸν ἀπὸ Μαρτίνης Καίσαρα προχει ρίζεται. Οὐ πολὺς δὲ χρόνος ἐν μέσῳ, καὶ Σαρακηνοί τὰ περὶ τὴν ᾿Αντιόχειαν κατέτρεχον. Εὐθὺς δὲ Ηρά κλειος σὺν Μαρτίνῃ γυναικὶ καὶ Ηρακλείῳ τῷ οι ελείφθησαν Ρ. σε αὐτῆς Ρ., ἀνοίγοντα Καὶ Μοδέστῳ. Εἰσελθὼν δὲ ὁ βασιλεὺς ἐν Ἱεροσο λύμοις, καὶ τοῦ πατριάρχου Ζαχαρίου τελευτήσαντος μετὰ τὸ ἐλθεῖν αὐτὸν ἐν Παλαιστίνῃ ἀπὸ αἰχμαλω σίας, τοῦ δὲ ἁγίου Μοδέστου καὶ ἀρχιμανδρίτου της μονῆς τοῦ ἁγίου Θεοδοσίου του κτίσαντος τὴν ἁγίαν ᾿Αναστασίαν καὶ τὴν ἁγίαν Βηθλεὲμ ὡς ἐμ προσθέντα ἀπὸ τῶν Περσῶν, τότε οὖν χειροτονεί ὁ βασιλεὺς τὸν ἅγιον Μόδεστον πατριάρχην. ἅλωσιν ΝΡΓΟ Υψωθέντων δὲ αὐτῶν. τὰ ζωοποιά ξύλα, Οὐ πολὺς δὲ χρόνος. 22, Εὐθὺς 'Ηράκλειος. 34 ne clero monstravit. Ab iis integra adhuc signa depre hensa sunt, intellectumqne sanctissima hæc ligna neque profanis ac pellutis manibus attrectata, que ab illis penitus conspecta; eoque nomine gra tiæ Deo ac laudes persolutæ. Tum patriarcha cla vem, quæ apud se remanserat, domo deferens, adlo rantibus universis loculum aperit. Post hæc erecta illic cruce Imperator eam illico Byzantium remittit. Cui Sergius patriarcha ex Blachernis, quod tem plum Dei matris est, cum Hitauiis obviam processit, et ad maximam ecclesiam deducens ibidem illam erexit. Hæc omnia indictione secunda contige ", rosolymam perrexit, et Modesto patriarchae ejusque runt. Paulo post vero Heraclius Byzantium rediens cum fausta omniumn acclamatione atque ingenti magnificentia a civibus receptus est. Quatuor 26 illum elephanti vehebant; quos insuper ad populi voluptatem ludis circensibus traduxit. Inde solen nes ob victoriam dies celebrans munera ingentia largitus est. Quod autem Magnæ ecclesia Dona usurpaverat, quotannis huic ejusque clero certam ex fisco pecuniam numerari jussit. Inde Constanti nam Alium consulem facit: Heraclium vero ex Martina genitum Cæsarein creat. [An. 631.] Aliquanto post tempore Saraceni Antio chenum agrum populabundi percurrunt. Quare fera clius cum Martina conjuge et Heraclio filio rursumin P: corr. Petavius. sacrilega suadere contendit. Sexcenta sunt hujus generis in istis scholiis ab insano capite virulente scripta. Modestum Hierosolymorum episcopum fuisse excidii tempore Nicephorus noster as-erit; cæteri propemodum omnes Zachariam no min int. Theophanes litem hanc aptissime compo nit his verbis Que omnia a Miscelle auctore ac Cedreno prætermissa ad hanc historiam peropportuna sunt, atque etsi pomuibil vitiata sint, hoc tamen significauit Zachia riam paulo post reditum e Perside in Palæstina defunctum, eique subrogatum - Modestum arcli mandritam. Nicephorus in Chronico Zachariæ tribut. annos ante urbis 22, Modes:o annum 1, Theophanes Zachariæ aunos Si totum 22, Modesto 2; idemque Modesti ini tinm confert in annum Heraclii 22, cum tamen de ejus creatione a. 19 mentionem fecerit. Alexandri Dam Chronicon a. Phoca 7, indict. 12, Isacio Hierosolymorun episcopo mortuo suffectum esse Zachariam. scribit, Cpolitane Ecclesiæ presbyte et vasorum custodem. Est hic a. C. 609, a quo ad 630 anni sunt 22; quo annus Herachi cœpit 28. Quare Zacharias, postquam in sedem restitutus. est, annos 4 vel 5 superstes fuit; falsumque omnino est Nicephori Chronicon. Significat e vestigi Cpolim trauistata esse indict. 2, prochronismus est annorum fere 6. siquidem a. duntaxat Heraclii 24, ut auctor est Theophanes ac Cedrenus, transportata ab imperatore sanctissima ac vivifica crux est,Syriacis rebus plane desperatis; est hic a. C. 634, in.iict. 7. Bis igitur Cpolim ad vecta crux est, primum a. Heraclii 19, simul atqus e Perside recepta est, unde ab Heraclio translata, ab eodem denuo post annos 6 ad urbem remissa; at Nicephorus utramque translationem promisene ha buit. Sigebertus a. 635 Saracenis ait Syriam in festantibus, Heraclius crucem sanctam Domini ab Jerusalem Cpolim transtulit. Uno auno plus dicit, sed revera annus fuit 654. Heraclii Christi 651, Arabes a Romanis deficiunt ob rogam sive donativum ab imperatoris eunucho cum contumelia denegatum. Theoph. Sigeb. a. 633. Eodem a. mort tur exsecrandus ille Machometes die Janii 17; successit Abubeeler, qui a. Heraclit 23, indir t. 5, Palestinam vastavit. A. vero ller.chii 24 moritur. inl. 7, cum regnasset, ait Theophanes, a. 2. Cr drenns ad lit menses 6. Succedit Omarus, a quo Bostra aleque urbes expugnate. Eodem Heraclii a. Theodorus Heraclii frater ab Omaro vincitur, inde Emesam ad imperatorem fugit. Cui successor datus,

col. 915–916page 454 of 529

PG 100:915παιδὶ πρὸς τοῖς τῆς ᾿Ανατολῆς χωρίοις ἐπεξήει. Αὐτό θι δὲ γενόμενος Θεοδώρῳ τῷ ἀδελφῷ ὀργίζεται· ἐπεψι θυρίζετο δέ τισι λοιδορεῖσθαι αὐτὸν τῷ βασιλεῖ Μαρτίνης ἕνεκεν, λέγοντα ὅτι ἁμαρτία αὐτοῦ ἐνώπιον αὐτ τοῦ διὰ παντός. Καὶ αὐτὸν εἰς-Βυζάντιον ἀποστέλλει, γράψας τῷ υἱῷ Κωνσταντίνῳ τοῦτον ἐπ' ἀθροίσμα τοῦ λαοῦ ἀτιμήσαντα. ὡς ἐν φρουρᾷ κατέχειν. Στρατηγόν τε Ανατολῆς ἐκπέμπει Θεόδωρον τῶν βασιλικῶν χρημάτων ταμίαν, τὸ ἐπίκλην Τριθύριον. Σέργιος γὰρ ὁ κατὰ " Νικήταν τελευτῷ τρόπῳ τοιῷδε. Κάμηλον οἱ Σαρακηνοὶ ἀποδείραντες τοῦτον ἐγκατακλείουσι τῇ δορᾷ καὶ ἐπέῤῥαπτον. Τῆς βύρσης οὖν κατεσκληκυίας συναπεξηραίνετο καὶ ὁ ἐντὸς οι ἀπο μαρανθεί; πικρῶς διώλετο. Αἰτίαν δὲ αὐτῷ ἐπῆγον ὡς αὐτὸς παρεσκεύαζεν Ηράκλειον μὴ συγχωρείν Σαρακηνοῖς ἐκ τῆς Ῥωμαίων γῆς ἐκπορεύεσθαι τὰς συνήθως παρεχομένας αὐτοῖς τριάκοντα χρυσίου λίτρας δι' ἐμπορικῆς ἀμοιβῆς ἐκ τῆς Ῥωμαϊκῆς πολιτείας ἐκπέμπειν· ἐντεῦθεν τε αὐτοὺς ἄρξαι τῇ Ρωμαίων λυμαίνεσθαι χώρα. Εκ τούτου παρήγε γειλε (69) Θεοδώρα μή συμβάλλειν πρὸς μάχην Σαρακηνοῖς. Οἱ δὲ προλοχήσαντές τεὺς ὀλίγοις τισὶν ἀκροβολισάμενοι Ῥωμαίους υπήγοντο 8. εἰσπίπτουσι δὲ αὐτοῖς οἱ ἐκ τῶν ἐνεδρῶν ἐξαπιναίως, καὶ μέσον ἀπολαβόντες πολλοὺς ἔκτειναν στρατιώτας τε καὶ ἄρχοντας. Κατὰ δὲ τὸν καιρὸν ἐκεῖνον Μαρία ἡ ἀδελφὴ Ηρα κλείου χρήματα πρὸς τὸν χαγάνον ᾿Αβάρων ἔπεμψε καὶ τὸν υἱὸν Στέφανον ἀπέλαβε. Τοῖς δὲ τοιούτοις δώροις ἡσθεὶς ὁ ᾿Αβαρος ἠρέθισεν Αντωνιανὸν μάθ γιστρον, ὡς καὶ αὐτὸς πέμψας δώρα ἀπολήψεται καὶ τοὺς ἄλλους οὔσπερ κατείχεν ομήρους. Καὶ δὴ καὶ ἐγένετο οὕτως. Ὑπὸ δὲ τὸν αὐτὸν καιρὸν ἐπανέστη Κούβρατος ὁ ἀνεψιός Οργανᾶ ὁ τῶν Οὐννογουν ούρων (70) κύ ριος τῷ τῶν ᾿Αβάρων χαγάνῳ, καὶ ὃν εἶχε παρ' αὐτοῦ λαὸν περιυβρίσας ἐξεδίωξε τῆς οἰκείας γῆς. διαπρεσβεύεται δὲ πρὸς Ηράκλειον καὶ σπένδεται εἰρή νην μετ' αὐτοῦ, ήνπερ ἐφύλαξαν μέχρι τέλους τῆς ἑαυτῶν ζωῆς· δῶρά τε γὰρ αὐτῷ ἔπεμψε καὶ τῇ τοῦ πατρικίου ἀξίᾳ ἐτίμησεν. Ἐν ᾧ δὲ ἐν τοῖς ἀνατολικοῖς μέρεσι διέτριβεν Ηράκλειος, Ἰωάννην τὸν Βαρκαίνης (71) στρατο ώς. τέως? 50 μετά? οι ὁ ἐντὸς και? τε. τε κα!? ν ἐπήγον:ο! (70) Τῶν Ούννογουνδούρων. (71) Ἰωάννην τὸν Βαρκαίνης. παιδὶ πρὺς τοῖς τῆς ᾿Ανατολῆς χωρίοις ἐπεξήει. Αὐτόθιδὲ γενόμενος Θεοδώρῳ τῷ ἀδελφῷ ὀργίζεται "ἔπεψιθυρίζετο δέ τίσι λοιδορεῖσθαι αὐτὸν τῷ βασιλεῖ Μαρπίνης ἕνεκεν, λέγοντα ὅτι ἁμαρτία αὑτοῦ ἐνώπιον αὖποῦ διὰ παντός. Καὶ αὐτὸν εἰς Βυζάντιον ἀποστέλλει, γράψας τῷ υἱῷ ἹΚωνσταντίνῳ τοῦτον ἐπ᾽ ἀθροίσματὸς λαοῦ ἀτιμήσαντα ὡς" ἕν φρουρᾷ κατέχειν. Στρατηγόν τε ᾿Ανατολῆς ἐχπέμπει Θεόδωρον τῶν βασιλικῶν χρημάτων ταμίαν, τὸ ἐπίκλην Τριθύριον. Σέργιος γὰρ ὁ κατὰ "' Νικῆταν τελευτᾷ τρόπῳ τοιῷδε, Κάμηλον οἱ Σαρακηνοὶ ἀποδείραντες τοῦτον ἔγχατακλείουσι τῇ δορᾷ καὶ ἐπέῤῥαπτον. Τῆς βύρσης οὖν χατεσχληχυίας συναπεξηραίνετο χαὶ ὁ ἐντὸς" ἀπομαρανθεὶς πικρῶς διώλετο. Αἰτίαν δὲ αὐτῷ ἐπῆγον ὡς αὐτὸς παρεσκεύαζεν Ἡράκλειον μὴ συγχωρεῖν Σαραχηνοῖς ἐχ τῆς ᾿Ρωμαίων γῆς ἐκπορεύεσθαι τὰς συνήθως παρεχομένας αὐτοῖς τριάχοντα χρυσίου λίτρας δι᾽ ἐμπορικῆς ἀμοιδῆς ἐκ τῆς Ῥωμαϊχῆς πολιτείας ἐχπέμπειν" ἐντεῦθέν τε αὐτοὺς ἄρξαι τῇ Ῥωμαίων λυμαίνεσθαι χώρᾳ. Ἔχ τούτον παρήγγεῖλς (09) Θεοδώρῳ μὴ συμθάλλειν πρὸς μάχην Σαρακηνοῖς. Οἱ δὲ προλοχήσαντές τεῦ ὀλίγοις τισὶν ἀχροδολισάμενοι Ῥωμαίους ὑπήγοντο"", Εἰσπὶπτουσι δὲ αὐτοῖς οἱ ἐκ τῶν ἐνεδρῶν ἐξαπιναίως, καὶ μέσον ἀπολαθόντες πολλοὺς ἔκτειναν στρατιώτας τε χαὶ ἄρχοντας. Κατὰ δὲ τὸν καιρὸν ἐκεῖνον Ιαρία ἡ ἀδελφὴ Ἥραχλείου χρήματα πρὸς τὸν χαγάνον ᾿Αδάρων ἔπεμψε ᾿χαὶ τὸν υἱὸν Στέφανον ἀπέλαθε, Τοῖς δὲ τοιούτοις δώροις ἡσθεὶς ὁ "Αὔαρος ἠρέθισεν "Αντωνιανὸν μάγιστρον, ὡς χαὶ αὐτὸς πέμψας δῶρα ἀπολήψετα: χαὶ τοὺς ἄλλους οὕσπερ χατεῖχεν ὁμήρους. Καὶ δὴ χαὶ ἐγένετο οὕτως. Ὑπὸ δὲ τὸν αὐτὸν καιρὸν ἐπανέστη Κούθρατος ὁ ἀνεψιὸς Ὀργανᾶ ὁ τῶν Οὐννογουνδούρων (70) κύρίος τῷ τῶν ᾿Αθάρων χαγάνῳ, καὶ ὃν εἶχε παρ' αὐτοῦ λαὸν περιυθρίσας ἐξεδίωξε τῆς οἰχείας γῆς. Δίαπρεσθεύεται δὲ πρὸς Ἡράνλειον καὶ σπένδεται εἰρήνὴν μετ᾽ αὐτοῦ, ἤνπερ ἐφύλαξαν μέχρι τέλους τῆς ἑαυτῶν ζωῆ; " δῶρά τε γὰρ αὐτῷ ἔπεμψε καὶ τῇ τοῦ πατριχίου ἀξίᾳ ἐτίμησεν. Ἐν ᾧ δὲ ἐν τοῖς ἀνατολιχοῖς μέρεσι διέτριθεν Ἡράκλειος, Ἰωάννην τὸν Βαρχαίνης (71) στρατ-

Orientem proficiscitur. Ubi et Theodoro fratri suc- A censuit, clam a nonnullis delato, quod propter Marti- nam in imperatorem probra conjiceret, ac sæpe illud usurparet (Psalm. L), peccatum ejus coram ipso - esse semper. Hunc igitur Cpolim [an. 634] mittit cum litteris ad Constantinum filium, quibus jube- bat ut illum in concione productum atque in ordi- nem redactum tanquam in custodia haberet. Deinde Theodorum ærarii privati comitem, cognomento Trithurium, ducem Orienti præficit. Nam Sergius, qui Niceta tempore præfuit, hoc modo perieral. Saraceni camelum pelle denudantes in hanc Ser- gium includunt ac consuunt. Ita desiccata pelle, una et qui inclusus erat, contabescens paulatim miserabili morte confectus est. Quippe hoc illi crimen objecerant, auctorem 27 Heraclio fuisse " ut ne Saracenis e Romanorum foitus egredientibus permitteret triginta auri. libras, quæ illis quotannis pensitabantur, mercibus pernutatus extra inpe- rium transferre; ex quo factum esset ut Romanuni limitem vastarent. Heraclius porro Theodorum ve- tuit cum Saracenis pugnam committere. Qui dis- positis insidiis paucisque ad velitandum præmissis sensim Romanos inducunt, donec qui in insidiis erant repente in eos irruunt, et in medio inter- ceptos plerosque tam milites quam duces inter- fciunt. Eodem tempore Maria Heraclii soror pecuniis ad Avarorum chaganum missis Stephanum filium recepit. Quibus muneribus illectus Avarus Anto- vianum magistrum incitat, ut et ipse similibus donis reliquos, quos habebat obsides, recuperaret; quod ita factum est. Sub idem fere tempus Cubratus Organæ conso- brinus, Hannogundurorum dominus, contra Ava- rorum chaganum rebellat, populumque. omnem, quem ab ipso acceperat, contumeliose habitum pa- triis sedibus expellit. Inde legatione ad Heraclium missa pacem cum eo componit, quam ad finem usque vitæ suæ conservarunt. Nam et munera ad ipsum Heraclius misit et patriciatum detulit. 28 Interim vero dum adhuc in Oriente versatur, Joannem Barcænæ ducem eligit, et adversus Sara- rst Baanes et Theodorus sacellarius, a quo Arabes D vocatos fuisse Bulgaros. Constantinus Por- παιδὶ πρὸς τοῖς τῆς ᾿Ανατολῆς χωρίοις ἐπεξήει. Αὐτό θι δὲ γενόμενος Θεοδώρῳ τῷ ἀδελφῷ ὀργίζεται· ἐπεψι θυρίζετο δέ τισι λοιδορεῖσθαι αὐτὸν τῷ βασιλεῖ Μαρ- τίνης ἕνεκεν, λέγοντα ὅτι ἁμαρτία αὐτοῦ ἐνώπιον αὐτ τοῦ διὰ παντός. Καὶ αὐτὸν εἰς-Βυζάντιον ἀποστέλλει, γράψας τῷ υἱῷ Κωνσταντίνῳ τοῦτον ἐπ' ἀθροίσμα τοῦ λαοῦ ἀτιμήσαντα. ὡς ἐν φρουρᾷ κατέχειν. Στρατηγόν τε Ανατολῆς ἐκπέμπει Θεόδωρον τῶν βασιλικῶν χρημάτων ταμίαν, τὸ ἐπίκλην Τριθύριον. Σέργιος γὰρ ὁ κατὰ " Νικήταν τελευτῷ τρόπῳ τοιῷδε. Κάμηλον οἱ Σαρακηνοὶ ἀποδείραντες τοῦτον ἐγκατα- κλείουσι τῇ δορᾷ καὶ ἐπέῤῥαπτον. Τῆς βύρσης οὖν κατεσκληκυίας συναπεξηραίνετο καὶ ὁ ἐντὸς οι ἀπο μαρανθεί; πικρῶς διώλετο. Αἰτίαν δὲ αὐτῷ ἐπῆγον ὡς αὐτὸς παρεσκεύαζεν Ηράκλειον μὴ συγχωρείν Σαρακηνοῖς ἐκ τῆς Ῥωμαίων γῆς ἐκπορεύεσθαι τὰς συνήθως παρεχομένας αὐτοῖς τριάκοντα χρυσίου λίτρας δι' ἐμπορικῆς ἀμοιβῆς ἐκ τῆς Ῥωμαϊκῆς πολιτείας ἐκπέμπειν· ἐντεῦθεν τε αὐτοὺς ἄρξαι τῇ Ρωμαίων λυμαίνεσθαι χώρα. Εκ τούτου παρήγε γειλε (69) Θεοδώρα μή συμβάλλειν πρὸς μάχην Σαρακηνοῖς. Οἱ δὲ προλοχήσαντές τεὺς ὀλίγοις τισὶν ἀκροβολισάμενοι Ῥωμαίους υπήγοντο 8. Εἰσπί πτουσι δὲ αὐτοῖς οἱ ἐκ τῶν ἐνεδρῶν ἐξαπιναίως, καὶ μέσον ἀπολαβόντες πολλοὺς ἔκτειναν στρατιώτας τε καὶ ἄρχοντας. Κατὰ δὲ τὸν καιρὸν ἐκεῖνον Μαρία ἡ ἀδελφὴ Ηρα κλείου χρήματα πρὸς τὸν χαγάνον ᾿Αβάρων ἔπεμψε καὶ τὸν υἱὸν Στέφανον ἀπέλαβε. Τοῖς δὲ τοιούτοις δώροις ἡσθεὶς ὁ ᾿Αβαρος ἠρέθισεν Αντωνιανὸν μάθ γιστρον, ὡς καὶ αὐτὸς πέμψας δώρα ἀπολήψεται καὶ τοὺς ἄλλους οὔσπερ κατείχεν ομήρους. Καὶ δὴ καὶ ἐγένετο οὕτως. Ὑπὸ δὲ τὸν αὐτὸν καιρὸν ἐπανέστη Κούβρατος ὁ ἀνεψιός Οργανᾶ ὁ τῶν Οὐννογουν ούρων (70) κύ ριος τῷ τῶν ᾿Αβάρων χαγάνῳ, καὶ ὃν εἶχε παρ' αὐτοῦ λαὸν περιυβρίσας ἐξεδίωξε τῆς οἰκείας γῆς. Διαπρε σβεύεται δὲ πρὸς Ηράκλειον καὶ σπένδεται εἰρή νην μετ' αὐτοῦ, ήνπερ ἐφύλαξαν μέχρι τέλους τῆς ἑαυτῶν ζωῆς· δῶρά τε γὰρ αὐτῷ ἔπεμψε καὶ τῇ τοῦ πατρικίου ἀξίᾳ ἐτίμησεν. Ἐν ᾧ δὲ ἐν τοῖς ἀνατολικοῖς μέρεσι διέτριβεν Ηράκλειος, Ἰωάννην τὸν Βαρκαίνης (71) στρατο ώς. τέως? 50 μετά? οι ὁ ἐντὸς και? τε. τε κα!? ν ἐπήγον:ο! (70) Τῶν Ούννογουνδούρων. (71) Ἰωάννην τὸν Βαρκαίνης. παιδὶ πρὺς τοῖς τῆς ᾿Ανατολῆς χωρίοις ἐπεξήει. Αὐτό- θιδὲ γενόμενος Θεοδώρῳ τῷ ἀδελφῷ ὀργίζεται "ἔπεψι- θυρίζετο δέ τίσι λοιδορεῖσθαι αὐτὸν τῷ βασιλεῖ Μαρ- πίνης ἕνεκεν, λέγοντα ὅτι ἁμαρτία αὑτοῦ ἐνώπιον αὖ- ποῦ διὰ παντός. Καὶ αὐτὸν εἰς Βυζάντιον ἀποστέλλει, γράψας τῷ υἱῷ ἹΚωνσταντίνῳ τοῦτον ἐπ᾽ ἀθροίσμα- τὸς λαοῦ ἀτιμήσαντα ὡς" ἕν φρουρᾷ κατέχειν. Στρατηγόν τε ᾿Ανατολῆς ἐχπέμπει Θεόδωρον τῶν βασιλικῶν χρημάτων ταμίαν, τὸ ἐπίκλην Τριθύριον. Σέργιος γὰρ ὁ κατὰ "' Νικῆταν τελευτᾷ τρόπῳ τοιῷδε, Κάμηλον οἱ Σαρακηνοὶ ἀποδείραντες τοῦτον ἔγχατα- κλείουσι τῇ δορᾷ καὶ ἐπέῤῥαπτον. Τῆς βύρσης οὖν χατεσχληχυίας συναπεξηραίνετο χαὶ ὁ ἐντὸς" ἀπο- μαρανθεὶς πικρῶς διώλετο. Αἰτίαν δὲ αὐτῷ ἐπῆγον ὡς αὐτὸς παρεσκεύαζεν Ἡράκλειον μὴ συγχωρεῖν Σαραχηνοῖς ἐχ τῆς ᾿Ρωμαίων γῆς ἐκπορεύεσθαι τὰς συνήθως παρεχομένας αὐτοῖς τριάχοντα χρυσίου λίτρας δι᾽ ἐμπορικῆς ἀμοιδῆς ἐκ τῆς Ῥωμαϊχῆς πολιτείας ἐχπέμπειν" ἐντεῦθέν τε αὐτοὺς ἄρξαι τῇ Ῥωμαίων λυμαίνεσθαι χώρᾳ. Ἔχ τούτον παρήγ- γεῖλς (09) Θεοδώρῳ μὴ συμθάλλειν πρὸς μάχην Σαρακηνοῖς. Οἱ δὲ προλοχήσαντές τεῦ ὀλίγοις τισὶν ἀχροδολισάμενοι Ῥωμαίους ὑπήγοντο"", Εἰσπὶ- πτουσι δὲ αὐτοῖς οἱ ἐκ τῶν ἐνεδρῶν ἐξαπιναίως, καὶ μέσον ἀπολαθόντες πολλοὺς ἔκτειναν στρατιώτας τε χαὶ ἄρχοντας. Κατὰ δὲ τὸν καιρὸν ἐκεῖνον Ιαρία ἡ ἀδελφὴ Ἥρα- χλείου χρήματα πρὸς τὸν χαγάνον ᾿Αδάρων ἔπεμψε ᾿χαὶ τὸν υἱὸν Στέφανον ἀπέλαθε, Τοῖς δὲ τοιούτοις δώροις ἡσθεὶς ὁ "Αὔαρος ἠρέθισεν "Αντωνιανὸν μά- γιστρον, ὡς χαὶ αὐτὸς πέμψας δῶρα ἀπολήψετα: χαὶ τοὺς ἄλλους οὕσπερ χατεῖχεν ὁμήρους. Καὶ δὴ χαὶ ἐγένετο οὕτως. Ὑπὸ δὲ τὸν αὐτὸν καιρὸν ἐπανέστη Κούθρατος ὁ ἀνεψιὸς Ὀργανᾶ ὁ τῶν Οὐννογουνδούρων (70) κύ- ρίος τῷ τῶν ᾿Αθάρων χαγάνῳ, καὶ ὃν εἶχε παρ' αὐτοῦ λαὸν περιυθρίσας ἐξεδίωξε τῆς οἰχείας γῆς. Δίαπρε- σθεύεται δὲ πρὸς Ἡράνλειον καὶ σπένδεται εἰρή- νὴν μετ᾽ αὐτοῦ, ἤνπερ ἐφύλαξαν μέχρι τέλους τῆς ἑαυτῶν ζωῆ; " δῶρά τε γὰρ αὐτῷ ἔπεμψε καὶ τῇ τοῦ πατριχίου ἀξίᾳ ἐτίμησεν. Ἐν ᾧ δὲ ἐν τοῖς ἀνατολιχοῖς μέρεσι διέτριθεν Ἡράκλειος, Ἰωάννην τὸν Βαρχαίνης (71) στρατ-

col. 917–918page 455 of 529

PG 100:917ηγόν προχειρίζεται καὶ πέμπει κατὰ Σαρακηνῶν τῶν ἐν Αἰγύπτῳ· οἷς συμβαλὼν πίπτει καὶ αὐτός. Ἔτι δὲ Μαρίνος ὁ τῶν Θρακικῶν ἐκστρατευμάτων ἡγε μών συμμίξας αὐτοῖς ἡττήθη, πολὺν δὲ στρατὸν ἀποβαλὼν καὶ αὐτὸς μόλις ἀποσώζεται ". Μετ' ἐκεῖ. νον προβάλλεται στρατηγὸν Μαριανὸν κουβικουλάριον παρὰ Ρωμαίων τὴν ἀξίαν, καὶ πέμπει ἐκεῖσε, παραγγείλας ὡς ἀνακοινοῦσθαι Κύρῳ τῷ ᾿Αλεξανδρείας ἱεράρχῃ, καὶ ὡς ἂν κοινῇ βουλεύσοιντο τὰ πρὸς τοὺς Σαρακηνούς διάθοιντο. Κῦρος δὲ ἦν δεδη - λοκὼς βασιλεῖ σπείσεσθαι ἐπὶ τελέσμασιν Αμβρῳ τῷ τῶν Σαρακηνῶν φυλάρχω, δ δὴ καὶ ὑπάρχειν δι' ἐμπολαίου συνεισφορᾶς ἐσήμαινε, τὰ δὲ τῷ βασιλεῖ παρεχόμενα ἀδιάπτωτα μένειν· κατεγγυηθῆναι δὲ αὐτῷ Εὐδοκίαν τὴν Αὐγοῦσταν ἢ μίαν τῶν θυγατέρων τοῦ βασιλέως ὡς ἐντεῦθεν καὶ τῷ θείῳ λουτρῷ Β βαπτισθησομένῳ καὶ Χριστιανῷ χρηματίσοντι. Επει θετο γὰρ Αμβρος τῷ Κύρῳ καὶ ὁ τούτου στρατός · καὶ γὰρ ἡγάπων αὐτὸν λίαν. Καὶ τούτων Ηράκλειος οὐδενὸς ἠνείχετο. Ἐπειδὴ δὲ καὶ Μαριανὸς ταῦτα συμβαλών Σαρακηνοῖς πίπτει τε αὐτὸς καὶ σὺν Τούτῳ τῷ χρόνῳ ἀνέζευξε πρὸς τὰ οἰκεῖα Ἡράκλειος, καὶ ηὐλίζετο ἐν τῷ παλατίῳ τῷ καλουμένῳ τῆς Ἱερίας (72)· ἐδεδίει γὰρ ἐπιβῆναι θαλάσσῃ, πολλά τε ἀξιοῦντες οἵ τε ἄρχοντες καὶ οἱ τῆς πόλεως ἐν τῇ πόλει εἰσελθεῖν ἔπειθον οὐδαμῶς. Ἐν δὲ ταῖς ἑορταῖς μόνους τοὺς υἱοὺς ἐξέπεμπε ", καὶ αὐτοὶ ἐπιτελοῦντες ἐν τῷ ἱερῷ τὴν θείαν λειτουργίαν εὐθὺς πρὸς αὐτὸν ἐξῄεσαν. Ωσαύτως καὶ τοὺς ἱππικούς ἀγῶνας ἡνίκα ἐθεῶντο, πάλιν πρὸς τὸν πατέρα C ἀπεχώρουν. Ἐν ᾧ δὲ διέτριβεν ἐκεῖσε, ἀγγέλλεται αὐτῷ ὡς ὁ υἱὸς αὐτοῦ ᾿Αταλάριχος καὶ Θεόδωρος ὁ τὴν ἀξίαν μάγιστρος, Θεοδώρου δὲ τοῦ βασιλέως ἀδελφοῦ υἱὸς, σὺν ἄλλοις τισὶν ἐπιβουλεύειν αὐτῷ ἤμελλον· καὶ τοῖς μηνύσασι πεισθεὶς τούτων τὰς ῥῖνας καὶ τὰς χεῖρας ἐξέτεμε, καὶ 'Αταλάριχον μὲν εἰς τὴν νῆσον τὴν λεγομένην πριγκίπου (73) εξόριστον ἐξέπεμψε, Θεόδωρον δὲ πρὸς τὴν νῆσον τὴν οι Γαυδομελέτην προσαγορευομένην, Χρόνου δὲ ἱκανοῦ διελθόντος παρασκευάζουσιν οἱ τοῦ βασιλέω; ἄρχοντες τὸν ἔπαρχον ὡς συναγαγεῖν πλεῖστα πλοῖα καὶ ἐχόμενα ἀλλήλοις ἐξάψαι ὥσπερ γεφυρώσει οι τὸν πορθμὸν τοῦ καλουμένου Στενοῦ, κλώνοις 98 τα δένδρων καὶ φυλλάσιν ἑκατέρωθεν διατειχίζειν, ὡς μηδὲ ὁρᾶσθαι παριόντι τὴν 98 εἰσέπεμπε ? οι τήν om. (72) Τῆς Ἱερίας. ἐξηπίστατο, διίστατο τῆς τοῦ Κύρου γνώμης, καὶ αὐτῷ στρατὸς ἱκανός. καταλάβοι, καὶ τὸν ἕτερον τῶν ποδῶν ἀφελέσθαι, ἐπιτρέψας τῷ ἐκεῖσε δουκί, ἡνίκα πρὸς αὐτὸν Κατὰ ταῦτα δὲ καὶ τοὺς συγγνόντας αὐτοῖς τὰ τῆς ἐπιβουλῆς ἐτιμωρήσατο.

ηγόν προχειρίζεται καὶ πέμπει κατὰ Σαρακηνῶν τῶν ἐν Αἰγύπτῳ· οἷς συμβαλὼν πίπτει καὶ αὐτός. Ἔτι δὲ Μαρίνος ὁ τῶν Θρακικῶν ἐκστρατευμάτων ἡγε μών συμμίξας αὐτοῖς ἡττήθη, πολὺν δὲ στρατὸν ἀποβαλὼν καὶ αὐτὸς μόλις ἀποσώζεται ". Μετ' ἐκεῖ. νον προβάλλεται στρατηγὸν Μαριανὸν κουβικουλά ριον παρὰ Ρωμαίων τὴν ἀξίαν, καὶ πέμπει ἐκεῖσε, παραγγείλας ὡς ἀνακοινοῦσθαι Κύρῳ τῷ ᾿Αλεξαν- δρείας ἱεράρχῃ, καὶ ὡς ἂν κοινῇ βουλεύσοιντο τὰ πρὸς τοὺς Σαρακηνούς διάθοιντο. Κῦρος δὲ ἦν δεδη - λοκὼς βασιλεῖ σπείσεσθαι ἐπὶ τελέσμασιν Αμβρῳ τῷ τῶν Σαρακηνῶν φυλάρχω, δ δὴ καὶ ὑπάρχειν δι' ἐμπολαίου συνεισφορᾶς ἐσήμαινε, τὰ δὲ τῷ βασιλεῖ παρεχόμενα ἀδιάπτωτα μένειν· κατεγγυηθῆναι δὲ αὐτῷ Εὐδοκίαν τὴν Αὐγοῦσταν ἢ μίαν τῶν θυγατέ- ρων τοῦ βασιλέως ὡς ἐντεῦθεν καὶ τῷ θείῳ λουτρῷ Β βαπτισθησομένῳ καὶ Χριστιανῷ χρηματίσοντι. Επει θετο γὰρ Αμβρος τῷ Κύρῳ καὶ ὁ τούτου στρατός · καὶ γὰρ ἡγάπων αὐτὸν λίαν. Καὶ τούτων Ηράκλειος οὐδενὸς ἠνείχετο. Ἐπειδὴ δὲ καὶ Μαριανὸς ταῦτα συμβαλών Σαρακηνοῖς πίπτει τε αὐτὸς καὶ σὺν Τούτῳ τῷ χρόνῳ ἀνέζευξε πρὸς τὰ οἰκεῖα Ηρά κλειος, καὶ ηὐλίζετο ἐν τῷ παλατίῳ τῷ καλουμένῳ τῆς Ἱερίας (72)· ἐδεδίει γὰρ ἐπιβῆναι θαλάσσῃ, πολλά τε ἀξιοῦντες οἵ τε ἄρχοντες καὶ οἱ τῆς πόλεως ἐν τῇ πόλει εἰσελθεῖν ἔπειθον οὐδαμῶς. Ἐν δὲ ταῖς ἑορταῖς μόνους τοὺς υἱοὺς ἐξέπεμπε ", καὶ αὐτοὶ ἐπιτελοῦντες ἐν τῷ ἱερῷ τὴν θείαν λειτουργίαν εὐθὺς πρὸς αὐτὸν ἐξῄεσαν. Ωσαύτως καὶ τοὺς ἱππικούς ἀγῶνας ἡνίκα ἐθεῶντο, πάλιν πρὸς τὸν πατέρα C ἀπεχώρουν. Ἐν ᾧ δὲ διέτριβεν ἐκεῖσε, ἀγγέλλεται αὐτῷ ὡς ὁ υἱὸς αὐτοῦ ᾿Αταλάριχος καὶ Θεόδωρος ὁ τὴν ἀξίαν μάγιστρος, Θεοδώρου δὲ τοῦ βασιλέως ἀδελφοῦ υἱὸς, σὺν ἄλλοις τισὶν ἐπιβουλεύειν αὐτῷ ἤμελλον· καὶ τοῖς μηνύσασι πεισθεὶς τούτων τὰς ῥῖνας καὶ τὰς χεῖρας ἐξέτεμε, καὶ 'Αταλάρι- χον μὲν εἰς τὴν νῆσον τὴν λεγομένην Πρίγκι που (73) εξόριστον ἐξέπεμψε, Θεόδωρον δὲ πρὸς τὴν νῆσον τὴν οι Γαυδομελέτην προσαγορευομένην, Χρόνου δὲ ἱκανοῦ διελθόντος παρασκευάζουσιν οἱ τοῦ βασιλέω; ἄρχοντες τὸν ἔπαρχον ὡς συναγα- γεῖν πλεῖστα πλοῖα καὶ ἐχόμενα ἀλλήλοις ἐξάψαι ὥσπερ γεφυρώσει οι τὸν πορθμὸν τοῦ καλουμένου Στενοῦ, κλώνοις 98 τα δένδρων καὶ φυλλάσιν ἑκατέ ρωθεν διατειχίζειν, ὡς μηδὲ ὁρᾶσθαι παριόντι τὴν 98 εἰσέπεμπε ? οι τήν om. (72) Τῆς Ἱερίας. commisso prælio cæditur, unaque el Marinus Thraciæ exercitibus præfectus a Barbaris vincitur, et multis suorum amissis ægre ipse servatus est. Post illum Marianus cubicularius dux eligitur, cum mandatis ut communicato cum Cyro patriarcha consilio ambo inter se de Saracenico bello delibera- rent. Etenim Cyrus imperatori significaverat cum Omaro Saracenorum principe, interposita triba pactione, conveniri posse, quod ipsum nullo cano A cenos qui Ægyptum occupaliant mittit. Quibuscum nis detrimento mercibus indiceretur. Ad hæc de- sponderi barbaro Eudociam Augustam oportere, aut imperatoris filiarum aliam quampiam. Hoc euim modo ad divinum lavacrum accessurum hominem, et Christianum haud dubie futurum. Cyro quippe- Omarus ejusque exercitus fdei plurinum habebant, quem et impense amabant. Sed hæc Heraclio mi- nime placuerunt. Quæ ubi omnia Marianus com- perit, a Cyro dissentiens et cum Saracenis confli gens cum ingenti numero militum occubuit. Sub hæc Heraclius ad urbem reversus in palatio, quod Hierim dicitur, mansit : neque enim mari su committere audebat. Cumque et magistratus et pri- mores civium instarent ut in urbem ingrederetur, persuadere 29 non potuerunt. Ac per festos dies. filios duntaxat mittebat, qui sacris in templo ex more perfectis statim ad ipsum revertebant; iti- demque postquam Circensibus spectaculis inter fuerant, statim ad parentem redibant. Igitur cum illic consisteret, nuntiatum ei est Atalarichum filiúm et Theodorum magistrum, Theodori fratris flium, cum aliis quibusdam contra se conjurasse. Quarum rerum indicibus credens nares illis et mia- ius præcidit. Atalarichus in insulam nomine Prine cipum deportatur, Theodorus vero in insulǝm Gau- domeleten. Cujus insułæ duci mandat ut, cum ad se pervenisset, unum ei ex pedibus amputaret. Eadem et in omnes facinoris conscios pœna decernitur. Deinde longo postea tempore præfectus urbis, magistratuum hortatu, multis in unum coactis na- D vibus et invicem alligatis, freto quod Augustias vo- cant velut pontem injungit, ac ramis arborum et foliis utrinque latera prætendit, ut prætereunti nusquam mare prospiceretur. Quod opus cum ce- Vide num eo pertinent chisti - chon illudes Auth. 1. iv, c. 3. Principum insula ἐξηπίστατο, διίστατο τῆς τοῦ Κύρου γνώμης, καὶ αὐτῷ στρατὸς ἱκανός. καταλάβοι, καὶ τὸν ἕτερον τῶν ποδῶν ἀφελέσθαι, ἐπιτρέψας τῷ ἐκεῖσε δουκί, ἡνίκα πρὸς αὐτὸν Κατὰ ταῦτα δὲ καὶ τοὺς συγγνόντας αὐτοῖς τὰ τῆς ἐπιβουλῆς ἐτιμωρήσατο.

col. 919–920page 456 of 529

PG 100:919θάλατταν. Καὶ δὴ τὸ ἔργον εἰς τάχος προυχώρει, καὶ ὁ βασιλεὺς ἱππεὺς διὰ θαλάττης ὥσπερ διὰ τῆς ἠπεί ρου κατὰ τὰς ἀκτὰς τοῦ λεγομένου κόλπου Φιλα λίας 50 ἐπεραιοῦτο, οὔτε τὸν παράκτιον χῶρον παραμείψας διὰ τῆς γεφύρας τοῦ Βαρνύσσου ποτα μοῦ πρὸς τὸ Βυζάντιον εἰσῄει. Καὶ μετὰ ταῦτα Ηράκλειον τὸν Καίσαρα στέφει βασιλέα. Κατὰ δὲ τὴν δωδεκάτην ινδικτιῶνα ἐτελεύτα Σέργιος ὁ τοῦ Βυζαντίου πρόεδρος. Καὶ ἐπειδήπερ προσέκειτο Ηράκλειος Πύρρῳ, ἀδελφόν τε ἐκά λει, ὡς ἡνίκα τῷ θείῳ λουτρῷ ἐφωτίζετο ἡ τοῦ βασιλέως ἀδελφὴ χερσὶν ἐδέξατο, καὶ ἅμα ᾠκειωμέν νου Σεργίῳ καὶ συνδιαιτώμενον ἐγίνωσκε, τούτων ἀρχιερέα τοῦ Βυζαντίου ἀνηγόρευσεν. Ηδη δὲ χρό νοις τισὶ πρότερον Κύρον τὸν ᾿Αλεξανδρείας πρόεδρον μετάκλητον εἰς Βυζάντιον ἦν πεποιηκώς, καὶ ἐν αἰτίᾳ μεγάλῃ εἶχεν ὡς τὰ τῆς Αἰγύπτου πάσης Σαρακηνοίς προέμενον πράγματα. Τηνικαῦτα δὲ περὶ τῶν αἰτισθέντων ἐπὶ πλείστου άθροισθέντος τοῦ τῆς πόλεως ἐπεξῄει δήμου. Ὁ δὲ ἀπελογεῖτο ὡς οὐδα μῶς τούτων ἔνοχος καθειστήκει, ὡς εἰ ἡ βουλὴ αὐτοῦ προυχώρει καὶ τοῖς Σαρακηνοῖς δι' ἐμπολῆς τὰ τῆς φορολογίας παρείχε, καὶ ἐφ' ἑαυτοῖς ἡσύχαζον καὶ τὰ τῷ βασιλεῖ παρεχόμενα οὐ καθυστερίζοιτο, Φαιδαλίας Πύρρῳ Σεργίῳ. Κόλπου Φαιδαλίας. Γυναικόπολις. Ιμερτὴ Φιδάλεια δάμαρ Βύζαντος ἐτύχθην, Εἰμὶ δὲ Βουπάλεως δῶρον ἀεθλοσύνης. Κατὰ δὲ τὴν δωδεκάτην ινδικτιῶνα. οι Καὶ ἐπειδήπερ προσέκειτο. Σεργίῳ Πύρρο Ἤδη δὲ χρόνοις τισίν. 2. 23: Κατηγορεῖται δὲ ὁ Κῦρος ἐπὶ τοῦ βασιλέως ὡς τὸ χρυσίον τῆς Αἰγύπτου τοῖς Σαρακηνοῖς δούς, καὶ ἀποστείλας μετ' ὀργῆς τοῦτον μετα επέμψατο.

θάλατταν. Καὶ δὴ τὸ ἔργον εἰς τάχος προυχώρει, καὶ ὁ βασιλεὺς ἱππεὺς διὰ θαλάττης ὥσπερ διὰ τῆς ἠπεί ρου κατὰ τὰς ἀκτὰς τοῦ λεγομένου κόλπου Φιλα λίας 50 ἐπεραιοῦτο, οὔτε τὸν παράκτιον χῶρον παραμείψας διὰ τῆς γεφύρας τοῦ Βαρνύσσου ποτα μοῦ πρὸς τὸ Βυζάντιον εἰσῄει. Καὶ μετὰ ταῦτα Ηράκλειον τὸν Καίσαρα στέφει βασιλέα. Κατὰ δὲ τὴν δωδεκάτην ινδικτιῶνα ἐτελεύτα Σέργιος ὁ τοῦ Βυζαντίου πρόεδρος. Καὶ ἐπειδήπερ προσέκειτο Ηράκλειος Πύρρῳ, ἀδελφόν τε ἐκά λει, ὡς ἡνίκα τῷ θείῳ λουτρῷ ἐφωτίζετο ἡ τοῦ βασιλέως ἀδελφὴ χερσὶν ἐδέξατο, καὶ ἅμα ᾠκειωμέν νου Σεργίῳ καὶ συνδιαιτώμενον ἐγίνωσκε, τούτων ἀρχιερέα τοῦ Βυζαντίου ἀνηγόρευσεν. Ηδη δὲ χρό νοις τισὶ πρότερον Κύρον τὸν ᾿Αλεξανδρείας πρόεδρον μετάκλητον εἰς Βυζάντιον ἦν πεποιηκώς, καὶ ἐν αἰτίᾳ μεγάλῃ εἶχεν ὡς τὰ τῆς Αἰγύπτου πάσης Σαρακηνοίς προέμενον πράγματα. Τηνικαῦτα δὲ περὶ τῶν αἰτισθέντων ἐπὶ πλείστου άθροισθέντος τοῦ τῆς πόλεως ἐπεξῄει δήμου. Ὁ δὲ ἀπελογεῖτο ὡς οὐδα μῶς τούτων ἔνοχος καθειστήκει, ὡς εἰ ἡ βουλὴ αὐτοῦ προυχώρει καὶ τοῖς Σαρακηνοῖς δι' ἐμπολῆς τὰ τῆς φορολογίας παρείχε, καὶ ἐφ' ἑαυτοῖς ἡσύχαζον καὶ τὰ τῷ βασιλεῖ παρεχόμενα οὐ καθυστερίζοιτο, Φαιδαλίας Πύρρῳ Σεργίῳ. Κόλπου Φαιδαλίας. Γυναικόπολις. Ιμερτὴ Φιδάλεια δάμαρ Βύζαντος ἐτύχθην, Εἰμὶ δὲ Βουπάλεως δῶρον ἀεθλοσύνης. Κατὰ δὲ τὴν δωδεκάτην ινδικτιῶνα. οι Καὶ ἐπειδήπερ προσέκειτο. Σεργίῳ Πύρρο Ἤδη δὲ χρόνοις τισίν. 2. 23: Κατηγορεῖται δὲ ὁ Κῦρος ἐπὶ τοῦ βασιλέως ὡς τὸ χρυσίον τῆς Αἰγύπτου τοῖς Σαρακη νοῖς δούς, καὶ ἀποστείλας μετ' ὀργῆς τοῦτον μετα επέμψατο. lerrime perfectum esset, imperator equo per mare tanquam per continentem invectus, ad sinus quem Phidaliam vocant littus transmittit. Nec secundum oram maritimam ambulans per Barnyssi 30 flumi nis pontem Byzantium ingressus est. Quibus perac tis Heraclium Caesarem imperatorio diademate co ronal. Indictione duodecima Sergius Cpolitanus patriar cha moritur; et quia Pyrrhum Heraclius amabat, adeo ut fratrem appellaret, quod imperatoris soro rem e sacro fonte susceperat, simul quod eumdem Sergii familiarem fuisse cum eoque vixisse cogno rat, in illius locum substituit. Et jam Cyrus Alexan drinus antistes Cpolim accitus ab imperatore ali quanto antea venerat. Ilunc enim magnopere cri minabatur, quasi Ægyptum omnem Saracenis pro didisset. Tunc igitur de his criminibus coram fre quenti populi concione disseruit. At Cyrus de his omnibus seipsum purgavit, asserens, si suis con siliis fides habita esset et Saracenis tributa per mercaturam ac commercium assignata, cum ipsos quietem acturos, tum nihil de his quæ imperatori præstari solerent periturum fuisse. Dehinc alios ejus criminis auctores accusat, seque frustra de his 90 P: corr. Pelavius. 4 Petavius: P enim Phidalia leg. cum Ste phano de Urbibus voce Fuit hec Fyzantis uxor, ut ibidem Stephanus narrat; in An Liol. 1. 1V, c. 4. Indi ctio hæc a. 638 inchoata est, Heraclii 29. Quare a. 659 ejus obitus notatur in magnis Annalibus, cum redlisset a. 28, die 21, ut est in Chronico Nicepho vi. Sed falso: nam ab eo constat Heraclium esse ‹orovatum." Ergo ejus initium in Annalibus notatur . C. 608 indict. 11, Phocæ 6, adeo ut 32 annos ei Ecclesiæ præfuerit. Verum Theophanes 29 sedisse fantum asserit. Qua ratione auro Christi 610 epi scopatum iniit, Phocæ imperatoris ultimo; ultimus vero ejus annus incurrit in 638, ind. 11, Heraclii 28. Alexandrinum Chronicon, p. 875 annum illum, quo Sergius patriarcha creatus est, multiplici cha- | ractere designat, siquidem Martii 20, feria 6 nior tuum esse refert Thomam illius antecessorem; qui 22 mensis ejusdem sepultus est Dominica die. Postea vero Aprilis 8, indict. 13, Sabbato magno, Sergium creatum pontificem. Subjicit et aliun feriæ cha racterem, Octobris 3, indict. 14 Sabbatum fuisse, de quo supra disputatum est. Annus ille procul dubio Christi est 610, cyclo solis 3, lit. dom. D. Ideo Martii 20, feria 6, 22 Dominica. Cyclus luna 3, terminus paschalis 13 Aprilis, cyclus solis ex Maximi methodo 26, concurrentes sive epactæ solis 5, quæ cum regularibus diei dant feriam 2. Quare Pascha Aprilis 19, et Sabbatum magnum 18 ejus dem. Unde in Chronico pro 8 rescribendum 18. Ex bac observatione superiorum patriarcharum seriem iisdem in Annalibus corrigas, veluti cum Thomæ primus annus comparatur cum a. 606, Phocie 4. In quo suffragatores quidem, quod ad Phoca annum attinet, habent Theophanem ac Cedrenum, sed utrumque errore lapsuro. Nam cum Theophanes Thomæ tres annos tribuat et a. 4 Phocæ primum ¡llius numeret, Sergii primum duobus annis accom modat, 7 et 8, longe melius iu Alex. Chronico Cyriacus e vivis excessisse dicitur Octobris 29, die Sabbati, curatumque funus illius postridie Dominica. Fuit bic annus 607, cyclo solis 27, lit. dom. B. indict. 10, Phocæ 4 pene absoluto. Sequenti a. 607, Ploeae 5, indict. 10, post eos. Phocæ a. 4, Januarii 23, creatus est Thomas. Sedit itaque a. 3. Nicephorus in Chronico tribuit a. 5 m. 5. Sed interregni spatium complexus est. At vero corrigendum rursus Chronicon, dum Phocæ 5, que creatus est Thomas, ind. 10, notat post consulatuun Phocæ 3, siquidem Phocæ primus inchoatur; ex eodem Chronico, indict. 6, Nov. 25, Dominica, cum die 23, feria 6 inauguratus esset a Cyriaco. Annus est C. 602, cyclo solis 23, lit. dom. G. anno 603, ind. 6, Phocas consulatum iniit. Ergo anno 604, Phoca 2, ind. 8 numerari coepit post ejus consula tum 1. Anno deinde 605, Phocæ 3, ind. 8 annus fuit post consulatum 2. Itaque a. 606, Phocæ 4, ind. 9, est ab ejus consulatu 3; annus vero 607, Phocæ 5, Ind. 40, post ejus consulatum ordine 4 est. Male Igitur in Græco indict. 9 et 10 bis iteratur tò y'. llæc paulo accuratius a nobis excussa sunt, ut et illo rum temporuın historiæ et luculentissimo Chro nico aliqua ex parte consuleretur. Non dubitasi mis pro restituere in Latina nostra interpretatione: certum est enim Pyrrhum Sergio successisse a. Heraclii 29, Christi 639. Cui Theo phanes a. 3 assignat, Nicephorus in Chronico a. 2, menɛes 9, dies 9. Theophanes Heraclii

col. 921–922page 457 of 529

PG 100:921Αλλους σε τοιαῦτα ἐπητιᾶτο πράξαντας, καὶ αὐτὸν μάτην ὑπὲρ τούτων εγκαλούμενον ἰσχυρίζετο. 'Ο δὲ Ελληνα τὸν Κῦρον ἀπεκάλει ὡς Ελληνι καὶ θεομάχῳ καὶ κατὰ Χριστιανῶν φρονοῦντι τῷ Αμβρῳ τῷ τῶν Σαρακηνῶν φυλάρχω συμβουλεύσαντα τὴν τοῦ βασιλέως κατεγγυηθῆναι θυγατέρα. Ἐν τούτοις οὖν ἀγανακτήσας κατ᾿ αὐτοῦ, καὶ ἀναιρήσειν ἀπειλῶν, τῷ τῆς πόλεως αὐτὸν ὑπάρχω ὡς αἰκισομένῳ παραδίδωσι. Μετὰ τοῦτο ἐδικαίου τὸν υἱὸν Ἡράκλειον ὑπατεί σαι, Δαβὶδ δὲ· καὶ Μαρῖνον τοὺς υἱοὺς αὐτοῦ Καίσαρας ἀνηγόρευσεν, Αὐγουστῖναν δὲ καὶ Μαρτῖναν τὰς θυγατέρας Αὐγούστας. Χρόνου δὲ διελθόντος νόσῳ ὑδερική περιπίπτει, καὶ ὁρῶν τὸ πάθος δυσία τον (ἐπὶ τοσοῦτο γὰρ ἐπεξετείνετο, ὡς καὶ ἡνίκα ἀπορεῖν ἔμελλε σανίδα κατὰ τοῦ ἡτρου ἐπετίθει εστρέφετο γὰρ αὐτοῦ τὸ αἰδοῖον, καὶ κατὰ τοῦ προσο ώπου αὐτοῦ τὰ οὔρα ἔπεμπεν· ἔλεγχος δὲ ἦν τοῦτο τῆς παρανομίας τῆς ἑαυτοῦ, ὑπὲρ ἧς ταύτην δίκην ὑστάτην εξέτισε τοῦ εἰς τὴν ἀνεψιὰν τὴν οἰκείαν γάμου), διαθήκας οὖν ἐξετίθει, ὥστε Κωνσταντίνον καὶ Ηράκλειον τοὺς υἱοὺς αὐτοῦ βασιλεῖς ὁμοτίμους εἶναι, καὶ Μαρτίναν τὴν αὐτοῦ γυναῖκα τιμά σθαι παρ' αὐτῶν ὡς μητέρα καὶ βασίλισσαν. Ἐκ τούτου λοιπὸν ἐτελεύτα ζήσας ἔτη ἐξ καὶ ἐξή κοντα, ἐν δὲ τῇ βασιλείᾳ διανύσας έτη τριάκοντα μήνας τέσσαρας ἡμέρας ἐξ. Θάπτεται δὲ ἐν τῷ ἱερῷ τῶν πανευφήμων ᾿Αποστόλων, καὶ τρισὶν ἡμέραις ἀσκεπές, ὥσπερ ἦν διατάξας ἔτι περιών, τὸ ὑποδεξόμενον αὐτοῦ τὸ σῶμα διετέλει μνήμα ", περικαθημένων αὐτῷ εὐνούχων ὑπηρετῶν. Μετὰ τοῦτο Μαρτίνα ἡ Αὐγούστα ἐκκλησιάσασα καὶ τὸν περὶ τὸ Βυζάντιον λαόν, τάς [τε] διαθήκας Ηρακλείου ὑπεδείκνυ, ὡς περὶ αὐτῆς καὶ τῶν τέκνων διέθετο. Ὁ δὲ παρὼν ἅπας δῆμος Κωνσταντίνον καὶ Ηράκλειον τοὺς βασιλεῖς ἐπεζήτει· ἡ δὲ ἦγεν αὐτοὺς, καὶ ἅμα διελογίζετο νομίζουσα ἅτε 4 βασίλισσα τὰ πρῶτα εἰς τὴν βασιλείαν φέρεσθαι. Τινὲς δὲ τοῦ συνεστῶτος λαοῦ ἀνεφώνουν πρὸς αὐτὴν ὅτι Σύ μὲν τιμὴν ἔχεις ὡς μήτηρ βασιλέων, οὗτοι δὲ ὡς βασιλεῖς καὶ δεσπόται. Εξαίρετον δὲ ἐδίδουν γέρας Κωνσταντίνῳ ὡς πρώτῳ εἰς τὴν βασιλείαν κατὰ τὴν ἡλικίαν ἐκ παιδός προχειρισθέντι. • Οὐδὲ γὰρ Βαρβάρου 8 ἢ ἀλλοφύλων πρὸς τὰ βασίλεια εἰσερχομένων, ὦ δέσποινα, ο ἔφασκον, «δύνασαι ὑποδέχεσθαι ἡ λόγοις " ἀμείβεσθαι, μηδὲ δοίη Θεὸς ἐν τού άλλους ἄλλως ἐπί?. τε Ρ. γρ. σήμα • ἅτε οὔτε Ρ. και * Βαρβάρων * λόγους Ρ. Δαβὶδ δὲ καὶ Μαρῖνον. 22, Εκ τούτου λοιπόν. Η κατά Αι

Αλλους σε τοιαῦτα ἐπητιᾶτο πράξαντας, καὶ αὐτὸν μάτην ὑπὲρ τούτων εγκαλούμενον ἰσχυρίζετο. 'Ο δὲ Ελληνα τὸν Κῦρον ἀπεκάλει ὡς Ελληνι καὶ θεομάχῳ καὶ κατὰ Χριστιανῶν φρονοῦντι τῷ Αμβρῳ τῷ τῶν Σαρακηνῶν φυλάρχω συμβουλεύ σαντα τὴν τοῦ βασιλέως κατεγγυηθῆναι θυγατέρα. Ἐν τούτοις οὖν ἀγανακτήσας κατ᾿ αὐτοῦ, καὶ ἀναιρήσειν ἀπειλῶν, τῷ τῆς πόλεως αὐτὸν ὑπάρχω ὡς αἰκισομένῳ παραδίδωσι. Μετὰ τοῦτο ἐδικαίου τὸν υἱὸν Ἡράκλειον ὑπατεί σαι, Δαβὶδ δὲ· καὶ Μαρῖνον τοὺς υἱοὺς αὐτοῦ Καίσαρας ἀνηγόρευσεν, Αὐγουστῖναν δὲ καὶ Μαρτί ναν τὰς θυγατέρας Αὐγούστας. Χρόνου δὲ διελθόντος νόσῳ ὑδερική περιπίπτει, καὶ ὁρῶν τὸ πάθος δυσία τον (ἐπὶ τοσοῦτο γὰρ ἐπεξετείνετο, ὡς καὶ ἡνίκα ἀπορεῖν ἔμελλε σανίδα κατὰ τοῦ ἡτρου ἐπετίθει εστρέφετο γὰρ αὐτοῦ τὸ αἰδοῖον, καὶ κατὰ τοῦ προσο ώπου αὐτοῦ τὰ οὔρα ἔπεμπεν· ἔλεγχος δὲ ἦν τοῦτο τῆς παρανομίας τῆς ἑαυτοῦ, ὑπὲρ ἧς ταύτην δίκην ὑστάτην εξέτισε τοῦ εἰς τὴν ἀνεψιὰν τὴν οἰκείαν γάμου), διαθήκας οὖν ἐξετίθει, ὥστε Κωνσταντίνον καὶ Ηράκλειον τοὺς υἱοὺς αὐτοῦ βασιλεῖς ὁμοτί μους εἶναι, καὶ Μαρτίναν τὴν αὐτοῦ γυναῖκα τιμά σθαι παρ' αὐτῶν ὡς μητέρα καὶ βασίλισσαν. Ἐκ τούτου λοιπὸν ἐτελεύτα ζήσας ἔτη ἐξ καὶ ἐξή κοντα, ἐν δὲ τῇ βασιλείᾳ διανύσας έτη τριάκοντα μήνας τέσσαρας ἡμέρας ἐξ. Θάπτεται δὲ ἐν τῷ ἱερῷ τῶν πανευφήμων ᾿Αποστόλων, καὶ τρισὶν ἡμέραις ἀσκεπές, ὥσπερ ἦν διατάξας ἔτι περιών, τὸ ὑποδε ξόμενον αὐτοῦ τὸ σῶμα διετέλει μνήμα ", περικα θημένων αὐτῷ εὐνούχων ὑπηρετῶν. Μετὰ τοῦτο Μαρτίνα ἡ Αὐγούστα ἐκκλησιάσασα καὶ τὸν περὶ τὸ Βυζάντιον λαόν, τάς [τε] διαθήκας Ηρακλείου ὑπεδείκνυ, ὡς περὶ αὐτῆς καὶ τῶν τέκνων διέθετο. Ὁ δὲ παρὼν ἅπας δῆμος Κωνσταντίνον καὶ Ηράκλειον τοὺς βασιλεῖς ἐπεζήτει· ἡ δὲ ἦγεν αὐτοὺς, καὶ ἅμα διελογίζετο νομίζουσα ἅτε 4 βασίλισσα τὰ πρῶτα εἰς τὴν βασιλείαν φέρεσθαι. Τινὲς δὲ τοῦ συνεστῶτος λαοῦ ἀνεφώνουν πρὸς αὐτὴν ὅτι Σύ μὲν τιμὴν ἔχεις ὡς μήτηρ βασιλέων, οὗτοι δὲ ὡς βασιλεῖς καὶ δεσπόται. Εξαίρετον δὲ ἐδίδουν γέρας Κωνσταντίνῳ ὡς πρώτῳ εἰς τὴν βασιλείαν κατὰ τὴν ἡλικίαν ἐκ παιδός προχειρισθέντι. • Οὐδὲ γὰρ Βαρβάρου 8 ἢ ἀλλοφύλων πρὸς τὰ βασίλεια εισερχο μένων, ὦ δέσποινα, ο ἔφασκον, «δύνασαι ὑποδέχε σθαι ἡ λόγοις " ἀμείβεσθαι, μηδὲ δοίη Θεὸς ἐν τού άλλους ἄλλως ἐπί?. τε Ρ. γρ. σήμα • ἅτε οὔτε Ρ. και * Βαρβάρων * λόγους Ρ. Δαβὶδ δὲ καὶ Μαρῖνον. 22, Εκ τούτου λοιπόν. Η κατά Αι * iusimulari contendit. Contra imperator gentilem illum ac Dei bostem appellare, qui adversus Chri stianos conspirasset, et de imperatoris filia Sarace norum principi Omaro despondenda consilium de disset. Inter hæc contra illum exasperatus, et in terfecturum se minitans, præfecto urbis torquendum ac cruciandum tradidit. 31 Postea vero Heraclium fikum consulem facit, Davidem et Marinum alios liberos Cæsares appellat, Augustinam et Martinam filias Augustas. Inde inter cutis aquæ morbo correptus cum desperatum hunc sentiret (nam usque adeo invaluerat, ut quoties meiere vellet, ventriculo asserem imponeret: el enim distortum pudendum urinam sursun in faciem emittebat; quod in perpetrati sceleris argumentum atque incestus pœnam inflictum est, quod consobri nam suam in matrimonium accepisset, igitur testa mentum edidit, quo Constantinum et Heraclium filios suos æquo jure hæredes imperii constituit, adeo ut uterque Martinam conjugem suam tanquam matrem et imperatricem coleret. Quibus ordinatis postremo tandein moritur, ætatis anno exacto sexa gesime sexto [an. 641], imperii tricesimo, quarto que insuper mense et die sexto. Sepultus est in ce leberrimorum Apostolorum templo, ac triduo aper tum sepulcrum mansit, ut ipse superstes adhuc jusseral, ministris ennushis circumstantibus. Inde Martina Augusta Byzantinum omnem popu lum convocans, Heraclii testamentum atque extre mam de se liberisque suis voluntatem aperit. Cum que populus frequens Constantinum et lleraclium imperatores posceret, utrumque coram adduxit. Ac primum tanquam habenas regni 32 moderaretur, pro imperatrice se gerere cogitabat, Sed nonnulli e turba ad eam clamarunt: ‹ Tibi utimperatorum ma tri habendus honor est, his tanquam imperatoribus ac dominis.» Atque interim Constantino primas deferebant utpote et ætate majori et ad imperium jam tum a pueritia promoto. Neque enim, aie bant, Barbaris aut externis adversus regiam hanc urbem vénientibus, o domina, potes resistere aut responderė verbis. Avertat Deus ut eo Romanorum Petavius, P. margo P. Petaviuε, Petavius, P. Petavius. Anno Heraclii Christi 630, ind. 4. Nov. 7 (corrigendus Theopha nes, dum Heraclii 21 numerat) natus est Heraclio in Oriente filius, quem Cedrenus Davidem vocal. Endemque die Constantino Heraclio filio nascitur Heraclius, qui a. sequenti ind. 5, Nov. 3, a Sergio baptizatus est in Blachernis. Obiit Heraclius, inquit Theophanes, ind. 14 Martio meuse, die 11, cum imperasset annos 30 menses 10. Noster 2. 50 menses 4. dies 6. Sed si a. ejus primus ab Oct. 7 numeratus est, ind. 14, a. C. 610, ut antea probatum est, mortuusque est a. 641 Martii 11, imperavit a. 30 menses 5 dies 5. Ac si annos 66 vixit, imperare coepit ztatis 35.

col. 923–924page 458 of 529

PG 100:923Α τῳ τάξεως τὴν Ῥωμαϊκὴν ἐλθεῖν πολιτείαν. » Καὶ κατήρχοντο ἀνευφημοῦντες τοὺς βασιλεῖς. Ταῦτα ἀκούσασα πρὸς τὸ ἑαυτῆς ἀπεχώρει παλάτιον. Ἐξ οὗ καὶ Κωνσταντίνος τῆς βασιλείας ήρχε. Προσαγγέλλει δὲ αὐτῷ Φιλάγριος, ὃς ἦν τῶν βασιλικῶν χρημάτων ταμίας, ὡς ἀσθενοῦντος τοῦ πατρὸς Ηρακλείου χρήματα Πύρρῳ τῷ ἀρχιερεῖ παρατίθεσθαι Μαρτίνης τῆς βασιλίσσης ἕνεκεν, ὡς μή ποτε αὐτὴ ὑπὸ Κωνσταντίνου τοῦ βασιλέως καὶ προγόνου ἐκ τῶν βασιλείων διωθουμένη χρημάτων καθυστερίζοιτο. Ὁ δὲ Πύρρον μεταστειλάμενος διεπυνθάνετι εἰ οὕτω ταῦτα ἔχοι. Πύρρος δὲ ὑπὸ Φιλαγρίου διελεγχόμενος προεδίδου καὶ οὐκ ἐθέλων τὰ χρήματα. Ἐπεὶ δὲ νόσῳ χρονίᾳ Κωνσταντίνος συνείχετο καὶ ἀκρασίας αέρων ἕνεκεν ἐν Χαλκηδόνι διέτριβεν ἐν τῷ ὑπ' αὐτοῦ κτισθέντι παλατίῳ, ἰδὼν Φιλάγριος ἀρρώστω; αὐτὸν διακείμενον, καὶ ἐλπίσας τάχιον ἀποδιῶσαι, ἐδεδίει Ηράκλειον καὶ Μαρτίναν ὡς αὐτὸν κακώσοντας 10. Εκ τούτου Κωνσταντίνῳ συνεβούλευε γρά- - φειν τοῖς στρατευομένοις ὡς τελευτῆς συμβαινούσης αὐτῷ ἀντιλαβέσθαι 11 τῶν τέκνων αὐτοῦ, καὶ μὴ συγχωρεῖν ἀδικεῖσθαι (80). μηδὲ τῆς βασιλείας δι ωθεῖσθαι. Εφ' οἷς ἡσθεὶς Κωνσταντίνος Οὐαλεντίνον τὸν Φιλαγρίου ὑπασπιστήν, τά τε γράμματα καὶ τὴν λοιπὴν τοῦ πράγματος ἐργασίαν ἐγχειρίσας, πρὸς τὸ στράτευμα ἐξέπεμψε, δεδωκώς αὐτῷ χρήματα συντελοῦντα εἰς ποσότητα ἀριθμοῦ μυριάδων πέντε δια - κοσίων 14 καὶ ἔτι μύρια καὶ ἐξακισχίλια νομίσματα, υποθέμενος πείθειν τοὺς τοῦ στρατιωτικοῦ καταλόγου μετὰ τελευτὴν Κωνσταντίνου ἀντικαθίστασθαι Μαρτίνῃ καὶ τοῖς τέκνοις αὐτῆς. Συμβασιλεύσας (81) δὲ τῷ πατρὶ ἔτη ὀκτὼ καὶ εἴκοσι, καὶ ἐπιβιοὺς εἰς τὴν βασιλείαν ἔτι ἡμέρας ἑκατὸν τρεῖς, ἐτελεύτησε. Μεθ᾿ ἂν αὐτοκράτωρ τῆς βασιλείας αναγορεύεται Ηράκλειος, ᾧ συνελάμβανεν εἰς τὰ τῆς βασιλείας πράγματα καὶ ἡ Μαρτίνα. Εὐθὺς οὖν τόν τε Tollτρὸς (82) στέφανον, ὃν καὶ συνέθαψαν αὐτῷ καὶ ὁ υἱὸς Κωνσταντίνος τοῦ ναοῦ ἐξήνεγκεν, τιμηθέντα μέχρι χρυσίου λιτρῶν ἑβδομήκοντα, τῷ Θεῷ προσφέρει ἐν τῷ ἱερῷ, Κῦρον δὲ τὸν πρόεδρον 'Αλεξανδρείας τῷ οἰκείῳ θρόνῳ ἀποκαθίστησι. Φιλάγριον δὲ ἀποχείρας ἐξόριστον εἰς τὸ Σέπτας λεγόμενον φρούριον, πρὸς ἥλιον δύνοντα κατὰ [τα] θάτερα τῶν Ηρακλέους στηλῶν πρὸς τῇ Λιβύῃ κείμενον, παρέπεμψεν. Ετέρους τε πλείστους, οὓς εὗρε φίλους καὶ ὑπηρέτας αὐτοῦ, πληγαῖς καὶ ἑτέραις αἰκίαις ἡμύνατο. Οὐαλεντίνος (83) δὲ ὁ Φιλαγρίου ὑπασπιστής ταῦτα ἀντιλαβοῦσαι Ρ. 19 πέντε καὶ διακ. ? 18 τε. μὲν τοῦ (83) Ουαλεντῖνος δέ.

res publica deducatur. Ita imperatoribus feliciter precantes recesserunt. Quibus auditis imperatrix suum in palatium se contulit. Ex quo deinceps Constantinus imperare cœpit. Ad hunc Philagrius rerum privatarum comes delu- lit, Heraclio patre adhuc ægrotante, apud Pyrrhum patriarcham pecunias esse depositas, ut Martinæ imperatrici consuleretur, ne forte a Constantino imperatore privigno e palatio exturbata inopia la- boraret. Imperator itaque Pyrrhum arcessens num ita se res haberet sciscitatus est. Qui a Philagrio convictus commisɓas pecunias licet invitus tradidit. Sed Constantinus cum diuturno morbo conflictare- tur, ac propter aeris intemperiem Chalcedone in pa- latio, quod ipse construxerat, habitaret, Philagrius affectam ejus valetudinem animadvertens, ac pro- pediem obiturum suspicans, Heraclium et Marti- nam vehementer formidabat, ne quid ab iis mali pateretur. Quare Constantino 33 consilium dat ut ad exercitus scriberet, uti post obitum suum libe- rorum suorum curam gererent, neque injuriam iis inferri ipsi aut imperio extrudi sinerent. Quo COR- silio gavisus Constantinus Valentinum Philagrij armigerum cum litteris cæterisque ad eam rem ne- cessariis ad castra mittit; atque insuper pecunias ad vicies centena quinquaginta tradidit, præterea- que sedecim nummorum millia, quibus militares copias adduceret ut post Constantini mortem Mar- Cinæ ejusque filiis resisterent. Igitur Constantinus, cum octo et viginti annos cum patre imperasset et centum ac tribus diebus supervixisset, moritur. Post quem imperator Heraclius appellatur, quo- cum communiter Martina imperium administrabat. {lle vero statim patris coronam, quam cum eo se pultam Constantius filius ab ecclesia exportaverat, quæque septuaginta auri libris æstimabatur, Deo in eadem Ecclesia consecravit. Tum Cyrum Alexan- driæ patriarcham in sedem restituit. Philagrium vero detonsum in Septa castellum, quod ad Occi- dentem altera ex parte Herculis columnis adjacet in Libya, relegavit; cateros quamplurifios, quos amicos ejus atque administros reperit, verberibus atque aliis suppliciis affecit. Hæc ubi Valentinus Phi- D lgrii armiger accepit, militares copias 34 contra Martinam et ejus filios commovet. Inde Chalcedonem prospiceret. Α τῳ τάξεως τὴν Ῥωμαϊκὴν ἐλθεῖν πολιτείαν. » Καὶ κατήρχοντο ἀνευφημοῦντες τοὺς βασιλεῖς. Ταῦτα ἀκούσασα πρὸς τὸ ἑαυτῆς ἀπεχώρει παλάτιον. Ἐξ οὗ καὶ Κωνσταντίνος τῆς βασιλείας ήρχε. Προσαγγέλλει δὲ αὐτῷ Φιλάγριος, ὃς ἦν τῶν βασιλι κῶν χρημάτων ταμίας, ὡς ἀσθενοῦντος τοῦ πατρὸς Ηρακλείου χρήματα Πύρρῳ τῷ ἀρχιερεῖ παρατίθε σθαι Μαρτίνης τῆς βασιλίσσης ἕνεκεν, ὡς μή ποτε αὐτὴ ὑπὸ Κωνσταντίνου τοῦ βασιλέως καὶ προγόνου ἐκ τῶν βασιλείων διωθουμένη χρημάτων καθυστε ρίζοιτο. Ὁ δὲ Πύρρον μεταστειλάμενος διεπυνθάνετι εἰ οὕτω ταῦτα ἔχοι. Πύρρος δὲ ὑπὸ Φιλαγρίου διελεγ- χόμενος προεδίδου καὶ οὐκ ἐθέλων τὰ χρήματα. Ἐπεὶ δὲ νόσῳ χρονίᾳ Κωνσταντίνος συνείχετο καὶ ἀκρα- σίας αέρων ἕνεκεν ἐν Χαλκηδόνι διέτριβεν ἐν τῷ ὑπ' αὐτοῦ κτισθέντι παλατίῳ, ἰδὼν Φιλάγριος ἀρρώστω; αὐτὸν διακείμενον, καὶ ἐλπίσας τάχιον ἀποδιῶσαι, ἐδεδίει Ηράκλειον καὶ Μαρτίναν ὡς αὐτὸν κακώσον τας 10. Εκ τούτου Κωνσταντίνῳ συνεβούλευε γρά- - φειν τοῖς στρατευομένοις ὡς τελευτῆς συμβαινούσης αὐτῷ ἀντιλαβέσθαι 11 τῶν τέκνων αὐτοῦ, καὶ μὴ συγχωρεῖν ἀδικεῖσθαι (80). μηδὲ τῆς βασιλείας δι ωθεῖσθαι. Εφ' οἷς ἡσθεὶς Κωνσταντίνος Οὐαλεντίνον τὸν Φιλαγρίου ὑπασπιστήν, τά τε γράμματα καὶ τὴν λοιπὴν τοῦ πράγματος ἐργασίαν ἐγχειρίσας, πρὸς τὸ στράτευμα ἐξέπεμψε, δεδωκώς αὐτῷ χρήματα συντε λοῦντα εἰς ποσότητα ἀριθμοῦ μυριάδων πέντε δια - κοσίων 14 καὶ ἔτι μύρια καὶ ἐξακισχίλια νομίσματα, υποθέμενος πείθειν τοὺς τοῦ στρατιωτικοῦ καταλό γου μετὰ τελευτὴν Κωνσταντίνου ἀντικαθίστασθαι Μαρτίνῃ καὶ τοῖς τέκνοις αὐτῆς. Συμβασιλεύσας (81) δὲ τῷ πατρὶ ἔτη ὀκτὼ καὶ εἴκοσι, καὶ ἐπιβιοὺς εἰς τὴν βασιλείαν ἔτι ἡμέρας ἑκατὸν τρεῖς, ἐτελεύτησε. Μεθ᾿ ἂν αὐτοκράτωρ τῆς βασιλείας αναγορεύεται Ηράκλειος, ᾧ συνελάμβανεν εἰς τὰ τῆς βασιλείας πράγματα καὶ ἡ Μαρτίνα. Εὐθὺς οὖν τόν τε Toll- τρὸς (82) στέφανον, ὃν καὶ συνέθαψαν αὐτῷ καὶ ὁ υἱὸς Κωνσταντίνος τοῦ ναοῦ ἐξήνεγκεν, τιμηθέντα μέχρι χρυσίου λιτρῶν ἑβδομήκοντα, τῷ Θεῷ προσφέ ρει ἐν τῷ ἱερῷ, Κῦρον δὲ τὸν πρόεδρον 'Αλεξανδρείας τῷ οἰκείῳ θρόνῳ ἀποκαθίστησι. Φιλάγριον δὲ ἀπο- χείρας ἐξόριστον εἰς τὸ Σέπτας λεγόμενον φρούριον, πρὸς ἥλιον δύνοντα κατὰ [τα] θάτερα τῶν Ηρακλέους στηλῶν πρὸς τῇ Λιβύῃ κείμενον, παρέπεμψεν. Ετέρους τε πλείστους, οὓς εὗρε φίλους καὶ ὑπηρέ τας αὐτοῦ, πληγαῖς καὶ ἑτέραις αἰκίαις ἡμύνατο. Οὐαλεντίνος (83) δὲ ὁ Φιλαγρίου ὑπασπιστής ταῦτα ἀντιλαβοῦσαι Ρ. 19 πέντε καὶ διακ. ? 18 τε. μὲν τοῦ (83) Ουαλεντῖνος δέ.

col. 925–926page 459 of 529

PG 100:925αισθόμενος τὸ στρατιωτικὴν κατὰ Μαρτίνης καὶ τῶν τέκνων αὐτῆς ἐτάραττε· μεθ' ὧν τὴν Χαλκηδόνα καταλαμβάνει ὡς τοῖς τέκνοις Κωνσταντίνου ἐπικουρήσων, καὶ αὐτοῦ διέτριβεν. Ηράκλειος δὲ τήν τε πόλιν ἐν τῷ ἀσφαλεῖ εἶχε, καὶ πᾶσιν ἀπολογεῖτο ὡς Ηράκλειος ὁ υἱὸς Κωνσταντίνου ἀπήμαντος διαμένει καὶ πάσῃ ὑγείᾳ, καὶ σῶν ὑπεδείκνυ, καὶ ἅμα ὡς τέκνου γνησίου περιείχετο. Καὶ τοῦτο ἐπιστοῦτο τῷ ἐκ τοῦ σωτηριώδους βαπτίσματος ἀγκάλαις δέξασθα:. Και συμπαρόντος Πύρρου τοῦ τῆς πόλεως Ιεράρχου τῶν ζωοποιῶν ξύλων ήπτετο, καὶ διώμνυτο ὡς οὔτε δι' αὐτοῦ οὔτε δι' ἑτέρου τὰ τοῦ Κωνσταντίνου τέκνα βλαβήσεται. Ούαλεντίνον δὲ ἀπισχυρίζετο δεικνύειν ὡς ἐπιβουλεύσαντα αὐτοῖς καὶ τῆς βασιλείας ἐπορεγόμενον. ὡς δὲ εἰς πλείονα 14 πάντα βεβαιώσῃται, συλλαβών μεθ᾿ ἑαυτοῦ Ηράκλειον πρὸς Οὐαλεντίνον Β περαιοῦται, καὶ πάλιν ἐβουλεύετο διόμνυσθαι καὶ πείθειν αὐτοὺς ὡς φιλοστόργως διάκειται πρὸς Ηράκλειον. Ούαλεντῖνος δὲ οὐκ ἐδέχετο ἀλλ᾽ ἀπὸ Τῆς τρύγης δὲ ἐπιλαβούσης, οἱ τῆς πόλεως αἰσθόμενοι ὡς ὁ μετὰ Ουαλεντίνου στρατὸς τούς τε ἀμπε λῶνας αὐτῶν διαφθείρει κακείνους οὐ συγχωρεῖ ἐκεῖσε περαιούσθαι, συνίστανται Πύρρῳ βοῶντες στέφειν Ηράκλειον τὸν Κωνσταντίνου υἱόν. Πύρρος δὲ τὴν ταραχὴν καὶ τὴν στάσιν τοῦ λαοῦ περιαθρήσας ἀπελογεῖτο ὡς οὐ διὰ τοῦτο αὐτοὶ στασιάζουσιν, ἀλλὰ Οὐαλεντίνῳ τὴν βασιλείαν περιποιοῦνται. "Ετι G οὖν ἐπικειμένου τοῦ ὄχλου δῆλα ποιεῖ βασιλεῖ ἅπαντα. Ο δὲ συλλαβόμενος (84) τὸν ἀνεψιόν Ηρά κλειον εὐθὺς ἐπὶ τὸ ἱερὸν ἐχώρει, καὶ ἀνέρχεται ἅμα Πύρρῳ τῷ ἄμβων, καὶ προτρέπεται στέφειν Ηρά κλειον. Οἱ δὲ ὄχλοι τὸν βασιλέα ἐβιάζοντο τὸ ἔργον ἐπιτελεῖν. Ὁ δὲ λαβὼν ἐκ τῆς ἐκκλησίας τὸν τοῦ πατρὸς Ηρακλείου στέφανον τὸ ἔργον ἐπλήρου. Εὐθὺς οὖν τὸν στεφθέντα Κωνσταντῖνον οἱ ὄχλοι μετονομάζουσι. Τὸ οὖν ἀχυρῶδες καὶ ἀγροικωδέστερον τοῦ λαοῦ κατὰ Πύρρου τὰς χεῖρας πλιζον, καὶ πρὸς τὸ ἱερὸν γενόμενοι εἰσέρχονται επαγόμενοι Εβραίων καὶ ἄλλων κακοδόξων όμιλον ἐν τῷ θυσιαστηρίῳ. Καὶ τὴν μὲν ἐνδυτὴν διαρρηγνύσι, καὶ τὸν ἱερὸν χῶρον αἰσχρῶς κατεῤῥύπαινον, τάς τε κλεῖς τῶν πυλῶν λαβόντες ἐπὶ κοντοῦ ἀνήρτων, καὶ οὕτω τὴν πόλιν ἀθέσμως περιήεσαν. Πύρρος δὲ ταῦτα μαθὼν τῇ ἐπιούσῃ νυκτὶ ἐν τῷ ἱερῷ παραγίνεται, καὶ πάντα τὰ ἱερὰ ἀσπάζεται, καὶ τὸ περικείμενον αὐτῷ ὠμόφορον περιελὼν τῇ ἱερᾷ ἀποτίθεται τρα Ηρακλεωνάς, μονοθελητὴς καὶ αὐτὸς, ἔτος ἕν. Καὶ ἐπεμπε. Καὶ δὴ ὑπενόστε: καὶ διηγεῖτο πάντα τοῖς τῆς πόλεως. Οἱ δὲ ἐπείθοντο καὶ Οὐαλεντῖνον ἐδυσφήμουν.

αισθόμενος τὸ στρατιωτικὴν κατὰ Μαρτίνης καὶ τῶν τέκνων αὐτῆς ἐτάραττε· μεθ' ὧν τὴν Χαλκηδόνα καταλαμβάνει ὡς τοῖς τέκνοις Κωνσταντίνου ἐπικου- ρήσων, καὶ αὐτοῦ διέτριβεν. Ηράκλειος δὲ τήν τε πόλιν ἐν τῷ ἀσφαλεῖ εἶχε, καὶ πᾶσιν ἀπολογεῖτο ὡς Ηράκλειος ὁ υἱὸς Κωνσταντίνου ἀπήμαντος διαμένει καὶ πάσῃ ὑγείᾳ, καὶ σῶν ὑπεδείκνυ, καὶ ἅμα ὡς τέκνου γνησίου περιείχετο. Καὶ τοῦτο ἐπιστοῦτο τῷ ἐκ τοῦ σωτηριώδους βαπτίσματος ἀγκάλαις δέξασθα:. Και συμπαρόντος Πύρρου τοῦ τῆς πόλεως Ιεράρχου τῶν ζωοποιῶν ξύλων ήπτετο, καὶ διώμνυτο ὡς οὔτε δι' αὐτοῦ οὔτε δι' ἑτέρου τὰ τοῦ Κωνσταντίνου τέκνα βλαβήσεται. Ούαλεντίνον δὲ ἀπισχυρίζετο δεικνύειν ὡς ἐπιβουλεύσαντα αὐτοῖς καὶ τῆς βασιλείας ἐπορε γόμενον. ὡς δὲ εἰς πλείονα 14 πάντα βεβαιώσῃται, συλλαβών μεθ᾿ ἑαυτοῦ Ηράκλειον πρὸς Οὐαλεντίνον Β περαιοῦται, καὶ πάλιν ἐβουλεύετο διόμνυσθαι καὶ πείθειν αὐτοὺς ὡς φιλοστόργως διάκειται πρὸς Ηράκλειον. Ούαλεντῖνος δὲ οὐκ ἐδέχετο ἀλλ᾽ ἀπὸ Τῆς τρύγης δὲ ἐπιλαβούσης, οἱ τῆς πόλεως αἰσθό μενοι ὡς ὁ μετὰ Ουαλεντίνου στρατὸς τούς τε ἀμπε λῶνας αὐτῶν διαφθείρει κακείνους οὐ συγχωρεῖ ἐκεῖσε περαιούσθαι, συνίστανται Πύρρῳ βοῶντες στέφειν Ηράκλειον τὸν Κωνσταντίνου υἱόν. Πύρρος δὲ τὴν ταραχὴν καὶ τὴν στάσιν τοῦ λαοῦ περιαθρή σας ἀπελογεῖτο ὡς οὐ διὰ τοῦτο αὐτοὶ στασιάζουσιν, ἀλλὰ Οὐαλεντίνῳ τὴν βασιλείαν περιποιοῦνται. "Ετι G οὖν ἐπικειμένου τοῦ ὄχλου δῆλα ποιεῖ βασιλεῖ ἅπαντα. Ο δὲ συλλαβόμενος (84) τὸν ἀνεψιόν Ηρά κλειον εὐθὺς ἐπὶ τὸ ἱερὸν ἐχώρει, καὶ ἀνέρχεται ἅμα Πύρρῳ τῷ ἄμβων, καὶ προτρέπεται στέφειν Ηρά κλειον. Οἱ δὲ ὄχλοι τὸν βασιλέα ἐβιάζοντο τὸ ἔργον ἐπιτελεῖν. Ὁ δὲ λαβὼν ἐκ τῆς ἐκκλησίας τὸν τοῦ πατρὸς Ηρακλείου στέφανον τὸ ἔργον ἐπλήρου. Εὐθὺς οὖν τὸν στεφθέντα Κωνσταντῖνον οἱ ὄχλοι μετονομάζουσι. Τὸ οὖν ἀχυρῶδες καὶ ἀγροικωδέστε ρον τοῦ λαοῦ κατὰ Πύρρου τὰς χεῖρας πλιζον, καὶ πρὸς τὸ ἱερὸν γενόμενοι εἰσέρχονται επαγόμενοι Εβραίων καὶ ἄλλων κακοδόξων όμιλον ἐν τῷ θυσια στηρίῳ. Καὶ τὴν μὲν ἐνδυτὴν διαρρηγνύσι, καὶ τὸν ἱερὸν χῶρον αἰσχρῶς κατεῤῥύπαινον, τάς τε κλεῖς τῶν πυλῶν λαβόντες ἐπὶ κοντοῦ ἀνήρτων, καὶ οὕτω τὴν πόλιν ἀθέσμως περιήεσαν. Πύρρος δὲ ταῦτα μαθὼν τῇ ἐπιούσῃ νυκτὶ ἐν τῷ ἱερῷ παραγίνεται, καὶ πάντα τὰ ἱερὰ ἀσπάζεται, καὶ τὸ περικείμενον αὐτῷ ὠμόφορον περιελὼν τῇ ἱερᾷ ἀποτίθεται τρα Ηρακλεωνάς, μονοθελητὴς καὶ αὐτὸς, ἔτος ἕν. Καὶ A occupans, quasi Constantini liberis auxilio futurus, in ea urbe commoratur. At Heraclius frmala pre- sidiis urbe apud omnes sese purgare, atque ita di- citare, Heraclium Constantini filium incolumem manere, quem et salvum ac valentem indicabat, ejusque interim curan lanquam filii sui gerebat. Cujus rei fiden facere studens de salutari illum fonte suscepit. Ad hæc Pyrrho patriarcha præsente vivifica ligna tangens juravit neque per se Con- stantini filios neque per alium quemlibet offensnrum esse: Valentinum vero docebat insidiari iisdem at- que imperium usurpare velle. Quam ut opinionem omnium animis altius imprimeret, Heraclio secum adducto ad Valentinum trajicit, ibique jurejurando rursum Grmare voluit se quam amicissime esse erga Heraclium affectum. Sed Valentinus admittere no- luit. Quamobrem reversus imperator omnia apud populum exposuit. Cui ille fidem adhibens in Va- lentinum maledicta conjiciebat. Post hac per vindeniæ tempora, cum cives anim- advertissent vites suas a Valentini exercitu vastari neque sibi in ulteriora transitum permitti, adver- sus Pyrrhum coitione facta Heraclium Constantini filium coronare jubent. Pyrrhus vero, populari illo tumultu ac seditione perspecta, contra jactabat non idcirco rebellasse illos, sed ut Valentino 35 impe- rium assererent. Instante nihilominus plebe rem ad imperatorem defert; qui Heraclium patruelem suum statim ad templum adduxit, ibique cum Pyrrho ambone conscenso Heraclium ut coronaret hortatus est. Tum populus urgere imperatorem ut id omni ratione perficeretur. Quod demum Heraclii patris corona e templo detracta præstitit. Statim itaque mutato nomine eum qui coronatus erat Constanti- num appellant. Sed quidquid erat plebis vilissimum et abjectissimum, manibus contra Pyrrhum armatis in templum ingreditur, et cum Judæorum aliorum- que infidelium turba in sacrarium irrumpit. Ac.com mappam altaris conscidisset et religiosissimum lo- cum turpiter contaminasset, abreptis templi clavi- bus atque e conto sublatis sinę more tota urbe per- vagatur. Hæc ubi Pyrrhus comperit, sequenti nocte in templum ingreditur. Ibi sacris omnibus salutatis, ac detracto humerali et in sacra mensa deposito : e Non sacerdotio, inquit, me abdico, sed contumaci populo cedo. » inde furtim egressus apul PETAVI NOTÆ. qui Constans dictus est, asserit imperatorem esse ἐπεμπε. Καὶ δὴ ὑπενόστε: καὶ διηγεῖτο πάντα τοῖς τῆς πόλεως. Οἱ δὲ ἐπείθοντο καὶ Οὐαλεντῖνον ἐδυσ- φήμουν.

col. 927–928page 460 of 529

PG 100:927πέζῃ, φήσας· Τῆς ἱερωσύνης μὴ ἀφιστάμενος ἀπο τάσσομαι λαῷ ἀπειθεῖ. Ἐκεῖθεν ἡσυχῆ ἐξελθὼν παρά μια θεοσεβεστάτῃ γυναικὶ κρυφῇ κατήγετο, καὶ και ροῦ εὐθέτου λαβόμενος πρὸς τὴν Χαλκηδόνος 18 απο ἐπλει. Οὗ τὴν ἔλευσίν τινες τῶν μοναζόντων ἐκεῖσε ἀκηκοότες περὶ τῶν ἐκτεθέντων παρ' αὐτοῦ πάλαι, Ηρακλείου 16 τοῦ βασιλέως καὶ Σεργίου τοῦ τῆς πόλεως Ιεράρχου, ἕνεκεν τῶν δύο ἐπὶ τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ θελημάτων καὶ ἐνεργειῶν ἀνηρεύνων, ὧν προασπισταὶ ἐτύγχανον Μάξιμος καὶ Θεοδόσιος ὄντες ἐν Ἀφρικῇ. Καὶ τὰ μὲν κατὰ Πύρρον οὕτω πως ἔσχεν. Ἐπεὶ οὖν τοὺς περὶ Οὐαλεντίνον εν ή Χαλκηδών εἶχεν, ἀναγκαιοτέρως Ηράκλειος καὶ Μαρτίνα, ὡς μὴ ἐπὶ πλεῖον τὰ ἐκεῖσε προάστεια βλάπτοιντο, ένα θῆναί τε αὐτῷ καὶ ὅρκοις τὰ πρὸς ἀλλήλους θέ σθαι 48· καὶ ἀξίᾳ αὐτὸν ἐτίμησαν ἣν Ῥωμαῖοι καλοῦσε κόμητα ἐξκουβιτόρων, καὶ μηδ' ὅλως ἐγκαλεῖσθα περὶ ὧν παρὰ Κωνσταντίνου ἐδέξατο χρημάτων. φιλοτιμηθῆναι δὲ χρήμασι τοῖς συνελθοῦσιν αὐτῷ στρατιώταις, στεφθῆναι δὲ καὶ Δαβὶδ τὸν Καίσαρα καὶ μετονομασθῆναι Τιβέριον. Καὶ τούτων οὕτω τε λεσθέντων προχειρίζεται Παῦλος οἰκονόμος γεγονώς τῆς Μεγάλης Εκκλησίας, ἀρχιερεὺς Κων σταντινουπόλεως, κατὰ τὸν Ὀκτώβριον μήνα, τῆς πεντεκαιδεκάτης Ινδικτιώνος. Κωνσταντίνος οὖν ἐν Σικελίᾳ ὑπὸ τῶν ἰδίων ὑπηρετῶν δόλῳ φονευθεὶς ἐν τῷ λουτρῷ, ἤδη ἐν τῇ βασιλείᾳ εἰκοστὸν ἕβδομον ἀνύσας ἔτος, ἐτελεύτα. Μεθ' όν Κωνσταντίνος ὁ υἱὸς τὰ τῆς βασιλείας ἐγχειρίζεται σκήπτρα. Καὶ τούτου ἀρξαμένου εὐθὺς ὁ τῶν Σαρακηνῶν ἡγούμενος ναῦς πλείστας κατασκευάσας κατὰ τοῦ Βυζαντίου εκπέμπει, ήγε μόνα αὐτῶν ἐπιστήσας, ἅτε πιστότατον καὶ τὰ πο λέμια ἔμπειρον, κατὰ τὴν ἑαυτῶν διάλεκτον Χαλεῦ ὀνομαζόμενον· ὃς ἀναχθεὶς προσωρμίζετο ἐν προ ** Χαλκηδόνα? Χαλκηδόνος πόλιν? 10 21. 18 ἐφ' Ηρακλείου Οὐαλεντίνου Ρ. 18 θέσθαι εζήτουν δουλεύοντο. Προχειρίζεται Παῦλος. 17 Οὐαλεντίνον Κωνσταντῖνος οὖν ἐν Σικελία. Καὶ τούτου αρξαμένου.

πέζῃ, φήσας· Τῆς ἱερωσύνης μὴ ἀφιστάμενος ἀπο τάσσομαι λαῷ ἀπειθεῖ. Ἐκεῖθεν ἡσυχῆ ἐξελθὼν παρά μια θεοσεβεστάτῃ γυναικὶ κρυφῇ κατήγετο, καὶ και ροῦ εὐθέτου λαβόμενος πρὸς τὴν Χαλκηδόνος 18 απο ἐπλει. Οὗ τὴν ἔλευσίν τινες τῶν μοναζόντων ἐκεῖσε ἀκηκοότες περὶ τῶν ἐκτεθέντων παρ' αὐτοῦ πάλαι, Ηρακλείου 16 τοῦ βασιλέως καὶ Σεργίου τοῦ τῆς πόλεως Ιεράρχου, ἕνεκεν τῶν δύο ἐπὶ τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ θελημάτων καὶ ἐνεργειῶν ἀνηρεύνων, ὧν προασπισταὶ ἐτύγχανον Μάξιμος καὶ Θεοδόσιος ὄντες ἐν Ἀφρικῇ. Καὶ τὰ μὲν κατὰ Πύρρον οὕτω πως ἔσχεν. Ἐπεὶ οὖν τοὺς περὶ Οὐαλεντίνον εν ή Χαλκηδών εἶχεν, ἀναγκαιοτέρως Ηράκλειος καὶ Μαρτίνα, ὡς μὴ ἐπὶ πλεῖον τὰ ἐκεῖσε προάστεια βλάπτοιντο, ένα θῆναί τε αὐτῷ καὶ ὅρκοις τὰ πρὸς ἀλλήλους θέ σθαι 48· καὶ ἀξίᾳ αὐτὸν ἐτίμησαν ἣν Ῥωμαῖοι καλοῦσε κόμητα ἐξκουβιτόρων, καὶ μηδ' ὅλως ἐγκαλεῖσθα περὶ ὧν παρὰ Κωνσταντίνου ἐδέξατο χρημάτων. φιλοτιμηθῆναι δὲ χρήμασι τοῖς συνελθοῦσιν αὐτῷ στρατιώταις, στεφθῆναι δὲ καὶ Δαβὶδ τὸν Καίσαρα καὶ μετονομασθῆναι Τιβέριον. Καὶ τούτων οὕτω τε λεσθέντων προχειρίζεται Παῦλος οἰκονόμος γεγονώς τῆς Μεγάλης Εκκλησίας, ἀρχιερεὺς Κων σταντινουπόλεως, κατὰ τὸν Ὀκτώβριον μήνα, τῆς πεντεκαιδεκάτης Ινδικτιώνος. Κωνσταντίνος οὖν ἐν Σικελίᾳ ὑπὸ τῶν ἰδίων ὑπηρετῶν δόλῳ φονευθεὶς ἐν τῷ λουτρῷ, ἤδη ἐν τῇ βασιλείᾳ εἰκοστὸν ἕβδομον ἀνύσας ἔτος, ἐτελεύτα. Μεθ' όν Κωνσταντίνος ὁ υἱὸς τὰ τῆς βασιλείας ἐγχειρίζεται σκήπτρα. Καὶ τούτου ἀρξαμένου εὐθὺς ὁ τῶν Σαρακηνῶν ἡγούμενος ναῦς πλείστας κατασκευάσας κατὰ τοῦ Βυζαντίου εκπέμπει, ήγε μόνα αὐτῶν ἐπιστήσας, ἅτε πιστότατον καὶ τὰ πο λέμια ἔμπειρον, κατὰ τὴν ἑαυτῶν διάλεκτον Χαλεῦ ὀνομαζόμενον· ὃς ἀναχθεὶς προσωρμίζετο ἐν προ ** Χαλκηδόνα? Χαλκηδόνος πόλιν? 10 21. 18 ἐφ' Ηρακλείου Οὐαλεντίνου Ρ. 18 θέσθαι εζήτουν δουλεύοντο. Προχειρίζεται Παῦλος. 17 Οὐαλεντίνον Κωνσταντῖνος οὖν ἐν Σικελία. Καὶ τούτου αρξαμένου. religiosissimam quamdam feminam delituit, et op- « portunitatem nactus Chalcedonem navigavit. De cujus adventu simul ac monachi qui illi erant ac ceperunt, de iis quæ ab Heraclio imperatore ac Sergio patriarcha vulgata erant super duabus Christi voluntatibus et actionibus percontati sunt, quarum patroni ac defensores erant Maximus 36 ac Theo dosius, qui tum in Africa versabantur. Hæc sunt quæ Pyrrho per illud tempus acciderunt. Interim dum Valentiniani Chalcedone morantur, Heraclius et Martina, ne amplius suburbana popu larentur, pacem cum eo facere ac jurejurando fir mare coguntur. Adjecta eidem et comitis excubito rum, ut Romani vocant, dignitas, cum ea praesertim conditione, ut de his pecuniis, quas a Constantino acceperat, a nemine appellaretur, utque qui cum eo erant milites præmiis afficerentur, sed et David Cæsar crearetur ac Tiberius vocaretur. His ita confectis, Paulus Majoris ecclesiæ œconomus pa triarcha Cpolitanus eligitur, Octobri mense, indi ctionis decimæ quintæ. Igitur Constantinus in Sicilia a servis suis dolo in balneis interfectus anno expleto imperii sui vicesimo septimo moritur. Huic Constantinus fillus successit. Quo imperium ineunte Saracenorum princeps ingentem classem adversus Cpolim mittit, præposito duce quem et Adissimum habebat et belli haud expertem, Chaleu eorum lingua nominatum. Hic ad Byzantii sùburbana, eumque locum quem Hebdomum vocant, classem appellit. Contra quem Constantinus cum 3 ingenti quidni an cf. p. post deesse videtur aut Theophanes et Ce drenus anno ab Heraclii morte altero Pyrrhum e sede dejectum ac Paulum ejus loco suffectum struunt, Octobri mense, ind. 15; quibus et diserte Noster assentitur. Quare a. C. 641, eodem quo Heraclius obiit, ejectus est Pyrrhus, non 642, ut est in Annal. nmpe ind. 15 iniit a. 641 Septen bri. Porro cum non ante abrogatumn Heracleonæ imperium hoc acciderit, qui quidem mensibus senis imperavit, facile mihi persuadeo 6 illos men ses non esse a Constantini Heraclii filii, sed ab Hera clii ipsius obitu numerandos, ita ut cum Constantino tribus mensibus et diebus 13 imperarit, ex Heraclii Testamento. Itaque hoc ipso a. circa Julium mensem, Heracleona pulso, Constans imperium auspicatus st. Expendendum vero illud attentius quod scri bit Zonaras, Heracleonam hoc anno decennem fuisse. Hoc si verum est, natus est circa a. C. 632, Heraclii 22. At mulla hujus rei apud historicos mentio. Anno quidem 630, ind. 4, Nov. 7, natus in Oriente ex Martina conjuge David, eademque die Heraclius Herack: junioris sive Constantini filius qui postea Constans est dictus. Potuit igitur hac nominum similitudine deceptus Zonaras Heraclium istum Heraclii senioris et Martinse filium putare. Mihi vero dubium non est quin Heracleonas Heraclius Pelavius, ille sit, quem Noster p. 17-20 in Lazica natum refert, a. scilicet Heraclii 12 vel 16, qui tum, cum in ordinem redactus est, annos habuit ferme 16 vel 20. Aut certe Constantinus alter Heraclii filius ex Martina, quem a. Heraclii quinto natum esse Cedrenus ac Theophanes scribunt. Neque enim is cum Heraclio confundi potest, qui in ipsa expeditione natus est in Lazica, aliquot annis post Constantinum Martinæ filium quod fortasse verius est: ita enim imperare coeperit 2. latis 26. Αtqui plurima hic ab Heracleona dicta factave narrantur, quæ ægre alteri quam ei qui virilem ætatem atti gerit accommodari possint. Ingens bic annorum hiatus est. Quare asterisco notandum hunc locum existimo: neque enim adeo supinumD fuisse Nicephorum arbitror ut annorum 27 res ge stas ne littera quidem attigerit. Constantinus Po gonatus Constantem excipit. Cujus temporibus Saraceni Africam et Orientem vastant. Neque tamen ante annum hujus imperii quintum in Thracian navigarunt. Quo anno ab Aprili mense ad Septembrem usque continuo pugnatuin est, et capta Cyzico ibidem hiemarunl.

col. 929–930page 461 of 529

PG 100:929ἀστείοις τοῦ Βυζαντίου, κατὰ τὸν παραθαλάσσιου τόπον τὸν καλούμενον "Εθδομον. Τοῦτον "" αἰσῦόμένος Κωνσταντῖνος ἀντιπαρατάντεται χαὶ αὐτὸς στόλῳ μεγάλῳ, Ὑφ' ὧν πλεῖσται ναυμαχίαι ἐχάστης ἡμέρας ἐγίνοντο, τοῦ πολέμου συγχροτουμένου ἀπὸ τοῦ ἐαρινοῦ μέχρι φθινοπωρινοῦ χαιροῦ. Χειμῶνος δὲ ἐπιγινομένου ὁ τῶν Σαρακηνῶν στόλος διαπερα:ωθεὶς ἐν Κυζίχῳ διεχείμαζε, καὶ πάλιν ἕαρος ἀρχομένου ἐχεῖθεν ἀναχθεὶς ὡσαύτως τοῦ διὰ θαλάττης πολέμου εἴχετο. Ἑπτὰ οὖν ἔτεσι (88) τοῦ πολέμου διαρκέσαντος τέλος οὐδὲν πλέον ὁ τῶν Σαρακηνῶν ἤνυσε στόλος, ἀλλὰ πολλούς πε ἄνδρας μαχίμους ἀποβαλόντες καὶ δεινῶς τραυματισθέντες καὶ χαλετῶς ἐττημένοι ὑπενόστουν πρὸς τὰ οἰκεῖα καταίρονπες. Πρὸς δὲ τοῖς πελάζουσι (89) τοῦ Συλλαίου γενόμενο!ι ὑπὸ σχληρῶν πνευμάτων καὶ θαλασσίου ἢ χλύδωνος χαταληφθέντες πανστρατιᾷ διώλοντο, Ὁ ἐὲ τῶν Σαρακηνῶν (90) βασιλεὺς τὸ τοῦ στόλου ἀχούσας δυστύχημα πρέσθεις ἀποστέλλει πρὸς Κωνστανκἴνον ὡς σπεισόμενος πρὸς αὐτὸν ἐπὶ τελέσμασιν ἐνιαυσίοις. Ὃ δὲ τούτους δεξάμενος καὶ τὰ δηλωϑέντα ἀκηχοὼς συνεκπέμπει αὑτοῖς Ἰωάννην τὸν πατρίχιον, τὸ ἐπίκλην Πετζιγαύδιον, πολυπειρίᾳ χαὶ φρονῆσει διαφέροντα, ὡς τὰ ἐπὶ τῇ εἰρήνῃ διαλεχθησόμενον " ὃς πρὸς τὰ τῶν Σαρακηνῶν γενόμενος ἤθη συμθαίνε! τε αὐτοῖς ὄρχοις τὴν εἰρήνην βεθαιωσάμενος ἐπὶ τριάκοντα ἔτεσιν, ὥστε παρέχεσθαι Ῥωμαίοις ὑπὸ τῶν Σαραχηνῶν ἀνὰ ἔτος ποσότητα χρυσίου τρεῖς χιλιάδας ἄνδρας τε αἰχμαλώτους πεντήχοντα καὶ ἵππους πεντήχοντα. Ταῦτα ἀχηχοότες ΜΩ͂Ν ΕΥ̓ ἀκοδα μ ἑαπκᾶρμα οἱκοῶντες μέρη, τουτέστιν δὲ ὼδι οτσουθ Ν τν εὐ ΠΩΣ Λεχτέον δὲ ἤδη περὶ τὴς τῶν λεγομένων Οὔννων χαὶ Βουλγάρων ἀρχῆς χαὶ καταστάσεως αὐτῶν. περὶ τὴν Μαιῶτιν (91) λίμνην κατὰ τὸν Κώφηνα δ αι. οὐ του σὰς σσὅνον ; ἡ τῶν ᾿Αὐάρων ἡγεμὼν γαὶ οἱ ἐπέχεινα ἄρχοντες τῶν πρὸς δύσιν παραχειμένων ἐθνῶν, διὰ πρέσδεων δῶρα τῷ βασιλεῖ στείλαντες εἰρήνην ἐζήτησαν " ἐφ᾽ οἷς εἴξαντος τοῦ βασιλέως εἰρήνη τὸ λοιπὸν καὶ γαλήνη ἕν τε τοῖς ἑῴοις ἔν τε τοῖς ἑσπερίοις ἐδραθεύετο, Καὶ ταῦτα μὲν οὕτως εἶχε.

ἀστείοις τοῦ Βυζαντίου, κατὰ τὸν παραθαλάσσιου τόπον τὸν καλούμενον "Εθδομον. Τοῦτον "" αἰσῦό- μένος Κωνσταντῖνος ἀντιπαρατάντεται χαὶ αὐτὸς στόλῳ μεγάλῳ, Ὑφ' ὧν πλεῖσται ναυμαχίαι ἐχάστης ἡμέρας ἐγίνοντο, τοῦ πολέμου συγχροτουμένου ἀπὸ τοῦ ἐαρινοῦ μέχρι φθινοπωρινοῦ χαιροῦ. Χειμῶνος δὲ ἐπιγινομένου ὁ τῶν Σαρακηνῶν στόλος διαπερα:ω- θεὶς ἐν Κυζίχῳ διεχείμαζε, καὶ πάλιν ἕαρος ἀρχο- μένου ἐχεῖθεν ἀναχθεὶς ὡσαύτως τοῦ διὰ θαλάττης πολέμου εἴχετο. Ἑπτὰ οὖν ἔτεσι (88) τοῦ πολέμου διαρκέσαντος τέλος οὐδὲν πλέον ὁ τῶν Σαρακηνῶν ἤνυσε στόλος, ἀλλὰ πολλούς πε ἄνδρας μαχίμους ἀποβαλόντες καὶ δεινῶς τραυματισθέντες καὶ χαλε- τῶς ἐττημένοι ὑπενόστουν πρὸς τὰ οἰκεῖα καταίρον- πες. Πρὸς δὲ τοῖς πελάζουσι (89) τοῦ Συλλαίου γε- νόμενο!ι ὑπὸ σχληρῶν πνευμάτων καὶ θαλασσίου ἢ χλύδωνος χαταληφθέντες πανστρατιᾷ διώλοντο, Ὁ ἐὲ τῶν Σαρακηνῶν (90) βασιλεὺς τὸ τοῦ στόλου ἀχού- σας δυστύχημα πρέσθεις ἀποστέλλει πρὸς Κωνσταν- κἴνον ὡς σπεισόμενος πρὸς αὐτὸν ἐπὶ τελέσμασιν ἐνιαυσίοις. Ὃ δὲ τούτους δεξάμενος καὶ τὰ δηλω- ϑέντα ἀκηχοὼς συνεκπέμπει αὑτοῖς Ἰωάννην τὸν πατρίχιον, τὸ ἐπίκλην Πετζιγαύδιον, πολυπειρίᾳ χαὶ φρονῆσει διαφέροντα, ὡς τὰ ἐπὶ τῇ εἰρήνῃ δια- λεχθησόμενον " ὃς πρὸς τὰ τῶν Σαρακηνῶν γενόμενος ἤθη συμθαίνε! τε αὐτοῖς ὄρχοις τὴν εἰρήνην βεθαιω- σάμενος ἐπὶ τριάκοντα ἔτεσιν, ὥστε παρέχεσθαι Ῥωμαίοις ὑπὸ τῶν Σαραχηνῶν ἀνὰ ἔτος ποσότητα χρυσίου τρεῖς χιλιάδας ἄνδρας τε αἰχμαλώτους πεν- τήχοντα καὶ ἵππους πεντήχοντα. Ταῦτα ἀχηχοότες ΜΩ͂Ν ΕΥ̓ ἀκοδα μ ἑαπκᾶρμα οἱκοῶντες μέρη, τουτέστιν δὲ ὼ- δι οτσουθ Ν τν εὐ ΠΩΣ Λεχτέον δὲ ἤδη περὶ τὴς τῶν λεγομένων Οὔννων χαὶ Βουλγάρων ἀρχῆς χαὶ καταστάσεως αὐτῶν. περὶ τὴν Μαιῶτιν (91) λίμνην κατὰ τὸν Κώφηνα δ αι. οὐ του σὰς σσὅνον ; ἡ τῶν ᾿Αὐάρων ἡγεμὼν γαὶ οἱ ἐπέχεινα ἄρχοντες τῶν πρὸς δύσιν παραχειμένων ἐθνῶν, διὰ πρέσδεων δῶρα τῷ βασιλεῖ στείλαντες εἰρήνην ἐζήτησαν " ἐφ᾽ οἷς εἴξαντος τοῦ βασιλέως εἰρήνη τὸ λοιπὸν καὶ γα- λήνη ἕν τε τοῖς ἑῴοις ἔν τε τοῖς ἑσπερίοις ἐδραθεύετο, Καὶ ταῦτα μὲν οὕτως εἶχε. navium numero. contendit, el per frequentia quoti- dianaue certamina bellum a verno tempore. ad autürbnum usque perduetum est. Appetente. hieme Saracenorum elassis trajecto mari Cyziei hiemavit, ac rursum prinio vere instauravit. llanc in. modum septem totos annos bellum tenuit. Tandem vero Saracenorum copie cum nibil promoverent, quam- plurimis suorum amissis, iisdemque fortissimis, nec poucis graviter vulneratis, segre superati iu patriam reversi sunt. Verum in ipso reditu dum ad Sylleum mare propius aecedunt, veliementia ventorum ac fluctibus obruti ad wium omnes perierunt, Sarace- norum princeps, audita sux elassis calamitate, lega- tos ad Constantinum mittit, qui annua tributorum. pactione pacem cum eo compouerent, Imperator phis exceptis auditisque quie proxime retulimus, Joannem patrieium cnm illis. remitti cognomento Petzigaudium, virum usu rerum ae prudentia. insi- £nem, uL pacem. cum Saraeeno constiluere!, Qui cum ad Barbaros venisset, triginta. annorum indu- cias eum eis paetus est, et utrinque. jusjuranduur acceptum, Pacis conditiones h:e fuerunt : uti Sara- ceni Romanis tria aureorum millia penderent, cap- üvorum hominum capita quinquaginta, totidem equorum. Qui ubi ad Occidentales barbaros per- lata sunt, Avarum scilicet ducem aliosque principes qui ultra eosad. Occidentem habitant, 88 munera cum legatis ad imperatorem mittunt ae pacem po- siulant; quibus imperator assensus est. lta deinceps iam jn Oriente quam Occidente alüssima pax ac C tranquillitas fuit. Nune de Hunnorum, ut vocant, nc. Bulgarorum primordiis dicendum est, quoque modo in iis sedi- bus consüluti sunt. Ad Maolidem paludem juxta

col. 931–932page 462 of 529

PG 100:931ποταμὸν καθίσταται ή πάλαι καλουμένη, μεγάλη 20 υἱός Βασιανός? Βουλγαρία καὶ οἱ λεγόμενοι Κότραγοι, ὁμόφυλοι αὐτῶν καὶ οὗτοι τυγχάνοντες. Ἐν δὲ τοῖς Κωνσταντίνου χρόνοις ὃς κατὰ τὴν δύσιν ἐτελεύτα, Κουρᾶτός τις τούνομα κύριος γενόμενος τῶν φύλων τούτων τὸν βίον μεταλλάξας πέντε καταλιμπάνει υἱοὺς, ἐφ᾽ οἷς διατίθεται μηδαμῶς τῆς ἀλλήλων ἀναχωρισθῆναι διαίτης, ὡς ἂν διὰ τῆς πρὸς ἀλλήλους εὐνοίας τὰ τῆς ἀρχῆς αὐτῶν διασώζοιτο. Οὗτοι μικρὰ τῆς πατρικῆς φροντίσαντες παραινέσεως ὀλίγου παρωχηκότος χρό νου διέστησαν ἀλλήλων, ἕκαστος αὐτῶν τοῦ λαοῦ ἴδιον μέρος ἀποτεμνόμενος ὧν ὁ μὲν πρῶτος Βα σιανός 10 υἱός λεγόμενος κατὰ τὰ ἐνταλθέντα αὐτῷ παρὰ τοῦ πατρὸς ἐν τῇ προγονικῇ γῇ διέμεινε μέχρι τοῦ δεῦρο, ὁ δὲ δεύτερος λεγόμενος Κότραγος τὸν Τάναϊν περαιωθείς ποταμὸν ᾤκησε τούτων άντι κρύ, ὁ δὲ τέταρτος τὸν Ἴστρον ποταμὸν διαβὰς ἐν Παννονίᾳ τῇ νῦν ὑπὸ ᾿Αβάροις κειμένῃ, αὐλίζεται υπόσπονδος τῷ ἐγχωρίῳ ἔθγει γενόμενος, ὁ δὲ πέμ πτος κατὰ τὴν Ῥαβεννησίαν πεντάπολιν ἱδρυσάμενς ὑπόφορος Ρωμαίοις ἐγένετο. Τούτων ὁ λοιπές τρίτος ἀδελφὸς ὄνομα Ασπαρούχ τὸν Δάναπριν καὶ τὸν Δάναστριν ποταμὸν περαιωθείς περὶ τὸν Ἴστρον Τον Δαναπριν καὶ Δάναστριν.

ποταμὸν καθίσταται ή πάλαι καλουμένη, μεγάλη 20 υἱός Βασιανός? Βουλγαρία καὶ οἱ λεγόμενοι Κότραγοι, ὁμόφυλοι αὐτῶν καὶ οὗτοι τυγχάνοντες. Ἐν δὲ τοῖς Κωνσταν τίνου χρόνοις ὃς κατὰ τὴν δύσιν ἐτελεύτα, Κουρᾶτός τις τούνομα κύριος γενόμενος τῶν φύλων τούτων τὸν βίον μεταλλάξας πέντε καταλιμπάνει υἱοὺς, ἐφ᾽ οἷς διατίθεται μηδαμῶς τῆς ἀλλήλων ἀναχωρισθῆναι διαίτης, ὡς ἂν διὰ τῆς πρὸς ἀλλήλους εὐνοίας τὰ τῆς ἀρχῆς αὐτῶν διασώζοιτο. Οὗτοι μικρὰ τῆς πατρικῆς φροντίσαντες παραινέσεως ὀλίγου παρωχηκότος χρό νου διέστησαν ἀλλήλων, ἕκαστος αὐτῶν τοῦ λαοῦ ἴδιον μέρος ἀποτεμνόμενος ὧν ὁ μὲν πρῶτος Βα σιανός 10 υἱός λεγόμενος κατὰ τὰ ἐνταλθέντα αὐτῷ παρὰ τοῦ πατρὸς ἐν τῇ προγονικῇ γῇ διέμεινε μέχρι τοῦ δεῦρο, ὁ δὲ δεύτερος λεγόμενος Κότραγος τὸν Τάναϊν περαιωθείς ποταμὸν ᾤκησε τούτων άντι κρύ, ὁ δὲ τέταρτος τὸν Ἴστρον ποταμὸν διαβὰς ἐν Παννονίᾳ τῇ νῦν ὑπὸ ᾿Αβάροις κειμένῃ, αὐλίζεται υπόσπονδος τῷ ἐγχωρίῳ ἔθγει γενόμενος, ὁ δὲ πέμ πτος κατὰ τὴν Ῥαβεννησίαν πεντάπολιν ἱδρυσάμενς ὑπόφορος Ρωμαίοις ἐγένετο. Τούτων ὁ λοιπές τρίτος ἀδελφὸς ὄνομα Ασπαρούχ τὸν Δάναπριν καὶ τὸν Δάναστριν ποταμὸν περαιωθείς περὶ τὸν Ἴστρον Τον Δαναπριν καὶ Δάναστριν. Cophinem luvium sita est magna Bulgaria, et quæ Cotragorum gens dicitur ejusdem cum illis generis. Porro Constantini tempore, qui in Occidente obiit, Curatus quidam gentium illarum princeps ex hac vita discedens quinque filios reliquit, quibus hoc testamento præcepit, ne seorsim a se invicem ha bitarent, quo imperium communi concordia stabi lirent. At illi paternis mandatis neglectis paulo post sejuncti sunt, adeo ut suam quisque populi partein abduceret. llorum primus Basianus ex parentis præcepto patrio in solo in hanc usque diem consti tit. Secundus Cotragus transínisso Tanai horum ex adverso sedes posuit. Quartus trans Istrum pene trans, in Pannonia, quæ mune sub Avarorum po testate est, fœdere cum habitatoribus inito domici lium collocat. Quintus in Ravennaten Pentapolim delatus ac Romanorum vectigalis factus est. Deni que tertius Asparuch nomine Danaprin et Danastrin 39 fumina trajiciens ad Danubium consedit, ubi Iocum ad habitandum idoneum occupavit, quem sua lingua Oglum appellant, accessu difficilem et hosti bus inexpugnabilem; cujus anteriora situs asperitate et paludibus munita sunt, posteriora praeruptis rupis phanem ad verbum reddit, præsertim posterioribus, ut ex iis quæ sparsim exscripsimus constare potest. Nam prioribus in libris longe diversus a Theophane Diaconus est; id quod alio loco demonstrabitur. Ibid. Multa sunt hac in topographia perperam a Theophane descripta. Primum Atel ingentem fluvium asserit cum Tanai misceri atque in Mæotidem de currere sed antea rursus a Tanai diductum Co phinem vel facere vel excipere (nam ambigue loqui tur), atque in Ponticum exonerare sese, ad Necro pyla et Kpoù mpóownov. Sunt hæc ægroti veteris somnia. Atel idem est cum Rha Sarmatia Asiatica ingenti sane fluvio, quem Edel ab accolis Tartaris hodieque nominari referunt, ab aliis Volga. At is neque cum Tauai miscet undas, neque in Moeotidem, sed in Hyrcanuin pelagus evolvitur. Sed et falsum Tanain ab Ibericis Pylis aut Caucaso fluere. Quod vero monstrum hic procreat, cum ab Atelis et Tanais divortio exinde Cophinem _in Kptoù mPÓS who derivat? quasi Rha trans Tanain elapsus, innumeris penetratis amnibus, ac Tauricam Cher sonesum, quam lata est, emensus in Ponticum decurrat. Inaudița plane sunt ista. At enim Theo phani condonanda eo magis hæc oscitantia, quod et in historiarum scriptoribus aliis plerumque vel lides hac in parte vel diligentia desiderari soleat. Sed nemo in hoc tractu delineando luculentius erral quam qui accuratissimus et habetur a nonnullis et haberi voluit Ammianus. Hic 1. 22, sic Ponti cam illam regionem narratione sua deformat ut aliam ex “alia repente fecerit. In primis Euxinum ait Scythici arcus in speciem geminis cornibus inflecit, quod verum est. Quod autem extrema hujus arcus duos esse Bosporos asserit, Cimme rium et Thracium, hoc vero perabsurdum est. Addit eumdem Euxinum Mæotidis paludibus ad Orientem claudi, quod æque &vistopηolay hominis prodit. Quis adeo geographiæ rudis, qui in Scythico ilo aren nesciat nervi instar Asiaticum esse littus a Bosporo ad Colchos Phasinque fluvium? Ac cum, ut idem loquitur, Scythicus arcus circumida ctis utrinque introrsus pandis et patulis cornibus effigiem lunæ decrescentis ostendat, medietatem recta et rotunda regula dividente, primum cornu ab ora Thraciæ in Kpioū péτwroу desinere, inde regulæ instar extento Chersonesi littore alterum cornu aliquantum supra Cimmerium Bosporum inchoari, indidemque procul ad Colchos et Phasin usque porrigi, Mæntidem porro Euxino Ponto pror SIS ad septentrionem incumbere? Quæ omnia poe tarum elegantissimus Dionysius & rapinynths aureis versibus ceciuit. Reliqua apud eumdem Animianum non minus ridicula, velut cum a Carambi promon torio maritimam oram, cujus Halys initium est, nervi speciem exhibere dicit duabus arcus summi tatibus implicati. Atqui longe ante Carambin ille nervus incipit, neque Halys fluvius ei promontorio adeo vicinus est. Mitto alia peræque absona, quæ iu. hac Ponti et in Ægypti chorographia et in aliis ferme omnibus committere solet. Atque ut ex Theo phanis tam turbida descriptione liquidi utcunque aliquid exprimatur, magnam ille Bulgariam ad Mæotidis paludes cis Tanain constituit, ubi lazyges et Roxolani aiique Scythæ quondam vel Sar matæ, nunc Moschovitæ vel minores Tartari nun cupati. Baoɩards vióç. Varie hujus nomen conci pitur, ut et patris, qui Crobatus a Theophane dici tur, lilius vero Batgaigan vel Batgaian. Cedrenus in a. Copronymi 23 fluvios illos conjunctim nomi nat, Danubium, Koúry, Danastrin et Danaprin. Koúpny versinile est Cophinem esse, de quo paulo antea. Jornandes, De rebus Geticis, ‹ Scythia, in quit, Germanæ terræ continis eo tenus ubi Ister oritur amnis, vel stagnum_dilatatur: Mysianum, tendens usque ad flumina Tyram, Danastrum et Vagosolam magnumque illum Danapruni,» paulo post Antes verò, qui sunt eorum fortissimi qui ad Ponticum mare curvantur, a Danastro extenduntur usque ad Danaprum; quæ flumina multis mansiombus ab invicem absunt. ▸ Jaan

col. 933–934page 463 of 529

PG 100:933οἰκίζεται, τόπον πρὸς οἴκησιν ἐπιτήδειον, (γλον τῇ σφῶν καλούμενον φωνῇ, καταλαβόμενος, δυσχερή τε καὶ ἀνάλωτον πολεμίοις ὑπάρχοντα· ἀσφαλής τέ ἐστι 81 τὰ μὲν ἔμπροσθεν τῇ τε δυσχερείᾳ καὶ τῷ τελματώδης εἶναι τυγχάνων, τὰ δ᾽ ὄπισθεν κρη μνοῖς ἀβάτοις τετειχισμένα ". Οὕτω τοίνυν τοῦ ἔθνους διαιρεθέντος καὶ σκεδασθέντος, τὸ τῶν Χαζάρων Κωνσταντίνος δὲ, ἐπειδὴ ἔγνω ὡς τὸ σκηνῶσαν τὸν 10 Ιστρον ἔθνος τὰ πλησιάζοντα τῆς ὑπὸ 'Ρωμαίων ἀρχῆς χωρία καταθέον διαφθείρειν, ἐπεχείρει, στρατὸν ὁπλίτην ἐπὶ τὴν Θρακώναν διαβιβάσας χώραν, ἔτι τε καὶ στόλον ὁπλίσας, κατὰ τοῦ ἔθνους ὡς ἀμυ νόμενος 19 ώχετο. Οἱ δὲ Βούλγαροι τῶν τε ἱππικῶν καὶ πλωΐμων τὰ πλήθη θεασάμενοι καὶ τῷ αἰφνιδίῳ " καὶ ἀνελπίστῳ καταπλαγέντες πρὸς τὰ ἑαυτῶν ὀχυρώματα ἔφυγον, τέτρασιν ἡμέραις ἐκεῖσε ὑπομείναντες· καὶ τῶν Ρωμαίων μὴ δυνηθέντων αὐτοῖς πολέμῳ συμμίξαι διὰ τὴν δυσχωρίαν τοῦ τόπου, ἀνελάμβανόν τε αὐτοὺς καὶ προθυμότεροι ἐγένοντο. Ὁ δὲ βασιλεὺς νόσῳ ποδαλγική συσχεθεὶς καὶ ὀξυ παθήσας ἐπὶ Μεσημβρίαν (95) τὴν πόλιν ἀπέπλει θεραπείας ἕνεκεν, προστάξας τοῖς ἄρχουσι καὶ τοῖς λαοῖς προσεδρεύειν τῷ ὀχυρώματι καὶ ὅσα πρὸς ἄμυναν τοῦ ἔθνους κατεργάσασθαι. Φήμη δέ τις ἐδέδοτο τὸν βασιλέα φεύγειν μηνύουσα, δι᾿ ἣν θορυβηθέντες οὐδενὸς διώκοντος συντόνως ἔφευγαν 30. Οἱ C δὲ Βούλγαροι ἐπιδόντες ἐπεδίωκον καρτερῶς, καὶ ὅσους μὲν τοῦ λαοῦ κατελάμβανον ἀνήρουν, πλείστους δὲ καὶ ἑτραυμάτιζον. Περαιωθέντων δὲ τοῦ Ίστρου 81 ἐπὶ τὴν λεγομένην Βαρνᾶν (96) πλησίον Οδησσοῦ καὶ τοῦ ὑπερκειμένου μεσογαίου, τὸ ἰσχυ ρὶν καὶ ἀσφαλὲς τοῦ τόπου πάντοθεν ἔκ τε τοῦ που ταμοῦ καὶ τῆς ἄγαν δυσχωρίας θεασάμενοι ἐνταῦθα σκηνοῦσι. Κρατοῦσι δὲ καὶ τῶν [ἐγγιζόντων] παρχημένων Σκλαβηνῶν ἐθνῶν, καὶ οὓς μὲν τὰ πρὸς Αβάρους πλησιάζοντα φρουρεῖν, οὓς δὲ τὰ πρὸς Ρωμαίους ἐγγίζοντα τηρεῖν ἐπιτάττουσιν. Ἐν τού τοῖς ἰσχυρωθέντων καὶ αὐξηθέντων, τὰ ἐπὶ Θρᾴκης χωρία τε καὶ πολίσματα καταδῃοῦν ἐπεχείρουν. Τῷ βασιλεῖ δὲ ἀνάγκη ἦν ταῦτα ὁρῶντι ἐπὶ τελέσμασι πρὸς αὐτοὺς σπένδεσθαι. Οὕτως τοιγαροῦν εἰρηνευούσης πάντοθεν τῆς 0 αἰφνιδίων διεδέδοτο το έφυγαν οι τὸν Ἴστρον? (95) Επὶ Μεσημβρίαν. (96) Βαρνᾶν. φῦλον ἀπὸ τοῦ ἐνδοτέρου τῆς Βερυλίας (94) λεγόμενον 18 χώρας ὡς πλησίον τῶν Σαρμάτων ᾠκημένων πλείστης τὰ ἀδείας ἐντεῦθεν ἐπέτρεχαν. Τὰ τοιαῦτα πάντα κατέδραμον χωρία τῆς ὑπὲρ Πόντον τοῦτο Εὔξεινον γῆς καὶ θαλάττης ἐπέρασε· μεθ' ὧν καὶ Βαϊανὸν ὑπεξούσιον ποιησάμενος εἰς ἀπαγωγήν τ φόρων κατέστησε.

οἰκίζεται, τόπον πρὸς οἴκησιν ἐπιτήδειον, (γλον τῇ σφῶν καλούμενον φωνῇ, καταλαβόμενος, δυσχερή τε καὶ ἀνάλωτον πολεμίοις ὑπάρχοντα· ἀσφαλής τέ ἐστι 81 τὰ μὲν ἔμπροσθεν τῇ τε δυσχερείᾳ καὶ τῷ τελματώδης εἶναι τυγχάνων, τὰ δ᾽ ὄπισθεν κρη μνοῖς ἀβάτοις τετειχισμένα ". Οὕτω τοίνυν τοῦ ἔθνους διαιρεθέντος καὶ σκεδασθέντος, τὸ τῶν Χαζάρων Κωνσταντίνος δὲ, ἐπειδὴ ἔγνω ὡς τὸ σκηνῶσαν τὸν 10 Ιστρον ἔθνος τὰ πλησιάζοντα τῆς ὑπὸ 'Ρω- μαίων ἀρχῆς χωρία καταθέον διαφθείρειν, ἐπεχείρει, στρατὸν ὁπλίτην ἐπὶ τὴν Θρακώναν διαβιβάσας χώραν, ἔτι τε καὶ στόλον ὁπλίσας, κατὰ τοῦ ἔθνους ὡς ἀμυ νόμενος 19 ώχετο. Οἱ δὲ Βούλγαροι τῶν τε ἱππικῶν καὶ πλωΐμων τὰ πλήθη θεασάμενοι καὶ τῷ αἰφνιδίῳ " καὶ ἀνελπίστῳ καταπλαγέντες πρὸς τὰ ἑαυτῶν ὀχυ- ρώματα ἔφυγον, τέτρασιν ἡμέραις ἐκεῖσε ὑπομεί- ναντες· καὶ τῶν Ρωμαίων μὴ δυνηθέντων αὐτοῖς πολέμῳ συμμίξαι διὰ τὴν δυσχωρίαν τοῦ τόπου, ἀνελάμβανόν τε αὐτοὺς καὶ προθυμότεροι ἐγένοντο. Ὁ δὲ βασιλεὺς νόσῳ ποδαλγική συσχεθεὶς καὶ ὀξυ παθήσας ἐπὶ Μεσημβρίαν (95) τὴν πόλιν ἀπέπλει θεραπείας ἕνεκεν, προστάξας τοῖς ἄρχουσι καὶ τοῖς λαοῖς προσεδρεύειν τῷ ὀχυρώματι καὶ ὅσα πρὸς ἄμυναν τοῦ ἔθνους κατεργάσασθαι. Φήμη δέ τις ἐδέδοτο τὸν βασιλέα φεύγειν μηνύουσα, δι᾿ ἣν θορυ- βηθέντες οὐδενὸς διώκοντος συντόνως ἔφευγαν 30. Οἱ C δὲ Βούλγαροι ἐπιδόντες ἐπεδίωκον καρτερῶς, καὶ ὅσους μὲν τοῦ λαοῦ κατελάμβανον ἀνήρουν, πλεί- στους δὲ καὶ ἑτραυμάτιζον. Περαιωθέντων δὲ τοῦ Ίστρου 81 ἐπὶ τὴν λεγομένην Βαρνᾶν (96) πλησίον Οδησσοῦ καὶ τοῦ ὑπερκειμένου μεσογαίου, τὸ ἰσχυ ρὶν καὶ ἀσφαλὲς τοῦ τόπου πάντοθεν ἔκ τε τοῦ που ταμοῦ καὶ τῆς ἄγαν δυσχωρίας θεασάμενοι ἐνταῦθα σκηνοῦσι. Κρατοῦσι δὲ καὶ τῶν [ἐγγιζόντων] παρ- χημένων Σκλαβηνῶν ἐθνῶν, καὶ οὓς μὲν τὰ πρὸς Αβάρους πλησιάζοντα φρουρεῖν, οὓς δὲ τὰ πρὸς Ρωμαίους ἐγγίζοντα τηρεῖν ἐπιτάττουσιν. Ἐν τού τοῖς ἰσχυρωθέντων καὶ αὐξηθέντων, τὰ ἐπὶ Θρᾴκης χωρία τε καὶ πολίσματα καταδῃοῦν ἐπεχείρουν. Τῷ βασιλεῖ δὲ ἀνάγκη ἦν ταῦτα ὁρῶντι ἐπὶ τελέσμασι πρὸς αὐτοὺς σπένδεσθαι. Οὕτως τοιγαροῦν εἰρηνευούσης πάντοθεν τῆς 0 αἰφνιδίων διεδέδοτο το έφυγαν οι τὸν Ἴστρον? (95) Επὶ Μεσημβρίαν. (96) Βαρνᾶν. divisa gente ac dissipata, Chazarorum natio ex inte… riori Berylia profecta, quæ Sarmatis vicina est, excur- siones impune faciebat. Atque ita grassantes trans- ductis copiis ultra Euxinum mare perveniunt, ubi Bajanum in suam potestatem redigunt ac stipendia- rium faciunt. A bus ac salebris tanquam muro vallantur. lloc modo Constantinus postquam comperit ab ea gente, quæ ad Danubium habitabat, Romani imperii limitem vastari, militaribus copiis in Thraciam traductis adornataque insuper classe ad retundendos illorum impetus progreditur. Bulgari vere eque- strium ac navalium copiarum multitudinem conspi- cali, subitaque re nec opinata perculsi, ad muni- - menta sua confugiunt. In quibus cum quatriduo - mansissent, neque ob locorum asperitatem Romani prope manum conserere possent, confirmati ani- mis et alacriores facti sunt. Inter hæc impera- for ex pedum ægritudine acriori dolore percitus ad urbem Mesembriam curandi corporis grati. 40 delatus est, cum ante ducibus suis atque exer- citibus mandasset ut in munitionis obsidione perge- rent, et quæ ad gentem illam propulsandam perti- nerent, omnia perficerent. Verum cum fugere imperatorem fama pervulgasset, consternati nostri passis manibus fugiunt, quibus conspectis Bulgari vehementius fugientinm terga premere, et quos assequi poterant cædere, plerosque vulnerare. Inde cum Danubium transiissent, et ad Barnam, quæ prope Odyssum et eminentiora illa mediter- ranea est, pervenissent, cum eun locum undique et a fluvio et a regionis asperitate munitum animad- verterent, ibidem castra metati sunt. Sed et Scla- vinorum gentem, quæ illic in propinquo degebat, in potestatem redigunt, ac partem suorum in eo limite qui Avares respiciebat collocant, alios Romanorum finibus objiciunt. Quibus rebus aucti atque confirmati Thraciæ oppida locaque omnia populantur. Quare imperator annua pensitatione promissa pacem cum iis facere coactus est. Sic igitur, pace ubique per Romanum imperium PETAVII NOTÆ. sequuntur. nonien. φῦλον ἀπὸ τοῦ ἐνδοτέρου τῆς Βερυλίας (94) λεγόμενον 18 χώρας ὡς πλησίον τῶν Σαρμάτων ᾠκημένων πλείστης τὰ ἀδείας ἐντεῦθεν ἐπέτρεχαν. Τὰ τοιαῦτα πάντα κατέδραμον χωρία τῆς ὑπὲρ Πόντον τοῦτο Εὔξεινον γῆς καὶ θαλάττης ἐπέρασε· μεθ' ὧν καὶ Βαϊανὸν ὑπεξούσιον ποιησάμενος εἰς ἀπαγωγήν τ φόρων κατέστησε.

col. 935–936page 464 of 529

PG 100:935Ῥωμαίων βασιλείας ἡ τῶν Μονοθελητῶν δυσσεβής αἵρεσις ἐκρατύνετο, ἤδη τῶν ἀφ᾿ Ηρακλείου τοῦ βασιλέως χρόνων λαβοῦσα τὴν ἀρχὴν, καὶ σχίσμα ἦν περὶ τὴν καθολικὴν Ἐκκλησίαν. Ταῦτα διαγνοὺς Κωνσταντίνος (97) σύνοδον οἰκουμενικὴν συγκροτεί, ἢ τὰς μὲν προλαβούσας πέντε ἁγίας οικουμενικές συνόδους ἐκύρωσε, καὶ τὰ δύο ἐπὶ τοῦ δὲ Σωτῆρος Χριστοῦ θελήματα καὶ δύο φυσικὰς ἐνεργείας, τές λειον αὐτὸν ἐν θεότητι καὶ τέλειον ἐν ἀνθρωπότητι διατρανώσασα, καὶ τῷ ἀναθέματι τοὺς τῆς αἱρέσεως ἄρξαντας παραπέμψασα. Οὕτως ἐν γαλήνῃ καὶ εἰρη νικῇ καταστάσει τὸ λοιπὸν τῆς ζωῆς διατελέσας τῷ ἑπτακαιδεκάτῳ ἔτει τῆς βασιλείας αὐτοῦ ἐτελεύτα, Καὶ κατατίθεται αὐτοῦ τὸ λείψανον ἐν τοῖς βασιλεία; τῶν ἁγίων ἀποστόλων μνήματι. Καταλιμπάνει δὲ εἰς τὴν βασιλείαν υἱὸν Ἰουστινιανὸν ἑκκαιδέκατον ἔτος τῆς ἡλικίας ἄγοντα, ὃς τῆς βασιλείας ἐπιλαβόμενος τὰ τοῦ πατρὸς τῆς εἰρήνης ἕνεκεν καὶ τῆς ἄλλης πολιτικής ευταξίας βραβευθέντα διέστρεψε. Μέθ' ὧν λύει καὶ τὴν πρὸς τοὺς Βουλγάρους γενομένην εἰρήνην. Ιππικὰ δὲ στρα τεύματα πρὸς τοῖς Θρακῴοις διαγαγών χωρίοις κατὰ τῶν Σκλαβηνῶν εὐθέως ὥρμησε. Μέχρι δὲ Θεσ σαλονίκης ἐκδραμὼν πόλεως, πολλὰ τῶν ἐκεῖσε Σκλαβηνών γένη τὰ μὲν πολέμῳ τὰ δὲ ὁμολογία παραλαβών, εἰς τὴν τοῦ Ὀψικίου (98) λεγομένην χώραν διὰ τῆς ᾿Αβύδου διαβιβάσας κατέστησεν. Εξ ὧν στρατεύει ἄχρι καὶ ἕως τριάκοντα χιλιάδας λαόν, οὓς ἐξοπλίσας λαὸν ἐκάλεσε περιούσιον, ἄρ χοντα αὐτοῖς ἐκ τῶν εὐγενεστέρων ἐπιστήσας Γε δοῦλον τούνομα. Εἰς οὓς θαῤῥήσας λύει τὴν πρὸς τοὺς Σαρακηνούς παρὰ τοῦ πατρὸς γενομένην εἰρήνην, μεθίστησι δὲ καὶ τοὺς ἐν τῷ ὄρει τοῦ Λιβάνου λου χῶντας ἐκ παλαιοῦ χρόνου ὁπλίτας. Εκστρατεύει δὲ κατ' αὐτῶν, καὶ κατὰ τὴν Σεβαστόπολιν γίνεται. Καὶ αὐτοὶ δὲ ἐκστρατεύσαντες πρὸς αὐτὸν παραγίνονται· καὶ τὰ μὲν τῆς εἰρήνης φυλάττεσθαι βέ βαια παρ' αὐτῶν ἔφασκον, εἰ δὲ βούλοιντο διαστρέφειν Ῥωμαῖοι, Θεὸν κριτὴν τῶν αἰτίων γίνεσθαι. Ἰουστινιανοῦ δὲ μᾶλλον τῆς μάχης 8 αιρουμένου, οὗτοι τὸν τῆς εἰρήνης ἔγγραφον λόγον ἐφ' ὑψηλού ἀναρτήσαντες σημείου προάγειν ἐκέλευον, καὶ δὴ

constituta, Monothelitarum hæresis, quæ jam tum A ab Heraclio imperatore coeperat, majora in dies incrementa capiebat, adeo ut Ecclesia catholica schismate divideretur [an. 680]. Quas ob res Constantinus general concilium indicit, quo quin- que priores œcumenicæ synodi comprobatæ et duæ in Christo Domino 41 voluntates totidemque wa- turales actiones receptæ sunt; decretumque illam cum divinitate perfecta, tum perfecta nihilominus hominis natura constare. Contrariæ vero hæresis auctores anathemate damnantur. Hunc in modum reliquum vitæ tenpus in otio ac pace transigens imperator decimo septimo imperii anno excessit e vita; cujus corpus in regia sanctorum apostolorum basilica æde sepultum est. Reliquit imperii successorem Justinianum Blium, qui jam sexdecim annos altigerat. Atque hic impe- rium nactus [an. 685] quæ a parente suo de pace ac reliqua rei publicæ ordinatione constituta fuerant, omnia pervertit, unaque et initam cum Bulgaris pacein dissolvit. Hinc equitibus ad Thraciæ loca missis contra Sclaviuos proficiscitur [an. 688]. Ει Thessalonicam usque progrediens, quamplurimis illic Sclavinorum gentibus partim bello, partim de ditione in potestatem acceptis, easdem in Opsiciana quam vocant regione per Abydum translatas collo- cal. Ex quibus ad triginta millia armatorum eduxit, eumque peculiarem militem appellavit, cui Gebu- lum ex nobilioribus quemdam præposuit. Atque his fretus pacem cum Saracenis a parente iuitam c dissolvit. Ad hæc stationem illam militum, quæ in Libano monte jam tum ab antiquis temporibus posita fuerat, inde detrahit. Igitur exercitu contra illos acto Sebastopolim pervenit. At hi productis ex adverso copiis pacem quidem se, quantum in sese fuerit, 42 integram servasse dixerunt. Quod si Romani eam violare cupiant, Deum de criminis illius auctoribus judicaturum, sed Justiniano bellum magis optante [an. 681], illi foederis tabulas sublimi vexillo suspensas præferri ante se jubent, alque ita contra Romanos procedunt ; quos in fu- gam conjiciunt, sed et peculiaris ille Sclavorum De Opsiciano themate abunde Juaunes Clima- Ῥωμαίων βασιλείας ἡ τῶν Μονοθελητῶν δυσσεβής αἵρεσις ἐκρατύνετο, ἤδη τῶν ἀφ᾿ Ηρακλείου τοῦ βασιλέως χρόνων λαβοῦσα τὴν ἀρχὴν, καὶ σχίσμα ἦν περὶ τὴν καθολικὴν Ἐκκλησίαν. Ταῦτα διαγνοὺς Κωνσταντίνος (97) σύνοδον οἰκουμενικὴν συγκροτεί, ἢ τὰς μὲν προλαβούσας πέντε ἁγίας οικουμενικές συνόδους ἐκύρωσε, καὶ τὰ δύο ἐπὶ τοῦ δὲ Σωτῆρος Χριστοῦ θελήματα καὶ δύο φυσικὰς ἐνεργείας, τές λειον αὐτὸν ἐν θεότητι καὶ τέλειον ἐν ἀνθρωπότητι διατρανώσασα, καὶ τῷ ἀναθέματι τοὺς τῆς αἱρέσεως ἄρξαντας παραπέμψασα. Οὕτως ἐν γαλήνῃ καὶ εἰρη νικῇ καταστάσει τὸ λοιπὸν τῆς ζωῆς διατελέσας τῷ ἑπτακαιδεκάτῳ ἔτει τῆς βασιλείας αὐτοῦ ἐτελεύτα, Καὶ κατατίθεται αὐτοῦ τὸ λείψανον ἐν τοῖς βασιλεία; τῶν ἁγίων ἀποστόλων μνήματι. Καταλιμπάνει δὲ εἰς τὴν βασιλείαν υἱὸν Ἰουστι νιανὸν ἑκκαιδέκατον ἔτος τῆς ἡλικίας ἄγοντα, ὃς τῆς βασιλείας ἐπιλαβόμενος τὰ τοῦ πατρὸς τῆς εἰρήνης ἕνεκεν καὶ τῆς ἄλλης πολιτικής ευταξίας βραβευ θέντα διέστρεψε. Μέθ' ὧν λύει καὶ τὴν πρὸς τοὺς Βουλγάρους γενομένην εἰρήνην. Ιππικὰ δὲ στρα τεύματα πρὸς τοῖς Θρακῴοις διαγαγών χωρίοις κατὰ τῶν Σκλαβηνῶν εὐθέως ὥρμησε. Μέχρι δὲ Θεσ σαλονίκης ἐκδραμὼν πόλεως, πολλὰ τῶν ἐκεῖσε Σκλαβηνών γένη τὰ μὲν πολέμῳ τὰ δὲ ὁμολογία παραλαβών, εἰς τὴν τοῦ Ὀψικίου (98) λεγομένην χώραν διὰ τῆς ᾿Αβύδου διαβιβάσας κατέστησεν. Εξ ὧν στρατεύει ἄχρι καὶ ἕως τριάκοντα χιλιάδας λαόν, οὓς ἐξοπλίσας λαὸν ἐκάλεσε περιούσιον, ἄρ χοντα αὐτοῖς ἐκ τῶν εὐγενεστέρων ἐπιστήσας Γε δοῦλον τούνομα. Εἰς οὓς θαῤῥήσας λύει τὴν πρὸς τοὺς Σαρακηνούς παρὰ τοῦ πατρὸς γενομένην εἰρήνην, μεθίστησι δὲ καὶ τοὺς ἐν τῷ ὄρει τοῦ Λιβάνου λου χῶντας ἐκ παλαιοῦ χρόνου ὁπλίτας. Εκστρατεύει δὲ κατ' αὐτῶν, καὶ κατὰ τὴν Σεβαστόπολιν γίνεται. Καὶ αὐτοὶ δὲ ἐκστρατεύσαντες πρὸς αὐτὸν παρα- γίνονται· καὶ τὰ μὲν τῆς εἰρήνης φυλάττεσθαι βέ βαια παρ' αὐτῶν ἔφασκον, εἰ δὲ βούλοιντο διαστρέ φειν Ῥωμαῖοι, Θεὸν κριτὴν τῶν αἰτίων γίνεσθαι. Ἰουστινιανοῦ δὲ μᾶλλον τῆς μάχης 8 αιρουμένου, οὗτοι τὸν τῆς εἰρήνης ἔγγραφον λόγον ἐφ' ὑψηλού ἀναρτήσαντες σημείου προάγειν ἐκέλευον, καὶ δὴ

col. 937–938page 465 of 529

PG 100:937κατὰ Ῥωμαίων ἐχώρουν. Οἱ δὲ εἰς φυγὴν ἐτράποντο. Καὶ ὁ κληθεὶς περιούσιος τῶν Σκλάβων λαὸς τοῖς Σαρακηνοῖς προστίθεται, καὶ σὺν αὐτοῖς Ρωμαίους ἀνήρουν. Ἐξ οὗ πλεῖον προσκτησάμενοι θάρσος, πλειόνως τὴν 36 Ρωμαίων ἀρχὴν ἐλυμαίνοντο. Και τὰ μὲν πρὸς τὸ ἔθνος οὕτως πως ἔσχε. Εἰς δὲ τὰς πολιτικὰς ἀρχὰς καθίστα ἄνδρας ἀπη νεῖς καὶ ὠμοτάτους. ἂν ἦν Στέφανος εὐνοῦχος Πέρσης, ταμίας τῶν βασιλικῶν (99) χρημάτων, καὶ πολλὰ ει τοὺς ὑπὸ χεῖρα αἰκιζόμενος ἄχρι καὶ εἰς τὴν μητέρα Ἰουστινιανοῦ τὴν τόλμαν ἐξήνεγκε, μάστιγας αὐτῇ ἐν σχήματι (1) ὥσπερ τοὺς παῖδας οἱ γραμματισταὶ ἐπιθέμενος, Θεόδοτον δέ τινα μου ναχόν, ἔγκλειστον τὸ πρότερον κατὰ τὰ Θρακία τοῦ Στενοῦ λεγομένου πόρου γεγονότα, τῶν δημοσίων λογιστὴν (2), δν τὸ δημῶδες λογοθέτην καλοῦσι, καθ- Β ίστησιν, ὃς ὑπερβολῇ ὠμότητος οὐ τοὺς ὑπ' αὐτὸν μόνον χρήματα ἔπραττε, μετεώροις σχοινίοις άναρτῶν καὶ ἀχύροις περικαπνίζων, ἀλλ᾽ ἤδη καὶ ἑτέρους περιφανεστέρους ἄνδρας δημεύων καὶ ἀφορήτους ποινὰς ἐπιφέρων ἀπέκτεινεν. Λεόντιον δέ τινα πατρίκιον ἐκ τῆς τῶν Ἰσαύρων ὁρμώμενον χώρας καὶ στρατηγὸν γενόμενον τοῦ ἀνατολικοῦ (3) καλουμένου στρατεύματος, εὐδόκιμόν τε πολλοῖς πολλάκις γενόμενον, ὑποφρούριον τρισὶ χρόνοις καὶ αὐτὸν Ἰουστινιανὸς ἐποίησεν· εἶτα τῆς φρουράς λύσας στρατηγὸν τῆς Ἑλλάδος προβάλλεται, αὐθημερὸν ἀναγκάσας τοῦ Βυζαντίου ἀπαίρειν. Πρὸς C εν γίνονται φίλοι τυγχάνοντες ἄωρον 3 τῆς νυκτὸς Παῦλός τις μοναχὸς τῆς Καλλιστράτου μονῆς ὑπάρχων, ἀστρονόμος τὴν ἐπιστήμην, και Γρηγόριος μοναχὸς καὶ ἡγούμενος ἐν τῇ Φλώρου μονῇ, Καππαδόκης τὸ γένος, ὡς προπέμψοντες. Αὐτὸς δὲ ἰδὼν ἐνεκάλει λέγων, ὡς Μάτην μοι τὰ τῆς βασιλείας προεμαντεύσασθε νῦν γὰρ ἐνθένδε ἀποχωροῦντα τὸ τέλος με τῆς ζωῆς πικρὸν καταλήψεται. Οἱ δὲ τῆς ὁδοῦ εἶργον, βέβαια παρεχόμενοι ὡς εἰ μὴ ὀκνήσειεν, τῆς ἐξουσίας κρατήσειεν. Τούτοις πεισθεὶς εὐθὺς ἐπικομίζων τινὰς τῶν ὑπηρετῶν ἔτι τῆς νυκτὸς ἐφισταμένης καὶ ὅπλα ἀνελόμενος εἰς τὸ πραιτώριον ἄνεισ:ν ἡσυχῆ. Καὶ σημαινόντων ὡς τὸν βασιλέα παρεῖναι ἐν τοῖς ἐκεῖσε πρᾶξαι τὰ κατὰ γνώμην, ὁ τοῦ πραιτωρίου 30 ὕπαρχος ὑπήντα διανοιγνὺς τὰς πύλας· ὃν αὐτίκα χεῖρας καὶ πόδας ἐπέδησεν. Ἐντὸς δὲ γενή ήποτε κ τῶν Ρ. εν καὶ πολλὰ] δς πολλά? εἰ ἀωρίς ου πραιτωρίου Pelavius : πραίτωρος Ρ. τὸν Ἰουστινιανοῦ τρίκλινον λεγόμενον καὶ τὰ τοῦ παλατίου περιτειχίσματα, καὶ ἐπέστησεν ἐπείκτην Στέφανον τὸν Πέρσην Σακελλάριον αὐτοῦ. Egregium μηνί Υπερβερεταίῳ (3) Ανατολικού.

κατὰ Ῥωμαίων ἐχώρουν. Οἱ δὲ εἰς φυγὴν ἐτράποντο. Καὶ ὁ κληθεὶς περιούσιος τῶν Σκλάβων λαὸς τοῖς Σαρακηνοῖς προστίθεται, καὶ σὺν αὐτοῖς Ρωμαίους ἀνήρουν. Ἐξ οὗ πλεῖον προσκτησάμενοι θάρσος, πλειόνως τὴν 36 Ρωμαίων ἀρχὴν ἐλυμαίνοντο. Και τὰ μὲν πρὸς τὸ ἔθνος οὕτως πως ἔσχε. Εἰς δὲ τὰς πολιτικὰς ἀρχὰς καθίστα ἄνδρας ἀπη νεῖς καὶ ὠμοτάτους. ἂν ἦν Στέφανος εὐνοῦχος Πέρ- σης, ταμίας τῶν βασιλικῶν (99) χρημάτων, καὶ πολλὰ ει τοὺς ὑπὸ χεῖρα αἰκιζόμενος ἄχρι καὶ εἰς τὴν μητέρα Ἰουστινιανοῦ τὴν τόλμαν ἐξήνεγκε, μάστιγας αὐτῇ ἐν σχήματι (1) ὥσπερ τοὺς παῖδας οἱ γραμματισταὶ ἐπιθέμενος, Θεόδοτον δέ τινα μου ναχόν, ἔγκλειστον τὸ πρότερον κατὰ τὰ Θρακία τοῦ Στενοῦ λεγομένου πόρου γεγονότα, τῶν δημοσίων λογιστὴν (2), δν τὸ δημῶδες λογοθέτην καλοῦσι, καθ- Β ίστησιν, ὃς ὑπερβολῇ ὠμότητος οὐ τοὺς ὑπ' αὐτὸν μόνον χρήματα ἔπραττε, μετεώροις σχοινίοις άναρ- τῶν καὶ ἀχύροις περικαπνίζων, ἀλλ᾽ ἤδη καὶ ἑτέρους περιφανεστέρους ἄνδρας δημεύων καὶ ἀφορήτους ποινὰς ἐπιφέρων ἀπέκτεινεν. Λεόντιον δέ τινα πατρίκιον ἐκ τῆς τῶν Ἰσαύρων ὁρμώμενον χώρας καὶ στρατηγὸν γενόμενον τοῦ ἀνατολικοῦ (3) καλουμένου στρατεύματος, εὐδόκιμόν τε πολλοῖς πολλάκις γενόμενον, ὑποφρούριον τρισὶ χρόνοις καὶ αὐτὸν Ἰουστινιανὸς ἐποίησεν· εἶτα τῆς φρουράς λύσας στρατηγὸν τῆς Ἑλλάδος προβάλλεται, αὐθημερὸν ἀναγκάσας τοῦ Βυζαντίου ἀπαίρειν. Πρὸς C εν γίνονται φίλοι τυγχάνοντες ἄωρον 3 τῆς νυκτὸς Παῦλός τις μοναχὸς τῆς Καλλιστράτου μονῆς ὑπάρ- χων, ἀστρονόμος τὴν ἐπιστήμην, και Γρηγόριος μοναχὸς καὶ ἡγούμενος ἐν τῇ Φλώρου μονῇ, Καπ παδόκης τὸ γένος, ὡς προπέμψοντες. Αὐτὸς δὲ ἰδὼν ἐνεκάλει λέγων, ὡς Μάτην μοι τὰ τῆς βασιλείας προ- εμαντεύσασθε νῦν γὰρ ἐνθένδε ἀποχωροῦντα τὸ τέλος με τῆς ζωῆς πικρὸν καταλήψεται. Οἱ δὲ τῆς ὁδοῦ εἶργον, βέβαια παρεχόμενοι ὡς εἰ μὴ ὀκνήσειεν, τῆς ἐξουσίας κρατήσειεν. Τούτοις πεισθεὶς εὐθὺς ἐπικο- μίζων τινὰς τῶν ὑπηρετῶν ἔτι τῆς νυκτὸς ἐφιστα- μένης καὶ ὅπλα ἀνελόμενος εἰς τὸ πραιτώριον ἄνεισ:ν ἡσυχῆ. Καὶ σημαινόντων ὡς τὸν βασιλέα παρεῖναι ἐν τοῖς ἐκεῖσε πρᾶξαι τὰ κατὰ γνώμην, ὁ τοῦ πραι τωρίου 30 ὕπαρχος ὑπήντα διανοιγνὺς τὰς πύλας· ὃν αὐτίκα χεῖρας καὶ πόδας ἐπέδησεν. Ἐντὸς δὲ γενή ήποτε κ τῶν Ρ. εν καὶ πολλὰ] δς πολλά? εἰ ἀωρίς ου πραιτωρίου Pelavius : πραίτωρος Ρ. τὸν Ἰουστινιανοῦ τρίκλινον λεγόμενον καὶ τὰ τοῦ παλατίου περιτειχίσματα, καὶ ἐπέστησεν ἐπείκτην Στέφανον τὸν Πέρσην Σακελλάριον αὐτοῦ. Egregium μηνί Υπερβερεταίῳ (3) Ανατολικού. quibuscum Romanos communiter cædebant. Hoc itaque modo sese adversus gentem illam imperator gessit. A populus (ita enim vocabatur) ad Saracenos deficit, Jam vero civilibus magistratibus efferos homi- » nes ac crudelissimos praefecit [an. 695] ; quorum unus Stephanus fuit spa:lo, genere. Perga,, Ash præfectus, qui subjectos sibi, omnes magnis contu-,,{ meliis afficiebat, adeo ut vel Justiniani matrem au dacia illius appeteret, eique verbera, quemadmor dum pueris elementariis magistri solent, intentaret.... Idem porro Theodotum quemdam monachum, qui. prius in Thraciae finibus ad freti angustias inclusauty... ac solitariam vitam duxerat, publici ararii prafer ctum coustituit, quem logothetam vulgo nuncupant.. Qui per summam crudelitatem non modo.a subje ctis sibi pecunias exigebat, quos sublatis funibus. extensos palearum fumo cruciabat, sed etiam alios. . įllustres viros proscribebat ac pœnis intolerabilibus necabat, Cæterum Leontium quemdam patricium, genere. Isaffricum, qui Orientalibus copiis præfuerat, multis rebus praeclare ac cum laude gestis insignem, 43 Justinianus totis tribus nauis in custolia habuerat, eumque¨ postea dimissum Græciæ præposuerat,. eadem die Byzantio cedere coactum. Ad hung quidam ex amicis intempesta nocte veriunt, Paulus... nimirum monachus ex Callistrati cœnobio astrolo giæ deditus, et Gregorius monachus Flori monas sterio prafectus, genere Cappador. Qui cum eum adiissent velut honoris causa deducturi, at hic illos: intuens: Frustra, inquit, mihi imperium vaticinați estis : nunc enim ex hac urbe digressum acerbus. me vitæ exitus manet. Illi discessu prohibere, certoque polliceri, nisi ignavo et inerti animo essa vellet, omnino imperii compolim fore. Quibus, verbis commotus ille cum aliquot servorum napu armatus noctu clam ad prælorium ascendit. Ubi ... cum adesse imperatorem significassent, cui aliquid., illic negotii gerendum esset, prætorii praefectus aper... tis janais occurrit ; quen illico manibus ac pedibus.... constrinxit. Tum intro penetrans Leontius custodiag omnes liberat, et, armatis omnibus, ad forum pro- fuit Justiniani opus illud, quod a Constantino Ma- PATROL. GR. C. Intentasse so

col. 939–940page 466 of 529

PG 100:939Λ μενο; Λεόντιος πάντας τοὺς καθειργμένους ἔλυσε καὶ ὁπλίσας ἐπὶ τὸν καλούμενον φόρον ἐξώρμησε, κάτ κεῖθεν σκεδαννύμενοι “ ἀνὰ πάντα μέρη τῆς πόλεως βοῇ κράζειν ἐκέλευσε πάντας Χριστιανούς εἰς τὸ ἱερὸν τῆς Σοφίας παραγίνεσθαι. Ἐξ ὧν πᾶν τὸ πλῆθος θορυβηθὲν σπουδῇ πρὸς τὸν λουτήρα τῆς Εκκλησίας ἠθροίζετο. Ο δὲ σὺν τοῖς μοναχοῖς καὶ ἑτέροις τῶν φίλων πρὸς Καλλίνικον τὸν τηνικαῦτα Ιεράρχην τῆς πόλεως ἔρχεται, καὶ βιάζεται κατελθεῖν καὶ φωνῆσαι πρὸς τὸν λαόν· « Αὕτη ἡ ἡμέρα ἣν ἐποίησεν ὁ Κύριος. » Τὸ δὲ πλῆθος Ἰουστινιανὸν ἐδυσφήμει. Καὶ οὕτως ἅπαντες ἐπὶ τὸν χῶρον τῆς Ιπποδρομίας ᾤχοντο. Ημέρας δὲ ἐπιγενομένης ἐκε φέρουσιν Ἰουστινιανὸν πρὸς αὐτούς. Καὶ τῆς πληθύος βρώσης βασιλέα ξίφος διαδέχεσθαι, Λεόντιος β τοῦ αἵματος αὐτοῦ φεισάμενος διὰ τὴν πρὸς Κων σταντῖνον τὸν πατέρα αὐτοῦ ἀγάπην, τεμὼν τὴν γλῶτταν καὶ τὴν ῥῖνα (4) ἐν Χερσῶνι τῇ πόλει ἐξώρισε, δέκατον ἤδη ἔτος ἐν τῇ βασιλείᾳ διανύσαντα. Λεόντιος δὲ ὑπὸ τοῦ πλήθους βασιλεὺς ἀναγορεύεται. Στέφανον δὲ τὸν εὐνοῦχον καὶ Θεοδόσιον ει τὸν μονα χεν, δι᾿ ἣν ὑπέμεινε παρ' αὐτῶν κάκωσιν, καὶ ἄκοντος τοῦ βασιλέως συλλαβόμενοι καὶ τῶν ποδῶν ἐξαναρτήσαντες διὰ χρόνων συρέντας πρὸς τὴν Καὶ τὰ μὲν ἐν Κωνσταντινουπόλει οὕτω διέκειντο. καλουμένην τοῦ Βοὸς ἀγορὰν πυρὶ παραδεδώκεσαν. το σκεδαννυμένους ? οι Θεόδοτον ? Ἡ δὲ ὑπ' Αφρικήν Καρχηδών πρώην ὑπὸ Ῥω μαίοις τελοῦσα τότε ὑπὸ χεῖρα τῶν Σαρακηνῶν γίνει ται, πολέμῳ παρ' αὐτοῖς ληφθεῖσα. Τοῦτο διαγνούς Λεόντιος ἅπαντα τὰ Ῥωμαϊκὰ ἐξώπλισε πλήίμα, στρατηγόν τε ἐπ' αὐτοῖς Ἰωάννην τὸν πατρίκιον έμπειρον τῶν πολεμίων προχειρισάμενος πρὸς Καρ χηδόνα κατὰ τῶν Σαρακηνῶν ἐξέπεμψεν· ὅ; ἐκεῖσε παραγενόμενος τοὺς μὲν ἐν αὐτῇ τῶν Σαρακηνών πολέμῳ ἐτροπώσατο, τὴν δὲ πόλιν Ρωμαίοις ἀν ετώσατο, καὶ τἆλλα πάντα τὰ ἐκεῖσε πολίσματα τῆς τοῦ ἔθνους ἀπαλλάξας ἐξουσίας καὶ στρατὸν ὁπλίτην πρὸς φυλακὴν ἐν αὐτοῖς ἐγκαταλείψας αὐτοῦ διεχείμασεν. Ο δὲ τῶν Σαρακηνῶν βασιλεὺς ταῦτα μεμα θηκώς πλείονα και᾿ αὐτοῦ ἐκίνησε πόλεμον, δι' οὗ καὶ τὸν μὲν Ἰωάννην σὺν τῷ περιόντι * αὐτῷ 'Ρωμαϊκῷ στόλῳ ἐξώθησε, καὶ τὴν Καρχηδόνα παρα λαμβάνει πόλιν ὡς καὶ τὰ περὶ αὐτὴν πολίσματα. Ο δὲ Ἰωάννης ἀφορμήσας πρὸς βασιλέα ἀνήγετο, ἐν δὲ τῇ νήσῳ Κρήτῃ γενόμενος ὑπό τε τῶν ἀρχόντων καὶ τοῦ στρατιωτικοῦ πλήθους ἑστασιάζετο, καὶ οὐδα μῶς βουληθεὶς αἰσχύνῃ καὶ δέει κατεχόμενος πρὸς βασιλέα παραγενέσθαι. Διὰ τοῦτο Λεόντιον μὲν δυσ φημοῦντες ἀθετοῦσι, ψηφίζονται δὲ 'Αψίμαρον ὄνομα, στρατοῦ ἄρχοντα τῶν Κουρικιωτών (5) τυγχάνοντα τῆς ὑπὸ Κιβυρραιωτῶν χώρας, δν δρουγγάριον

greditur, unde per totam urbem dissipatos clamare jubet ut ad Sophize templum Christiani omnes con- venirent [an. 694]. Quo tumultu multitudo omnis concita adl baptisterium frequens advenit. Leontius cum monachis et aliis amicis Callinicum tunc urbis antistitem adit, ac descendere 44 cogit, et ad populum clamare: Hæc est dies quam fecit Dominus. » Populus vero Justiniano maledicebat, Post hæc universi in Hippodromum confluunt; moxque ut dies illuxit, Justinianum ad eos produ- cunt. Ceterum vociferante plebe ut in imperatorem gladlio animadverteretur, Leontius pro sua cum ejus patre Constantino amicitia vitæ pepercit, sed lingua. ac naso mutilatum in Chersonam urbem deportat, aumo ejus imperii exacto decimo Leontius impera- tora populo salutatus est. Qui mox Stephanum eurruchum et Theodosium monachum, ob ea mala que perpessus ab iis fuerat, etiam invito impera- tore, comprehendit, et pedibus alligatos ac per urbem ad Bovis forum attractos igne combussit, Hec Cpoli per cus dies acciderunt. At in Africa Carthago Romani antea imperii ci- vitas a Saracenis expugnatur [an. 696]. Quo audito, Leontius Romanas omnes naves instruit, ac præ. fecto Joanne patricio viro bellicis rebus experto, Carthaginem contra Saracenos mittit. die cum eo pervenisset, Saracenis, qui ibidem erant, in fugam ο verais, urbem illum Romana ditioni restituit, carte- raque ilhus regionis oppida a Barbarorum servitute vindicans, et militare præsidium imponens, ibidem hiemem traducit. Verum Saracenorum princeps, ea re 45 comperta, majori contra cum belli mole et apparatu contendit. Quo et Joannem cum omni quæ supererat classe Romanorum expellit, et Carthagi- nem cum vicinis oppidis in potestatem recipit. Quare Joannes inde solvens ad imperatorem rever- titur. Sed cum ad Cretam insulam appulisset, clusum et militum coatra eum seditio ac tumultus oritur, cum et alioqui pudor illum ac metus offerre se impe- ratori prohiberet. Quamobrem Leontium multis in en: contumeliose dictis abjiciunt [a. 697], ejusque loco Apsimarum eligunt, qui tum Curicio:arum copiis η praerat e Cilyræotarum regione, quem dirungarium Romani vocant, eumdemque Tiberium cognominant. Interea in urbe pestilentia laboratum est, quæ quatuor mensibus ingentem vim hominum absum- Λ μενο; Λεόντιος πάντας τοὺς καθειργμένους ἔλυσε καὶ ὁπλίσας ἐπὶ τὸν καλούμενον φόρον ἐξώρμησε, κάτ κεῖθεν σκεδαννύμενοι “ ἀνὰ πάντα μέρη τῆς πόλεως βοῇ κράζειν ἐκέλευσε πάντας Χριστιανούς εἰς τὸ ἱερὸν τῆς Σοφίας παραγίνεσθαι. Ἐξ ὧν πᾶν τὸ πλῆθος θορυβηθὲν σπουδῇ πρὸς τὸν λουτήρα τῆς Εκκλησίας ἠθροίζετο. Ο δὲ σὺν τοῖς μοναχοῖς καὶ ἑτέροις τῶν φίλων πρὸς Καλλίνικον τὸν τηνικαῦτα Ιεράρχην τῆς πόλεως ἔρχεται, καὶ βιάζεται κατελ- θεῖν καὶ φωνῆσαι πρὸς τὸν λαόν· « Αὕτη ἡ ἡμέρα ἣν ἐποίησεν ὁ Κύριος. » Τὸ δὲ πλῆθος Ἰουστινιανὸν ἐδυσφήμει. Καὶ οὕτως ἅπαντες ἐπὶ τὸν χῶρον τῆς Ιπποδρομίας ᾤχοντο. Ημέρας δὲ ἐπιγενομένης ἐκε φέρουσιν Ἰουστινιανὸν πρὸς αὐτούς. Καὶ τῆς πλη- θύος βρώσης βασιλέα ξίφος διαδέχεσθαι, Λεόντιος β τοῦ αἵματος αὐτοῦ φεισάμενος διὰ τὴν πρὸς Κων σταντῖνον τὸν πατέρα αὐτοῦ ἀγάπην, τεμὼν τὴν γλῶτταν καὶ τὴν ῥῖνα (4) ἐν Χερσῶνι τῇ πόλει ἐξ- ώρισε, δέκατον ἤδη ἔτος ἐν τῇ βασιλείᾳ διανύσαντα. Λεόντιος δὲ ὑπὸ τοῦ πλήθους βασιλεὺς ἀναγορεύεται. Στέφανον δὲ τὸν εὐνοῦχον καὶ Θεοδόσιον ει τὸν μονα χεν, δι᾿ ἣν ὑπέμεινε παρ' αὐτῶν κάκωσιν, καὶ ἄκοντος τοῦ βασιλέως συλλαβόμενοι καὶ τῶν ποδῶν ἐξαναρτήσαντες διὰ χρόνων συρέντας πρὸς τὴν Καὶ τὰ μὲν ἐν Κωνσταντινουπόλει οὕτω διέκειντο. καλουμένην τοῦ Βοὸς ἀγορὰν πυρὶ παραδεδώκεσαν. το σκεδαννυμένους ? οι Θεόδοτον ? Ἡ δὲ ὑπ' Αφρικήν Καρχηδών πρώην ὑπὸ Ῥω μαίοις τελοῦσα τότε ὑπὸ χεῖρα τῶν Σαρακηνῶν γίνει ται, πολέμῳ παρ' αὐτοῖς ληφθεῖσα. Τοῦτο διαγνούς Λεόντιος ἅπαντα τὰ Ῥωμαϊκὰ ἐξώπλισε πλήίμα, στρατηγόν τε ἐπ' αὐτοῖς Ἰωάννην τὸν πατρίκιον έμπειρον τῶν πολεμίων προχειρισάμενος πρὸς Καρ χηδόνα κατὰ τῶν Σαρακηνῶν ἐξέπεμψεν· ὅ; ἐκεῖσε παραγενόμενος τοὺς μὲν ἐν αὐτῇ τῶν Σαρακηνών πολέμῳ ἐτροπώσατο, τὴν δὲ πόλιν Ρωμαίοις ἀν ετώσατο, καὶ τἆλλα πάντα τὰ ἐκεῖσε πολίσματα τῆς τοῦ ἔθνους ἀπαλλάξας ἐξουσίας καὶ στρατὸν ὁπλίτην πρὸς φυλακὴν ἐν αὐτοῖς ἐγκαταλείψας αὐτοῦ διεχεί μασεν. Ο δὲ τῶν Σαρακηνῶν βασιλεὺς ταῦτα μεμα θηκώς πλείονα και᾿ αὐτοῦ ἐκίνησε πόλεμον, δι' οὗ καὶ τὸν μὲν Ἰωάννην σὺν τῷ περιόντι * αὐτῷ 'Ρω- μαϊκῷ στόλῳ ἐξώθησε, καὶ τὴν Καρχηδόνα παρα λαμβάνει πόλιν ὡς καὶ τὰ περὶ αὐτὴν πολίσματα. Ο δὲ Ἰωάννης ἀφορμήσας πρὸς βασιλέα ἀνήγετο, ἐν δὲ τῇ νήσῳ Κρήτῃ γενόμενος ὑπό τε τῶν ἀρχόντων καὶ τοῦ στρατιωτικοῦ πλήθους ἑστασιάζετο, καὶ οὐδα μῶς βουληθεὶς αἰσχύνῃ καὶ δέει κατεχόμενος πρὸς βασιλέα παραγενέσθαι. Διὰ τοῦτο Λεόντιον μὲν δυσ φημοῦντες ἀθετοῦσι, ψηφίζονται δὲ 'Αψίμαρον ὄνομα, στρατοῦ ἄρχοντα τῶν Κουρικιωτών (5) τυγχά νοντα τῆς ὑπὸ Κιβυρραιωτῶν χώρας, δν δρουγγάριον

col. 941–942page 467 of 529

PG 100:941Ρωμαίοις καλεῖν ἔθος, Τιβέριον αὐτὸν ἐπονομάσαντες. Ἐν δὲ τῷ μεταξὺ νόσος λοιμικὴ τῇ πόλει ἐπέσκηψε καὶ πλῆθος λαοῦ ἐν μησὶ τέτρασι διέφθειρεν. 'Αψίμαρος δὲ σὺν τῷ συνόντι αὐτῷ στόλῳ εἰς Βυζάντιον ἀναχθεὶς ἀντικρὺ τῆς πόλεως ἐν Συκαῖς λεγομένω παραθαλασσίῳ χωρίῳ προσορμίζεται. Ἐπὶ χρόνον δέ τινα πόλεμον συμβαλών τοῖς ἐν τῇ πόλει, τέλος τοὺς ὑπὸ τοῦ τείχους Βλαχερνῶν φρουρούς καὶ τοὺς τούτων ἄρχοντας ὑποφθείρας δόλῳ ὑπ' αὐ τῶν παραλαμβάνει τὴν πόλιν. Καὶ ὁ σὺν αὐτῷ στρα διάγοντα τὴν εἶνα αὐτοῦ ἐξέτεμε, καὶ ἐν τῷ καλουμένῳ τῆς Δελμάτου μοναστηρίῳ ἡσυχάζειν προσ Καὶ οὕτω μὲν ταῦτα ἐπ' αὐτοῖς συνέβαινεν· Ἰου στινιανὸς δὲ ἐπεὶ πρὸς τῇ Χερσῶνι διέτριβε, συχνότερον δημηγορῶν ὡς πάλιν κρατήσει τῆς βασιλείας ἐπαρρησιάζετο. Οἱ δὲ ὧδε πολίται κίνδυνον ἑαυτοῖς ὑπονοούμενοι έβουλεύσαντο αὐτὸν ἀνελεῖν ἢ δεσμώ την πρὸς Αψίμαρον ἀναπέμπειν. Αὐτὸς δὲ τοῦτο αἰσθόμενος ἐκεῖθεν διέφυγε, καὶ εἰς τὸ φρούριον τὸ λεγόμενον Δόμος 48 (6) πρὸς τῇ Γοτθικῇ κείμενον χώρᾳ ἀπέδρασεν. Αἰτεῖ δὲ τὸν Χάζαρον " ηγεμόνα (Χαγάνους δὲ τούτους αὐτοὶ καλοῦσιν), ὡς αὐτὸν παράγετ νέσθαι. Ὁ δὲ τῇ αἰτήσει εἶξε, καὶ αὐτὸν μετὰ τι μῆς ἐδέξατο, καὶ φιλιωθεὶς αὐτῷ τὴν ἑαυτοῦ ἀδελ φὴν Θεοδώραν καλουμένην εἰς γυναῖκα ἐξίδοτο. Ο δὲ τῇ αὐτοῦ συναινέσει ἐν Φαναγόρῃ ἐλθὼν σὺν αὐτῇ διέτριβε. Ταῦτα διαγνούς Αψίμαρος ἐνέκειτο συ χνῶς τὸν τῶν Χαζάρων ἄρχοντα ἐκλιπαρῶν, πλεῖστα δὲ χρήματα καὶ δῶρα ὑπισχνεῖτο, εἰ ζῶντα Ἰουστι- C γιανὸν ἢ τὴν κεφαλὴν αὐτοῦ ἐκπέμψαι. Ὁ δὲ ταῖς πολλαῖς εἴξας παρακλήσεσιν ὑπέσχετο τοῦτο πληροῦν. Πέμπει οὖν ἄνδρας εἰς φυλακὴν αὐτοῦ καθ. εστάναι, τῷ μὲν προσχήματι ὡς μὴ ὑπὸ τῶν ὁμοφύλων ἐπιβουλευθείη, τῷ ὄντι δὲ φυλάσσειν, ὡς μή ἀποδράσαι ποτὲ προασφαλιζόμενος. Κελεύει δὲ τῷ ἄρχοντι τῶν ὁμοεθνῶν, ᾠκειωμένῳ δὲ Ἰουστινιανῷ ὄντι, ἔτι δὲ καὶ τῷ ἄρχοντι τῷ τοῦ Βοσπόρου του Σκυθικοῦ, ἐπιτηρεῖν ἡνίκα αὐτοῖς ἐπιτρέψει ἀνελεῖν αὐτὸν ὡς τάχιστα. Ταῦτα δὲ μηνύεται Θεοδώρα παρά τινος τῶν τοῦ πατρὸς οἰκετῶν. Ἡ δὲ τὰ τῆς ἐπιβουλῆς τῷ ἀνδρὶ ἀνετίθει. Καὶ αὐτὸς τὸν οἰκεῖον ἐκεῖνον τὸν Χάζαρον καλέσας καὶ ἀπιδιάσας μετ' αὐτοῦ ἀγχόνῃ παρέδωκε. Τῷ αὐτῷ δὲ τρόπῳ ἀναιρεῖ καὶ τὸν Βοσπόρου ἄρχοντα. Εὐθὺς δὲ Θεοδώραν τὴν γα μετὴν πρὸς τὸν πατέρα ἐκπέμπει, αὐτὸς δὲ ἀπάρας εἰς Τόμιν (7) καλούμενον παραθαλάσσιον χωρίον κατήλθε. Κἀκεῖσε νηῖ ἐπιβὰς σὺν ἑτέροις τισὶν ἀνδράσι καὶ ταύτην “ι παραπλεύσας ἦλθε μέχρι Συμκι ἐπί ? (6) Το λεγόμενον Δόρος. τὰς εἰσελθὼν τὰ χρήματα τῶν πολιτῶν διήρπασε. Λεόντιον δὲ χειρωσάμενος τρίτον ἔτος ἐν τῇ βασιλείᾳ έταξε.

Ρωμαίοις καλεῖν ἔθος, Τιβέριον αὐτὸν ἐπονομάσαν- τες. Ἐν δὲ τῷ μεταξὺ νόσος λοιμικὴ τῇ πόλει ἐπέσκηψε καὶ πλῆθος λαοῦ ἐν μησὶ τέτρασι διέφθει ρεν. 'Αψίμαρος δὲ σὺν τῷ συνόντι αὐτῷ στόλῳ εἰς Βυζάντιον ἀναχθεὶς ἀντικρὺ τῆς πόλεως ἐν Συκαῖς λεγομένω παραθαλασσίῳ χωρίῳ προσορμίζεται. Ἐπὶ χρόνον δέ τινα πόλεμον συμβαλών τοῖς ἐν τῇ πόλει, τέλος τοὺς ὑπὸ τοῦ τείχους Βλαχερνῶν φρουρούς καὶ τοὺς τούτων ἄρχοντας ὑποφθείρας δόλῳ ὑπ' αὐ τῶν παραλαμβάνει τὴν πόλιν. Καὶ ὁ σὺν αὐτῷ στρα διάγοντα τὴν εἶνα αὐτοῦ ἐξέτεμε, καὶ ἐν τῷ καλουμένῳ τῆς Δελμάτου μοναστηρίῳ ἡσυχάζειν προσ Καὶ οὕτω μὲν ταῦτα ἐπ' αὐτοῖς συνέβαινεν· Ἰου στινιανὸς δὲ ἐπεὶ πρὸς τῇ Χερσῶνι διέτριβε, συχνό τερον δημηγορῶν ὡς πάλιν κρατήσει τῆς βασιλείας ἐπαρρησιάζετο. Οἱ δὲ ὧδε πολίται κίνδυνον ἑαυτοῖς ὑπονοούμενοι έβουλεύσαντο αὐτὸν ἀνελεῖν ἢ δεσμώ την πρὸς Αψίμαρον ἀναπέμπειν. Αὐτὸς δὲ τοῦτο αἰσθόμενος ἐκεῖθεν διέφυγε, καὶ εἰς τὸ φρούριον τὸ λε- γόμενον Δόμος 48 (6) πρὸς τῇ Γοτθικῇ κείμενον χώρᾳ ἀπέδρασεν. Αἰτεῖ δὲ τὸν Χάζαρον " ηγεμόνα (Χαγά- νους δὲ τούτους αὐτοὶ καλοῦσιν), ὡς αὐτὸν παράγετ νέσθαι. Ὁ δὲ τῇ αἰτήσει εἶξε, καὶ αὐτὸν μετὰ τι μῆς ἐδέξατο, καὶ φιλιωθεὶς αὐτῷ τὴν ἑαυτοῦ ἀδελ φὴν Θεοδώραν καλουμένην εἰς γυναῖκα ἐξίδοτο. Ο δὲ τῇ αὐτοῦ συναινέσει ἐν Φαναγόρῃ ἐλθὼν σὺν αὐτῇ διέτριβε. Ταῦτα διαγνούς Αψίμαρος ἐνέκειτο συ χνῶς τὸν τῶν Χαζάρων ἄρχοντα ἐκλιπαρῶν, πλεῖστα δὲ χρήματα καὶ δῶρα ὑπισχνεῖτο, εἰ ζῶντα Ἰουστι- C γιανὸν ἢ τὴν κεφαλὴν αὐτοῦ ἐκπέμψαι. Ὁ δὲ ταῖς πολλαῖς εἴξας παρακλήσεσιν ὑπέσχετο τοῦτο πλη- ροῦν. Πέμπει οὖν ἄνδρας εἰς φυλακὴν αὐτοῦ καθ. εστάναι, τῷ μὲν προσχήματι ὡς μὴ ὑπὸ τῶν ὁμοφύ- λων ἐπιβουλευθείη, τῷ ὄντι δὲ φυλάσσειν, ὡς μή ἀποδράσαι ποτὲ προασφαλιζόμενος. Κελεύει δὲ τῷ ἄρχοντι τῶν ὁμοεθνῶν, ᾠκειωμένῳ δὲ Ἰουστινιανῷ ὄντι, ἔτι δὲ καὶ τῷ ἄρχοντι τῷ τοῦ Βοσπόρου του Σκυθικοῦ, ἐπιτηρεῖν ἡνίκα αὐτοῖς ἐπιτρέψει ἀνελεῖν αὐτὸν ὡς τάχιστα. Ταῦτα δὲ μηνύεται Θεοδώρα παρά τινος τῶν τοῦ πατρὸς οἰκετῶν. Ἡ δὲ τὰ τῆς ἐπιβου- λῆς τῷ ἀνδρὶ ἀνετίθει. Καὶ αὐτὸς τὸν οἰκεῖον ἐκεῖνον τὸν Χάζαρον καλέσας καὶ ἀπιδιάσας μετ' αὐτοῦ ἀγχόνῃ παρέδωκε. Τῷ αὐτῷ δὲ τρόπῳ ἀναιρεῖ καὶ τὸν Βοσπόρου ἄρχοντα. Εὐθὺς δὲ Θεοδώραν τὴν γα μετὴν πρὸς τὸν πατέρα ἐκπέμπει, αὐτὸς δὲ ἀπάρας εἰς Τόμιν (7) καλούμενον παραθαλάσσιον χωρίον κατήλθε. Κἀκεῖσε νηῖ ἐπιβὰς σὺν ἑτέροις τισὶν ἀν- δράσι καὶ ταύτην “ι παραπλεύσας ἦλθε μέχρι Συμ- κι ἐπί ? (6) Το λεγόμενον Δόρος. A psit. Αpsimarus vero cum classe sua Byzantium invectus ad locum quemdam littori proximum, quem Sycas appellant, ex adverso urbis appulit. Inde contra oppidanos aliquandiu pugnans, po- stremo corruptis Blachernarum muri custodibus co- rumque præfectis, dolo urbem iugressus est; unaque cum eo irrumpens exercitus civium bona diripuit. Leontium porro, tertio quam imperare cœperat anno, comprehendens, amputatis naribus, in Delmati monasterium, ut ibi privatus ageret, includit. Quæ dum geruntur, Justinianus Chersonæ degens B cum de recuperando imperio crebro sermocinare- tur atque audacius ageret, ejus loci incolæ 46 periculum sibi ex ea re veriti, de illo interficiendo aut vincto ad Apsimarum perducendo consilium ineunt. At ipse, ubi hoc illos agitare comperit, inde fugiens ad castellum, quol Doros appellatur estque in Gothie limitibus positum, sese recipit [an. 702]. Unde Chazarum ducem (Chaganos ipsi illos nun- cupant), ut ad se veniret rogat. Qui precibus ejus adductus magno cum honore eumdem excipit, et contracta cum eo amicitia sororem suam Theodoram nomine, conjugem tradit. Quare, illo permittente, Phanagoram veniens, ibi cum uxore sua moralus est. Quae cum Apsimarus audisset, Chazarum prin- cipem assidue sollicitabat, opibus multis ac mune- ribus pronisis, ut aut vivum Justinianum ad sese, aut caput ejus mitteret. Qui frequentibus Apsimari precibus commotus, facturum se quod rogatus erat recepit. Itaque certos homines ad ejus custodiam allegat, per speciem ne gentilium suorum insidiis opprimeretur, revera autem id ipsum carens ne unquam e manibus suis effugere posset. Tum uni ex gentis suæ ducibus, quocum Justiniano familia- ritas erat, necnon et Bospori Scythici præfecto jubet, ut simul atque maudasset, quam primum ei vitam eriperent. Hæc ad Theodoram a quodam patris sui domestico perlata sunt; quæ statim viro suo insidias aperit. Qui quidem Chazaro illo fami- liari suo ad se vocato, remotis arbitris, eum laqueo præfocat, eodemque modo Bospori præfectum in- terficit. 47 Deinde Theodora conjuge ad patremn remissa, solvens Tomin, qui locus ad mare situs est, pervenit, ubi nave conscensa cum nonnullis aliis littus legens ad Symbolum usque ad Chersona: urbem appellit. Quo cum navem ad portum apă.i- τὰς εἰσελθὼν τὰ χρήματα τῶν πολιτῶν διήρπασε. Λεόντιον δὲ χειρωσάμενος τρίτον ἔτος ἐν τῇ βασιλείᾳ έταξε.

col. 943–944page 468 of 529

PG 100:943Θόλου τῇ πόλει πλησιάσας Χερσῶν. Καὶ προσορμί ο Πολύν τε φόνον καὶ κάκωσιν ἐν τοῖς ὑπηκόοις σας τῷ ἐκεῖσε λιμένι πέμπει ἕνα τῶν ἑταίρων ἐπὶ τῇ πόλει, κἀκεῖθεν ἄγει πρὸς αὐτὸν τὸν Βαρασβακούριον καὶ τὸν τούτου ἀδελφὸν τόν τε Σολιδὰν καὶ ἑτέρους τινὰς ἄνδρας. Καὶ σὺν αὐτοῖς ἐκπλεύσας, τὰ λεγόμενα Νεκρόπυλα παρελθὼν, πρὸς τὸν Ίστρον ποταμὸν παραγίνεται. Ἐκεῖθεν ἐκπέμπει τῶν συν όντων τινὰ Στέφανον πρὸς Τέρβελιν κύριον ὄντα τηνικαῦτα τῶν ἐκεῖσε Βουλγάρων, παρακαλῶν συλλαβέσθαι αὐτῷ ὥστε τὸν τῆς βασιλείας ἀπολήψεσθαι θρόνον, ἄλλα τε πλεῖστα δῶρα ὑποσχόμενος καὶ τὴν ἑαυτοῦ θυγατέρα εἰς γυναῖκα αὐτῷ δώσειν ἐπαγγειλάμενος. Ὁ δὲ προθύμως ἐν πᾶσιν ὑπεῖκε, καὶ Ἰου στινιανὸν σὺν τιμῇ μεγάλῃ ἐδέξατο, καὶ ἅπαντα τὸν ὑπ' αὐτῷ λαὸν ὁπλίσας σὺν αὐτῷ ἐπὶ τὴν βασιλεύουσαν ᾤχετο. Προσεδρεύει δὲ τῷ τείχει Βλαχερνῶν ἐπὶ τρισὶν ἡμέραις, ἀξιῶν τοὺς τῆς πόλεως εἰσδεχθῆναι αὐτὸν βασιλέα. Οἱ δὲ αἰσχρῶς ὑβρίζοντες ἀπέπεμπον. 'Ο δὲ νυκτὸς εἰσδύεται σὺν ὀλίγοις τισὶ κατὰ τὸν τῆς πόλεως ἀγωγὸν, κἀντεῦθεν παραλαμβάνει τὴν πόλιν, καὶ πρὸς βραχὺ σκηνοῦται ἐν τῷ παλατίφ Βλαχερνών. Ηράκλειον δὲ τὸν ἀδελφὸν ᾿Αψιμάρου στρατηγὸν τοῦ ἀνατολικοῦ στρατοῦ γενόμενον καὶ τοὺς ἄλλους ἄρχοντας καὶ ὑπασπιστὰς αὐτοῦ πρὸς τῷ τείχει ἐπὶ ξύλου ἀνήρτησεν. Αψίμαρον δὲ συλλαβὼν ἔβδομον ἔτος ἐν τῇ βασιλείᾳ διανύσαντα, Ετι δὲ καὶ Λεόντιον σιδήροις πεδήσας κατέσχεν ἐν εἰρατῇ· μετὰ δὲ ταῦτα ἐππικὸν ἐπιτελέσας ἀγῶνα, θάτερον μὲν ἐκ δεξιῶν θάτερον δὲ ἐξ ἀριστερῶν πρὸς τοῖς ποσὶν αὐτοῦ πατεῖσθαι ῥίψας ἐπὶ ὥρας βραχείας, τμηθῆναι τὰς κεφαλάς. Τὸν δὲ Βουλγάρων άρχοντα Τέρβελιν έξω τείχους Βλαχερνῶν σκηνούμενον πολλὰ φιλοφρονησάμενος, τέλος παραγενόμενος πρὸς αὐτὸν χλανίδα τε περιβάλλει βασιλικὴν καὶ Καίσαρα ἀναγορεύει, καὶ συμπάρεδρον ποιησάμενος προσκυνεῖσθαι σὺν αὐτῷ ὑπὸ τοῦ λαοῦ ἐκέλευε, καὶ πλεῖστα παρασχόμενος δῶρα πρὸς τὰ ἑαυτοῦ ἐξέπεμπε. Καλλίνικον δὲ τὸν τῆς πόλεως Ιεράρχην, ὡς δυσφημήσαντα αὐτὸν ἐπὶ τῇ τοῦ Λεοντίου αναγορεύσει, τι φλώσας ἐν τῇ Ῥώμῃ ἐξέπεμψε, Κῦρον ἀντ᾿ αὐτοῦ εἰς τὴν ἱερωσύνην προχειρισάμενος τὸν ἐν 'Αμάστριδι ἔγκλειστον γενόμενον, προσημαίνοντα· αὐτῷ ἐκεῖσε παριόντι τὴν τῆς δευτέρας βασιλείας κατάστασιν. ἐποιεῖτο· τοὺς μὲν γὰρ εἰς ἄρχοντας προβαλλόμενος αὐτίκα ἑτέρους ὄπισθεν ἐκπέμπων ἀνήρει, οὓς δὲ ἐν δείπνῳ συγκαλῶν δόλῳ ἀπέκτεινεν, ἄλλους ἐν τῷ βυθῷ σάκκοις ἐμβαλὼν ἀπέρριπτε, καὶ συνελόντα εἰπεῖν, ὠμότητι πολλῇ καὶ θηριώδει γνώμῃ πρὸς τὸ ὑπήκοον διακείμενος. Ἐν τούτοις δὲ μεταστέλλεται ἀπὸ Χαζαρίας Θεοδώραν τὴν ἑαυτοῦ γαμετὴν καὶ Τιβέριον τὸν ἐξ αὐτῆς τεχθέντα αὐτῷ υἱὸν, καὶ στέφει αὐτοὺς εἰς βασιλέας. Μετὰ τοῦτο λύει την :

destinat, ex qua Barasbacurium ejusque fratrein ad se una cum Soliba et aliis quibusalam elicit; qui- vocant praetervectus, ad Istrum pervenit. Inde ad Terbelin Bulgarorum in ea regione principem quem- promittebat. His acceptis Barbarus Justiniano omuia cumulate detulit; eumque magno cum honore susce- pit, tum omnibus qui secum erant armatis ad urbem contendit; quam triduo toto castris ad Blacherno- a civibus in urbem reciperetur. Sed illi cum igno- minia turpiter remittunt. Tandem noctu cum pant- Β cis per aquæductum irrepit, atque urbem invadit, verò Apsimari fratrem, ex præfecto Orientalium manibus ipsis e patibulo suspendit. Apsimarum certamen celebrans, alterum ad dextram, alterum ad sinistram horæ spatio abjici adque pedes suos proculcari, inde in Cynegio caput amputari jussit. Sub hæc Bulgarorum principem Terbelin extra Blachernorum mænia stationem habentem ommi honore ac munificentia prosecutus, den:um ad eum sesstim insuper admittens, adorari secum a populo voluit, ac postremo infinitis muneribus donatum in Leomtii inauguratione probrose quædam in impe- ratorem jactasset, oculis orbatus Romam deporta- Nam plerosquè ad magistratus evehens subinde aliis subutissis interficiebat; nonnullos ad convivium invitans incautos opprimebat; alios in culeum insu- tos in profundam mergebat. Et, ut uno verbo dicam, Per idem tempus e Chazaria Theodoram conjugem dissoluta iunumeras terra marique copias in Thra- ciam transportans, ad 49 Anchialum urbem Belli incautius dissipantur, repente superveniens Balga- rus complures occidit, alios captivos abducit. Θόλου τῇ πόλει πλησιάσας Χερσῶν. Καὶ προσορμί ο Πολύν τε φόνον καὶ κάκωσιν ἐν τοῖς ὑπηκόοις σας τῷ ἐκεῖσε λιμένι πέμπει ἕνα τῶν ἑταίρων ἐπὶ τῇ πόλει, κἀκεῖθεν ἄγει πρὸς αὐτὸν τὸν Βαρασβα- κούριον καὶ τὸν τούτου ἀδελφὸν τόν τε Σολιδὰν καὶ ἑτέρους τινὰς ἄνδρας. Καὶ σὺν αὐτοῖς ἐκπλεύσας, τὰ λεγόμενα Νεκρόπυλα παρελθὼν, πρὸς τὸν Ίστρον ποταμὸν παραγίνεται. Ἐκεῖθεν ἐκπέμπει τῶν συν όντων τινὰ Στέφανον πρὸς Τέρβελιν κύριον ὄντα τηνικαῦτα τῶν ἐκεῖσε Βουλγάρων, παρακαλῶν συλ- λαβέσθαι αὐτῷ ὥστε τὸν τῆς βασιλείας ἀπολήψεσθαι θρόνον, ἄλλα τε πλεῖστα δῶρα ὑποσχόμενος καὶ τὴν ἑαυτοῦ θυγατέρα εἰς γυναῖκα αὐτῷ δώσειν ἐπαγγει λάμενος. Ὁ δὲ προθύμως ἐν πᾶσιν ὑπεῖκε, καὶ Ἰου στινιανὸν σὺν τιμῇ μεγάλῃ ἐδέξατο, καὶ ἅπαντα τὸν ὑπ' αὐτῷ λαὸν ὁπλίσας σὺν αὐτῷ ἐπὶ τὴν βασιλεύου σαν ᾤχετο. Προσεδρεύει δὲ τῷ τείχει Βλαχερνῶν ἐπὶ τρισὶν ἡμέραις, ἀξιῶν τοὺς τῆς πόλεως εἰσδεχθῆναι αὐτὸν βασιλέα. Οἱ δὲ αἰσχρῶς ὑβρίζοντες ἀπέπεμ- πον. 'Ο δὲ νυκτὸς εἰσδύεται σὺν ὀλίγοις τισὶ κατὰ τὸν τῆς πόλεως ἀγωγὸν, κἀντεῦθεν παραλαμβάνει τὴν πόλιν, καὶ πρὸς βραχὺ σκηνοῦται ἐν τῷ παλατίφ Βλαχερνών. Ηράκλειον δὲ τὸν ἀδελφὸν ᾿Αψιμάρου στρατηγὸν τοῦ ἀνατολικοῦ στρατοῦ γενόμενον καὶ τοὺς ἄλλους ἄρχοντας καὶ ὑπασπιστὰς αὐτοῦ πρὸς τῷ τείχει ἐπὶ ξύλου ἀνήρτησεν. Αψίμαρον δὲ συλ- λαβὼν ἔβδομον ἔτος ἐν τῇ βασιλείᾳ διανύσαντα, Ετι δὲ καὶ Λεόντιον σιδήροις πεδήσας κατέσχεν ἐν εἰρατῇ· μετὰ δὲ ταῦτα ἐππικὸν ἐπιτελέσας ἀγῶνα, θάτερον μὲν ἐκ δεξιῶν θάτερον δὲ ἐξ ἀριστερῶν πρὸς τοῖς ποσὶν αὐτοῦ πατεῖσθαι ῥίψας ἐπὶ ὥρας βραχείας, τμηθῆναι τὰς κεφαλάς. Τὸν δὲ Βουλγάρων άρχοντα Τέρβελιν έξω τείχους Βλαχερνῶν σκηνούμενον πολλὰ φιλοφρονησάμενος, τέλος παραγενόμενος πρὸς αὐτὸν χλανίδα τε περιβάλλει βασιλικὴν καὶ Καίσαρα ἀνα- γορεύει, καὶ συμπάρεδρον ποιησάμενος προσκυνεί σθαι σὺν αὐτῷ ὑπὸ τοῦ λαοῦ ἐκέλευε, καὶ πλεῖστα παρασχόμενος δῶρα πρὸς τὰ ἑαυτοῦ ἐξέπεμπε. Καλ- λίνικον δὲ τὸν τῆς πόλεως Ιεράρχην, ὡς δυσφημή σαντα αὐτὸν ἐπὶ τῇ τοῦ Λεοντίου αναγορεύσει, τι φλώσας ἐν τῇ Ῥώμῃ ἐξέπεμψε, Κῦρον ἀντ᾿ αὐτοῦ εἰς τὴν ἱερωσύνην προχειρισάμενος τὸν ἐν 'Αμάστριδι ἔγκλειστον γενόμενον, προσημαίνοντα· αὐτῷ ἐκεῖσε παριόντι τὴν τῆς δευτέρας βασιλείας κατάστασιν. ἐποιεῖτο· τοὺς μὲν γὰρ εἰς ἄρχοντας προβαλλόμενος αὐτίκα ἑτέρους ὄπισθεν ἐκπέμπων ἀνήρει, οὓς δὲ ἐν δείπνῳ συγκαλῶν δόλῳ ἀπέκτεινεν, ἄλλους ἐν τῷ βυθῷ σάκκοις ἐμβαλὼν ἀπέρριπτε, καὶ συνελόντα εἰπεῖν, ὠμότητι πολλῇ καὶ θηριώδει γνώμῃ πρὸς τὸ ὑπήκοον διακείμενος. Ἐν τούτοις δὲ μεταστέλλεται ἀπὸ Χαζαρίας Θεοδώραν τὴν ἑαυτοῦ γαμετὴν καὶ Τιβέριον τὸν ἐξ αὐτῆς τεχθέντα αὐτῷ υἱὸν, καὶ στέφει αὐτοὺς εἰς βασιλέας. Μετὰ τοῦτο λύει την :

col. 945–946page 469 of 529

PG 100:945πρὸς τοὺς Βουλγάρους εἰρήνην, χαὶ στρατεύματα πϑεῖστα διά τε γῆς καὶ θαλάσσης πρὸς τοῖς Θρᾳχῴοις μέρεσι διαγαγὼν πρὸς τῇ ᾿Αγχιάλῳ πόλει ὡς πολεἘν τούτοις ὄντων τῶν πραγνάτων ὁ τῶν Σαρακηνῶν βασιλεὺς λαὺν πλεῖστον ὁπλίτην ἐχπέμπει, ἡγεμόνας αὐτοῖς ἐπιστήσα; Μασαλμᾶν καὶ Σολυμᾶν χατὰ τὴν αὐτοῦ "" διάλεχτον καλουμένους, ὡς τὰ Τύανα τὴν πόλιν πολιορχήσοντας. Οἱ δὲ ἐχεῖσε παραγενόμενοι, πολέμους πλείστους συνάψαντες, μέρος δὲ τοῦ τείχους ἐκ τῶν πρὸς τειχομαχίαν ὀργάνιον καταδαλόντες καὶ πλέον οὐδὲν ἰσχύσαντες ἀνῦσαι, ἀποχωρεῖν πρὸς τὰ οἰκεῖα ἐβούλοντο, Ἐν ᾧ ἐκπέμπεὶ Ἰουστινιανὸς πρὸς τῇ μεσογσίᾳ καὶ πλεῖστον λαὸν ἄγροιχόν τε καὶ γεωργικὸν ἀθροίσας πρὸς τὰ Τύανα ἀφικνεῖσθαι ἐκέλευσεν ὡς τοὺς πολιορχουμένους ἐπἀμυνόμενος τὸ, Τούτους ἀόπλους οἱ Σαραχηνοὶ ὑεασάμένοι ὁρμῶτι κατ' αὐτῶν, χαὶ τοὺς μὲν ξίφει ἀνεῖλον, τοὺς δὲ αἰχμαλώτους συνέλαθον. Ἐντεῦθεν θαῤξαλεώτερον διατεθέντες τῇ προσεδρίᾳ 5) Ῥυάνων εἴς χοντο. ΟἹ δὲ ἀπορίᾳ δαπανημάτων τῶν πρὸς μάχην ἀπειπόντες, τῆς τὸ παρὰ βασιλέως βοηθείας οὐκ εὐπορήσαντες, ὁμολογίᾳ ἑαυτοὺς τοῖς ἐχύροῖ: παρἐδυσαν καὶ πρὸς τὰ δὲ τῶν Σαρακηνῶν ἤθη ἀπῴχοντο. Ἐξ ἐχείνου λοιπὸν πλείστη τοῖς ἐχθροῖς παῤῥησία ἐδίδοτο ἀδεῶς: τὰς Ῥωμαίων χαταλτέζεσθαι χώρας, οὐδενὸς τούτοι; ἰσχύοντος ἀντιτάττεσθαι, καί 9 τινα ἸἸουστινιανὸς δὲ ἐν μνῆμη, ἔχων περὶ τῆς γενομέ- ( νῆς αὐτῷ πρὸς ᾿ΑΦίμαρον παρὰ τῶν ἐν Χερσῶν: διαθολῆς, ναῦς πολὺ πλείστας καὶ διαφόρους συναγείρας, ἐμθιδάσας παρ᾽ αὐτοῦ ἄχρις εἰς ἑκατὸν χιλιάδας ἀριθμὸν ἀνδρῶν, εἰδύτας δ: ἔχ τε τῶν στραπιωτικῶν καταλόγων, ἔτι δὲ καὶ τοῦ γεωργικοῦ καὶ πῶν βαναυσιχῶν τεχνῶν τῶν τε ἐχ τῆς συγχλήτου βουλῆς καὶ τοῦ τῆς πόλεως δήμου, Στέφανον δὲ τινα πατρίκιον τὸ ἐπίχλην "Λσμηκτον "δ τοῦ τοιούτου στόλου ἡγεμόνα προθαλόμενος 58 ἐξέπεμψε, προστάξας πάντας τοὺς ἐν Χερσῶνι καὶ Βοσπόρῳ καὶ τοὺς πῶν ἄλλων ἀρχοντιῶν λαοὺς ξίφεσιν ἀνηλωχέναι, Ἡλίαν δὲ τῶν αὐτοῦ δορυφόρων σὺν αὐτῷ ἀπιόντα ἄρχοντα Χερσῶνος ἐγχαταστῆσαι, ἔτι δὲ χαὶ Βαρδάνην ᾿Αρμένιον τῷ γένει ἐξόριστον ἐκεῖσε χαταλιπεῖν, Στέφανος δὲ διὰ τῆς Ποντικῆς θαλάσσης πρὸς ἢ τὰ ἐκεῖσε περαιωθεὶς τὰ προστεταγμένα ἐπλήρου, Βειράκιά τινα ὀλίγα τῷ συνόντι αὐτῷ λαῷ ὡς δῆύεν αἰχμάλωτα περιποιήσας. Τὺν Δοῦνον δὲ τὴν Χερσῶνος ἄρχοντα καὶ Ζωῖλον πρωτοπολίτην λεγόμενον καὶ ἑτέρους ἄνδρας τεσσαράμοντα τῶν ἐμφανεστέρων δεσμώτας σὺν γυναιξὶ χαὶ παισὶ πρὸς Ἰουστινιανὸν μέσων αὐτοὺς παραγίνεται. ᾿Αφυλόκτως δὲ τοῦ λαοῦ ποὸς τὰ ἐκεῖσε πεδία ἐπὶ κομιδῇ χόρτου σχεδαννυμένου ἐπιπίπτουσιν ἀθρέως οἱ Βούλγαροι καὶ ποϊλοὺς αὐτῶν " διαφθείρουσι, πολλοὺς δὲ καὶ αἰχμαλώτους εἴλον, Καὶ Ἰουστινιανῷ ἐν τῇ πόλει '᾿Αγχιάλῳ ἀπολειφθέντε ἐπὶ τρισὶν ἡμέραις προσεδρεύουσιν, Ὁ ὃ γυχτὸς νχυσὶν ἐπιδὰς φυγῇ ἐκεῖθεν ἀπέπλευσεν χαὶ εἰς Βυζάντιον ἐπανάγεται. πούτων ἀποδασμὴν εἰς τριάκοντα ἄνδρας περιιστάμενον ἄχρι Χρυσοπόλεως χατελθεῖν, παραθαλάσσιον χυιρίον ἀντικρὺ Βυζαντίου πρὸς ἥλιον ἀνίσχοντα ἱδρυμένον, καὶ τοὺς μὲν αὐτόσε οἰκήτορας ἀποσφάξαι, τὰς δὲ πορθ δας ἐμπρῆσαι ναῦς

πρὸς τοὺς Βουλγάρους εἰρήνην, χαὶ στρατεύματα πϑεῖστα διά τε γῆς καὶ θαλάσσης πρὸς τοῖς Θρᾳχῴοις μέρεσι διαγαγὼν πρὸς τῇ ᾿Αγχιάλῳ πόλει ὡς πολε- Ἐν τούτοις ὄντων τῶν πραγνάτων ὁ τῶν Σαρα- κηνῶν βασιλεὺς λαὺν πλεῖστον ὁπλίτην ἐχπέμπει, ἡγεμόνας αὐτοῖς ἐπιστήσα; Μασαλμᾶν καὶ Σολυμᾶν χατὰ τὴν αὐτοῦ "" διάλεχτον καλουμένους, ὡς τὰ Τύανα τὴν πόλιν πολιορχήσοντας. Οἱ δὲ ἐχεῖσε πα- ραγενόμενοι, πολέμους πλείστους συνάψαντες, μέρος δὲ τοῦ τείχους ἐκ τῶν πρὸς τειχομαχίαν ὀργάνιον καταδαλόντες καὶ πλέον οὐδὲν ἰσχύσαντες ἀνῦσαι, ἀποχωρεῖν πρὸς τὰ οἰκεῖα ἐβούλοντο, Ἐν ᾧ ἐκπέμ- πεὶ Ἰουστινιανὸς πρὸς τῇ μεσογσίᾳ καὶ πλεῖστον λαὸν ἄγροιχόν τε καὶ γεωργικὸν ἀθροίσας πρὸς τὰ Τύανα ἀφικνεῖσθαι ἐκέλευσεν ὡς τοὺς πολιορχουμένους ἐπ- ἀμυνόμενος τὸ, Τούτους ἀόπλους οἱ Σαραχηνοὶ ὑεασά- μένοι ὁρμῶτι κατ' αὐτῶν, χαὶ τοὺς μὲν ξίφει ἀνεῖ- λον, τοὺς δὲ αἰχμαλώτους συνέλαθον. Ἐντεῦθεν θαῤ- ξαλεώτερον διατεθέντες τῇ προσεδρίᾳ 5) Ῥυάνων εἴς χοντο. ΟἹ δὲ ἀπορίᾳ δαπανημάτων τῶν πρὸς μάχην ἀπειπόντες, τῆς τὸ παρὰ βασιλέως βοηθείας οὐκ εὐπορήσαντες, ὁμολογίᾳ ἑαυτοὺς τοῖς ἐχύροῖ: παρ- ἐδυσαν καὶ πρὸς τὰ δὲ τῶν Σαρακηνῶν ἤθη ἀπῴχοντο. Ἐξ ἐχείνου λοιπὸν πλείστη τοῖς ἐχθροῖς παῤῥησία ἐδίδοτο ἀδεῶς: τὰς Ῥωμαίων χαταλτέζεσθαι χώρας, οὐδενὸς τούτοι; ἰσχύοντος ἀντιτάττεσθαι, καί 9 τινα ἸἸουστινιανὸς δὲ ἐν μνῆμη, ἔχων περὶ τῆς γενομέ- ( νῆς αὐτῷ πρὸς ᾿ΑΦίμαρον παρὰ τῶν ἐν Χερσῶν: διαθολῆς, ναῦς πολὺ πλείστας καὶ διαφόρους συν- αγείρας, ἐμθιδάσας παρ᾽ αὐτοῦ ἄχρις εἰς ἑκατὸν χιλιάδας ἀριθμὸν ἀνδρῶν, εἰδύτας δ: ἔχ τε τῶν στρα- πιωτικῶν καταλόγων, ἔτι δὲ καὶ τοῦ γεωργικοῦ καὶ πῶν βαναυσιχῶν τεχνῶν τῶν τε ἐχ τῆς συγχλήτου βουλῆς καὶ τοῦ τῆς πόλεως δήμου, Στέφανον δὲ τινα πατρίκιον τὸ ἐπίχλην "Λσμηκτον "δ τοῦ τοιούτου στόλου ἡγεμόνα προθαλόμενος 58 ἐξέπεμψε, προστά- ξας πάντας τοὺς ἐν Χερσῶνι καὶ Βοσπόρῳ καὶ τοὺς πῶν ἄλλων ἀρχοντιῶν λαοὺς ξίφεσιν ἀνηλωχέναι, Ἡλίαν δὲ τῶν αὐτοῦ δορυφόρων σὺν αὐτῷ ἀπιόντα ἄρχοντα Χερσῶνος ἐγχαταστῆσαι, ἔτι δὲ χαὶ Βαρ- δάνην ᾿Αρμένιον τῷ γένει ἐξόριστον ἐκεῖσε χαταλι- πεῖν, Στέφανος δὲ διὰ τῆς Ποντικῆς θαλάσσης πρὸς ἢ τὰ ἐκεῖσε περαιωθεὶς τὰ προστεταγμένα ἐπλήρου, Βειράκιά τινα ὀλίγα τῷ συνόντι αὐτῷ λαῷ ὡς δῆύεν αἰχμάλωτα περιποιήσας. Τὺν Δοῦνον δὲ τὴν Χερσῶνος ἄρχοντα καὶ Ζωῖλον πρωτοπολίτην λεγόμενον καὶ ἑτέρους ἄνδρας τεσσαράμοντα τῶν ἐμφανεστέρων δεσμώτας σὺν γυναιξὶ χαὶ παισὶ πρὸς Ἰουστινιανὸν μέσων αὐτοὺς παραγίνεται. ᾿Αφυλόκτως δὲ τοῦ λαοῦ ποὸς τὰ ἐκεῖσε πεδία ἐπὶ κομιδῇ χόρτου σχεδαννυμένου ἐπιπίπτουσιν ἀθρέως οἱ Βούλγαροι καὶ ποϊλοὺς αὐτῶν " διαφθείρουσι, πολλοὺς δὲ καὶ αἰχμαλώτους εἴλον, Καὶ Ἰουστινιανῷ ἐν τῇ πόλει '᾿Αγχιάλῳ ἀπολειφθέντε ἐπὶ τρισὶν ἡμέραις προσεδρεύουσιν, Ὁ ὃ γυχτὸς νχυσὶν ἐπιδὰς φυγῇ ἐκεῖθεν ἀπέπλευσεν χαὶ εἰς Βυζάντιον ἐπανάγεται. πούτων ἀποδασμὴν εἰς τριάκοντα ἄνδρας περιιστάμενον ἄχρι Χρυσοπόλεως χατελθεῖν, παραθαλάσσιον χυιρίον ἀντικρὺ Βυζαντίου πρὸς ἥλιον ἀνίσχοντα ἱδρυμένον, καὶ τοὺς μὲν αὐτόσε οἰκήτορας ἀποσφά- ξαι, τὰς δὲ πορθ δας ἐμπρῆσαι ναῦς | Justinianus enm Anchiali conclusus se triduum ob- sessus esset, noctu landem conscensis navibus aufu- git ae Byzantium evadit. [An. 704 | Dui liie advereus Bulgaros geruntur, Saracenorum res iugentem. exercitum cum Masal- mane ét Solymane ducibus ad Tyana ahsilenta mittit. Qui multis ad eam urbem priliis gestis, murarnm insuper parte machinis disjecta, eum uihil amplius proficereut, discessum parabant, cum ecce ingens rusticormun el agricolarum. wanus a Jusii- niano ad solvendam obsilionem: mittitur. Quos 2 jnerues conspicati, impetu. faeto, parüinr gladiis eblruncant, partim captivos. abilucunt. Quin suecessu. audaciores redditi coeprae Tyauorum obsidioni pertinacius insistunt, At oppidani, neces- sariarum rerum. inopia fraeti, nec ullum ab imps- Talore subsidium macti, deditionem faciunt et ad Saracenorum instituta. transeunt, Ex illo tempore plurimum ea res hostium animos erexit, ut Roma- norm SQ agros prodationibus ac. populationibus. impune vexarent, eum nulli satis virium ad resi- stendum esset, Postremo triginta fere hominum globus Chrysopolin usque (quod oppidum ex adverso Byzaalii ad orientem solem ad mare situm est) perrumpunt, et oppidanis omnibus jugulatis navi- giis ignem injieiunt, ; [An.700.] Justinianus. interi, delationis istius memor, qua apud Apsimarum a Clersonitis in peri- culum adduetus fuerat, classem multarum ac diversi generis navium instituit, in quam centum fere nil- lia hominum imposuit, partim ex militaribus ordi- nibus, partim ex rustica plebe aut opifieuu turba, partüm deuique ex senalorio ordine reliquisque civibus. llis omuibus Stephanum patricium cogno- mento Ásmictum ducem prieposuil, cui mandatis ut Chersouz ae Bospori. vieinarumque pracfeetura- rmm populos omnes gladiis conficeret, kliam vero ex pretorianis, qni im comitatu erat, Clersoue preficeret, ibidemque Bardauem quemdam Arme- num exsulem relinqueret. His acceptis, Stephanus Poutico mari in illam regionem inveeis jussa iu- ) peratoris exsequitur :paucos jnvenues captivorunr loco in milites suos dividit. Dunnm Chersous pre- lectum et Zoilum civitatis principem aliosque tri- ginta circiter ex illustrioribus 1 cum uxoribus el liberis. vinetos ad Justinianum minit, alios Chersnnz facile principes numero septem ligneis verubus alligaus ad ignem assavit, Cueterarum

col. 947–948page 470 of 529

PG 100:947ν ἔπεμψεν, ἄλλους τε τῶν πρωτευόντων Χερσῶνὸς ἄνδρας ἑπτὰ ξυλίνοις ὀθελοῖς προσαρτήσας ἐπὶ πυρὸς διώπτητε, Ἰοὺς δὲ τῶν ἑτέρων προστατεύοντας πολισμάτων ἄνδρας ἄχρι καὶ εἰς εἴκοσι ἀχατίῳ ἐμθαλὼν χαὶ προσδήσας λίθους [τε] τούτῳ πλείστους τῷ βυθῷ παραδέδωκεν. Ἰουστινιανὸς δὲ φιλανθρωπότερὸν τὸν Στέφανον διατεθέντα παρὰ τὰ διατεταγμένα αὐτῷ νομίσας διὰ τὴν τῶν μειρακίων περιποίησιν, σπουδαιότερον ἐπανήκειν πρὸς αὐτὸν ἐχέλευσεν, Αὐτὸς ὃὲ κατὰ τὰ προσταχθέντα ἐχεῖθεν ἀπάρας μηνὸς ᾿Ὀχτωθρίον ἱσταμένου χειμῶνι μεγάλῳ χοὶ ναυαγίῳ περιτείπτει, εἰς τρεῖς καὶ ἐθδεμήχοντα χιλιάδας τῶν καταπουτισθόντων ἀριθμηθέντων, ὧν τὰ πτώματα ἐξ ᾿Αμάστριδος πόλεως μέχρις Ἡρακλείας ὑπὸ θαλάστης ἀπεῤῥίπτετο, Ἐφ' οἷς οὐ λυπηθεὶς, Ὁ δλλὰ λίαν περιχαρὴς γενόμενος Ἰουστινιανὸς, πάλιν βούλεται ἕτερον ἐκεῖσε ἐκπέμπειν στόλον, Οἱ δὲ τῶν χωρῶν τούτων ἄρχοντες τῆς φήμης αἰσθόμενοι ἕαυ - τοὺς ὅση δύναμις ἠσφαλίζοντο, πρὸς δὲ τοὺς Χαζάρους "" διαπρεσθεύονται ὥττε ἐπὶ φυλακὴν τούτων λαὸν ἀποστέλλειν καὶ περισώζειν τοὺς ἐν αὐτοῖς περιλειφθέντας. Ταῦτα Ἰουστιντανὸς μεμαθηχὼς Γεώργιον τὸν πατρίχιον ἀποστέλλει καὶ Ἰωάννην τὸν τῆς πόλεως ὕπαρχον οὺν ἑτέροις ἄρχουσι καὶ στρατῷ ἄχρι τριακοσίων ἀνδρῶν, παραδοὺς αὐτοῖς τὸν Δοῦνον καὶ “οΐλον, ὥττε ἀποχαταστῆσαι αὐτοῦ ταῖς οἰχείαις ἀρχαῖς, Ἴίαν δὲ ἀγαγεῖν ὡς αὐτόν, Τούτων ἐν Χερσῶν: παραγενομένων οἱ τῆς πόλεως μόνον Γεώργιον χαὶ τοὺς σὺν αὐτῷ ἄρχοντας ἀξιοῦσιν . ἐντὸς γενέσθαι τῆς πόλεως" οὗ γεγονότος τὰς μὲν πύλας ἐπ᾽ αὐτοῖς ἔχλεισαν, Γεώργιον δὲ καὶ Ἰωάννὴν ξίφει ἀναιροῦσι. Τοὺς δὲ ἔξω τοῦ τείχους ἃπολειφθέντας στρατιώτας, ἔτι δὲ καὶ τὸν Δοῦνον χαὶ Ζωΐχον τοῖς ἐχεῖστε προσεδρεύουσ! Χαζάροις παραδόντες τῷ Χαγάνῳ παρέπεμψαν, οὃς παραλαθόντες οἱ Χάζαροι κατὰ τὴν ὀδὸν ἔχτειναν, Οἱ δὲ τῆς πόλεως Χερσῶνος ἹἸουστωιανὸν μὲν αἰσχρῶς δυσφημήσαντες καθύθριζον, ΠΒιρδάνην δὲ τὸν ἐκεῖσε ὄντα ἐξόριστον εἰς βασιλέα εὐφήμουν. Τούτων αἰσθόμενος Ἴουστεγιανὸς καὶ μείζονι θυμῷ ἐξαπτόμενος τὰ μὲν Ἡλία πέχνα τῷ μητρῴῳ χόλπῳ φερόμενα ἀναλίσχειν τὴν δὲ αὐτοῦ γυναῖνα τῷ ἰδίῳ μαγείρῳ ζευχθῆναι ἡνάὕκασεν, Ἰνδῷ τῷ γένει καὶ ὅλῳ δυσειδεῖ τυγχάνοντι. “Ἕτερον δὲ πάλιν μέγαν στόλον ἀποστέλλει, ἡγεῖσθαι Ὁ κοὐτου προχειρισάμενος Μαῦρον τὸν πατρέχιον, προστάξας τὴν μὲν πόλιν Χερσῶνος καταστρέφεσθαι καὶ ἅπαντας τοὺς ἐν αὐτῇ ἀφειδῶς χαταχτεῖναι, Ὁ δὲ πρὸς Χερσῶνα περαιωθεὶς τοῦ ἔργου εἴχετο. Λαοῦ ὃὲ Χαζάρων ἐξαπιναίως ἐπιπεσόντος ἡ μὲν πόλις περιεσώξετο, Βαρδάνης δὲ ὡς τὸν χύριον Χαζάρων φυγὰς ᾧχετο. Μαῦρο: δὲ ὁ πατρίχιο: πρὸς μὲν τὴν πολιορχίαν ἀμηχανῆτας, παλινοστεῖν δὲ πρὸς Ἰου- στινιανὸν δεδιὼς, συμφωνεῖ τῇ πόλει Χερσωνιτῶν. Καὶ Ἰουστινιανὸν μὲν ἀπηναίνοντο, Βαρδάνην δὲ ὡς βασιλέα εὐφέμουν, Φιλιτεπικὸν αὐτὸν μετονομά

gorro urbium primores ad vigiati ferme in lembum A mponeus et iugentes ex eo lapides alligans in tuare depressit, Sed Justinianus ob servatos juvenes mroliius quis mandaverat atque humanius a Ste- phano peraeta pulaus, quom primum bune ad sg revocat. Qui inde, ut erat jussus, solvens ineunt Üctobri ingruente maxima tempestate: uzufragium. passus est, in quo ra fere et septnaginta. ruillia snbmersa sunt. Quorum cadavera ah Amastride ai Teracleam usque natis testes alripuit. Justinianus, his aceeptis, nou. modo nibil doluit, sed etiam ma- guopere gavisus. est, adeo nLalieeam etiam elassem. instruere atque eodeni mittere. vellet, Sed. illarum provinciarum: principes ea re perlata diligenter, quod in ipsis fuil, sese muniunt, et ad Cliazares legátns mitunt, ut ad sui custodiam eorumque ! qui supererant salutem prasidia submilterent. Haec ubi Justinianus. comperit, Georgiuni patricium et Joannem pradfeetum urbis aliosque principes eum trecentis cireiter hominibus destinat, iisque Dunum ac Zoilum commendat, quibus in imperium restitu- üis Heliam ai se perdueerent, Igitur eum. Cherso- nem appnlissent, oppidani Georgium solum cum principibus, quos secum adluxerat, 552 in urbem intromitiunt, Inde portis ocelusis eumdem. Geor- gium ac foznnem gladiis obtruncant, müites qui exira muros relicti eranl, eumque iis Uunum ac Zoiium, per Chazaros, qui illuc pizesidio venerant, ad Chaganum transmittunt ; qnos Barbari in itinere intericiunt. Neque his contenti. Chersonitae probra ( ju Justinianum ae malediera conjieiunt, ejusque loco Bardauem quemdam exsulem. imperatorem salutant, Quare Jnstinianus omnajorem in modem exaeerbatus primum in. Helize filios, qui adhuc ma- ternis in ulnis gestabantur, sevitiam exercet, Tum ejus uxorem eoquo suo, Indo genere, loto eorpore deformissimo, per vim nuptui tradit, Alia. rursus magia lasse confecta Maurum patrieium prifeeit ; qui Chersonem funditus delere ae cives onmes nnllo discrimine inlerlicere jussus trajecto. mari iupigre rem aggressus est. Sed irrumpentes re- pente Cliszari urbem ab exitio vindicant, Bardaues vero ad Chazarorum priueipem confugit. lhuterisn Maurus patrieius, eum neque obsidionem urgere posset nec redire ad imperatorem auderet, cum ! Chiersouitis conspirans Justinianum pariter cum illis rejieit, et Bardanem imperatorem proclauat, quem siutato nomiue Philippicum appellant. Tum eumdem per legatos a Chazaro repuscuul, Qui centum aureis viritim a. Romanis. exactis de Dardanis salute jus- Jarandum dedit, lntee luec Justinianus, 3 elupso jam tempore, proditum se ab illis susp:eans, etiam tum a. Terbeli Bulgarorum rege auxilium postulat ; a quo tribus ferme. millibus acceptis , copiisque omnibus una cum Obsequianis trajeetis, in eo campo ν ἔπεμψεν, ἄλλους τε τῶν πρωτευόντων Χερσῶνὸς ἄνδρας ἑπτὰ ξυλίνοις ὀθελοῖς προσαρτήσας ἐπὶ πυρὸς διώπτητε, Ἰοὺς δὲ τῶν ἑτέρων προστατεύοντας πο- λισμάτων ἄνδρας ἄχρι καὶ εἰς εἴκοσι ἀχατίῳ ἐμθα- λὼν χαὶ προσδήσας λίθους [τε] τούτῳ πλείστους τῷ βυθῷ παραδέδωκεν. Ἰουστινιανὸς δὲ φιλανθρωπότε- ρὸν τὸν Στέφανον διατεθέντα παρὰ τὰ διατεταγμένα αὐτῷ νομίσας διὰ τὴν τῶν μειρακίων περιποίησιν, σπουδαιότερον ἐπανήκειν πρὸς αὐτὸν ἐχέλευσεν, Αὐτὸς ὃὲ κατὰ τὰ προσταχθέντα ἐχεῖθεν ἀπάρας μηνὸς ᾿Ὀχτωθρίον ἱσταμένου χειμῶνι μεγάλῳ χοὶ ναυαγίῳ περιτείπτει, εἰς τρεῖς καὶ ἐθδεμήχοντα χι- λιάδας τῶν καταπουτισθόντων ἀριθμηθέντων, ὧν τὰ πτώματα ἐξ ᾿Αμάστριδος πόλεως μέχρις Ἡρακλείας ὑπὸ θαλάστης ἀπεῤῥίπτετο, Ἐφ' οἷς οὐ λυπηθεὶς, Ὁ δλλὰ λίαν περιχαρὴς γενόμενος Ἰουστινιανὸς, πάλιν βούλεται ἕτερον ἐκεῖσε ἐκπέμπειν στόλον, Οἱ δὲ τῶν χωρῶν τούτων ἄρχοντες τῆς φήμης αἰσθόμενοι ἕαυ - τοὺς ὅση δύναμις ἠσφαλίζοντο, πρὸς δὲ τοὺς Χαζά- ρους "" διαπρεσθεύονται ὥττε ἐπὶ φυλακὴν τούτων λαὸν ἀποστέλλειν καὶ περισώζειν τοὺς ἐν αὐτοῖς περιλειφθέντας. Ταῦτα Ἰουστιντανὸς μεμαθηχὼς Γεώργιον τὸν πατρίχιον ἀποστέλλει καὶ Ἰωάννην τὸν τῆς πόλεως ὕπαρχον οὺν ἑτέροις ἄρχουσι καὶ στρατῷ ἄχρι τριακοσίων ἀνδρῶν, παραδοὺς αὐτοῖς τὸν Δοῦνον καὶ “οΐλον, ὥττε ἀποχαταστῆσαι αὐτοῦ ταῖς οἰχείαις ἀρχαῖς, Ἴίαν δὲ ἀγαγεῖν ὡς αὐτόν, Τούτων ἐν Χερσῶν: παραγενομένων οἱ τῆς πόλεως μόνον Γεώργιον χαὶ τοὺς σὺν αὐτῷ ἄρχοντας ἀξιοῦσιν . ἐντὸς γενέσθαι τῆς πόλεως" οὗ γεγονότος τὰς μὲν πύλας ἐπ᾽ αὐτοῖς ἔχλεισαν, Γεώργιον δὲ καὶ Ἰωάν- νὴν ξίφει ἀναιροῦσι. Τοὺς δὲ ἔξω τοῦ τείχους ἃπο- λειφθέντας στρατιώτας, ἔτι δὲ καὶ τὸν Δοῦνον χαὶ Ζωΐχον τοῖς ἐχεῖστε προσεδρεύουσ! Χαζάροις πα- ραδόντες τῷ Χαγάνῳ παρέπεμψαν, οὃς παραλαθόντες οἱ Χάζαροι κατὰ τὴν ὀδὸν ἔχτειναν, Οἱ δὲ τῆς πόλεως Χερσῶνος ἹἸουστωιανὸν μὲν αἰσχρῶς δυσφημήσαντες καθύθριζον, ΠΒιρδάνην δὲ τὸν ἐκεῖσε ὄντα ἐξόριστον εἰς βασιλέα εὐφήμουν. Τούτων αἰσθόμενος Ἴουστε- γιανὸς καὶ μείζονι θυμῷ ἐξαπτόμενος τὰ μὲν Ἡλία πέχνα τῷ μητρῴῳ χόλπῳ φερόμενα ἀναλίσχειν τὴν δὲ αὐτοῦ γυναῖνα τῷ ἰδίῳ μαγείρῳ ζευχθῆναι ἡνά- ὕκασεν, Ἰνδῷ τῷ γένει καὶ ὅλῳ δυσειδεῖ τυγχάνοντι. “Ἕτερον δὲ πάλιν μέγαν στόλον ἀποστέλλει, ἡγεῖσθαι Ὁ κοὐτου προχειρισάμενος Μαῦρον τὸν πατρέχιον, προστάξας τὴν μὲν πόλιν Χερσῶνος καταστρέφεσθαι καὶ ἅπαντας τοὺς ἐν αὐτῇ ἀφειδῶς χαταχτεῖναι, Ὁ δὲ πρὸς Χερσῶνα περαιωθεὶς τοῦ ἔργου εἴχετο. Λαοῦ ὃὲ Χαζάρων ἐξαπιναίως ἐπιπεσόντος ἡ μὲν πόλις περιεσώξετο, Βαρδάνης δὲ ὡς τὸν χύριον Χαζάρων φυγὰς ᾧχετο. Μαῦρο: δὲ ὁ πατρίχιο: πρὸς μὲν τὴν πολιορχίαν ἀμηχανῆτας, παλινοστεῖν δὲ πρὸς Ἰου- στινιανὸν δεδιὼς, συμφωνεῖ τῇ πόλει Χερσωνιτῶν. Καὶ Ἰουστινιανὸν μὲν ἀπηναίνοντο, Βαρδάνην δὲ ὡς βασιλέα εὐφέμουν, Φιλιτεπικὸν αὐτὸν μετονομά

col. 949–950page 471 of 529

PG 100:949σαντες. Καὶ πρὸς τὸν Χάζαρον διαπρεσβεύονται ή τοῦτον πρὸς αὐτοὺς ἀπεσταλκέναι. 'Ο δὲ ὅρκοις ἐμπεδοῖ τὸ Ῥωμαϊκὸν πλῆθος περὶ τε τῆς Βαρδάνου σωτηρίας χρήματα αὐτοὺς πραξάμενος, κατ' ἄνδρα ἑκατὸν νομίσματα ειληφώς. Ἰουστινιανός δε χρόνου παρερχομένου ὑπώπτευσεν ὡς καὶ παρ' αὐτῶν ἠθε τημένος εἴη. Διὰ τοῦτο αἱρεῖται Τέρβελιν τὸν ἄρα χοντα τῶν Βουλγάρων καὶ τηνικαῦτα συμμαχείν αὐτῷ. Ὁ δὲ πέμπει πρὸς αὐτὸν ἄνδρας ὡς τρισχιλίους, οὓς δεξάμενος συμπεραιούται αὐτοῖς, καὶ ἅμα τῷ τοῦ Ὀψικίου λεγομένῳ στρατῷ εἰς τὸ καλούμενον πεδίον τοῦ Δαματρί (9) ιδρύσασθαι παρεκέλευσεν Αὐτὸς δὲ τούς τε ἄρχοντας ἑαυτοῦ καὶ στρατὸν ὁπλί τὴν ἕτερον παραλαβὼν πρὸς τοῖς Ποντικοῖς ἐξέδραμε χωρίοις, ἄχρι παραθαλασσίου κώμης Γιγγλίσσου ὀνομαζομένης, ὥστε ἀναμανθάνειν οἷα τὰ ἐν Χερσῶνι αὐτῷ ἐπραγματεύετο. Ἐπὶ χρόνον δέ τινα ἐκεῖσε διατρίψας, καὶ θεασάμενος τὸν τοιοῦτον στόλου σὺν τῷ Φιλιππικῷ βασιλεύοντι πρὸς Βυζάν του καταίροντα, πρὸς τὸν καταλειφθέντα αὐτῷ λαδι κατὰ τὸν Δαματρί παλινοστεί. Φιλιππικὸς δὲ πολέμου ἐκτὸς εἰς τὴν πόλιν εἰσῄει, καὶ αὐτίκα Ηλίαν σὺν ὁπλίτῃ λαῷ κατὰ Ἰουστινιανοῦ ἀποστέλλει. Καὶ αὐτ τὸς τῷ μὲν· συνόντι Ἰουστινιανῷ πλήθει ὅρκοις τὰ τῆς σωτηρίας ἐβεβαίωσε, καὶ τὸν τῶν Βουλγάρων λαὸν σώους ἐπανήκειν ὑπέσχετο, αὐτοῦ δὲ Ἰουστιν νοῦ τὴν κεφαλὴν ἐκτέμνει, ἤδη ἔτος ἕκτον ἀνύσαντος ἐν τῇ δευτέρᾳ αὐτοῦ βασιλείᾳ, καὶ πρὸς Φιλιππικών ἐκπέμπει. Ο δὲ ταύτην δεξάμενος πρὸς τοῖς ἑσπερίοις τόποις ἄχρι Ῥώμης ἀπέστελλε. Μαῦρον δὲ την (10) τῶν Καλλινίκων ζώων αλόγων δίκην μαχαίρᾳ ἀποσφάττουσιν, ἐν τῷ ἱερῷ τῶν θείων Αναρ Φιλιππικός δὲ ἀσέμνως καὶ ῥᾳθύμως τὰ βασίλεια σε διέπων ἐφαίνετο, τοὺς δὲ ἐν τῇ ἕκτῃ (11) οἰκουμενικὴ συνόδῳ Πατέρας ἀναθέματι καθυπέβαλε, τὰ παρ' αὐτῶν εὐθέως δογματισθέντα δύο τοῦ Σωτῆρος θελήματα καὶ ἐνεργείας μὴ ἀποδεχόμενος, συλλήη το υπέρ; καὶ τὴν βασιλείαν ; καὶ λαβόντες τὸν παῖδα ἐπὶ τὸ ἄνω τῶν τινές φασιν, ὅτι ἀπὸ τῆς ἑβδόμης του Μαρτίου μηνὸς ἕως τῆς ιδ' αὐτοῦ μηνὸς εἶωθεν ἐπὶ τὸ ψυχρότερον τρέπεσθαι ὁ ἀήρ· κατ' ἐκείνας γὰρ τὰς ἡμέρας (11) Τοὺς δὲ ἐν τῇ ἕκτῃ. τὸν πατρίκιον καὶ Ἰωάννην τὸν βασιλικὸν δορυφόρον, ἐπίκλην Στρούθον, κατὰ Τιβερίου τοῦ υἱοῦ Ἰουστι κανοῦ ἐξέπεμψεν, δν καταλαμβάνουσιν ἐν τῷ θυσιαστηρίῳ καταφυγόντα τοῦ ἱεροῦ τῆς πανάγνου Θεομήτορος τοῦ ἐν Βλαχέρναις ὄντος, ἐν ᾧ εἰσπηδήσας Ιωάννης ἀφέλκεται τῆς ἱερᾶς ἐξημμένον τραπέζης, μήτε τὰ ἐκ τοῦ θυσιαστηρίου εὐλαβὴθεὶς μήτε τοῖς πολλοῖς δάκρυσιν Αναστασίας τῆς αὐτοῦ μάμμης είξας· παρὴν γὰρ καὶ αὐτὴ τῷ ἐγγόνῳ συγκινδυνεύουσα. Καὶ τοῦτον εἰς τὴν καλουμέ γύρων τῶν καλουμένων τῶν Παυλίνης ταφῆναι προστάξαντες. Μεθ᾿ ἂν συλλαμβάνονται καὶ Βαρασβακούριον καὶ τοὺς λοιποὺς Ἰουστινιανοῦ ἄρχοντας, καὶ πάντας ξίφε: ἀναιροῦσι.

σαντες. Καὶ πρὸς τὸν Χάζαρον διαπρεσβεύονται ή τοῦτον πρὸς αὐτοὺς ἀπεσταλκέναι. 'Ο δὲ ὅρκοις ἐμπεδοῖ τὸ Ῥωμαϊκὸν πλῆθος περὶ τε τῆς Βαρδάνου σωτηρίας χρήματα αὐτοὺς πραξάμενος, κατ' ἄνδρα ἑκατὸν νομίσματα ειληφώς. Ἰουστινιανός δε χρόνου παρερχομένου ὑπώπτευσεν ὡς καὶ παρ' αὐτῶν ἠθε τημένος εἴη. Διὰ τοῦτο αἱρεῖται Τέρβελιν τὸν ἄρα χοντα τῶν Βουλγάρων καὶ τηνικαῦτα συμμαχείν αὐτῷ. Ὁ δὲ πέμπει πρὸς αὐτὸν ἄνδρας ὡς τρισχι λίους, οὓς δεξάμενος συμπεραιούται αὐτοῖς, καὶ ἅμα τῷ τοῦ Ὀψικίου λεγομένῳ στρατῷ εἰς τὸ καλούμενον πεδίον τοῦ Δαματρί (9) ιδρύσασθαι παρεκέλευσεν Αὐτὸς δὲ τούς τε ἄρχοντας ἑαυτοῦ καὶ στρατὸν ὁπλί τὴν ἕτερον παραλαβὼν πρὸς τοῖς Ποντικοῖς ἐξέδραμε χωρίοις, ἄχρι παραθαλασσίου κώμης Γιγγλίσσου ὀνομαζομένης, ὥστε ἀναμανθάνειν οἷα τὰ ἐν Χερ- σῶνι αὐτῷ ἐπραγματεύετο. Ἐπὶ χρόνον δέ τινα ἐκεῖσε διατρίψας, καὶ θεασάμενος τὸν τοιοῦτον στόλου σὺν τῷ Φιλιππικῷ βασιλεύοντι πρὸς Βυζάν του καταίροντα, πρὸς τὸν καταλειφθέντα αὐτῷ λαδι κατὰ τὸν Δαματρί παλινοστεί. Φιλιππικὸς δὲ πολέμου ἐκτὸς εἰς τὴν πόλιν εἰσῄει, καὶ αὐτίκα Ηλίαν σὺν ὁπλίτῃ λαῷ κατὰ Ἰουστινιανοῦ ἀποστέλλει. Καὶ αὐτ τὸς τῷ μὲν· συνόντι Ἰουστινιανῷ πλήθει ὅρκοις τὰ τῆς σωτηρίας ἐβεβαίωσε, καὶ τὸν τῶν Βουλγάρων λαὸν σώους ἐπανήκειν ὑπέσχετο, αὐτοῦ δὲ Ἰουστιν νοῦ τὴν κεφαλὴν ἐκτέμνει, ἤδη ἔτος ἕκτον ἀνύσαντος ἐν τῇ δευτέρᾳ αὐτοῦ βασιλείᾳ, καὶ πρὸς Φιλιππικών ἐκπέμπει. Ο δὲ ταύτην δεξάμενος πρὸς τοῖς ἑσπε- ρίοις τόποις ἄχρι Ῥώμης ἀπέστελλε. Μαῦρον δὲ την (10) τῶν Καλλινίκων ζώων αλόγων δίκην μαχαίρᾳ ἀποσφάττουσιν, ἐν τῷ ἱερῷ τῶν θείων Αναρ Φιλιππικός δὲ ἀσέμνως καὶ ῥᾳθύμως τὰ βασίλεια σε διέπων ἐφαίνετο, τοὺς δὲ ἐν τῇ ἕκτῃ (11) οἰκουμε νικῇ συνόδῳ Πατέρας ἀναθέματι καθυπέβαλε, τὰ παρ' αὐτῶν εὐθέως δογματισθέντα δύο τοῦ Σωτῆρος θελήματα καὶ ἐνεργείας μὴ ἀποδεχόμενος, συλλή- η το υπέρ; καὶ τὴν βασιλείαν ; καὶ λαβόντες τὸν παῖδα ἐπὶ τὸ ἄνω τῶν τινές φασιν, ὅτι ἀπὸ τῆς ἑβδόμης του Μαρτίου μη- νὸς ἕως τῆς ιδ' αὐτοῦ μηνὸς εἶωθεν ἐπὶ τὸ ψυχρότε ρον τρέπεσθαι ὁ ἀήρ· κατ' ἐκείνας γὰρ τὰς ἡμέρας (11) Τοὺς δὲ ἐν τῇ ἕκτῃ. cum ducibus aliaque armatorum manu ad Ponticus fines occurrit Ginglissu u usque, maritimum vicum, ut de his que ad Chersonam gesta fuerant certi quidpiam comperire posset. Ubi aliquantum com- moratus, cum ejusmodi navales copias Byzantinsa cum imperatore Philippico navigantes vidisset, Damatryu ad exercitum rediit. Philippicus sine pugna urbem ingreditur [an. 702], ac statim Heliam 'cum armaturis contra Justinianum mittit. Qui omnibus qui cum Justiniano erant, data fide, vitam ac salutem concessit, Bulgaris vero ut sine fraude ad suos. redirent permisit. Tum Justiniani caput, sexto anno quam imperare secundo cœperat, prav cidit et ad Philippicum mittit. Hoc ille accepto in Occidentem Romam usque perferra iubet. Inde Maurus patricius et Joannes e schola palatina, cognomento Struthus, contra Tiberium Justiniani filium missi sunt; quem in templo castissimæ Dei Matris, quod in Blachernis est, ad aram, quo ille confugerat, reperiunt. Eo igitur Joannes irrumpens sacræ mensæ 54 nequidquam hærentem abducit, nihil neque loci religione neque Anastasiæ illius aviæ lacrymis commotus: aderat enim periculi cura nepote particeps ac socia. Tum in eo loco qui Cal linicorum dicitur, pecudis more. jugulatum in sanctorum Anargyrorum, quos Paulinæ nuncupant, templo sepeliri jubent. Cum eo comprehensus pa- riter Barasbacurius cæterique Justiniani duces, et quem Damatryn vocant castra metari jubet, ipse C ad unum gladio casi. voluntate et actione decreta erant improbans. [An. 712.] Post hæc Philippicus imperium turpi- ter ac negligenter administrat, el cos Patres qui in sexta œcumenica synodo convenerant anathemate condemnat, quæ ab iis de duplici Christi Domini τὸν πατρίκιον καὶ Ἰωάννην τὸν βασιλικὸν δορυφόρον, ἐπίκλην Στρούθον, κατὰ Τιβερίου τοῦ υἱοῦ Ἰουστι κανοῦ ἐξέπεμψεν, δν καταλαμβάνουσιν ἐν τῷ θυσιαστηρίῳ καταφυγόντα τοῦ ἱεροῦ τῆς πανάγνου Θεομήτορος τοῦ ἐν Βλαχέρναις ὄντος, ἐν ᾧ εἰσπηδήσας Ιωάννης ἀφέλκεται τῆς ἱερᾶς ἐξημμένον τραπέζης, μήτε τὰ ἐκ τοῦ θυσιαστηρίου εὐλαβὴθεὶς μήτε τοῖς πολλοῖς δάκρυσιν Αναστασίας τῆς αὐτοῦ μάμμης είξας· παρὴν γὰρ καὶ αὐτὴ τῷ ἐγγόνῳ συγκινδυνεύουσα. Καὶ τοῦτον εἰς τὴν καλουμέ γύρων τῶν καλουμένων τῶν Παυλίνης ταφῆναι προστάξαντες. Μεθ᾿ ἂν συλλαμβάνονται καὶ Βαρασβα- κούριον καὶ τοὺς λοιποὺς Ἰουστινιανοῦ ἄρχοντας, καὶ πάντας ξίφε: ἀναιροῦσι.

col. 951–952page 472 of 529

PG 100:951Λ πτορὰ εὑρίσκων Ἰωάννην τὸν τηνικαῦτα τῆς πόλεως ἀρχιερέα καὶ Γερμανὸν τὸν Κυζίκου μητροπολίτην καὶ ἑτέρους ἱερεῖς καὶ συγκλητικούς πλεί η 50 τήν. τῶν Ρ. σε Μίδειαν; στους Ἐν τούτοις τῶν Βουλγάρων ὁπλίτης όμιλος ἀθρόως τοὺς ἐν τῷ Θρακικῷ Βοσπόρῳ οἰκοῦντας ἐπεισπίπτει· καὶ λαὸν πλεῖστον καὶ σκεύη οὐκ ὀλίγα παρ' αὐτῶν προσκτησάμενοι, ἀδείας δὲ αὐτοῖς προσ γενομένης, καὶ πρὸς τῷ χερσαίῳ τείχε: τῆς πόλεως σκεδάννυνται, ἄχρι καὶ τῆς Χρυσής καλουμένης πύ λης προεκδραμόντες. Ἐκεῖθεν ὑπονοστήσαντες πολλὰ τὰ ἐπὶ Θράκης χωρία καταληίζονται. Μετὰ δὲ ταῦτα καὶ τὸ τῶν Σαρακηνῶν ἔθνος τὴν ο Ρωμαίων κατ ἔθεον χώραν, καὶ τὰ πλεῖστα μέρη διεκτρέχοντες πλείστην ὅτην βλάβην ἀνθρώπων τε καὶ κτηνῶν ἐποιοῦντο, τήν τε Μήδεια, οι καὶ ἕτερα πολίσματα συμπαραλαμβάνουσι. Φιλιππικὸς δὲ γενέθλιον τῆς πόλεως ἡμέραν ἐπιτελέσας καὶ ἁμιλλητήριον τῶν ἵππων ἀγῶνα ἐπιδειξάμενος, εἶτα τους φίλους συμ ποστάσας εἰς ὕπνον κατὰ τὸν μεσημβρινὸν τῆς ἡμέ ρας καιρὸν ἐτράπετο. Συμβαίνει δέ γε αὐτῷ τὰ τῆς ἐπιβουλῆς ἐντεῦθεν· Γεώργιος τις ὄνομα, τὸ ἐπίκλην Βούραφος, πατρίκιος τυγχάνων καὶ τοῦ υψικίου στρατοῦ ἡγούμενος, πρὸς τῇ Θρᾴκη τηνικαῦτα ἐπι δημῶν φυλακῆς ἕνεκα τῆς χώρας διὰ τὴν τῶν Βουλ γάρων καταδρομήν, γνώμῃ Θεοδώρου τοῦ πατρικίου τὸ ἐπίκλην Μυακίου πέμπει τῶν ὑπηρετῶν τινα, Ρούφου ὄνομα, σὺν ὀλίγοις στρατιώταις πρὸς τὸ Βυζάντιον τὰ πρὸς τὴν Φιλιππικοῦ ἐπιβουλὴν ἐπιτε λέσοντα· ὃς ἀθρόως κατὰ τὰ βασίλεια επεισπίπτει, καὶ τὸν βασιλέα καθεύδοντα καταλαβὼν ἐξανίστησι τε τοῦ ὕπνου καὶ πρὸς τὸν τοῦ Ἱπποδρομίου ἐξάγει χώρον, κἀκεῖσε αὐτοῦ τὰς ὄψεις ἀπετύφλωσε, δεύτε Γερμανὸν τὸν Κυζίκου. ἀνακόλουθον Φιλιππικὸς δὲ γενέθλιον. Διετούς χρόνου τῆς βασιλείας Φιλιππικοῦ ἐν τούτοις παραδραμόντος, καὶ τοῦ γενεθλίου ἐπιτελουμένου ἱππικοῦ, Πρασίνων νικησάντων, ἔδοξε τῷ βασιλεῖ τῷ Σαββάτῳ τῆς ν καβαλλάριον μετὰ δοχῆς καὶ ὀργάνων εἰσελθεῖν καὶ λούσασθαι εἰς τὸ δημόσιον λουτρὸν τοῦ Ζευξίππου, τῇ δὲ ἐπαύριον, ήγουν τῇ ν', σωρευθέντος τοῦ λαοῦ εἰς τὴν Μεγάλην Εκκλησίαν ἐστέφθη Ἀρτέμιος. γενέθλιον τῆς πό λεως, τὸ γενέθλιον τῆς Κωνσταντινουπόλεως. τα γενέθλια

Λ πτορὰ εὑρίσκων Ἰωάννην τὸν τηνικαῦτα τῆς πόλεως ἀρχιερέα καὶ Γερμανὸν τὸν Κυζίκου μητροπο λίτην καὶ ἑτέρους ἱερεῖς καὶ συγκλητικούς πλεί η 50 τήν. τῶν Ρ. σε Μίδειαν; στους Ἐν τούτοις τῶν Βουλγάρων ὁπλίτης όμιλος ἀθρόως τοὺς ἐν τῷ Θρακικῷ Βοσπόρῳ οἰκοῦντας ἐπεισπίπτει· καὶ λαὸν πλεῖστον καὶ σκεύη οὐκ ὀλίγα παρ' αὐτῶν προσκτησάμενοι, ἀδείας δὲ αὐτοῖς προσ γενομένης, καὶ πρὸς τῷ χερσαίῳ τείχε: τῆς πόλεως σκεδάννυνται, ἄχρι καὶ τῆς Χρυσής καλουμένης πύ λης προεκδραμόντες. Ἐκεῖθεν ὑπονοστήσαντες πολλὰ τὰ ἐπὶ Θράκης χωρία καταληίζονται. Μετὰ δὲ ταῦτα καὶ τὸ τῶν Σαρακηνῶν ἔθνος τὴν 6ο Ρωμαίων κατ ἔθεον χώραν, καὶ τὰ πλεῖστα μέρη διεκτρέχοντες πλείστην ὅτην βλάβην ἀνθρώπων τε καὶ κτηνῶν ἐποιοῦντο, τήν τε Μήδεια, οι καὶ ἕτερα πολίσματα συμπαραλαμβάνουσι. Φιλιππικὸς δὲ γενέθλιον τῆς πόλεως ἡμέραν ἐπιτελέσας καὶ ἁμιλλητήριον τῶν ἵππων ἀγῶνα ἐπιδειξάμενος, εἶτα τους φίλους συμ ποστάσας εἰς ὕπνον κατὰ τὸν μεσημβρινὸν τῆς ἡμέ ρας καιρὸν ἐτράπετο. Συμβαίνει δέ γε αὐτῷ τὰ τῆς ἐπιβουλῆς ἐντεῦθεν· Γεώργιος τις ὄνομα, τὸ ἐπίκλην Βούραφος, πατρίκιος τυγχάνων καὶ τοῦ υψικίου στρατοῦ ἡγούμενος, πρὸς τῇ Θρᾴκη τηνικαῦτα ἐπι δημῶν φυλακῆς ἕνεκα τῆς χώρας διὰ τὴν τῶν Βουλ γάρων καταδρομήν, γνώμῃ Θεοδώρου τοῦ πατρικίου τὸ ἐπίκλην Μυακίου πέμπει τῶν ὑπηρετῶν τινα, Ρούφου ὄνομα, σὺν ὀλίγοις στρατιώταις πρὸς τὸ Βυζάντιον τὰ πρὸς τὴν Φιλιππικοῦ ἐπιβουλὴν ἐπιτε λέσοντα· ὃς ἀθρόως κατὰ τὰ βασίλεια επεισπίπτει, καὶ τὸν βασιλέα καθεύδοντα καταλαβὼν ἐξανίστησι τε τοῦ ὕπνου καὶ πρὸς τὸν τοῦ Ἱπποδρομίου ἐξάγει χώρον, κἀκεῖσε αὐτοῦ τὰς ὄψεις ἀπετύφλωσε, δεύτε Γερμανὸν τὸν Κυζίκου. ἀνακόλουθον Φιλιππικὸς δὲ γενέθλιον. Διετούς χρόνου τῆς βασιλείας Φιλιππικοῦ ἐν τούτοις παραδραμόντος, καὶ τοῦ γενεθλίου ἐπιτελουμένου ἱππικοῦ, Πρασίνων νικησάντων, ἔδοξε τῷ βασιλεῖ τῷ Σαββάτῳ τῆς ν καβαλλάριον μετὰ δοχῆς καὶ ὀργάνων εἰσελθεῖν καὶ λούσασθαι εἰς τὸ δημόσιον λουτρὸν τοῦ Ζευξίππου, τῇ δὲ ἐπαύριον, ήγουν τῇ ν', σωρευθέντος τοῦ λαοῦ εἰς τὴν Μεγάλην Εκκλησίαν ἐστέφθη Αρτέ μιος. γενέθλιον τῆς πό λεως, τὸ γενέθλιον τῆς Κωνσταντινουπόλεως. τα γενέθλια Qua in re adjutorem nactus est Joannem Cpolita hum patriarcham et Germanum Cyzici metropoli tanum aliosque tam sacerdotes quam senatores plurimos. Inter hæc Bulgarorum exercitus Bospori Thra cis accolas subita eruptione nec opinantes aggressi sunt. Tum plerisque captivis ac copiosa supelle ctile comparata animosiores facti, ad usque murum urbis qui continentem respicit dispersi, sub ipsam portam quam Auream vocant excurrunt. Inde re grossi Thracist loca præ lationibus infesta habue runt. 'Accessit ad hoc mal Saracenorum incursio, qui per Romanos agros longius evagati et usque quaque diffusi plurimum damni hominibus ac pe corinis 55 intnlerunt. Capta tum ab iis Medea cum aliis nonnullis oppidis. Interim Philippicus, celebrato urbis natali atque equestri spectaculo dato, -cum amicis epulum præbuisset, meridiandi causa secessit. Quo tempore factis hunc in modum insidiis oppressus est. Georgius cognomento Bura phus, patricias et Obsequianis copiis præfectus, per illud tempus in Thracia erat præsidii causa, quo earn provinciam a Bulgarorum incursione de fenderet. llic igitur Theodori patricii, cui Myacio cognomen erat, consilio Rufum quemdam ex officio suo cum exigua manu Byzantium mittit, ut quæ rontra Philippicum moliti fuerant perficeret. Hic repentino impetu ad palatium advolans imperatorem dormientem offendit, statimque a somno excitatum ad Hippodromum deducit, ubi oculis illum priravit mno ejus imperii secundo. Postridie, cum Pente costes festum ageretur, universa populi multitudo að sacrum divini Verbi templum confluens Artemium Falsum omino sanctissimum virum Germanum Cyzici episcopum buic synodo subscripsisse, etsi idem apud Theo phanem legitur (p. 320 B). Verius existimo Ger manum ipsum sede sua pulsum, ut cum Cyro a Theophane conjunctus sit; sed in oratione tunc erit, Difficilis aduo dum et inextricabilis live temporis nota, quam sul unum historici omnes referunt. Theophanes in ammo 2 Philippici (p. 520 ima) ele. Sequitur Εrge Sabbato Pentecostes quod perspicue Nicephorus tradit. In Menole gio Graecorum.ad il Mii notatur Oportet igitur hac anno Peri tecosten in Maii 12 incidisse. Annus a Pastorumcon ditoribus Christi 713 statuitur, ind. 14, cyclo Inu 11, cyclo solis Cpolitano 17; epactæ solis 6, luna 14, Aprilis 15, que cum concurrentibus dat feriam 7. (deo postridie 16 ejusdem mensis Pascha, cyclo.solis p Romano 22, lit. A; Pentecoste vero Junii 4, longe post 13 Maii. Seul neque ante hunc annum, præter quam a. 612, Pentecoste in Maii 12 incurrit, neque post, nisi tantumn a. 726, ut ex Beds ac Dionysii cyclis intelliges. Proinde falsun Go Jeos in Sabbatum ante Pentecosten incidere, ut asserit falso Sethus Galvisius: alioqui Pascha 24 Martii esse debuit, quod est absurdissimum. Qurol vero Theophanem testem nominat, satis quod initio dictum est” ostendit se oscitanter admo lum in il lustrissimi Baronii Annalibus, quæ chronologiæ illius unica seges est, scriptorum loca percurrere. Illic enim Sabbatum fuisse dicitur cujus postridie Pentecoste fuerit, quod etiam Zonaras ac Cedrenus docent. Cæterum Theophanis iste Jocus iisdem in Annalibus ex Miscella perobscure redditus est Circoque natalitio, inquit, cum Prasini vicissent. Nec minus Græca ipsa perplexa: quorum tamen sensus est is quem ex Nicephoro nostro colligimus, natali urbis equestre certamen esse commissum. Sed quoto demum anno data illa natalitia sunt? si urbis re vera ferunt, de Pentecoste falsum. Vide igitur an Philippici ipsius natalis dies fuerit, qui cum aliquot diebus post natalem urbis incidisset, Junii videlicet 3, ambo illi dies in unum ab histo ricis temere conflati sunt.

col. 953–954page 473 of 529

PG 100:953ρον ἔτος (14) ἐν τῇ βασιλείᾳ διάγοντα 6. Τῇ ἐπαύμιαν ἡμέρα (ἦν τῆς Πεντηκοστῆς ἑορτάσιμος) ἀθροισθεὶς ὁ τῆς πόλεως ἅπας δῆμος πρὸς τὸ ἱερὸν τοῦ θείου Λόγου τέμενος ἀναγορεύουσιν εἰς βασιλέα Αρτέμιον Φιλιππικοῦ (15) γραμματέα, οὓς τῇ Ἰτα λῶν φωνῇ καλοῦσιν ἀσηκρήτις, επονομάσαντες αὐτ ᾿Αναστάσιος δὲ δι' ἐπιμελείας τὰ πολεμικὰ πρά γματα εἶχε, καὶ ἄρχοντας ἱκανοὺς πρὸς τὰς τούτων διοικήσεις καθίστα. Αισθόμενος δὲ ὁ τῶν Σαρακηνῶν βασιλεὺς βουλὰς ἐκίνει ὡς κατὰ τῆς Ῥωμαίων χώρας στρατευσόμενος. Αποστέλλει δὲ πρὸς αὐτὸν Δανιὴλ τὸν πατρίκιον, ἀπὸ τῆς Σινωπιτῶν ὁρμώμε· τον πόλεως, υπαρχον τηνικαῦτα τῆς βασιλίδος ὑπάρη χοντα, ὡς δῆθεν τὰ τῆς εἰρήνης ἐπικηρυκευσόμενον, τῷ ὄντι δὲ διοπτευσόμενον οἷα αὐτοῖς τὰ κατὰ Ρωμαίων ἐξηρτύετο· ὃς ἐπανήκων ἐπήγγειλε μεγίστην ἔσεσθαι τοῦ ἔθνους διά τε Ιππικῶν καὶ πλοίμων στρατευμάτων τῆς Ῥωμαϊκῆς πολιτείας καταδρομήν. ῾Ο δὲ ἀκούσας ἑκάστῳ τῶν ἐν τῇ πόλει ὡς σε εἴ τις τῶν ἀναγκαίων εὐπορήσει ἐπὶ τριετή χρόν τον διαρκούντων αὐτῷ, μένειν, ὁ δὲ τούτων ὑστερῶν οὗ ἂν βούλοιτο ἀποτρέχειν. Τὰ δὲ τείχη τῆς πόλεως ἐπιμελέστερον καινίζει καὶ τὰ πολεμητήρια όργανα διασκευάζει, πλεῖστα δαπανήματα τῇ πόλει ἀποθέμενος, καὶ ἑτέροις οἷς ἀνῆκε πρὸς πολεμίων ἔφοδον ταύτην κατοχυρώσας. Φήμης δὲ γενομένης ὡς ὁ τῶν Σαρακηνῶν στόλος ἀπὸ ᾿Αλεξάνδρου σε πόλεως ἐπὶ τὸν στο Φοίνικα παρεγένετο ναυπηγησίμης (10) ξυλής G κυπαρισσίνης σε ἕνεκεν, ἐκλέγεται σκάφη ταχυπλόϊμα, στρατόν τε ἐν αὐτοῖς ἐγκαταλέγει ἐκ τῶν τῆς χώρας τοῦ καλουμένου υψικίου, καὶ πρὸς τῇ νήσῳ τῇ Ρόδῳ ἀποστέλλει. Κἀκεῖσε ἀθροισθῆναι καὶ ἄλλα Ρωμαϊκά πλέϊμα συνέταξε. Τούτοις ἡγεμόνα έφε ίστησιν Ιωάννην διάκονον τῆς Μεγάλης Εκκλησίας καὶ τῶν δημοσίων φόρων λογιστὴν, ὃν λογοθέτην γενικὸν οἶδε καλεῖν ἡ συνήθεια, ὑπάρχοντα ἔμφρονά τε καὶ ἔμπειρον καθιστάμενον, ὅστις τὸν ἅπαντα παρέλαβε στόλον. Ος πρὸς τῇ Ρόδῳ γενόμενος καὶ τὰ ἐντεταλμένα ἀπαγγέλλων καταπειθεῖς εὕρισκε καὶ προθύμους πρὸς τὸν διάπλουν ὑπάρχοντας τους συνειλεγμένους ἅπαντας. Μόνοι δὲ οἱ παραγενόμενοι ναυπηγησίμων. • τυφλοῦσι Θεόδωρον τὸν πατρίκιον, ὡσαύτως καὶ τὸν ᾿Αναστάσιον. Ολίγων δὲ ἡμερῶν διελθουσῶν Γεώργιον, καὶ τοῦτον ἐξόριστον ἐν Θεσσαλονίκῃ πέμπουσιν.

ρον ἔτος (14) ἐν τῇ βασιλείᾳ διάγοντα 6. Τῇ ἐπαύ- μιαν ἡμέρα (ἦν τῆς Πεντηκοστῆς ἑορτάσιμος) ἀθροισθεὶς ὁ τῆς πόλεως ἅπας δῆμος πρὸς τὸ ἱερὸν τοῦ θείου Λόγου τέμενος ἀναγορεύουσιν εἰς βασιλέα Αρτέμιον Φιλιππικοῦ (15) γραμματέα, οὓς τῇ Ἰτα λῶν φωνῇ καλοῦσιν ἀσηκρήτις, επονομάσαντες αὐτ ᾿Αναστάσιος δὲ δι' ἐπιμελείας τὰ πολεμικὰ πρά γματα εἶχε, καὶ ἄρχοντας ἱκανοὺς πρὸς τὰς τούτων διοικήσεις καθίστα. Αισθόμενος δὲ ὁ τῶν Σαρακηνῶν βασιλεὺς βουλὰς ἐκίνει ὡς κατὰ τῆς Ῥωμαίων χώ- ρας στρατευσόμενος. Αποστέλλει δὲ πρὸς αὐτὸν Δανιὴλ τὸν πατρίκιον, ἀπὸ τῆς Σινωπιτῶν ὁρμώμε· τον πόλεως, υπαρχον τηνικαῦτα τῆς βασιλίδος ὑπάρ- η χοντα, ὡς δῆθεν τὰ τῆς εἰρήνης ἐπικηρυκευσόμενον, τῷ ὄντι δὲ διοπτευσόμενον οἷα αὐτοῖς τὰ κατὰ Ρω- μαίων ἐξηρτύετο· ὃς ἐπανήκων ἐπήγγειλε μεγίστην ἔσεσθαι τοῦ ἔθνους διά τε Ιππικῶν καὶ πλοίμων στρατευμάτων τῆς Ῥωμαϊκῆς πολιτείας καταδρο- μήν. ῾Ο δὲ ἀκούσας ἑκάστῳ τῶν ἐν τῇ πόλει ὡς σε εἴ τις τῶν ἀναγκαίων εὐπορήσει ἐπὶ τριετή χρόν τον διαρκούντων αὐτῷ, μένειν, ὁ δὲ τούτων ὑστερῶν οὗ ἂν βούλοιτο ἀποτρέχειν. Τὰ δὲ τείχη τῆς πόλεως ἐπιμελέστερον καινίζει καὶ τὰ πολεμητήρια όργανα διασκευάζει, πλεῖστα δαπανήματα τῇ πόλει ἀποθέ μενος, καὶ ἑτέροις οἷς ἀνῆκε πρὸς πολεμίων ἔφοδον ταύτην κατοχυρώσας. Φήμης δὲ γενομένης ὡς ὁ τῶν Σαρακηνῶν στόλος ἀπὸ ᾿Αλεξάνδρου σε πόλεως ἐπὶ τὸν στο Φοίνικα παρεγένετο ναυπηγησίμης (10) ξυλής G κυπαρισσίνης σε ἕνεκεν, ἐκλέγεται σκάφη ταχυπλόϊ- μα, στρατόν τε ἐν αὐτοῖς ἐγκαταλέγει ἐκ τῶν τῆς χώρας τοῦ καλουμένου υψικίου, καὶ πρὸς τῇ νήσῳ τῇ Ρόδῳ ἀποστέλλει. Κἀκεῖσε ἀθροισθῆναι καὶ ἄλλα Ρωμαϊκά πλέϊμα συνέταξε. Τούτοις ἡγεμόνα έφε ίστησιν Ιωάννην διάκονον τῆς Μεγάλης Εκκλησίας καὶ τῶν δημοσίων φόρων λογιστὴν, ὃν λογοθέτην γενικὸν οἶδε καλεῖν ἡ συνήθεια, ὑπάρχοντα ἔμφρονά τε καὶ ἔμπειρον καθιστάμενον, ὅστις τὸν ἅπαντα παρέλαβε στόλον. Ος πρὸς τῇ Ρόδῳ γενόμενος καὶ τὰ ἐντεταλμένα ἀπαγγέλλων καταπειθεῖς εὕρισκε καὶ προθύμους πρὸς τὸν διάπλουν ὑπάρχοντας τους συνειλεγμένους ἅπαντας. Μόνοι δὲ οἱ παραγενόμενοι ναυπηγησίμων. • minant) imperatorem proclamat, eillemque Anasta- sii nomen imponit [an. 713 ]. Paucis inde diebus elapsis, Theodoro patricio ac Georgio oculos eruunt, huncque ipsum Thessalonicam in exsilium de- portant. A Philippici notarium (quem Latini a secretis no- At Anastasiņs totus in bellicas res incumbere cœpit, et ad earum administrationem duces ac præ- fectos quam plurimos constituit. Que 56 cum Sa- racenorum principi comperta førent, nova subinde consilia molitus adversus Romanos expeditionem comparat. Ad quem imperator Danielem patricium, urbis praefectumn, e Sinope, ubi tum morabatur, de- stinat, per speciem impetrandæ pacis, re ipsa autem ut omnem illius contra Romanos apparatum explo- raret. Qui reversus gentem illam cum ingenti equi- tatu classeque maxima parare. Romanorum in fines expeditionem nuntiat. Quibus auditis, imperator omnibus qui in urbe erant, qui quidem necessarios sumptus ad triennium haberent, mauendi potesta- tem facit, reliquis, quibus tantum non suppeteret, abire quoquo velint permittit. Ipse muros diligen- tius reficere, machinas ad bellum comparare, ne- cessarias omnes copias in urbe congerere, cæteris quibus contra hostium impetus opus erat muuire illam atque instruere. Interim cum jam rumor per- rebuisset Saracenorum classem cedendæ ad la vium fabricam cupressing materiae causa - Alexan- dria in Phoenicem trajicere, imperator expedita na- vigia colligens in ea contractum ex Obsequiana re gione exercitum imponit, et ad Rhodum insulam 'mittit : co reliquam Romanorum classem conve- nire jubet. Summæ deinde rei Joannem præficit Magna Ecclesia diaconum et curatorem publico- rum vectigalium, quem generalem logothetam ap- pellare vulgo solent, virum prudentem et 57 mul- tarum rerum experientia prelitum. flic universa classi præpositus cum Rhodum venisset, quæ in mandatis habebat exposuit. Ad hæc assentientibus omnibus et ad navigandum paratis, soli Obsequiani profectionem illam metuebant. Qui tandem seditione PETANI NOTÆ. Paulus Diaconus annum D Ubi Puucnirimum esse vult regionem illam ad quam Saraceni navigarunt. At ‹ Cum jam rumor percrebuisset Saracenorum clas- τυφλοῦσι Θεόδωρον τὸν πατρίκιον, ὡσαύτως καὶ τὸν ᾿Αναστάσιον. Ολίγων δὲ ἡμερῶν διελθουσῶν Γεώργιον, καὶ τοῦτον ἐξόριστον ἐν Θεσσαλονίκῃ πέμπουσιν.

col. 955–956page 474 of 529

PG 100:955του υψικίου στρατοῦ τὴν τοιαύτην ὁδοιπορίαν δεν δοίκεσαν. Στασιάζουσιν οὖν ἐξ αὐτοῦ, καὶ τὸν μὲν βασιλέα Αναστάσιον ἐδυσφήμουν, Ἰωάννην δὲ τὸν διάκονον ῥομφαίᾳ ἀναλίσκουσιν. Ἐντεῦθεν λοιπὸν οἱ στόλο: σκεδάννυνται, καὶ πρὸς τὰ οἰκεῖα ἀπέπλευσαν ἕκαστος. Αὐτοὶ δὲ ἐπὶ τὴν ἑαυτῶν ἀνιόντες καὶ πρὸς τὸ 'Αδραμύττιον γενόμενοι ἐκεῖας εὑρίσκουσι Θεοδόσιόν τινα όνομα, τῶν δημοσίων φόρων πράκτορα, ἀπράγμονα τινα καὶ ἰδιώτην τυγχάνοντα, καὶ πρὸς τὴν τῆς βασιλείας ἀξίαν προτρέπουσιν. Ὁ δὲ φυγάς Ο ᾤχετο καὶ εἰς ὄρος κατεκρύπτετο. Αὐτοὶ δὲ ἐπιδραμόντες καὶ βιασάμενοι βασιλέα τε αναγορεύουσι καὶ μεθ᾿ ἑαυτῶν ἄγουσι. Ταῦτα 'Αναστάσιος μεμαθηκώς τὸ μὲν Βυζάντιον ήδη προκατοχυρώσας ἐν τῇ πόλει Νικαίας τῆς κατά Βιθυνίαν ἐξέρχεται, κἀκεῖσε ἑαυτὸν κατασφαλίζεται Ὁ δὲ μετὰ Θεοδοσίου στρατός συλλαβὼν ἅπαντα τὸν τοῦ Ὀψικίου στρατὸν καὶ πλεῖστα σκάφη εμπορικά, καὶ κατὰ τὸ ἤδη καὶ πρόσθεν εἰρημένον παραθαλάσσια χωρίῳ Χρυσοπόλεως παραγίνεται. Ἐκεῖθεν τε ἐφ' ἑκάστου τοῖς ἐκ τῆς πόλεως πόλεμον προσέβαλεν, ἐπὶ μησί τε ἐξ τὰ τῆς μάχης διήρκεσε. Καὶ ὁ τοῦ Αναστασίου στόλος πρὸς τῷ νεωρίῳ τῆς πόλεως και λουμένῳ λιμένι καταίρει “, ὁ δὲ τοῦ Θεοδοσίου στο λος ἀδείας ἐπιλαβόμενος διαπορθμεύεται πρὸς τὰ Θρακῷα, καὶ τούτων ἐκράτησεν. Ἐπὶ προδοσία δέ τινας ὑποφθείραντες διὰ τῆς πύλης τῆς καλουμένης Βλαχερνῶν τὴν πόλιν εἷλον, καὶ νυκτὸς ἐπιγενομένης εἰς τοὺς οἴκους τῶν πολιτῶν εἰσδραμόντες μεγίστην αὐτοῖς βλάβην εἰργάσαντο. Τοὺς δὲ ἐν αὐτῇ ἄρχοντας ἅμα Γερμανῷ τῷ τηνικαῦτα ἱεράρχῃ τῆς π λεως ἀποστέλλει ὡς τὰ πεπραγμένα αὐτῷ πιο στωσόμενος οι ᾿Αναστασίῳ. Ὁ δὲ τούτους ήδη λόγον ᾔτησεν ὡς μήτε τι κακόν πάθῃ, καὶ τὸ μοναχικόν περιβαλόμενος σχῆμα πρὸς Θεοδόσιον ᾤχετο. Ο δὲ ἕτερον μηδὲν βλάψας κατὰ τὴν Θεσσαλονίκην ἐξέρι στον ἔπεμψεν. Ἐπεὶ οὖν πυκναὶ τῶν 68 βασιλέων ἐπαναστάσεις ἐγένοντο καὶ ἡ τυραννίς ἐκράτει, τά τε τῆς βασι λείας καὶ τῆς πόλεως κατημελεῖτο καὶ διέπιπτε πράγματα, ἔτι μὴν καὶ ἡ τῶν λόγων ἠφανίζετο παί δευσις καὶ τὰ τακτικὰ διελύετο. Ἐξ ὧν συνέβαινε καὶ τοὺς πολεμίους τῆς τῶν Ῥωμαίων κατατρέχειν ἀδεῶς πολιτείας, φόνοι τε πολλοὶ καὶ ἀπαγωγαὶ καὶ πόλεων ἁλώσεις. Εντεῦθεν καὶ οἱ Σαρακηνοί όρο μῶσι κατ' αὐτῆς τῆς βασιλευούσης, διὰ τῆς ἠπεί ρου στέλλοντες ἐκ διαφόρων ἐθνῶν τῶν ὑπὸ χεῖρα Ιππικά τε καὶ πεζικά στρατεύματα ἀριθμοῦ κρείτα τονα. Ωσαύτως καὶ στόλον πολὺν ἀπέστειλαν ἄχρι καὶ εἰς χιλίας ὀκτακοσίας ναῦς, ἡγεμόνα τούτων τινά καταστήσαντες Μουσαλμᾶν τῇ σφῶν διαλέκτω κα 60 κατήρει Γ, Γ. κατήρα οι πιστωσάμενος δι' αὐτῶν πιστωτόμενος. 68 πυκναὶ κατὰ τῶν;

του υψικίου στρατοῦ τὴν τοιαύτην ὁδοιπορίαν δεν δοίκεσαν. Στασιάζουσιν οὖν ἐξ αὐτοῦ, καὶ τὸν μὲν βασιλέα Αναστάσιον ἐδυσφήμουν, Ἰωάννην δὲ τὸν διάκονον ῥομφαίᾳ ἀναλίσκουσιν. Ἐντεῦθεν λοιπὸν οἱ στόλο: σκεδάννυνται, καὶ πρὸς τὰ οἰκεῖα ἀπέπλευ σαν ἕκαστος. Αὐτοὶ δὲ ἐπὶ τὴν ἑαυτῶν ἀνιόντες καὶ πρὸς τὸ 'Αδραμύττιον γενόμενοι ἐκεῖας εὑρίσκουσι Θεοδόσιόν τινα όνομα, τῶν δημοσίων φόρων πράκτορα, ἀπράγμονα τινα καὶ ἰδιώτην τυγχάνοντα, καὶ πρὸς τὴν τῆς βασιλείας ἀξίαν προτρέπουσιν. Ὁ δὲ φυγάς Ο ᾤχετο καὶ εἰς ὄρος κατεκρύπτετο. Αὐτοὶ δὲ ἐπιδρα μόντες καὶ βιασάμενοι βασιλέα τε αναγορεύουσι καὶ μεθ᾿ ἑαυτῶν ἄγουσι. Ταῦτα 'Αναστάσιος μεμαθηκώς τὸ μὲν Βυζάντιον ήδη προκατοχυρώσας ἐν τῇ πόλει Νικαίας τῆς κατά Βιθυνίαν ἐξέρχεται, κἀκεῖσε ἑαυτὸν κατασφαλίζεται Ὁ δὲ μετὰ Θεοδοσίου στρατός συλλαβὼν ἅπαντα τὸν τοῦ Ὀψικίου στρατὸν καὶ πλεῖστα σκάφη εμπορικά, καὶ κατὰ τὸ ἤδη καὶ πρόσθεν εἰρημένον παραθαλασ σία χωρίῳ Χρυσοπόλεως παραγίνεται. Ἐκεῖθεν τε ἐφ' ἑκάστου τοῖς ἐκ τῆς πόλεως πόλεμον προσέβαλεν, ἐπὶ μησί τε ἐξ τὰ τῆς μάχης διήρκεσε. Καὶ ὁ τοῦ Αναστασίου στόλος πρὸς τῷ νεωρίῳ τῆς πόλεως και λουμένῳ λιμένι καταίρει “, ὁ δὲ τοῦ Θεοδοσίου στο λος ἀδείας ἐπιλαβόμενος διαπορθμεύεται πρὸς τὰ Θρακῷα, καὶ τούτων ἐκράτησεν. Ἐπὶ προδοσία δέ τινας ὑποφθείραντες διὰ τῆς πύλης τῆς καλουμένης Βλαχερνῶν τὴν πόλιν εἷλον, καὶ νυκτὸς ἐπιγενομένης εἰς τοὺς οἴκους τῶν πολιτῶν εἰσδραμόντες μεγίστην αὐτοῖς βλάβην εἰργάσαντο. Τοὺς δὲ ἐν αὐτῇ ἄρχον τας ἅμα Γερμανῷ τῷ τηνικαῦτα ἱεράρχῃ τῆς π λεως ἀποστέλλει ὡς τὰ πεπραγμένα αὐτῷ πιο στωσόμενος οι ᾿Αναστασίῳ. Ὁ δὲ τούτους ήδη λόγον ᾔτησεν ὡς μήτε τι κακόν πάθῃ, καὶ τὸ μοναχικόν περιβαλόμενος σχῆμα πρὸς Θεοδόσιον ᾤχετο. Ο δὲ ἕτερον μηδὲν βλάψας κατὰ τὴν Θεσσαλονίκην ἐξέρι στον ἔπεμψεν. Ἐπεὶ οὖν πυκναὶ τῶν 68 βασιλέων ἐπαναστάσεις ἐγένοντο καὶ ἡ τυραννίς ἐκράτει, τά τε τῆς βασι λείας καὶ τῆς πόλεως κατημελεῖτο καὶ διέπιπτε πράγματα, ἔτι μὴν καὶ ἡ τῶν λόγων ἠφανίζετο παί δευσις καὶ τὰ τακτικὰ διελύετο. Ἐξ ὧν συνέβαινε καὶ τοὺς πολεμίους τῆς τῶν Ῥωμαίων κατατρέχειν ἀδεῶς πολιτείας, φόνοι τε πολλοὶ καὶ ἀπαγωγαὶ καὶ πόλεων ἁλώσεις. Εντεῦθεν καὶ οἱ Σαρακηνοί όρο μῶσι κατ' αὐτῆς τῆς βασιλευούσης, διὰ τῆς ἠπεί ρου στέλλοντες ἐκ διαφόρων ἐθνῶν τῶν ὑπὸ χεῖρα Ιππικά τε καὶ πεζικά στρατεύματα ἀριθμοῦ κρείτα τονα. Ωσαύτως καὶ στόλον πολὺν ἀπέστειλαν ἄχρι καὶ εἰς χιλίας ὀκτακοσίας ναῦς, ἡγεμόνα τούτων τινά καταστήσαντες Μουσαλμᾶν τῇ σφῶν διαλέκτω κα 60 κατήρει Γ, Γ. κατήρα οι πιστωσάμενος δι' αὐτῶν πιστωτόμενος. 68 πυκναὶ κατὰ τῶν; facta eo progressi sunt ut maledictis in Anastasium imperatorem conjectis Joannem ipsum diaconum gladio pereuerint. Ea re facta tota classis huc illuc que dissipata, singuli in patriam suam reversi sunt. At rebellium copiæ, dum et ipsæ quoque pa triam repetunt et ad Adramyttium applicant, illic forte Theodosium quemdam publicorum vectiga lium exactorem inveniunt, quietum hominem ac privatum, eumque ad capessendum imperium horu tantur. Ille fuga elapsus in monte delituit [an. 715]. Sed accurrentes illi ac vium inferentes imperatorem salutant ac secum perducunt. Ilire ubi Anastasius comperit, Byzantio munitio nibus firmato, Nicæa in Bithyniam profectus est. Ili omnibus se praesidiis instruxit. Interimn Theo dosii copiæ Obsequianum omnem exercitum ac mul tas negotiatorum naves occupant; moxque, ut paulo ante relatum est, ad maritimam stationem Chryso politanæ urbis applicant. Inde oppugnare eam ag gressi sex mensibus in obsidione persistunt. Quæ dum geruntur, Anastasii classis ad navale (id urbis portui nomen est) appellit. Theodosiana 58. vero classis liberam ea re facultatem nacta in Thraciam navigans eam provinciam obtinuit. Post hæc quo rumdam proditione, quos pretio corruperant, per portam quæ Blachernarum dicitur in urbem in gressi sunt. Tum sequenti nocte per civium domos grassati magnam iis vastitatem inferunt. Theodo sius porro urbanos omnes magistratus cum Ger mano patriarcha ab urbe dimittit, ut quae gesta erant ad Anastasium perferrent. Is accepta fide nihil se mali passurum, monachorum habitu vesti tus ad Theodosium se contulit, a quo nullo alio malo affectus Thessalonicam deportatus est. Dum assiduæ hunc in modum contra imperatores conjurationes exsistunt, dumque invalescente tyran mide imperii status ac rei publicæ negligitur ac paulatim in deterius prolabitur, una et litterarum studia restingui atque intercidere cœperunt, nec minus disciplina militaris pessumdari. Ita factum ut Romanum imperium bellis impune lacesseretur, ac cades passim promiscue et abductiones hominum et urbium eversiones ferent. [An. 716] Accessit ad ho rum malorum cumulum Saracenorum irruptio, qui contra regiam urbem terrestri expeditione facta infinitas equitum ac peditum copias ex subjectis sibi gentibus collegerant. Eodemque tempore clas sem ingentem mille octingentarum navium circiter Pelavius. P: corr. Petavius. Neque hic locus vitio caret. Legendum forte Magistratus omnes una cum Germano patriarcha Nicaeam deduci jubet, ut ¡¡s conspectis Anastasius captam esse Cpolim sci ret. Ita Theophanes (p. 523 C). Porro eodem hoc anno, Augusti 11, Germanus é Cyzico translatus fuerat. Hic fuit Anastasii finis, qui imperavit a. 1

col. 957–958page 475 of 529

PG 100:957λούμενον. Ταῦτα μαθόντες οι στρατιωτικοὶ καὶ πολιτικοὶ ἄρχοντες καὶ τὴν τοῦ Θεοδοσίου ἀπειρίαν, καὶ ὡς οὐχ ἱκανῶς ἔχει τὰ πρὸς τοὺς πολεμίους ἀντικαθ ἔστασθαι, ἐφίστανται αὐτῷ παραινοῦντες τὴν βασι λείαν παραιτήσασθαι καὶ ἀβλαβῶς ιδιωτεῦσαι. Καὶ αὐτὸς ὑπεχώρει, ἐνιαυτὸν ἕνα (18) ἐν τῇ βασιλείᾳ διαρκέσας. Εἶτα εἰς ψῆφον ἐληλυθότων τοῦ βασιλεύσοντος ᾑρέθη ο Λέων ὁ πατρίκιος (19), τηνικαῦτα στρατηγὸς ὢν τοῦ τῶν Ἀνατολικῶν λεγομένου στρα τοῦ. Καὶ ὡς ἦν ἔθος βασιλεῦσι, διὰ προπομπίου δου χῆς διὰ τῆς Χρυσῆς καλουμένης πύλης εἰς τὸ Βυζάντιον εἰσελαύνει, καὶ ἐν τῇ Μεγάλη Εκκλησίᾳ γενόμενος ἐκεῖσε· τὸν τῆς βασιλείας ἀνεδήσατο στέφανον. Ὁ δὲ τῶν Σαρακηνῶν λαὸς πλεῖστα τῶν Ῥωμαίων καθελών πολίσματα καταλαμβάνει τὴν Πέργαμον και λουμένην πόλιν, καὶ ἤδη τῆς πρὸς αὐτὴν πολιορκίας εἴχοντο. Καὶ ταύτην αἱροῦσιν ἐξ αἰτίας τοιᾶσδε· Εκ τινος δαιμονιακῆς (20) ἐπινοίας το οἱ τῆς πόλεως ἔνδον πρωτοτόκον κόρην λαβόντες εγκυμονοῦσαν καὶ ἤδη πρὸς τὸ τεκεῖν ἐγγίζουσαν, καὶ ταύτην τε ἀνε ἐτεμον καὶ τὸ ἐν αὐτῇ βρέφος ἄραντες ἐπὶ λέβητας ὕδατι ἐψοῦσιν, ἐφ᾽ οὗ οἱ πρὸς τὸ πολεμεῖν τοῖς ἐχε θροῖς παρεσκευασμένοι τας χειρίδας τῶν δεξιῶν χειρῶν κατεβάπτισαν. Ἐκεῖθέν τε τὰ ἐξ ὀργῆς τοῦ Θεοῦ κατελάμβανεν· αἱ γὰρ χεῖρες ἐφάπτεσθαι ὅπλου διείργοντο, καὶ ἀπρακτούντων οἱ πολέμιοι τὴν πόλιν εἷλον ἀμαχητί. Ἐκεῖθεν ἄραντες οἱ Σαρακηνοί πρὸς τῷ στενῷ τῆς ᾿Αβύδου καταλαμβάνουσι καὶ εἰς τὰ ἐπὶ Θράκης ἀντιπεραιοῦνται. Καὶ πλεῖστα ταύτης ελόντες πολίσματα ἐπὶ τὴν βασιλεύουσαν ἀφίκοντο, καὶ χάρακα ταύτῃ περιβάλλουσι, καὶ τῆς πολιορκίας εἴχοντο, τρισκαιδεκαμηνιαῖον χρόνον ἐν τῇ προσεδρίᾳ διανύσαντες, ἰδέας μηχανημάτων ὡς πλείστας προσενέγκαντες. Έν τούτῳ καταλαμβάνει καὶ ὁ τῶν Σαρακηνῶν στόλος, οὗ ἡγεῖτο Σολυμᾶν ὀνόματι Αράτων φωνῇ καλούμενος. Ἐν ᾧ δὲ τῶν ὑπὸ τὸ Βυζάν τον πόρων ἀνήγοντο, αἱ κατόπιν ἰοῦσαι ναῦς, οἷάπερ νωτοφυλακοῦσαι καὶ φόρτῳ πολλῷ βεβαρημέναι εκ τε στρατιωτῶν πλήθους καὶ ὅπλων, καὶ ἅμα μικροῦ 60 εὑρέθη Ρ. το δαιμονιακῆς αἰτίας (18) Ενιαυτὸν ἕνα. ιιι ϋμάτι χρόνων,

λούμενον. Ταῦτα μαθόντες οι στρατιωτικοὶ καὶ πο- λιτικοὶ ἄρχοντες καὶ τὴν τοῦ Θεοδοσίου ἀπειρίαν, καὶ ὡς οὐχ ἱκανῶς ἔχει τὰ πρὸς τοὺς πολεμίους ἀντικαθ ἔστασθαι, ἐφίστανται αὐτῷ παραινοῦντες τὴν βασι λείαν παραιτήσασθαι καὶ ἀβλαβῶς ιδιωτεῦσαι. Καὶ αὐτὸς ὑπεχώρει, ἐνιαυτὸν ἕνα (18) ἐν τῇ βασιλείᾳ διαρκέσας. Εἶτα εἰς ψῆφον ἐληλυθότων τοῦ βασιλεύ σοντος ᾑρέθη ο Λέων ὁ πατρίκιος (19), τηνικαῦτα στρατηγὸς ὢν τοῦ τῶν Ἀνατολικῶν λεγομένου στρα τοῦ. Καὶ ὡς ἦν ἔθος βασιλεῦσι, διὰ προπομπίου δου χῆς διὰ τῆς Χρυσῆς καλουμένης πύλης εἰς τὸ Βυζάν τιον εἰσελαύνει, καὶ ἐν τῇ Μεγάλη Εκκλησίᾳ γενόμε- νος ἐκεῖσε· τὸν τῆς βασιλείας ἀνεδήσατο στέφανον. Ὁ δὲ τῶν Σαρακηνῶν λαὸς πλεῖστα τῶν Ῥωμαίων καθελών πολίσματα καταλαμβάνει τὴν Πέργαμον και λουμένην πόλιν, καὶ ἤδη τῆς πρὸς αὐτὴν πολιορκίας εἴχοντο. Καὶ ταύτην αἱροῦσιν ἐξ αἰτίας τοιᾶσδε· Εκ τινος δαιμονιακῆς (20) ἐπινοίας το οἱ τῆς πόλεως ἔνδον πρωτοτόκον κόρην λαβόντες εγκυμονοῦσαν καὶ ἤδη πρὸς τὸ τεκεῖν ἐγγίζουσαν, καὶ ταύτην τε ἀνε ἐτεμον καὶ τὸ ἐν αὐτῇ βρέφος ἄραντες ἐπὶ λέβητας ὕδατι ἐψοῦσιν, ἐφ᾽ οὗ οἱ πρὸς τὸ πολεμεῖν τοῖς ἐχε θροῖς παρεσκευασμένοι τας χειρίδας τῶν δεξιῶν χειρῶν κατεβάπτισαν. Ἐκεῖθέν τε τὰ ἐξ ὀργῆς τοῦ Θεοῦ κατελάμβανεν· αἱ γὰρ χεῖρες ἐφάπτεσθαι ὅπλου διείργοντο, καὶ ἀπρακτούντων οἱ πολέμιοι τὴν πόλιν εἷλον ἀμαχητί. Ἐκεῖθεν ἄραντες οἱ Σαρακηνοί πρὸς τῷ στενῷ τῆς ᾿Αβύδου καταλαμβάνουσι καὶ εἰς τὰ ἐπὶ Θράκης ἀντιπεραιοῦνται. Καὶ πλεῖστα ταύτης ελόντες πολίσματα ἐπὶ τὴν βασιλεύουσαν ἀφίκοντο, καὶ χάρακα ταύτῃ περιβάλλουσι, καὶ τῆς πολιορκίας εἴχοντο, τρισκαιδεκαμηνιαῖον χρόνον ἐν τῇ προσεδρίᾳ διανύσαντες, ἰδέας μηχανημάτων ὡς πλείστας προσ- ενέγκαντες. Έν τούτῳ καταλαμβάνει καὶ ὁ τῶν Σα- ρακηνῶν στόλος, οὗ ἡγεῖτο Σολυμᾶν ὀνόματι Αρά- των φωνῇ καλούμενος. Ἐν ᾧ δὲ τῶν ὑπὸ τὸ Βυζάν τον πόρων ἀνήγοντο, αἱ κατόπιν ἰοῦσαι ναῦς, οἷάπερ νωτοφυλακοῦσαι καὶ φόρτῳ πολλῷ βεβαρημέναι εκ τε στρατιωτῶν πλήθους καὶ ὅπλων, καὶ ἅμα μικροῦ 60 εὑρέθη Ρ. το δαιμονιακῆς αἰτίας (18) Ενιαυτὸν ἕνα. ιιι ϋμάτι χρόνων, A miserant, duce Musalmano: ita enim gentili euu lingua vocabant. Quibus rebus cognitis, tam militiæ præfecti quam civiles magistratus, cum Theodo- sii 59 imperitiam animadverterent neque tantis hostium viribus sustinendis parem esse scirent, instare atque hortari cœperunt ut imperio sese ab- dicaret ac tuto se in ordinem cogi pateretur. Nec conditionem abnuit ille, sed anno imperii vertente sponte se abdicavit. Inde de successore deligendo consilium ineunt, ac tum forte Leo patricius obla- tus est, Orientalibus copiis ea tempestate præfe- ctus. Hic igitur, ut imperatores solent, solemni pompa susceptus Aurea porta Byzantium ingreditur, atque in Majore Ecclesia imperatoriam coronam accipit. [An.717.] At Saraceni multis Romanorum oppidis eversis, Pergamum insuper occupant; quam cum ali- quandiu obsedissent, hanc ob causam in suam pote- statem redigunt. Oppidani furore quodam mali de- monis correpti prægnantem puellam, quæ tum pri- mum uterum ferebat, jam vicinam partui conse- cant, ac detractum utero fetum in aquæ caldario percoquunt; dehinc milites omnes dextræ manus digitos in vas illud immergunt. Verum tam immane facinus repente divina ira consequitur: nam neque manus contrectare arma potuerunt, et cessantibus illis, hostes urbe sine praelio potiti sunt. Hinc pro- fecti Saraceni ad fauces Abydi atque in Thraciam postremo delati sunt. Nec pancis illic oppidis sub- actis, regiam ad urbem contendunt. Quam cum operibus cinxissent, tredecim 60 totos menses in obsidione persistunt, et varia ad eam machinarum genera comparant. Inter hæc Saracenorum classis advenit, cujus dux erat Solyman Arabice dictus. Ac dum postremo naves Byzantii fretum superant et a tergo sequuntur, utpote magna militum vi at- que armorum onustæ, dumque levi aura reflante et adverso maris impetu repellente tardius navigant, imperator, ea re animadversa, piremes conscendit, et per mediam classem elapsus numero circiter viginti succendit. Galeræ uaves ad Thracium Bos VARIÆ LECTIONES. lemma nota Pelavianæ. An ἐπιπνοίας? de annorum quibus imperavit numero, non eadem

col. 959–960page 476 of 529

PG 100:959Α πνεύματος ἀντιπνεύσαντος καὶ τοῦ ῥεῖθρου, εἰς τοῦ - πίσω άγεσθαι βιαζομένου, σχολαιότερον ἐπέπλεον. Ταύτας ὁ βασιλεὺς θεασάμενος διήρεσιν ἐπιβὰς καὶ διέκπλους ποιησάμενος πυρὶ κατέφλεξεν, ούσας τὸν ἀριθμὸν εἴκοσι. Ὁ δὲ λοιπὸς ἅπας στόλος τῷ Θρᾳκικῷ προσπλεύσας Βοσπόρῳ τῷ λιμένι τῷ καλουμένῳ Σωσθενείῳ προσορμίζεται, καὶ αὐτοῦ διεχείμαζεν. Ἐν ᾧ συμβέβηκε χειμῶνα μέγιστον γενέσθαι, ώστε μηδαμῶς γῆν ὀρθῆναι ἐκ πληθύος τῆς κατενεχθείσης χιόνος ἄχρις εἰς τὰς ἑκατὸν ἡμέρας· ἐξ οὗ πλῆθος οὐκ ὀλίγον τι ἀνδρῶν τε καὶ ἵππων καὶ καμήλων καὶ λοιπῶν ζώων ἀπέβαλον. Ἔαρος δὲ ἐπιγενομένου ἐπι καταλαμβάνει καὶ ἕτερος τῶν Σαρακηνῶν στύλος πλεῖστος ἐξ Αἰγύπτου, οὗ ἡγεῖτο Σοφιάν όνομα ἄρ χων, φόρτον ἄγων ἐν αὐτῷ σίτου τε πλείστου καὶ όπλων. Ολίγου δὲ διελθόντος χρόνου καὶ ἕτερος ἐφ ίσταται στόλος ἐκ τῶν περὶ Ἀφρικὴν ἀναχθεὶς, ὅπλων τε πολλῶν καὶ δαπανημάτων καταγέμων, οὗ ὑπῆρ χεν ἡγεμὼν έξιδος Σαρακηνών το όνομα. Οὗτοι, ὡς φασι, τὴν ἐκ τοῦ ἐσκευασμένου παρὰ Ῥωμαίοις πυρὸς ὑφορώμενοι βλάβην, τὸν οὖν το Βυζάντιον πή ρον ἀπογνόντες τοῖς πρὸς Βιθυνίαν μέρεσι προσο έσχον, ὁ μὲν πρὸς τὸν καλούμενον λιμένα Καλού ἀγροῦ, ὁ δὲ πρὸς ταῖς ἀκταῖς τοῦ τι λεγομένου Σα τύρου. Οἱ δ' ἐν αὐτοῖς εἰσπλέοντες Αιγύπτιοι νυκτὸς τοὺς ἐνεστηκότας λέμβους τῶν νηῶν εἰσβάντες πρὸς τὸ Βυζάντιον ἧκον καὶ τὸν βασιλέα εὐφήμουν. Εφ' οἷς ἀναθαρσήσας ὁ βασιλεὺς πυρφόρους ναῦς κατὰ τῶν τοιούτων στόλων ἐξέπεμψε, καὶ πάσας αὐτῶν τὰς ναῦς ἐνέπρησεν. Ἐκεῖθεν λαφυραγωγήσαντες καὶ ἐκ τῶν ὑπαρχόντων αὐτοῖς ὅπλων καὶ δαπανημάτων καταφορτισθέντες πρὸς βασιλέα ὑπέστρεφον. Τούτῳ τῷ χρόνῳ Σέργιος ὁ πατρίκιος, ὁ τῆς Σικε λίας στρατηγὸς, καὶ οἱ τὰ Ἑσπέρια οἰκοῦντες, τὰ περὶ τὰς ῥῖνας ἐκτεμών, ὑπερορίαις παρέπεμψε. Σέργιος δὲ, τῆς ἑαυτοῦ σωτηρίας λόγον αἰτήσας, πρὸς τὸν Παῦ λον ἐκομίσθη. Εντεῦθεν τὰ τῆς Ἑσπέρας πράγματα ἐν εἰρήνῃ καὶ ἡσυχίᾳ κατέστη. τὸ Βυζάντιον καὶ τὸν βασιλέα ἀπογνόντες τῆς γενι μένης τῶν πολεμίων χάριν κατ' αὐτῶν ἐφόδου, ίδιον στέφουσι βασιλέα τῶν ὑπηρετῶν τινα Σεργίου Βασί λειον τοὔνομα, υἱὸν γεγονότα Γρηγορίου τὸ ἐπίκλην Ονομαγούλου, Τιβέριον αὐτὸν ὀνομάσαντες. Τοῦτο ἀκηκοὼς ὁ βασιλεὺς Παῦλον τὸν πατρίκιον στρατηγὸν Σικελίας προβάλλεται, ἅτε πιστὸν καὶ οἰκεῖον ὑπάρ χοντα καὶ τακτικῶν ἔμπειρον, καὶ πρὸς Βασίλειον ἐκπέμπει. Οὗτινος ἐκεῖσε καταλαβόντος Σέργιος φυγὰς ἐκεῖθεν οἴχεται καὶ πρὸς Λογγοβάρδους γίνει ται. Παῦλος δὲ ἐν τν τῇ νήσῳ λαόν περιαθροίσας τὰ βασιλέως ἀναγινώσκει γράμματα, δι' ὧν εἰς πίστωσιν ἐλθόντες τόν τε βασιλέα εὐφήμησαν καὶ Βασί λειον καὶ τοὺς ὑπ' αὐτοῦ προχειρισθέντας ἄρχοντας δεσμίους αὐτῷ παραδεδώκασιν. Ὁ δὲ, τούτους παρα λαβὼν Γεώργιόν τινα καὶ ἑτέρους ἀνεῖλε, καὶ τούτων τὰς κεφαλὰς πρὸς τὸν βασιλέα ἀνέπεμψε, τοὺς δὲ ἄλλους σὺν πληγαῖς καὶ ἀἰκίαις πολλαῖς, ὧν δὲ καὶ Μετὰ τοῦτο τίκτεται υἱὸς τῷ βασιλεῖ, ἐν ὠνόμασε Κωνσταντίνον. Πεντεκαιδεκάτῃ δὲ τοῦ ἐπεισιόντος (21)

porum advecte ad Sustlienium portum "applicant, et ibidem hiemant. Quo tempore tam aspera vis hiemis fuit, ut præ niviam copia centenis diebus · videri terra non potuerit. Ex quo Saraceni hominum atque equoruin, camelorum item ac jumentorum in- gentein nunerum amittunt. Insequente vere [an. 718] altera rursum ex Ægypto classis appulit Sophiano duce, frumenti atque armorum copiam ingentem advehens ; ac paulo post alia rursum ex Africa cum armorum apparatu atque annona submissa est, cui lezidus quidam Saracenus imperabat. Hi cuin paratum a Romanis, ut ferant, ignem atque incendium metuerent, Byzantii freto ob trajiciendi desperationem relicto ad Bythiniam applicant, 61 atque alter Pulchri -agri, alter Satyri portum capit. Ægyptii vero, qui una cum iis navigabant, Β noctu lembis' qui navibus adhærebant conscensis, Byzantium confugiunt, et imperatoris nomen faustis acclamationibus prosequuntur. Quibus rebus ani- matns imperator incendiarias naves adversus illas classes immittit, atque universas igne consumit. Ex quo ingentibus spoliis ditati, iHorum armis ac commeatu in suas naves imposito, ad imperatorem redeunt. Per idem tempus Sergius patricius, Siciliæ dux, et qui in Occidente erant, ignari quæ ad Byzantium C acciderant, atque imperatoris rebus in tanta ho- stium incursione desperatis, quemdam ex appari- tione Sergii imperatorem constituunt, Gregorii co- gnomento, Onomaguli filium, quem, mutato nomine, Tiberium appellant. His auditis, imperator Paulum patricium Siciliæ præficit, quem fiðum sibi et con- junctum habebat ac rei bellicæ peritum, eumque contra Basilium mittit. Hujus adventu Sergius ad Longobardos confugit. At Paulus insularibus con- gregatis 'imperatoris epistolas legit; quibus con- firmati imperatori feliciter acclamantes, Basilium et electos ab eo magistratus vinctos offerunt. Pau- lus, Georgio quodam et aliis interfectis, eorum ca- pita ad imperatorem mittit, cæteros 60 verberi- bus atque ignominiis affectos, nonnullos etiam am- putatis naribus, extra fines imperii relegat. Sergius, accepta fide, adl Paulum reversus est. Iude pacatus D in Occidente status rerum ac tranquillitas fuit. Secundum hæc imperatori filius nascitur, cui Constantini nomen imposuit. Decima quinta inse- VARIÆ LECTIONES. PETAVII NOTÆ. Α πνεύματος ἀντιπνεύσαντος καὶ τοῦ ῥεῖθρου, εἰς τοῦ - πίσω άγεσθαι βιαζομένου, σχολαιότερον ἐπέπλεον. Ταύτας ὁ βασιλεὺς θεασάμενος διήρεσιν ἐπιβὰς καὶ διέκπλους ποιησάμενος πυρὶ κατέφλεξεν, ούσας τὸν ἀριθμὸν εἴκοσι. Ὁ δὲ λοιπὸς ἅπας στόλος τῷ Θρα κικῷ προσπλεύσας Βοσπόρῳ τῷ λιμένι τῷ καλουμένῳ Σωσθενείῳ προσορμίζεται, καὶ αὐτοῦ διεχείμαζεν. Ἐν ᾧ συμβέβηκε χειμῶνα μέγιστον γενέσθαι, ώστε μηδαμῶς γῆν ὀρθῆναι ἐκ πληθύος τῆς κατενεχθείσης χιόνος ἄχρις εἰς τὰς ἑκατὸν ἡμέρας· ἐξ οὗ πλῆθος οὐκ ὀλίγον τι ἀνδρῶν τε καὶ ἵππων καὶ καμήλων καὶ λοιπῶν ζώων ἀπέβαλον. Ἔαρος δὲ ἐπιγενομένου ἐπι καταλαμβάνει καὶ ἕτερος τῶν Σαρακηνῶν στύλος πλεῖστος ἐξ Αἰγύπτου, οὗ ἡγεῖτο Σοφιάν όνομα ἄρ χων, φόρτον ἄγων ἐν αὐτῷ σίτου τε πλείστου καὶ όπλων. Ολίγου δὲ διελθόντος χρόνου καὶ ἕτερος ἐφ ίσταται στόλος ἐκ τῶν περὶ Ἀφρικὴν ἀναχθεὶς, ὅπλων τε πολλῶν καὶ δαπανημάτων καταγέμων, οὗ ὑπῆρ χεν ἡγεμὼν έξιδος Σαρακηνών το όνομα. Οὗτοι, ὡς φασι, τὴν ἐκ τοῦ ἐσκευασμένου παρὰ Ῥωμαίοις πυρὸς ὑφορώμενοι βλάβην, τὸν οὖν το Βυζάντιον πή ρον ἀπογνόντες τοῖς πρὸς Βιθυνίαν μέρεσι προσο έσχον, ὁ μὲν πρὸς τὸν καλούμενον λιμένα Καλού ἀγροῦ, ὁ δὲ πρὸς ταῖς ἀκταῖς τοῦ τι λεγομένου Σα τύρου. Οἱ δ' ἐν αὐτοῖς εἰσπλέοντες Αιγύπτιοι νυκτὸς τοὺς ἐνεστηκότας λέμβους τῶν νηῶν εἰσβάντες πρὸς τὸ Βυζάντιον ἧκον καὶ τὸν βασιλέα εὐφήμουν. Εφ' οἷς ἀναθαρσήσας ὁ βασιλεὺς πυρφόρους ναῦς κατὰ τῶν τοιούτων στόλων ἐξέπεμψε, καὶ πάσας αὐτῶν τὰς ναῦς ἐνέπρησεν. Ἐκεῖθεν λαφυραγωγήσαντες καὶ ἐκ τῶν ὑπαρχόντων αὐτοῖς ὅπλων καὶ δαπανημάτων καταφορτισθέντες πρὸς βασιλέα ὑπέστρεφον. Τούτῳ τῷ χρόνῳ Σέργιος ὁ πατρίκιος, ὁ τῆς Σικε λίας στρατηγὸς, καὶ οἱ τὰ Ἑσπέρια οἰκοῦντες, τὰ περὶ τὰς ῥῖνας ἐκτεμών, ὑπερορίαις παρέπεμψε. Σέργιος δὲ, τῆς ἑαυτοῦ σωτηρίας λόγον αἰτήσας, πρὸς τὸν Παῦ λον ἐκομίσθη. Εντεῦθεν τὰ τῆς Ἑσπέρας πράγματα ἐν εἰρήνῃ καὶ ἡσυχίᾳ κατέστη. τὸ Βυζάντιον καὶ τὸν βασιλέα ἀπογνόντες τῆς γενι μένης τῶν πολεμίων χάριν κατ' αὐτῶν ἐφόδου, ίδιον στέφουσι βασιλέα τῶν ὑπηρετῶν τινα Σεργίου Βασί λειον τοὔνομα, υἱὸν γεγονότα Γρηγορίου τὸ ἐπίκλην Ονομαγούλου, Τιβέριον αὐτὸν ὀνομάσαντες. Τοῦτο ἀκηκοὼς ὁ βασιλεὺς Παῦλον τὸν πατρίκιον στρατηγὸν Σικελίας προβάλλεται, ἅτε πιστὸν καὶ οἰκεῖον ὑπάρ χοντα καὶ τακτικῶν ἔμπειρον, καὶ πρὸς Βασίλειον ἐκπέμπει. Οὗτινος ἐκεῖσε καταλαβόντος Σέργιος φυγὰς ἐκεῖθεν οἴχεται καὶ πρὸς Λογγοβάρδους γίνει ται. Παῦλος δὲ ἐν τν τῇ νήσῳ λαόν περιαθροίσας τὰ βασιλέως ἀναγινώσκει γράμματα, δι' ὧν εἰς πίστω σιν ἐλθόντες τόν τε βασιλέα εὐφήμησαν καὶ Βασί λειον καὶ τοὺς ὑπ' αὐτοῦ προχειρισθέντας ἄρχοντας δεσμίους αὐτῷ παραδεδώκασιν. Ὁ δὲ, τούτους παρα λαβὼν Γεώργιόν τινα καὶ ἑτέρους ἀνεῖλε, καὶ τούτων τὰς κεφαλὰς πρὸς τὸν βασιλέα ἀνέπεμψε, τοὺς δὲ ἄλλους σὺν πληγαῖς καὶ ἀἰκίαις πολλαῖς, ὧν δὲ καὶ Μετὰ τοῦτο τίκτεται υἱὸς τῷ βασιλεῖ, ἐν ὠνόμασε Κωνσταντίνον. Πεντεκαιδεκάτῃ δὲ τοῦ ἐπεισιόντος (21)

col. 961–962page 477 of 529

PG 100:961μηνὸς Αὐγούστου πάντα τά τε ἱππικὰ καὶ πλόιμα τῶν Σαρακηνῶν· ἐκστρατεύματα τῆς βασιλευούσης ἀπεχώρουν, πλείστας ναῦς ἀποβαλόντες υπό τε ζάλης καὶ ἀνέμων ἀγρίων καταληφθείσας, καὶ πολλῶν μὲν εἰς τὰς νήσους ἄχρι καὶ εἰς Κύπρον σκεδασθεισῶν, ἑτέρων δὲ καὶ αὐτάνδρων τῷ βυθῷ παραδοθεισῶν. Αρτέμιος δὲ ἐν Θεσσαλονίκῃ ἐξόριστος ὢν πάλιν πειρᾶται τῆς βασιλείας επικρατήσειν, καὶ ἐπεχείρει τοιάδε πράττειν· Γράφει πρὸς Σισίννιον πατρίκιον τὸ ἐπίκλην Ῥενδάκιον, πρὸς τῇ τῶν Βουλγάρων διατρίβοντα χώρα παρὰ βασιλέως τηνικαῦτα ἀποσταλέντα ὡς ἂν συμμαχίαν παρ' αὐτῶν κατὰ τῶν Σαρακηνῶν λήψοιτο, ὅπως αὐτῷ τὰ κατὰ γνώμην συμπράξειεν, ἀναπείσοι δὲ καὶ Βουλγάρους συνεργήσειν αὐτῷ. Ὁ δὲ τοῦτο ὑπέσχετο. Γράφει δὲ καὶ πρὸς Νικήταν τὸν μάγιστρον τὸ ἐπίκλην Ξυλινίτην, ἐν Κωνσταντινου- Β πόλει ὑπάρχοντα, ἔτι δὲ καὶ πρὸς Ἰσώην πατρίκιον καὶ τοῦ λεγομένου βασιλικού υψικίου ἡγεμόνα, καὶ Θεοδόσιον (22) τὸν πρώτιστον τῶν βασιλικῶν γραμ ματέων καθ' οὓς ἐβασίλευε χρόνους γενόμενον, και Νικήταν ἐπίκλην "Ανθρακα ἄρχοντα τειχῶν, παλαιᾶς φιλίας ἀναμιμνήσκεσθαι, καὶ ἑτοίμους εἶναι συντρέχειν αὐτῷ καὶ τὴν πόλιν ἀνοιγνύναι καὶ ὡς βασιλέα ὑποδέχεσθαι. Τὰ γραφέντα οὖν εὐθὺς τῷ βασιλεῖ δια γινώσκεται, καὶ τοὺς τὰ γράμματα δεξαμένους χειροῦται καὶ πληγαῖς αἰκίζεται, καὶ αὐτοὶ ὁμολογοῦσι. Καὶ Νικήτα μὲν τοῦ τὴν ἀξίαν μαγίστρου καὶ Θεο κτίστου τὰς κεφαλὰς ἐξέτεμε, τοὺς δὲ ἄλλους οὐ μια κρῶς αἰκισάμενος καὶ δημεύσας ἐξορίαις ἀπέπεμψεν. Αρτέμιος δὲ ἅμα Σισιννίῳ τῷ πατρικίῳ καὶ τοῖς Βουλγάροις μέχρις Ηρακλείας καταλαμβάνει, σὺν αὐτοῖς δὲ καὶ ἅπερ ἦγον” ἐν Θεσσαλονίκῃ ἀκάτια· μονόξυλα δὲ αὐτοὶ προσαγορεύουσι. Γράφει δὲ Βουλγάροις ὁ βασιλεὺς ὡς τὴν εἰρήνην μᾶλλον ἀσπά σοιντο καὶ τοὺς ἐχθροὺς προδοῖεν. Οἱ δὲ εἰς ἀπολογίαν κατέστησαν συγγνώμην αἰτήσαντες καὶ τὰ πρὸς εἰρήνην ὑπισχνούμενοι. Καὶ τὸν μὲν 'Αρτέμιον σὺν τῷ ἀρχιερεῖ Θεσσαλονίκης καὶ ἄλλους πλείστους δε σμώτας πρὸς βασιλέα πέμπουσι, καὶ Σισιννίου τοῦ πατρικίου τὴν κεφαλὴν ἐκτεμόντες ὡσαύτως στέλλουσιν, οὕτως τε πρὸς τὴν ἑαυτῶν ἀπεχώρουν. Αρτέμιον δὲ σὺν τῷ ἀρχιεπισκόπῳ παραλαβὼν ἐν τῷ λεγομένῳ Κυνηγίῳ ἀπέτεμεν. Ἱππικὴν δὲ ἅμιλλαν ἐπιτελέσας τῶν ἀποτμηθέντων τὰς κεφαλὰς διὰ τοῦ Ιπποδρομίου ἐπὶ κοντῷ ἀνηρτημένας " εξεπόμπευε. αὐτῶν ἐκτεμὼν καὶ δημεύσας ὑπερορίαις κατεδί Ταῦτα οὖν καταπραξάμενος προσκαλεῖται Γερματο παρέπεμψεν ; 1 Γ. εἶχον Petavius. πρώτιστος τῶν βασιλικῶν γραμματέω... Τοὺς δὲ ἄλλους πάντας αἰκισάμενος καὶ τὰς ῥῖνας κασε.

μηνὸς Αὐγούστου πάντα τά τε ἱππικὰ καὶ πλόιμα τῶν Σαρακηνῶν· ἐκστρατεύματα τῆς βασιλευούσης ἀπεχώρουν, πλείστας ναῦς ἀποβαλόντες υπό τε ζάλης καὶ ἀνέμων ἀγρίων καταληφθείσας, καὶ πολλῶν μὲν εἰς τὰς νήσους ἄχρι καὶ εἰς Κύπρον σκεδασθεισῶν, ἑτέρων δὲ καὶ αὐτάνδρων τῷ βυθῷ παραδοθεισῶν. Αρτέμιος δὲ ἐν Θεσσαλονίκῃ ἐξόριστος ὢν πάλιν πειρᾶται τῆς βασιλείας επικρατήσειν, καὶ ἐπεχείρει τοιάδε πράττειν· Γράφει πρὸς Σισίννιον πατρίκιον τὸ ἐπίκλην Ῥενδάκιον, πρὸς τῇ τῶν Βουλγάρων διατρί βοντα χώρα παρὰ βασιλέως τηνικαῦτα ἀποσταλέντα ὡς ἂν συμμαχίαν παρ' αὐτῶν κατὰ τῶν Σαρακηνῶν λήψοιτο, ὅπως αὐτῷ τὰ κατὰ γνώμην συμπράξειεν, ἀναπείσοι δὲ καὶ Βουλγάρους συνεργήσειν αὐτῷ. Ὁ δὲ τοῦτο ὑπέσχετο. Γράφει δὲ καὶ πρὸς Νικήταν τὸν μάγιστρον τὸ ἐπίκλην Ξυλινίτην, ἐν Κωνσταντινου- Β πόλει ὑπάρχοντα, ἔτι δὲ καὶ πρὸς Ἰσώην πατρίκιον καὶ τοῦ λεγομένου βασιλικού υψικίου ἡγεμόνα, καὶ Θεοδόσιον (22) τὸν πρώτιστον τῶν βασιλικῶν γραμ ματέων καθ' οὓς ἐβασίλευε χρόνους γενόμενον, και Νικήταν ἐπίκλην "Ανθρακα ἄρχοντα τειχῶν, παλαιᾶς φιλίας ἀναμιμνήσκεσθαι, καὶ ἑτοίμους εἶναι συντρέ χειν αὐτῷ καὶ τὴν πόλιν ἀνοιγνύναι καὶ ὡς βασιλέα ὑποδέχεσθαι. Τὰ γραφέντα οὖν εὐθὺς τῷ βασιλεῖ δια γινώσκεται, καὶ τοὺς τὰ γράμματα δεξαμένους χει- ροῦται καὶ πληγαῖς αἰκίζεται, καὶ αὐτοὶ ὁμολογοῦσι. Καὶ Νικήτα μὲν τοῦ τὴν ἀξίαν μαγίστρου καὶ Θεο κτίστου τὰς κεφαλὰς ἐξέτεμε, τοὺς δὲ ἄλλους οὐ μια κρῶς αἰκισάμενος καὶ δημεύσας ἐξορίαις ἀπέπεμ- ψεν. Αρτέμιος δὲ ἅμα Σισιννίῳ τῷ πατρικίῳ καὶ τοῖς Βουλγάροις μέχρις Ηρακλείας καταλαμβάνει, σὺν αὐτοῖς δὲ καὶ ἅπερ ἦγον” ἐν Θεσσαλονίκῃ ἀκά- τια· μονόξυλα δὲ αὐτοὶ προσαγορεύουσι. Γράφει δὲ Βουλγάροις ὁ βασιλεὺς ὡς τὴν εἰρήνην μᾶλλον ἀσπά σοιντο καὶ τοὺς ἐχθροὺς προδοῖεν. Οἱ δὲ εἰς ἀπολο- γίαν κατέστησαν συγγνώμην αἰτήσαντες καὶ τὰ πρὸς εἰρήνην ὑπισχνούμενοι. Καὶ τὸν μὲν 'Αρτέμιον σὺν τῷ ἀρχιερεῖ Θεσσαλονίκης καὶ ἄλλους πλείστους δε σμώτας πρὸς βασιλέα πέμπουσι, καὶ Σισιννίου τοῦ πατρικίου τὴν κεφαλὴν ἐκτεμόντες ὡσαύτως στέλ- λουσιν, οὕτως τε πρὸς τὴν ἑαυτῶν ἀπεχώρουν. Αρ- τέμιον δὲ σὺν τῷ ἀρχιεπισκόπῳ παραλαβὼν ἐν τῷ λεγομένῳ Κυνηγίῳ ἀπέτεμεν. Ἱππικὴν δὲ ἅμιλλαν ἐπιτελέσας τῶν ἀποτμηθέντων τὰς κεφαλὰς διὰ τοῦ Ιπποδρομίου ἐπὶ κοντῷ ἀνηρτημένας " εξεπόμπευε. αὐτῶν ἐκτεμὼν καὶ δημεύσας ὑπερορίαις κατεδί Ταῦτα οὖν καταπραξάμενος προσκαλεῖται Γερμα- το παρέπεμψεν ; 1 Γ. εἶχον Petavius. πρώτιστος τῶν βασιλικῶν γραμματέω... A quentis mensis Augusti Saracenorum equitatus omnis et classis ab urbe discedit, amissis navibus quamplurimis, quas tempestas ac ventorum impe tus disjecerat. Harum quædam per insulas dispersa ad Cyprum usque dissipatæ sunt, aliæ cum omni supplemento demnersæ. Interim Artemius Thessalo- nicæ exsulans de occupando rursum. imperio nova consilia molitur; quod hunc in modum aggressus est. Datis ad Sisinnium patricium cognomento Rhendacium literis, qui tum forte apud Bulgaros erat auxilii contra Saracenos impetrandi causa, ab imperatore missus, huic igitur per litteras suadet ut se conatibus suis adjutorem præberet, sed et Bulgaros in consilii societatem pelliceret; quæ om- nia uti postularat facturum se esse promittit. Ea- dem de re ad Nicetam magistrum cognomento Xy linitem Cpolim scribit, necnon ad Isoen patricium .. imperatorii Obsequii præfectum, et ad Theodosium notariorum quo imperabat tempore primicerium · · factum, itemque adl Nicetam cognomento Antura- cem murorum præfectum. Quibus litteris pro ve- teri familiaritate rogat siþi ut mature subsidie esse velint, 63 atque urbem aperiant, ac pro impera- tore se récipiant. His omuibus ad imperatorem perlatis, quotquot eas litteras acceperant, compre bensi et flagellis affecti. Nec illi factum inficiati sunt, Ergo Niceta magistro et Theoclisto capita præci- duntur. Cæteri male multati et proscripti extra fines imperii relegantur. Artemius cum Sisinuio patricio et Bulgaris Heracliam pervenit cum lembis, quos Thessalonicam subduxerant, quæ illi monoxyla vo- cant. Imperator scriptis, litteris Bulgaros admonet ut bello pacem anteponant et hostes suos sibi in poteslatem tradant. Illi, ad excusationem conversi, veniam deprecantur et pacem firmam fore polli- centur. Mox Artemium cum Thessalonicæ præsule aliosque plurimos vinctos ad imperatorem mittunt, una cum Sisinnii patricii capite, quod ei præcide- rant ; atque ita in patriam reversi sunt. Iniperator Artemium et archiepiscopum in potestatem habens, ambobus in Cynegio caput amputari jubet, tum equestri spectaculo dato earumdem capita conto suspensa per Hippodromum traduci, Reliquos, om- .. nes verberibus casos naribus amputatis et publica- tis bonis relegat. D [An. 720.] Hæc ubi facta, Germanum patriarcham VARIA LECTIONES. Theophanes Theocristum hunc tribunis prætorianis æquati; alii domestici, qui Τοὺς δὲ ἄλλους πάντας αἰκισάμενος καὶ τὰς ῥῖνας κασε.

col. 963–964page 478 of 529

PG 100:963νηνός. Επί τινα χρόνον τῆς πολιορκίας εχόμενοι, τέλος ἄπρακτοι ἀπεπέμποντο. Α νὸν τὸν τηνικαῦτα ἀρχιερέα πέμπτη και εικάδι (25) τοῦ Μαρτίου μηνός, τῆς τρίτης Ινδικτιῶνος, τῇ σω τηρίῳ τοῦ Χριστοῦ ἀναστάσει, ἐν τῷ τριβουναλίω λεγομένῳ Δεκαεννέα ἀκκουβίτων (94), στέφει τὸν το υἱὸν Κωνσταντῖνον εἰς βασιλέα. Οἷον δὲ κατὰ τοὺς χρόνους (25) ἐκείνους περὶ τὰς νήσους τῆς τε θήρας καὶ Θηρασίας καλουμένας συμβέβηκεν, αἳ πρὸς τῷ Κρητικῷ πελάγει κείνται, παρ ραδραμεῖν οὐκ ἄξιον. θέρους ὥρας ἐνεστηκυίας συν ηνέχθη τὸν θαλάττιον βυθὸν πλεῖστον ὅτι καπνώδη ἀτμὸν ἐξερεύγεσθαι, ἐξ οὗ ἐπὶ πολὺ πυκνουμένου τοῦ ἀέρος πῦρ ἐξαφθῆναι, καὶ μετὰ τὸ πῦρ λίθους συ στῆναι, ἑνωθῆναί τε τῇ γῇ ν τῇ Ἱερᾷ καλουμένῃ νέο σῳ (26), ἣν δὴ καὶ αὐτήν φασι τῷ ὁμοίῳ τρόπῳ τοῦ βυθίου ἀναδοθῆναι χώρου, καθάπερ καὶ τὰς ῥηθείσας λόγος θήραν καὶ Θηρασίαν νήσους. Τῷ ἀπείρῳ δὲ πλήθει τῶν ἀναδιδομένων λίθων ἀνὰ πᾶσαν κατεστα ρέσθαι τὴν ἐκείνην οι θάλασσαν, ενθένδε τε ἀφικέσθαι ἄχρις ᾿Αβύδου καὶ τῆς ᾿Ασιάτιδος παραθαλασσίου. Ὑπεκκαίεσθαι δὲ τὸ προσπελάζον ῥεῖθρον ὡς μηδὲ θιγγάνειν αὐτοῦ τινα ἱκανῶς ἔχειν. Ταῦτά φασιν ἀκούσαντα τὸν βασιλέα ὑπολαμβάνειν θείας ὀργῆς εἶναι μηνύματα, καὶ ἥτις αἰτία ταῦτα κεκίνηκε διασκέπτεσθαι. Ἐντεῦθεν λοιπὸν κατὰ τῆς εὐσεβείας ἵσταται καὶ τῶν ἱερῶν εἰκονισμάτων μετ λετᾷ τὴν καθαίρεσιν ὡς ἐκ τῶν τούτων ἱδρύσεώς τε καὶ προσκυνήσεως γεγονέναι οιόμενος τὸ τεράστιο, κακῶς εἰδώς. Ἐκδιδάσκειν δὲ τὸν λαὸν τὸ οἰκεῖον ἐπεχείρει δόγμα. Πολλοὶ γοῦν τὴν ὕβριν τῆς Ἐκκλησίας ἀπωλοφύροντο. Διὸ δὴ καὶ οἱ τὴν Ελλάδα καὶ τὰς Κυκλάδας νήσους οἰκοῦντες οὐ προσιέμενοι τὸ δυσσέβημα πρὸς τὸν βασιλέα διαστασιάζουσι, καὶ πλεῖστον στόλον ἀθροίσαντες Κοσμᾶν τοὔνομα ἐφ' ἑαυτοῖς βασ σιλεύουσι. Τῶν δὲ περὶ αὐτὸν ἀρχόντων τις ᾿Αγαλλια νὸς ὄνομα, ταῦτα θεασάμενος καὶ τῆς σωτηρίας αὐτ τοῦ ἀπογνούς, σὺν τῇ πανοπλίᾳ ἑαυτὸν τῷ βυθῷ παρ έδωκε. Κοσμᾶς δὲ (27) καὶ ἕτερός τις Στέφανος συλληφθέντες τὰς κεφαλὰς ἀπετμήθησαν. Τῷ δὲ ἐπιγενομένῳ θέρει πάλιν ἱππικὰ στρατεύο ματα τῶν Σαρακηνῶν πλεῖστα τῆς Ῥωμαίων ἀρχῆς κατέθεον, ὧν ἡγοῦντο 'Αμέρας καὶ Μαυΐας ὀνομαζί μενοι Σαρακηνοί· καὶ καταλαμβάνουσι πρὸς τὴν προ καθεζομένην τῆς Βιθυνίας πόλιν Νίκαιαν καλουμέ το στέφει τε τόν τῇ γῇ τὴν γῆν (τὴν ἐκ τῶν λίθων συστᾶσαν); ἑστέφθη Κωνσταντῖνος ὑπὸ Λέοντος τοῦ πατρὸς αὐτ (21) Δεκαεννέα ἀκκουβίτων. "Ωστε τὰ ἐξ ἔθους γενόμενα ἄριστα 10' οι ἐκεῖσε? an ἐκείνη;

accersens quinta et vicesima Martii mnensis, indictione 3, ipso die salutifera Christi Resurrectionis, 64 in tribunali quod Novemdecim accubitorum dicitur, Constantinum Glium imperatorem coronat. Neque vero prætereundum est, quid ad Theram et Therasiam Cretici maris insulas sub idem tem- pus acciderit. Nam ineunte æstate fumidæ et opacæ nebulæ vis ingens e profundo maris erupit, ex qua longe lateque densalus aer in ignem exarsil, quem lapideæ moles subseculæ cum liera (quam vocant) insula coaluerunt. Hanc insulam, ut et ambas illas quas diximus, Theram ac Therasiam, eodeni modo ex alto emersisse ferunt [an. 726]. Cæterum tanta fuit erumpentium lapidum copia, ut totum illud mare consterneret, indeque Abydum usque et Asiatici lit - Β toris oram ejiceretur. Quorum etiam lapidum ardore, quoquo delati erant, ita maris unda concaluerat ut ne admotis quidem manibus sustineri posset. His, ut aiunt, acceptis imperator haud dubia di vinæ iræ indicia reputans, quibus de causis exci- tata essent anxius cogitabat. Ex quo demum de oppugnanda religione ac sacris imaginibus ever- tendis consilium cepisse dicitur, quasi ob earum collocationem et adorationem tanta illa prodigia con- tigissent, perperam omnino istud interpretatus ; atque etiam populum ad suam sententiam traducere conatus est. Quamobrem plerique calumnitatem Ec- clesiæ lugebant [an. 727]. Αt qui per Græciam el Cycladas 65 habitabant, dogma impium exsecrati, al imperatore deficiunt, maximaque classe comparata Cosmam sibi imperatorem prafciunt.Quod dum Agal- lianus quidam ex illius ducibus animadvertit, plane de ejus salute despèrans, ut erat armatus, se in profundum maris immittit. Cosmas una cum Ste- phano comprehensi et capite truncati sunt. Inde æstate sequenti rursum Saracenorum equites in Romanorum fines incursionem faciunt, Amera et Mavia ducibus. Qui, ad Nicæam Bithyniæ metropo- lin positis castris, aliquanto tempore obsidione tent ita, re infecta demum reversi sunt. νηνός. Επί τινα χρόνον τῆς πολιορκίας εχόμενοι, τέλος ἄπρακτοι ἀπεπέμποντο. Α νὸν τὸν τηνικαῦτα ἀρχιερέα πέμπτη και εικάδι (25) τοῦ Μαρτίου μηνός, τῆς τρίτης Ινδικτιῶνος, τῇ σω τηρίῳ τοῦ Χριστοῦ ἀναστάσει, ἐν τῷ τριβουναλίω λεγομένῳ Δεκαεννέα ἀκκουβίτων (94), στέφει τὸν το υἱὸν Κωνσταντῖνον εἰς βασιλέα. Οἷον δὲ κατὰ τοὺς χρόνους (25) ἐκείνους περὶ τὰς νήσους τῆς τε θήρας καὶ Θηρασίας καλουμένας συμ- βέβηκεν, αἳ πρὸς τῷ Κρητικῷ πελάγει κείνται, παρ ραδραμεῖν οὐκ ἄξιον. θέρους ὥρας ἐνεστηκυίας συν ηνέχθη τὸν θαλάττιον βυθὸν πλεῖστον ὅτι καπνώδη ἀτμὸν ἐξερεύγεσθαι, ἐξ οὗ ἐπὶ πολὺ πυκνουμένου τοῦ ἀέρος πῦρ ἐξαφθῆναι, καὶ μετὰ τὸ πῦρ λίθους συ στῆναι, ἑνωθῆναί τε τῇ γῇ ν τῇ Ἱερᾷ καλουμένῃ νέο σῳ (26), ἣν δὴ καὶ αὐτήν φασι τῷ ὁμοίῳ τρόπῳ τοῦ βυθίου ἀναδοθῆναι χώρου, καθάπερ καὶ τὰς ῥηθείσας λόγος θήραν καὶ Θηρασίαν νήσους. Τῷ ἀπείρῳ δὲ πλήθει τῶν ἀναδιδομένων λίθων ἀνὰ πᾶσαν κατεστα ρέσθαι τὴν ἐκείνην οι θάλασσαν, ενθένδε τε ἀφικέσθαι ἄχρις ᾿Αβύδου καὶ τῆς ᾿Ασιάτιδος παραθαλασσίου. Ὑπεκκαίεσθαι δὲ τὸ προσπελάζον ῥεῖθρον ὡς μηδὲ θιγγάνειν αὐτοῦ τινα ἱκανῶς ἔχειν. Ταῦτά φασιν ἀκούσαντα τὸν βασιλέα ὑπολαμβάνειν θείας ὀργῆς εἶναι μηνύματα, καὶ ἥτις αἰτία ταῦτα κεκίνηκε διασκέπτεσθαι. Ἐντεῦθεν λοιπὸν κατὰ τῆς εὐσεβείας ἵσταται καὶ τῶν ἱερῶν εἰκονισμάτων μετ λετᾷ τὴν καθαίρεσιν ὡς ἐκ τῶν τούτων ἱδρύσεώς τε καὶ προσκυνήσεως γεγονέναι οιόμενος τὸ τεράστιο, κακῶς εἰδώς. Ἐκδιδάσκειν δὲ τὸν λαὸν τὸ οἰκεῖον ἐπ- εχείρει δόγμα. Πολλοὶ γοῦν τὴν ὕβριν τῆς Ἐκκλησίας ἀπωλοφύροντο. Διὸ δὴ καὶ οἱ τὴν Ελλάδα καὶ τὰς Κυκλάδας νήσους οἰκοῦντες οὐ προσιέμενοι τὸ δυσσέ βημα πρὸς τὸν βασιλέα διαστασιάζουσι, καὶ πλεῖστον στόλον ἀθροίσαντες Κοσμᾶν τοὔνομα ἐφ' ἑαυτοῖς βασ σιλεύουσι. Τῶν δὲ περὶ αὐτὸν ἀρχόντων τις ᾿Αγαλλια νὸς ὄνομα, ταῦτα θεασάμενος καὶ τῆς σωτηρίας αὐτ τοῦ ἀπογνούς, σὺν τῇ πανοπλίᾳ ἑαυτὸν τῷ βυθῷ παρ έδωκε. Κοσμᾶς δὲ (27) καὶ ἕτερός τις Στέφανος συλ- ληφθέντες τὰς κεφαλὰς ἀπετμήθησαν. Τῷ δὲ ἐπιγενομένῳ θέρει πάλιν ἱππικὰ στρατεύο ματα τῶν Σαρακηνῶν πλεῖστα τῆς Ῥωμαίων ἀρχῆς κατέθεον, ὧν ἡγοῦντο 'Αμέρας καὶ Μαυΐας ὀνομαζί μενοι Σαρακηνοί· καὶ καταλαμβάνουσι πρὸς τὴν προ καθεζομένην τῆς Βιθυνίας πόλιν Νίκαιαν καλουμέ το στέφει τε τόν τῇ γῇ τὴν γῆν (τὴν ἐκ τῶν λίθων συστᾶσαν); ἑστέφθη Κωνσταντῖνος ὑπὸ Λέοντος τοῦ πατρὸς αὐτ (21) Δεκαεννέα ἀκκουβίτων. "Ωστε τὰ ἐξ ἔθους γενόμενα ἄριστα 10' οι ἐκεῖσε? an ἐκείνη;

col. 965–966page 479 of 529

PG 100:965Μετὰ δὲ ταῦτα ὁ βασιλεὺς ἀγροίζει πλεῖστον λαὺν, τῆς πόλεως περὶ τὰ βασίλεια, καὶ συγχαλεῖ τὸν τότε τῆς πόλεως ἀρχιερέα Γερμανὸν, καὶ συγγράφειν" (38) χατὰ τῆς καθαιρέσειως τῶν εἰκόνων τῶν ἁγίων ἢνάγχκαζεν, Ὃ δὲ παρῃτεῖτο καὶ τὴν ἱερωσύνην ὁπέδαλεν, λέγωνώς Άνευ εἰκουμενικῆς συνόδου ἔγγραφον τος στιν οὐκ ἐκτίθεμαι, 'Εχεῖθεν ἐπὶ τὸν πατρικὸν οἶκον γειόμενος αὐτοῦ τὼν τῆς ζωῆς βιοτεύων διοτέλεσς χρόνον, Μετ' αὐτὸν δὲ προχειρίζονται ἀρχιερέα λναστάσιον, κληρικὸν τῆς Μεγάλης Ἐχχλησίας τυγχάνοντα, Ἔξ ἐκείνου τοίνυν πολλοὶ τῶν εὐσεθούντων, ὅσοι τῷ βασιλείῳ οὐ συνετίθεντο δόγμντι, τιμωρίας πλείστας καὶ αἰκισμοὺς ὑπέμενον, Ἐν ᾧ δὲ οὕτω ταῦτα ἐπράττετο, ἐχπέμπει ὁ βασιλεὺς πρὸς τὸν τοῦ ἔθνους τῶν Χαξάρων ἡγούμενον, χαὶ τὴν αὐτοῦ θυγατέρα μεταπέμπεται καὶ τῷ υἱῷ Κωνσταντίνῳ εἰς γυναῖχα κατηζγύησε, Χρένου δὲ μεταξὺ (39) παρελθόντος σεισμὸς ἐνσχέπτει χατὰ τὸ μυζάντιον, μεθ' οὗ χαὶ πόλεσιν ἑτέραις καὶ χώροις ἰσχυρῶς ἐπιφύεται. Καὶ ἤδη ἄλλους τε πολλοὺς οἴ-- χοὺς χαὶ ἱεροὺς ναοὺς χαὶ στοὺς ἀθρόως ἐπιχαταθάλλει, ἐχ πρώτων βάθρων αὐτῶν ἔστιν οὖς τούτων ἀνατρέψατ, χαὶ τὸν θεῖον ναὸν" ὃν τῆς ἁγίας Εἰρήνης ἐπώνυμον καλοῦσι χατέσεισεν, ὃς πλησιαίτατα τῆς Μεγάλης Ἐκαλησίας ἴδρυται. λεθ᾽ ὃν χαὶ ὁ Αρχαδίου τοῦ πάλαι Ῥωμαίων τὰ σχῆπτρα ἰθύνουτος ἀνδριὰς, ὃς κατὰ τὸν λεγόμενον Ξηρόλοφον"ῖ καῇὑπερῦς τοῦ γλυφαίου ἵδρυται χίονο;, κατὰ γῆς ἄνω- . ψϑΝς. ον" ὦ νον, τὰ δ... μππλχῶν τρλ,-"5 Λέων δὲ μετὰ" τέσσαρα καὶ εἴκοσι (50) ἔτη τῆς βασιλείας μεταλλάττει τὸν βίον ὑδέρῳ χαλεπῷ περιπεσὼν, διάδοχον δὲ τῆς ἀρχῆς (51) τὸν υἱὸν Κωνσταντῖνον χαταλιμπάνει. ᾿Αρτάθαζος (53) δὲ, ὃ; γαμ.- Θρὸς Κωνσταντίνου ἐπ’ ἀδελφῇ ὑπῆρχεν, ἅμα τῷ περιόντι 5 λαῷ (στρατηγὸς δὲ τοῦ Ὀψιχίου λαοῦ ἐτύγχανεν), καὶ τοῖς δυσὶν υἱέσιν, ὧν ὁ μὲν ἕτερος Νιχήτας θάτερος δὲ Νικηφύρος ἐκέχλητο, χατὰ τὸ λεγόμενον τοῦ Δορυλαίου πεδίον ηὐλίζετο. Καὶ δὴ πυραυνίδα εὐθὺς κατ᾽ αὐτοῦ μελετᾷ, τὸν τοῦ πενθερηῦ ὑάνατον πυθόμενος " καὶ ὄρχοι; τὸν ὑπὸ χεῖρα κατεδέσμει λαὸν αὐτῷ μὲν εὔνουν ἔσεσθαι, ἕτερον δὲ εἰς βασιλέα μὴ δέχεσθαι, Κωνσταντῖνος δὲ, τῆς βασι- EC MO EET aer e enr eer rn we rn vao RU — apre hn e RETI eH WE CN ERE TIN ETC TT cy ἔῤῥιπτο, Διέμεινε δὲ τὰ τοῦ σάλου ἄχοι zai εἰς ἐνιαυτὸν ὅλον" διὸ πλεῖστοι τῆς πόλεως προϊόντες καὶ ἔξω τειχῶν αὐλιξόμενοι εἰς καλύδα: χατέμενον.

Μετὰ δὲ ταῦτα ὁ βασιλεὺς ἀγροίζει πλεῖστον λαὺν, τῆς πόλεως περὶ τὰ βασίλεια, καὶ συγχαλεῖ τὸν τότε τῆς πόλεως ἀρχιερέα Γερμανὸν, καὶ συγγράφειν" (38) χατὰ τῆς καθαιρέσειως τῶν εἰκόνων τῶν ἁγίων ἢνάγ- χκαζεν, Ὃ δὲ παρῃτεῖτο καὶ τὴν ἱερωσύνην ὁπέδαλεν, λέγωνώς Άνευ εἰκουμενικῆς συνόδου ἔγγραφον τος στιν οὐκ ἐκτίθεμαι, 'Εχεῖθεν ἐπὶ τὸν πατρικὸν οἶκον γειόμενος αὐτοῦ τὼν τῆς ζωῆς βιοτεύων διοτέλεσς χρόνον, Μετ' αὐτὸν δὲ προχειρίζονται ἀρχιερέα λνα- στάσιον, κληρικὸν τῆς Μεγάλης Ἐχχλησίας τυγχά- νοντα, Ἔξ ἐκείνου τοίνυν πολλοὶ τῶν εὐσεθούντων, ὅσοι τῷ βασιλείῳ οὐ συνετίθεντο δόγμντι, τιμωρίας πλείστας καὶ αἰκισμοὺς ὑπέμενον, Ἐν ᾧ δὲ οὕτω ταῦτα ἐπράττετο, ἐχπέμπει ὁ βασι- λεὺς πρὸς τὸν τοῦ ἔθνους τῶν Χαξάρων ἡγούμενον, χαὶ τὴν αὐτοῦ θυγατέρα μεταπέμπεται καὶ τῷ υἱῷ Κωνσταντίνῳ εἰς γυναῖχα κατηζγύησε, Χρένου δὲ μεταξὺ (39) παρελθόντος σεισμὸς ἐνσχέπτει χατὰ τὸ μυζάντιον, μεθ' οὗ χαὶ πόλεσιν ἑτέραις καὶ χώροις ἰσχυρῶς ἐπιφύεται. Καὶ ἤδη ἄλλους τε πολλοὺς οἴ-- χοὺς χαὶ ἱεροὺς ναοὺς χαὶ στοὺς ἀθρόως ἐπιχατα- θάλλει, ἐχ πρώτων βάθρων αὐτῶν ἔστιν οὖς τούτων ἀνατρέψατ, χαὶ τὸν θεῖον ναὸν" ὃν τῆς ἁγίας Εἰρή- νης ἐπώνυμον καλοῦσι χατέσεισεν, ὃς πλησιαίτατα τῆς Μεγάλης Ἐκαλησίας ἴδρυται. λεθ᾽ ὃν χαὶ ὁ Αρ- χαδίου τοῦ πάλαι Ῥωμαίων τὰ σχῆπτρα ἰθύνουτος ἀνδριὰς, ὃς κατὰ τὸν λεγόμενον Ξηρόλοφον"ῖ καῇ- ὑπερῦς τοῦ γλυφαίου ἵδρυται χίονο;, κατὰ γῆς ἄνω- . ψϑΝς. ον" ὦ νον, τὰ δ... μππλχῶν τρλ,-"5 Λέων δὲ μετὰ" τέσσαρα καὶ εἴκοσι (50) ἔτη τῆς βασιλείας μεταλλάττει τὸν βίον ὑδέρῳ χαλεπῷ περι- πεσὼν, διάδοχον δὲ τῆς ἀρχῆς (51) τὸν υἱὸν Κων- σταντῖνον χαταλιμπάνει. ᾿Αρτάθαζος (53) δὲ, ὃ; γαμ.- Θρὸς Κωνσταντίνου ἐπ’ ἀδελφῇ ὑπῆρχεν, ἅμα τῷ περιόντι 5 λαῷ (στρατηγὸς δὲ τοῦ Ὀψιχίου λαοῦ ἐτύγχανεν), καὶ τοῖς δυσὶν υἱέσιν, ὧν ὁ μὲν ἕτερος Νιχήτας θάτερος δὲ Νικηφύρος ἐκέχλητο, χατὰ τὸ λεγόμενον τοῦ Δορυλαίου πεδίον ηὐλίζετο. Καὶ δὴ πυραυνίδα εὐθὺς κατ᾽ αὐτοῦ μελετᾷ, τὸν τοῦ πενθε- ρηῦ ὑάνατον πυθόμενος " καὶ ὄρχοι; τὸν ὑπὸ χεῖρα κατεδέσμει λαὸν αὐτῷ μὲν εὔνουν ἔσεσθαι, ἕτερον δὲ εἰς βασιλέα μὴ δέχεσθαι, Κωνσταντῖνος δὲ, τῆς βασι- EC MO EET aer e enr eer rn we rn vao RU — apre hn e RETI eH WE CN ERE TIN ETC TT cy ἔῤῥιπτο, Διέμεινε δὲ τὰ τοῦ σάλου ἄχοι zai εἰς ἐνιαυτὸν ὅλον" διὸ πλεῖστοι τῆς πόλεως προϊόντες καὶ ἔξω τειχῶν αὐλιξόμενοι εἰς καλύδα: χατέμενον. jo [AnTil.] Leo quarto et vicesimo imperii sui anno €x aqua intereute moritur, Constantino filio succes- sore imperii relicto. Artabazus vero imperatoris geuer ( Constantini is sororem in matritionio labe bit) eum iis qui de populo superfuerant ( erat enim Obsequianorum dux) ae duebus filiis 877. Niceta et Nieephoro in Dorylai eampo stationem habebat. Hie, audita soceri morie, de invadenda tyrannide consilium capit. Quare popalum omnem quem in poiestate habebat sacramento adigit, fidos sibi ae benevolos fore , uec alierum imperatorem recepla- ros. Constantinus, simnl atque imperii compos (actus €81, cum deleeta. exercitus parte extra urbem in Mesh üb sabia 6 pauaccts &lpolzse cActozov Anby Jens cepi nk Pasinsun, xal auyyaiet civ vóss vis máhsng Appia spuaviy, xa soyypégew!t (28) ask she eatutpisens xy elrivuy Oy &tuy tyát- xotew,'O Gb x pyestvo x aiv isprosóvny $ni6xiev, Aiyovdg "Aveo elzougsvuttis cvviboo frypugus mi- avo obx. Ext gan, "Eoellsy Bc hv macpuihy otov evissvos abeo) zh» vhs Duo Qucedey Ricdlegs ytbies. Mez absby 0$ cpoyevpitoreat hpytspet Ava srásey, xmgud vhs Meydkns "Exaknaiag suyyá- vovsa. E& bxsivoo voyvy zoo cy eicsüi su, dox cip Bxcüslip ob suvesileveo Doyuom, ttyopizs coelaens ual abxtsuobs bnipssov, DITE Aebg mph; vbw voQ iüvou; t&v Xafápmw $ycupsvo), seh vk abseU Üvyacigz prvamipmetoi qoi c vl Kuws:sysbup elg yuvalum wa:nfyUqss. Xpivou 0h pesa (39) mapeh0óvsos etsybs Evaificeet xoti eb But&vstov, aU ob xot misiv iefpaig xoi yiópatg loyupüs bmigie:ai, Ka fig AXloug «s maXlobg ob- xoog xal legoüs waüg xa szohe üphtog imtuxva- 63a, ix mobsuy Báüpuy abc Éaztv ob; sud áuztpiyxz, xaX shy Ürloy vabw** Ov vs lag Eipi- vac Emvuuoy zakoUai waxictoie, lg mimafvaa ^ie Meqdomz "Exzksfag Üpusot. Meü 0v xat 6 "Ap- xabio vo) mda: "Pupaluw và extera Uivouzng Gvhpiz, Üg watk iw Xiybpsvsy Enpilogov"! xaf- Ünso0s vo3 yhugaiou lüpusat xíow:, xazk yz lva-

col. 967–968page 480 of 529

Protheoria

PG 100:967λείας χρατήσας, ἀπόμοιράν τινα στρατοῦ ἐπιλεξάμενο; τῆς πόλεως ἔξεισι, καὶ τὸ πεδίον ὃ Κράσος (55) προσαγορεύεται καταλαμβάνει, καὶ ᾿Αρταθάζῳ ἐσῆμαϊνεν ἔχειν πρὸς αὐτὸν, ὡς ἂν ἅμα τῶν πολεμίων χάριν βουλεύσοιντο. Ὁ δὲ ἤδη ὥρμα καὶ βουλῆς ἕνεχεν, ἀλλὰ καὶ τῆς βασιλείας αὐτὸν καθαιρήσων. Κωνσταντῖνος ὃὲ, τὰ τῆς τυραννίδος πυθόμενος, χοὶ Βέσερον (5) τὴν ἀξίαν πατρίχιον προσυπαντήσαντα Ὁ χαὶ τῷ ξίφε! τῶν ἀντιπάλων πεσόντα αἰσθόμενος, χαὶ ὡς τὸ βασιλικὸν ἐσκευασμένους στρατόπεδον εἰσιδὼν αὐτὸν", πρὸς τῇ χώρᾳ ᾿Ανατολικῶν "" καλουμένῃ φυγὰς ἐνθένδε ἀπιὼν τὴν σωτηρίαν τὴν ἑαυτοῦ περιἐποιήσατο, Καὶ αὐτοὶ εὐνοϊκῶς ὑποδεξάμενοι ἐνωμόποὺς αὐτῷ συνθήκας δεδώχεσαν ὡς μέχρις αἵματος ὑπὲρ αὐτοῦ ὀνελέσθαι τὸν κίνδυνον, καὶ ᾿Αρτάθαζον Ἰ αἰσχρῶς δυσφη μοὔντες καθύδριζον. Μτταστέλλονται Ὁ γοῦν χαὶ Σισίννιον τὸν πατρίκιον σύμφρονα χαθίστων ἅμα τῷ ὑπ᾽ αὐτὸν στρατηγουμένῳ τῶν Θρᾳκησίων λεγομένῳ "» λαῷ, καὶ ἅπαντες κατὰ ᾿Αρταθάζου ὁμῶς ἐχώρουν. Θεοφάνης ὃὲ ὃν Μονώτιον ἐκάλουν, τὴν τοῦ μαγίστρου ἀξίαν διέπων αὶ τὴν βασιλέως χρείαν εἰς Βυζάντιον ἀποπληρῶν, ᾿Αρταδάζῳ προσετίθετο χαὶ βασιλέα ἀνεχήρυττε, καὶ Βυζαντίους ἀνέπειθεν ὡς Κωνστανεῖνος τεθνήχειν, Τὸν δὲ υἱὸν Νικηφόρον τοὔνομα κατὰ τὴν Θράκην τότε στρατηγοῦντα μεταπέμπεται, καὶ σὺν τῷ περὶ αὐτὸν στρατῷ πρὸς φυλακὴν τῆς πόλεως ἐγγαθίστησι, Τῶν βασιλικῶν δὲ ὑπηρετῶν οὺς μὲν ἀπετύφλου "5, οὖς ὃὲ καὶ ἑτέρως χατήχιζε, Καὶ ᾿Αρτάδαζος εὐθὺς τῷ συνόντι ἅμα λαῷ ς τῇ πόλε: ἐφίσταται, καὶ αὐτίκα τῶν ἁγίων ἀνέστη τὰ ὁ Ἐρὰ ἀπεικονίσματα, Τούτου δὲ κατόπιν ἰὼν Κωνσταντῖνος τὴν Χρυσόπολιν καλουμένην χαταλαμδάνει" ἐπίνειον ὃὲ τοῦτο ἀντικρὺ Βυζαντίου πρὸς τῇ τΑσιάτιδι γῇ διαχείμενον, Κἀνταῦθα βραχὺν διατρίψας χρόνον ὑπιενόστει, καὶ τιρὸς τὴν πόλιν ἣν ᾿Αμορίαν χαλοῦσι διεχείμαζε, Τῷ δὲ ἑξῆς ἐπιγενομένῳ ἐνιαυτῷ κὰν ἕτερον τῶν υἱῶν Νικήταν στρατηγὸν τοῦ χαλουμένου τῶν ᾿Αρμενιαχῶν στρατοῦ ᾿Αρτάδαζος ἀποστέλλει, τὸν δ' αὖ ἕτερον Νικηφόρον εἰς βασιλέα στέφει, ᾿Επιστρατεύει δὲ κατὰ τῆς τῶν ᾿Ασιανῶν χώρας, καὶ τὰ ἔχείνης χωρία ἐπημαίνετο Ἴ πικρῶς. Κἄτα ἐπιτίθεται Κωνσταντῖνος καὶ πρὸς τὰς Σάρβεις ὑπαντιάζει, πολέμῳ τε αὐτῷ συμμίξας κραταιῶς ἐτροπώσστο, τόν τε ὑπόντα λαὸν δουλωπάμενος τὴν Ὁ τε ὑποῦσαν αὐτοῖς ἀποσχευὴν εἰσποιησάμενος ᾿Αρτάθαζος δὲ φυγὰς πρὸς τὴν πόλιν ΚΚύζιχον καταλαδὼν, κἀκεῖθεν ἀποπλεύσας ἐπὶ τὸ Βυζάντιον ᾧχετο. Νυτὴς τὰς δὲ ὁ αὐτοῦ υἱὸς κατὰ Κωνσταντίνου τὴν ὀρμὴν ἐποιεῖτο. Ὁ ὃ πρός τὶ χωρίον αὐτῷ μάχῃ προσῦαχὼν, Μωδρινὴν τῇ ἐπιχωρίῳ φωνῇ προπαγορευύμες

czmpum eui Crasso nomen est egreditur, simulque A Apytibazo mandat nb ad se veniat, quo inler se de prepulsando hoste deliberent. Nec minus ille sua sponte maturabat, ut et consilio interesset et. eum imperio privaret, luterim Constantinus, audita ty- rannidis fama, eum insuper Viserum patricium in oecursu ipso a contraria faelione peremptun esse cognovisset, quie more imperatori exercitus instru- eta veuiebal, propere digressus ae saluli consolens ad Orientalium regionem confugit, qui bumaniler eum excipientes com jurejurando iidem insuper obstringunt, se ad mortem usque nullum pro co periculum esse detreetataros. Mox contumeliosas in Artabazum voces ac convicia jaclant. Ad haec Sisin- nium patricium cum Thraeensibus copiis , quibus prüerat, ad suas partes pertraliunt , collatisque in wnum viribus, contra Artabazum proeedunt, Nam Tbeoplaues cognomento Monolius , qui magisterii dignitatem. gerebat eL Byzantii imperatoris partes. agebat, ad Artabazum. defecerat, eumque G8 et imperatorem salutaverat, el. Dyzantiis persuuserat Conslantiunur esse mortuum. dem Nieepborum filium, qui tutu jn. Thracia copias regebat , ad sese advocal et ad urbis eustodiam eum Lis quos secum habebat militibus disponit : qui ex officio imperato- ris erant, partit eweitale, partim aliis pcenis ac contumeliis affieit, Artabazus interim. eum suis ad nrbem aeeedit, eujus adventu sanetorum imagines illico restitute suut, Hunc pone secutus Constanti- nus Chrysopolin occupat , navale ex adverso Cpolis in Asia posituui. Ubi paululum «commoratus regre- ditur, et ad urbem. Amoriam liemal. Auno inse- quenti Artabazus alterum e filiis Nicetam Armenio- ram ducem inittit, Nicephorum vero imperatorem coronal. Ipse in Asiam cum copiis trajicit, quam cum poprlationibus infestam haberet, Constautinus obviam ei ad Sardes oceurrit; et signis collatis longe superior fuit. Ita exercitu illius in potestate redacto, ounibus quoque impedimentis politus est. Artabazus Cyzieum primo , inde Cpolim fuga petiil. Nicetas ejus filius aciem in Constantinum convertit, «qui ad Mudrimam commisso pralio Nicetam eum magua inilitum strage vietum in fugam conjicit. Magua deiuceps. imperii Romani calamitas (39 fuit, «wm bec de imperio ac dominatu contentio Chri- | stianos in civile bellum coujiceret. Quse enim quam- que atroeia illis temporibus evenire. solent, ut vel ipsa natura suimet oblita videatur ac sibi. ipsi bel- ium inferat, cateraque que diei minime necesse est, liaud pauci. experientia didicerunt. Hoe modo λείας χρατήσας, ἀπόμοιράν τινα στρατοῦ ἐπιλεξάμε- νο; τῆς πόλεως ἔξεισι, καὶ τὸ πεδίον ὃ Κράσος (55) προσαγορεύεται καταλαμβάνει, καὶ ᾿Αρταθάζῳ ἐσῆ- μαϊνεν ἔχειν πρὸς αὐτὸν, ὡς ἂν ἅμα τῶν πολεμίων χάριν βουλεύσοιντο. Ὁ δὲ ἤδη ὥρμα καὶ βουλῆς ἕνε- χεν, ἀλλὰ καὶ τῆς βασιλείας αὐτὸν καθαιρήσων. Κωνσταντῖνος ὃὲ, τὰ τῆς τυραννίδος πυθόμενος, χοὶ Βέσερον (5) τὴν ἀξίαν πατρίχιον προσυπαντήσαντα Ὁ χαὶ τῷ ξίφε! τῶν ἀντιπάλων πεσόντα αἰσθόμενος, χαὶ ὡς τὸ βασιλικὸν ἐσκευασμένους στρατόπεδον εἰσ- ιδὼν αὐτὸν", πρὸς τῇ χώρᾳ ᾿Ανατολικῶν "" καλουμένῃ φυγὰς ἐνθένδε ἀπιὼν τὴν σωτηρίαν τὴν ἑαυτοῦ περι- ἐποιήσατο, Καὶ αὐτοὶ εὐνοϊκῶς ὑποδεξάμενοι ἐνωμό- ποὺς αὐτῷ συνθήκας δεδώχεσαν ὡς μέχρις αἵματος ὑπὲρ αὐτοῦ ὀνελέσθαι τὸν κίνδυνον, καὶ ᾿Αρτάθαζον Ἰ αἰσχρῶς δυσφη μοὔντες καθύδριζον. Μτταστέλλονται Ὁ γοῦν χαὶ Σισίννιον τὸν πατρίκιον σύμφρονα χαθίστων ἅμα τῷ ὑπ᾽ αὐτὸν στρατηγουμένῳ τῶν Θρᾳκησίων λεγομένῳ "» λαῷ, καὶ ἅπαντες κατὰ ᾿Αρταθάζου ὁμῶς ἐχώρουν. Θεοφάνης ὃὲ ὃν Μονώτιον ἐκάλουν, τὴν τοῦ μαγίστρου ἀξίαν διέπων αὶ τὴν βασιλέως χρείαν εἰς Βυζάντιον ἀποπληρῶν, ᾿Αρταδάζῳ προσετίθετο χαὶ βασιλέα ἀνεχήρυττε, καὶ Βυζαντίους ἀνέπειθεν ὡς Κωνστανεῖνος τεθνήχειν5, Τὸν δὲ υἱὸν Νικηφόρον τοὔνομα κατὰ τὴν Θράκην τότε στρατηγοῦντα μετα- πέμπεται, καὶ σὺν τῷ περὶ αὐτὸν στρατῷ πρὸς φυ- λακὴν τῆς πόλεως ἐγγαθίστησι, Τῶν βασιλικῶν δὲ ὑπηρετῶν οὺς μὲν ἀπετύφλου "5, οὖς ὃὲ καὶ ἑτέρως χατήχιζε, Καὶ ᾿Αρτάδαζος εὐθὺς τῷ συνόντι ἅμα λαῷ ς τῇ πόλε: ἐφίσταται, καὶ αὐτίκα τῶν ἁγίων ἀνέστη τὰ ὁ Ἐρὰ ἀπεικονίσματα, Τούτου δὲ κατόπιν ἰὼν Κων- σταντῖνος τὴν Χρυσόπολιν καλουμένην χαταλαμδά- νει" ἐπίνειον ὃὲ τοῦτο ἀντικρὺ Βυζαντίου πρὸς τῇ τΑσιάτιδι γῇ διαχείμενον, Κἀνταῦθα βραχὺν διατρί- ψας χρόνον ὑπιενόστει, καὶ τιρὸς τὴν πόλιν ἣν ᾿Αμορίαν χαλοῦσι διεχείμαζε, Τῷ δὲ ἑξῆς ἐπιγενομένῳ ἐνιαυτῷ κὰν ἕτερον τῶν υἱῶν Νικήταν στρατηγὸν τοῦ χαλου- μένου τῶν ᾿Αρμενιαχῶν στρατοῦ ᾿Αρτάδαζος ἀπο- στέλλει, τὸν δ' αὖ ἕτερον Νικηφόρον εἰς βασιλέα στέφει, ᾿Επιστρατεύει δὲ κατὰ τῆς τῶν ᾿Ασιανῶν χώ- ρας, καὶ τὰ ἔχείνης χωρία ἐπημαίνετο Ἴ πικρῶς. Κἄτα ἐπιτίθεται Κωνσταντῖνος καὶ πρὸς τὰς Σάρβεις ὑπαντιάζει, πολέμῳ τε αὐτῷ συμμίξας κραταιῶς ἐτροπώσστο, τόν τε ὑπόντα λαὸν δουλωπάμενος τὴν Ὁ τε ὑποῦσαν αὐτοῖς ἀποσχευὴν εἰσποιησάμενος ᾿Αρτά- θαζος δὲ φυγὰς πρὸς τὴν πόλιν ΚΚύζιχον καταλαδὼν, κἀκεῖθεν ἀποπλεύσας ἐπὶ τὸ Βυζάντιον ᾧχετο. Νυτὴς τὰς δὲ ὁ αὐτοῦ υἱὸς κατὰ Κωνσταντίνου τὴν ὀρμὴν ἐποιεῖτο. Ὁ ὃ πρός τὶ χωρίον αὐτῷ μάχῃ προσῦα- χὼν, Μωδρινὴν τῇ ἐπιχωρίῳ φωνῇ προπαγορευύμες

col. 969–970page 481 of 529

PG 100:969νον, αὐτὸν μὲν Νικήταν ετρέψατο, τοῦ δὲ συνόντος λαοῦ πλείστους ἀναιρεῖ. Ἐντεῦθεν ἐν μεγίσταις συμ φοραῖς τὰ τῶν 'Ρωμαίων διέκειτο, ὁπηνίκα εἰ (55) παρ' ἐκείνους περὶ τὴν τῆς ἀρχῆς ἅμιλλαν τὸν ἐμφύλιον Χριστιανοί; ἀνέβριψε πόλεμον. Οἷα γὰρ καὶ ὅσα συμβαίνειν τοῖς τοιούτοις εἴωθε τὰ δεινότα τα, ὡς καὶ τὴν φύσιν ἑαυτὴν ἐπιλανθάνεσθαι καὶ καθ᾿ ἑαυτῆς ἵστασθαι (καὶ τί γὰρ ο τἆλλα λέγειν ; ), πολλοὺς ἂν ἐν πείρα καθεστηκέναι. Εν τούτοις καθ υπέρτερος (56) Κωνσταντίνος γενόμενος πρὸς τὰ Θρακικά περαιοῦται χωρία, καὶ τῷ τείχει προσ-, εδρεύων τῆς πόλεως διεκώλυσε τὴν τῶν ἀναγκαίων εἰσφορὰν, καὶ ἐκ τούτου ἐν μεγάλῃ ἦν ἡ πόλις ἀνάγκῃ, ὥστε τοῦ μεγίστου λιμοῦ τους Βυζαντίους κατατείνοντος τοὺς πολλοὺς μὲν συνέβαινεν διαφθείρεσθαι, ἄλλους ὑπὲρ τειχῶν ἑαυτοὺς ἔξω ῥίπτειν βιαζομένους. Β Οἱ δὲ καὶ δώροις ἔπειθον τοὺς ἐπὶ τῶν πυλῶν φύλα και κρύβδην ἐξιέναι τῆς πόλεως. Κωνσταντίνος δὲ ἅπαντας εὐμενῶς ἐδέχετο καὶ περιεποιείτο μάλιστα. Αὖθις οὖν Νικήτας ἐπιστρατεύει καὶ μέχρι Χρυσοπόλεως παραγίνεται. Κωνσταντίνος δὲ πάλιν αὐτῷ ἐπιτίθεται καὶ κατὰ τὴν Νικομηδέων καταλαμβάνει πόλιν, καὶ αὐτὸν μὲν χειρωσάμενος σιδήροις ἐδέσμει, Μαρκελλίνου δὲ τοῦ συνόντος αὐτῷ ἀρχιερέως τῆς Γαγγρηνῶν μητροπόλεως τὴν κεφαλὴν ἐξέτεμε. Κἀκεῖθεν ἐπανελθὼν παραλαμβάνει τὸ Βυζάντιον. Αρτάβαζος δὲ ἀποδρὰς πρὸς τὴν ἐν Βιθυνίᾳ Νίκαιαν Ταῦτα οὕτω τὰ τῆς ἰδίας ἀρχῆς διαθεὶς Κωνσταν- C τῖνος μετὰ χρόνον οὐ πολὺν κατὰ τὴν χώραν Στο ρακηνῶν ἐκστρατεύει, ὧν εἷλε πόλιν Γερμανίκειαν τῆς Εὐφρατησίας χώρας. καὶ καθ᾽ οὓς τόπους (57) τὸ φθοροποιὸν ἐπ εφύετο πάθος, ἅπαν ἀνθρώπων γένος ἐπινεμόμενον διώλλυέ τε καὶ ἄρδην ἐξηφάνιζε. Διεσώθη δ' ἄν τις θεία πάντως βουλήσει, ὅστις ὡς ποῤῥωτάτω τούτων τῶν χωρῶν ἀπέδρα. Ἐπετείνετο δὲ τὰ τῆς φθορᾶς μάλιστα περὶ τὸ Βυζάντιον. Τεράστια δ᾽ οὖν καὶ δείματα ἐξαπίνης ἐφαίνετο· τύποι σταυροειδείς (38) ἔν τε ταῖς τῶν ἀνθρώπων στολαῖς καὶ τῶν ἱερῶν (35) Οπηνίκα εl. πόλιν διασώζεται, καὶ τὰς ἐν αὐτῇ ἀνέπειθεν ὡς ἥκοι" στρατολογήσων καὶ δύναμίν τινα ἐκεῖ περιβαλλόμενος. Ἐξ ὧν ὀλίγους στρατιώτας προσλαβὼν ἐπὶ τὸ φρούριον τὸ λεγόμενον Πούζαντις ἀπιὼν ἐγε κατακλείεται. Κωνσταντῖνος δὲ ἀπόμοιραν εἰς δίωξιν αὐτοῦ ἐκπέμψας αὐτόν τε χειροῦται, καὶ σὺν τοῖς υἱέσιν αὐτοῦ δεσμώτας ἐπὶ ἀγῶνος ἱππικοῦ ἔλκων θριαμβεύει. Οὐ πολὺ δὲ τὸ ἐν μέσῳ, καὶ Σισίννιος ὁ πατρίκιος τυραννίδα ἐφωράθη κατὰ Κωνσταντίνου μελετήσας, ἐφ' ᾗ διαγνωσθείς τοὺς ὀφθαλμοὺς ἐκκόπτεται. Μετὰ ταῦτα δὲ καὶ ᾿Αρτάβαζος καὶ οἱ αὐτοῦ υἱοὶ τῇ αὐτῇ τιμωρία ᾐκίσθησαν.

[An. 747] ac quibus in locis pestilentia νον, αὐτὸν μὲν Νικήταν ετρέψατο, τοῦ δὲ συνόντος λαοῦ πλείστους ἀναιρεῖ. Ἐντεῦθεν ἐν μεγίσταις συμ φοραῖς τὰ τῶν 'Ρωμαίων διέκειτο, ὁπηνίκα εἰ (55) παρ' ἐκείνους περὶ τὴν τῆς ἀρχῆς ἅμιλλαν τὸν ἐμφύλιον Χριστιανοί; ἀνέβριψε πόλεμον. Οἷα γὰρ καὶ ὅσα συμβαίνειν τοῖς τοιούτοις εἴωθε τὰ δεινότα τα, ὡς καὶ τὴν φύσιν ἑαυτὴν ἐπιλανθάνεσθαι καὶ καθ᾿ ἑαυτῆς ἵστασθαι (καὶ τί γὰρ ο τἆλλα λέγειν ; ), πολλοὺς ἂν ἐν πείρα καθεστηκέναι. Εν τούτοις καθ υπέρτερος (56) Κωνσταντίνος γενόμενος πρὸς τὰ Θρακικά περαιοῦται χωρία, καὶ τῷ τείχει προσ-, εδρεύων τῆς πόλεως διεκώλυσε τὴν τῶν ἀναγκαίων εἰσφορὰν, καὶ ἐκ τούτου ἐν μεγάλῃ ἦν ἡ πόλις ἀνάγκῃ, ὥστε τοῦ μεγίστου λιμοῦ τους Βυζαντίους κατατεί νοντος τοὺς πολλοὺς μὲν συνέβαινεν διαφθείρεσθαι, ἄλλους ὑπὲρ τειχῶν ἑαυτοὺς ἔξω ῥίπτειν βιαζομένους. Β Οἱ δὲ καὶ δώροις ἔπειθον τοὺς ἐπὶ τῶν πυλῶν φύλα και κρύβδην ἐξιέναι τῆς πόλεως. Κωνσταντίνος δὲ ἅπαντας εὐμενῶς ἐδέχετο καὶ περιεποιείτο μάλιστα. Αὖθις οὖν Νικήτας ἐπιστρατεύει καὶ μέχρι Χρυσο πόλεως παραγίνεται. Κωνσταντίνος δὲ πάλιν αὐτῷ ἐπιτίθεται καὶ κατὰ τὴν Νικομηδέων καταλαμβάνει πόλιν, καὶ αὐτὸν μὲν χειρωσάμενος σιδήροις ἐδέσμει, Μαρκελλίνου δὲ τοῦ συνόντος αὐτῷ ἀρχιερέως τῆς Γαγγρηνῶν μητροπόλεως τὴν κεφαλὴν ἐξέτεμε. Κἀκεῖθεν ἐπανελθὼν παραλαμβάνει τὸ Βυζάντιον. Αρτάβαζος δὲ ἀποδρὰς πρὸς τὴν ἐν Βιθυνίᾳ Νίκαιαν Ταῦτα οὕτω τὰ τῆς ἰδίας ἀρχῆς διαθεὶς Κωνσταν- C τῖνος μετὰ χρόνον οὐ πολὺν κατὰ τὴν χώραν Στο ρακηνῶν ἐκστρατεύει, ὧν εἷλε πόλιν Γερμανίκειαν τῆς Εὐφρατησίας χώρας. καὶ καθ᾽ οὓς τόπους (57) τὸ φθοροποιὸν ἐπ εφύετο πάθος, ἅπαν ἀνθρώπων γένος ἐπινεμόμενον διώλλυέ τε καὶ ἄρδην ἐξηφάνιζε. Διεσώθη δ' ἄν τις θεία πάντως βουλήσει, ὅστις ὡς ποῤῥωτάτω τούτων τῶν χωρῶν ἀπέδρα. Ἐπετείνετο δὲ τὰ τῆς φθορᾶς μάλιστα περὶ τὸ Βυζάντιον. Τεράστια δ᾽ οὖν καὶ δείματα ἐξαπίνης ἐφαίνετο· τύποι σταυροειδείς (38) ἔν τε ταῖς τῶν ἀνθρώπων στολαῖς καὶ τῶν ἱερῶν (35) Οπηνίκα εl. ciam exercitu castra ad urbem posuit; et ne quid importari posset, diligentissime aditus omnes iu- terdusit. Quæ res tantam civitati rerum omnium inopiam attulit, ut ingravescente in dies fame ple rique consumpti, alii e muro præcipitare se coacti sin', alii postremo portarum custodibus pretio cor- ruptis furtim ab urbe discesserint. Qui omnes a Constantino humaniter suscepti atque honorifice babiti sunt. Post hæc Nicetas rursum exercitu collecto Chrysopolim contendit. Huic Constan- tinus obviam procedens ad Nicomediam iterato victum ac captum in vinculis habuit. Marcellino vero ex ejus comitibus, Gangrenorum archiepi- scopo, caput abscidit. Inde rediens Cpolin obtinuit. A superatis hostibus Constantinus trajecto in Thra- Artabazus fuga in Bitlyniam dilapsus Nicaeam per- venit. Ubi cui se delectus habendi causa ac con- trahendi militis venisse diceret, paucis indidem collectis in 70 quoddam castellum [an. 743], quod Pusantis dicitur, se conjicit. Constantiuus, missa ad eum persequendum exercitus parte, postremo redactum in potestatem cum filiis vinctos omnes Circensibus ludis solemni pompa traducit. Nec multo post Sisinnius patricius, conjurationis in Constantinum et affectatæ tyrannidis convictus, ocu- lis privatus est. Eadem pœna in Artabazum et filios decernitur. Hunc in modum constitutis rebus imperii, Con- stantinus paulo post in Saracenorum fines expedi- tionem agit. Ab his Germaniciam Euphratesiæ pro- vinciæ urbem capit. grassata est, hominum omne genus ad internecionem exstinxit pauci duntaxat divino beneficio servati sunt, qui quam longissime ex bis locis recesserunt. Praecipue vero Cpoli vis illa morbi sxviit. Per quam ostenta quædam ac prodigia repente visa sunt; et crucis effigies partim in privatis hominum vestibus, partim in sacris apparuit, eademque in januis ac po- πόλιν διασώζεται, καὶ τὰς ἐν αὐτῇ ἀνέπειθεν ὡς ἥκοι" στρατολογήσων καὶ δύναμίν τινα ἐκεῖ περι- βαλλόμενος. Ἐξ ὧν ὀλίγους στρατιώτας προσλαβὼν ἐπὶ τὸ φρούριον τὸ λεγόμενον Πούζαντις ἀπιὼν ἐγε κατακλείεται. Κωνσταντῖνος δὲ ἀπόμοιραν εἰς δίωξιν αὐτοῦ ἐκπέμψας αὐτόν τε χειροῦται, καὶ σὺν τοῖς υἱέσιν αὐτοῦ δεσμώτας ἐπὶ ἀγῶνος ἱππικοῦ ἔλκων θριαμβεύει. Οὐ πολὺ δὲ τὸ ἐν μέσῳ, καὶ Σισίννιος ὁ πατρίκιος τυραννίδα ἐφωράθη κατὰ Κωνσταντίνου μελετήσας, ἐφ' ᾗ διαγνωσθείς τοὺς ὀφθαλμοὺς ἐκκό- πτεται. Μετὰ ταῦτα δὲ καὶ ᾿Αρτάβαζος καὶ οἱ αὐτοῦ υἱοὶ τῇ αὐτῇ τιμωρία ᾐκίσθησαν.

col. 971–972page 482 of 529

Synopsis chronologica Heraclii annorum 18

PG 100:971ἐσθημάτων ἐπανέτελλον, ταῖς θύραις τε ὡσαύτως καὶ τοῖς τῶν θυρῶν σταθμοῖς, ἃ δὴ φαινόμενα φρίκην μεγάλην καὶ ἀπορίαν πᾶσιν ἐνέτικτεν ὡς παραχρῆμα τὸν ἔλεθρον μηνύοντα ἔσεσθαι. "Ωσπερ δὲ ἐξεστηκότες τῷ δέει οἱ ἄνθρωποι καὶ φαντασιούμενοι ἐδό κουν αὐτοῖς ὡς ξένοις τισὶ συνοδεύειν καὶ εἰδεχθέσιν ἀνθρώποις, καὶ εἶτα ὡς γνωρίμους δῆθεν τοῖς ἐντυγχάνουσι προσαγορεύοντες, καὶ τὰ πρὸς τὴν ὁδὸν ὡμιλημένα ἑτέροις ἔπειτα ἀφηγούμενοι καὶ ἄλλοις φάσμασι τισιν ἐκδειματούμενοι εὕρουν: ξίφεσιν ἀλλήλους τινὰς βάλλοντας. Καὶ δὴ οὕτω τὰ πλεῖστα ἐξέβαινεν *. Εν οὐδενὶ δ᾽ οἷοί τε ἦσαν οἱ περισωζόμενοι τῶν ἀποιχομένων ταφῇ παραδιδόναι τὰ σώματα καὶ τὴν ὁσίαν ἐπ' αὐτοῖς ποιεῖσθαι, ὀλιγοστοί μάλα πλείστους * ἄγαν εκκομίζοντες. Διὸ μηχανὰς ἔκ τινος περινοίας κατεσκεύαζον ἀπαγόμενοι, τοῖς ἀχθονός ροις ζώοις σανίδας ἐπιστρωννύντες καὶ ἐπὶ μέγα τι χωρίον ἀπευρύνοντες τὸ μηχάνημα, οὕτω τε τὰ πλεῖστα τῶν πτωμάτων ἀκόσμως καὶ ὡς ἂν ἔτυχεν ἐπετίθεσαν. Ηδη δὲ καὶ ἅμαξαι πρὸς τὴν ἐκφοράν τοῦ πλήθους τῶν νεκρῶν φορούμεναι ὑπηρέτουν, τῶν υποζυγίων αὐταῖς μὴ ἐπαρχεῖν ἔτι δυναμένων. Επι λελοίπασι δὲ εἰς ἅπαξ καὶ οἱ τάφοι, ὥστε καὶ τὰς ἀνύδρους τῶν δεξαμενῶν νεκρῶν ἐμπλησθῆναι σωμά των. "Αρουραι δὲ ἀνετέμνοντο καὶ ἀμπελῶνες διωρύσσοντο καὶ κῆποι διεσκάπτοντο πρὸς τὴν τῶν ἀπείρων σωμάτων ταφὴν καινοτομούμενοι. Ἐξ ὧν συνέβαινε τοὺς πλείονας τῶν οίκων κατακλείστους πάμπαν γίνεσθαι. Παρέτεινε δὲ τὸ τῆς θραύσεως μέχρις ἐνιαυτοῦ, καὶ ἐξ ἐκείνου ἐνεδίδου τὰ πλεῖστα, καὶ κατὰ μικρὸν, ὥσπερ τὴν ἀρχὴν ηύξανεν, οὕτω δὲ· καὶ ἐλώφησεν ἡ φθορά. Ταῦτα ἐκρίνετο τοῖς ὀρθα φρονεῖν εἰδόσιν ἐκ θείας ἐπισκήπτειν ὀργῆς, ἡνίκα ὁ τότε ἀθέως καὶ δυσσεβῶς κρατῶν, καὶ ἔσει αὐτῷ συνῄνουν τῷ ἀθέσμῳ φρονήματι, τὰς χεῖρας ἐπαφεῖναι κατὰ τῶν ἁγίων ἀπεικονισμάτων εἰς έριν τῆς τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησίας τετολμήκασιν. Ἐντεῦθεν τοίνυν ἀνοίκητον σχεδόν ήδη γεγονυίαν τὴν πόλιν ταύτην κατοικίζει, ἐκ τῶν χωρῶν καὶ τῶν νήσων τῆς ὑπὸ Ῥωμαίοις ἐξουσίας λαῶν πλήθη μετάγων. Ὑπὸ δὲ τοῦτον τὸν χρόνον στόλον ἐκπέμπει κατὰ τῆς τῶν Σαρακηνῶν χώρας, οὗ ἡγεῖτο ὁ τηνι καῦτα στρατηγῶν τῶν * Κιβυρραιωτῶν καλουμένου στρατοῦ. Καθορμίζεται δὲ ὁ στόλος κατὰ τὴν Κύπρον νῆσον. Ἔνθα αὐτίκα μάλα καταίρει ἐκ τῆς ᾿Αλεξάνδρου πόλεως καὶ τῶν Σαρακηνῶν πλόιμον. Απερ ὁ στρατηγός προαισθόμενος ἐξαπιναίως εἰσπίπτει κατ' αὐτοῦ, πυρί τε διαφλέξας τὰς ναῦς τὰ αὐτῶν σφετερίζεται ἅπαντα, καὶ κατὰ κράτος ἐλὼν τοὺς πολε μίους πρὸς Κωνσταντῖνον ὑπενόστει. ἑώρων· ἐξέβαινεν. οὐδαμοῦ? • πλεῖστοι Ρ. • δη? ' τοῦ "Ωσπερ δὲ ἐξεστηκότες. Γενόμενοι δὲ ἐν ἑκστάσει ἐνόμιζον ξένοις τισὶ καὶ βριαροῖς προσώποις συνοδεύειν, οἳ καὶ ἀπαντῶντας ὡς φίλους δῆθεν προσαγορεύοντες διελέγοντο. Σημειούμενοι δὲ τὰ παρ' αὐτῶν λεγομένων ἔσχατον (τῶν παρ' αὐτ. λεγ. ἕκαστον ἐξηγοῦντο. Τώ ρων δὲ τοὺς αὐτοὺς καὶ εἰς οἴκους εἰσερχομένους, καὶ τοὺς μὲν τοῦ οἴκου αἰωροῦντας, τοὺς δὲ ξέφει τιτρώσκοντας. Συνέβαινε δὲ τὰ πλεῖστα τῶν παρ' αὐτοῖς λεγομένων γίνεσθαι οὕτως καθὼς εἶδον.

ἐσθημάτων ἐπανέτελλον, ταῖς θύραις τε ὡσαύτως καὶ τοῖς τῶν θυρῶν σταθμοῖς, ἃ δὴ φαινόμενα φρίκην μεγάλην καὶ ἀπορίαν πᾶσιν ἐνέτικτεν ὡς παραχρῆμα τὸν ἔλεθρον μηνύοντα ἔσεσθαι. "Ωσπερ δὲ ἐξεστηκό τες τῷ δέει οἱ ἄνθρωποι καὶ φαντασιούμενοι ἐδό κουν αὐτοῖς ὡς ξένοις τισὶ συνοδεύειν καὶ εἰδεχθέσιν ἀνθρώποις, καὶ εἶτα ὡς γνωρίμους δῆθεν τοῖς ἐντυγ χάνουσι προσαγορεύοντες, καὶ τὰ πρὸς τὴν ὁδὸν ὡμιλημένα ἑτέροις ἔπειτα ἀφηγούμενοι καὶ ἄλλοις φάσμασι τισιν ἐκδειματούμενοι εὕρουν: ξίφεσιν ἀλλήλους τινὰς βάλλοντας. Καὶ δὴ οὕτω τὰ πλεῖστα ἐξέβαινεν *. Εν οὐδενὶ δ᾽ οἷοί τε ἦσαν οἱ περισωζόμε νοι τῶν ἀποιχομένων ταφῇ παραδιδόναι τὰ σώματα καὶ τὴν ὁσίαν ἐπ' αὐτοῖς ποιεῖσθαι, ὀλιγοστοί μάλα πλείστους * ἄγαν εκκομίζοντες. Διὸ μηχανὰς ἔκ τινος περινοίας κατεσκεύαζον ἀπαγόμενοι, τοῖς ἀχθονός ροις ζώοις σανίδας ἐπιστρωννύντες καὶ ἐπὶ μέγα τι χωρίον ἀπευρύνοντες τὸ μηχάνημα, οὕτω τε τὰ πλεῖστα τῶν πτωμάτων ἀκόσμως καὶ ὡς ἂν ἔτυχεν ἐπετίθεσαν. Ηδη δὲ καὶ ἅμαξαι πρὸς τὴν ἐκφοράν τοῦ πλήθους τῶν νεκρῶν φορούμεναι ὑπηρέτουν, τῶν υποζυγίων αὐταῖς μὴ ἐπαρχεῖν ἔτι δυναμένων. Επι λελοίπασι δὲ εἰς ἅπαξ καὶ οἱ τάφοι, ὥστε καὶ τὰς ἀνύδρους τῶν δεξαμενῶν νεκρῶν ἐμπλησθῆναι σωμά των. "Αρουραι δὲ ἀνετέμνοντο καὶ ἀμπελῶνες δι ωρύσσοντο καὶ κῆποι διεσκάπτοντο πρὸς τὴν τῶν ἀπείρων σωμάτων ταφὴν καινοτομούμενοι. Ἐξ ὧν συνέβαινε τοὺς πλείονας τῶν οίκων κατακλείστους πάμπαν γίνεσθαι. Παρέτεινε δὲ τὸ τῆς θραύσεως μέχρις ἐνιαυτοῦ, καὶ ἐξ ἐκείνου ἐνεδίδου τὰ πλεῖστα, καὶ κατὰ μικρὸν, ὥσπερ τὴν ἀρχὴν ηύξανεν, οὕτω δὲ· καὶ ἐλώφησεν ἡ φθορά. Ταῦτα ἐκρίνετο τοῖς ὀρθα φρονεῖν εἰδόσιν ἐκ θείας ἐπισκήπτειν ὀργῆς, ἡνίκα ὁ τότε ἀθέως καὶ δυσσεβῶς κρατῶν, καὶ ἔσει αὐτῷ συνῄνουν τῷ ἀθέσμῳ φρονήματι, τὰς χεῖρας ἐπαφεῖ ναι κατὰ τῶν ἁγίων ἀπεικονισμάτων εἰς έριν τῆς τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησίας τετολμήκασιν. Ἐντεῦθεν τοίνυν ἀνοίκητον σχεδόν ήδη γεγονυίαν τὴν πόλιν ταύτην κατοικίζει, ἐκ τῶν χωρῶν καὶ τῶν νήσων τῆς ὑπὸ Ῥωμαίοις ἐξουσίας λαῶν πλήθη μετάγων. Ὑπὸ δὲ τοῦτον τὸν χρόνον στόλον ἐκπέμπει κατὰ τῆς τῶν Σαρακηνῶν χώρας, οὗ ἡγεῖτο ὁ τηνι καῦτα στρατηγῶν τῶν * Κιβυρραιωτῶν καλουμένου στρατοῦ. Καθορμίζεται δὲ ὁ στόλος κατὰ τὴν Κύπρον νῆσον. Ἔνθα αὐτίκα μάλα καταίρει ἐκ τῆς ᾿Αλεξάν δρου πόλεως καὶ τῶν Σαρακηνῶν πλόιμον. Απερ ὁ στρατηγός προαισθόμενος ἐξαπιναίως εἰσπίπτει κατ' αὐτοῦ, πυρί τε διαφλέξας τὰς ναῦς τὰ αὐτῶν σφετε ρίζεται ἅπαντα, καὶ κατὰ κράτος ἐλὼν τοὺς πολε μίους πρὸς Κωνσταντῖνον ὑπενόστει. ἑώρων· ἐξέβαινεν. οὐδαμοῦ? • πλεῖστοι Ρ. • δη? ' τοῦ "Ωσπερ δὲ ἐξεστηκότες. Γενόμενοι δὲ ἐν ἑκστάσει ἐνόμιζον ξένοις τισὶ καὶ βριαροῖς προσώποις συνοδεύειν, οἳ καὶ ἀπαντῶντας ὡς φίλους δῆθεν προσαγορεύοντες διελέγοντο. Σημειούμενοι δὲ τὰ παρ' αὐτῶν λεγομένων ἔσχατον (τῶν παρ' αὐτ. λεγ. ἕκαστον ἐξηγοῦντο. Τώ ρων δὲ τοὺς αὐτοὺς καὶ εἰς οἴκους εἰσερχομένους, καὶ τοὺς μὲν τοῦ οἴκου αἰωροῦντας, τοὺς δὲ ξέφει τιτρώσκοντας. Συνέβαινε δὲ τὰ πλεῖστα τῶν παρ' αὐτοῖς λεγομένων γίνεσθαι οὕτως καθὼς εἶδον. a stiius conspecta. Quibus rebus perculsi ac consternati ¦ hominum animi ad imminentem cladem atque exi tium pertinere non dubitabant. Tanta vero terroris magnitudo fuit ut a sensibus alienati varias sibi species atque imagines offerri, seque cam peregrinis et deformibus hominibus iter facere et colloqni putarent; quos ubi tanquam notos sibi salutaverant, atque, ut unoris est, 71 in via sibi invicem occar santibus, usitata officia præstiterant, eadem illa aliis postea referebant. lis atque aliis id genus spectris exagitati plerique infestis in se gladits in currebant. Atque eo postremo res adducta est ut paucis superstitibus, cum morientium numero pares esse non possent neque eorum sepelire corpora ant justa persolvere, quasdam machinas conficerent ac jumentis imponerent. Horum dorso instratis asse ribus, postquam ad locum quemdam capacem ac vastum pervenerant, laxata machina ila pleraque cadavera sine more ac temere congerebant. Deinde etiam plaustra ad efferendos mortuos præ jamento rum inopia succollabant. Ac demum sepulcra ipsa defecerunt. Quare et cisternas exsiccatas mortuo rum corporibus complebant, et agros proscindebant, et vineas atque hortos fodiebant, quibus præter solituın ad tumulandam innumerabilem corporum struein abutebantur. Ex quo accidit ut ædes quam plurima penitus obstructa atque interclusa fuerint. Tenuit ea mali vis ad annum usque, quo vertente magna ex parte remisit, ac paulatim ut exoitata initio fuerat, ita tandem pestifera lues desiit. Quæ omnia prudentibus viris ad iram Dei spectare haud dubie videbantur, cum perfidus atque impius prin ceps, cæterique qui scelerate illius dogmati consen serant, violare sacras imagines per summain essent Keclesiæ ignominiam aggressi. 72 Post hæc igitur desertam urbem ac pene ad vastitatem redactam evocatis noris civibus frequen. lat, quros medique ex provinciis atque insulis Ro mano nomini subjectis exciverat. Eodemque tem pore classein adversus Saracenos mittit, cui Ci byrrhæoticornm ordinum ducem præposuit. Hæc cum Cyprum appulisset, codem et Saracenorum navales copiae Alexandria profecta sunt. Quarum adventu comperto, dux noster, incursione subita concrematis omnibus, quidquid opum in iis eral obtinuit, fusisque penitus hostibus, Cpolim regres sus est. Pelavius. Idem Theophanes Addit fort.

col. 973–974page 483 of 529

PG 100:973Μετὰ ταῦτα τίκτεται (40) τῷ βασιλεῖ υἱὸς, ὃν Α Λέοντα επωνόμασε. Τηνικαῦτα καὶ ἐν Συρίᾳ σεισμός μέγας γίνεται, καὶ ὄλεθρος ἐκεῖθεν ἐφίσταται μέγι στος. Αἱ μὲν γὰρ τῶν ἐκεῖ πόλεων ἐπὶ 8 μέγα ἡ γῆ περὶ αὐταῖς ἔχανεν, αἱ δὲ παρὰ μέρος τοῦτο πεπόνθεσαν. "Αλλαι τῶν ὑψηλῶν ἀποκινηθεῖσαι χώρων πρὸς τὰ ὑποκείμενα πεδία σὺν τοῖς τείχεσιν αύτ τοῖς καὶ οἰκήμασι σῶοι * κατεσύρησαν, μέχρι ση μείων ἓξ καὶ 10 τῆς οἰκείας μεταστᾶσαι ἱδρύσεως, ή μικρῷ πρός. Ηδη δέ τινες ἔφασαν τὴν γῆν θεάσασθαι τὴν κατὰ τὴν 11 Συρίαν Μεσοποταμίας φαγεῖσαν ἐπὶ σημείοις δύο βυθῶν ἑτέραν ἀναβράσαι κάτωθεν γῆν ὥσπερ ἀμμώδη καὶ λευκοτάτην, συναναδοθῆναι δὲ ταύτῃ ἡμίονον θήλειαν ἀνθρωπίνῃ φωνῇ τὴν τῶν Αράβων κατάλυσιν (41) προαναφωνοῦσαν. Οὐ πολὺ γὰρ τὸ μεταξύ, καὶ τῆς ὑπερέχεινα ἐρήμου ἔθνος & ἐπιφυὲν πλήθη τούτων πολλὰ ἀμαχεί διεχειρίσατο. Μετὰ δὴ ταῦτα (12) στέφει Κωνσταντῖνος τὸν υἱὸν Λέοντα εἰς βασιλέα, καὶ εὐθὺς κατὰ Σαρακηνῶν ἐκε στρατεύει. Καὶ γενόμενος κατὰ τὴν Μελιτηναίων πόλιν, ταύτην πολιορκίᾳ εἷλε, λαὸν πολὺν δορυάλωτον καὶ πλεῖστα σκύλα ἐκεῖθεν ἀπενεγκάμενος. Ἐν τούτῳ δὲ ἐτελεύτα ἡ Μαρία ή Αὐγοῦστα ἡ αὐτοῦ γαμετή. Οπερ δὲ μετ' ὀλίγον συνέβαινε μνήμης ἄξιον, οὐ παραδραμείν δίκαιον. Συνηνέχθη γάρ της νικαῦτα θέαμα φοβερὸν καὶ τεράστιον ξένον ἐξ αερίου γενέσθαι συμπτώματος, ὅπερ περὶ λύχνων ἀφὰς κατάρξαν διὰ πάσης ἐφαίνετο νυκτός, ἔκπληξιν καὶ δέος μέγα τοῖς θεωμένοις ἐμποιοῦν ἅπασιν. C Ἐδόκει γὰρ αὐτοῖς ὡς οἱ ἀστέρες ἅπαντες τοῦ τεταγμένου αὐτοῖς οὐρανίου χώρου παρ " ιούμενοι 19 κατὰ γῆς ἐφέροντο. Οἱ δὲ περίγειοι γενόμενοι ἀθρόον διελύοντο, ἥκιστα τὴν οἰανοῦν βλάβην ποιησάμενοι πώποτε. Φασὶ δὲ πολλοὶ ὡς διὰ πάσης τῆς οἰκουμένης τὸ τοιοῦτον ἐξαίσιον διεδεικνύετο θέαμα. Καὶ τὰ μὲν τῶν ἀστέρων ἐν τούτοις ὤφθη, χρόνου δέ τινος διῳχηκότος (45) Αναστάσιος ὁ τοῦ Βυζαντίου ἐτελεύτα ἱεράρχης. Κωνσταντῖνος δὲ καθάπαξ πρὸς τὴν ὕβριν τῆς Ἐκκλησίας ἰδὼν καὶ πρὸς τὴν εὐσέβειαν ἤδη ἀπομαχόμενος, ὡς ὑπὸ τοῦ ἄγοντος αὐτὸν ἐναντίου πνεύματος κινούμενος, σύνοδον δεσ ρέων ἀθροίζες (44) ὀκτὼ καὶ τριάκοντα καὶ τριαχο • ἐπί. ὅλαι κατεπόθησαν καὶ ἐπί? • σῶαι ? cf. σώαν p. 25, 11. το καί. ἀπό! (42) Μετὰ δὴ ταῦτα. (45) Χρόνου δέ τινος διῳχηκότος. A. Coproοἰκτίστῳ πάθει τῷ λεκατὰ τοῦ Κυρίου κενολογησάντων οἱ ἱερεῖς τῆς αἰ σχύνης καὶ τὰς μιαρὰς αὐτῶν χεῖρας εἰς ὕψος ἄραν τες καὶ ἀλαλάξαντες ἔῤῥηξαν τὴν ἐλεεινὴν φωνὴν, λέγοντες· « Σήμερον σωτηρία τῷ κόσμῳ γέγονεν, ὅτι

Μετὰ ταῦτα τίκτεται (40) τῷ βασιλεῖ υἱὸς, ὃν Α Λέοντα επωνόμασε. Τηνικαῦτα καὶ ἐν Συρίᾳ σεισμός μέγας γίνεται, καὶ ὄλεθρος ἐκεῖθεν ἐφίσταται μέγι στος. Αἱ μὲν γὰρ τῶν ἐκεῖ πόλεων ἐπὶ 8 μέγα ἡ γῆ περὶ αὐταῖς ἔχανεν, αἱ δὲ παρὰ μέρος τοῦτο πεπόν θεσαν. "Αλλαι τῶν ὑψηλῶν ἀποκινηθεῖσαι χώρων πρὸς τὰ ὑποκείμενα πεδία σὺν τοῖς τείχεσιν αύτ τοῖς καὶ οἰκήμασι σῶοι * κατεσύρησαν, μέχρι ση μείων ἓξ καὶ 10 τῆς οἰκείας μεταστᾶσαι ἱδρύσεως, ή μικρῷ πρός. Ηδη δέ τινες ἔφασαν τὴν γῆν θεάσα σθαι τὴν κατὰ τὴν 11 Συρίαν Μεσοποταμίας φαγεῖσαν ἐπὶ σημείοις δύο βυθῶν ἑτέραν ἀναβράσαι κάτωθεν γῆν ὥσπερ ἀμμώδη καὶ λευκοτάτην, συναναδοθῆναι δὲ ταύτῃ ἡμίονον θήλειαν ἀνθρωπίνῃ φωνῇ τὴν τῶν Αράβων κατάλυσιν (41) προαναφωνοῦσαν. Οὐ πολὺ γὰρ τὸ μεταξύ, καὶ τῆς ὑπερέχεινα ἐρήμου ἔθνος & ἐπιφυὲν πλήθη τούτων πολλὰ ἀμαχεί διεχειρίσατο. Μετὰ δὴ ταῦτα (12) στέφει Κωνσταντῖνος τὸν υἱὸν Λέοντα εἰς βασιλέα, καὶ εὐθὺς κατὰ Σαρακηνῶν ἐκε στρατεύει. Καὶ γενόμενος κατὰ τὴν Μελιτηναίων πόλιν, ταύτην πολιορκίᾳ εἷλε, λαὸν πολὺν δορυάλωτον καὶ πλεῖστα σκύλα ἐκεῖθεν ἀπενεγκάμενος. Ἐν τούτῳ δὲ ἐτελεύτα ἡ Μαρία ή Αὐγοῦστα ἡ αὐτοῦ γαμετή. Οπερ δὲ μετ' ὀλίγον συνέβαινε μνήμης ἄξιον, οὐ παραδραμείν δίκαιον. Συνηνέχθη γάρ της νικαῦτα θέαμα φοβερὸν καὶ τεράστιον ξένον ἐξ αερίου γενέσθαι συμπτώματος, ὅπερ περὶ λύχνων ἀφὰς κατάρξαν διὰ πάσης ἐφαίνετο νυκτός, ἔκπλη ξιν καὶ δέος μέγα τοῖς θεωμένοις ἐμποιοῦν ἅπασιν. C Ἐδόκει γὰρ αὐτοῖς ὡς οἱ ἀστέρες ἅπαντες τοῦ τεταγ μένου αὐτοῖς οὐρανίου χώρου παρ " ιούμενοι 19 κατὰ γῆς ἐφέροντο. Οἱ δὲ περίγειοι γενόμενοι ἀθρόον διελύοντο, ἥκιστα τὴν οἰανοῦν βλάβην ποιησάμενοι πώποτε. Φασὶ δὲ πολλοὶ ὡς διὰ πάσης τῆς οἰκουμένης τὸ τοιοῦτον ἐξαίσιον διεδεικνύετο θέαμα. Καὶ τὰ μὲν τῶν ἀστέρων ἐν τούτοις ὤφθη, χρόνου δέ τινος διῳχηκότος (45) Αναστάσιος ὁ τοῦ Βυζαν τίου ἐτελεύτα ἱεράρχης. Κωνσταντῖνος δὲ καθάπαξ πρὸς τὴν ὕβριν τῆς Ἐκκλησίας ἰδὼν καὶ πρὸς τὴν εὐσέβειαν ἤδη ἀπομαχόμενος, ὡς ὑπὸ τοῦ ἄγοντος αὐτὸν ἐναντίου πνεύματος κινούμενος, σύνοδον δεσ ρέων ἀθροίζες (44) ὀκτὼ καὶ τριάκοντα καὶ τριαχο • ἐπί. ὅλαι κατεπόθησαν καὶ ἐπί? • σῶαι ? cf. σώαν p. 25, 11. το καί. ἀπό! (42) Μετὰ δὴ ταῦτα. (45) Χρόνου δέ τινος διῳχηκότος. A. Copro- οἰκτίστῳ πάθει τῷ λε- κατὰ τοῦ Κυρίου κενολογησάντων οἱ ἱερεῖς τῆς αἰ σχύνης καὶ τὰς μιαρὰς αὐτῶν χεῖρας εἰς ὕψος ἄραν τες καὶ ἀλαλάξαντες ἔῤῥηξαν τὴν ἐλεεινὴν φωνὴν, λέγοντες· « Σήμερον σωτηρία τῷ κόσμῳ γέγονεν, ὅτι Secundum eas victorias imperatori filius nasci - tur, quem Leonem appellavit. Quo tempore veli. menti terræ motu Syria concussa est, magnaque exinde clades consecula. Quasdam enim illic urbes terra in immensam voraginem circumquaque dehi - scens absorbuit, aliæ ex parte disjectæ, nonnulle ex editioribus locis in plana subductæ cum mœni - bus ipsis atque ædificiis, ac sine ruina e propriis selibus ad sextum usque milliare et eo amplius translate. Nec defuere qui in Mesopotamia Syriæ vicinà visam a se terram dicerent, cum ad duo mil- Jiaria hiatu vastissimo patefacta aliam velut ex alto terram effunderet, arenæ instar tenuem maximeque candidam. Addebant et mulam indidem erupisse, 73 quæ humano sermone Arabici imperii cladem prædiceret. Nec longo interjecto tempore e superiori- bus desertis gens nova repentina impressione maxi- mas illorum copias pene sine ullo certamine eon- eidit. [An. 750.] His confectis rebus Constantinus Leonem lium imperatorem coronat, ac statim contra Sarace- nos proficiscitur. Moxque ut Melitenen attigit, obsessa orbe aïque capta ingentem captivorum æque ac spoliorum vim reportat. Accidit interim Mariæ Au- gustă: conjugis illius ubitus. A quo quid memoria dignum exstiterit, præterire nefas existimo. Tun enim horrendum quoddam in aere monstrum alque inusitati terroris aspectum est; idque circa vespe- ram exorsum tota nocte deinceps apparuit, et con- tnentium animos incredibili metu ac stupore percu- lit. Videbantur enim astra omnia orchine suo ac sl: - tione dissoluta in terram decidere, atque ubi prope illam attigerant, nullo cujusquam danmo dissipari. Hoc tam immane prodigiun plerique toto passin orbe visum esse memorant. [An. 753.] Post Hlud siderum portentum aliquanto tempore Anastasias Cpolitanus patriarcha moritur. Constantinus ubi semel se ad Ecclesiæ contumeliam ae pietatis oppugnationem accinxit, tanquam afflatı Impulsuque contrarii spiritus abreptus, costum episcoporum colligit octo et triginta 74 numero supra trecentos. Cui Theodosius Ephesinus archi-

col. 975–976page 484 of 529

Breviarium Historicum de Rebus gestis post Imperium Mauricii

PG 100:975Α σίους 18 τὸν ἀριθμὸν τυγχάνουσαν. Ταύτης ἐξῆρχε Θεοδόσιος ὁ τῆς Ἐφεσίων πόλεως ἀρχιεπίσκοπος. Αρχιερέα τε τῆς πόλεως ἀνακηρύσσει Κωνσταντί - νόν τινα τὸ τῶν μοναχῶν σχῆμα περιβεβλημένον, ἐπίσκοπον δὲ τῆς τοῦ Συλλαίου πόλεως γεγονότα. Ορον δὲ πίστεως ἐκτίθενται, ἐν ᾧ ὑπεσημήναντο ἅπαντες κακῶς καὶ δυσσεβῶς συμφρονήσαντες, την τῶν ἱερῶν εἰκονισμάτων καθαίρεσιν ἐκφωνήσαντες, καὶ ὥσπερ νηπιωδῶ, (45) ἐπ' ἀγορᾶς ταῦτα ἀνεθεμάτιζον. Μεθ' ὧν " καὶ Γερμανὸν τὸν ἀρχιερέα του Βυζαντίου γεγονότα, Γεώργιόν τε τὸν ἐκ Κύπρου τῆς νήσου ὁρμώμενον, καὶ Ἰωάννην τὸν ἀπὸ Δαμα σκοῦ τῆς Συρίας τὸ ἐπίκλην Μανσούρ. Ταῦτα ἐπιτελῆ 4 ποιήσας Κωνσταντίνος ἦρξε δομεῖσθαι τὰ ἐπὶ Θράκης πολίσματα, ἐν οἷς οἰκίζει Σύρους καὶ ᾿Αρμενίους, οὓς ἔκ τε Μελιτηναίων πό λεως καὶ Θεοδοσίου πόλεως μετανάστες πεποίηκε, τὰ εἰς τὴν χρείαν αὐτοῖς ἀνήκοντα φιλοτίμως δωρησάμενος. Ταῦτα τοίνυν οἱ Βούλγαροι ὡς ἐπολίζοντο θεασάμενοι, φόρους τουν παρὰ βασιλεῖ δέξασθαι. Τοῦ δὲ μὴ δεξαμένου οι γε στρατευσάμενοι τὰ ἐπὶ Θρᾴκης χωρία κατέτρεχον, καὶ μι χροῦ 1 τοῦ μακροῦ καλουμένου τείχους ἐπεξέθεον. Ὁ δὲ ἀντεπεξῄει καὶ συμβαλών πολέμῳ εἰς φυγήν ἐτρέψατο, καὶ ἐδίωκεν ἀνὰ κράτος, καὶ πλείστους Βουλγάρους ἀνεῖλε. Μετ᾿ οὐ πολὺ πλοῖ καὶ πεζῇ κατ' αὐτῶν ἐστράτευσεν. Οἱ γοῦν τὰς ναῦς ἔχοντες, ἄχρι καὶ πεντακοσίους εν ἀριθμὸν συντελούσας, διὰ τοῦ Εὐξείνου ἐκπλεύσαντες καὶ πρὸς τῷ Ιστρφ γενόμενοι ποταμῷ χώρας τε. Βουλγάρων ἐπίμπρασαν καὶ δορυαλώτους οὐκ ὀλίγους εἷλον· αὐτὸς δὲ μάχῃ συμμίξας αὐτοῖς κατὰ τὰς λεγομένας Μαρκέλλας (φρούριον δὲ τοῦτο πλησιαίτατα Βουλγάρων κείμενον) εἰς φυγὴν ἐτρέψατο καὶ πολλοὺς αὐτῶν ἔκτεινεν. Εντεῦθεν ἐκεῖνοι τὸ ἧττον ἀπενεγκάμενοι περὶ εἰρήνης διεπρεσβεύοντο, ἐκ τῶν οἰκείων τοχετῶν ὁμήρους προέμενοι 18. Ετι πρὸς τούτοις οὐδὲ ἐκεῖνο νῦν παραδραμείν &ξίον. Ὥρα ἐνέστηκε (46) φθινοπώρου, καὶ ἐν αὐτῇ χειμέριον γίνεται τὸ κατάστημα καὶ τῷ ὄντι κρυςρὸν καὶ δριμύτατον, ὡς ξένην τινὰ καὶ ἐξαίσιον τοῖς τηνικαῦτα ὁρῶσιν ἀποτελέσαι τῆς ὑγρᾶς οὐσίας ἐκ τῆς περὶ αὐτὴν συμβάσης πήξεως τὴν θέαν, οὐκ ἐν τοῖς γλυκέσιν ὕδασι μόνον, ἀλλὰ τὸ δὴ παραδοξότερον, καὶ κατὰ τῆς ἁλμυρᾶς ἐσχῦσαν ποιότητος, καὶ ἐν ἄλλοις μὲν πλείστοις τοῖς ἀνὰ τὴν οἰκουμένην τό ποις, οὐχ ἥκιστα δὲ τά τε ὑπερβόρεια καὶ προσάρκτια καταπῆξαν δεινότατα. Ἐπὶ τοσοῦτο δὲ κατεπυκνοῦτο 10 καὶ διεπήγνυεν ὥστε τὴν ὑπερπόντιον τοῦ Ευξείνου θάλασσαν ἐπὶ σημείοις ἑκατόν του ἀποτακοσίας? φόρῳ σὺν τῷ Κωνσταντίνῳ τῷ ἀνιέρῳ προέδρῳ καὶ τοῖς λοιποῖς ἐπισκόποις, καὶ ἐξεφώνησαν τὴν ἑαυτῶν κακόδοξον αἵρεσιν ἐνώπιον παντὸς τοῦ λαοῦ. (46) "Ωρα ἐνέστηκε.

episcopus praefuit. Urbis porro praesulem Constan- tinum quemdam, qui monachi habitum præferebat, ex Syllææ urbis episcopo constituit. In eo concilia- bulo fidei canonem condiderunt de sacris imagini- bus evertendis, cui ab omnibus impio consensu ac nefario subscriptum est; eaque religio omnis pue- riliter in foro anathemate damnata. Eadem et in Germanum Cpolitanum patriarcham dicta sententia est et Georgiam Cyprium et Joannem Damascenum, cognomento Mansur. His rebus postremo perfectis Constantinus op- pida per Thraciam exstruxit, in quibus Syros el Armenios collocavit, quos ex Melitenensium urbe ac Theodosiopoli transtulerat; iisque necessaria omnia liberalissime largitus est. Hæc oppida dum adhuc ædificantur conspicati Bulgari, tributa ab imperatore postulant: quo renuente illi exercitu collecto Thraciam depopulantur, ac propemodum ad Longos usque muros excurrunt. Sed occurrente imperatore commissoque proelio in fugam conjecti sunt, cumque eos acrius insequeretur, quam plu- rimi e Bulgaris interfecti. Deinde ingentibus terra marique copiis contra eosdem imperator profectus est. Classis ipsa quingentarum numero navium Euxino 75 mari navigans ad Istrum applicuit. Inde Bulgarorum agros incendio vastare, iñnume- ros in captivitatem abducere. Imperator ipse ad Marcellas, quod castellum prope Bulgarorum fines C positum est, acie congressus barbaros in fugam convertit, ac bene multos interfecit. His cladibus acceptis, Bulgari de pace legatos mittunt obsidesque liberos tradunt. Sed neque illud quod eodem tempore contigit praetermittendum est. Ineunte autumno immanis hiems et acerrima vis frigoris fuit; ex quo aqua omnis in glaciem durata et astricta contuentium oculos horrendo atque inusitato spectaculo perter- ruit. Neque hoc in dulcibus duntaxat aquis, sed quod admirabilius est, etiam in salsis ac mari ipso contigit. Ac cum in aliis orbis terrarum plagis, tum in iis quæ ad septentriones jacent, asperrimo gelu omnia concreta sunt. Quo adeo constrictum et in- duratum mare est, ut ad centum fere millia Euxi- num pelagus obriguerit. Eadem vi superiores amnes ac maximi meliori ex parte coaluerunt; tum mari- VARIE LECTIONES. Α σίους 18 τὸν ἀριθμὸν τυγχάνουσαν. Ταύτης ἐξῆρχε Θεοδόσιος ὁ τῆς Ἐφεσίων πόλεως ἀρχιεπίσκοπος. Αρχιερέα τε τῆς πόλεως ἀνακηρύσσει Κωνσταντί - νόν τινα τὸ τῶν μοναχῶν σχῆμα περιβεβλημένον, ἐπίσκοπον δὲ τῆς τοῦ Συλλαίου πόλεως γεγονότα. Ορον δὲ πίστεως ἐκτίθενται, ἐν ᾧ ὑπεσημήναντο ἅπαντες κακῶς καὶ δυσσεβῶς συμφρονήσαντες, την τῶν ἱερῶν εἰκονισμάτων καθαίρεσιν ἐκφωνήσαντες, καὶ ὥσπερ νηπιωδῶ, (45) ἐπ' ἀγορᾶς ταῦτα ἀνεθεμά- τιζον. Μεθ' ὧν " καὶ Γερμανὸν τὸν ἀρχιερέα του Βυζαντίου γεγονότα, Γεώργιόν τε τὸν ἐκ Κύπρου τῆς νήσου ὁρμώμενον, καὶ Ἰωάννην τὸν ἀπὸ Δαμα σκοῦ τῆς Συρίας τὸ ἐπίκλην Μανσούρ. Ταῦτα ἐπιτελῆ 4 ποιήσας Κωνσταντίνος ἦρξε δο- μεῖσθαι τὰ ἐπὶ Θράκης πολίσματα, ἐν οἷς οἰκίζει Σύρους καὶ ᾿Αρμενίους, οὓς ἔκ τε Μελιτηναίων πό λεως καὶ Θεοδοσίου πόλεως μετανάστες πεποίηκε, τὰ εἰς τὴν χρείαν αὐτοῖς ἀνήκοντα φιλοτίμως δωρησάμενος. Ταῦτα τοίνυν οἱ Βούλγαροι ὡς ἐπο- λίζοντο θεασάμενοι, φόρους τουν παρὰ βασιλεῖ δέξασθαι. Τοῦ δὲ μὴ δεξαμένου οι γε στρατευ σάμενοι τὰ ἐπὶ Θρᾴκης χωρία κατέτρεχον, καὶ μι χροῦ 1 τοῦ μακροῦ καλουμένου τείχους ἐπεξέθεον. Ὁ δὲ ἀντεπεξῄει καὶ συμβαλών πολέμῳ εἰς φυγήν ἐτρέψατο, καὶ ἐδίωκεν ἀνὰ κράτος, καὶ πλείστους Βουλγάρους ἀνεῖλε. Μετ᾿ οὐ πολὺ πλοῖ καὶ πεζῇ κατ' αὐτῶν ἐστράτευσεν. Οἱ γοῦν τὰς ναῦς ἔχοντες, ἄχρι καὶ πεντακοσίους εν ἀριθμὸν συντελούσας, διὰ τοῦ Εὐξείνου ἐκπλεύσαντες καὶ πρὸς τῷ Ιστρφ γενόμενοι ποταμῷ χώρας τε. Βουλγάρων ἐπίμπρα- σαν καὶ δορυαλώτους οὐκ ὀλίγους εἷλον· αὐτὸς δὲ μάχῃ συμμίξας αὐτοῖς κατὰ τὰς λεγομένας Μαρκέλ λας (φρούριον δὲ τοῦτο πλησιαίτατα Βουλγάρων κεί- μενον) εἰς φυγὴν ἐτρέψατο καὶ πολλοὺς αὐτῶν ἔκτεινεν. Εντεῦθεν ἐκεῖνοι τὸ ἧττον ἀπενεγκάμενοι περὶ εἰρήνης διεπρεσβεύοντο, ἐκ τῶν οἰκείων τοχε- τῶν ὁμήρους προέμενοι 18. Ετι πρὸς τούτοις οὐδὲ ἐκεῖνο νῦν παραδραμείν &ξίον. Ὥρα ἐνέστηκε (46) φθινοπώρου, καὶ ἐν αὐτῇ χειμέριον γίνεται τὸ κατάστημα καὶ τῷ ὄντι κρυς- ρὸν καὶ δριμύτατον, ὡς ξένην τινὰ καὶ ἐξαίσιον τοῖς τηνικαῦτα ὁρῶσιν ἀποτελέσαι τῆς ὑγρᾶς οὐσίας ἐκ τῆς περὶ αὐτὴν συμβάσης πήξεως τὴν θέαν, οὐκ ἐν τοῖς γλυκέσιν ὕδασι μόνον, ἀλλὰ τὸ δὴ παραδοξότε ρον, καὶ κατὰ τῆς ἁλμυρᾶς ἐσχῦσαν ποιότητος, καὶ ἐν ἄλλοις μὲν πλείστοις τοῖς ἀνὰ τὴν οἰκουμένην τό ποις, οὐχ ἥκιστα δὲ τά τε ὑπερβόρεια καὶ προσάρ κτια καταπῆξαν δεινότατα. Ἐπὶ τοσοῦτο δὲ κατεπυ- κνοῦτο 10 καὶ διεπήγνυεν ὥστε τὴν ὑπερπόντιον τοῦ Ευξείνου θάλασσαν ἐπὶ σημείοις ἑκατόν του ἀπο- τακοσίας? φόρῳ σὺν τῷ Κωνσταντίνῳ τῷ ἀνιέρῳ προέδρῳ καὶ τοῖς λοιποῖς ἐπισκόποις, καὶ ἐξεφώνησαν τὴν ἑαυτῶν κακόδοξον αἵρεσιν ἐνώπιον παντὸς τοῦ λαοῦ. (46) "Ωρα ἐνέστηκε.

col. 977–978page 485 of 529

PG 100:977κρυσταλλωθῆνα: κατὰ τὸ πέλαγος, εἶτα καὶ τοὺς ὑπερκειμένους μεγίστους ὅτι μάλιστα καὶ πλείστους ποταμῶν, καὶ ἔτι τοῦ 20 ἐπὶ Μεσημβρίαν και Μήδειαν πόλιν ἀρχομένην παράκτιον χῶρον· τῷ πάγει συναποπετρωθῆναι, διὰ βάθους χωρησάσης τῆς τοιαύτης πήξεως ἄχρι καὶ εἰς τριάκοντα πήχεις, ἐπὶ τούτοις ἀφάτου καταῤῥαγείσης χιόνος εἰς ὕψος διαρθῆναι τὸ κρύος ὑπερανεστηκὸς τῆς ἐπιφανείας μέχρι πηχών που ἄλλων εἴκοσι, και πως συμφυῆναι τῇ ἠπείρῳ τὴν θάλατταν ὡς μηδὲ διακρίνει ῥᾳδίως ποτέρα ἑτέρας ἀποκέκριται. Οὕτω τε ἅπαν τὸ πρὸς ἄρκτον ηπειρωθὲν ὕδωρ πεζεύειν κατὰ νώτου συνεχώρει τοῖς βουλομένοις, βάσιμά τε ἦν τὰ ἐκείνης ἅπαντα, ὅσα τε ἐν ταῖς τῶν Χαζάρων γῆς μεθορίαις καὶ τοῖς πλησιοχώροις Σκυθικοῖς ἔθνεσι, καὶ οὐκ ἀνθρώποις μόνον, ἀλλὰ καὶ κτήνεσι καὶ ζώοις ἑτέροις γενόμενα· ἅπλωτον δὲ ἤδη ἐντεῦθεν γενέσθαι τὴν Ποντικὴν τότε θάλατταν. Ημέραις δέ τισι διιππευούσας καὶ ὁ ἄπλετος ἐκεῖνος του παγετοῦ ὁλκὸς εἰς διάφορα συμῥήγνυται τμήματα, ἅπερ εἰς τοσού τον ὕψος ἀνέσχεν ὡς ὄρη δοκεῖν εἶναι ὑπερύψηλα. Τούτων ἀποῤῥαγέντα μέρη τινὰ καὶ τῇ βίᾳ τῶν πνευμάτων συνωθούμενα πρός τε Δαφνουσίαν φρούριον ἄν τι τῆς Ποντικής μοίρας, ερυμνότατον τυγ χάνον, ἐξοκέλλουσι καὶ ἄχρι τοῦ στομίου τοῦ Εὐξείνου . καταῤῥέουσι · συστραφέντα δὲ πρὸς ἑαυτὰ, καὶ τὸν αὐτόθι στενὸν πόρον τὸν μεταξὺ … πορθμῶν πληρώσαντα, τὰς ἑκατέρωθεν ἠπείρους, τήν τε Θρᾴκην καὶ τὴν Ασιάτιδα, ἀλλήλαις συνήνωσαν, ὡς ἐξ ἐκατέρας πρὸς θατέραν πεζῇ μᾶλλον ἢ πλεῖ διαπεραιούσθαι ἐξεῖναι τῷ βουλομένῳ. Ἐκεῖθεν συνωθούμενα ἀνὰ τὴν Προποντίδα μέχρι ᾿Αβύδου ἐξεχύθησαν, ἤπερ δὴ οὐδὲ θάλασσα εἶναι τὸ λοιπὸν ὑπωπτεύετο. Τούτων ἐν ἀποσπασθὲν τῇ ἀκροπόλει τοῦ Βυζαντίου προσαράσσεται, καὶ τὸ αὐτόθι τεῖχος περιέσεισεν ὡς καὶ τοὺς ἔνδον οἰκοῦντας συμμετασχεῖν τοῦ σάλου. Καὶ τοῦτο τριχῆ διαιρεθὲν παρ' ἑκάτερα μέρη τῆς ἀκροπόλεως τὰς ἀκτὰς ἐμπίμπλησι. Τὸ δὲ ὕψος αυτ κρυσι πλείστοις συνεχόμενοι ἐνθένδε ἀπηλλάσσοντο. Χρόνων δὲ οὐκ ὀλίγων (48) διελθόντων, Σκλα ηνῶν γένη τῆς ἑαυτῶν μεταναστάντα γῆς φυγάδες διαπερῶσι τὸν Εὔξεινον. Συνετέλει δὲ αὐτῶν τὸ πλῆθος ἄχρι καὶ εἰς ἀριθμὸν ὀκτὼ καὶ διακοσίας χιο λάδας. Καὶ πρὸς τὸν ποτα μεν δς ᾿Αρτάνας καλεῖται αὐτοὶ κατοικίζονται. (48) Χρόνων δὲ οὐκ ὀλίγων. τοῖς τῶν τῆς πόλεως τειχῶν ὑπερανέστηκε, δι' αὐτῶν τέ τινες ἐξ ἀκροπόλεως πρὸς τὸ ἀντικρύ, ἐν οἷς τὸ Γαλάτου 18 (47) λεγόμενον ίδρυται φρούριον, πεζῇ διεπεραιοῦντο. Ταῦτα ἔκπληξιν μεγίστην τοῖς τῆς πόλεως ἐνεποίει· τῷ παραδόξῳ γὰρ καὶ ἀδοκήτῳ τῆς θέας ἐν ἀπορίᾳ γενόμενοι θρήνοις καὶ δά-

κρυσταλλωθῆνα: κατὰ τὸ πέλαγος, εἶτα καὶ τοὺς ὑπερκειμένους μεγίστους ὅτι μάλιστα καὶ πλείστους ποταμῶν, καὶ ἔτι τοῦ 20 ἐπὶ Μεσημβρίαν και Μή- δειαν πόλιν ἀρχομένην παράκτιον χῶρον· τῷ πάγει συναποπετρωθῆναι, διὰ βάθους χωρησάσης τῆς τοιαύτης πήξεως ἄχρι καὶ εἰς τριάκοντα πήχεις, ἐπὶ τούτοις ἀφάτου καταῤῥαγείσης χιόνος εἰς ὕψος διαρ- θῆναι τὸ κρύος ὑπερανεστηκὸς τῆς ἐπιφανείας μέχρι πηχών που ἄλλων εἴκοσι, και πως συμφυῆναι τῇ ἠπείρῳ τὴν θάλατταν ὡς μηδὲ διακρίνει ῥᾳδίως ποτέρα ἑτέρας ἀποκέκριται. Οὕτω τε ἅπαν τὸ πρὸς ἄρκτον ηπειρωθὲν ὕδωρ πεζεύειν κατὰ νώτου συν- εχώρει τοῖς βουλομένοις, βάσιμά τε ἦν τὰ ἐκείνης ἅπαντα, ὅσα τε ἐν ταῖς τῶν Χαζάρων γῆς μεθορίαις καὶ τοῖς πλησιοχώροις Σκυθικοῖς ἔθνεσι, καὶ οὐκ ἀν- θρώποις μόνον, ἀλλὰ καὶ κτήνεσι καὶ ζώοις ἑτέροις γενόμενα· ἅπλωτον δὲ ἤδη ἐντεῦθεν γενέσθαι τὴν Ποντικὴν τότε θάλατταν. Ημέραις δέ τισι διιππευού- σας καὶ ὁ ἄπλετος ἐκεῖνος του παγετοῦ ὁλκὸς εἰς διάφορα συμῥήγνυται τμήματα, ἅπερ εἰς τοσού τον ὕψος ἀνέσχεν ὡς ὄρη δοκεῖν εἶναι ὑπερύψηλα. Τούτων ἀποῤῥαγέντα μέρη τινὰ καὶ τῇ βίᾳ τῶν πνευμάτων συνωθούμενα πρός τε Δαφνουσίαν φρού- ριον ἄν τι τῆς Ποντικής μοίρας, ερυμνότατον τυγ χάνον, ἐξοκέλλουσι καὶ ἄχρι τοῦ στομίου τοῦ Εὐξείνου . καταῤῥέουσι · συστραφέντα δὲ πρὸς ἑαυτὰ, καὶ τὸν αὐτόθι στενὸν πόρον τὸν μεταξὺ … πορθμῶν πληρώ- σαντα, τὰς ἑκατέρωθεν ἠπείρους, τήν τε Θρᾴκην καὶ τὴν Ασιάτιδα, ἀλλήλαις συνήνωσαν, ὡς ἐξ ἐκα- τέρας πρὸς θατέραν πεζῇ μᾶλλον ἢ πλεῖ διαπεραιού- σθαι ἐξεῖναι τῷ βουλομένῳ. Ἐκεῖθεν συνωθούμενα ἀνὰ τὴν Προποντίδα μέχρι ᾿Αβύδου ἐξεχύθησαν, ἤπερ δὴ οὐδὲ θάλασσα εἶναι τὸ λοιπὸν ὑπωπτεύετο. Τού- των ἐν ἀποσπασθὲν τῇ ἀκροπόλει τοῦ Βυζαντίου προσαράσσεται, καὶ τὸ αὐτόθι τεῖχος περιέσεισεν ὡς καὶ τοὺς ἔνδον οἰκοῦντας συμμετασχεῖν τοῦ σάλου. Καὶ τοῦτο τριχῆ διαιρεθὲν παρ' ἑκάτερα μέρη τῆς ἀκροπόλεως τὰς ἀκτὰς ἐμπίμπλησι. Τὸ δὲ ὕψος αυτ κρυσι πλείστοις συνεχόμενοι ἐνθένδε ἀπηλλάσσοντο. Χρόνων δὲ οὐκ ὀλίγων (48) διελθόντων, Σκλα 6ηνῶν γένη τῆς ἑαυτῶν μεταναστάντα γῆς φυγάδες διαπερῶσι τὸν Εὔξεινον. Συνετέλει δὲ αὐτῶν τὸ πλῆθος ἄχρι καὶ εἰς ἀριθμὸν ὀκτὼ καὶ διακοσίας χιο λάδας. Καὶ πρὸς τὸν ποτα μεν δς ᾿Αρτάνας καλεῖται αὐτοὶ κατοικίζονται. (48) Χρόνων δὲ οὐκ ὀλίγων. A lima omnnis ora, qua Mesembriam et Medean urbes alluit, subeunte in profundun gelu, ad triginta us- que cubitos in silicis soliditatem induruit. Ad hæc erumpente nivium incredibili copia, in altum exag- gerata 76 glacies ad viginti alios cubitos sublata est. Unde ita mare cum continenti ora coaluit, ut utrum ab altero secretum esset vix quisquam dis- cerneret. Sic igitur quidquid aquæ obversum Bo- reæ fuit velut in solum conversum pedibus solidum iter constraverat; nec ulla pars ejus, præcipue ad Chazarum lines ac fuitimarum Scythiæ nationum, non aut hominum gressibus, aut pecudum ac ju- mentorum patebat. Ergo interclusum per illud teme pus navigationibus Ponticumn mare fuit. Inde die- bus aliquot interjectis, immanis illa glaciei moles varias in crustas difiuditur, quæ altissimorum mou- tium specie in immensum exstructæ sunt. Harum avulsæ nonnullæ abscissæque partes ventorum im- petu ad Daphnusiam, castellum in ora Pontica mu- nitissimum, ejectæ sunt et ad Euxini ponti fauces impuls; ubi confert ac stipalæ, occupatis Bu- spori angustiis et oppletis, continentes ambas, Thra- ciam videlicet cum Asia, conjunxerunt, adeo ut ul tro citroque pedibus magis iter quam navibus pate- ret. Iude rursum expulsæ per Propontidem Abydum usque dissipatæ sunt. Cæterum tani longe lateque se glacies difudit ut mare illic esse nemo suspicari posset. Horum fragminum unum ad arcem Cpolis illisum murum ita concussit, ut qui intus erant agitatione illa qualerentur. lliuc 77 trifariam di- visumn ad utramque arcis parten oram omnem oc- cupavit, ea altitudine quæ urbis mcnia transcen- deret. Itaque nonnulli per constratos crustarum aggeres adversum in littus, nbi castellum illud quod Galaten vocant situm est, ex arce transmiserunt. Hæc omnia ingentem civitati metum afferebant : quippe novo hoc et inusitato spectaculo consternati atque in gemitus et lacrymas soluti recedebant. Nec longo post hæc interjecto tempore, Sclavini patriis finibus extorres Euxinum trajiciunt, quorun numerus ad octo et ducenta millia pervenisse dici- tur. Hi ad-fluvium (quem Artanam nominant) con- sederunt. VARIE LECTIONES. PETA VII NOTÆ. Atqui vehementem Allam hiemem motus hic Bulgaricus præcessit. Quem timel.. τοῖς τῶν τῆς πόλεως τειχῶν ὑπερανέστηκε, δι' αὐτῶν τέ τινες ἐξ ἀκροπόλεως πρὸς τὸ ἀντικρύ, ἐν οἷς τὸ Γαλάτου 18 (47) λεγόμενον ίδρυται φρούριον, πεζῇ διεπεραιοῦντο. Ταῦτα ἔκπληξιν μεγίστην τοῖς τῆς πόλεως ἐνεποίει· τῷ παραδόξῳ γὰρ καὶ ἀδοκήτῳ τῆς θέας ἐν ἀπορίᾳ γενόμενοι θρήνοις καὶ δά-

col. 979–980page 486 of 529

PG 100:979Τὰ δὲ 30 κατὰ τοὺς Ούννους καὶ Βουλγάρους επράττετο τῇδε· Οὗτοι τὰ πρὸς ἀλλήλους συνθέμενος τοὺς μὲν ἐκ Ξηρᾶς (49) τὴν κυρείαν τὴν ἐπ' αὐτοὺς κεκτημένους κτείνουσιν, ἡγεμόνα δὲ ἐφ' ἑαυτοῖς καθώ ιστᾶσι Τελέσιον ὄνομα, ἄνδρα σοβαρὸν καὶ τὸ ἐκ νεότητος θράσος ἅμα ἐπιδεικνύμενον. Οὗτος λαόν συναγείρας ὁπλίτην καὶ μάχιμον τὰ πλησιαίτερα τῶν Ῥωμαίων χωρία και φρούρια κατέτρεχε καρτερῶς. Οὗ τὴ θρασὺ καὶ αὐθαδες Κωνσταντίνος θεασάμενος ναῦς ἱππαγωγοὺς ἄχρι καὶ εἰς τὰς έκτακοσίας κατεσκεύασε, καὶ ταύτας ἱππικῷ στρατῷ πληρώσας διὰ τοῦ Εὐξείνου πρὸς τὸν Ἴστρον ἐξ ἔπεμψεν. Αὐτὸς δὲ στρατὸν ἕτερον ἐπαγόμενος πρὸς Αγχίαλον πόλιν παραγίνεται. Καθ' όν " Τελέσιος ἐξέρχεται ἔχων εἰς συμμαχίαν καὶ Σκλαβηνῶν οὐκ ὀλίγα πλήθη. Καὶ ἡττηθεὶς μάχῃ εἰς φυγὴν ἐτράπετο. Πλεῖστοι δὲ τῶν πολεμίων ἀφ' ἑκατέρου μέσ ρους πίπτουσι, καὶ ἄλλοι οὐκ ὀλίγοι καὶ τῶν ἐπιρανεστέρων ἐζωγρήθησαν. Ούτω τε τοῦ πολέμου κριτήσας πρὸς τὸ Βυζάντιον Κωνσταντῖνος ᾤχετο, καὶ οὓς ἐπήγετο τῶν ἐζωγρημένων τοῖς τε πολίταις καὶ τοῖς ἐκ τῶν λεγομένων χρωμάτων δημόταις ὡς ἀναιρήσειν αὐτοχειρίᾳ παραδίδωσιν. Οἱ δὲ λαβόντες Εξε τείχους τοῦ πρὸς τῷ χερσαίῳ κειμένῳ” ἀνεῖλον. Καὶ τούτων τὰ λάφυρα τὸν ἱππικὸν ἀγῶνα θεώμενος ἐθριάμβευσεν. Μεθ' ὧν καὶ δύο χρυσοί λουτῆρες, οἱ ἐν τῇ νήσῳ κατεσκευάσθησαν Σικελία, δημοσιεύονται, ὁλκὴν χρυσοῦ ἄχρι καὶ εἰς ὀκτακοσίας λιτρῶν ἕκαστον ἄγοντα. Οἱ δὲ Βούλγαροι τὸ δυστυχὲς Τελεσίου θεασάμενοι τοῦτόν τε στασιάσαντες κτείνουσι, καὶ κύριον αὐτῶν καθιστῶσιν ἕνα τῶν ἐν αὐτοῖς ἀρχόντων τυγχάνοντα, ᾧ Σαβίνος ὑπῆρχεν ὄνομα· ὃς εὐθὺς τὸ κῦρος δεξάμενος πρὸς βασιλέα διαπρεσβεύεται, εἰρή την αὐτοῦ αἰτούμενος βεβαιότατα. Βουλγάροις δὲ οὐκ ἤρεσκε τὸ πραττόμενον· ἀλύοντες γὰρ ἐν τούτῳ ἰσχυρῶς ἀντέλεγον, οιόμενοι ως Ῥωμαίοις αὐτίκα δουλωθησόμενοι. Τούτους δεδιὼς Σαβίνος φυγὰς πρὸς βασιλέα ᾤχετο. Εὐζώνων δὲ ἀποστείλας ἀνδρῶν τινας τὰς γυναῖκας αὐτῶν καὶ τοὺς συγγενεῖς χεκρυμμένους εὑρὼν πρὸς Σαβίνον ἄγει. Εν τούτοις μεταμεληθέντες οἱ Βούλγαροι καὶ αὐτοὶ πέμπουσι πρὸς βασιλέα τοὺς τὴν εἰρήνην αἰτήσοντας. Ὁ δὲ οὐκ ἐδέχετο, ἀλλ᾽ εὐθὺς κατ' αὐτῶν ἐστράτευσεν. Οἱ δὲ τὰς δυσχωρίας τοῦ περὶ αὐτοὺς ὅρους ἀνέφραττον. Καὶ τούτων ὁ κύριος τὰ πιστὰ παρὰ βασιλέως λαβὼν σὺν τοῖς ἄρχουσιν αὐτοῦ πρὸς βασιλέα παραγίνεται. Αὐτὸς δὲ τούτους δεξάμενος ἅμα Σαβίνῳ συμπαρεδρεύοντι ὠνείδισε τὴν ἀταξίαν 3 καὶ τὸ μῖσος 8 κατὰ Σαβίνου ἐπεδείξαντο, καὶ εἰρηνεύειν αὐτοῖς συν ετίθετο. Ταῦτα κατεπράττετο κατὰ τὴν πρώτην ἰνδικτιῶνα. ἔτι καὶ υἱὸς τίκτεται τῷ βασιλεῖ, ὃν Νικήταν ὠνό αὐτῶν τοὺς ἀπὸ σειρᾶς καταγομένους, etc. Apud Σίρες ἔθνος Θράκης ὑπὲρ τοὺς Βυζαν

[An. 763.] Dum hæc aguntur,apud Hunnos et Bulga- A ros ista contigerunt. Fœdere illi inter se constituto, Xerensibus, quorum in dominatu erant, interfectis, Jucem sibi Telesium nomine præficiunt, arrogantem hominem ac juvenili audacia ferocem, qui, collecta militum manu, vicina Romanorum loca et castella hostiliter populatus est. Constantinus ejus audaciam ae violentiam animadvertens hippagogas naves ad ocliageulas comparat, quas cum equitatu comples set per Euxinum mare in Istrum immittit. Ipse cum alio exercitu Anchialum pervenit, ad quam ei To- lesius 78 cum Sclavinorum auxiliis haud peni- tendis occurrit. Ibique prælio victus in ſugam ver- titur. Multi utriusque gentis hostium in acie casi, nec pauci etiam e primoribus capti. Hac vietoria potitus imperator Byzantium revertiur; captίνος Β ommes in populum ac Circenses præcipue factiones ad necem dividit. Educti igitur extra muros qui ad Chersæun spectant ad unuin cæsi sunt. Horum spo- lia Circensibus ludis spectante populn solemni pompa traducta sunt. In quibus aurea duo labra, quæ in Sicilia facta erant, singula octingentarum librarum pondere publice proposuit. Bulgari Telesii infelicitate cognita hunc per se- ditionem opprimunt, et Sabino cuidam ex ducibus suis imperium deferunt. Qui simul atque rebus po- litus est, pacem ab imperatore per legatos constate- C ter petit. Quae res Bulgaros non parum offendit; magnamque ex ea re molestiam capientes ob ean causam obsistebant, quod se subito in Romayorum servitutem venturos crederent. Sabinus horum in- sidias metuens fugam arripit, seque ad imperatorem recipit. Ille mnissis aliquot expeditis, eorum conju» ges et cognatos e latebris eductos ad Sabinum perducit. Interim Bulgari, mutatis animis, legatos de pace ad imperatorem destinant. Qui, rejectis 79 horum precibus, statim in eos exercitum movet. Barbari montis ejus quo undique cincti sunt, angu- stias muniunt. Horum princeps fide accepta cum ducibus suis ad imperatorem pervenit; qui his ex- ceptis, assidente Sabino, turbulentos animos et odium illud in Sabinum exprobravit, ac postremo D pacein eis concessit. Hæc indictione prima sunt facta. Post quæ impe- ratori filius nascitur, quem Nicetam nominavit. clous. At Siræ Macedonia: locus est, ut ex Livio Τὰ δὲ 30 κατὰ τοὺς Ούννους καὶ Βουλγάρους επράττετο τῇδε· Οὗτοι τὰ πρὸς ἀλλήλους συνθέμενος τοὺς μὲν ἐκ Ξηρᾶς (49) τὴν κυρείαν τὴν ἐπ' αὐτοὺς κεκτημένους κτείνουσιν, ἡγεμόνα δὲ ἐφ' ἑαυτοῖς καθώ ιστᾶσι Τελέσιον ὄνομα, ἄνδρα σοβαρὸν καὶ τὸ ἐκ νεότητος θράσος ἅμα ἐπιδεικνύμενον. Οὗτος λαόν συναγείρας ὁπλίτην καὶ μάχιμον τὰ πλησιαίτερα τῶν Ῥωμαίων χωρία και φρούρια κατέτρεχε καρ- τερῶς. Οὗ τὴ θρασὺ καὶ αὐθαδες Κωνσταντίνος θεα- σάμενος ναῦς ἱππαγωγοὺς ἄχρι καὶ εἰς τὰς έκτα- κοσίας κατεσκεύασε, καὶ ταύτας ἱππικῷ στρατῷ πληρώσας διὰ τοῦ Εὐξείνου πρὸς τὸν Ἴστρον ἐξ ἔπεμψεν. Αὐτὸς δὲ στρατὸν ἕτερον ἐπαγόμενος πρὸς Αγχίαλον πόλιν παραγίνεται. Καθ' όν " Τελέσιος ἐξέρχεται ἔχων εἰς συμμαχίαν καὶ Σκλαβηνῶν οὐκ ὀλίγα πλήθη. Καὶ ἡττηθεὶς μάχῃ εἰς φυγὴν ἐτρά- πετο. Πλεῖστοι δὲ τῶν πολεμίων ἀφ' ἑκατέρου μέσ ρους πίπτουσι, καὶ ἄλλοι οὐκ ὀλίγοι καὶ τῶν ἐπιρα- νεστέρων ἐζωγρήθησαν. Ούτω τε τοῦ πολέμου κρι- τήσας πρὸς τὸ Βυζάντιον Κωνσταντῖνος ᾤχετο, καὶ οὓς ἐπήγετο τῶν ἐζωγρημένων τοῖς τε πολίταις καὶ τοῖς ἐκ τῶν λεγομένων χρωμάτων δημόταις ὡς ἀναι- ρήσειν αὐτοχειρίᾳ παραδίδωσιν. Οἱ δὲ λαβόντες Εξε τείχους τοῦ πρὸς τῷ χερσαίῳ κειμένῳ” ἀνεῖλον. Καὶ τούτων τὰ λάφυρα τὸν ἱππικὸν ἀγῶνα θεώμενος ἐθριάμβευσεν. Μεθ' ὧν καὶ δύο χρυσοί λουτῆρες, οἱ ἐν τῇ νήσῳ κατεσκευάσθησαν Σικελία, δημοσιεύον ται, ὁλκὴν χρυσοῦ ἄχρι καὶ εἰς ὀκτακοσίας λιτρῶν ἕκαστον ἄγοντα. Οἱ δὲ Βούλγαροι τὸ δυστυχὲς Τελεσίου θεασάμε νοι τοῦτόν τε στασιάσαντες κτείνουσι, καὶ κύριον αὐτῶν καθιστῶσιν ἕνα τῶν ἐν αὐτοῖς ἀρχόντων τυγ- χάνοντα, ᾧ Σαβίνος ὑπῆρχεν ὄνομα· ὃς εὐθὺς τὸ κῦρος δεξάμενος πρὸς βασιλέα διαπρεσβεύεται, εἰρή την αὐτοῦ αἰτούμενος βεβαιότατα. Βουλγάροις δὲ οὐκ ἤρεσκε τὸ πραττόμενον· ἀλύοντες γὰρ ἐν τούτῳ ἰσχυρῶς ἀντέλεγον, οιόμενοι ως Ῥωμαίοις αὐτίκα δουλωθησόμενοι. Τούτους δεδιὼς Σαβίνος φυγὰς πρὸς βασιλέα ᾤχετο. Εὐζώνων δὲ ἀποστείλας ἀνδρῶν τινας τὰς γυναῖκας αὐτῶν καὶ τοὺς συγγενεῖς χε- κρυμμένους εὑρὼν πρὸς Σαβίνον ἄγει. Εν τούτοις μεταμεληθέντες οἱ Βούλγαροι καὶ αὐτοὶ πέμπουσι πρὸς βασιλέα τοὺς τὴν εἰρήνην αἰτήσοντας. Ὁ δὲ οὐκ ἐδέχετο, ἀλλ᾽ εὐθὺς κατ' αὐτῶν ἐστράτευσεν. Οἱ δὲ τὰς δυσχωρίας τοῦ περὶ αὐτοὺς ὅρους ἀνέφραττον. Καὶ τούτων ὁ κύριος τὰ πιστὰ παρὰ βασιλέως λαβὼν σὺν τοῖς ἄρχουσιν αὐτοῦ πρὸς βασιλέα παραγίνεται. Αὐτὸς δὲ τούτους δεξάμενος ἅμα Σαβίνῳ συμπαρ- εδρεύοντι ὠνείδισε τὴν ἀταξίαν 3 καὶ τὸ μῖσος 8 κατὰ Σαβίνου ἐπεδείξαντο, καὶ εἰρηνεύειν αὐτοῖς συν ετίθετο. Ταῦτα κατεπράττετο κατὰ τὴν πρώτην ἰνδικτιῶνα. ἔτι καὶ υἱὸς τίκτεται τῷ βασιλεῖ, ὃν Νικήταν ὠνό αὐτῶν τοὺς ἀπὸ σειρᾶς καταγομένους, etc. Apud Σίρες ἔθνος Θράκης ὑπὲρ τοὺς Βυζαν

col. 981–982page 487 of 529

PG 100:981μασεν. Ὑπὸ δὲ τὸν αὐτὸν χρόνον στόλος τῶν Σαρα κηνῶν ἐξ ᾿Αφρικῆς ἁπάρας κατὰ τὴν νῆσον Σικελίαν παραγίνεται· τὸ δὲ ἐν αὐτῇ στρατιωτικὸν γενναίως ἀντιταξάμενον τούτους μηδὲν τῆς ἐλπίδος ἠνυκότας ἀπέπεμψε. Κατὰ δὲ τὴν τρίτην ἐνδικτιῶνα εἰσέρχεται Κων σταντῖνος εἰς Βουλγαρίαν τῷ τὸν ἀρχηγὸν αὐτῶν και τασταθέντα ὑπὸ Σαβίνου Οὔμαρον ὄνομα τῆς ἀρχῆς μεταστῆσαι Βουλγάρους, ἀνειπεῖν δ' ἐν αὐτῇ Τόκτον ἄνδρα Βούλγαρον τοῦ Βαϊανοῦ ἀδελφόν. Οἱ δὲ Βούλ γαροι φυγάδες ἐν ταῖς ὕλαις τοῦ ποταμοῦ τοῦ Ἴστρου ἀπώχοντο. Οὐκ ὀλίγοι δὲ αὐτῶν κατακτείνονται, μεθ᾽ ὧν καὶ ὁ Τόκτος ἅμα τῷ ἀδελφῷ Βαϊανῷ ἀναι ρεῖται, καὶ ἕτεροι. "Αλλος δέ τις ἄρχων αὐτῶν, ὃν ὀνομάζουσι Καμπαγάνον ἐν Βάρνῃ προσφυγείν 30 ὡς ἐδόκει προσρύεσθαι, ὑπὸ τῶν ἰδίων δούλων ἀν ηρέθη. Τότε δὴ καὶ Βουλγαρίας ὑπὸ Ῥωμαίων πυρί καυστα ὡς πλεῖστα χωρία γέγονε καὶ διόλωλεν. Ηδη δὲ ἡ ἀσέβεια τοῦ κρατοῦντος ἐπαρρησιάζετο, καὶ πᾶς εὐσεβούντων εἰ καὶ Θεῷ προσανακειμένων ὁ βίος ἐχλευάζετο καὶ διεσκώπτετο, μάλιστα δὲ τῶν μοναζόντων τὸ ἱερὸν ἐκθέσμως εδιώκετο τάγμα. Τούτων γὰρ τοὺς τὴν ἑαυτῶν ὁμολογίαν φυλάξαντας καὶ ἐπὶ τοῦ οἰκείου διαμείναντας σχήματος καὶ τῷ ἀνοσίῳ αὐτῶν ἀνθεστηκότας δόγματι ποικίλαις βασά νοις καὶ διαφόροις αικίαις παρεδίδοσαν, καὶ ὧν μὲν τὴν γενειάδα ἀφειδῶς ἀνεπίμπρων, ὧν δὲ τῶν ταύτης τριχῶν βίᾳ ἀποσπῶντες ἀφῄρουν. Κεφαλὰς δ' ἄλλων τοῖς ἱεροῖς πίναξιν, ἐν οἷς τῶν ἁγίων τὰ ἐκτυπώματα ἐκεχάρακτο, διέθραυον παίοντες. Καὶ μέντοι καὶ ὀφθαλμοὺς τούτων διώρυττον καὶ τῶν μελῶν ἕτερα τοῦ σώματος ἐξέκοπτον ἀπανθρώπως οἱ δείλαιοι. Καὶ ἅπαν ὡς εἰπεῖν τὸ εὐσεβὲς διωθεῖτο καὶ ἀπηλαύνετο, καὶ ὥσπερ Ἑλληνισμοῦ δευτέρου Χριστιανοῖς ἐπιφυέντο; πᾶσα μηχανή κακουργίας ἐπενοεῖτο, δι' ἧς τοὺς κατὰ Θεὸν ζῆν αἱρουμένους ἐπηρεάζειν καὶ πημαίνειν ἐσπούδαζαν. Ηδη δὲ τού των ενίους πρὸς τὸ τῆς οἰκείας ἀπωλείας καθείλαν σαν βάραθρον, καὶ τῷ δυσσεβεῖ αὐτῶν εἶξαν θεσπίσματι η βία ἑλκόμενοι ἢ ἀπάτη αποσυρόμενοι ή θω πείαις ὑποκλεπτόμενοι ή χρήμασι δελεαζόμενοι ή στρατείαις τῶν ἀξιωμάτων φιλοτιμούμενοι, ἢ ἑτέραις παλιντρόποις τοῦ Πονηροῦ μεθοδείαις τὴν ἀπάτην εἰσδεχόμενοι τὸ ἐπάγγελμά τε ἠθέτουν καὶ τὸ σε μνὸν μεταμφιεννύμενοι στόλισμα κομῆται αὐτοὶ ἀντὶ κεκαρμένων διεδείκνυντο, καὶ εἰς λαϊκῶν σχῆμα εὐθὺς μεθηρμόζοντο, γυναιξί τε όμιλεῖν κατεδέχοντο ς 10 προσφυγών! οι πάντων μὲν τῶν εὐσ. σε ἐνεπίμπρων Καμπαγάνον. Μάλιστα δὲ τῶν μοναζόντων.

μασεν. Ὑπὸ δὲ τὸν αὐτὸν χρόνον στόλος τῶν Σαρα κηνῶν ἐξ ᾿Αφρικῆς ἁπάρας κατὰ τὴν νῆσον Σικελίαν παραγίνεται· τὸ δὲ ἐν αὐτῇ στρατιωτικὸν γενναίως ἀντιταξάμενον τούτους μηδὲν τῆς ἐλπίδος ἠνυκότας ἀπέπεμψε. Κατὰ δὲ τὴν τρίτην ἐνδικτιῶνα εἰσέρχεται Κων σταντῖνος εἰς Βουλγαρίαν τῷ τὸν ἀρχηγὸν αὐτῶν και τασταθέντα ὑπὸ Σαβίνου Οὔμαρον ὄνομα τῆς ἀρχῆς μεταστῆσαι Βουλγάρους, ἀνειπεῖν δ' ἐν αὐτῇ Τόκτον ἄνδρα Βούλγαρον τοῦ Βαϊανοῦ ἀδελφόν. Οἱ δὲ Βούλ γαροι φυγάδες ἐν ταῖς ὕλαις τοῦ ποταμοῦ τοῦ Ἴστρου ἀπώχοντο. Οὐκ ὀλίγοι δὲ αὐτῶν κατακτείνονται, μεθ᾽ ὧν καὶ ὁ Τόκτος ἅμα τῷ ἀδελφῷ Βαϊανῷ ἀναι ρεῖται, καὶ ἕτεροι. "Αλλος δέ τις ἄρχων αὐτῶν, ὃν ὀνομάζουσι Καμπαγάνον ἐν Βάρνῃ προσφυγείν 30 ὡς ἐδόκει προσρύεσθαι, ὑπὸ τῶν ἰδίων δούλων ἀν ηρέθη. Τότε δὴ καὶ Βουλγαρίας ὑπὸ Ῥωμαίων πυρί καυστα ὡς πλεῖστα χωρία γέγονε καὶ διόλωλεν. Ηδη δὲ ἡ ἀσέβεια τοῦ κρατοῦντος ἐπαρρησιάζετο, καὶ πᾶς εὐσεβούντων εἰ καὶ Θεῷ προσανακειμένων ὁ βίος ἐχλευάζετο καὶ διεσκώπτετο, μάλιστα δὲ τῶν μοναζόντων τὸ ἱερὸν ἐκθέσμως εδιώκετο τάγμα. Τούτων γὰρ τοὺς τὴν ἑαυτῶν ὁμολογίαν φυλάξαντας καὶ ἐπὶ τοῦ οἰκείου διαμείναντας σχήματος καὶ τῷ ἀνοσίῳ αὐτῶν ἀνθεστηκότας δόγματι ποικίλαις βασά νοις καὶ διαφόροις αικίαις παρεδίδοσαν, καὶ ὧν μὲν τὴν γενειάδα ἀφειδῶς ἀνεπίμπρων, ὧν δὲ τῶν ταύτης τριχῶν βίᾳ ἀποσπῶντες ἀφῄρουν. Κεφαλὰς δ' ἄλλων τοῖς ἱεροῖς πίναξιν, ἐν οἷς τῶν ἁγίων τὰ ἐκτυπώματα ἐκεχάρακτο, διέθραυον παίοντες. Καὶ μέντοι καὶ ὀφθαλμοὺς τούτων διώρυττον καὶ τῶν μελῶν ἕτερα τοῦ σώματος ἐξέκοπτον ἀπανθρώπως οἱ δείλαιοι. Καὶ ἅπαν ὡς εἰπεῖν τὸ εὐσεβὲς διωθεῖτο καὶ ἀπηλαύνετο, καὶ ὥσπερ Ἑλληνισμοῦ δευτέρου Χριστιανοῖς ἐπιφυέντο; πᾶσα μηχανή κακουργίας ἐπενοεῖτο, δι' ἧς τοὺς κατὰ Θεὸν ζῆν αἱρουμένους ἐπηρεάζειν καὶ πημαίνειν ἐσπούδαζαν. Ηδη δὲ τού των ενίους πρὸς τὸ τῆς οἰκείας ἀπωλείας καθείλαν σαν βάραθρον, καὶ τῷ δυσσεβεῖ αὐτῶν εἶξαν θεσπί σματι η βία ἑλκόμενοι ἢ ἀπάτη αποσυρόμενοι ή θω πείαις ὑποκλεπτόμενοι ή χρήμασι δελεαζόμενοι ή στρατείαις τῶν ἀξιωμάτων φιλοτιμούμενοι, ἢ ἑτέραις παλιντρόποις τοῦ Πονηροῦ μεθοδείαις τὴν ἀπάτην εἰσδεχόμενοι τὸ ἐπάγγελμά τε ἠθέτουν καὶ τὸ σε μνὸν μεταμφιεννύμενοι στόλισμα κομῆται αὐτοὶ ἀντὶ κεκαρμένων διεδείκνυντο, καὶ εἰς λαϊκῶν σχῆμα εὐθὺς μεθηρμόζοντο, γυναιξί τε όμιλεῖν κατεδέχοντο ς 10 προσφυγών! οι πάντων μὲν τῶν εὐσ. σε ἐνεπίμπρων Καμπαγάνον. Μάλιστα δὲ τῶν μοναζόντων. solvens in Siciliam pervenit. Sed militaribus præ sidiis quæ illic erant strenue resistentibus, irrito conatu redierunt. Sub idem tempus Saracenorum classis.ex Africa [An. 765.] Indictione deinde tertia Constantinus in Bulgariam exercitum ducit, quod Umaro, quem Sabi nus ducem præfecerat, imperio exuto Bulgari Toctum genere Bulgarum Baiani fratrem ejus loco substi tuissent. Qui sub adventum imperatoris ad saltus Istro propinquos confugiunt. Nec pauci tamen inter fecti sunt; inter quos et Toctus cum fratre Baiano atque aliis compluribus occiditur. Alius item ex eorum ducibus, quem Campaganum vocant, cum Barnam fugisset ac jam evasisse videretur, a ser vis suis peremptus est. Quo tempore Bulgariæ magna pars a Romanis igne vastata atque hostiliter populata est. 80 Inter hæc imperatoris impietas multo inso lentius efferri, ac religiosorum hominum et conse cratorum vita omnis irrideri ac ludibrio haberi. Sed in sancta monachorum collegia præcipue vis illa bacchata est. Qui enim ex illorum ordine in suscepta professione persisterent, ac vitæ suæ cul tum et institutum constantius retinerent, atque il lorum sacrilego dogmati repugnarent, variis pœnis et exquisitis tormentis subjecti sunt. Aliis barba flammis exusta, aut cum ea parte traberentur, vin lenter evulsa; allis sacrarum tabularum, quibus sanctorum effigies inscripte erant, illisu capita diffracta sunt, nonnullorum oculi suffossi, alii aliis corporis partibus crudelissime mutilati. Ita pietate omui ac religione pulsa, et gentili superstitione denuo velut introducta, scelerum machinæ omnes admotæ sunt, quibus sanctis hominibus insultare ac nocere studebant. Ex quo factum est ut nonnullos in eamdem secum perniciem atque exitium trahe rent; qui illorum impio dogmati cesserunt partim dolo circumventi, partim adulatione decepti, aut pecuniarum illecebra capti, aut magistratuum spe ae praferturarum militarium inducti; aut aliis de nique nefarii homimis insiliis ac fraudibus irretiti, ejurata professione ac religioso illo cultu deposito, ex attonsis in comatos mutati sunt, atque ad laico rum speciem traducti cum uxoribus etiam copulati sunt, et 81 earum se contuberniis illigarunt. Quod ab illis eo animo procurabatur, ut ea re, quantum Theophanes Paganum no minat. Anno Copro nymi 26, Christi præcipue 766, indictione 4, quo in sanctissimos monachos nefaudus ille sæviit, et per Hippodromum ignominiose traduxit. Ab hoc consceleratissimo tyranno ejusque profligatissimo parente Isaurico Leone nuperi isti sacrarum ima ginum effractores cum amentia perfidiam hauserunt, iisque magistris atque auctoribus gloriantur. Ex horum factione vanissimus ille Nicephori scholiastes Camerarius multa in sanctissimas illas religiones earumque defensorem acerrinfum Joannem Ďama scenum furiosis illis-in Commentariis evomuit,-in quibus quot syllabæ, totidem vel nugæ vel blasphe miae sunt.

col. 983–984page 488 of 529

PG 100:983καὶ ἀποστέλλει πρὸς τὸ ἱερὸν φορείῳ ἐποχούμενον (57). Συνεκπέμπει δέ τινα αὐτῷ τῶν βασιλικών γραμματέων κομίζοντα ἐν γραμματίῳ ὅσα κατ' αὐτοῦ· ἅπερ εἰς ἐπήκοον ἐς τοῦ ἀθροισθέντος ἐκεῖσε λαοῦ ἀνέγνω, παίων αὐτὸν σε κατὰ κόῤῥης ἐφ' ἑνὶ ἑκάστῳ τῶν κατηγορουμένων. Καὶ οὕτως ἐπὶ τοῦ ἄμβωνος ἀν ενέγκαντες καθαιροῦσιν, τοῦ νέου πατριάρχου πρὸς τῷ θυσιαστηρίῳ τὰ τοιαῦτα αἰτιάματα ὑπαναγινώσκοντος. Καὶ τῇ ἑξῆς τὴν συνήθη αὐτῷ ἱππικὴν ἀγωνίαν ἐπιτελῶν ἐπιτρέπει αὐτὸν ἐπ᾿ ὄνου προσο ιζηκότα, τῆς καθέδρας αὐτῷ πρὸς τοῖς ὀπισθίοις τοῦ ζώου περιτραπείσης, καὶ ἐκεῖσε διέλκεσθαι καὶ ὑπὸ τοῦ λαοῦ παντὸς δυσφημεῖσθαί τε καὶ καταπτύεσθαι. Εἶτα μετ' οὐ πολὺ ἐν τῷ τῆς πόλεως Κυνηγίῳ τὴν κεφαλὴν αὐτοῦ ἀποτμηθῆναι προστέταχε, καὶ τὴν μὲν ἐν τῷ καλουμένῳ Μιλίῳ (58) εξαρτηθεῖσαν μετέωρον φέρεσθαι, τὸ δ᾽ αὐτοῦ σῶμα σχοινίοις δια σύρουσιν σὲ ἀνὰ τὰς λεωφόρους τῆς πόλεως εἰς τὴν τῶν Πελαγίων (59) καλουμένην ταφὴν ἐξέῤῥιπτον. Πέμπτῃ δὲ ἐνδικτιῶνι ἀδροχίας ἐπικρατούσης αὐχμῶδες καὶ ξηρόν γέγονε τὸ κατάστημα, ὡς καὶ αὐτὴν ἀπολελοιπέναι τε τὴν ἀέριον δρόσον, ἔτι καὶ τὰ πηγαία ὑποστέλλεσθαι νάματα, ἀργά τε μένειν ἐν τεῦθεν καὶ τὰ λουτρὰ τῶν ἐκδοχείων κενῶν ὑπαρ ξάντων. Ἐκ τούτου βουλεύεται (60) Κωνσταντίνος τὸν τοῦ ὕδατος ὁλκὸν ἀνακαινίζειν δν Βαλεντινιανός ὁ βασιλεὺς κατεσκεύασεν, ὑπὸ δὲ Ἀβάρων ἐπὶ τῶν Ηρακλείου χρόνων τοῦ βασιλέως καταστραφέντα. Καὶ πλείστους ἄνδρας τεχνίτας εἰς οἰκοδομὴν ἐμπείρους ἐκ τῆς ὑπὸ Ῥωμαίων ἀρχῆς συναθροίσας, πολλά τε δαπανήματα αὐτοῖς ἐκ τῶν δημοσίων χρη μάτων προσαναλώσας, οὕτω τὸ τοιοῦτον ἔργον διετέλεσε. Φιλόχρυσες δὲ ὧν ὁ μισόχριστος νέος Μίδας Κωνσταντῖνος ἀναδείκνυται, καὶ τὸν χρυσὸν ἅπαντα ἀποθησαυρίζει. Ἐν οἷς συνέβαινεν ἐν ταῖς τῶν φόρων πράξεσι τῶν φορολογουμένων βιαζομένων εξώνως τὰ τῆς γῆς καρπήματα καὶ γεννήματα διαπιπράσκεσθαι, ὡς τῷ νομίσματι ἑξήκοντα μοδίους σίτου διαγοράζεσθαι, κριθῆς δὲ ἑβδομήκοντα, καὶ πλεῖστα ἄγαν βραχείᾳ πάνυ απεμπολείσθαι ποσότητι. Οπερ τοῖς μὲν ἀνοήτοις εὐφορία τε τῆς γῆς καὶ πραγμάτων εὐθηνία ἐνομίζετο, τοῖς δὲ εὖ φρονοῦσε τυραννίδος καὶ φιλοχρηματίας ἔργον καὶ ἀπανθρωπίας νόσος εκρίνετο. Κατὰ δὲ τὴν ἑβδόμην ινδικτιῶνα τίκτεται υἱὸς Κωνσταντίνῳ, ἂν ἐκάλεσεν ᾿Ανθιμον. Ὑπὸ δὲ τὸν αὐτὸν καιρὸν (61) Νικήτας ὁ τῆς πόλεως πρόεδρος * ὁπήκοον Ρ. 4 αὐτῷ P : cf. p. 7 9. Η διασύραντες? an διασυρέν? 18 ἐπιλελοιπέναι? (57) Φορείῳ ἐποχούμενον. μικροῦ σεκρέτου τῆς τροπικῆς ἐξυλογραφίας ούσης (58) Τῷ καλουμένῳ Μιλίῳ. (59) Τῶν Πελαγίων. (60) 'Εκ τούτου βουλεύεται. Factum hoc a. τῷ δὲ αὐτῷ ἔτει Νικήτας ὁ ψευδώνυμος πατριάρχης τὰς ἐν τῷ πατριαρχείῳ εἰκόνας του κατήνεγκεν, καὶ τῶν λοιπῶν εἰκόνων τὰ πρόσωπα προόδων οίκοι vocantur a Niπρόκεστος τῶν Βλαχερνῶν in Ales. Chron. οι πρόκεσσον ποιήσασθαι, hoc est προόδων οίκους appellarunt.

et in lecticam impositum ad ecclesiam mittit, una. A que cum eo quemdam ex domesticis notariis cum accusationis libello. Quem is frequenti concione le- gens ad singula capita patriarchæ genis infigit. fta in ambonem productus in ordinem redigitur, novo interim pontifice criminationes ejusmodi ad aram perlegente. Sequenti die per equestres ludos, quos ex more frequentabat, Constantinum in asellum impositum, sella in posteriorem jumenti partem obversa, traduci coram imperat, et ab universo po- pulo maledictis ac sputis appeti, pauloque post in urbis Cynegio capite truncari. Hoc uti erat præci- sum, in Milio e sublimi suspensum est. Reliquum cadaver per urbis plateas funibus tractum in Pe- lagiorum, ut vocant, sepulturam abjectum. [An.767.] Indictione postmodum quinta ex imbrium Β inopia squalore ac siccitate 35 laboratum est, adeo ut ne ros quidem ullus ex aere suppeteret, subsidenti bus adhæc fontium aquis, qua ex re factum est ut exhaustis receptaculis balnea conticescerent. Con- stantinus ea re animadversa instaurare aquedu- ctum illum instituit, quem Valentinianus imperator olim exstruxerat, sed Avares postea Heraelii tem- poribus everterant. Ergo pluribus ad id ejus opificil gnaris ex toto imperio contractis, multisque ex æra- rio publico impensis pecuniis, tanto operi finem imposuit. Sed cum auri mirum in modum in illo Christi hoste cupiditas flagraret, novam sese Midam exhibuit et aurum omne in thesauros suos condidit. Unde coactis ad tributi pensitationem violenter po- pulis, summa frugum ac pecorum vilitas fuit, usque C eo ut tritici modii sexaginta, hordei septuaginta nummis singulis addicti sint, ae pleraque exiguo ad- modum pretio constiterint. Quod ipsum ad agro- rum fertilitatem et reruin copiam trahentibus im- peritis, prudentiores quique hominis tyrannidi et avaritiæ ac crudelitati tribuebant. [An. 768.] Indictione deinde septima Constantino filius nascitur, quem Anthimum nominat. Sub idem Tempus Nicetas patriarcha catholicæ Ecclesiæ ædifi - PETAVII NOTÆ. Tam enim crudeliter D imperatoris jussu vapularat, ut incedere non posset. De ejus καθαιρέσει ac arcusatione Theophanes. Adi Suidam et Gn- ropalaten sive Codinum. Edificium quoddam Cpoli ſuit signis variis ornatum. Quod et Milliarium anreum in notitia dicitur, regione 4 Cpol. cephoro, hoc est processum, quos προκέντους etas illa nominavit aut προκέτσους. Quæ vo Lan processionem ipsam quam stationem significat. Ita- que pro suburbano, procedere, apud Theophanem et alios. Curopalates certos dies quotannis reeenset, quibus imperatores extra palatium procedebant et in patriarchio per- hoc est cellulis quibusdam. noctabant in κελλίοις, la sunt fortasse quas καὶ ἀποστέλλει πρὸς τὸ ἱερὸν φορείῳ ἐποχούμενον (57). Συνεκπέμπει δέ τινα αὐτῷ τῶν βασιλικών γραμμα τέων κομίζοντα ἐν γραμματίῳ ὅσα κατ' αὐτοῦ· ἅπερ εἰς ἐπήκοον ἐς τοῦ ἀθροισθέντος ἐκεῖσε λαοῦ ἀνέγνω, παίων αὐτὸν σε κατὰ κόῤῥης ἐφ' ἑνὶ ἑκάστῳ τῶν κατηγορουμένων. Καὶ οὕτως ἐπὶ τοῦ ἄμβωνος ἀν ενέγκαντες καθαιροῦσιν, τοῦ νέου πατριάρχου πρὸς τῷ θυσιαστηρίῳ τὰ τοιαῦτα αἰτιάματα ὑπαναγινώ- σκοντος. Καὶ τῇ ἑξῆς τὴν συνήθη αὐτῷ ἱππικὴν ἀγωνίαν ἐπιτελῶν ἐπιτρέπει αὐτὸν ἐπ᾿ ὄνου προσο ιζηκότα, τῆς καθέδρας αὐτῷ πρὸς τοῖς ὀπισθίοις τοῦ ζώου περιτραπείσης, καὶ ἐκεῖσε διέλκεσθαι καὶ ὑπὸ τοῦ λαοῦ παντὸς δυσφημεῖσθαί τε καὶ καταπτύεσθαι. Εἶτα μετ' οὐ πολὺ ἐν τῷ τῆς πόλεως Κυνηγίῳ τὴν κεφαλὴν αὐτοῦ ἀποτμηθῆναι προστέταχε, καὶ τὴν μὲν ἐν τῷ καλουμένῳ Μιλίῳ (58) εξαρτηθεῖσαν μετέωρον φέρεσθαι, τὸ δ᾽ αὐτοῦ σῶμα σχοινίοις δια σύρουσιν σὲ ἀνὰ τὰς λεωφόρους τῆς πόλεως εἰς τὴν τῶν Πελαγίων (59) καλουμένην ταφὴν ἐξέῤῥιπτον. Πέμπτῃ δὲ ἐνδικτιῶνι ἀδροχίας ἐπικρατούσης αὐχμῶδες καὶ ξηρόν γέγονε τὸ κατάστημα, ὡς καὶ αὐτὴν ἀπολελοιπέναι τε τὴν ἀέριον δρόσον, ἔτι καὶ τὰ πηγαία ὑποστέλλεσθαι νάματα, ἀργά τε μένειν ἐν τεῦθεν καὶ τὰ λουτρὰ τῶν ἐκδοχείων κενῶν ὑπαρ ξάντων. Ἐκ τούτου βουλεύεται (60) Κωνσταντίνος τὸν τοῦ ὕδατος ὁλκὸν ἀνακαινίζειν δν Βαλεντινιανός ὁ βασιλεὺς κατεσκεύασεν, ὑπὸ δὲ Ἀβάρων ἐπὶ τῶν Ηρακλείου χρόνων τοῦ βασιλέως καταστραφέντα. Καὶ πλείστους ἄνδρας τεχνίτας εἰς οἰκοδομὴν ἐμπεί- ρους ἐκ τῆς ὑπὸ Ῥωμαίων ἀρχῆς συναθροίσας, πολλά τε δαπανήματα αὐτοῖς ἐκ τῶν δημοσίων χρη μάτων προσαναλώσας, οὕτω τὸ τοιοῦτον ἔργον διετέ λεσε. Φιλόχρυσες δὲ ὧν ὁ μισόχριστος νέος Μίδας Κωνσταντῖνος ἀναδείκνυται, καὶ τὸν χρυσὸν ἅπαντα ἀποθησαυρίζει. Ἐν οἷς συνέβαινεν ἐν ταῖς τῶν φό- ρων πράξεσι τῶν φορολογουμένων βιαζομένων εξ- ώνως τὰ τῆς γῆς καρπήματα καὶ γεννήματα διαπι πράσκεσθαι, ὡς τῷ νομίσματι ἑξήκοντα μοδίους σίτου διαγοράζεσθαι, κριθῆς δὲ ἑβδομήκοντα, καὶ πλεῖστα ἄγαν βραχείᾳ πάνυ απεμπολείσθαι ποσότητι. Οπερ τοῖς μὲν ἀνοήτοις εὐφορία τε τῆς γῆς καὶ πραγμάτων εὐθηνία ἐνομίζετο, τοῖς δὲ εὖ φρονοῦσε τυραννίδος καὶ φιλοχρηματίας ἔργον καὶ ἀπανθρω- πίας νόσος εκρίνετο. Κατὰ δὲ τὴν ἑβδόμην ινδικτιῶνα τίκτεται υἱὸς Κωνσταντίνῳ, ἂν ἐκάλεσεν ᾿Ανθιμον. Ὑπὸ δὲ τὸν αὐτὸν καιρὸν (61) Νικήτας ὁ τῆς πόλεως πρόεδρος * ὁπήκοον Ρ. 4 αὐτῷ P : cf. p. 7 9. Η διασύραντες? an διασυρέν? 18 ἐπιλελοιπέναι? (57) Φορείῳ ἐποχούμενον. μικροῦ σεκρέτου τῆς τροπικῆς ἐξυλογραφίας ούσης (58) Τῷ καλουμένῳ Μιλίῳ. (59) Τῶν Πελαγίων. (60) 'Εκ τούτου βουλεύεται. Factum hoc a. τῷ δὲ αὐτῷ ἔτει Νικήτας ὁ ψευδώνυμος πατριάρχης τὰς ἐν τῷ πατριαρχείῳ εἰκόνας του κατήνεγκεν, καὶ τῶν λοιπῶν εἰκόνων τὰ πρόσωπα προόδων οίκοι vocantur a Ni- πρόκεστος τῶν Βλαχερνῶν in Ales. Chron. οι πρόκεσσον ποιήσασθαι, hoc est προόδων οίκους appellarunt.

col. 985–986page 489 of 529

PG 100:985τοῖς πλέουσι δυσφορώτατος), πνεῦμα βίαιον καὶ σκληρὸν κατ' αὐτῆς πνεῦσαν (βορέας δ' ἦν ἄνεμος) τάς τε ναῦς πρὸς ταῖς ἀκταῖς περιτρέψας συνέτριψε καὶ πλήθη τῶν εἰσπλεόντων οὐκ ὀλίγα τῷ ῥοθίῳ κατά επόντισεν. Εν τούτοις ἄγαν θορυβηθέντα 3 τὸν βασι λέα κελεῦσαι τοὺς ἄρχοντας δικτύοις περιβαλεῖν τὴν Ἔτι δὲ πνέων κατὰ τῆς εὐσεβείας " τὸ ἱερὸν τῶν Ναζηραίων σχήμα καθύβρισεν. Εὐθὺς γὰρ ἀγῶνα ἱππικὸν ἐπετέλει, καί τινας τούτων ἐπιτρέπει ἐν μέσῳ τῷ θεάτρῳ διέλκεσθαι καὶ αὐτῶν ἕκαστον γυναῖκα μονάστριαν παρὰ χεῖρα φέρειν· πολλῶν τε παρὰ πλήθους τῶν θεωμένων ὕδρεων αὐτοῖς καὶ ἐμπτυσμάτων, οἷα περὶ τὸ ὀχλώδες καὶ ἀγελαῖον συμβαίνειν είωθε, καταχυθέντων, οὕτω τὸν ἄθεσμον ἐκεῖνον καὶ αἴσχιστον διήνυσαν δίαυλον. Μετὰ δὲ ταῦτα ἄνδρας τινὰς τῶν ἐν ὑπεροχαῖς καὶ ἀξιώμασιν ἐγκλήμασι βαρυτάτοις συκοφαντῶν ὑπάγει ὡς εἰς τὴν ἀρχὴν αὐτῷ ἐπιβουλεύσειν πειρωμένους. Τούτων δ' ἦν Αντίοχος (54) μὲν ὁ τῶν δημοσίων πραγμάτων τὰς ὑπομνήσεις αὐτῷ διακομίζων (λογοθέτην δὲ τοῦ δρόμου τὴν ἀξίαν οἱ περὶ τὰ βασίλεια καλοῦσι), Θεοφύλακτος δὲ ἐν τοῖς πατρικίοις καὶ στρατηγοῖς διατελῶν, ἔτι μὴν καὶ ἄλλοι τῶν περὶ αὐτὸν ἀσπιδηφόρων καὶ δορυφόρων τυγχάνοντες, πρὸς δὲ καὶ τούτων ἐκτὸς ἕτεροι. Μετ' οὐ 38 πολὺ τὴν ὁμοίαν ἐπιτελῶν ἅμιλλαν δεσμώτας ἐν ταῦθα περιελκύσας ἐθριάμβευε, καὶ τῇ ἑξῆς Κων- C σταντῖνον μὲν καὶ Στρατήγιον ἀδελφοὺς ὑπάρχοντας θανάτῳ κατεδίκασε, καὶ ἤδη τούτων τὰς κεφαλὰς ἐν τῷ λεγομένῳ τῆς πόλεως Κυνηγίῳ ἀπέτεμεν, ἄλλων δὲ αὖ τοὺς ν ὀφθαλμοὺς ἐξέκοψε. Καὶ τῇ ὑστεραίᾳ παρασκευάζει τῶν οἰκείων τινὰς Κωνσταντίνου τοῦ τῆς πόλεως ἀρχιερέως ὅρκον 40 κατ' αὐ τοῦ (55) ἐξυφῆναι κατηγορίαν, διελέγχει δὲ φανερῶς ὡς παρ' αὐτοῦ ἀκηκοέναι πάντα τὰ παρὰ τῶν περὶ Αντίοχον καὶ Θεοφύλακτον μελετώμενα. Καὶ εὐθὺς ἐκεῖνον μὲν ἐξόριστον ἐν τῇ Ἱερίᾳ, οὕτω καλουμένου επράττετο κατὰ τὸν Αύγουστον μήνα της τετάρτης Ινδικτιῶνος. Μετ' οὐ πολὺ δὲ μεταπέμπεται Κωνσταντίνον, 36 θορυβηθέντες Ρ. 87 ἀσεβείας Ρ. 88 οὓς μετ’? 89 αὐτοὺς Ρ. 40 Ενορχον Petavius. Η καλουμένῳ (54) Τούτων δὲ ἦν Αντίοχος. θάλασσαν, ὡς ἀνελέσθαι τῶν ἀποπνιγέντων τὰ σώματα καὶ τῇ γῇ παραδιδόναι, οὕτω τε πρὸς τὰ βασίλεια ἀποστρέψαι. βασιλικοῦ παλατίου κι ἀντιπέρα πρὸς εὗρον ἄνεμον τοῦ Βυζαντίου κειμένου, παρέπεμψε, Νικήταν δὲ (56), πρεσβύτερον τῆς τῶν ῾Αγίων Αποστόλων ἐκκλησίας, εὐνοῦχον, προχειρίζεται ἀρχιερέα. Ταῦτα δὲ πάντα

τοῖς πλέουσι δυσφορώτατος), πνεῦμα βίαιον καὶ σκληρὸν κατ' αὐτῆς πνεῦσαν (βορέας δ' ἦν ἄνεμος) τάς τε ναῦς πρὸς ταῖς ἀκταῖς περιτρέψας συνέτριψε καὶ πλήθη τῶν εἰσπλεόντων οὐκ ὀλίγα τῷ ῥοθίῳ κατά επόντισεν. Εν τούτοις ἄγαν θορυβηθέντα 3 τὸν βασι λέα κελεῦσαι τοὺς ἄρχοντας δικτύοις περιβαλεῖν τὴν Ἔτι δὲ πνέων κατὰ τῆς εὐσεβείας " τὸ ἱερὸν τῶν Ναζηραίων σχήμα καθύβρισεν. Εὐθὺς γὰρ ἀγῶνα ἱππικὸν ἐπετέλει, καί τινας τούτων ἐπιτρέπει ἐν μέσῳ τῷ θεάτρῳ διέλκεσθαι καὶ αὐτῶν ἕκαστον γυναῖκα μονάστριαν παρὰ χεῖρα φέρειν· πολλῶν τε παρὰ πλήθους τῶν θεωμένων ὕδρεων αὐτοῖς καὶ ἐμ- πτυσμάτων, οἷα περὶ τὸ ὀχλώδες καὶ ἀγελαῖον συμ- βαίνειν είωθε, καταχυθέντων, οὕτω τὸν ἄθεσμον ἐκεῖνον καὶ αἴσχιστον διήνυσαν δίαυλον. Μετὰ δὲ ταῦτα ἄνδρας τινὰς τῶν ἐν ὑπεροχαῖς καὶ ἀξιώμα σιν ἐγκλήμασι βαρυτάτοις συκοφαντῶν ὑπάγει ὡς εἰς τὴν ἀρχὴν αὐτῷ ἐπιβουλεύσειν πειρωμένους. Τούτων δ' ἦν Αντίοχος (54) μὲν ὁ τῶν δημοσίων πραγμάτων τὰς ὑπομνήσεις αὐτῷ διακομίζων (λο- γοθέτην δὲ τοῦ δρόμου τὴν ἀξίαν οἱ περὶ τὰ βασί- λεια καλοῦσι), Θεοφύλακτος δὲ ἐν τοῖς πατρικίοις καὶ στρατηγοῖς διατελῶν, ἔτι μὴν καὶ ἄλλοι τῶν περὶ αὐτὸν ἀσπιδηφόρων καὶ δορυφόρων τυγχάνον- τες, πρὸς δὲ καὶ τούτων ἐκτὸς ἕτεροι. Μετ' οὐ 38 πολὺ τὴν ὁμοίαν ἐπιτελῶν ἅμιλλαν δεσμώτας ἐν ταῦθα περιελκύσας ἐθριάμβευε, καὶ τῇ ἑξῆς Κων- C σταντῖνον μὲν καὶ Στρατήγιον ἀδελφοὺς ὑπάρχοντας θανάτῳ κατεδίκασε, καὶ ἤδη τούτων τὰς κεφαλὰς ἐν τῷ λεγομένῳ τῆς πόλεως Κυνηγίῳ ἀπέτεμεν, ἄλλων δὲ αὖ τοὺς ν ὀφθαλμοὺς ἐξέκοψε. Καὶ τῇ ὑστεραίᾳ παρασκευάζει τῶν οἰκείων τινὰς Κωνσταν τίνου τοῦ τῆς πόλεως ἀρχιερέως ὅρκον 40 κατ' αὐ τοῦ (55) ἐξυφῆναι κατηγορίαν, διελέγχει δὲ φανερῶς ὡς παρ' αὐτοῦ ἀκηκοέναι πάντα τὰ παρὰ τῶν περὶ Αντίοχον καὶ Θεοφύλακτον μελετώμενα. Καὶ εὐθὺς ἐκεῖνον μὲν ἐξόριστον ἐν τῇ Ἱερίᾳ, οὕτω καλουμένου επράττετο κατὰ τὸν Αύγουστον μήνα της τετάρτης Ινδικτιῶνος. Μετ' οὐ πολὺ δὲ μεταπέμπεται Κωνσταντίνον, 36 θορυβηθέντες Ρ. 87 ἀσεβείας Ρ. 88 οὓς μετ’? 89 αὐτοὺς Ρ. 40 Ενορχον Petavius. Η καλουμένῳ (54) Τούτων δὲ ἦν Αντίοχος. A que ad littus afflictas confregit, nec exiguam vecto rum multitudinem fluctus oppressit. Inter hæc tre- pidantibus omnibus jussi ab imperatore duces præ- focatorum corpora dispositis in mari retibus exci- pere ac sepulturæ tradere. Quibus perfectis Cpo- lim reversus est. . 83 Exinde fervente adhuc religionis odio sacrum Nazaræorum cultum contumeliose habuit. Commo- dum equestre certamen dederat, cum ex illo grege certos homines traduci per Hippodromuin jubet, adjuncta cuique muliere monacha, quam preliensa manu circumduceret. Atque ii multis a spectante populo contumeliis ac sputis etiam dehonestati, cu- jusmodi ab incondita forensique plebe par est fieri, - infando illo ac turpi curriculo perfuncti sunt. Sub hæc primarios quosdam ac præcipuarum dignita- tum homines atrocissimis criminibus per calumniam aggreditur, alfectatum ab iis imperium causalus, seque illorum insidiis appetitum. Ex iis Antiochus, magister memoriæ (quem magistratum logothetatn cursus appellare solent), necnon Theophylactus, dux el patricius, cum aliis plerisque e scutatorum et protectorum numero atque ex aliis ordinibus. Quos omnes iisdem circensibus spectaculis vinclos cir- cumduxit. Postera luce Constantinum et Strategium fratres morte damnavit, ac subinde in Cynegio, loco urbis ua dicto, caput illis abscidi jussit; aliorum oculos eruit. Postridie Constantino patriarchæ ac cusatores subornat quosdam ex ejus familiaribus, qui Antiochi ac Theophylacti consilia audisse se de 84 eo jurejurando Grmarunt. Statim igitur in Hie riam pontifex relegatur (est hoc imperatoris pala- tium e regione Cpolis ad subsolanum positum), moxque Nicetas, sanctorum Apostolorum ecclesiæ presbyter, eunuchus, in ejus locum substituitur. At que hæc omnia Augusto mense indictione quarta contigerunt. D Nec longo post tempore Constantinum arcessitumI VARIA LECTIONES. Constantinus, eumque primum in flieriam, inde in cetas ab imperatore ad patriarcholem sedem ergs θάλασσαν, ὡς ἀνελέσθαι τῶν ἀποπνιγέντων τὰ σώματα καὶ τῇ γῇ παραδιδόναι, οὕτω τε πρὸς τὰ βα- σίλεια ἀποστρέψαι. βασιλικοῦ παλατίου κι ἀντιπέρα πρὸς εὗρον ἄνεμον τοῦ Βυζαντίου κειμένου, παρέπεμψε, Νικήταν δὲ (56), πρεσβύτερον τῆς τῶν ῾Αγίων Αποστόλων ἐκκλησίας, εὐνοῦχον, προχειρίζεται ἀρχιερέα. Ταῦτα δὲ πάντα

col. 987–988page 490 of 529

PG 100:987καὶ ἀποστέλλει πρὸς τὸ ἱερὸν φορείῳ ἐποχούμενον (57). Συνεκπέμπει δέ τινα αὐτῷ τῶν βασιλικών γραμματέων κομίζοντα ἐν γραμματίῳ ὅσα κατ' αὐτοῦ· ἅπερ εἰς ἐπήκοον ἐς τοῦ ἀθροισθέντος ἐκεῖσε λαοῦ ἀνέγνω, παίων αὐτὸν σε κατὰ κόῤῥης ἐφ' ἑνὶ ἑκάστῳ τῶν κατηγορουμένων. Καὶ οὕτως ἐπὶ τοῦ ἄμβωνος ἀν ενέγκαντες καθαιροῦσιν, τοῦ νέου πατριάρχου πρὸς τῷ θυσιαστηρίῳ τὰ τοιαῦτα αἰτιάματα ὑπαναγινώσκοντος. Καὶ τῇ ἑξῆς τὴν συνήθη αὐτῷ ἱππικὴν ἀγωνίαν ἐπιτελῶν ἐπιτρέπει αὐτὸν ἐπ᾿ ὄνου προσο ιζηκότα, τῆς καθέδρας αὐτῷ πρὸς τοῖς ὀπισθίοις τοῦ ζώου περιτραπείσης, καὶ ἐκεῖσε διέλκεσθαι καὶ ὑπὸ τοῦ λαοῦ παντὸς δυσφημεῖσθαί τε καὶ καταπτύεσθαι. Εἶτα μετ' οὐ πολὺ ἐν τῷ τῆς πόλεως Κυνηγίῳ τὴν κεφαλὴν αὐτοῦ ἀποτμηθῆναι προστέταχε, καὶ τὴν μὲν ἐν τῷ καλουμένῳ Μιλίῳ (58) εξαρτηθεῖσαν μετέωρον φέρεσθαι, τὸ δ᾽ αὐτοῦ σῶμα σχοινίοις δια σύρουσιν σὲ ἀνὰ τὰς λεωφόρους τῆς πόλεως εἰς τὴν τῶν Πελαγίων (59) καλουμένην ταφὴν ἐξέῤῥιπτον. Πέμπτῃ δὲ ἐνδικτιῶνι ἀδροχίας ἐπικρατούσης αὐχμῶδες καὶ ξηρόν γέγονε τὸ κατάστημα, ὡς καὶ αὐτὴν ἀπολελοιπέναι τε τὴν ἀέριον δρόσον, ἔτι καὶ τὰ πηγαία ὑποστέλλεσθαι νάματα, ἀργά τε μένειν ἐν τεῦθεν καὶ τὰ λουτρὰ τῶν ἐκδοχείων κενῶν ὑπαρ ξάντων. Ἐκ τούτου βουλεύεται (60) Κωνσταντίνος τὸν τοῦ ὕδατος ὁλκὸν ἀνακαινίζειν δν Βαλεντινιανός ὁ βασιλεὺς κατεσκεύασεν, ὑπὸ δὲ Ἀβάρων ἐπὶ τῶν Ηρακλείου χρόνων τοῦ βασιλέως καταστραφέντα. Καὶ πλείστους ἄνδρας τεχνίτας εἰς οἰκοδομὴν ἐμπείρους ἐκ τῆς ὑπὸ Ῥωμαίων ἀρχῆς συναθροίσας, πολλά τε δαπανήματα αὐτοῖς ἐκ τῶν δημοσίων χρη μάτων προσαναλώσας, οὕτω τὸ τοιοῦτον ἔργον διετέλεσε. Φιλόχρυσες δὲ ὧν ὁ μισόχριστος νέος Μίδας Κωνσταντῖνος ἀναδείκνυται, καὶ τὸν χρυσὸν ἅπαντα ἀποθησαυρίζει. Ἐν οἷς συνέβαινεν ἐν ταῖς τῶν φόρων πράξεσι τῶν φορολογουμένων βιαζομένων εξώνως τὰ τῆς γῆς καρπήματα καὶ γεννήματα διαπιπράσκεσθαι, ὡς τῷ νομίσματι ἑξήκοντα μοδίους σίτου διαγοράζεσθαι, κριθῆς δὲ ἑβδομήκοντα, καὶ πλεῖστα ἄγαν βραχείᾳ πάνυ απεμπολείσθαι ποσότητι. Οπερ τοῖς μὲν ἀνοήτοις εὐφορία τε τῆς γῆς καὶ πραγμάτων εὐθηνία ἐνομίζετο, τοῖς δὲ εὖ φρονοῦσε τυραννίδος καὶ φιλοχρηματίας ἔργον καὶ ἀπανθρωπίας νόσος εκρίνετο. Κατὰ δὲ τὴν ἑβδόμην ινδικτιῶνα τίκτεται υἱὸς Κωνσταντίνῳ, ἂν ἐκάλεσεν ᾿Ανθιμον. Ὑπὸ δὲ τὸν αὐτὸν καιρὸν (61) Νικήτας ὁ τῆς πόλεως πρόεδρος διασυρέν? 18 ἐπιλελοιπέναι? (58) Τῷ καλουμένῳ Μιλίῳ. (1) Ὑπὸ δὲ τὸν αὐτὸν καιρόν. Theophanes τῷ δὲ αὐτῷ ἔτει Νικήτας ὁ ψευδώνυμος πατριάρχης τὰς ἐν τῷ πατριαρχείῳ εἰκόνας του

et in lecticam impositum ad ecclesiam mittit, una. A que cum eo quemdam ex domesticis notariis cum accusationis libello. Quem is frequenti concione le- gens ad singula capita patriarchæ genis infigit. fta in ambonem productus in ordinem redigitur, novo interim pontifice criminationes ejusmodi ad aram perlegente. Sequenti die per equestres ludos, quos ex more frequentabat, Constantinum in asellum impositum, sella in posteriorem jumenti partem obversa, traduci coram imperat, et ab universo po- pulo maledictis ac sputis appeti, pauloque post in urbis Cynegio capite truncari. Hoc uti erat præci- sum, in Milio e sublimi suspensum est. Reliquum cadaver per urbis plateas funibus tractum in Pe- lagiorum, ut vocant, sepulturam abjectum. [An.767.] Indictione postmodum quinta ex imbrium Β inopia squalore ac siccitate 35 laboratum est, adeo ut ne ros quidem ullus ex aere suppeteret, subsidenti bus adhæc fontium aquis, qua ex re factum est ut exhaustis receptaculis balnea conticescerent. Con- stantinus ea re animadversa instaurare aquedu- ctum illum instituit, quem Valentinianus imperator olim exstruxerat, sed Avares postea Heraelii tem- poribus everterant. Ergo pluribus ad id ejus opificil gnaris ex toto imperio contractis, multisque ex æra- rio publico impensis pecuniis, tanto operi finem imposuit. Sed cum auri mirum in modum in illo Christi hoste cupiditas flagraret, novam sese Midam exhibuit et aurum omne in thesauros suos condidit. Unde coactis ad tributi pensitationem violenter po- pulis, summa frugum ac pecorum vilitas fuit, usque C eo ut tritici modii sexaginta, hordei septuaginta nummis singulis addicti sint, ae pleraque exiguo ad- modum pretio constiterint. Quod ipsum ad agro- rum fertilitatem et reruin copiam trahentibus im- peritis, prudentiores quique hominis tyrannidi et avaritiæ ac crudelitati tribuebant. [An. 768.] Indictione deinde septima Constantino filius nascitur, quem Anthimum nominat. Sub idem Tempus Nicetas patriarcha catholicæ Ecclesiæ ædifi - Adi Suidam et Gn- Constantini 27. καὶ ἀποστέλλει πρὸς τὸ ἱερὸν φορείῳ ἐποχούμενον (57). Συνεκπέμπει δέ τινα αὐτῷ τῶν βασιλικών γραμμα τέων κομίζοντα ἐν γραμματίῳ ὅσα κατ' αὐτοῦ· ἅπερ εἰς ἐπήκοον ἐς τοῦ ἀθροισθέντος ἐκεῖσε λαοῦ ἀνέγνω, παίων αὐτὸν σε κατὰ κόῤῥης ἐφ' ἑνὶ ἑκάστῳ τῶν κατηγορουμένων. Καὶ οὕτως ἐπὶ τοῦ ἄμβωνος ἀν ενέγκαντες καθαιροῦσιν, τοῦ νέου πατριάρχου πρὸς τῷ θυσιαστηρίῳ τὰ τοιαῦτα αἰτιάματα ὑπαναγινώ- σκοντος. Καὶ τῇ ἑξῆς τὴν συνήθη αὐτῷ ἱππικὴν ἀγωνίαν ἐπιτελῶν ἐπιτρέπει αὐτὸν ἐπ᾿ ὄνου προσο ιζηκότα, τῆς καθέδρας αὐτῷ πρὸς τοῖς ὀπισθίοις τοῦ ζώου περιτραπείσης, καὶ ἐκεῖσε διέλκεσθαι καὶ ὑπὸ τοῦ λαοῦ παντὸς δυσφημεῖσθαί τε καὶ καταπτύεσθαι. Εἶτα μετ' οὐ πολὺ ἐν τῷ τῆς πόλεως Κυνηγίῳ τὴν κεφαλὴν αὐτοῦ ἀποτμηθῆναι προστέταχε, καὶ τὴν μὲν ἐν τῷ καλουμένῳ Μιλίῳ (58) εξαρτηθεῖσαν μετέωρον φέρεσθαι, τὸ δ᾽ αὐτοῦ σῶμα σχοινίοις δια σύρουσιν σὲ ἀνὰ τὰς λεωφόρους τῆς πόλεως εἰς τὴν τῶν Πελαγίων (59) καλουμένην ταφὴν ἐξέῤῥιπτον. Πέμπτῃ δὲ ἐνδικτιῶνι ἀδροχίας ἐπικρατούσης αὐχμῶδες καὶ ξηρόν γέγονε τὸ κατάστημα, ὡς καὶ αὐτὴν ἀπολελοιπέναι τε τὴν ἀέριον δρόσον, ἔτι καὶ τὰ πηγαία ὑποστέλλεσθαι νάματα, ἀργά τε μένειν ἐν τεῦθεν καὶ τὰ λουτρὰ τῶν ἐκδοχείων κενῶν ὑπαρ ξάντων. Ἐκ τούτου βουλεύεται (60) Κωνσταντίνος τὸν τοῦ ὕδατος ὁλκὸν ἀνακαινίζειν δν Βαλεντινιανός ὁ βασιλεὺς κατεσκεύασεν, ὑπὸ δὲ Ἀβάρων ἐπὶ τῶν Ηρακλείου χρόνων τοῦ βασιλέως καταστραφέντα. Καὶ πλείστους ἄνδρας τεχνίτας εἰς οἰκοδομὴν ἐμπεί- ρους ἐκ τῆς ὑπὸ Ῥωμαίων ἀρχῆς συναθροίσας, πολλά τε δαπανήματα αὐτοῖς ἐκ τῶν δημοσίων χρη μάτων προσαναλώσας, οὕτω τὸ τοιοῦτον ἔργον διετέ λεσε. Φιλόχρυσες δὲ ὧν ὁ μισόχριστος νέος Μίδας Κωνσταντῖνος ἀναδείκνυται, καὶ τὸν χρυσὸν ἅπαντα ἀποθησαυρίζει. Ἐν οἷς συνέβαινεν ἐν ταῖς τῶν φό- ρων πράξεσι τῶν φορολογουμένων βιαζομένων εξ- ώνως τὰ τῆς γῆς καρπήματα καὶ γεννήματα διαπι πράσκεσθαι, ὡς τῷ νομίσματι ἑξήκοντα μοδίους σίτου διαγοράζεσθαι, κριθῆς δὲ ἑβδομήκοντα, καὶ πλεῖστα ἄγαν βραχείᾳ πάνυ απεμπολείσθαι ποσότητι. Οπερ τοῖς μὲν ἀνοήτοις εὐφορία τε τῆς γῆς καὶ πραγμάτων εὐθηνία ἐνομίζετο, τοῖς δὲ εὖ φρονοῦσε τυραννίδος καὶ φιλοχρηματίας ἔργον καὶ ἀπανθρω- πίας νόσος εκρίνετο. Κατὰ δὲ τὴν ἑβδόμην ινδικτιῶνα τίκτεται υἱὸς Κωνσταντίνῳ, ἂν ἐκάλεσεν ᾿Ανθιμον. Ὑπὸ δὲ τὸν αὐτὸν καιρὸν (61) Νικήτας ὁ τῆς πόλεως πρόεδρος διασυρέν? 18 ἐπιλελοιπέναι? (58) Τῷ καλουμένῳ Μιλίῳ. (1) Ὑπὸ δὲ τὸν αὐτὸν καιρόν. Theophanes τῷ δὲ αὐτῷ ἔτει Νικήτας ὁ ψευδώνυμος πατριάρχης τὰς ἐν τῷ πατριαρχείῳ εἰκόνας του

col. 989–990page 491 of 529

PG 100:989τινὰ μὲν τῶν ἐκ χρόνου διαφθαρέντα τε τῆς Καθ. ολικῆς Ἐκκλησίας ἀνακαινίζει κτίσματα, τάς τε ἐν τοῖς ἐκεῖσε ἱδρυμένοις τῶν προόδων οἴκοις, ἃς 'Ρωμαῖοι σεκρέτα καλοῦσι, τό τε μικρὸν δόμημα καὶ τὸ μέγα, τοῦ Σωτῆρος καὶ τῶν ἁγίων οὔσας διὰ ψηφίδων χρυσῶν καὶ κηροχύτου ύλης (62) εικονογραφίας ἀπέξυσε. Κωνσταντῖνος δὲ τοὺς τῶν Σκλαβηνῶν ἀποστέλλει ἄρχοντας, καὶ ἀνακαλεῖται τοὺς ἐπὶ ἐν πλείονος χρόνου παρ' αὐτοῖς αἰχμαλωτισθέντας Χριστιανοὺς ἀπό τε Ιμβρου και Τενέδου καὶ Σαμοθράκης τῶν νήσων, σηρικοῖς τ ἱματίοις τούτους ἀμειψάμενος, τὸν ἀριθμὸν ὄντας ἄχρι δισχιλίων καὶ Τῇ ἑβδόμῃ ινδικτιῶνι (65), κατὰ τὸν Ἀπρίλιον Β μῆνα, τῷ ἁγίῳ σαββάτῳ στέφει Κωνσταντίνος τὴν ἑαυτοῦ γυναῖκα Εὐδοκίαν Αὐγοῦσταν, καὶ τῇ ἐπαύριον τῶν υἱῶν αὐτοῦ τοὺς μὲν δύο Χριστοφόρον καὶ Νικηφόρον Καίσαρας, Νικήταν δὲ νοβελίσιμον. Τῆς δὲ βασιλικῆς προόδου κατὰ τὸ εἰωθὸς ἐπὶ τὴν Καθ ελικὴν Ἐκκλησίαν γενομένης ὑπατείαν ἐποίησαν καὶ τοῖς παρελθοῦσι χρήματα διένειμαν, ἐκ τοῦ παλατίου ἀρξάμενοι μέχρι τῆς ἐκκλησίας τοῦτο ἐπιτελοῦντες. Ογδόῃ δὲ ἐνδικτιῶνι (64) ἄγεται Κωνσταντίνος εἰς υἱὸν Λέοντα γαμετὴν ἐκ τῆς Ἑλλάδος Εἰρήνην, καὶ τῷ Δεκεμβρίῳ μηνὶ στέφει τε αὐτὴν Αὐγοῦσαν καὶ τῷ υἱῷ ζεύξας τὸν γάμον ἐπιτελεῖ. Περὶ οὗ καὶ ὁ θεῖος Νικηφόρος πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως τοιάδε φησίν· « Ἐπειδὴ δέ τινα παρὰ τοῖς Χριστομάχοις περιθρυλλείται ἅπερ αὐτοῖς ὁ τοῦ ψεύδους πατὴρ ἐμπνεύσειεν, φέρε καὶ ταῦτα διασκεψώμεθα. Καταψεύδονται γὰρ διὰ τὴν εἰς Χριστὸν καὶ τὴν Ἐκκλησίαν αὐτοῦ ὕβριν χρόνους μηκίστους καὶ παρατεταμένην ζωὴν καὶ βίον εὐπαθῆ μετετρῆσθαι τῷ Μαμωνᾷ, καὶ εὐημερίας “ εἰς ἄκρον ἐλάσαι, νίκας τε κατὰ βαρβάρων αὐτῷ καὶ ἀνδραγαθήματα ὡς πλεῖστα ἐπιγράφονται, ἃ τοῖς σώφροσιν οὐδὲ εἰς ἀκρόασιν ἔρχεσθαι δίκαιον. Ως δ᾽ ἂν τῶν ἁπλουστέρων ἢ ἀμαθεστέρων τινὰς τοῖς ἐκ τῆς ἀπάτης ἀναπλασμοῖς μὴ βλάπτοιεν, τούτους ἀπευθύνοντες ἔκαστον δεινοῖς λόγοις ἑαυτοὺς φενακίζοντας ἀποφαίνωμεν τοῖς ματαιόφροσιν. "Οτι μὲν σε διαφθαρέντων? σ' ἀπό ? 18 σηρικοῖς τε ἱμ. ? " εὐημεριον vulgo. πεντακοσίων, καὶ πρὸς ἑαυτὸν ἀγαγὼν καὶ μικρὰ λοιτο ἕκαστος. φιλοτιμησάμενος ἀπέπεμψε πορεύεσθαι οὗ ἂν βού

τινὰ μὲν τῶν ἐκ χρόνου διαφθαρέντα τε τῆς Καθ. ολικῆς Ἐκκλησίας ἀνακαινίζει κτίσματα, τάς τε ἐν τοῖς ἐκεῖσε ἱδρυμένοις τῶν προόδων οἴκοις, ἃς 'Ρω- μαῖοι σεκρέτα καλοῦσι, τό τε μικρὸν δόμημα καὶ τὸ μέγα, τοῦ Σωτῆρος καὶ τῶν ἁγίων οὔσας διὰ ψηφί δων χρυσῶν καὶ κηροχύτου ύλης (62) εικονογραφίας ἀπέξυσε. Κωνσταντῖνος δὲ τοὺς τῶν Σκλαβηνῶν ἀποστέλλει ἄρχοντας, καὶ ἀνακαλεῖται τοὺς ἐπὶ ἐν πλείονος χρόνου παρ' αὐτοῖς αἰχμαλωτισθέντας Χριστιανοὺς ἀπό τε Ιμβρου και Τενέδου καὶ Σα- μοθράκης τῶν νήσων, σηρικοῖς τ ἱματίοις τούτους ἀμειψάμενος, τὸν ἀριθμὸν ὄντας ἄχρι δισχιλίων καὶ Τῇ ἑβδόμῃ ινδικτιῶνι (65), κατὰ τὸν Ἀπρίλιον Β μῆνα, τῷ ἁγίῳ σαββάτῳ στέφει Κωνσταντίνος τὴν ἑαυτοῦ γυναῖκα Εὐδοκίαν Αὐγοῦσταν, καὶ τῇ ἐπαύ- ριον τῶν υἱῶν αὐτοῦ τοὺς μὲν δύο Χριστοφόρον καὶ Νικηφόρον Καίσαρας, Νικήταν δὲ νοβελίσιμον. Τῆς δὲ βασιλικῆς προόδου κατὰ τὸ εἰωθὸς ἐπὶ τὴν Καθ ελικὴν Ἐκκλησίαν γενομένης ὑπατείαν ἐποίησαν καὶ τοῖς παρελθοῦσι χρήματα διένειμαν, ἐκ τοῦ παλατίου ἀρξάμενοι μέχρι τῆς ἐκκλησίας τοῦτο ἐπιτελοῦντες. Ογδόῃ δὲ ἐνδικτιῶνι (64) ἄγεται Κωνσταντίνος εἰς υἱὸν Λέοντα γαμετὴν ἐκ τῆς Ἑλλάδος Εἰρήνην, καὶ τῷ Δεκεμβρίῳ μηνὶ στέφει τε αὐτὴν Αὐγοῦσαν καὶ τῷ υἱῷ ζεύξας τὸν γάμον ἐπιτελεῖ. Περὶ οὗ καὶ ὁ θεῖος Νικηφόρος πατριάρχης Κων- σταντινουπόλεως τοιάδε φησίν· « Ἐπειδὴ δέ τινα παρὰ τοῖς Χριστομάχοις περιθρυλλείται ἅπερ αὐτοῖς ὁ τοῦ ψεύδους πατὴρ ἐμπνεύσειεν, φέρε καὶ ταῦτα διασκεψώμεθα. Καταψεύδονται γὰρ διὰ τὴν εἰς Χριστὸν καὶ τὴν Ἐκκλησίαν αὐτοῦ ὕβριν χρόνους μηκίστους καὶ παρατεταμένην ζωὴν καὶ βίον εὐπα- θῆ μετετρῆσθαι τῷ Μαμωνᾷ, καὶ εὐημερίας “ εἰς ἄκρον ἐλάσαι, νίκας τε κατὰ βαρβάρων αὐτῷ καὶ ἀνδραγαθήματα ὡς πλεῖστα ἐπιγράφονται, ἃ τοῖς σώφροσιν οὐδὲ εἰς ἀκρόασιν ἔρχεσθαι δίκαιον. Ως δ᾽ ἂν τῶν ἁπλουστέρων ἢ ἀμαθεστέρων τινὰς τοῖς ἐκ τῆς ἀπάτης ἀναπλασμοῖς μὴ βλάπτοιεν, τούτους ἀπευθύνοντες ἔκαστον δεινοῖς λόγοις ἑαυτοὺς φενα κίζοντας ἀποφαίνωμεν τοῖς ματαιόφροσιν. "Οτι μὲν σε διαφθαρέντων? σ' ἀπό ? 18 σηρικοῖς τε ἱμ. ? " εὐημεριον vulgo. A cia quadam, quae vetustate collapsa fuerant, instau- rat. Tum in attinentibus domiciliis, ubi stationes in processibus obiri solent, quæ Romani Secreta vocant, tarn in majore quam minore, Christi Domini ac 86 sanctorum imagines opere tessellato atque ex cera factas eradit. At Constantinus legatis ad Sclavino- rum principes missis Christianos, qui jamdudum apud eos captivi detinebantur, recipit, quos illi ex Insulis Imbro, Tenedo ac Samothracia duxerant. Hos omnes bis mille ac quingentos fere sericis vestibus permutatos cum muneribus abire quoquo vellent permisit. Indictione septima, mense Aprili, Sabbato sancto, Constantinus Eudociam conjugem Augustam coronat. Postera die duos e liberis suis Christophorum et Ni- cephorum Cæsares, Nicetam vero nobilissimum creat. Cumque, ut imperatorum mos est, in eccle- siam procederent, ingenti in populum largitione facta, pecuniam a palatio ad ecclesiam usque sparse- runt. Indictione demum octava Constantinus. Leoni filio conjugem e Græcia Irenen arcessit. Qua De- cembri mense Augusta consalutata, ejusdem mox et filii nuptias celebravit. Aic finis historiæ Nicephori, quam, ut scribit Photius, ad Leonis et Irenes nuptias perduxit, hoc est Con- stantini an. 29, Christi 769. Nos tamen ejusdem Nicephori fragmentum invenimus apud Theophanem, in codice Illustr. Card. Joieusæ, quod quidem non alterius esse quam hujus Nicephori manifestum ex eo red- ditur, quod et patriarcha a Theophane Constantinopolitanus appellatur, et de Copronymi temporibus quasi vicinis ætati suæ loquitur, cum ait! nonnullos adhuc superstites esse, qui a dysonymo illo tyranno aliquu corporis parte mutilati fuerant. At nullus, ut initio statuimus, ejus nominis patriarcha, prater hunc no- strum, temporibus illis exstitit. Id fragmentum tale est. 87 De quo et divinus Nicephorus patriarcha Cpolitanus ita loquitur: «Quoniam vero ab inimicis C Christi nonnulla jactantur ex mendacii parentis afflatu, age vero jam cujusmodi sint ea consideremus. Nam ad Christi Domini Ecclesiæque contumeliam mentiri ista solent, diuturna vitæ spatia cum ma ximis voluptatibus pessimo huic Mammonæ esse concessa, eumdemque felicitatis summa contigisse. Sed et insignes de barbaris victorias, et egregia multa facinora tribuunt, quæ ne auditu quidem par est admittere. Sed ne imperitioribus minimeque ma- lis hominibus ea mendacia fraudi sint, redarguendi illi nobis erunt, ut quantopere se ipsi inanibus his sermonibus ludificentur intelligant. Igitur omnia il- lius quam turpissima ſuisse, eumque Deo, angelis ac PETAVII NOTÆ. πεντακοσίων, καὶ πρὸς ἑαυτὸν ἀγαγὼν καὶ μικρὰ λοιτο ἕκαστος. φιλοτιμησάμενος ἀπέπεμψε πορεύεσθαι οὗ ἂν βού

col. 991–992page 492 of 529

PG 100:991γὰρ οὖν ἐκείνου πᾶν αἰσχρόν γέγονε, βδελυκτός τε Θεῷ καὶ ἀγγέλοις καὶ ἀνθρώποις τοῖς εὐσεβέσιν ὑπῆρχεν, οὐκ ἀσυμφανές. Καὶ γὰρ εἰς τὰ τῆς σαρκὸς πάθη κατασυρόμενος, καὶ τοῖς ἀπηγορευμένοις βαρ βάροις καὶ Ἕλλησι σῶμα καὶ ψυχὴν ὁ δείλαιος ἐμμολυνόμενος, τὴν τῶν ἀλόγων ζώων παρήλασε κτηνωδίαν. Καὶ ταῦτα οὐκ ὀλίγοι τῶν παραιτησαμένων 10 αὐτῷ μέχρι δεῦρο περιόντες ἐπαγγελλέτωσαν. Μεθ᾽ ὧν καὶ τἆλλα δι' ἃ περὶ τὸ σῶμα αὐτῷ κατήντησαν. Πόνοις γὰρ καὶ ἀλγηδόσιν ἀῤῥήτοις, οἷα εἰκὸς τοὺς ἡλκωμένους πάσχειν, βαλλόμενος πονήρως ἄγαν καὶ ἀνηκέστως διέκειτο, καί τινα τῶν μελῶν ὑπὸ τῆς ἑλκώσεως καὶ διαβρώσεως ἀπερόνη κότων αὐτῷ ἐλεεινῶς κατατρύχετο, συνεχέστατα δὲ ὑπὸ τῶν Ἐρινύων ἐκδειματούμενος πικρώς τε καὶ ἀΰπνως πολλάκις τὸν νυκτερινόν καιρόν διήνυσε. Παρείσθω· τὰ νῦν λέγειν τὸ τῆς διαίτης ἀηδές τε καὶ αἴσχιστον· ὅπερ γὰρ ἂν πρὸς ἄριστον βρώσεως οὐ τελέως καταποθὲν παρὰ τοὺς ἐμετοὺς ἔφθανε κρινόμενον. Τὸ δὲ περὶ τοὺς ὑπηρετουμένους ταμὸν καὶ θηριώδες τοῦ τρόπου καὶ τῆς ὑπηρεσίας τὸ δυσαχθέστατον πῶς ἄν τις εἴποι [τὰ φέροντα σώμα τα]; Μάστιξι γὰρ ἑκάστης ἡμέρας πολλαῖς πολλών κατεξαίνοντο σώματα· καὶ τὰς όψεις παίων πυγμαίς καὶ λὰξ ἐναλλόμενος οὐδὲν τῶν σαρκοβόρων θηρίων φιλανθρωπότερον ἔπραττεν. Εκ στόματος δὲ μελῶν καὶ ὀφθαλμῶν πηρώσεις, καὶ τὰ ἄλλα ὅσα δεινὰ κοι λαστήρια, καὶ σφαγὰς ἀδίκους ἀνδρῶν ἀθώων, καὶ τοὺς διὰ πυρὸς πικροτάτους θανάτους, μάλιστα δὲ κατὰ τῶν ὀρθοδοξούντων ἐπιδεικνυμένους, τί χρή καὶ λέγειν; Οἱ γὰρ τῆς μανίας αὐτοῦ δυσμενείς ὑπασπισταὶ καὶ δορυφόροι εἶνας μὲν ὡς πλείστας ἀνθρώπων ὁσίων ἀποτεμόντες, ὥσπερ τὴν τοῦ προ δρόμου πάλαι κεφαλὴν Πρώδῃ, οὕτω καὶ τῷ ἐφ' ἡμῶν Ἡρώδη οἷον δῶρον ἡδὺ καὶ ἐπέραστον ἐκό μιζον͵ ἐπὶ πίνακος. Οφθαλμῶν ἐξορύξεις σε και γενειάδος ἐμπυρισμοὺς καὶ αἱμάτων ἐκχύσεις καὶ μαρτυροῦσιν οἱ μέχρι καὶ νῦν τὰ σύμβολα περιφέροντες. Θανάτους δὲ βιαίους τῶν τοιούτων καὶ ἐξαι σίους ὁ τῆς θαλάσσης βυθὸς ἐπίσταται, οἱ λίθοι κράζουσιν. Ας δὲ περιπλάττουσιν αὐτῷ νίκας οἱ ἐμβρόντητοι δὲ καὶ λυσσώδεις ὁμόφρονες αὐτοῦ, ἵνα μιᾶς τῆς κρατίστης αὐτῶν ἐπιμνησθῶμεν, τοιαῦταί εἰσιν· Ἐπειδὴ παρεσκεύαστο πρὸς τὸ ἐν δυσμαῖς εἰσῳκισμένον Σκυθικὸν ἔθνος ἀμύνασθαι, ὑπαθροί ζει πᾶν τὸ ὑπ' αὐτοῦ κι στράτευμα, καὶ εἰς χεῖράς τε τοῖς πολεμίοις ἰῶν, ὁποῖον αὐτῷ τοῦ πολέμου κράτ της κατώρθωται, μαρτυρεῖ τὰ φαινόμενα· μέχρι γάρ καὶ τήμερον τὰ κατὰ τὴν ᾿Αχελὼν καλουμένην πόλιν κοίλα καὶ πεδιασμα χωρία, ἃ τῶν εἰρημένων τ ἐδέξατο τὰ κώλα, σαφῶς ὑποδεικνύουσιν. Εργον γὰρ τῆς Σκυθικῆς· μαχαίρας ἅπαν σχεδὸν τὸ στρά τευμα τῶν Ῥωμαίων γέγονεν. Εἰ δέ τι μικρὸν καὶ οὐ πάνυ ἀξιόλογον ἔδρασεν, τοῦτό ἐστι· τοὺς γὰρ και συνδιαιτησαμένων Οι προσάσοιτο βρ. κι ὀφθαλμῶν δ' εξορύξεις, καὶ εκχύσεις. 13 εμβρόντιστα " αὐτῷ ἐκ τῶν ἀνηρημένων

γὰρ οὖν ἐκείνου πᾶν αἰσχρόν γέγονε, βδελυκτός τε Θεῷ καὶ ἀγγέλοις καὶ ἀνθρώποις τοῖς εὐσεβέσιν ὑπῆρχεν, οὐκ ἀσυμφανές. Καὶ γὰρ εἰς τὰ τῆς σαρκὸς πάθη κατασυρόμενος, καὶ τοῖς ἀπηγορευμένοις βαρ βάροις καὶ Ἕλλησι σῶμα καὶ ψυχὴν ὁ δείλαιος ἐμμολυνόμενος, τὴν τῶν ἀλόγων ζώων παρήλασε κτηνωδίαν. Καὶ ταῦτα οὐκ ὀλίγοι τῶν παραιτησαμέ νων 10 αὐτῷ μέχρι δεῦρο περιόντες επαγγελλέτω σαν. Μεθ᾽ ὧν καὶ τἆλλα δι' ἃ περὶ τὸ σῶμα αὐτῷ κατήντησαν. Πόνοις γὰρ καὶ ἀλγηδόσιν ἀῤῥήτοις, οἷα εἰκὸς τοὺς ἡλκωμένους πάσχειν, βαλλόμενος πονήρως ἄγαν καὶ ἀνηκέστως διέκειτο, καί τινα τῶν μελῶν ὑπὸ τῆς ἑλκώσεως καὶ διαβρώσεως ἀπερόνη κότων αὐτῷ ἐλεεινῶς κατατρύχετο, συνεχέστατα δὲ ὑπὸ τῶν Ἐρινύων ἐκδειματούμενος πικρώς τε καὶ ἀΰπνως πολλάκις τὸν νυκτερινόν καιρόν διήνυσε. Παρείσθω· τὰ νῦν λέγειν τὸ τῆς διαίτης ἀηδές τε καὶ αἴσχιστον· ὅπερ γὰρ ἂν πρὸς ἄριστον βρώσεως οὐ τελέως καταποθὲν παρὰ τοὺς ἐμετοὺς ἔφθανε κρινόμενον. Τὸ δὲ περὶ τοὺς ὑπηρετουμένους ταμὸν καὶ θηριώδες τοῦ τρόπου καὶ τῆς ὑπηρεσίας τὸ δυσαχθέστατον πῶς ἄν τις εἴποι [τὰ φέροντα σώμα τα]; Μάστιξι γὰρ ἑκάστης ἡμέρας πολλαῖς πολλών κατεξαίνοντο σώματα· καὶ τὰς όψεις παίων πυγμαίς καὶ λὰξ ἐναλλόμενος οὐδὲν τῶν σαρκοβόρων θηρίων φιλανθρωπότερον ἔπραττεν. Εκ στόματος δὲ μελῶν καὶ ὀφθαλμῶν πηρώσεις, καὶ τὰ ἄλλα ὅσα δεινὰ κοι λαστήρια, καὶ σφαγὰς ἀδίκους ἀνδρῶν ἀθώων, καὶ τοὺς διὰ πυρὸς πικροτάτους θανάτους, μάλιστα δὲ κατὰ τῶν ὀρθοδοξούντων ἐπιδεικνυμένους, τί χρή καὶ λέγειν; Οἱ γὰρ τῆς μανίας αὐτοῦ δυσμενείς ὑπασπισταὶ καὶ δορυφόροι εἶνας μὲν ὡς πλείστας ἀνθρώπων ὁσίων ἀποτεμόντες, ὥσπερ τὴν τοῦ προ δρόμου πάλαι κεφαλὴν Πρώδῃ, οὕτω καὶ τῷ ἐφ' ἡμῶν Ἡρώδη οἷον δῶρον ἡδὺ καὶ ἐπέραστον ἐκό μιζον͵ ἐπὶ πίνακος. Οφθαλμῶν ἐξορύξεις σε και γενειάδος ἐμπυρισμοὺς καὶ αἱμάτων ἐκχύσεις καὶ μαρτυροῦσιν οἱ μέχρι καὶ νῦν τὰ σύμβολα περιφέ ροντες. Θανάτους δὲ βιαίους τῶν τοιούτων καὶ ἐξαι σίους ὁ τῆς θαλάσσης βυθὸς ἐπίσταται, οἱ λίθοι κράζουσιν. Ας δὲ περιπλάττουσιν αὐτῷ νίκας οἱ ἐμβρόντητοι δὲ καὶ λυσσώδεις ὁμόφρονες αὐτοῦ, ἵνα μιᾶς τῆς κρατίστης αὐτῶν ἐπιμνησθῶμεν, τοιαῦταί εἰσιν· Ἐπειδὴ παρεσκεύαστο πρὸς τὸ ἐν δυσμαῖς εἰσῳκισμένον Σκυθικὸν ἔθνος ἀμύνασθαι, ὑπαθροί ζει πᾶν τὸ ὑπ' αὐτοῦ κι στράτευμα, καὶ εἰς χεῖράς τε τοῖς πολεμίοις ἰῶν, ὁποῖον αὐτῷ τοῦ πολέμου κράτ της κατώρθωται, μαρτυρεῖ τὰ φαινόμενα· μέχρι γάρ καὶ τήμερον τὰ κατὰ τὴν ᾿Αχελὼν καλουμένην πόλιν κοίλα καὶ πεδιασμα χωρία, ἃ τῶν εἰρημένων τ ἐδέξατο τὰ κώλα, σαφῶς ὑποδεικνύουσιν. Εργον γὰρ τῆς Σκυθικῆς· μαχαίρας ἅπαν σχεδὸν τὸ στρά τευμα τῶν Ῥωμαίων γέγονεν. Εἰ δέ τι μικρὸν καὶ οὐ πάνυ ἀξιόλογον ἔδρασεν, τοῦτό ἐστι· τοὺς γὰρ και συνδιαιτησαμένων Οι προσάσοιτο βρ. κι ὀφθαλμῶν δ' εξορύξεις, καὶ εκχύσεις. 13 εμβρόντιστα " αὐτῷ ἐκ τῶν ἀνηρημένων religiosis hominibus exsecrabiem exstitisse, nequa quam est obscurum. Nam cum omni se in libidinum genere volutaret, iisque corpus suum et animum conspurcaret quæ lam barbaris quam gentilibus sunt velita, longe pecudes ipsas foeditate superavit. Atque haec non pauci qui cum eo vixerunt et hodie que supersunt testificari poterunt; nec non et varia corporis incommoda quibus idem fuit obnoxius. Doloribus enim ac cruciatibus, qui explicari di cendo nequeunt, excarnificatus, cujusmodi ulcerosa corpora perpeti consentaneum est, pessime ac sine ullo remedio erat affectus. Quare nonnulla membra ulceribus adesa ac consumpta cum intolerabili do lore diffluebant, sed et perpetuo intemperiis agita tus plerumque noctes insomnes ac molestissimas ducebat. Omitto victus acerbitatem ac turpitudi nem: 88 quidquid enim in prandio cibi per ſauces trajecerat, id subinde vomitibus excernebat. Nam illam in famulos arrogantiam ac feritatemn at que in exigendis obsequiis morositatem quis assequi dicendo possit? Cædebantur quotidie virgis pluri bus plurimorum corpora. In quos ille pugnis et cal cibus insiliens nihilo se carnivoris bestiis mitiorem praestabat. Jam membrorum oculorumque mutila tionęs ac reliqua id genus acerba supplicia, tum in nocentes homines ferro ac flammis interemptos, præsertim orthodoxos, quid attinet dicere? Eteniın. furoris illius satellites ac ministri nasos quampluri mos sanctis viris abscissos in disco, ut olim Herodi Præcursoris caput, sic novo Herodi suavissimi loco muneris offerebant. Ad hæc effossa plerisque lumina ambustasque genas, et exhaustum sanguinem testan tur ii qui in hodiernum diem earum cladium vesti gia circumferunt. Inusitata porro et horrenda mor tis genera ab eoden excogitata non modo profunda norunt maria, sed et ipsa propemodum saxa per sonare videntur. Quod vero ad eas victorias spe etat quas illius fautores rabidi ac furiosi homines falso buic affingunt, ut de ea loquar quæ inter om nes præcipua censetur, ejusmodi sunt. Cum ad propulsandos occidentales Scythiæ populos expe ditionem parasset, collectis omnibus copiis commis soque cum lioste prælio, qualem inde victoriam re tulerit, quæ ad hoc tempus supersunt vestigia de clarant. Idque etiam hodie cava illa ad Acheloum urbem ae depressa planities 89 indicat, caesoru membris eo tempore constrata: nam universus pene Romanorum exercitus Scytharum gladiis eon fossus est. Quod si forte exiguum quiddam et con temnendum ab eo gestum est, ejnsmodi istud fuit. Posteaquam Orientales barbaros a ducibus suis dissilere comperit et civili bello distineri, latronis more potius quam imperatoris in Armeniam et Syriam furibundus irrumpit, ibique incolarum de Petavius. omisso post vulgo.

col. 993–994page 493 of 529

PG 100:993πρὸς ἀνατολὰς οἰκοῦντας βαρβάρους ἀκηκοώς περὶ τοὺς οἰκείους ἡγεμόνας διαστασιάζοντας καὶ πρὸς τὸν ἐμφύλιον πόλεμον ἀσχολουμένους, ληστρικώτερόν πως μᾶλλον ἢ στρατηγικώτερον ὡς λυσσῶν ἐπιὼν τοῖς ᾿Αρμενίας καὶ Συρίας χωρίοις, τῶν ἐκείν νοις φρουρίων αἱρεῖ ὁμολογίᾳ τῶν προσοικούντων καὶ ἐπὶ τὴν Θρᾴκην αὐτοὺς μετήγαγε. Τοιαῦτα μὲν οὖν τὰ ἐκείνου ἀνδραγαθήματα καὶ τὰ κατ' ἐχθρῶν σχεδιαζόμενα τρόπαια. Τοιαῦτα καὶ τὰ κατὰ τῆς ἀληθείας καὶ εὐσεβείας νεανιεύματα. ἀπηναισχύντησεν γὰρ κατά τε τοῦ Θεοῦ μανεὶς καὶ κατὰ τῶν ἱερῶν ἀνδρῶν τῶν ὥσπερ αὐτῷ ἀναθημάτων προσ ηκόντων. Καὶ τὸ ἀγγελικὸν δὴ τοῦτο καὶ ἀποστολικὸν τοῦ μοναχικού βίου σχῆμα βδελυττόμενος ὁ θεομισής τε καὶ βέβηλος, ἐπώνυμον τῆς θεοσεβείας, τὸ ἀμνημόνευτον αὐτοῖς ἐπέγραψεν όνομα. Βδέλυγ- Β μα γὰρ ἁμαρτωλῶν θεοσέβεια, καὶ ὁ ὅσιος ἀκάθαρτος παρὰ κακούργοις. Οἷα δὲ πρὸς αὐτοὺς τυραννίδα ἐπιὼν ὁ τύραννος έδρασε, τίς ἂν, ὡς ἔφην, ἀξίως διηγήσηται; τάς τε γὰρ παρὰ Θεῷ ἐπηγγελμένας αὐτοῖς ὁμολογίας καὶ συνθήκας ἀθε τεῖν ἐκβιαζόμενος, καὶ τὸ ἱερὸν σχῆμα ἀπορρίψαντας τὸ τῶν λαϊκῶν ὁ παράνομος ἐνομοθέτησε μεταμφιέννυσθαι. Τὰ δὲ εἰς δόξαν τοῦ Θεοῦ ἱδρυμένα μοναστήγια στρατιωτῶν οἰκητήρια καὶ ἱπποστάσια καὶ κοι πρῶνας ὁ κοπρόνους καὶ κοπρώνυμος πεποίηκεν. Εἶτα πρὸς τῷ τέλει τῶν κακῶν καὶ τοῦ θεοστυγοῦς αὐτοῦ βίου γενόμενος, καὶ πυρετῶν ὀξύτητι καὶ φλογώσεσι καταπιμπραμενος, τῆς ἐκδεδομένης αὐτὸν γεέννης προδήλως την φλόγα προθεώμενος κατ ωπτρίζετο καὶ τοῦ ἀκοιμήτου σκώληκος τὰ δήγματα, C σύντονόν τε καὶ γεγωνότερον ἐκβοῶν ἐνδελεχέστατα τῆς γεέννης ταῦτα τὰ προαύλια καὶ προοίμια. Ταύταις οὖν καὶ τοσαύταις· εὐπαθείαις ἐπαναπαυσάμενός · ὑφ' ὧν δὴ καὶ Διοκλητιανόν τε καὶ Μαξιμιανὸν συντελεσθέντας ἀκούομεν, οὕτω κακῶς καὶ ἀθλίως ἀπολλύμενος καταστρέφει τὸν αἰσχιστόν τε καὶ κάκιστον βίον ὁ ἄσπονδος τοῦ Χριστοῦ καὶ τῶν ἁγίων αὐτοῦ πάντων ἐχθρὸς καὶ πολέμιος δυσμενέστατος. »

πρὸς ἀνατολὰς οἰκοῦντας βαρβάρους ἀκηκοώς περὶ τοὺς οἰκείους ἡγεμόνας διαστασιάζοντας καὶ πρὸς τὸν ἐμφύλιον πόλεμον ἀσχολουμένους, ληστρικώτε- ρόν πως μᾶλλον ἢ στρατηγικώτερον ὡς λυσσῶν ἐπιὼν τοῖς ᾿Αρμενίας καὶ Συρίας χωρίοις, τῶν ἐκείν νοις φρουρίων αἱρεῖ ὁμολογίᾳ τῶν προσοικούντων καὶ ἐπὶ τὴν Θρᾴκην αὐτοὺς μετήγαγε. Τοιαῦτα μὲν οὖν τὰ ἐκείνου ἀνδραγαθήματα καὶ τὰ κατ' ἐχθρῶν σχεδιαζόμενα τρόπαια. Τοιαῦτα καὶ τὰ κατὰ τῆς ἀληθείας καὶ εὐσεβείας νεανιεύματα. Απηναισχύν τησεν γὰρ κατά τε τοῦ Θεοῦ μανεὶς καὶ κατὰ τῶν ἱερῶν ἀνδρῶν τῶν ὥσπερ αὐτῷ ἀναθημάτων προσ ηκόντων. Καὶ τὸ ἀγγελικὸν δὴ τοῦτο καὶ ἀποστολι κὸν τοῦ μοναχικού βίου σχῆμα βδελυττόμενος ὁ θεο- μισής τε καὶ βέβηλος, ἐπώνυμον τῆς θεοσεβείας, τὸ ἀμνημόνευτον αὐτοῖς ἐπέγραψεν όνομα. Βδέλυγ- Β μα γὰρ ἁμαρτωλῶν θεοσέβεια, καὶ ὁ ὅσιος ἀκά- θαρτος παρὰ κακούργοις. Οἷα δὲ πρὸς αὐτοὺς τυραννίδα ἐπιὼν ὁ τύραννος έδρασε, τίς ἂν, ὡς ἔφην, ἀξίως διηγήσηται; τάς τε γὰρ παρὰ Θεῷ ἐπηγγελμένας αὐτοῖς ὁμολογίας καὶ συνθήκας ἀθε τεῖν ἐκβιαζόμενος, καὶ τὸ ἱερὸν σχῆμα ἀπορρίψαντας τὸ τῶν λαϊκῶν ὁ παράνομος ἐνομοθέτησε μεταμφιέν- νυσθαι. Τὰ δὲ εἰς δόξαν τοῦ Θεοῦ ἱδρυμένα μοναστή- για στρατιωτῶν οἰκητήρια καὶ ἱπποστάσια καὶ κοι πρῶνας ὁ κοπρόνους καὶ κοπρώνυμος πεποίηκεν. Εἶτα πρὸς τῷ τέλει τῶν κακῶν καὶ τοῦ θεοστυγοῦς αὐτοῦ βίου γενόμενος, καὶ πυρετῶν ὀξύτητι καὶ φλο γώσεσι καταπιμπραμενος, τῆς ἐκδεδομένης αὐτὸν γεέννης προδήλως την φλόγα προθεώμενος κατ ωπτρίζετο καὶ τοῦ ἀκοιμήτου σκώληκος τὰ δήγματα, C σύντονόν τε καὶ γεγωνότερον ἐκβοῶν ἐνδελεχέστατα τῆς γεέννης ταῦτα τὰ προαύλια καὶ προοίμια. Ταύ- ταις οὖν καὶ τοσαύταις· εὐπαθείαις ἐπαναπαυσάμε- Thraciam transportat. Hæc sunt istius hominis egre- gia facta, hæc commentitia de hostibus tropaea : ejusmodi, inquam, sunt quæ insolenter ille contra veritatem et pietatem molitus est. Etenim citra ul- lam verecundiam contra Deum bacchatus est sa- crasque res ei tanquam donaria consecratas. Quin etiam angelicum illud et apostolicum monasticæ vitæ genus homo a Deo exsecratus ac profanus et a Christiana religione falso cognominatus 'illaudati appellatione notavit : abominatio enim peccatori est pietas, et sanctus impurus est apud sceleratos. Jam vero qualem in eos tyrannidem exercuerit, quis pro merito, ut ante dixi, commemorare possit? Quippe conventiones illas pactaque quibus divino se numini obstrinxerant rescindere coactos, ac sa- cris vestibus exutos laicorum ad cultum lata lege nefarius ille transtulit. Quæ vero ad honorem Dei constituta erant monasteria, ea in militum diver- soria et equorum stabula et latrinas stercoreus et a stercore cognominatus convertit. Tandem cum sce- lerum suorum et exsecrabilis vitæ terminum atti- gisset, acutarum febrium ardoribus exstilians, 90 geenuæ flammas, quæ se post vitam exce- pturæ erant, oculis usurpabat, ac pervigilis illius vermis morsus quodammodo sentiebat, in horren- dos assidue clamores ac vehementes erumpens, quæ erant geennæ quædam initia. Tot igitur tantisque deliciis acquiescens, quibus Diocletianum et Maxi. mianum olim immortuos accepimus, atque hoc modo male periens malus ille turpissima sceleratis- simæque vitæ finem consecutus est, hoino Christi sanctorumque ejus omnium inimicus atque hostis infensissimus. › A ditione occupatis aliquot castellis eosdem illos in νός · ὑφ' ὧν δὴ καὶ Διοκλητιανόν τε καὶ Μαξιμιανὸν συντελεσθέντας ἀκούομεν, οὕτω κακῶς καὶ ἀθλίως ἀπολλύμενος καταστρέφει τὸν αἰσχιστόν τε καὶ κάκιστον βίον ὁ ἄσπονδος τοῦ Χριστοῦ καὶ τῶν ἁγίων αὐτοῦ πάντων ἐχθρὸς καὶ πολέμιος δυσμενέστατος. »

col. 995–996page 494 of 529

Monitum ad Chronographiam

PG 100:995ΤΟΥ ΕΝ ΑΓΙΟΙΣ ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ ΚΑΙ ΟΜΟΛΟΓΗΤΟΥ ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΙΑ ΣΥΝΤΟΜΟΣ.

itaque codicem eximium, anno 1304 p. Chr. n. scriptum, consului, qui aliis rarioribus cum libris in bibliotheca Academiæ lenensis asservatur. Una cum hoc codice in manus incidit meas Nicephori Chronologia brevis, quæ nitide, sed a recentiore manu scripta, in fine ejusdem codicis legitur. Inest ipse cognoscendi studio accensus Nicephori editionem novissimam cum codice lenensi contuli, quem mox multo et pleniorem et præstantiorem cognovi. Sæpenumero cum animadverterem codicem lenon- sem comitem sibi habere versionem Nicephori Latinam, a Camerario confectam, banc ipsam admotam nitate etiam præstante, sumpsimus ab ipso et hunc librum, et alios complures, quorum lectione recrea- phanio ms. Nicephori Chronologia, a Scaligeriana editione haud parum discrepans, cum aliis, tum ΤΟΥ ΕΝ ΑΓΙΟΙΣ ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ ΚΑΙ ΟΜΟΛΟΓΗΤΟΥ ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΙΑ ΣΥΝΤΟΜΟΣ. (Gissæ, typis Geo. Frid. Heyeri. MDCCCXXII.) MONITUM. Cum ante aliquod temporis spatinm in perscrutandis Epiphanii scriptis versarer, aliquoties de le- ctionibus quibusdam, quas libri typis impressi exhibent, dubitationes mihi injecta sunt. Epiphanii rebus novis atque inopinatis, nescio quid quod homines alliciat atque curiosiores reddat. Hinc et accuratius inspexi ; quo facto Camerarii versioni codicem Ienensem fuisse pro fundo mox pro certo babui. Ita enim interpres ipse, in proœmio libri cui titulus: Chronologia secundum Græcorum rationem tem- nem Oporinum (in line: Anno salutis humanæ MDLXI, mense Januario), p. 17: ‹ Incidi in Xpovoàoyízv, paucis chartis, quæ essent concinnatæ cum opere Epiphanii, de quo eximius Theologus Joannes Langus typographis, ut exprimeretur illud, benigne accommodavit. Cum autem hoc, pro veteri necessitudine no- stra, tunc quoque perquam familiariter uti concederetur, viro non modo dignitate et doctrina, sed buma- mur in illo nostro satis negotioso et minime quieto otio : et eam, quam dixi xpɔvodoɣlav, cum describere etiam cœpissem Latina oratione vertendo, deprehendi multa et auctoris et librarii errata. Perrexi tamen, ut cœperam. Et postea multis de causis faciendum esse duxi, ut hæc ipsa, neque correcta satis neque explicata diserte, exemplis tamen compluribus expressa, emittenda curarem.› Acquisiverat postea sibi præsertim numeris annorum. Suppleri hinc et lacunæ possunt, quæ apud Scaligerum habentur. Est au- tem is codex, quo Melanchthon et Camerarius beneficio Joannis Langii usi sunt : cujus et nomen præ- scriptum habet. Qui quidem codex, Epiphanii opera non omnia, sed posteriorem tantum scriptorum ge- nuinorum partem continens, postea una cum libris Buderi, in bibliothecam Academicam delatus est.

col. 997–998page 495 of 529

Comparatione diligentiore hunc inter Nicephori codicem et Camerarit versionem Latinam instituta edo- etus sum, ab interprete tacite alia pro arbitrio, emendandi studio, esse mutata, alia extricatu difficiliora prorsus omissa ; cum et annorumi numeri sæpe mutati inveniantur, et Valentiniani genealogia atque li- brorum Scripturæ sacræ in fine opusculi stichometria in Camerarii versione desiderentur. Nihilominus ad fidem hujus typis sæpius impressæ versionis, quæ tot vitiis laborat, recentiores editiones, exceptis Scaligerianis, omnes prodierunt, unde ipsis multum enatum est detrimenti. Haud parvi autem momenti est Camerarii versio, codicis fenensis ratione habita. Folia enim omnia, quibus Nicephorus in hoc codice continetur, corrupta sunt macula quadam, cujus in ambitu, juglandiš magnæ formam circiter exæquante, litterarum ductus partim prorsus deleti, partim pallidiores redditi sunt; qua quidem macula codicem Camerarii tempore vacasse certis indiciis probatur. Hinc fit ut non- nullis in locis Nicephori textus nonnisi hujus versionis ope recte legi possit. Quibus omnibus accurate perspectis, editoris Chronologiæ hujus partes ut in me susciperem triplex po- tissimum causa me impulit. Causa prima textus in codice lenensi e præstantia, altera e textus typis im- pressi misera conditione, tertia denique ex operis utilitate repetita est. De textus in codice Ienensi latentis singulari præstantia, quam textus novi a nobis constituti indoles satis superque comprobare possit, non est, quod pluribus dicam. Multa profecto in codice tenensi inve- niuntur, quæ alibi, et scribarum et editorum levitate atque negligentia, aut non recte dicta aut omissa sunt. Textus typis impressi historia propter editorum incuriam haud paucis difficultatibus est implicita. Jam circa annum 872 Anastasius quidam, presbyter Romæ et bibliothecarius, Nicephori Chronologiam, quam Latinam verterat, Historiæ suæ tripartitæ inseruit. Hujus Anastasil libelli codicem, haud multo post edi- tam a Camerario Nicephori versionem, nactus est Antonius Contius. Hinc in lucem prodiit : Chronologia tripartita ex beato Nicephoro Constantinopolitano, in Latinum olim conversa per Anastasium sedis aposto- licæ bibliothecarium, et ante aliquot annos per Joachimum Camerarium, nunc vero ad fidem Anastasii exemplaris emendata et notis illustrata per Antonium Contium. Paris. 1573, 4. Contii hic libellus deinde sæpius repetitus, in bibliothecas quoque, quas dicunt Patrum, receptus est. Hac Nicephori nostri edi- tione accuratius examinata, Anastasii versionem nonnisi usque ad imperatorem Constant. Michaeleni, Theodoræ filium, a Camerario seclusum, pertinuisse intellexi. Quæ sequuntur omnia Camerarii e versione a Contio descripta atque hic illic pro arbitrio mutata, sive, ut volunt, emendata sunt. Desunt igitur in Contii editione, quemadmodum apud Camerarium, Valentiniani chronologia et librorum biblicorum in fine operis stichometria, nec post imperatorem Michaelem apud Contium codicis Anastasii mentio amplius facta est. Lustris post Contii primam editionem præterlapsis ferme sex, Græcum Nicephori textum primo typis imprimendum curavit Josephus Scaliger, in Thesauro temporum. Lugd. Bat. 1606. Sed usns est Scaliger pejoris notæ codice, ad quod accedit viri ejusdem in edendis veterum auctorum scriptis festinatio. In Sca- ligeri editione nunc integræ lineæ prætermissæ, nunc codicis lacupæ pro arbitrio expletæ, nunc textus ipse vano emendandi studio omnino corruptus est. Ex his talibus editionibus Camerarii, Contii, Scaligeri, novum textum Græcum constituere conatus est Jacobus Goar, ad calcem Georgii Syncelli, in libro inscripto : Georgii monachi et S. P. N. Tarasii patriar- chu CP. quondam Syncelli Chronographia, ab Adamo usque ad Diocletianum. Et Nicephori patriar- chæ CP. Breviarium chronographicum, ab Adamo ad Michaelis et ejus F. Theophili tempora. Nice- phori Breviarium ad varias editiones recensilum. Cura et studio P.Jacobi Goar ordinis Prædicato- rum congregationis Reformatæ Sancti Ludovici. Parisiis, MDCLII. Quemadmodum in titulo ipso, ita etiam in emendationibus et adnotationibus (2) professus est Goar, Nicephori textum nonnisi ad editiones a se esso recensitum. Ejusmodi subsidiorum auxilio quid præstari possit, lectores benevoli ipsi ut secin reputent velim. Sæculo decimo octavo Anselmus Bandurius, Ragusinus, presbyter et monachus Ordinis S. Benedicti e congregatione Melitensi, Nicephori operum, quorum plura inedita in bibliothecarum scriniis adhuc la- tent, conspectum edidit, cui titulus: Conspectus operum S. Nicephori, patriarchæ CP., quæ propediem duobus tomis edenda sunt, et quorum pauca hactenus edita fuerunt, etc. Parisiis, 1705, 12 (3). Sex annis ! post prodiit ejusdem Bandurii Imperium orientale, sive Antiquitates Constantinopolitanæ in quatuor partes distributæ, Parisiis, 1711. Inseruit auctor volumini primo (4) Catalogum episcoporum ac patriarcharum CP. decerptum ex Chronographia compendiaria S. Nicephori, de quo catalogo in volumine secundo ejusdem operis (5) monentur hæc : « Catalogum hunc episcoporum ac patriarcharum Constantinopolitanorum excerpsimus ex Chronographia compendiaria sancti Nicephori patriarchæ CP., quæ habetur in codice Regio n. 2508, diversa ab illa quam, una cum Georgii Syncelli Chronographia, edidit doctissimus vir toninus Contius circa opusculum idem accommodavit curam et laborem : Græce divulgavit Josephus Sca- liger in temporum Thesauro; ad quorum editiones hanc a me comparatam, et ad cumulum accedentem subjungo. › (5) P. 873.

col. 999–1000page 496 of 529

P. Jacobus Goar. Sed de hac Nicephori Chronographia pluribus loquemur in editione Operum sancti Nicephori CP., cui propediem manum admovebimus. Attamen Bandurius, quominus promissis suis bis repetitis staret, nescio quibus impedimentis cohibitus est. Uberiores præter Bandurium notitias de codicibus mss. Nicephori palam proposuerunt viri doctissimi p. 602, quo in libro etiam codicis Nicephori, qui lenæ asservatur, aliquoties mentiɔ fit. Jam igitur, subsidiorum criticorum numero nostra ætate tantopere adaucto, non erat, quod editor no- vissimus hujus Nicephori libelli, in Corpore scriptorum Historiæ Byzantinæ, quod celeberrimi Niebuhrii, jam defuncti, sub auspiciis prodiit, et editionis emendatioris et copiosioris præ se fert titulum, Goari tamı textum quam adnotationes, utrumque male compositum, repeteret. Adhibitus quidem est à Dindorfio co- dex unus Parisinus, sed parvi pretii, imo fortasse non diversus ab eo quo Scaliger usus est; lacunæ enim graviores in utroque eædem. Ad hoc accedunt Goari in adnotationibus errores, in hac novissima atque emendata editione repetiti. Quid, quod editor ne versionem quidem Latinam textui Græco hic illic, ne dicam emendato, mutato tamen accommodaverit? Cur tandem Valentiniani prorsus corrupta genealogia repetita est, una cum Goari adnotatione · Ut hic Græce, ita Latine corruptam exhibet Anastasius Regius, etc.; cum Lambecius (6) jam pridem emendatiorem proposuerit? Cur mutila in fine libri stichometria, quam integriorem Montfaucon (7) jam pridem divulgaverit? Sed hæc hactenus. Textum enim Nicephori Græ- cum, typis adhuc impressum, vix ullius esse pretii, ex his quæ paucis disputavimus, certo constat. . Quod autem ad hujus Chronologiæ utilitatem attinet, plura insunt quæ vel novitate sua vel alias ob phoro propositam. Recensus Augustarum sive uxorum imperatorum jam Camerarium justum laudatorem habuit. Stichometria librorum biblicorum, sola apud Nostrum obvia, historiæ sive canonis sive textas ratione habita, maximi est momenti. Præterea, parvum huacce libellum in primis juvenum seminariis theologicis ascriptorum studiis conducere posse confido. Suppeditat enim hic libellus, qui tot pene bi- storicas, exegeticas, criticas quæstiones, quot verba continet, largam diversi generis copiam, .in qua exponenda atque dijudicanda quid præstare possint vires juveniles experiantur. Jam mihi ipsi est animus, data occasione, singulis commentationibus singulas hujus libelli partes disquirendi atque examinandi ; quapropter nunc, quæ de auctore, sive potius auctoribus hujus libelli dicenda haberem prætermisi ; imo ne totius quidem opusculi textum Græcum, quemadmodum in votis habueram, proposui, sed priznam tan- tum ejus partem, quæ mea ex sententia præter ipsam Nicephori Chronographiam, additamenta quædam incerti auctoris comprehendit, ut serius pluribus demonstrabo. pateret, ita versatus sum, ut codicem lenensem cum textu editionum diligenter conferrem el codicis le- ctiones omnes mihi non probatas auimadversionibus criticis insererem, addito signo lectiones editionis sive Goari sive Dindorfii signo V. vel Vulg. indicavi; lectiones autem codicis Parisini a Dindorfio adhibiti littera R. (Regius). Quotiescunque Dindorfli textus a textu Goari recederet, Dindorfii nomen ascripsi. Scaligeri editionem secundam, in Thesauro temporum, Amstelodami, 1658 (primam non habui), denuo contuli, sed nonnisi usque ad Alexandrum Magnum, quoniam ex lectionibus variantibus nihil fructus nihi cavi ne ultra Michaelen et Theophilum imperatores CP. pergerem; præterea consului Anastasii Historiam, ex editione Fabroti, quæ primo prodiit Parisiis 1649 inter scriptores Historia Byzantinæ, d inde, sine ulla textus varietate, Venetiis 1729. Ad has editiones referenda sunt, quæ Anastasii nomine signavimus. Camerarii lectiones variantes fere omnes et Contii in posteriore libelli parte consulto »e- clusi. Denique Nicephori particulas, a Lambecio, Bandurio et Montefalconio in libris supra laudatis edi- tas, in auxilium adhibui. Catalogum codicum mss. Madriti ab Yriarte editum adire mihi non licuit. Hæc ubi subsidia ad textum constituendum non sufficiebant, ex ipsa libri indole auctoris veram senten - tiam conjectura assequi studui; quod quotiescunque, et caute quidem, factum est, verba uncis inclusa docent. Numeros singulis vel regibus, vel episcopis, etc., vulgo præpositos a textu abesse volui; magna enim et codicum et editionum in iis ponendis varietas, unde haud pauci errores in textum irrepserunt, me edocuit, hos numeros ab auctore ipso non esse profectos. Geari versionem Latinam, quamvis sæpius reprehendendam, retinui quidem, sed textui nostro ubiquè congruam reddian, .

col. 1001–1002page 497 of 529

PG 100:1001ΤΟΥ ΕΝ ΑΓΙΟΙΣ ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΙΑ ΣΥΝΤΟΜΟΣ. ΑΠΟ ΑΔΑΜ ΜΕΧΡΙ ΤΩΝ ΧΡΟΝΩΝ ΜΙΧΑΗΛ ΚΑΙ ΘΕΟΦΙΛΟΥ. Ἀδὰμ γενόμενος ἐτῶν σλ' γεννᾷ τὸν Σήθ· καὶ επέζησεν ' 'Αδάμ ἔτη ψ. Σὴν γενόμενος ἐτῶν σε' ἐγέννησε τὸν Ἐνώς. Ενὼς γενόμενος ἐτῶν ἐγέννησε τὸν Καϊναν. Καϊναν 3 γενόμενος ἐτῶν ρο' ἐγέννησε τὸν Μαλελεὴλ. Μαλελεήλ γενόμενος ἐτῶν ρξε' γεννᾷ τὸν Ἰάρεδ. Πάρεδ γενόμενος ἐτῶν ρξβ' γεννᾷ τὸν Ἐνώχ. Ενώχ γενόμενος ἐτῶν ρξε' * γεννᾷ τὸν Μαθουσάλα. Μαθουσάλα γενόμενος ἐτῶν ρξζ' * γεννᾷ τὸν Λά μεχ. Λάμεχ γενόμενος ἐτῶν ρπη' * γεννᾷ τὸν Νῶε. Νῶε γενόμενος ἐτῶν φ' γεννᾷ τὸν Σήμ, τὸν Χάμ, τὸν Ἰάφεθ '· καὶ ἐπέζησε μέχρι τοῦ κατακλυσμοῦ Στη ρ'. Ετει χ' Νῶς ὁ κατακλυσμὸς ἐγένετο. Ομοῦ τὰ πάντα ἀπὸ 'Αδὰμ ἕως τοῦ κατακλυσμοῦ, κατὰ τοὺς θ', ἔτη βσμβ', οἷς * καὶ ἡ ἀλή θεια ἐπιμαρτυρεῖ καὶ αἱ ἀνέκαθεν πάσαις ταῖς Ἐκκλησίαις ἐπικρατήσασαι παραδόσεις. Μετὰ δὲ ᾽ τὸν κατακλυσμὸν Σήμ, υἱὸς Νῶε, γε νόμενος ἐτῶν ρ' γεννᾷ τὸν ᾿Αρφαξάδ. Αρφαξάδ 10 γενόμενος ἐτῶν ολ' γεννᾷ τὸν Καϊναν. Καϊναν γενόμενος ἐτῶν ολ' γεννᾷ τὸν Σάλα. Σάλα γενόμενος ἐτῶν ρλγ' γεννᾷ τὸν Εβερ ". Εβερ γενόμενος ἐτῶν ρλδ' 18 γεννᾷ τὸν Φαλέκ. Φαλέκ γενόμενος ἐτῶν ρλγ' γεννᾷ τὸν Ῥαγαϋ. Ἐν δὲ ταῖς ἡμέραις Φαλέκ διεμερίσθη ἡ γῆ 11. διὸ καὶ σημαίνει τὸ Φαλέκ ὄνομα τῇ Ἑβραίωνφωνὴ μερισμόν ". Καὶ οὗτος πρὸ τοῦ πατρὸς το ρυ επέζησεν ὁ αὐτός. Καινάν. ρξε. ρξε γεννα — ἐτῶν.. Μαθουσάλα R.-ἐτῶν. ἐτῶν ρξβ'. ρξζ'. ρπζ'. Μαθουσάλα γενόμ. Ερπη, ρπ. καὶ τὸν Ἰάφ. οἷς. ώς δέ Αρφαξ. δὲ ρλ'. ρλς' Εβερ. "Εβερ. ρλδ'. ρλγ'. 19 ρλδ'. ρλγ'. 13 διεμερίσθη ἡ γῆ διεμερία σθησαν. ν. " μερισμός

ΤΟΥ ΕΝ ΑΓΙΟΙΣ ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΙΑ ΣΥΝΤΟΜΟΣ. ΑΠΟ ΑΔΑΜ ΜΕΧΡΙ ΤΩΝ ΧΡΟΝΩΝ ΜΙΧΑΗΛ ΚΑΙ ΘΕΟΦΙΛΟΥ. Ἀδὰμ γενόμενος ἐτῶν σλ' γεννᾷ τὸν Σήθ· καὶ επέζησεν ' 'Αδάμ ἔτη ψ. Σὴν γενόμενος ἐτῶν σε' ἐγέννησε τὸν Ἐνώς. Ενὼς γενόμενος ἐτῶν ἐγέννησε τὸν Καϊναν. Καϊναν 3 γενόμενος ἐτῶν ρο' ἐγέννησε τὸν Μαλε λεήλ. Μαλελεήλ γενόμενος ἐτῶν ρξε' γεννᾷ τὸν Ἰάρεδ. Πάρεδ γενόμενος ἐτῶν ρξβ' γεννᾷ τὸν Ἐνώχ. Ενώχ γενόμενος ἐτῶν ρξε' * γεννᾷ τὸν Μαθουσάλα. Μαθουσάλα γενόμενος ἐτῶν ρξζ' * γεννᾷ τὸν Λά μεχ. Λάμεχ γενόμενος ἐτῶν ρπη' * γεννᾷ τὸν Νῶε. Νῶε γενόμενος ἐτῶν φ' γεννᾷ τὸν Σήμ, τὸν Χάμ, τὸν Ἰάφεθ '· καὶ ἐπέζησε μέχρι τοῦ κατακλυσμοῦ Στη ρ'. Ετει χ' Νῶς ὁ κατακλυσμὸς ἐγένετο. Ομοῦ τὰ πάντα ἀπὸ 'Αδὰμ ἕως τοῦ κατακλυ σμοῦ, κατὰ τοὺς θ', ἔτη βσμβ', οἷς * καὶ ἡ ἀλή θεια ἐπιμαρτυρεῖ καὶ αἱ ἀνέκαθεν πάσαις ταῖς Ἐκκλησίαις ἐπικρατήσασαι παραδόσεις. Μετὰ δὲ ᾽ τὸν κατακλυσμὸν Σήμ, υἱὸς Νῶε, γε νόμενος ἐτῶν ρ' γεννᾷ τὸν ᾿Αρφαξάδ. Αρφαξάδ 10 γενόμενος ἐτῶν ολ' γεννᾷ τὸν Καϊναν. Καϊναν γενόμενος ἐτῶν ολ' γεννᾷ τὸν Σάλα. Σάλα γενόμενος ἐτῶν ρλγ' γεννᾷ τὸν Εβερ ". Εβερ γενόμενος ἐτῶν ρλδ' 18 γεννᾷ τὸν Φαλέκ. Φαλέκ γενόμενος ἐτῶν ρλγ' γεννᾷ τὸν Ῥαγαϋ. Ἐν δὲ ταῖς ἡμέραις Φαλέκ διεμερίσθη ἡ γῆ 11. διὸ καὶ σημαίνει τὸ Φαλέκ ὄνομα τῇ Εβραίων φωνῇ μερισμόν ". Καὶ οὗτος πρὸ τοῦ πατρὸς το ρυ επέζησεν ὁ αὐτός. Καινάν. ρξε. ρξε γεννα — ἐτῶν.. Μαθουσάλα R.-ἐτῶν. ἐτῶν ρξβ'. ρξζ'. ρπζ'. Μαθουσάλα γενόμ. Ερπη, ρπ. καὶ τὸν Ἰάφ. οἷς. ώς δέ Αρφαξ. δὲ ρλ'. ρλς' Εβερ. "Εβερ. ρλδ'. ρλγ'. 19 ρλδ'. ρλγ'. 13 διεμερίσθη ἡ γῆ διεμερία σθησαν. ν. " μερισμός AB ADAMO AD MICHAELIS ET THEOPHILI TEMPORA. ph' Adam ætatis 230 annorum genuit Seth; et vizit Adam superstes annis 700. Seth annis 205 natus genuit Enos. Enos annis 190 natus genuit Cainan. Cainan aunis 170 natus genuit Maleleel. Maleleel annis 165 natus genuit Jared. Jared annis 162 natus genuit Enoch. Enoch annis 165 natus genuit Matliusal:. Mathusala aunis 167 natus genuit Lamech. Lamech annis 188 natus genuit Noe. Noe annis 500 natus genuit Sem, Cham, Japheth; ` et ad diluvium usque annis 100 vixit superstes. Anno Noe 600 diluvium factum est. Annorum omnium ab Adam usque ad diluvium summa juxta Septuaginta interpretes, est 2242, qui bus etiam suffragatur veritas et traditiones per cun ctas circumquaque Ecclesias pervagatæ. Post diluvium autem Sem, filius Noe, anno æla tis 100 genuit Arphaxad. Arplaxad annis 130 natus genuit Cainan. Cainan anuis 130 natus genuit Sala. Sala annis 133 natus genuit Heber. Heber annis 134 natus genuit Phaler. Phalec annis 133 natus genuit Ragau. In diebus Phalec divisa est terra; unde et nomen Phalec divisionem Hebræorum voce designal. Et hic ante patrem moritur. Hujus tempore turris substructio V. post add. ' R. hic et alibi • Linea tota deest ap. Scaliger II. Scal. II. desunt V. om. Ex Anastasio Gor. V. et Scal. II. omn. R. Jen. Sed annorum computatio mos seqnens codicem nostrum erroris convincit. 1 V. Sed in Scalig. It, et in cod. Jen. omne V. et Scal. II. • om. V. Scal. II. 10 Post add. V. Scal. II. V. Scal. II. 31 Jen. hic et linea seq. 1 Scal. li. Vul. Scil. li. Vul. Jen. V. Scal. II.

col. 1003–1004page 498 of 529

Chronographia Brevis ab Adamo ad Michaelis et Theophili Tempora

PG 100:1003λευτᾷ. Ἐπὶ τούτου ή πυργοποιία συνέστη καὶ ἀπὸ μιᾶς τῆς πάλαι διαλέκτου πολυφωνία γέγονε καὶ ἡ καθ' ἕκαστον ἔθνος τῶν γλωσσῶν διαμο ρα 18, φησὶν ἡ θεία Γραφή. Μετὰ δὲ 16 Φαλέκ Ῥαγαῦ γενόμενος ἐτῶν ρίε γεννᾷ τὸν Σερούχ. Σερούχ γενόμενος ἐτῶν ρλή, 17 γεννᾷ τὸν Ναχώρ. Ναχώρ γενόμενος ἐτῶν οθ' γεννᾷ τὸν Θάρα 10. Θάμα το γενόμενος ἐτῶν ο γεννᾷ τὸν ᾿Αβραάμ. Ομοῦ 10 ἀπὸ Ἀδὰμ ἕως Ἀβραὰμ κατὰ τοὺς Ο ἔτη ταδ' 11. Ἀπὸ δὲ τοῦ κατακλυσμοῦ ἕως τοῦ 'Αβραὰμ ἔτη απβ'. ᾿Αβραὰμ ἑβδομηκοστόν πέμπτον ἔτος ἄγων θείου χρησμοῦ τε ἀξιοῦται καὶ τῆς πρὸς αὐτὸν γενομένης 18 επαγγελίας. Αφ' ἧς ἐπὶ τὴν διὰ Μωϋσέως ἐξ Αἰ γύπτου πορείαν γίνονται ἔτη υλ', ὡς καὶ ὁ ᾿Απόστολος μαρτυρεί λέγων· Διαθήκην [προκεκυρωμένην * ] ὑπὸ τοῦ Θεοῦ εἰ ὁ μετὰ υλ' ἔτη γενόμενος 26 νόμος οὐκ ἀκυροῖ εἰς τὸ καταργῆσαι τὴν ἐπαγγελίαν· καὶ αὐτ τὸς ἐν Εξόδῳ συνάδει 37 Μωϋσῆς ἐν οἷς φησιν· Ἡ δὲ κατοίκησις τῶν υἱῶν Ἰσραὴλ, ἣν κατῴκησαν ἐν Αἰγύπτῳ καὶ ἐν γῇ Χαναάν, αὐτοὶ καὶ οἱ πατέρες αὐτῶν, ἔτη υλ'. Καὶ κατὰ μέρος δὲ οὕτως ἔχει. ᾿Αβραὰμ γενόμενος ἐτῶν ρ' γεννᾷ τὸν Ἰσαάκ. Ἰσαὰκ γενόμενος ἐτῶν ξ' γεννᾷ τὸν Ἰακώβ. Ἰακὼβ γενόμενος ἐτῶν πρό γεννᾷ τὸν Λευΐ. Λευὶ γενόμενος ἐτῶν μθ' γεννᾷ τὸν Καάθ. Κααθ γενόμενος ἐτῶν ξ' 88 γεννᾷ τὸν ᾿Αμράμ Αμρὰμ γενόμενος ἐτῶν σ' 30 γεννᾷ τὸν Μωϋσῆν. Μωϋσῆς γενόμενος ἐτῶν π' ἐξάγει τὸν λαὸν ἐξ Αἰγύπτου. Συνάγεται οὖν “τὰ πάντα, ἀπὸ μὲν πρώτου ἔτους Αβραὰμ ἐπὶ τὴν ἐξ Αἰγύπτου πορείαν», ἔτη β' [φεʹ.] ᾿Απὸ δὲ τοῦ κατακλυσμοῦ ἔτη 1 αφπί. Ἀπὸ δὲ 'Αδάμ, κατὰ τοὺς Ο', ἔτη αχτό, κατὰ δὲ ἄλλους γωκ 8. Μετὰ δὲ ταῦτα καθηγεῖται τοῦ λαοῦ Μωϋσῆς ἐπὶ τῆς ἐρήμου ἔτη μ'. Ἰησοῦς ὁ τοῦ 3 Ναυῆ ἔτη κζ'. Πρεσβύτεροι ἔτη κγ'. 'Αλλόφυλοι ἔτη η' 30. το βάραν διαφορά, διαφωνία δέ. δὲ τὸν Μ. Θάρας γτπδ ἕως τοῦ. ἕως 11. απβ'. απ' 2" χρησμού. χαρίσματος 18 αὐτὸν γενομένης. "μένης Η διαθήκην προκεκυρωμένην προκεκυρωμένην ὑπὸ τοῦ Θεοῦ προκεκυρωμένην προκεκυρωμένην ὑπὸ τοῦ Θεοῦ Θεοῦ εἰς Χριστὸν υλ'. ϋ' ἔτη. Κ. η 11 τετρακόσια καὶ τριάκοντα ἔτη. γενόμενος. γεγονώς συνάδει. Λευί γενόμενος ἐτῶν ξ, γεννᾷ τὸν Αμράμ. Αμραμ "Αβαμ• "Αβραμ. ο. ο'. οι οὖν ὁμοῦ. πορίαν ἔτη. αφπ' αφ' Ἰησοῦ τοῦ η'.

λευτᾷ. Ἐπὶ τούτου ή πυργοποιία συνέστη καὶ ἀπὸ μιᾶς τῆς πάλαι διαλέκτου πολυφωνία γέγονε καὶ ἡ καθ' ἕκαστον ἔθνος τῶν γλωσσῶν διαμο ρα 18, φησὶν ἡ θεία Γραφή. Μετὰ δὲ 16 Φαλέκ Ῥαγαῦ γενόμενος ἐτῶν ρίε γεννᾷ τὸν Σερούχ. Σερούχ γενόμενος ἐτῶν ρλή, 17 γεννᾷ τὸν Ναχώρ. Ναχώρ γενόμενος ἐτῶν οθ' γεννᾷ τὸν Θάρα 10. Θάμα το γενόμενος ἐτῶν ο γεννᾷ τὸν ᾿Αβραάμ. Ομοῦ 10 ἀπὸ Ἀδὰμ ἕως Ἀβραὰμ κατὰ τοὺς Ο ἔτη ταδ' 11. Ἀπὸ δὲ τοῦ κατακλυσμοῦ ἕως τοῦ 'Αβραὰμ ἔτη απβ'. ᾿Αβραὰμ ἑβδομηκοστόν πέμπτον ἔτος ἄγων θείου χρησμοῦ τε ἀξιοῦται καὶ τῆς πρὸς αὐτὸν γενομένης 18 επαγγελίας. Αφ' ἧς ἐπὶ τὴν διὰ Μωϋσέως ἐξ Αἰ γύπτου πορείαν γίνονται ἔτη υλ', ὡς καὶ ὁ ᾿Απόστολος μαρτυρεί λέγων· Διαθήκην [προκεκυρωμένην * ] ὑπὸ τοῦ Θεοῦ εἰ ὁ μετὰ υλ' ἔτη γενόμενος 26 νόμος οὐκ ἀκυροῖ εἰς τὸ καταργῆσαι τὴν ἐπαγγελίαν· καὶ αὐτ τὸς ἐν Εξόδῳ συνάδει 37 Μωϋσῆς ἐν οἷς φησιν· Ἡ δὲ κατοίκησις τῶν υἱῶν Ἰσραὴλ, ἣν κατῴκησαν ἐν Αἰγύπτῳ καὶ ἐν γῇ Χαναάν, αὐτοὶ καὶ οἱ πατέρες αὐτῶν, ἔτη υλ'. Καὶ κατὰ μέρος δὲ οὕτως ἔχει. ᾿Αβραὰμ γενόμενος ἐτῶν ρ' γεννᾷ τὸν Ἰσαάκ. Ἰσαὰκ γενόμενος ἐτῶν ξ' γεννᾷ τὸν Ἰακώβ. Ἰακὼβ γενόμενος ἐτῶν πρό γεννᾷ τὸν Λευΐ. Λευὶ γενόμενος ἐτῶν μθ' γεννᾷ τὸν Καάθ. Κααθ γενόμενος ἐτῶν ξ' 88 γεννᾷ τὸν ᾿Αμράμ Αμρὰμ γενόμενος ἐτῶν σ' 30 γεννᾷ τὸν Μωϋσῆν. Μωϋσῆς γενόμενος ἐτῶν π' ἐξάγει τὸν λαὸν ἐξ Αἰγύπτου. Συνάγεται οὖν “τὰ πάντα, ἀπὸ μὲν πρώτου ἔτους Αβραὰμ ἐπὶ τὴν ἐξ Αἰγύπτου πορείαν», ἔτη β' [φεʹ.] ᾿Απὸ δὲ τοῦ κατακλυσμοῦ ἔτη 1 αφπί. Ἀπὸ δὲ 'Αδάμ, κατὰ τοὺς Ο', ἔτη αχτό, κατὰ δὲ ἄλλους γωκ 8. Μετὰ δὲ ταῦτα καθηγεῖται τοῦ λαοῦ Μωϋσῆς ἐπὶ τῆς ἐρήμου ἔτη μ'. Ἰησοῦς ὁ τοῦ 3 Ναυῆ ἔτη κζ'. Πρεσβύτεροι ἔτη κγ'. 'Αλλόφυλοι ἔτη η' 30. το βάραν διαφορά, διαφωνία δέ. δὲ τὸν Μ. Θάρας γτπδ ἕως τοῦ. ἕως 11. απβ'. απ' 2" χρησμού. χαρίσματος 18 αὐτὸν γενομένης. "μένης Η διαθήκην προκεκυρωμένην προκεκυρωμένην ὑπὸ τοῦ Θεοῦ προκεκυρωμένην προκεκυρωμένην ὑπὸ τοῦ Θεοῦ Θεοῦ εἰς Χριστὸν υλ'. ϋ' ἔτη. Κ. 1η 11 τετρακόσια καὶ τριάκοντα ἔτη. γενόμενος. γεγονώς συνάδει. Λευί γενόμενος ἐτῶν ξ, γεννᾷ τὸν Αμράμ. Αμραμ "Αβαμ• "Αβραμ. ο. ο'. οι οὖν ὁμοῦ. πορίαν ἔτη. αφπ' αφ' Ἰησοῦ τοῦ η'. copla, et ex uno antiquo sermone varia loquendi ge nera deducta, el per gentes singulas linguarum di 1 versitas enata est, ut divina Scriptura testatur. At vero post Phalec Ragan annis 135 natus ge nuit Seruch. Serucht annis 137 natus genuit Nachor. Nachor, annis 79 natus genuit Thara. Thara annis 70 natus genuit Abraham. Ab Adam usque ad Abraham ex Septuaginta cal culis anni 3524 putantur. diluvio autem usque ad Abraham anni 1082. Abraham aunum agens 75 divino oraculo et facta ipsi promissione dignus habitus est. qua usque ad migrationem ex Ægypto anni 450 decurrunt, ex Apostoli testimonio dicentis: Foedus a Deo san- 1 citum, quæ post 430 ammos facta est lex, non intir mum reddit, tollendo promissionem. Et ipse in Exodo concinit Moses, in his quæ scribit: Habitatio antem filiorum Israel, qua habitaverunt in Ægypto et in terra Chanaan, ipsi et patres eorum,amui sunt 450. Per partes ita colliguntur Abraham anno ætatis 100 genuit Isaac, Isaac anno aetatis 60 genuit Jacob. Jacob anno aetatis 87 genuit Levi. Levi anno ætatis 49 genuit Caath. Caath anno ætatis 60 genuit Amram. Amram anno aetatis 70 genuit Mosen. Moses anno ætatis 80 ex Ægypto populum educit. Annorum itaque universorum ab anno primo Abra ham ad profectionem ex Ægypto numerus est 502. diluvio autem 1587. Ab Adam vero, secundum Septuaginta interpretes, anni numerantur 1689, secundum alios 3829. Postmodo autem præfait populo Moses in deserto annis 40. Jesus Nave annis 27. Seniores annis 23. Alienigenæ annis 8. 18 V. Scal. li. 16 Sed omn. artic. R. 17 pan' V. Scal. I[. V. Scal.. 11. 18 Scal. I. 20 'Oµoù om. V. Scal. II. 11 Scal. II. V. Sc. V. R. Scal. II. V. Scal. II. V. Sed sine lacuna Scal. Il et cod. Jen V. sed observat Gear, deesse in ms. om. R. et Jen. Error velus, fortasse ab ipso auctore commissus, quem ut exæquent alii inseruisse, alil etiam verba ejecisse e textu videntur. 28 Post add. Scal. II. cod. Jen. et apud Scal. litteris scriptum Sual. II. 27 Sic cod. Jen. In Codd. R. apud G. et Scal. I lacuna. 38 Male Scal. H. Cod. Jenens. primo loco secundo Hanc ultimam utro que loco tuetur cod. f, 30 V. Scal. II. Jen. 38 Jen. om. V. habet Scal. 11. V. Scal. 11. * Error manifestus est; sed nisi partem aliquam resecare velis, vix medi cina parari poterit. Numerus Yoox6', procul dubio justus, tantummodo in codice Jenensi exstat, apud reli quos deest. Camerarius: c Ab Adam vero, [secundum] Sepinaginta, ter mille octingenti viginti novem; se Cundum alios, ter mille sexcenti nouaginta octo. Sunliter Contius: «Ab Adam vero secundum LXX 5829, secundum alios 3698. (Scribendi errore, a Dindorfio repetito, legitur in editione Goari pro Contii nu mero 3829 numerus 3809.) Omnia igitur hoc loco vitiosa sunt. Camerarius, quem Contius sequitur, tacite textum emendavit; textus Græci vera lectio idoneum non offert sensum; attamen hujus lectionis velustas evincitur Anastasii textu, quem Fabrotus de lit, ubi haec: • At vero ab Adam (secundum LXX), anni 1080 secundum alios autem 3829., V. S. I. 36 v. Cod. Jin. et R. a pr. prauu.

col. 1005–1006page 499 of 529

PG 100:1005Γοθονιὴλ ἐκ φυλῆς Ἰούδα ἔτη μ'. Αλλόφυλο: Στη ιη', μεθ' ούς, ᾿Αὼδ ἐκ φυλῆς Ἐφραὶμ ἔτη π'. 'Αλλόφυλοι ἔτη κ' 37. Δεβῶρα 30 καὶ Βαρὰ ἔτη μ'. Μαδιναῖοι 50 Έτη ζ'. Γεδεὼν ἔτη μ΄. Αβιμέλεχ έτη Υ. Θωλα 40 έτη κγ'. Ιαίρ ἔτη κβ'. Αμμανίται ἔτη της. Ιεφθάε ἔτη ς. Εσεβών κ Έτη ζ'. Αελών ἔτη ι. Λαμδὸν “['Αβδών] ἔτη η'. 'Αλλόφυλοι ἔτη μ' 4. Σαμψὼν ἔτη κ. “Ηλὶ ὁ ἱερεὺς ἔτη κ'. Σαμουήλ [λ'] 40. Σαούλ ἔτη μ΄. Δαυΐδ ἐβασίλευσεν ἔτη μ'. 'Ομοῦ τὰ πάντα ἀπὸ τῆς ἐξόδου τῶν “' υἱῶν Ισραὴλ ἕως Δαυίδ 48 ἔτη χ.λ'. Σολομών 49 ἔτη μ' 10. Ροβοάμ ἔτη ιζ'. Ασὰ ἔτη μ' ει. Ἰωσαφάτ ἔτη κε'. Ἐπὶ τούτου σε προεφήτευον Μιχαίας, Ηλίας καὶ Ελισσαιέ. Ἰωρὰμ ἔτη η' 8. Οχοζίας ἔτος α'. Γοθολία, μήτηρ Οχοζίου, ἔτη 5. Ιωας ἔτη μ' Αμεσίας σε ἔτη κη'. Αζαρίας, ὁ καὶ Ὀξίας 5, ἔτη νβ'. Ἐπὶ τούτου σε προεφήτευσαν Ωσης, ᾿Αμώς, Ησαΐας, Ἰωνᾶς, Ιωήλ. Ιωαθάμ τ έτη ιζ'. Αγὰς ἔτη ις' 50 Εζεκίας έτη κθ'. Μανασσῆς ἔτη νε'. Ἐπὶ τούτου τὸ Βυζάντιον ἐκτίσθη “. Αμώς ['Αμών] ἔτη ιβ'. Ιωσίας οι ἔτη λα'. Καὶ ἀναρχίας ἔτη λ' κατὰ τοὺς Ο'. κατὰ δὲ σε τὸ Εβραϊκὸν ἔτη ν'. 3 * Δεβόρρα, Δεβόρα 10 Μαδηναίοι Π. 40 Θωλᾶς. * Εσβών. 45 Δελών. Ἐγλών τ'. γ' 68 Λαμδόν. Λαμπαλόν Λαμβδῶν. Η μ'. κ'. Σαμουήλ ς'. Σαούλ ἔτη μ'. Σαμουὴλ καὶ Σαούλ ἔτη μ'. λ', δ' τῆς εἰ τῶν * Δαυΐδ τοῦ βασιλέως 11. 6 ὁ Σολομών 'Αβιά γ'. οι μ'. β' σε τούτων ἐπροφήτευον Ν. σε 11. " μ'. ισ. σε 'Αμαισία; το Αζαρίας καὶ ὑσίας σε τούτων προεφήτευον ἐπροφήτευον Ησαΐας, με Ιωάθαν & το ἐκτίσθη ἔτη (έτει μ. 502) ιβ' ἐκτίσθη. Ἔτος ιβ'. Αμως ν. β' ὁ Αμώς 'Αμὼς ἔτη ιβ' οι Ιωσίας. Ησαΐας σε κατά δέ. καὶ κατά ἀναρχία

Γοθονιὴλ ἐκ φυλῆς Ἰούδα ἔτη μ'. Αλλόφυλο: Στη ιη', μεθ' ούς, ᾿Αὼδ ἐκ φυλῆς Ἐφραὶμ ἔτη π'. 'Αλλόφυλοι ἔτη κ' 37. Δεβῶρα 30 καὶ Βαρὰ ἔτη μ'. Μαδιναῖοι 50 Έτη ζ'. Γεδεὼν ἔτη μ΄. Αβιμέλεχ έτη Υ. Θωλα 40 έτη κγ'. Ιαίρ ἔτη κβ'. Αμμανίται ἔτη της. Ιεφθάε ἔτη ς. Εσεβών κ Έτη ζ'. Αελών ἔτη ι. Λαμδὸν “['Αβδών] ἔτη η'. 'Αλλόφυλοι ἔτη μ' 4. Σαμψὼν ἔτη κ. “Ηλὶ ὁ ἱερεὺς ἔτη κ'. Σαμουήλ [λ'] 40. Σαούλ ἔτη μ΄. Δαυΐδ ἐβασίλευσεν ἔτη μ'. 'Ομοῦ τὰ πάντα ἀπὸ τῆς ἐξόδου τῶν “' υἱῶν Ισραὴλ ἕως Δαυίδ 48 ἔτη χ.λ'. Σολομών 49 ἔτη μ' 10. Ροβοάμ ἔτη ιζ'. Ασὰ ἔτη μ' ει. Ἰωσαφάτ ἔτη κε'. Ἐπὶ τούτου σε προεφήτευον Μιχαίας, Ηλίας καὶ Ελισσαιέ. Ἰωρὰμ ἔτη η' 8. Οχοζίας ἔτος α'. Γοθολία, μήτηρ Οχοζίου, ἔτη 5. Ιωας ἔτη μ' Αμεσίας σε ἔτη κη'. Αζαρίας, ὁ καὶ Ὀξίας 5, ἔτη νβ'. Ἐπὶ τούτου σε προεφήτευσαν Ωσης, ᾿Αμώς, Ησαΐας, Ἰωνᾶς, Ιωήλ. Ιωαθάμ τ8 έτη ιζ'. Αγὰς ἔτη ις' 50 Εζεκίας έτη κθ'. Μανασσῆς ἔτη νε'. Ἐπὶ τούτου τὸ Βυζάντιον ἐκτίσθη “. Αμώς ['Αμών] ἔτη ιβ'. Ιωσίας οι ἔτη λα'. Καὶ ἀναρχίας ἔτη λ' κατὰ τοὺς Ο'. κατὰ δὲ σε τὸ Εβραϊκὸν ἔτη ν'. 3 * Δεβόρρα, Δεβόρα 10 Μαδηναίοι Π. 40 Θωλᾶς. * Εσβών. 45 Δελών. Ἐγλών τ'. γ' 68 Λαμδόν. Λαμπαλόν Λαμβδῶν. Η μ'. κ'. Σαμουήλ ς'. Σαούλ ἔτη μ'. Σαμουὴλ καὶ Σαούλ ἔτη μ'. λ', δ' τῆς εἰ τῶν * Δαυΐδ τοῦ βασιλέως 11. 6 ὁ Σολομών 'Αβιά γ'. οι μ'. β' σε τούτων ἐπροφήτευον Ν. σε 11. " μ'. ισ. σε 'Αμαισία; το Αζαρίας καὶ ὑσίας σε τούτων προεφήτευον ἐπροφήτευον Ησαΐας, με Ιωάθαν & το ἐκτίσθη ἔτη (έτει μ. 502) ιβ' ἐκτίσθη. Ἔτος ιβ'. Αμως ν. β' ὁ Αμώς 'Αμὼς ἔτη ιβ' οι Ιωσίας. Ησαΐας σε κατά δέ. καὶ κατά ἀναρχία Aod ex tribu Ephraim annis 80. Alienigenæ annis 20. Debora et Barac annis 40. Madianitæ annis 7. Gothoniel ex tribu Juda annis 40. Alienigena annis 18. Post quos. Gedeon annis 40. Abimelech annis 3. Thora annis 23. Jair annis 22. Ammanite annis 48. Jephthæ annis 6. Esebon annis 7. Aelon annis 10. Abdon annis 8. Alienigena annis 40. Sampson aunis 20. Heli pontifex animis 20. Samuel [30]. Saul annis 40. David regnavit annis 40. Colliguntur universi ab exitu Israel ex Ægypto usque ad David regem anni 630. Salomon annis 40. Roboan 17. Asa annis 40. Josaphat annis 25. Ejus tempore Michas, Elias et Elissa vaticina bantur. Joram annis 8. Ochozia (Ahajsa) anno 1. Gotholia (Athalia), mater Ochoziæ, annis 7. Joas annis 40. Amnesia (Amazia) annis 28. Azaria, qui et Osias (Usia), annis 52. Ejus tempore Osee, Ammos, Isaia, Jona, Joel, pro pbetiæ dono clari. Joatham annis 17. Acbas amuis 16. Ezecia (Iliscia) annis 29. Manasse annis 55. Hoc regnaute Byzantium conditum. Amon annis 12. Josia annis 31. Et soluto legitimo imperio anni 30 secundum sed secundum Hebræum anni 50. x'. deest V. Scal. II. Jen. R. V. Scal. V. Sc. II. V. Sc. II. Jen. Sc. II. V. Sc. II. V. Sc. II. V. Sc. II. 4 Linea integra deest ap. Sc. II. 66 V. Scal. II, sel Jen. Procul dubio his in verbis error quidam latet admodum vetustus. Etenim Anastasius quoque offert: c Samet et Saul annos XL. Numnerum quem annorum computatio ella gitat, euin non satis distincte pictus esset, alii pro scribendi compendio habuisse vocis xat, alii s', legisse videntur. om. V. Sc. II. V. Sc. G. so Post hanc lineam addunt Cam. Sc. II. Goar. Jen. * ŋ' om. V. Scal. V. Scal. II. Jen. Jen. Jen. G. Sc. H. Idem om. quod ex Anast. et R. recepit Dind. In codice Jen. etiam exstal. Jen. te Scal. II. Scaliger G. Set in cod. Jen. post interpunctionis signum ponitur, omissis regui Amonis amnis. Recte Anastas. Amon amnis XII. G.» Amon, recte Anast. Sc. II. R. Ita Sc. II, R. Jen.; sed G. Observat Camerarius: • Quod autem interregnum vertimus, legebatur in Greco scripto; hanc aliam nullam reperio cogitans, quam ejus temporis, quo abfuit,

col. 1007–1008page 500 of 529

PG 100:1007Ἐπὶ τούτων προεφήτευον σε Ιερεμίας, Σοφονίας καὶ Βαρούχ. Ιωαχὰς σε μῆνας γ. Ελιακείμ ἔτη ιβ'. Ιεχονίας μήνας γ'. Σεδεκίας έτη ια'. Τοῦτον ἐκτυφλώσας Ναβουχοδονόσωρ σε ὁ βασι λεὺς αἰχμάλωτον ἦρεν· καὶ ὁ ναὸς πυρπολείται σ μετὰ μῆνας ε' διὰ Ναβουζαρδᾶν, διαρκέσας, ἀφ᾽ οὗ ἐκτίσθη, ἔτη υλβ'. Ομοῦ τὰ πάντα ἀπὸ ἀρχῆς βασιλείας Σολομῶντος ἕως αἰχμαλωσίας ἔτη υμη'. Μετὰ δὲ τὴν σε αἰχμαλωσίαν τῶν Ἰουδαίων, τὴν εἰς Βαβυλώνα καὶ ἐρημίαν τοῦ τόπου 68 ἔτη σ· ὁ συμπληροῦται κατὰ τὸ δεύτερον ἔτος Δαρείου τοῦ Περσῶν βασιλέως ", ὃς τόν τε λαὸν ἀνῆκε τῆς αἰχμαλωσίας καὶ τὸν ἐν Ἱεροσολύμοις ναὸν ἀνήγειρεν. Πρῶτος Περσῶν ἐβασίλευσε το Κύρος ἔτη λ'. Καμβύσης Στη β'. Δαρεῖος ὁ υἱὸς Υστάσπου ἔτη λς'. Τούτου έτει δευτέρῳ, ὡς ἤδη είρηται, ὁ ἐν Ἱερο σολύμοις ἀνενεώθη τι ναός. Γίνονται οὖν τὰ λοιπὰ 73 Δαρείου ἔτη λδ'. Ξέρξης ὁ Δαρείου τ' ἔτη κη'. Αρταβάνης μῆνας ζ'. Αρταξέρξης ὁ Μακρόχειρ ἔτη μα' τ Τὰ κατὰ τὴν Ἐσθὴρ το καὶ τὸν Μαρδοχαῖον ἐπὶ τούτου φασίν. Ξέρξης ἄλλος μῆνας β' το. ο Σογδιάνης " μήνας ζ'. Δαρείος ἄλλος ἔτη ιθ'. ** 'Αρταξέρξης Μνήμων ἔτη μ'.] Αρταξέρξης, ὁ καὶ ἂχος '', ἔτη κβ'. Αρσης το άχου ἔτη δ'. Δαρεῖος 'Αρσάμου ἔτη ς'. Τοῦτον ἀνελὼν ᾿Αλέξανδρος 1 & Μακεδὼν καὶ καθελὼν τὴν τῶν Περσῶν ἀρχὴν ἐβασίλευσεν ἔτη ς', πρὸ τοῦ καθελεῖν τὸν 88 Δαρεῖον βασιλεύσας, ὡς τ φασιν, ἔτη ιβ'. Καὶ ἐτελεύτησεν ἐν Βαβυλῶνι σε ἐτῶν λε', ὡς δὲ ἄλλοι, ἐτῶν λς'. Ἐβασίλευσεν οὖν Στη ιη'. Υπέταξε δὲ δ' βαρβάρων ἔθνη κβ' καὶ φυλὰς Ελλήνων ιγ'. Καὶ ἐτελεύτησε βασιλεύων ἐν Περσίδι α 'Ομοῦ τὰ πάντα ἀπὸ Ἀδὰμ ἕως τελευτῆς ᾿Αλεξάνδρου τοῦ Μακεδόνων ἔτη ερος 89. Δαρείου τοῦ Περσών βασιλέως Υ. τὰ λοιπά. λοιπὸν G. Δαρείου. Δαρείου Ν. * ἔτος α', μῆνας ζ'. 'Αρταξέρξης Μνήμων ἔτη μα'. το άχος. Εύχος Β. "Αχος G. Sc. II. 10 'Αρσίς Α. οι ο Αλέξανδρος ὁ Μακεδόνων βασιλεύς. V. 'Αλέξ. ὁ Μακ. βασ. St. Il. 85 τὸν omn. Scal. II. 13 ὡς οιν. V. ἐτῶν λς'. εἶπον λσ' R. Jen. 86 οὖν • Βαβυλώνι, ως φασιν. V. Sc. II. 88 Β' Υπέταξεν οὖν Scal. 11. 80 ἐν Περσίδι βασιλεύων J.11.

Hoc tempore Jeremia, Sophonia et Baruch pro- A phetico munere functi sunt. Joachaz mensibus 3. Eliacin annis. 12. Jechonia mensibus 3. Sedlecia annis 11. Hunc effossis oculis Nabuchodonosor rex capti- vum tulit, et templum post nienses quinque a Na- buzardan igne devastatur, postquam, ex quo conli- tum erat, annis 432 steterat. A regni Salomonis exordio ad captivitatem usque anni 418 in universum numerantur. Post captivos autem Judæos in Babyloniam abductos, et vastatum Locum anni 70, quorum terminus completur anno secundo Darii regis Persarum, qui populum illum captivitate liberavit et instauravit templum Hiero- B solymitanum. Persarum primus regnavit Cyrus annis 30. Cambyses annis 2. Darius alius Hystaspis annis 56. llujus, ut diximus, anno secundo Hierosolymita- num templum instauratum est. Darii igitur reliqui anni 34. Xerxes Darii annis 28. Artabanes mensibus 7. Artaxerxes Longimanus annis 41. flujus tempore, quæ circa Esther et Mardochæum gesta, accidisse narrantur. Xerxes aller mensibus 2. Sogdianes mensibus 7. Darius alter annis 19. Artaxerxes Memorannis 40. Artaxerxes, qui et Ochus, annis 22. Arses Ochi annis 4. Darius Arsani annis 6. Quo perempto et Persarum imperio everso Alexan- der Macedo anuls 6 regnavit; cum ante Darii necem annis, ut aiunt, 12 regnasset. Et Ba- bylone mortuus est annos natus 35; secundum vero alios 36. Annos itaque 18 regnavit. Barbarorum nationes 22 et Græcorum tribus 13 subegit. Florente império in Perside vitam finivit. Annorum ab Adam omnium ad Alexandri Macedo- num regis mortem summa est 5177. serui, quamvis a textu Græco codd. abest, et in codice neque R. neque Jen. ulla lacuna vestigia apparem. Deest enim revera hic rex hoc loco in Persarum regum numero, et prodit annorum computatio oniissio nem. Nicephori ex sententia temporis spatium, quod inter Hierosolyma diruta et mortem Alexandri M. interjacet, completur annis 269 vel 270; annorum autem summa, omisso Artaxerxe, esset nonnisi 250. una cum cod. R. tuetur Jenens Ἐπὶ τούτων προεφήτευον σε Ιερεμίας, Σοφονίας καὶ Βαρούχ. Ιωαχὰς σε μῆνας γ. Ελιακείμ ἔτη ιβ'. Ιεχονίας μήνας γ'. Σεδεκίας έτη ια'. Τοῦτον ἐκτυφλώσας Ναβουχοδονόσωρ σε ὁ βασι λεὺς αἰχμάλωτον ἦρεν· καὶ ὁ ναὸς πυρπολείται σ μετὰ μῆνας ε' διὰ Ναβουζαρδᾶν, διαρκέσας, ἀφ᾽ οὗ ἐκτίσθη, ἔτη υλβ'. Ομοῦ τὰ πάντα ἀπὸ ἀρχῆς βασιλείας Σολο- μῶντος ἕως αἰχμαλωσίας ἔτη υμη'. Μετὰ δὲ τὴν σε αἰχμαλωσίαν τῶν Ἰουδαίων, τὴν εἰς Βαβυλώνα καὶ ἐρημίαν τοῦ τόπου 68 ἔτη σ· ὁ συμπληρού ται κατὰ τὸ δεύτερον ἔτος Δαρείου τοῦ Περσῶν βασιλέως ", ὃς τόν τε λαὸν ἀνῆκε τῆς αἰχμαλω σίας καὶ τὸν ἐν Ἱεροσολύμοις ναὸν ἀνήγειρεν. Πρῶτος Περσῶν ἐβασίλευσε το Κύρος ἔτη λ'. Καμβύσης Στη β'. Δαρεῖος ὁ υἱὸς Υστάσπου ἔτη λς'. Τούτου έτει δευτέρῳ, ὡς ἤδη είρηται, ὁ ἐν Ἱερο σολύμοις ἀνενεώθη τι ναός. Γίνονται οὖν τὰ λοιπὰ 73 Δαρείου ἔτη λδ'. Ξέρξης ὁ Δαρείου τ' ἔτη κη'. Αρταβάνης μῆνας ζ'. Αρταξέρξης ὁ Μακρόχειρ ἔτη μα' τ Τὰ κατὰ τὴν Ἐσθὴρ το καὶ τὸν Μαρδοχαῖον ἐπὶ τούτου φασίν. Ξέρξης ἄλλος μῆνας β' το. ο Σογδιάνης " μήνας ζ'. Δαρείος ἄλλος ἔτη ιθ'. ** 'Αρταξέρξης Μνήμων ἔτη μ'.] Αρταξέρξης, ὁ καὶ ἂχος '', ἔτη κβ'. Αρσης το άχου ἔτη δ'. Δαρεῖος 'Αρσάμου ἔτη ς'. Τοῦτον ἀνελὼν ᾿Αλέξανδρος 1 & Μακεδὼν καὶ καθ- ελὼν τὴν τῶν Περσῶν ἀρχὴν ἐβασίλευσεν ἔτη ς', πρὸ τοῦ καθελεῖν τὸν 88 Δαρεῖον βασιλεύσας, ὡς τ φασιν, ἔτη ιβ'. Καὶ ἐτελεύτησεν ἐν Βαβυλῶνι σε ἐτῶν λε', ὡς δὲ ἄλλοι, ἐτῶν λς'. Ἐβασίλευσεν οὖν Στη ιη'. Υπέταξε δὲ δ' βαρβάρων ἔθνη κβ' καὶ φυλὰς Ελ- λήνων ιγ'. Καὶ ἐτελεύτησε βασιλεύων ἐν Περσίδι α 'Ομοῦ τὰ πάντα ἀπὸ Ἀδὰμ ἕως τελευτῆς ᾿Αλε ξάνδρου τοῦ Μακεδόνων ἔτη ερος 89. Δαρείου τοῦ Περσών βασιλέως Υ. τὰ λοιπά. λοιπὸν G. Δαρείου. Δαρείου Ν. * ἔτος α', μῆνας ζ'. 'Αρταξέρξης Μνήμων ἔτη μα'. το άχος. Εύχος Β. "Αχος G. Sc. II. 10 'Αρσίς Α. οι ο Αλέξανδρος ὁ Μακεδόνων βασιλεύς. V. 'Αλέξ. ὁ Μακ. βασ. St. Il. 85 τὸν omn. Scal. II. 13 ὡς οιν. V. ἐτῶν λς'. εἶπον λσ' R. Jen. 86 οὖν • Βαβυλώνι, ως φασιν. V. Sc. II. 88 Β' Υπέταξεν οὖν Scal. 11. 80 ἐν Περσίδι βασιλεύων J.11.

col. 1009–1010page 501 of 529

PG 100:1009Μετὰ δὲ τὴν ᾿Αλεξάνδρου τελευτὴν Αἰγύπτου καὶ Δ ᾿Αλεξανδρείας ἐβασίλευσε πρῶτος Πτολεμαῖος ὁ Λάγου στη μ'. Πτολεμαῖος ὁ Φιλάδελφος στη λη. Ἐπὶ τούτου αἱ παρ᾽ Ἑβραίοις ἱεραὶ Βίβλοι εἰς τὴν Ελλάδα φωνὴν μετεβλήθησαν καὶ ἐν ταῖς κατ' 'Αλεξάνδρειαν ἀπετέθησαν βιβλιοθήκαις ἐπὶ Ελεάζαρ ἀρχιερέως. Πτολεμαῖος ὁ Εὐεργέτης τη κε'. Πτολεμαῖος ὁ Φιλοπάτωρ έτη ιζ'. Πτολεμαῖος ὁ Ἐπιφανής ο ἔτη κδ'. Τὰ κατὰ τοὺς Μακκαβαίους οι ἐπὶ τούτου γεγέ. νηται. Πτολεμαῖος ὁ Φιλομήτωρ ἔτη λε'. Πτολεμαῖος ὁ Νεώτερος ἔτη κθ'. Πτολεμαῖος ὁ Φύσκων ' ἔτη ιζ' μῆνας ς'. Πτολεμαῖος ὁ ᾿Αλέξανδρος ἔτη ι'. Πτολεμαῖος ὁ ἀδελφὸς αὐτοῦ ἔτη η' ". Πτολεμαῖος, ὁ καὶ Διονύσιος, ἔτη λ'. Κλεοπάτρα Πτολεμαίου ἔτη κα. Τῷ τρίτῳ ἔτει ταύτης πρῶτος ἐμονάρχησε 'Ρωμαίων Γάϊος Ιούλιος Καίσαρ, ἀφ᾽ οὗ Καίσαρες οἱ ἑξῆς βασιλεῖς προσηγορεύθησαν. Οὗτος ἐβασίλευσεν Στη δ', μῆνας ζ'. Μετὰ Ἰούλιον Ῥωμαίων εβασίλευσε Καϊσάρ Σε βαστές Οκταύτος Αύγουστος ἔτη νς' καὶ μῆνας ς. Εντεῦθεν οἱ 'Αντιοχείς τοὺς χρόνους ἑαυτῶν ἀριθμοῦσιν. Οὗτος τῷ ιε' ἔτει τῆς ἑαυτοῦ οι βασιλείας Κλεοπάτραν ἑλὼν ο καθείλε τὴν Πτολεμαίων ἀρχὴν, οἱ ἐβασίλευσαν Αἰγύπτου ἔτη σης". Γίνονται οὖν ὁμοῦ τὰ πάντα ἀπὸ ᾿Αδάμ έως ἀρχῆς βασιλείας Αὐγούστου κατὰ τοὺς ἀκριβεῖς χρονογράφους έτη ευνζ'. . Αύγουστος οὖν, ὡς εἴρηται, ἐβασίλευσεν ἔτη νς' καὶ οι μῆνας ς'. Τῷ δὲ μβ' ἔτει τῆς αὐτοῦ βασιλείας ἐγεννήθη κατὰ σάρκα 98 ἐκ τῆς ἁγίας Παρθένου καὶ Θεοτόκου Μαρίας ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς, ὁ πρὸ αἰώνων Θεός, ἐν Βηθλεὲμ τῆς Ἰουδαίας· πρὸ ὀκτὼ Καλανδῶν Ἰανουαρίων 9, ὅ ἐστι Χοιὰκ ' κθ', τοῦτ' ἔστι Δεκεμβρίῳ κε'. Κυρήνιος * δὲ, ὑπὸ τῆς συγκλήτου βουλῆς ἀποσταλεὶς εἰς τὴν Ἰουδαίαν, ἀπογραφὰς ἐποιήσατο τῶν οὐ σιῶν καὶ τῶν οἰκητόρων. Γίνονται οὖν ὁμοῦ τὰ πάντα, ἀπὸ ᾿Αδάμ ἕως τῆς ἐνσάρκου ἐπιδημίας ' τοῦ Κυρίου ἡμῶν καὶ Σωτῆρος Ἰησοῦ Χριστοῦ, κατὰ πᾶσαν ἀκρίβειαν έτη εφ'. Μετὰ Αύγουστον Ρωμαίων τρίτος ἐβασίλευσε Τιβέριος στη κγ'. Αλεξανδρείας καὶ Αἰγύπτου βασιλείς. » Post Επιφανής τῶν Μακκαβαίων Je".. να Φούσκων Γ. » ἑαυτῶν. αὐτῶν V. κατὰ σάρκα · ία;. οἰκονομίας Jeu.

Μετὰ δὲ τὴν ᾿Αλεξάνδρου τελευτὴν Αἰγύπτου καὶ Δ ᾿Αλεξανδρείας ἐβασίλευσε πρῶτος Πτολεμαῖος ὁ Λά- γου στη μ'. Πτολεμαῖος ὁ Φιλάδελφος στη λη. Ἐπὶ τούτου αἱ παρ᾽ Ἑβραίοις ἱεραὶ Βίβλοι εἰς τὴν Ελλάδα φωνὴν μετεβλήθησαν καὶ ἐν ταῖς κατ' 'Αλε- ξάνδρειαν ἀπετέθησαν βιβλιοθήκαις ἐπὶ Ελεάζαρ ἀρχιερέως. Πτολεμαῖος ὁ Εὐεργέτης τη κε'. Πτολεμαῖος ὁ Φιλοπάτωρ έτη ιζ'. Πτολεμαῖος ὁ Ἐπιφανής ο ἔτη κδ'. Τὰ κατὰ τοὺς Μακκαβαίους οι ἐπὶ τούτου γεγέ. νηται. Πτολεμαῖος ὁ Φιλομήτωρ ἔτη λε'. Πτολεμαῖος ὁ Νεώτερος ἔτη κθ'. Πτολεμαῖος ὁ Φύσκων ' ἔτη ιζ' μῆνας ς'. Πτολεμαῖος ὁ ᾿Αλέξανδρος ἔτη ι'. Πτολεμαῖος ὁ ἀδελφὸς αὐτοῦ ἔτη η' ". Πτολεμαῖος, ὁ καὶ Διονύσιος, ἔτη λ'. Κλεοπάτρα Πτολεμαίου ἔτη κα. Τῷ τρίτῳ ἔτει ταύτης πρῶτος ἐμονάρχησε 'Ρω- μαίων Γάϊος Ιούλιος Καίσαρ, ἀφ᾽ οὗ Καίσαρες οἱ ἑξῆς βασιλεῖς προσηγορεύθησαν. Οὗτος ἐβασίλευσεν Στη δ', μῆνας ζ'. Μετὰ Ἰούλιον Ῥωμαίων εβασίλευσε Καϊσάρ Σε βαστές Οκταύτος Αύγουστος ἔτη νς' καὶ μῆνας ς. Εντεῦθεν οἱ 'Αντιοχείς τοὺς χρόνους ἑαυτῶν ἀριθμοῦσιν. Οὗτος τῷ ιε' ἔτει τῆς ἑαυτοῦ οι βασιλείας Κλεο πάτραν ἑλὼν ο καθείλε τὴν Πτολεμαίων ἀρχὴν, οἱ ἐβασίλευσαν Αἰγύπτου ἔτη σης". Γίνονται οὖν ὁμοῦ τὰ πάντα ἀπὸ ᾿Αδάμ έως ἀρχῆς βασιλείας Αὐγούστου κατὰ τοὺς ἀκριβεῖς χρονογράφους έτη ευνζ'. . Αύγουστος οὖν, ὡς εἴρηται, ἐβασίλευσεν ἔτη νς' καὶ οι μῆνας ς'. Τῷ δὲ μβ' ἔτει τῆς αὐτοῦ βασιλείας ἐγεννήθη κατὰ σάρκα 98 ἐκ τῆς ἁγίας Παρθένου καὶ Θεοτόκου Μαρίας ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς, ὁ πρὸ αἰώνων Θεός, ἐν Βηθλεὲμ τῆς Ἰουδαίας· πρὸ ὀκτὼ Καλανδῶν Ἰανουαρίων 9, ὅ ἐστι Χοιὰκ ' κθ', τοῦτ' ἔστι Δεκεμβρίῳ κε'. Κυρήνιος * δὲ, ὑπὸ τῆς συγκλήτου βουλῆς ἀποστα- λεὶς εἰς τὴν Ἰουδαίαν, ἀπογραφὰς ἐποιήσατο τῶν οὐ σιῶν καὶ τῶν οἰκητόρων. Γίνονται οὖν ὁμοῦ τὰ πάντα, ἀπὸ ᾿Αδάμ ἕως τῆς ἐνσάρκου ἐπιδημίας ' τοῦ Κυρίου ἡμῶν καὶ Σωτῆρος Ἰησοῦ Χριστοῦ, κατὰ πᾶσαν ἀκρίβειαν έτη εφ'. Μετὰ Αύγουστον Ρωμαίων τρίτος ἐβασίλευσε Τι- βέριος στη κγ'. Αλεξανδρείας καὶ Αἰγύπτου βασιλείς. » Post Επιφανής τῶν Μακκαβαίων Je".. να Φούσκων Γ. » ἑαυτῶν. αὐτῶν V. κατὰ σάρκα · ία;. οἰκονομίας Jeu. Alexandro autem mortuo Egypti et Alexandriæ regnam obtinuit primus Ptolemæus, Lagi filius, amuis 40. Ptolemæus Philadelphus annis 38. Eo regnante sacri Hebræorum Libri in Græcam linguam traducti sunt et Eleazaro pontifice in Alexandrinas bibliothecas relati. Ptolemæus Evergetes annis 25. Ptolemuæus Philopator annis 17. ~ Ptolemnus Εpiphanes, sunis 24. Hajus tempore quæ de Machabæis narrantur gesta. Ptolemæus Philometor annis 35. Ptolemæus Junior annis 29. Ptolemaeus Physco amuis 17, mensibus 6. Ptolemæus Alexander annis 40. Ptolemæus, ejus frater annis 8. Ptolensus, qui et Dionysius, annis 30. Cleopatra Ptolemaei filia annis 22. Ejus anno tertio C. Julius Cæsar Romanorum monarcha primus factus est, a quo deinceps impe- ratores vocati sunt Cæsares. Hic imperavit aunis 4, mensibus 7. Post Julium Romanis imperavit Cæsar Octavius [Octavianus} Augustus annis 56, mensibus 6. Hinc Antiocheni annos suos numerant. Hic anno imperii decimo quinto capta Cleopatra Ptolemæorum delevit principatum, quem annis 296. in Ægypto tenuerant. Secundum diligentes itaque temporum descriptores - ab Adam usque ad Augusti imperium anni in uni- versum 5457 colliguntur. Augustus igitur, ut dictum est, annis 56 et men- sibus 6 imperavit. Imperii ejus autem anno 42 natus · est secundum carnem Dominus poster Jesus Christus, . Deus ante sæcula, ex sancta Virgine Maria in Beth- leem Judææ, ante diem vni Kalend. Januar., qui Choeac est 29, intellige Decembris 25. Cyrenius autem, ex senatus consulto missus in Judæam, censum egit patrimoniorum et incolarum, In universum igitur ab Adam ad Domini nostri et Salvatoris Jesu Christi in carne adventum, si omni diligentia numeras, sunt anni 5500. Post Augustum Romanorum imperator tertius Ti- berius annis 23.

col. 1011–1012page 502 of 529

PG 100:1011Τῷ δὲ ιε' ἔτει τῆς αὐτοῦ βασιλείας τῆς σωτηρίου καὶ εὐαγγελικῆς διδασκαλίας ἄρχεται ὁ ο Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός. Τῷ δὲ ιδ' ἔτει ἔπαθεν ἐν Ἱερουσαλὴμ ὑπὲρ ἡμῶν τὸ σωτήριον πάθος πρὸ η' Καλανδῶν ᾿Απριλλίων, Φαμενώθ κθ', ὅ ἐστι Μαρτίῳ * κε'. Γίνονται οὖν ὁμοῦ ' ἀπὸ ᾿Αδάμ. ἕως τοῦ σωτηρίου πάθους καὶ τῆς ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἡμῶν ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ ἔτη εφγ. Μετὰ δὲ Τιβέριον Γάϊος ἔτη γ', μῆνας ι'. Ἐσφάγη ε ἐν τῷ παλατίῳ. Κλαύδιος (έτη ιγ' ] μῆνα α'. Ἐσφάγη ἐν Ῥώμη. Νέρων ἔτη ιγ', μῆνας η'. Φυγών ζῶντα ἑαυτὸν Έχωσεν. Νέρωνος τούτου πρῶτον 10 διωγμόν κινήσαντος ", Πέτρος καὶ Παῦλος ἐν Ῥώμῃ ἐμαρτύρησαν, καὶ Ἰάκωβος ὁ ἀδελφὸς τοῦ Κυρίου, ὃν ἐκάλουν πάντες Δίκαιον, ὑπὸ Ἰουδαίων ἐν Ἱεροσολύμοις ἐλιβάσθη. 18 Όθων 18 μῆνας γ'. Εαυτὸν ἀνεῖλεν. Βιτέλλιος "' μῆνας η'. Οὐεσπασιανὸς ἔτη θ' 18, μῆνας ια', ἡμέρας κβ', ἀπεγένετο ἐν κήποις Σαλουστιανοῖς. Ἐν δὲ 10 τῷ β' ἔτει τῆς αὐτοῦ βασιλείας γέγονεν ἡ ἅλωσις τῆς Ἱερουσαλὴμ ὑπὸ τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ μετὰ ἔτη λε' τῆς τοῦ Χριστοῦ ἀναλήψεως. Τίτος ἔτη β', μῆνας "' β'. Ἐσφάγη ἐν τῷ πλατίῳ. Δομετιανὸς ἔτη ιε', μήνας ε'. Τούτου διωγμὸν κινήσαντος, Ἰωάννης ὁ ἀπόστολος Πάτμον οἰκεῖν τὴν νῆσον διὰ τὴν εἰς Χριστὸν ὁμου λογίαν ἐδόθη. Μετὰ δὲ τὴν Δομετιανοῦ τελευτὴν ἐπάνεισιν ἀπὸ τῆς νήσου καὶ παρέμεινεν 18 ἐν Ἐφέσῳ μέχρι τῆς 10 Τραϊανοῦ βασιλείας. Τραϊανὸς ἔτη ιθ', μῆνας ς'. Ἐπὶ τούτου Ἰγνάτιος ὁ Θεοφόρος ἐν Ῥώμη " ἐμαρτύρησε, θηρίοις βορὰ παραδοθείς. Αδριανὸς ἔτη κα'. 'Απεγένετο ἐν Βαΐα:ς τ ὑδρωπιάσας· καὶ οὗτος 3 καθελών Ἱεροσόλυμα Αϊλαν τὴν πόλιν ὠνόμασεν. Τίτος Αντωνίνος ὁ ἐπικληθείς Εὐσεβὴς σὺν τοῖς παισὶν Αὐρηλίῳ " Οὐήρῳ καὶ Λουκίῳ ἔτη κα', μήνας γ'. Μάρκος Αυρήλιος 38 ὁ υἱὸς αὐτοῦ ἔτη ιθ', μῆνας ια'. Ἐπὶ τούτου Ἰουστῖνος ὁ Φιλόσοφος ἐμαρτύρησεν. Αντωνίνος Βῆρος ἔτη ιβ'. Κόμοδος " έτη ιγ'. Αίλιος Περτίναξ μήνας ς'. Ἐσφάγη εν ἐν τῷ πα ἔτη ιγ' Τῷ δὲ τε' ἔτει τῆς αὐτοῦ βασιλείας τῆς σωτηρίου καὶ εὐαγγελικῆς διδασκαλίας ἄρχεται ὁ " Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός. Τῷ δὲ ιδ' ἔτει ἔπαθεν ἐν Ἱερουσαλὴμ ὑπὲρ ἡμῶν τὸ σωτέριον πάθος πρὸ η' Καλανδῶν ᾿Απρυλίων, Φαμενὼϑ χθ', ὅ ἔστε Μαρτίῳ ὁ χε΄, Πἴγονται οὖν ὁμοῦ ᾿ ἀπὸ '᾿Αδὰμ ἕως τοῦ σωτηρίου πάθους καὶ τῆς ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ ἕτη εφλγ.. Μετὰ δὲ Τιδέριον Γάϊος ἔτη γ', μῆνας ι΄. Ἐσφάγη" ἐν τῷ παλατίῳ. Κλαύδιος [ἔτη 17 "] μῆνα α΄, Ἐσφάγη ἐν Ῥώμῃ. Νέρων ἔτη ιγ', μῆνας η΄. Φυγὼν ζῶντα ἑαυτὸν ἔχωσεν. Νέρωνος τούτου πρῶτον "᾽ διωγμὸν χινήσαντος "", Πέτρος καὶ Παῦλος ἐν Ῥώμῃ ἐμαρτύρησαν, καὶ Ἰάκωθος ὁ ἀδελφὴς τοῦ Κυρίου, ὃν ἐχάλουν πάντες Δίκαιον, ὑπὸ Ἰουδαίων ἐν Ἱεροσολύμοις ἐλιθάσθη. 5. κρϑων "' μῆνας γ΄. Ἑαυτὸν ἀνεῖλεν, Ἱκτέλλιος "" μῆνας η΄. Οὐεσπασιανὸς ἔτη θ' "5, μῆνας τα’, ἡμέρας χϑ', ἀπεγένετο ἐν χήποις Σαλουστιανοῖς, Ἐν δὲ "5 τῷ β' ἔτει τῆς αὐτοῦ βασιλείας γέγονεν ἡ ἄλωσις τῆς Ἱερουσαλὴμ. ὑπὸ τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ μετὰ ἔτηλε' τῆς τοῦ Χριστοῦ ἀναλήψεως. Τίτος ἔτη 8', μῆνας " β΄. Ἐσφάγη ἐν τῷ παλατίῳ. Δομετιανὸς ἔτη τε, χῆνας εἰ. Τούτου διωγμὸν κινήσαντος, Ἰωάννης ὁ ἀπόστολος ᾿Πάτμον οἰκεῖν τὴν νῆσον διὰ τὴν εἰς Χριστὸν ὁμο᾿λογίαν ἐδόθη, Μετὰ δὲ τὴν 5 Δομετιανοῦ τελευτὴν ἐπάνεισιν ἀπὸ τῆς νῆσου καὶ παρέμεινεν " ἐν Ἐφέσῳ μέχρι τῆς " Τραϊανοῦ βασιλείας. Νερούας ἔτος α΄, μῆνας δ΄. Τραϊανὸς ἔτη ι', μῆνας ς΄. Ἐπὶ τούτου Ἰγνάτιος ὁ Θεοφόρος ἐν Ῥώμῃ " ἐμαρτύρησε, θηρίοις βορὰ παραδοθείς, "Ἀδριανὸς ἔτη χα’, ᾿Απεγένετο ἐν Βαῖαις "5 ὑδρωπιάσας' καὶ οὗτος ᾽"" καθελὼν Ἱεροσόλυμα Αἰλίαν τὴν πόλιν ὠνόμασεν. Μίτος '᾿Αντωνῖνος ὁ ἐπικληθεὶς Εὐσεδὴς σὺν τοῖς παισὶν Αὐρηλίῳ " Οὐήρῳ καὶ Ἀουκίῳ ἔτη κθ΄, μῆνας γ΄. Μάρκος Αὐρήλιος 5 ὁ υἱὸς αὐτοῦ ἔτη ιθ', μῆνας το’, Ἐπὶ τούτου Ἰουστῖνος ὁ Φιλόσοφος ἐμαρνύρησεν. ) Αντωνῖνος Βῆρος ἔτη ιβ', Κόμοδος 5 ἔτη ιγ΄. Αἴλιος Περτίναξ μῆνας ς΄. Ἐσφάγη " ἐν τῷ πα- ἀστίω.

Νερούας ἔτος α', μῆνας δ'. Decimo quinto autem imperii ejus amno salutiferæ A et evangelicæ doctrinæ Dominus noster Jesus Chri- stus initium dedit. Anno vero 14 salutarem pro nobis Hierosolymis subiit passionem ante diem vult Kalendl. April., Phamenoth 29, qui Martii est 25. Ab Adam itaque ad salutiferam passionem Domini et Dei et Salvatoris nostri Jesu Christi resurrectionem anni 5333 colliguntur. Post Tiberium imperavit Caius annis 3, mensibus 10. Occisus est in palatio. Claudius annis 13, mense 1. Interfectus est Romæ. Nero annis 13, mensibus 8. Fugiens vivum se ipsum obruit. Nerone persecutionem priman excitante Petrus et Paulus Romæ martyrium subierunt ; et Jacobus, fra- ter Domini, quem omnes Justum dicebant, a Ju- dæis Hierosolymis lapidibus obrutus est. Otho mensibus 3. Se ipsum interfecit. Vitellius mensibus 8. Vespasianus annis 9, mensibus 11, diebus 22. la hortis Salustianis obiit. Secundo autem imperii ejus anno capta est urbs Hierosolyma a filio ejus anno post Christi ascen- sionem 33. Titus annis 2, mensibus 2. Interfectus est in pa- Jatio. Domitianus annis 15, mensibus 5. Eo persecutionem movente Joannes apostolus in insulam Patmum propter Christi confessionem rele- gatus est. Post Domitiani vero mortem ab insula reversus est, et ad Trajani imperium Ephesi per- mausit. Nerva anno 1, mensibus 4. Trajanus annis 19, mensibus 6. lluc imperante Deifer Ignatius, bestiis esca ob- jectus, Roma martyrium subiit. Adrianus annis 21. Baiis hydropicus mortuus est : qui Hierosolymis destructis Æliæ urbis nomen imposuit. Titus Antoninus, cognomento Pius, cum liberis Aurelio Vero et Lucio annis 22, mensibus 3. Marcus Aurelius ejus filius annis 19, mensibus 11. Sub hoc Justinus Philosophus martyrium passus est. Antoninus Verus annis 19. Commodus annis 13. Elius Pertinax mensibus sex. In palatio occi- sus est. Τῷ δὲ ιε' ἔτει τῆς αὐτοῦ βασιλείας τῆς σωτηρίου καὶ εὐαγγελικῆς διδασκαλίας ἄρχεται ὁ ο Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός. Τῷ δὲ ιδ' ἔτει ἔπαθεν ἐν Ἱερουσαλὴμ ὑπὲρ ἡμῶν τὸ σωτήριον πάθος πρὸ η' Καλανδῶν ᾿Απριλλίων, Φα- μενώθ κθ', ὅ ἐστι Μαρτίῳ * κε'. Γίνονται οὖν ὁμοῦ ' ἀπὸ ᾿Αδάμ. ἕως τοῦ σωτη- ρίου πάθους καὶ τῆς ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἡμῶν ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ ἔτη εφγ. Μετὰ δὲ Τιβέριον Γάϊος ἔτη γ', μῆνας ι'. Ἐσφάγη ε ἐν τῷ παλατίῳ. Κλαύδιος (έτη ιγ' ] μῆνα α'. Ἐσφάγη ἐν Ῥώμη. Νέρων ἔτη ιγ', μῆνας η'. Φυγών ζῶντα ἑαυτὸν Έχωσεν. Νέρωνος τούτου πρῶτον 10 διωγμόν κινήσαντος ", Πέτρος καὶ Παῦλος ἐν Ῥώμῃ ἐμαρτύρησαν, καὶ Ἰάκωβος ὁ ἀδελφὸς τοῦ Κυρίου, ὃν ἐκάλουν πάντες Δίκαιον, ὑπὸ Ἰουδαίων ἐν Ἱεροσολύμοις ἐλιβάσθη. 18 Όθων 18 μῆνας γ'. Εαυτὸν ἀνεῖλεν. Βιτέλλιος "' μῆνας η'. Οὐεσπασιανὸς ἔτη θ' 18, μῆνας ια', ἡμέρας κβ', ἀπεγένετο ἐν κήποις Σαλουστιανοῖς. Ἐν δὲ 10 τῷ β' ἔτει τῆς αὐτοῦ βασιλείας γέγονεν ἡ ἅλωσις τῆς Ἱερουσαλὴμ ὑπὸ τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ μετὰ ἔτη λε' τῆς τοῦ Χριστοῦ ἀναλήψεως. Τίτος ἔτη β', μῆνας "' β'. Ἐσφάγη ἐν τῷ π- λατίῳ. Δομετιανὸς ἔτη ιε', μήνας ε'. Τούτου διωγμὸν κινήσαντος, Ἰωάννης ὁ ἀπόστολος Πάτμον οἰκεῖν τὴν νῆσον διὰ τὴν εἰς Χριστὸν ὁμου λογίαν ἐδόθη. Μετὰ δὲ τὴν Δομετιανοῦ τελευτὴν ἐπάνεισιν ἀπὸ τῆς νήσου καὶ παρέμεινεν 18 ἐν Ἐφέσῳ μέχρι τῆς 10 Τραϊανοῦ βασιλείας. Τραϊανὸς ἔτη ιθ', μῆνας ς'. Ἐπὶ τούτου Ἰγνάτιος ὁ Θεοφόρος ἐν Ῥώμη " ἐμαρτύρησε, θηρίοις βορὰ παραδοθείς. Αδριανὸς ἔτη κα'. 'Απεγένετο ἐν Βαΐα:ς τ ύδρω πιάσας· καὶ οὗτος 3 καθελών Ἱεροσόλυμα Αϊλαν τὴν πόλιν ὠνόμασεν. Τίτος Αντωνίνος ὁ ἐπικληθείς Εὐσεβὴς σὺν τοῖς παισὶν Αὐρηλίῳ " Οὐήρῳ καὶ Λουκίῳ ἔτη κα', μήνας γ'. Μάρκος Αυρήλιος 38 ὁ υἱὸς αὐτοῦ ἔτη ιθ', μῆνας ια'. Ἐπὶ τούτου Ἰουστῖνος ὁ Φιλόσοφος ἐμαρτύρησεν. Αντωνίνος Βῆρος ἔτη ιβ'. Κόμοδος " έτη ιγ'. Αίλιος Περτίναξ μήνας ς'. Ἐσφάγη εν ἐν τῷ πα ἔτη ιγ' Τῷ δὲ τε' ἔτει τῆς αὐτοῦ βασιλείας τῆς σωτηρίου καὶ εὐαγγελικῆς διδασκαλίας ἄρχεται ὁ " Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός. Τῷ δὲ ιδ' ἔτει ἔπαθεν ἐν Ἱερουσαλὴμ ὑπὲρ ἡμῶν τὸ σωτέριον πάθος πρὸ η' Καλανδῶν ᾿Απρυλίων, Φα- μενὼϑ χθ', ὅ ἔστε Μαρτίῳ ὁ χε΄, Πἴγονται οὖν ὁμοῦ ᾿ ἀπὸ '᾿Αδὰμ ἕως τοῦ σωτη- ρίου πάθους καὶ τῆς ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ ἕτη εφλγ.. Μετὰ δὲ Τιδέριον Γάϊος ἔτη γ', μῆνας ι΄. Ἐσφάγη" ἐν τῷ παλατίῳ. Κλαύδιος [ἔτη 17 "] μῆνα α΄, Ἐσφάγη ἐν Ῥώμῃ. Νέρων ἔτη ιγ', μῆνας η΄. Φυγὼν ζῶντα ἑαυτὸν ἔχωσεν. Νέρωνος τούτου πρῶτον "᾽ διωγμὸν χινήσαντος "", Πέτρος καὶ Παῦλος ἐν Ῥώμῃ ἐμαρτύρησαν, καὶ Ἰάκωθος ὁ ἀδελφὴς τοῦ Κυρίου, ὃν ἐχάλουν πάντες Δίκαιον, ὑπὸ Ἰουδαίων ἐν Ἱεροσολύμοις ἐλιθάσθη. 5. κρϑων "' μῆνας γ΄. Ἑαυτὸν ἀνεῖλεν, Ἱκτέλλιος "" μῆνας η΄. Οὐεσπασιανὸς ἔτη θ' "5, μῆνας τα’, ἡμέρας χϑ', ἀπεγένετο ἐν χήποις Σαλουστιανοῖς, Ἐν δὲ "5 τῷ β' ἔτει τῆς αὐτοῦ βασιλείας γέγονεν ἡ ἄλωσις τῆς Ἱερουσαλὴμ. ὑπὸ τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ μετὰ ἔτηλε' τῆς τοῦ Χριστοῦ ἀναλήψεως. Τίτος ἔτη 8', μῆνας " β΄. Ἐσφάγη ἐν τῷ πα- λατίῳ. Δομετιανὸς ἔτη τε, χῆνας εἰ. Τούτου διωγμὸν κινήσαντος, Ἰωάννης ὁ ἀπόστολος ᾿Πάτμον οἰκεῖν τὴν νῆσον διὰ τὴν εἰς Χριστὸν ὁμο- ᾿λογίαν ἐδόθη, Μετὰ δὲ τὴν 5 Δομετιανοῦ τελευτὴν ἐπάνεισιν ἀπὸ τῆς νῆσου καὶ παρέμεινεν " ἐν Ἐφέσῳ μέχρι τῆς " Τραϊανοῦ βασιλείας. Νερούας ἔτος α΄, μῆνας δ΄. Τραϊανὸς ἔτη ι0', μῆνας ς΄. Ἐπὶ τούτου Ἰγνάτιος ὁ Θεοφόρος ἐν Ῥώμῃ " ἐμαρτύρησε, θηρίοις βορὰ παραδοθείς, "Ἀδριανὸς ἔτη χα’, ᾿Απεγένετο ἐν Βαῖαις "5 ὑδρω- πιάσας' καὶ οὗτος ᾽"" καθελὼν Ἱεροσόλυμα Αἰλίαν τὴν πόλιν ὠνόμασεν. Μίτος '᾿Αντωνῖνος ὁ ἐπικληθεὶς Εὐσεδὴς σὺν τοῖς παισὶν Αὐρηλίῳ " Οὐήρῳ καὶ Ἀουκίῳ ἔτη κθ΄, μῆνας γ΄. Μάρκος Αὐρήλιος 5 ὁ υἱὸς αὐτοῦ ἔτη ιθ', μῆνας το’, Ἐπὶ τούτου Ἰουστῖνος ὁ Φιλόσοφος ἐμαρνύρησεν. ) Αντωνῖνος Βῆρος ἔτη ιβ', Κόμοδος 5 ἔτη ιγ΄. Αἴλιος Περτίναξ μῆνας ς΄. Ἐσφάγη " ἐν τῷ πα- ἀστίω.

col. 1013–1014page 503 of 529

PG 100:1013Σευήρος έτη ιη'. Ἐπὶ τῆς 38 τούτου βασιλείας Λεωνίδης, ὁ πατὴρ Ωριγένους του κακόφρονος ", ἐμαρτύρησε, καὶ Ιππόλυτος ὁ Ῥωμαῖος συγγραφείς ήκμαζε, και Γρη γόριος ὁ Θαυματουργὸς καὶ Κλήμης ὁ ᾿Αλεξανδρεύς. 'Αντωνίνος υἱὸς Σευήρου ἔτη ζ'. Ἐσφάγη μεταξύ Γαΐων 30 καὶ Εδέσσης. Μακρίνος ἔτος α'. Εσ άγη. ᾿Αντωνίνος ὁ Γάβαλος οι ἔτη δ'. Εσφάγη ἐν Ῥώμῃ. ᾿Αλέξανδρος ὁ Μαμμαίας " έτη ιγ'. Ἐσφάγη ἐν Μεγοντιακή 18. Μαξιμίνος ἔτη γ' 3. Εσφάγη ἐν ᾿Ακυλίᾳ. Γορδιανὸς ἔτη ς'. 'Ηγξεν ἑαυτὸν ἐν ᾿Αφρικῇ. Φίλιππος ἔτη ζ'. Ἐσφάγη ἐν κήποις Τιβεριανοῖς. Δέκιος ἔτος α', μήνας γ' 10. Εσφάγη ἐν τῷ Φόρῳ. Ἐπὶ τούτου ὁ ἅγιος Βαβυλᾶς, ἐν ᾿Αντιοχείᾳ ἐμαρ τύρησε, καὶ ἄλλοι δὲ κατὰ πᾶσαν χώραν καὶ οἱ ἑπτὰ παῖδες ἐν Ἐφέσῳ. Γάλλος καὶ Βουλουσιανὸς ἔτος α', μήνας δ'. Ουαλεριανὸς καὶ Γαλιανός 16 ἔτη ιε' 47· ἡ μὲν οὖν 19 Ουαλεριανὸς ἐσφάγη εν Περσίδι, ὁ δὲ Γαλιανός 59 ἐν Μεδιολάνω. Κλαύδιος έτος α', μῆνας θ'. 'Απεγένετο ἐν Σιρμίῳ. Αὐρηλιανός 40 ἔτη ε', μῆνας ς'. Ἐσφάγη ἐν Καινῷ Τάκητος μήνας ς'. Εσφάγη ἐν Πέντῳ. Εφ' οὗ ὁ ἅγιος Χαρίτων ώμολόγησεν. Πρόβος ἔτη ς', μήνας δ'. Εσφάγη ἐν Σιρμίῳ. Κάρος άμα τοῖς παισὶ Καρίνῳ καὶ Νουμεριανῷ, ἔτη β'. Καὶ ὁ μὲν 40 Κᾶρος ἐν Μεσοποταμία τελευτᾷ, ὁ δὲ Καρίνος ἐσφάγη ἐν πόλει Νουμερία της Θράκης. Διοκλητιανὸς καὶ Μαξιμιανὸς ἔτη κ'. Ἐπὶ τούτου ὁ ἅγιος Πέτρος Αλεξανδρείας μαρ τύρησε, καὶ ἄλλοι πολλοὶ κατὰ 18 πᾶσαν ἐπαρχίαν. Κωνσταντίνος ὁ Μέγας ἔτη λα'. Τῷ κ' ἔτει τῆς αὐτοῦ βασιλείας γέγονεν ἡ πρώτη ἁγία σύνοδος τῶν τιη' ἁγίων Πατέρων τῶν ἐν Νικαία τῶν Βιθυνῶν, ἔτει “ τη' ἀπὸ τῆς τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ ἐνανθρωπήσεως “, ἀπὸ δὲ τοῦ τιμίου πάθους καὶ τῆς ἐνδόξου ἀναστάσεως αὐτοῦ ἔτει 46 επε'. Γίνονται οὖν πάντα “, ἀπὸ ᾿Αδάμ έως Κων σταντίνου τοῦ Μεγάλου τελευτῆς **, ἔτη εως. Τελευτᾷ δὲ Κωνσταντῖνος ἐτῶν το ξε', ώς φασι, βασιλεύσας ἔτη λα', καταλιπών υἱοὺς τρεῖς, Κώνσταν καὶ Κωνσταντίνον καὶ Κωνστάντιον· καὶ ἐν μὲν τῇ πρεσβυτέρᾳ Ρώμῃ Κώνσταν βασιλέα, ἐν δὲ τῇ νέα Ρώμη Κωνσταντίνον, ἐν 'Αντιοχείᾳ δὲ Κων στάντιον. Οὗτος ἐποίησεν ὑπατείας δύο. * Βαΐων. Βαιών 43 κατά. ἐπὶ V.

Σευήρος έτη ιη'. Ἐπὶ τῆς 38 τούτου βασιλείας Λεωνίδης, ὁ πατὴρ Ωριγένους του κακόφρονος ", ἐμαρτύρησε, καὶ Ιπ- πόλυτος ὁ Ῥωμαῖος συγγραφείς ήκμαζε, και Γρη γόριος ὁ Θαυματουργὸς καὶ Κλήμης ὁ ᾿Αλεξανδρεύς. 'Αντωνίνος υἱὸς Σευήρου ἔτη ζ'. Ἐσφάγη μεταξύ Γαΐων 30 καὶ Εδέσσης. Μακρίνος ἔτος α'. Εσ άγη. ᾿Αντωνίνος ὁ Γάβαλος οι ἔτη δ'. Εσφάγη ἐν Ῥώμῃ. ᾿Αλέξανδρος ὁ Μαμμαίας " έτη ιγ'. Ἐσφάγη ἐν Μεγοντιακή 18. Μαξιμίνος ἔτη γ' 3. Εσφάγη ἐν ᾿Ακυλίᾳ. Γορδιανὸς ἔτη ς'. 'Ηγξεν ἑαυτὸν ἐν ᾿Αφρικῇ. Φίλιππος ἔτη ζ'. Ἐσφάγη ἐν κήποις Τιβεριανοῖς. Δέκιος ἔτος α', μήνας γ' 10. Εσφάγη ἐν τῷ Φόρῳ. Ἐπὶ τούτου ὁ ἅγιος Βαβυλᾶς, ἐν ᾿Αντιοχείᾳ ἐμαρ τύρησε, καὶ ἄλλοι δὲ κατὰ πᾶσαν χώραν καὶ οἱ ἑπτὰ παῖδες ἐν Ἐφέσῳ. Γάλλος καὶ Βουλουσιανὸς ἔτος α', μήνας δ'. Ουαλεριανὸς καὶ Γαλιανός 16 ἔτη ιε' 47· ἡ μὲν οὖν 19 Ουαλεριανὸς ἐσφάγη εν Περσίδι, ὁ δὲ Γαλιανός 59 ἐν Μεδιολάνω. Κλαύδιος έτος α', μῆνας θ'. 'Απεγένετο ἐν Σιρμίῳ. Αὐρηλιανός 40 ἔτη ε', μῆνας ς'. Ἐσφάγη ἐν Καινῷ Τάκητος μήνας ς'. Εσφάγη ἐν Πέντῳ. Εφ' οὗ ὁ ἅγιος Χαρίτων ώμολόγησεν. Πρόβος ἔτη ς', μήνας δ'. Εσφάγη ἐν Σιρμίῳ. Κάρος άμα τοῖς παισὶ Καρίνῳ καὶ Νουμεριανῷ, ἔτη β'. Καὶ ὁ μὲν 40 Κᾶρος ἐν Μεσοποταμία τελευτᾷ, ὁ δὲ Καρίνος ἐσφάγη ἐν πόλει Νουμερία της Θράκης. Διοκλητιανὸς καὶ Μαξιμιανὸς ἔτη κ'. Ἐπὶ τούτου ὁ ἅγιος Πέτρος Αλεξανδρείας μαρ τύρησε, καὶ ἄλλοι πολλοὶ κατὰ 18 πᾶσαν ἐπαρχίαν. Κωνσταντίνος ὁ Μέγας ἔτη λα'. Τῷ κ' ἔτει τῆς αὐτοῦ βασιλείας γέγονεν ἡ πρώτη ἁγία σύνοδος τῶν τιη' ἁγίων Πατέρων τῶν ἐν Νικαία τῶν Βιθυνῶν, ἔτει “ τη' ἀπὸ τῆς τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ ἐνανθρωπήσεως “, ἀπὸ δὲ τοῦ τιμίου πάθους καὶ τῆς ἐνδόξου ἀναστάσεως αὐτοῦ ἔτει 46 επε'. Γίνονται οὖν πάντα “, ἀπὸ ᾿Αδάμ έως Κων σταντίνου τοῦ Μεγάλου τελευτῆς **, ἔτη εως. Τελευτᾷ δὲ Κωνσταντῖνος ἐτῶν το ξε', ώς φασι, βασιλεύσας ἔτη λα', καταλιπών υἱοὺς τρεῖς, Κών- σταν καὶ Κωνσταντίνον καὶ Κωνστάντιον· καὶ ἐν μὲν τῇ πρεσβυτέρᾳ Ρώμῃ Κώνσταν βασιλέα, ἐν δὲ τῇ νέα Ρώμη Κωνσταντίνον, ἐν 'Αντιοχείᾳ δὲ Κων στάντιον. Οὗτος ἐποίησεν ὑπατείας δύο. * Βαΐων. Βαιών 43 κατά. ἐπὶ V. Severus annis 18. Eo imperante Leonides, Origenis perversi pater, martyrium passus est, et Hippolytus Romanus scriptor floruit, et Gregorius Thaumaturgus et Cle meus Alexandrinus. Antoninus, filius Severi, annis 7. Inter Bains et Edessam interfectus est. Macrinus anno 1. Interfectus est. Antoninus Gabalus annis 4. Interfectus est Romæ. Alexander Mammææ annis 13. Occisus est in agro Moguntiaco. Maximinus annis 3. Aquileæ interfectus est. Gordianus annis 6. Laqueo se ipsum suffocavit in Africa. Philippus annis 7. In hortis Tiberianis interfe- ctus est. Decius anno 1, mensibus 3. Occisus est in Foro. Ejus tempore sanctus Babylas Antiochiæ mar- tyrium subiit; alii quoque plurimi per diversas regiones testimonium fidei reddiderunt, nec non septem pueri Ephesi. Gallus et Volusianus anno 1, mensibus 4. Valerianus et Galienus annis 15 ; Valerianus qui- dem in Perside occisus est, Galienus vero Mediolani. Claudius anno 1, mensibus 9. Sirmii obiit. Aurelianus annis 5, mensibus 6. Novocastri in- terfectus est. Tacitus mensibus 6. In Ponto interfectus est: Ejus tempore S. Chariton confessus est. Probus annis 6, mensibus 4. Sirmii occisus est. Carus, cum filiis Carino et Numeriano, annis 2.. Et Carus quidem in Mesopotamia vitam finivit. Carinus autem occisus est in Thracia oppido Numeria. Diocletianus et Maximianus annis 20. Eo imperante sanctus Petrus Alexandrinus marty- rium passus est; et alii multi per totam provinciam. Constantinus Magnus annis 31. Imperii ejus anno 20 prima sancta synodus sall- clorum 318 Patrum Nicææ Bithyniae habita est, au post Dominum nostrum Jesum Christum natum 518, post venerandam autem ejus passionem et glorio- sam resurrectionem anno 285. Colliguntur itaque ab Adam usque ad Constantini D Magni obitum anni 5836. Obiit autem Constantinus natus annos 65, impe- rium tenens, ut aiunt, 31 annos, relinquens filius tres : Constantem, Constantinum et Constantium ; et quidem Constantem veteris Romæ regem, Con- stantinum novæ Romæ, Constantium Autiochiæ. Hie consulatus duos confecit. sed hic numerus aunoruin con- post µèv adil. Jen.

col. 1015–1016page 504 of 529

PG 100:1015Δ Οὗτοι μετὰ Κωνσταντῖνον ἐβασίλευσαν ἔτη κδ. Ἰουλιανὸς ἔτη β'. Εσφάγη ἐν Περσίδι. Ἰουδιανός μῆνας θ'. Οὐαλεντινιανὸς ὁ Μέγας καὶ Οὐάλης σε ὁ ἀδελφὸς αὐτοῦ ἔτη ι', μῆνας θ'. Ἐπὶ Οὐάλεντος ἐμαρτύρησεν ὁ ἅγιος Δωρόθεος ἐν ᾿Αλεξανδρείᾳ θηρίοις βορὰ παραδοθεὶς ἐν Κυνηγίῳ δι ὑπὸ ᾿Αρειανών 50. Γρατιανός καὶ Οὐαλεντινιανὸς ὁ Νέος, υἱοὶ Οὐαλεντινιανοῦ, καὶ σὺν αὐτοῖς Θεοδόσιος ὁ Μέγας Β ἔτη Ετει β' τῆς τούτου βασιλείας ή δευτέρα σύνοδος τῶν ἐν Κωνσταντινουπόλει ρν ἁγίων Πατέρων γέγονεν. Αρκάδιος καὶ 'Ονόριος σε υἱοὶ αὐτοῦ ἔτη ιγ΄, μηΒ νας δε γ'. Θεοδόσιος ὁ Νέος ἔτη μβ', μῆνας δι ς'. Εφ᾽ οὗ ἡ ἐν Ἐφέσῳ 58 τρίτη σύνοδος τῶν σ' ἁγίων Πατέρων γέγονε καὶ ἡ δευτέρα, ἡ ληστρική ", ής ἐξῆρχεν ὁ δυσσεβής Διόσκορος. Μαρκιανὸς καὶ [Πουλχερία ἔτη c 5.] Εφ᾽ οὗ ἡ ἐν Χαλκηδόνι τετάρτη σε ἁγία σύνοδος τῶν χλ' ἁγίων Πατέρων 8 ἐγένετο. Λέων ὁ Μέγας ἔτη ις'. Λέων ὁ Μικρὸς συμβασιλεύσας τῷ πατρὶ ἔτος ἐν “ τελευτα. Ζήνων ἔτη ιζ'. Μετὰ Βασιλίσκου “ [τοῦ τυράννου] β'. ᾿Αναστάσιος ἔτη κζ', μῆνας δ'. Ἰουστῖνος ὁ Θρὸς ἔτη θ', μῆνας γ'. Ἰουστινιανὸς ὁ Μέγας ἔτη λη', ἡμέρας ζ'. Εφ' οὗ ἡ ἐν Κωνσταντινουπόλει γέγονεν ἁγία σύνδος. Ἰουστῖνος, ὁ ἀνεψιός Ἰουστινιανοῦ, ἔτη ιβ', μήνας ια', ἡμέρας κ'. 68 Τῷ ζ' ἔτει τῆς τούτου βασιλείας ἐπληρώθη κύκλος εἰς τοῦ ἁγίου Πάσχα ἐτῶν ολβ', ἐξότε ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς ἐστιν· ρώθη, ινδικτ. σ' ς', ἔτους ἀπὸ κτίσεως κόσμου Τιβέριος ἔτη εʹ. Μαυρίκιος ἔτη κ', μῆνας δ'. Ἐσφάγη. Φωκᾶς ἔτη η'. Ἐσφάγη. Ηράκλειος ἔτη λα' μετὰ τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ. Τῷ τρίτῳ ἔτει τῆς αὐτοῦ σε βασιλείας ο Πέρσης Χοσρόης οι πλεῖστον τῆς Ῥωμαίων παρέλαβε που λιτείας· ἐπόρθησέ τε τὰ Ἱεροσόλυμα καὶ τοὺς σεβα σμίους τόπους ἐνέπρησεν· καὶ πλήθη λαῶν " ήχμα αλώτευσε τι σὺν τῷ πατριάρχῃ Ζαχαρίᾳ καὶ τοῖς τι καὶ μῆνας, μῆνας ρινῶν Κ. "σε ὁ μέγας om. G. οι υπ. γ'. οι καὶ μῆνας G. 5* οὗ ἐν Ἐφέσῳ ἡ G » Articulum ή ante ληστρική om. G. “CoΜαρκιανὸς καὶ Οὐαλεντινιανός κθ'. οι Χαλκηδόνι τετάρτη Πατέρων ἁγίων Jen. R. ns ἓν ἔτος Jen. ἐκ τοῦ τυράννου Βασιλίσκου διο τοῦ Βασιλ. τ. τυρ. G. Apud Anasi, τοῦ τυράννου εν ινδικτιῶνος Jen. 68 αὐτοῦ. τούτου. Jen. ο Χοσμώης Jen. το λαῶν. λαβὼν Ιon. τι αναμαλώτου σε Jen. ἠχαμαλώτεσεν Η. ᾐχμαλώτησεν G.

Ili post Constantinum regnaverunt anuis 24. Julianus annis 2. Interfectus est in Perside. Jovianus mensibus 9. Valentinianus Magnusfet Valens frater ejus annis 10, mensibus 9. Sub Valente sanctus Dorotheus, ab Arianis Alexandri in Cynegio feris objectus, martyrium passus est. Gratianus et Valentinianus Junior, filii Valenti- niani, et cum eis Theodosius Magnus annis 16. Consulatus 5. Anno hujus impera'oris secundo synodus, san - ctorum 150 Patrum Constantinopoli habita est se- cunda. Arcadius et fonorius filii ejus amnis 13, mensi. bus 3. Theodosius Junior annis 42, mensibus 6. Eo imperante synodus tertia sanctorum 200 Pa- trum Ephesi habita est, et altera, prædatoria, cui præfuit impius Dioscorus. Marcianus et Pulcheria annis 7. Sib eo quarta sancta synodus sanctorum 630 Patrum Chalcedone habita est. Leo Magnus annis 16. Leo Minor, per unum annum cum patre cum regnasset, obiit. Zeno annis 17. Cum [tyranno] Basilisco annis 2. Anastasins annis 27, mensibus 4. Justinus Thrax annis 9, mensibus 3. Justinianus Magnus annis 38, dielius 7. Sub quo saneta synodus Constantinopoli habita est, Justinus, filius sororis Justiciani, annis 12, men- silus 11, diebus 20. lujus imperii anno septimo completa est unu sancti Paschatis periodus annorum 532, ex quo Dominus noster Jesus Christus cruci affixus est, indictione 6, anno a mundo condito 6065. Tiberius annis 5. Mauricius annis 20, mensibus 4. Occisus est. Plocas amnis 8. Occisus est, Heraclius annis 31, una cum filio suo. Hujus imperii anno tertio Chosroes Persa Romanæ ditionis partem plurimam subegit. Hierosolyma vastavit : sancta loca combussit et populi multitu dinem immensam cum Zacharia patriarcha et pre- tioso crucis ligno egit captivam et in Persidem recte Jen. et Aust. Ita Jen. Lect. vulg. καὶ μῆνας γ', alii πγ', Scaliger μγ'. σε Ονώριος Anast. e Martianus et Valentinianus aum. ΧΙΧ. dices et editiones omnes Que quidem lectio nullomodo ferri potest. Etenim Theodosium in imperio non secuti sunt Marcianus et Valentinianus, quiultimus tunc temporis Roma imperabat, sed Marcianus et Pulcheria, regnantes aunos 7. Porro numerus 26 cum computatione annorum sub Justino facta, plane conciliari nequit, numerus an- tem veros 7, neglectis mensibus, omnino quadrat. Error procul dubio pervetustus. deu. et Anast. Χαλχηδόνι V. 63 best. Hinc hæc verba e margine in textum irrepsisse probe- bile fit. 63 Numerus hic exacte completur, si omissis mensibus singulorum imperatorum imperii tantum Δ Οὗτοι μετὰ Κωνσταντῖνον ἐβασίλευσαν ἔτη κδ. Ἰουλιανὸς ἔτη β'. Εσφάγη ἐν Περσίδι. Ἰουδιανός μῆνας θ'. Οὐαλεντινιανὸς ὁ Μέγας καὶ Οὐάλης σε ὁ ἀδελφὸς αὐτοῦ ἔτη ι', μῆνας θ'. Ἐπὶ Οὐάλεντος ἐμαρτύρησεν ὁ ἅγιος Δωρόθεος ἐν ᾿Αλεξανδρείᾳ θηρίοις βορὰ παραδοθεὶς ἐν Κυνηγίῳ δι ὑπὸ ᾿Αρειανών 50. Γρατιανός καὶ Οὐαλεντινιανὸς ὁ Νέος, υἱοὶ Οὐαλεν τινιανοῦ, καὶ σὺν αὐτοῖς Θεοδόσιος ὁ Μέγας Β ἔτη Ετει β' τῆς τούτου βασιλείας ή δευτέρα σύνοδος τῶν ἐν Κωνσταντινουπόλει ρν ἁγίων Πατέρων γέ- γονεν. Αρκάδιος καὶ 'Ονόριος σε υἱοὶ αὐτοῦ ἔτη ιγ΄, μη- Β νας δε γ'. Θεοδόσιος ὁ Νέος ἔτη μβ', μῆνας δι ς'. Εφ᾽ οὗ ἡ ἐν Ἐφέσῳ 58 τρίτη σύνοδος τῶν σ' ἁγίων Πατέρων γέγονε καὶ ἡ δευτέρα, ἡ ληστρική ", ής ἐξῆρχεν ὁ δυσσεβής Διόσκορος. Μαρκιανὸς καὶ [Πουλχερία ἔτη c 5.] Εφ᾽ οὗ ἡ ἐν Χαλκηδόνι τετάρτη σε ἁγία σύνοδος τῶν χλ' ἁγίων Πατέρων 8 ἐγένετο. Λέων ὁ Μέγας ἔτη ις'. Λέων ὁ Μικρὸς συμβασιλεύσας τῷ πατρὶ ἔτος ἐν “ τελευτα. Ζήνων ἔτη ιζ'. Μετὰ Βασιλίσκου “ [τοῦ τυράννου] β'. ᾿Αναστάσιος ἔτη κζ', μῆνας δ'. Ἰουστῖνος ὁ Θρὸς ἔτη θ', μῆνας γ'. Ἰουστινιανὸς ὁ Μέγας ἔτη λη', ἡμέρας ζ'. Εφ' οὗ ἡ ἐν Κωνσταντινουπόλει γέγονεν ἁγία σύνδος. Ἰουστῖνος, ὁ ἀνεψιός Ἰουστινιανοῦ, ἔτη ιβ', μήνας ια', ἡμέρας κ'. 68 Τῷ ζ' ἔτει τῆς τούτου βασιλείας ἐπληρώθη κύκλος εἰς τοῦ ἁγίου Πάσχα ἐτῶν ολβ', ἐξότε ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς ἐστιν· ρώθη, ινδικτ. σ' ς', ἔτους ἀπὸ κτίσεως κόσμου Τιβέριος ἔτη εʹ. Μαυρίκιος ἔτη κ', μῆνας δ'. Ἐσφάγη. Φωκᾶς ἔτη η'. Ἐσφάγη. Ηράκλειος ἔτη λα' μετὰ τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ. Τῷ τρίτῳ ἔτει τῆς αὐτοῦ σε βασιλείας ο Πέρσης Χοσρόης οι πλεῖστον τῆς Ῥωμαίων παρέλαβε που λιτείας· ἐπόρθησέ τε τὰ Ἱεροσόλυμα καὶ τοὺς σεβα σμίους τόπους ἐνέπρησεν· καὶ πλήθη λαῶν " ήχμα αλώτευσε τι σὺν τῷ πατριάρχῃ Ζαχαρίᾳ καὶ τοῖς τι καὶ μῆνας, μῆνας ρινῶν Κ. "σε ὁ μέγας om. G. οι υπ. γ'. οι καὶ μῆνας G. 5* οὗ ἐν Ἐφέσῳ ἡ G » Articulum ή ante ληστρική om. G. “Co- Μαρκιανὸς καὶ Οὐαλεντινιανός κθ'. οι Χαλκηδόνι τετάρτη Πατέρων ἁγίων Jen. R. ns ἓν ἔτος Jen. ἐκ τοῦ τυράννου Βασιλίσκου διο τοῦ Βασιλ. τ. τυρ. G. Apud Anasi, τοῦ τυράννου εν ινδικτιῶνος Jen. 68 αὐτοῦ. τούτου. Jen. 6ο Χοσμώης Jen. το λαῶν. λαβὼν Ιon. τι αναμαλώτου σε Jen. ἠχαμαλώτεσεν Η. ᾐχμαλώτησεν G.

col. 1017–1018page 505 of 529

PG 100:1017μίοις ξύλοις καὶ εἰς Περσίδα κατήγαγεν· ἔτει δὲ αὐτοῦ ιβ', Χοσρόης τε ὁ Πέρσης ἀνῃρέθη, καὶ ἡ αἰχμαλωσία ἀνεκλήθη, καὶ ὁ ζωοποιός σταυρὸς τοῖς ἰδίοις τόποις αποκατέστη ” ἀνεγερθείσιν. Τότε καὶ οἱ Σαρακηνοὶ ἤρξαντο τῆς τοῦ παντὸς ἐρημώσεως τῷ ςρας' ἔτει, ινδικτ. " ζ. Κωνσταντίνο; τα ὁ υἱὸς αὐτοῦ ἔτη κη'. Οὗτος ἐν Σικελίᾳ ἀνῃρέθη. Ἐφ' οὗ τὸ πλεῖστον μέρος τῆς πολιτείας ὑπὸ Σαρακηνῶν ἐρημώθη. Κωνσταντίνος Εγγονος το Ηρακλείου ἔτη ιζ'. Εφ' οὗ τὸ Βυζάντιον ὑπὸ Σαρακηνῶν " ἐπολιορκήθη το . καὶ ἡ ς' σύνοδος τῷ ιγ' ἔτει αὐτοῦ γέγονεν ἐν Κωνσταντινουπόλει, καὶ κατὰ Σαρακηνῶν ἡνδραγάθησε κωλύσας αὐτοὺς τῆς κατά το 'Ρωμαίων έφε όδου καὶ πτοήτας το αὐτοὺς ἱκανῶς. Ἰουστινιανὸς ὁ υἱὸς αὐτοῦ ἔτη ι. Λεόντιος ἔτη γ' 81. Τιβέριος, [] καὶ σε Αψίμαρος 80, ἔτη ζ'. Ἰουστινιανὸς τὸ δεύτερον ἔτη ς'. Φίλιππος, [] καὶ Βαρδάνιος, ἔτη β'. Αναστάσιος, [] καὶ 'Αρτέμιος, ἔτη β΄. Θεοδόσιος ἔτος α'. Λέων ὁ Ἴσαυρος ἔτη κε', μήνας γ', ἡμέρας ιδ'. Κωνσταντίνος ὁ υἱὸς αὐτοῦ ἔτη λδ, μήνας β', ἡμέρας κε'. Λέων ὁ Χάζαρις ἔτη ε'. Κωνσταντίνος, ὁ υἱὸς αὐτοῦ, σὺν τῇ μητέρι αὐτοῦ Ε ρήνῃ ἔτη ι', μήνας β', ἡμέρας β'. Τούτων ἔτει ὀγδόῳ γέγονεν ἡ ἐν Νικαία τὸ δεύτε μεν σύνοδος τῶν " τν' ἁγίων Πατέρων. Κωνσταντῖνος ἔτη Γ', μῆνας 0' 88, ἡμέρας η'. Εἰρήνη, ἡ μήτηρ αὐτοῦ, ἔτη ε', μῆνας β', ἡμέ μας ιβ' ε Νικηφόρος. ἔτη η', μῆνας θ'. Ἐσφάγη ἐν Βουλ γαρίζο Σταυράκιος, ὁ υἱὸς αὐτοῦ, μῆνας β' 87. Μιχαήλ, ὁ 88 γαμβρός αὐτοῦ, ἔτος ἕν, μῆνας θ', ἡμέρας ια'. Λέων ὁ 80 ᾿Αρμένιος ἔτη ζ', μῆνας ε', ἡμέρας ιβ'. Ἐσφάγη ἐν τῷ παλατίῳ ἐν τῷ ναῷ τῆς παναγίας Θεοτόκου. Μιχαὴλ ἄλλος ἔτη τί, μῆνας θ', ἡμέρας θ' οι Θεόφιλος, ὁ υἱὸς αὐτοῦ, ἔτη ιβ', μήνας γ', ἡμέ ρας κ. Θεοδώρα ἅμα τῷ υἱῷ αὐτῆς 2 Μιχαήλ ἔτη ιδ', μῆνε α', ἡμέρας κβ'. Μιχαὴλ μόνος ἔτη ια', μῆνα α', ἡμέρας θ'. Ἐσφάγη ἐν τῷ παλατίῳ τοῦ ἁγίου Μάμαντος 9. • Βασίλειος. ρας β' ν ἐσφάγη ἐν τῷ παλατίῳ τοῦ οι ἡμέρας θ' ἁγίου Μάμαντος

μίοις ξύλοις καὶ εἰς Περσίδα κατήγαγεν· ἔτει δὲ αὐτοῦ ιβ', Χοσρόης τε ὁ Πέρσης ἀνῃρέθη, καὶ ἡ αἰχμαλωσία ἀνεκλήθη, καὶ ὁ ζωοποιός σταυρὸς τοῖς ἰδίοις τόποις αποκατέστη ” ἀνεγερθείσιν. Τότε καὶ οἱ Σαρακηνοὶ ἤρξαντο τῆς τοῦ παν- τὸς ἐρημώσεως τῷ ςρας' ἔτει, ινδικτ. " ζ. Κωνσταντίνο; τα ὁ υἱὸς αὐτοῦ ἔτη κη'. Οὗτος ἐν Σικελίᾳ ἀνῃρέθη. Ἐφ' οὗ τὸ πλεῖστον μέρος τῆς πολιτείας ὑπὸ Σα- ρακηνῶν ἐρημώθη. Κωνσταντίνος Εγγονος το Ηρακλείου ἔτη ιζ'. Εφ' οὗ τὸ Βυζάντιον ὑπὸ Σαρακηνῶν " επολιορ κήθη το . καὶ ἡ ς' σύνοδος τῷ ιγ' ἔτει αὐτοῦ γέγονεν ἐν Κωνσταντινουπόλει, καὶ κατὰ Σαρακηνῶν ἡνδρ- αγάθησε κωλύσας αὐτοὺς τῆς κατά το 'Ρωμαίων έφε όδου καὶ πτοήτας το αὐτοὺς ἱκανῶς. Ἰουστινιανὸς ὁ υἱὸς αὐτοῦ ἔτη ι. Λεόντιος ἔτη γ' 81. Τιβέριος, [6] καὶ σε Αψίμαρος 80, ἔτη ζ'. Ἰουστινιανὸς τὸ δεύτερον ἔτη ς'. Φίλιππος, [6] καὶ Βαρδάνιος, ἔτη β'. Αναστάσιος, [8] καὶ 'Αρτέμιος, ἔτη β΄. Θεοδόσιος ἔτος α'. Λέων ὁ Ἴσαυρος ἔτη κε', μήνας γ', ἡμέρας ιδ'. Κωνσταντίνος ὁ υἱὸς αὐτοῦ ἔτη λδ, μήνας β', ἡμέρας κε'. Λέων ὁ Χάζαρις ἔτη ε'. Κωνσταντίνος, ὁ υἱὸς αὐτοῦ, σὺν τῇ μητέρι αὐτοῦ Ε ρήνῃ ἔτη ι', μήνας β', ἡμέρας β'. Τούτων ἔτει ὀγδόῳ γέγονεν ἡ ἐν Νικαία τὸ δεύτε μεν σύνοδος τῶν " τν' ἁγίων Πατέρων. Κωνσταντῖνος ἔτη Γ', μῆνας 0' 88, ἡμέρας η'. Εἰρήνη, ἡ μήτηρ αὐτοῦ, ἔτη ε', μῆνας β', ἡμέ μας ιβ' ε Νικηφόρος. ἔτη η', μῆνας θ'. Ἐσφάγη ἐν Βουλ γαρίζο Σταυράκιος, ὁ υἱὸς αὐτοῦ, μῆνας β' 87. Μιχαήλ, ὁ 88 γαμβρός αὐτοῦ, ἔτος ἕν, μῆνας θ', ἡμέρας ια'. Λέων ὁ 80 ᾿Αρμένιος ἔτη ζ', μῆνας ε', ἡμέρας ιβ'. Ἐσφάγη ἐν τῷ παλατίῳ ἐν τῷ ναῷ τῆς παναγίας Θεοτόκου. Μιχαὴλ ἄλλος ἔτη τί, μῆνας θ', ἡμέρας θ' οι Θεόφιλος, ὁ υἱὸς αὐτοῦ, ἔτη ιβ', μήνας γ', ἡμέ ρας κ. Θεοδώρα ἅμα τῷ υἱῷ αὐτῆς 2 Μιχαήλ ἔτη ιδ', μῆνε α', ἡμέρας κβ'. Μιχαὴλ μόνος ἔτη ια', μῆνα α', ἡμέρας θ'. Ἐσφάγη ἐν τῷ παλατίῳ τοῦ ἁγίου Μάμαντος 9. • Βασίλειος. ρας β' ν ἐσφάγη ἐν τῷ παλατίῳ τοῦ οι ἡμέρας θ' ἁγίου Μάμαντος A deduxit. Seul anno ejus duodecimo, cum Chosroes Persa e medio sublatus esset, revocati sunt captivi et vivilica crux, locis suis reparatis, reposita est. Tunc temporis etiam Saraceni omnia vastare cœpe- runt, anno 6126. Indict. 7. Constantinus ejus filius aunis 28. Hic in Sicilia de medio sublatus est. Ejus tempore civitatis pars maxima a Saracenis vastata est. Constantinus Ileraclii nepos annis 17. · Eo imperante Byzantium a Saracenis obsessum est; et anno ejus decimo tertio synodus sexta Constantinopoli habita est. Iden Saracenis, ue in Romanos fines excurrerent, repressis et armorum vi perterrefactis, fortiter ubique se gessit. Justinianus ejus filius aunis 10. Leontius annis 3. Tiberius, qui etiam Apsimarus annis 7. Justinianus secundo annis 6. Philippus, qui etiam Bardanius, annis 2. Anastasius, qui etiam Artemius, annis 2. Theodosius anno 1. Leo Isaurus annis 25, mensibus 3, diebus 14. Constantinus ejus filius annis 34, mensibus 2, diebus 25. Leo Chazarius annis 5. Constantinus ejus filius, cum matre Irene annis 10, mensibus 2, diebus 2. Horum anno octavo habita est Nicææ, sanctorum 350 Patruin synodus secunda. Constantinus annis 6, mensibus 9, diebus 8. . Irene, mater ejus, annis 5, níensibus 2, diebus 12. Nicephorus annis 8, mensibus 9. Occisus est in Bulgaria. Stauracius, ejus filius, mensibus 2. Michael, ejus gener, anno 1, mensibus 9, die- bus 11. Leo Armenius annis 7, mensibus 5, diebus 12. In æde sanctissimæ Deiparæ, quæ est in palatio, in- terfectus est. Michael alter annis 8, mensibus 9, diebus 9. Theophilus, ejus filius, annis 12,, mensibus 3, D diebus 20. Theodora una cum filio Michaele annis 14, mense 1, diebus 22. Michael solus annis 11, mense 1, diebus 9. lu palatio S. Mamantis dicto occisus est. Basilius.

col. 1019–1020page 506 of 529

PG 100:1019Συνάγονται τὰ ἔτη “οὕτως, ὡς ὑποτέτακται. ᾿Απὸ Ἀδὰμ ἕως τοῦ κατακλυσμοῦ ἔτη βσμβ'. ᾿Απὸ δὲ τοῦ κατακλυσμοῦ ἕως τοῦ πύργου Νεβρὼθ κι ἔτη σκε'. ᾿Απὸ δὲ τοῦ πύργου ἕως τῶν διχοτομημάτων το Αβραάμ 97 έτη υκε'. ᾿Απὸ δὲ τῶν διχοτομημάτων ἕως τοῦ 08.00 τέλους 'Αβραὰμ ἔτη ος. Ομοῦ ἔτη ησξη. 28 Στη 90 Νευρώθ οι τοῦ ᾿Αβράαμ τῶν διχοτομημάτων 98.99 ΓΡΑΤΙΑΝΟΝ βασιλέα ". ΓΕΝΕΑΛΟΓΙΑ ΟΥΑΛΕΝΤΙΝΙΑΝΟΥ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ Οὗτος γεννά ΟΥΑΛΕΝΤΙΝΙΑΝΟΝ βασιλέα. καὶ ΓΑΛΛΑΝ γυναῖκα ΘΕΟΔΟΣΙΟΥ τοῦ Μεγάλου. Τούτου ἑτέρα γυνὴ ΠΛΑΚΙΛΛΑ. ἐξ ὧν ΟΝΟΡΙΟΣ. ΠΛΑΚΙΔΙΑ γυνή ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ καὶ ΟΥΑΛΕΝΤΙΝΙΑΝΟΣ ὁ βασιλεὺς ἐν Ῥώμη. Οὗτος ὁ Οὐαλεντινιανὸς ἐξάδελφος ὢν Θεοδοσίου τοῦ Νέου ἔλαβε γυναῖκα θυγατέρα αὐτοῦ Εὐδο κίαν, ἣν ᾐχμαλώτευσε Γηζέριχος. ΑΡΚΑΔΙΟΣ ΘΕΟΔΟΣΙΟΣ ὁ νέος 10 ΕΥΔΟΚΙΑ γυνή Ουαλεντινιανοῦ τ ΠΛΑΚΙΔ ΠΛΑΚΙΔΙΑ καὶ ΕΥΔΟΚΙΑ, καὶ (ΠΟΥΛΧΕΡΙΑ) Ἐξ ὧν ΙΟΥΛΙΑΝΑ 1, ἡ κτίσασα τὸν ἅγιον Πολύευκτον, γυνή 'Αρεοβίνδου 18. ΠΛΑΚΙΔΙΑ γυνή Ολυδρίου βασιλέως Ρώμης Κα!. ΕΥΔΟΚΙΑ ἣν ἔλαβεν Ονόρυχος υἱὸς Γηζερίχου (η γὸς Οὐανδάλων. Ἐκ τούτων ἐτέχθη ΟΛΥΒΡΙΟΣ, ἀνὴρ Εἰρήνης, θυγατρὸς Μάγνας, ἀδελφῆς ᾿Αναστασίου βασιλέως.. Εξ ὧν ἐγεννήθη ΠΡΟΒΑ γυνή Πρόδου. Καὶ ἐκ τούτων ΙΟΥΛΙΑΝΑ γυνή Αναστασίου. Εξ ὧν ΠΡΟΒΑ γυνή Γεωργίου Αρεοβίνδου, καὶ ΠΛΑΚΙΔΙΑ γυνή Ιωάννου τοῦ ἐπίκλην " Μουστάκωνος. Γρατιανόν βασιλέα ἐξ ὧν, Πλακιδία, Πλακιδία ὀρθόδοξος. 10: Θεοδόσιος ὁ Νέος. Πουλχερία Θεοδόσιος + Πουλχερίας ὁ Νέος. Πουλχερίας " Εὐδοκία γυνή Ουαλεντινιανοῦ. Εὐδοξία γυνή Ουάλεντος Πλακιδία καὶ Εὐδοκία, 18 Εξ ὧν Ἰουλιάνα. Εξ ὧν Πλακιδία Εξ ὧν ἐγεννήθη Ιουλιάνα Αρεοδίνδου 'Αρεόσινδος τὸ ἐπίκλην

Συνάγονται τὰ ἔτη “οὕτως, ὡς ὑποτέτακται. ᾿Απὸ Ἀδὰμ ἕως τοῦ κατακλυσμοῦ ἔτη βσμβ'. ᾿Απὸ δὲ τοῦ κατακλυσμοῦ ἕως τοῦ πύργου Νε βρώθ κι ἔτη σκε'. ᾿Απὸ δὲ τοῦ πύργου ἕως τῶν διχοτομημάτων το Αβραάμ 97 έτη υκε'. ᾿Απὸ δὲ τῶν διχοτομημάτων ἕως τοῦ 08.00 τέλους 'Αβραὰμ ἔτη ος. Ομοῦ ἔτη ησξη. 28 Στη 90 Νευρώθ οι τοῦ ᾿Αβράαμ τῶν διχοτομημάτων 98.99 ΓΡΑΤΙΑΝΟΝ βασιλέα ". ΓΕΝΕΑΛΟΓΙΑ ΟΥΑΛΕΝΤΙΝΙΑΝΟΥ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ Οὗτος γεννά ΟΥΑΛΕΝΤΙΝΙΑΝΟΝ βασιλέα. καὶ ΓΑΛΛΑΝ γυναῖκα ΘΕΟΔΟΣΙΟΥ τοῦ Μεγάλου. Τούτου ἑτέρα γυνὴ ΠΛΑΚΙΛΛΑ. ἐξ ὧν ΟΝΟΡΙΟΣ. ΠΛΑΚΙΔΙΑ γυνή ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ καὶ ΟΥΑΛΕΝΤΙΝΙΑΝΟΣ ὁ βασιλεὺς ἐν Ῥώμη. Οὗτος ὁ Οὐαλεντινιανὸς ἐξάδελ φος ὢν Θεοδοσίου τοῦ Νέου ἔλαβε γυναῖκα θυγατέρα αὐτοῦ Εὐδο κίαν, ἣν ᾐχμαλώτευσε Γηζέρι χος. ΑΡΚΑΔΙΟΣ ΘΕΟΔΟΣΙΟΣ ὁ νέος 10 ΕΥΔΟΚΙΑ γυνή Ουαλεντινιανοῦ τ ΠΛΑΚΙΔ ΠΛΑΚΙΔΙΑ καὶ ΕΥΔΟΚΙΑ, καὶ (ΠΟΥΛΧΕΡΙΑ) Ἐξ ὧν ΙΟΥΛΙΑΝΑ 1, ἡ κτίσασα τὸν ἅγιον Πολύευκτον, γυνή 'Αρεοβίνδου 18. ΠΛΑΚΙΔΙΑ γυνή Ολυδρίου βασιλέως Ρώμης Κα!. ΕΥΔΟΚΙΑ ἣν ἔλαβεν Ονόρυχος υἱὸς Γηζερίχου (η γὸς Οὐανδάλων. Ἐκ τούτων ἐτέχθη ΟΛΥΒΡΙΟΣ, ἀνὴρ Εἰρήνης, θυγατρὸς Μάγνας, ἀδελφῆς ᾿Αναστασίου βασιλέως.. Εξ ὧν ἐγεννήθη ΠΡΟΒΑ γυνή Πρόδου. Καὶ ἐκ τούτων ΙΟΥΛΙΑΝΑ γυνή Αναστασίου. Εξ ὧν ΠΡΟΒΑ γυνή Γεωργίου Αρεοβίνδου, καὶ ΠΛΑΚΙΔΙΑ γυνή Ιωάννου τοῦ ἐπίκλην " Μουστάκωνος. Γρατιανόν βασιλέα ἐξ ὧν, Πλακιδία, Πλακιδία ὀρθόδοξος. 10: Θεοδόσιος ὁ Νέος. Πουλχερία Θεοδόσιος + Πουλχερίας ὁ Νέος. Πουλχερίας " Εὐδοκία γυνή Ουαλεντινιανοῦ. Εὐδοξία γυνή Ουάλεντος Πλα κιδία καὶ Εὐδοκία, 18 Εξ ὧν Ἰουλιάνα. Εξ ὧν Πλακιδία Εξ ὧν ἐγεννήθη Ιουλιάνα Αρεοδίνδου 'Αρεόσινδος τὸ ἐπίκλην Colliguntur anni ut sequitur. Ab Adam usque ad diluvium anni diluvio autem usque ad turrim Nebroth anni turri autem ædificata usque ad victi marum Abrahæ dimidiationes anni victimis autem dimidiatis usque ad obitum Abrahæ auni Annorum summa omn. V. G. Jen. Hæc apud Anast. bre viota: ‹ turre autem, usque ad finem Abrahæ anni DI." * In codice Jenensi post additur sed nomina sequuntur nulla. The dosii uxor altera Plasilla in editionibus Vulg. dicitur apud Lambecium Vel: in Cod. Jen. leguntur in hunc modum Unde patet e margine in textum venisse. Cod. Jen. apud Lambecium verbis his plane omissis substituta sunt sequentia quæ, quamvis per se ferri possunt, ex scholiis falsa convincuntur, in quibus singula tabulæ nomina explicantur. Reliqua apud Lambecium, licet in rebus ipsis diversitas nulla, aliam habent formam. Jen. et editt. V. seu Lambec. 18 sec. loco. Jen. Lamb. 1 Jen. Lamb. Reliqua non moror.

col. 1021–1022page 507 of 529

PG 100:1021᾿Απὸ δὲ τοῦ Ἀβραὰμ ἕως τῆς ἐξόδου τῶν υἱῶν Ἰσραὴλ ἔτη υλ'. Ἀπὸ δὲ τῆς ἐξόδου ἕως τῆς ' οἰκοδομής ναοῦ Κυρίου Στη 3 Αυ ᾿Απὸ δὲ τῆς οἰκοδομῆς τοῦ ναοῦ ἕως τῆς αἰχμ αλωσίας στη σχε'. Ομοῦ ἔτη δωπ'. ᾿Απὸ δὲ τῆς αἰχμαλωσίας ἕως Αλεξάνδρου ἔτη Ἀπὸ δὲ τοῦ ὁ ᾿Αλεξάνδρου ἕως Χριστοῦ ὁ ἔτη τγ'. Ἀπὸ δὲ Χριστοῦ ἕως Κωνσταντίνου τοῦ Μεγάλου ἔτη την 4. ᾿Απὸ δὲ Κωνσταντίνου ἕως Θεοφίλου ινδικτ. ε', Στη φλ'. τῆς * ναοῦ. οἴκου Υ. Υ. * τοῦ Χριστοῦ, τῶν χρόνων Ἰησοῦ τοῦ Κυρίου ἡμῶν “Απὸ δὲ τῆς παρουσίας Χριστοῦ τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ ἡμῶν ἕως Κωνσταντίνου τοῦ πρώτου Χριστιανῶν βασιλέως ἔτη την sτμη'

᾿Απὸ δὲ τοῦ Ἀβραὰμ ἕως τῆς ἐξόδου τῶν υἱῶν Ἰσραὴλ ἔτη υλ'. Ἀπὸ δὲ τῆς ἐξόδου ἕως τῆς ' οἰκοδομής ναοῦ Κυρίου Στη 3 Αυ ᾿Απὸ δὲ τῆς οἰκοδομῆς τοῦ ναοῦ ἕως τῆς αἰχμ αλωσίας στη σχε'. Ομοῦ ἔτη δωπ'. ᾿Απὸ δὲ τῆς αἰχμαλωσίας ἕως Αλεξάνδρου ἔτη Ἀπὸ δὲ τοῦ ὁ ᾿Αλεξάνδρου ἕως Χριστοῦ ὁ ἔτη τγ'. Ἀπὸ δὲ Χριστοῦ ἕως Κωνσταντίνου τοῦ Μεγάλου ἔτη την 4. ᾿Απὸ δὲ Κωνσταντίνου ἕως Θεοφίλου ινδικτ. ε', Στη φλ'. τῆς * ναοῦ. οἴκου Υ. Υ. * τοῦ Χριστοῦ, τῶν χρόνων Ἰησοῦ τοῦ Κυρίου ἡμῶν “Απὸ δὲ τῆς παρουσίας Χριστοῦ τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ ἡμῶν ἕως Κωνσταντίνου τοῦ πρώτου Χριστιανῶν βασιλέως ἔτη την sτμη' sun. 'Oµov krn sy'. 'Oµov štη¸¸str' ". om. Jen. Etŋ om. Jen. Ab Abraham autem usque ad exitum filiorum Israel anni Ab exitu autem usque ad ædificatum templum Domini anni Ab ædificato antem templo usque ad ca ptivitatem anni Annorum summa. captivitate autem usque ad Alexan drum anni Ab Alexandro autem usque ad Jesu Do mini nostri tempora anni Annorum summa. Christo autem usque ad Constantinum Magnum anni Constantino autem usque ad Theophi Blum indict. 5; anni Summa annorum. om. Jen. V. Vulg. STV Jenens., cui codices Anastasii plures et Scaliger suffragantur V. imperatorem. PLACIDIA uxor el imperator Romæ. Hic Valentinianus conso brini sui Theodosii mino is filiam, Eudociam, axorem duxit, quam ca ptivam abegit Gizericus. Hic genuit imperatorem. minor EUDOCIA xor Valentiniani III. PLACIDIA et Ex quibus JULIANA, quæ condidit sanctum Polyeuctum: uxor Areobindi. el et GALLAM uxorein Hujus uxor alia PLACILLA ex quibus PLACIDIA uxor Olybrii, im peratoris Romani. Et EUDOCIA, quam uxorem duxit Honoricus, Glius Gize rici, Vandalorum regis Ex his natus est OLYBRIUS, matrimonio junctus Irenæ, filiæ Magnæ, sorori Anastasii regis. Ex his prognata est PROBA, Probi uxor. Et ex his JULIANA, uxor Anastasii. Ex his PROBA, uxor Georgii Areobindi et PLACIDIA uxor Joannis cognomine Mustaconis. * Genealogiæ Valentiniani errores atque commenta in editionibus Nicephori omnibus, ne novissima qui« dem excepta, repetitos, jam pridem detexit Lambecius, in Comment. de Bibl. Cæs. Vind. II. p. 250 ss. Idem ex antiquo codice membranaceo manuscripto bibl. Vindobona aliam proposuit multo prestantiorem. Sed priusquam Lambecii liber in manus nostras venerat, codicis Jenensis ope hæc Valentiniani genealogia jam in eam, qua conspicitur, a nobis redacta est formam; mutato postea nonnisi uno nomine Lambecii ex auctoritate, Examine enim instituto edocti sumus errores maximos inde ortos esse, quod vel scribæ vel editores scholia, explicationis causa margini ascripta, tabulæ ipsi injunxerint. Scholia hæc litteris minoribus, quo facilius a genealogia ipsa distingui possint, imprimenda curavimus. Qui errores editionum uno oblutu perlustrare velint, adeant Lambecii librain 1. 1. Apud Camerarium et Contium totius tabulæ no vestigium quidem exstat. In Anastasii recentioribus editionibus desunt omnia a verbis inde: ¿½ úy 'lou hiiva † xtisasa, x. t. 2. Quæ curvis lineolis signavimus, in codice Jenensi ab eodem quidem, quo reliqua, scriba, sed atramento nigriore serius addita videntur.

col. 1023–1024page 508 of 529

PG 100:1023Καὶ ὅσαι γεγόνασιν Αὐγοῦσται 'Ρωμαίων. 18 Θεοδώρα καὶ Ελένη γυναίκες Κωνσταντίον [Πατρὸς Κωνσταντίνου τοῦ Μεγάλου. Φαῦστα γυνὴ Κωνσταντίνου τοῦ Μεγάλου.] Εὐσεβία Κωνσταντίου. Ελένη, θυγάτηρ Κωνσταντίνου τοῦ Μεγάλου Ἰουλιανοῦ τοῦ Παραβάτου Χαριτώ Ἰουδιανού. Σεβήρα καὶ Ἰούστα γυναίκες Ουαλεντινιανού. Δομνίκα 17 Ουάλεντος. Γάλλα καὶ Πλακίλλα γυναίκες τ Θεοδοσίου τοῦ Μεγάλου. Ευδοξία Αρκαδίου. Εὐδοκία Θεοδοσίου τοῦ Μικροῦ. Πουλχερία Μαρκιανοῦ. Βερίνα 10 Λέοντος τοῦ Μεγάλου. 'Αριάδνη Ζήνωνος. Αρεάδνη ἡ 10 αὐτὴ ᾿Αναστασίου. Εὐφημία Ἰουστίνου τοῦ οι πρώτου. Θεοδώρα Ιουστινιανοῦ τοῦ Μεγάλου. Σοφία Ἰουστίνου. Αναστασία Τιβερίου. Κωνσταντία 18 Μαυρικίου. Λεοντία Φωκά. Φλανία 18 Εὐδοκία καὶ Μαρτίνα Ηρακλείου. Κωνσταντίνου 3. Ηρακλεωνά 18 Κωνσταντίνου. Ἰουστινιανού. Λεοντίου. Αψιμάρου. Φιλιππικοῦ. Θεοδοσίου. Ἰουστινιανοῦ. Αρτεμίου. Θεοδώρα καὶ Ελένη γυναῖκες Κωνσταντίου (Κωνσταντίνου) τοῦ Μεγάλου. Ευσεβία Κωνσταντίου (Κωνσταντίνος Θεοδώρα καὶ Ελένη γυναίκες Κωνσταντία, πατρός Κωνσταντίνου τοῦ Μεγάλου. Φαῦστα γυνὴ Κωνσταντίνου τοῦ Μεγάλου. Ευσεβία, κ. τ. λ. τοῦ Μεγάλου Τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου 17 Δομνήκα γυναῖκες * Βιρίνα ή εἰ τοῦ ταντίνα 9 Φλαυία καὶ Εὐδοκία και Μαρτ. Φλ. ἢ καὶ Εὐδοκία καὶ ἄλλα ὀνόματι Μαρτ. Μ. ιι. Μαρτινία Γρηγορία Κωνσταντίνου Ηρακλωνα Ηρακλενὰ Η Κων

Καὶ ὅσαι γεγόνασιν Αὐγοῦσται 'Ρωμαίων. 18 Θεοδώρα καὶ Ελένη γυναίκες Κωνσταντίον [Πατρὸς Κωνσταντίνου τοῦ Μεγάλου. Φαῦστα γυνὴ Κωνσταντίνου τοῦ Μεγάλου.] Εὐσεβία Κωνσταντίου. Ελένη, θυγάτηρ Κωνσταντίνου τοῦ Μεγάλου Ἰουλιανοῦ τοῦ Παραβάτου Χαριτώ Ἰουδιανού. Σεβήρα καὶ Ἰούστα γυναίκες Ουαλεντινιανού. Δομνίκα 17 Ουάλεντος. Γάλλα καὶ Πλακίλλα γυναίκες τ8 Θεοδοσίου τοῦ Μεγάλου. Ευδοξία Αρκαδίου. Εὐδοκία Θεοδοσίου τοῦ Μικροῦ. Πουλχερία Μαρκιανοῦ. Βερίνα 10 Λέοντος τοῦ Μεγάλου. 'Αριάδνη Ζήνωνος. Αρεάδνη ἡ 10 αὐτὴ ᾿Αναστασίου. Εὐφημία Ἰουστίνου τοῦ οι πρώτου. Θεοδώρα Ιουστινιανοῦ τοῦ Μεγάλου. Σοφία Ἰουστίνου. Αναστασία Τιβερίου. Κωνσταντία 18 Μαυρικίου. Λεοντία Φωκά. Φλανία 18 Εὐδοκία καὶ Μαρτίνα Ηρακλείου. Κωνσταντίνου 3. Ηρακλεωνά 18 Κωνσταντίνου. Ἰουστινιανού. Λεοντίου. Αψιμάρου. Φιλιππικοῦ. Θεοδοσίου. Ἰουστινιανοῦ. Αρτεμίου. Θεοδώρα καὶ Ελένη γυναῖκες Κωνσταντίου (Κωνσταντίνου) τοῦ Μεγάλου. Ευσεβία Κωνσταντίου (Κωνσταντίνος Θεοδώρα καὶ Ελένη γυναίκες Κωνσταντία, πατρός Κωνσταντίνου τοῦ Μεγάλου. Φαῦστα γυνὴ Κωνσταντίνου τοῦ Μεγάλου. Ευσεβία, κ. τ. λ. τοῦ Μεγάλου Τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου 17 Δομνήκα γυναῖκες * Βιρίνα ή εἰ τοῦ ταντίνα 9 Φλαυία καὶ Εὐδοκία και Μαρτ. Φλ. ἢ καὶ Εὐδοκία καὶ ἄλλα ὀνόματι Μαρτ. Μ. ιι. Μαρτινία Γρηγορία Κωνσταντίνου Ηρακλωνα Ηρακλενὰ Η Κων Porro quæ fuerint Augustæ Romanorum. Theodora et Helena uxores Constantii [Patris Constantini Magni. Fausta uxor Constantini M.] Eusebia Constantii, Helena, Constantini Magni filia, Juliani Præva rica oris uxor. Charito Joviani. Severa et Justa uxores Valentiniani. Domnica Valentis. Galla et Placilla uxores Theodosii Magni. Eudoxia Arcadii. Eudocia Theodosii Junioris. Pulcheria Marciani. Verina Leonis Magui. Areadne Zenonis. Eadem Areadne Anastasil. Euphemia Justini primi. Theodora Justiniani Magni. Sophia Justini. Anastasia Tiberii. Constantia Mauricii. Leontia Phocæ. Flavia quæ et Eudocia, et Martina Heraclil. Constantini. Ileracleonæ. Constantiui. Justiniani. Leontii. Apsimari. Philippici. Theodosii. Justiniani. Artemii. "Observat recte Camerarius: Nicephori expositio statim initio mutila est, librarii ut credere libet vitio.» Etenim cod. Jen. Scalig. I et ed. V initium hujus expositionis exhibent sic G). Qu quidem omnino perversa. Scripserat procul dubio auctor quemad molumn ex conjectura in textum recepimus. Sed cum scribæ oculus a verbis primo loco, ad eadem verba, secundo loco posita aberrasset, factum est, ut interjecta omitterentur. Ab Anastasii co dicibus genuinis tota hæc expositio abesse, et ex Camerarii demum versione addita videtur. Monet Contius, quem seriores sequuntur, hunc Augustarum catalogum a se, quanta fieri potuerit fide, ema culatum esse. Quod autem quomodo fecerit non indicavit. 18 Jen. R. om. Jen. R. Jen. so om. V. om. V. Jen. Jen. Scal. Il. * ex Zonara m. G. Imperatorun a Constantino, Heracli filio, usque ad Artemium uxores non apposite sunt neque in cod. Jen. neque apud Scal. II. Earum nomina Catalogi auctori serius addere in animo fuisse videtur. Goarus, quem Dindorfius sequitur, ex Zonara his omnibus imperatoribus Theodoram uxorem addidit. (?) Jen. R.

col. 1025–1026page 509 of 529

PG 100:1025Μαρία Λέοντος πρώτου τοῦ Ἰσαύρου. Ειρήνη Κωνσταντίνου. Μαρία καὶ Εὐδοκία. Ειρήνη ἡ ᾿Αθηναία Λέοντος τοῦ δευτέρου τοῦ Χαζαρίου 1. Μαρία καὶ Θεοδότη Κωνσταντίνου. Θεοφανώ Σταυρακίου. Προκοπία Μιχαήλ. Θεοδοσία Λέοντος. Θέκλα καὶ Εὐφροσύνη Μιχαήλ 10. Θεοδώρα Θεοφίλου. Εὐδοκία Μιχαήλ. Εὐδοκία Βασιλείου. Θεοφανώ ο Λέοντος τοῦ Νέου. 26 Ειρήνη τοῦ Χάζαρι πατρὸς τοῦ Κωνσταντίου ἡ Χάζαρι 28.

col. 1027–1028page 510 of 529

PG 100:1027• Ασυρίους Jen. Οσοι ' βασιλεῖς τῶν δέκα φυλών τοῦ Ἰσραὴλ ἐν Σαμαρείᾳ ἀπὸ τῶν χρόνων Ροβοάμ υἱοῦ Σολομῶντος * βασιλέως Ιούδα, ἕως τῆς μετα οικεσίας τῶν δέκα φυλῶν εἰς ᾿Ασσυρίους ἐπὶ Εζεκίου βασιλέως Ιούδα α'. Ἱεροσοὰμ ὁ δοῦλος Σολομῶντος ἐχρίσθη ὑπὸ Αχία ' τοῦ προφήτου· διὰ τὸ τὸν κύριον αὐτοῦ Σου λομῶντα ἐκκλῖναι εἰς ἀλλοφύλους γυναίκας, καὶ λατρεῦσαι τοῖς * τούτων θεοῖς 10. β'. Ναδάβ 11 ὁ υἱὸς αὐτοῦ ἔτη β'. γ'. Βαασά ''. Οὗτος ἐξωλόθρευσε τὸν οἶκον Ἱερο βοάμ, στὴ κδ'. δ. Ἠλὰ 13 υἱὸς αὐτοῦ, ἐφ᾽ οὗ Ηοῦ ὁ προφήτης,

IV. REGES DECEM TRIBUUM ISRAEL. Baronius a Juliani anni mense primo annos Ni- A Vossio Chronographicum hoc Nicephori opusculum ceptiori, qui Aprili thronum adiit, numerans, Ni- cephorum post dignitatis annos 9, et exsilii 14, ab anno nimirum 806 ad 828, hoc postremo mortuum seribit, qui tamen sequentis 829 mensein Junium attigit. Il ec de Nicephori tempore breviter ad ejus breviarium Chronolog, gesta qui volet amplius de- ducta Surimo loco memorato, Menæum ad 13 Martii et Junii pariter 13 Anastasium, Cedrenum, Zonaram adibit, et Theophanem propediem lucem aspecturum et prolixam ejus Historiam reliquis operibus a P. Franc. Combefis, data preli opportunitate præmitten- dam præstolabitur. Quod ad notiora et recentiora Librorum sacrorum, nunc demum accuratius expressum, exhibet, Joannis Iriarte operis, quod inscribitur: sedit, qui sua manu Historiam imperii Byzantini continuatam adjecit. Quod ad textum hujus codicis Reges decem tribuum Israel in Samaria, a tempo- Β ribus Roboam filii Salomonis, regis Juda, usque ad deportalas decem tribus in Assyrios sub Ezecia rege Juda. 1. Jeroboam Salomonis servus unclus est ab Achia propheta, quod dominus ejus Salomon ad uxores alienigenas declinasset, et carum diis red- didisset cultum. 2. Nadab ejus filius annis 2. 3. Baasa. Hic delevit domum Jeroboam regna- vilque annis 24. 4. Ela filius ejus sub quo Jehn propheta anuis 2. ab Anastasio Biblio:hecario Latine ab antiquo red- ditum assentior. Dedit iterum auctor Miscellæ : Joachimus Camerarius, et Commentarium addidit. Parem Antonius Contius circa opusculum idem ac- commodavit curam et laborein : Græce divulgavit Josephins Scaliger in Temporum Thesauro; ad quorum editiones hanc a me còmparatam, et ad cu- mulum accedentem subjungo. Titulo porro additæ dictiones primæ de ſide erga nis, servanda nihil detrahunt, tum quod ab alienis soleat titulus ap- poni, tuin quod Nicephoro debitum honorem præter- ire caverint. PARTICULA SECUNDA. De consilio in edenda hac Nicephori chronographia conferantur, quæso, quæ in præfatione ad particu- Jam primam (6), uberius exposui. In edenda hac ipsa particula altera, quæ indicem stychometricum Codicem Matritensem autem, Nicephori Chronographiam continentem, Constantinus Lascaris olim pos- • Ασυρίους Jen. Οσοι ' βασιλεῖς τῶν δέκα φυλών τοῦ Ἰσραὴλ ἐν Σαμαρείᾳ ἀπὸ τῶν χρόνων Ροβοάμ υἱοῦ Σολομῶντος * βασιλέως Ιούδα, ἕως τῆς μετα οικεσίας τῶν δέκα φυλῶν εἰς ᾿Ασσυρίους ἐπὶ Εζεκίου βασιλέως Ιούδα α'. Ἱεροσοὰμ ὁ δοῦλος Σολομῶντος ἐχρίσθη ὑπὸ Αχία ' τοῦ προφήτου· διὰ τὸ τὸν κύριον αὐτοῦ Σου λομῶντα ἐκκλῖναι εἰς ἀλλοφύλους γυναίκας, καὶ λατρεῦσαι τοῖς * τούτων θεοῖς 10. β'. Ναδάβ 11 ὁ υἱὸς αὐτοῦ ἔτη β'. γ'. Βαασά ''. Οὗτος ἐξωλόθρευσε τὸν οἶκον Ἱερο βοάμ, στὴ κδ'. δ. Ἠλὰ 13 υἱὸς αὐτοῦ, ἐφ᾽ οὗ Ηοῦ ὁ προφήτης,

col. 1029–1030page 511 of 529

PG 100:1029ε'. Ζαμβρί δούλος αὐτοῦ ἀποκτείνας αὐτὸν, μή. Α 5. νας ζ'. ς'. Αμβρὶ ἔτη ιβ'. ζ'. 'Αχααβ ὁ υἱὸς αὐτοῦ· ἐφ' οὗ Η ίας ὁ προφή της έκλεισε τὸν οὐρανὸν, καὶ τοὺς ἱερεῖς τοῦ Βάλλ ἀνεῖλεν ', ἔτη κβ'. τ'. Οχοζίας υἱό, αὐτοῦ ἔτη β'. θ' Ιωρά 18 ἀδελφὸς αὐτοῦ, ὃν ἀνεῖλεν Ἰηοῦ 18 κατὰ τὸ ῥῆμα Κυρίου· ἐφ' οὗ Ελισσαις ἐπροφήτευσεν, ἔτη ιβ'. ι'. Ιηοῦ ὁ χρισθεὶς ὑπὸ τοῦ μαθητοῦ Ελισσαιὲ ἐπ' ολοθρεύσει τοῦ οἴκου 'Αχαάβ 1 κατὰ τὴν προφητείαν Ηλίου, ἔτη κη. ια΄. Ἰωαχάς, ὃν Αξανὰ βασιλεὺς Συρίας ἐπόρθησεν, ἔτη ιζ'. :3'. Ἰωᾶς, ἐφ' οὗ Ελισσαῖος ὁ προφήτης νίκην κατὰ ᾿Ασσυρίων προεμήνυσε καὶ ἐθαυματούργει, ἔτη ις'. ιγ'. Ἱεροβοάμ, ἐφ᾽ οὗ Ἰωνᾶς ὁ προφήτης, ἔτη μα'. ιδ. Ζαχαρίας, ἐφ' οὗ ἐπληρώθη ἡ προφητεία Ελισ σαις· ὑπέσχετο γὰρ ὁ Θεὸς δι' αὐτοῦ τῷ Ἰηοῦ, ἀνθ' ὧν εἰργάσατο εἰς τὸν οἶκον Αχαιό φόνων, μέχρι δ γενεᾶς τοὺς ἐξ αὐτοῦ κρατήσειν τῆς βασιλείας τοῦ Ἰσραὴλ, μῆνας ς' 18. ις'. Σερούμ 18 ἀποκτείνας Ζαχαρίαν, ἔτη ις'. ις'. Φακείας υἱὸς αὐτοῦ, ἔτη ε' 10. ιζ'. Φακεὲ υἱὸς 'Ρωμελίου, ἐφ' οὗ Ησαΐας, καὶ C Ναούμ οἱ προφῆται, ἔτη θ'. την 31. Ωσηὲ υἱὸς Ἠλία, ἀποκτείνας τὸν Φακεέ. Ἐπὶ αὐτοῦ Σαλμανασὰρ ὁ τῶν ᾿Ασσυρίων βασιλεὺς ᾐχμαλώτευσε πᾶσαν τὴν Σαμάρειαν καὶ τὸν αὐτῆς βασιλέα καὶ πᾶσαν τὴν γῆν Ἰσραήλ ες, δίχα τῆς Ἱερουσαλήμ, καὶ τῶν ὁμοφύλων Ἰούδα καὶ Βενιαμίν 1. πάντας τοῦ Ἰσραὴλ κατήγαγεν αἰχμαλώτους εἰς γῆν Ασσυρίων, βασιλεύοντος 15 τοῦ Ἰούδα ἐν Ἱερουσαλήμ Εζεκίου· τοὺς δὲ λεγομέ τους Χουθσαίους ἀναγαγὼν ὁ ᾿Ασσύριος ἐκ τῆς γῆς ἀνεκάθισεν ἐν τῇ γῇ Ἰσραήλ, ἔν τε τῇ. Σαμαρείᾳ ", καὶ ἐν ταῖς λοιπαῖς πόλεσι ταῖς παρ' αὐτοῦ ἐρημω θείσαις· ἀνθ' ὧν παρέλαβε, καὶ μετῴκισεν εἰς τὴν γῆν αὐτοῦ Ἰσραηλιτῶν· ἐκεῖνοι δὲ τὴν γῆν Ἰσραὴλ D οἰκίσαντες " τοῖς ἰδίοις ελάτρευσαν θεοίς. Οργισθείς δὲ ὁ Θεὸς λέοντας έπεμψε κατεσθίειν τ αὐτούς· τοῦτο δὲ μαθὼν ὁ μετοικίσας 3 αὐτοὺς βασιλεὺς 20 καὶ τὸ αἴτιον νοήσας ἀπέστειλεν αὐτοῖς ἕνα 8 τῶν παρ' αὐτοῖς αἰχμαλώτων ἱερέων τοῦ Ἰσραήλ, την λατρείαν 3 τοῦ Θεοῦ Ἰσραήλ, καὶ τὸν νόμον ἐκδιδάεπροφήτευσεν add similem καὶ τὸ αἴτιον νοήσας om. V. 31 ένα. πρῶτον

ε'. Ζαμβρί δούλος αὐτοῦ ἀποκτείνας αὐτὸν, μή. Α 5. νας ζ'. ς'. Αμβρὶ ἔτη ιβ'. ζ'. 'Αχααβ ὁ υἱὸς αὐτοῦ· ἐφ' οὗ Η ίας ὁ προφή της έκλεισε τὸν οὐρανὸν, καὶ τοὺς ἱερεῖς τοῦ Βάλλ ἀνεῖλεν ', ἔτη κβ'. τ'. Οχοζίας υἱό, αὐτοῦ ἔτη β'. θ' Ιωρά6 18 ἀδελφὸς αὐτοῦ, ὃν ἀνεῖλεν Ἰηοῦ 18 κατὰ τὸ ῥῆμα Κυρίου· ἐφ' οὗ Ελισσαις ἐπροφήτευ σεν, ἔτη ιβ'. ι'. Ιηοῦ ὁ χρισθεὶς ὑπὸ τοῦ μαθητοῦ Ελισσαιὲ ἐπ' ολοθρεύσει τοῦ οἴκου 'Αχαάβ 1 κατὰ τὴν προφητείαν Ηλίου, ἔτη κη. ια΄. Ἰωαχάς, ὃν Αξανὰ βασιλεὺς Συρίας ἐπόρθη σεν, ἔτη ιζ'. :3'. Ἰωᾶς, ἐφ' οὗ Ελισσαῖος ὁ προφήτης νίκην κατὰ ᾿Ασσυρίων προεμήνυσε καὶ ἐθαυματούργει, ἔτη ις'. ιγ'. Ἱεροβοάμ, ἐφ᾽ οὗ Ἰωνᾶς ὁ προφήτης, ἔτη μα'. ιδ. Ζαχαρίας, ἐφ' οὗ ἐπληρώθη ἡ προφητεία Ελισ σαις· ὑπέσχετο γὰρ ὁ Θεὸς δι' αὐτοῦ τῷ Ἰηοῦ, ἀνθ' ὧν εἰργάσατο εἰς τὸν οἶκον Αχαιό φόνων, μέχρι δ γενεᾶς τοὺς ἐξ αὐτοῦ κρατήσειν τῆς βασιλείας τοῦ Ἰσραὴλ, μῆνας ς' 18. ις'. Σερούμ 18 ἀποκτείνας Ζαχαρίαν, ἔτη ις'. ις'. Φακείας υἱὸς αὐτοῦ, ἔτη ε' 10. ιζ'. Φακεὲ υἱὸς 'Ρωμελίου, ἐφ' οὗ Ησαΐας, καὶ C Ναούμ οἱ προφῆται, ἔτη θ'. την 31. Ωσηὲ υἱὸς Ἠλία, ἀποκτείνας τὸν Φακεέ. Ἐπὶ αὐτοῦ Σαλμανασὰρ ὁ τῶν ᾿Ασσυρίων βα- σιλεὺς ᾐχμαλώτευσε πᾶσαν τὴν Σαμάρειαν καὶ τὸν αὐτῆς βασιλέα καὶ πᾶσαν τὴν γῆν Ἰσραήλ ες, δίχα τῆς Ἱερουσαλήμ, καὶ τῶν ὁμοφύλων Ἰούδα καὶ Βενιαμίν 1. πάντας τοῦ Ἰσραὴλ κατήγαγεν αἰχμ- αλώτους εἰς γῆν Ασσυρίων, βασιλεύοντος 15 τοῦ Ἰούδα ἐν Ἱερουσαλήμ Εζεκίου· τοὺς δὲ λεγομέ τους Χουθσαίους ἀναγαγὼν ὁ ᾿Ασσύριος ἐκ τῆς γῆς ἀνεκάθισεν ἐν τῇ γῇ Ἰσραήλ, ἔν τε τῇ. Σαμαρείᾳ ", καὶ ἐν ταῖς λοιπαῖς πόλεσι ταῖς παρ' αὐτοῦ ἐρημω θείσαις· ἀνθ' ὧν παρέλαβε, καὶ μετῴκισεν εἰς τὴν γῆν αὐτοῦ Ἰσραηλιτῶν· ἐκεῖνοι δὲ τὴν γῆν Ἰσραὴλ D οἰκίσαντες " τοῖς ἰδίοις ελάτρευσαν θεοίς. Οργισθείς δὲ ὁ Θεὸς λέοντας έπεμψε κατεσθίειν τ8 αὐτούς· τοῦτο δὲ μαθὼν ὁ μετοικίσας 3 αὐτοὺς βασιλεὺς 20 καὶ τὸ αἴτιον νοήσας ἀπέστειλεν αὐτοῖς ἕνα 8 τῶν παρ' αὐτοῖς αἰχμαλώτων ἱερέων τοῦ Ἰσραήλ, την λατρείαν 3 τοῦ Θεοῦ Ἰσραήλ, καὶ τὸν νόμον ἐκδιδά- επροφήτευσεν add similem καὶ τὸ αἴτιον νοήσας om. V. 31 ένα. πρῶτον Zambri servus ejus, qui occidit eum, mensi- bus 7. 6. Ambri annis 12. 7. Achaab filius ejus : sub quo Elias propheta cœlum occlusit, et Baalis sacerdotes interfecit, annis 22. 8. Ochozias filius ejus annis 2. 9. Joram frater ejus, quem, juxta verbum Domini, Jehu occidit : sub quo Elissæns prophetæ munere functus est, annis 12. 10. Jehu uncius a discipulo Elissaul, secundum Eliæ vaticinium ad domum Achab delendam mis- sus, annis 28. 11. Joachaz, cujus regnum Azana Syriæ rex de- populatus est, annis 17. 12. Joas, sub quo Elissæus propheta victoriam adversus Assyrios prænuntiavit et miracula edidit, annis 16. 13. Jeroboam, sub quo Jonas propheta, an- mis 41. 14. Zacharias, sub quo impleta est Elissæi pro- phetia : promiserat enim Dens per hunc Jehu, ob cædes in domin Achaab perpetratas, posteros ejus ad quartam generationen Israelis regno potitures, mensibus 6. 15. Serum, qui Zachariam occidit, annis 16. 16. Phaceia filius ejus annis 5. 17. Placee filius Romelie : sub quo Isaias, et Naum prophetæ, aumis 9. 18. Osee filius Eliæ, qui Placee occidit. Hujus tempore Salmanasar Assyriorum rex cepit totam Samariam, et regem ipsius, et totam Israelis ditionem, Jerusalem et tribubus Juda et Benjamin exceptis : cunctos denique Israelis incolas in As- syriorum terram captivos abegit, cun esset rex Hierosolymnis Ezecias. Cutheos autem, ut vocantur, ex Assyriorum solo victor princeps in terramı Isr.el, in Samariam, et in reliquas urbes vastalas introduxit; Israelitarum videlicet loco, quos patria terra eduxit, et in eorum terras deportavit. Illi vero terram Israel incoleutes, propriis pibilo secius diis serviebant. Et ideo Deus iratus immisit m eos leo- nes, a quibus devorabantur; quo comperio, causa- que perspecta rex, qui illos transtulerat, ex sacer- dotibus Israelis apud eos captivis delegavit unum, qui Dei Israel cultum et legem exponeret. Qui solam his, quae a Moyse sunt tradita, perceptis, relealo idolorum cultu, Deum una pariter venerandum Jen. 18 'Hou Jen. ita et alibi aberraverat vetus quidam scriba.

col. 1031–1032page 512 of 529

PG 100:1031σκοντα· τὰ παρὰ τοῦ Μωϋσέως οὖν μόνα παραλαβόντες, ἐλάτρευον καὶ τῷ Θεῷ, τῶν εἰδώλων οὐκ ἀπο στάντες· ἀπὸ τούτων εἰσὶν οἱ νῦν 88 Σαμαρείται, τὴν Πεντάτευχον μόνην τοῦ Μωϋσέως δεχόμενοι, καὶ μὴ συγχρώμενοι τοῖς Ἰουδαίοις. γ. Ο Καὶ ἔσοι " ἀρχιερεῖς ἐγένοντο ἐν τῷ ᾿Ισραήλ. α'. 'Ααρών ἕβδομος ὢν 88 ἀπὸ ᾽Αβραὰμ δύο υἱοὺς κατέλιπεν 36, Ελεάζαρον καὶ Ἰθάμαρ. β'. Ἐλεάζαρ, ἐφ᾽ οὗ ἀπεβίω Μωϋσῆς, καὶ ἡ κληροδοσία τῆς γῆς διὰ Ἰησοῦ, καὶ ἡ σκηνὴ τοῦ μαρτ τυρίου ἐπάγη ἐν τῇ ἐρήμῳ. γ. Φινεές υἱὸς Ἐλεάζαρ μετὰ πάντων πρεσβυτέρων τὸν λαὸν κρίνας. Αβιοῦ. Βεχ!. "Οζει 37. δ. Πλὶ ἐκ τοῦ Ἰθάμαρ. ε'. Αχιτώφ, ἐφ' οὗ Σαμουήλ. 5. ᾿Αβιάθαρ, ὁ μετὰ τοῦ Δαυΐδ. ζ'. Σαδὼν ἐκ τοῦ οἴκου Ἐλεάζαρ. η'. ᾿Αχιμᾶς 10, Αζαρία, Σαμαρείας. θ'. 'Αζαρίας, ὁ διὰ ζῆλον Θεοῦ ἀναιρεθείς. ι'. Αζαρίας, ὁ τὸν ὑξίαν τῆς εἰς τὰ ἅγια εἰσόδου κωλύσας. ια'. Οὐρίας, ὁ παρὰ τῷ Ἡσαΐᾳ πιστός. ιβ'. Σομνᾶς 30 ὁ πονηρὸς καὶ ἄσωτος ἐπὶ Ἐζεκίου βασιλέως. ιγ'. Ελιακείμ. Σελούμ 40. ιδ'. Χελκίας, ὁ ἐπὶ Ἰωσίου βασιλέως κ. ιε΄. Σαρεᾶς, ὁ ἐπὶ τῆς αἰχμαλωσίας Βαβυλώνος, ὃν ἀνεῖλε Ναβουχοδονόσωρ 4. ις'. Ἰωσεδέκ, ὃν Ἰεζεκιήλ Σαδοὐκ ὀνομάζει· ο τος ἦν ἐν Βαβυλῶνι ἐν τῇ αἰχμαλωσίᾳ. ιζ'. Ἰησοῦς ὁ υἱὸς 48 αὐτοῦ, ὁ ἐπανελθὼν, καὶ τὸν ναὸν οἰκοδομήσας μετὰ Ζοροβάβελ 4. ιη΄. Ἰωακείμ 4 Ελιασούμ 4. ιθ'. Ἰωδάς, ἐφ᾽ οὗ Νεεμίας ᾠκοδόμησε 4 τὴν 18 ρουσαλήμ· καὶ τὰ τείχη περιεποιήσατο 48. κα'. Ἰαδδῶ, ὁ ἐπὶ 50 ᾿Αλεξάνδρου τοῦ Μακεδόνων βασιλέως. κβ'. Ονίας 8. Σίμων ὁ θεοφιλής. 8 νῦν οι καὶ ὅσοι. ὅσοι 28 ὢν 8 κατέλειπεν Κ. * "Οζε: Βεχιόζει Οζῆ 'Αδιού. Βεχί. Όζει ᾿Αχιμὰς Σαμαρία Σαμαρίας Σομνάς " Σελούμ Μωσελούμ * βασιλέως. βασιλεὺς ᾿Αζαρίας 'Αζαρίας σε ὁ Ναβουχοδονόσορ ὁ υἱός. υἱὸς με του Ζοροβάβελ Τ Ελασουσ 'Ελιασουν Β. σε Ανωχοδόμησε 68 περιεποιήσατο ο Ιωνάς 60 ὁ ἐπί. ἐπὶ οι Μακεδόνος Γ.

σκοντα· τὰ παρὰ τοῦ Μωϋσέως οὖν μόνα παραλα βόντες, ἐλάτρευον καὶ τῷ Θεῷ, τῶν εἰδώλων οὐκ ἀπο στάντες· ἀπὸ τούτων εἰσὶν οἱ νῦν 88 Σαμαρείται, τὴν Πεντάτευχον μόνην τοῦ Μωϋσέως δεχόμενοι, καὶ μὴ συγχρώμενοι τοῖς Ἰουδαίοις. γ. Ο Καὶ ἔσοι " ἀρχιερεῖς ἐγένοντο ἐν τῷ ᾿Ισραήλ. α'. 'Ααρών ἕβδομος ὢν 88 ἀπὸ ᾽Αβραὰμ δύο υἱοὺς κατέλιπεν 36, Ελεάζαρον καὶ Ἰθάμαρ. β'. Ἐλεάζαρ, ἐφ᾽ οὗ ἀπεβίω Μωϋσῆς, καὶ ἡ κλη ροδοσία τῆς γῆς διὰ Ἰησοῦ, καὶ ἡ σκηνὴ τοῦ μαρτ τυρίου ἐπάγη ἐν τῇ ἐρήμῳ. γ. Φινεές υἱὸς Ἐλεάζαρ μετὰ πάντων πρεσβυτέ ρων τὸν λαὸν κρίνας. Αβιοῦ. Βεχ!. "Οζει 37. δ. Πλὶ ἐκ τοῦ Ἰθάμαρ. ε'. Αχιτώφ, ἐφ' οὗ Σαμουήλ. 5. ᾿Αβιάθαρ, ὁ μετὰ τοῦ Δαυΐδ. ζ'. Σαδὼν ἐκ τοῦ οἴκου Ἐλεάζαρ. η'. ᾿Αχιμᾶς 10, Αζαρία, Σαμαρείας. θ'. 'Αζαρίας, ὁ διὰ ζῆλον Θεοῦ ἀναιρεθείς. ι'. Αζαρίας, ὁ τὸν ὑξίαν τῆς εἰς τὰ ἅγια εἰσόδου κωλύσας. ια'. Οὐρίας, ὁ παρὰ τῷ Ἡσαΐᾳ πιστός. ιβ'. Σομνᾶς 30 ὁ πονηρὸς καὶ ἄσωτος ἐπὶ Ἐζεκίου βασιλέως. ιγ'. Ελιακείμ. Σελούμ 40. ιδ'. Χελκίας, ὁ ἐπὶ Ἰωσίου βασιλέως κ. ιε΄. Σαρεᾶς, ὁ ἐπὶ τῆς αἰχμαλωσίας Βαβυλώνος, ὃν ἀνεῖλε Ναβουχοδονόσωρ 4. ις'. Ἰωσεδέκ, ὃν Ἰεζεκιήλ Σαδοὐκ ὀνομάζει· ο τος ἦν ἐν Βαβυλῶνι ἐν τῇ αἰχμαλωσίᾳ. ιζ'. Ἰησοῦς ὁ υἱὸς 48 αὐτοῦ, ὁ ἐπανελθὼν, καὶ τὸν ναὸν οἰκοδομήσας μετὰ Ζοροβάβελ 4. ιη΄. Ἰωακείμ 4 Ελιασούμ 4. ιθ'. Ἰωδάς, ἐφ᾽ οὗ Νεεμίας ᾠκοδόμησε 4 τὴν 18 ρουσαλήμ· καὶ τὰ τείχη περιεποιήσατο 48. κα'. Ἰαδδῶ, ὁ ἐπὶ 50 ᾿Αλεξάνδρου τοῦ Μακεδόνων βασιλέως. κβ'. Ονίας 8. Σίμων ὁ θεοφιλής. 8 νῦν οι καὶ ὅσοι. ὅσοι 28 ὢν 8 κατέλειπεν Κ. * "Οζε: Βεχιόζει Οζῆ 'Αδιού. Βεχί. Όζει ᾿Αχιμὰς Σαμαρία Σαμαρίας Σομνάς " Σελούμ Μωσελούμ * βασιλέως. βασιλεὺς ᾿Αζαρίας 'Αζαρίας σε ὁ Ναβουχο δονόσορ ὁ υἱός. υἱὸς με του Ζοροβάβελ Τ Ελασουσ 'Ελιασουν Β. σε Ανωχοδόμησε 68 περιεποιήσατο 6ο Ιωνάς 60 ὁ ἐπί. ἐπὶ οι Μακεδόνος Γ. susceperunt. Horum posteri sunt recentes Samna rite, qui Peutatcucuum solam admittunt, et cum Judæis in consuetudinem non-veniunt. Qui fuerunt in Israel summi pontifices. 1. Aaron ab Abraham septimus filios duos reli quit, Eleazar et Ithamar. 2. Eleazar, sub quo decessit Moses, et distributio terræ per sortes facta est a Jesu, et tabernacutum testimonii fixum est deserto. 3. Phinees Eleazari filius una cum reliquis se nioribus in populum jus dixit. Abiu. Bechi. Ozei. 4. Heli ex stirpe Ithamar. 5. Achitoph, sub quo Samuel. 6. Abiathiar comes Davidis. 7. Sadloc e domo Eleazar ortus. 8. Achimaz, Azaria, Samariæ. 9. Azarias, qui propter Dei zelum interſe ctus est. 10. Azarias, qui Oziam ab ingressu in sancta prohibuit. 11. Urius, cui apud Isaiam fides slal. 12. Scbna, nequam et libidinosus sub Ezechia rige. 13. Eliacim. Selum. 14. Chelcias sub Josia rege. 15. Sareas, Babylonica captivitatis tempore, quem Nabuchodonosor interfecit. 16. Josedec, quem Ezeciel Saduc nominat. Hic in captivitate Babylone detentus est. 17. Jesus filius ejus redux, qui templum uns cam Zorobabel ædificavit. 18. Joacim. Eliasum. 19. Jodae, cujus ælate Neemnias Jerusalem repa ravit, et muros refecit. 20. Jonan. 21. Jaddo tempore Alexandri regis. 22. Ouias. Simon pius. x'. 'Iwväv ". om. G. Mitr. Numeri singulis sacerdotibus in codice Jen. præfixi apud reliquos desunt. on. Jen. habet. Matro sive J n. Vulg. hi tres pontifices non numerantur in cod. nostro. 89 R. Jer. Vulg. R. R. Jen. R. Jen. G. Jeni. quod emendationem redolet. Etenim pontifex maximus post Chelciam omisshs, a seriore manu additus videtur; quod additamentum non recte intellectum ad regem quendam Azariam alii male retulerunt. Jen. Eamdem lectionem seul articulo omisso offert G. $3· Jen. Joacim et Eliasub in codice nostro sub uno numero comprehensi. * Jen. Jen. om. Jen. R. Jen. Jen. ** Onias el Simon ad eumidem numerum relati sunt in codice Jen.

col. 1033–1034page 513 of 529

PG 100:1033κγ'. 'Ελεάζαρ, ἐφ' οὗ ἡρμηνεύθησαν αἱ θεῖαι Γρα- Α φαὶ ἐπὶ Πτολεμαίου. κδ'. Μανασσῆς 8. Ονίας. κα'. Σίμων ὁ υἱὸς σὲ αὐτοῦ· οὗ μνημονεύει Ἰησοῦς υἱὸς Σιρὰχ ἐν τῇ Σοφίᾳ αὐτοῦ. κς'. Οἱ Σίμωνος υἱοὶ τρεῖς· Ονίας, Ιάσων καὶ Μενέλαος. Οὗτοι δ' σε ἀλλήλοις ἀντιτασσόμενοι, ὑπ' ἀλλήλων διολώλασιν· ἐφ᾽ ὧν καὶ ᾿Αντίοχος τὰ κακὰ διεπράξατο, ἀνελὼν τὸν Μενέλαον. κζ'. Αλκιμος ἀλλογενής κατεστάθη ὑπὸ ᾿Αντιόχου ἀντὶ Μενελάου. κτ'. Ἰούδας ὁ Μακκαβαίος, καὶ Ιωνάθης, καὶ Σ μων οἱ ἀδελφοὶ αὐτοῦ. κθ'. Ιωάννης υἱὸς Σίμωνος τοῦ Μακκαβαίου. κ. Αριστόβουλος υἱὸς αὐτοῦ, ὃς καὶ διάδημα βα σιλικόν τι περιέθετο μετὰ ᾿Αλεξάνδραν τὴν μητέρα αὐτοῦ. λα'. Ἰωάννης, ὁ καὶ Ἰανναῖος. Καὶ Υρκανός. Τοῦτον ὁ ἀδελφὸς αὐτοῦ ἐξέωσεν. Πομπήϊος δὲ ὁ επ Ρωμαίων στρατηγός προσφυγόντα αὐτῷ τὸν Ὑρκανὰν ἀποκαθίστησιν· ἐφ' οὗ Ἰουδαῖοι γεγόνασιν ὑποτελεῖς Ῥωμαίων. Αριστόβουλος μὲν οὖν δέσμιος ἀπεπέμφθη εἰς Ρώμην ὑπὸ Πομπηΐου. Υρκανός δὲ ἡχμαλωτεύθη ὑπὸ Πάρθων. Αντίγονός τε Αριστοβούλου καὶ αὐ τὸς ἀνῃρέθη. λβ'. Ανάνηλος κ αλλογενής, ὁ κατασταθεὶς ὑπὸ Ηρώδου. λγ'. ᾿Αριστόβουλος υἱός Υρκανοῦ, ἐν ἀνεῖλεν Ηρώδης, γαμβρὸς 'Ανανήλου. λδ'. 'Ανάνηλος πάλιν τὸ το δεύτερον κατασταθείς ὑπὸ Ηρώδου. λε'. Σίμων Βοηθοῦ, πενθερὸς Ηρώδου. λς'. Ματθίας Θεοφίλου. λζ'. Ἰωαζάρ πενθεριεύς ο Ηρώδου· ἐφ' οὗ ὁ Χριστὸς ἐγεννήθη. λη'. "Ελεάζαρ. Ἰησοῦς σε, λθ'. Ωσηέ. Ἰωάζαρ. μ'. Ανανος, ἐφ᾽ οὗ ὁ Χριστός φανερωθεὶς ήρξατο τοῦ κηρύγματος καὶ τῶν σημείων. Τὸν δὲ Ανανον Γράτος ὁ Ρωμαῖος παύτας κατέστησεν ἄλλον Ισράηλον. μα'. Ἐλεάζαρ υἱὸς 'Ανάνου. μβ'. Σίμων Καϊάφας, καὶ Ἰωσήφ, γαμβρος του Ανάνου σε Ἐπὶ ἐνιαυτὸν δὲ ἕνα μόνον υἱ ι, ἀρχιερεῖς ἐγένοντο ἀντιταττόμενοι Jen. διάδημα βασιλικόν τις περιέθετο διάδημα. Ανάνησος. σε τὸ ὁ G. ὑπὸ Ἡρώδου κατασθεὶς δε. το πενθεριδός

κγ'. 'Ελεάζαρ, ἐφ' οὗ ἡρμηνεύθησαν αἱ θεῖαι Γρα- Α φαὶ ἐπὶ Πτολεμαίου. κδ'. Μανασσῆς 8. Ονίας. κα'. Σίμων ὁ υἱὸς σὲ αὐτοῦ· οὗ μνημονεύει Ἰησοῦς υἱὸς Σιρὰχ ἐν τῇ Σοφίᾳ αὐτοῦ. κς'. Οἱ Σίμωνος υἱοὶ τρεῖς· Ονίας, Ιάσων καὶ Μενέλαος. Οὗτοι δ' σε ἀλλήλοις ἀντιτασσόμενοι, ὑπ' ἀλλήλων διολώλασιν· ἐφ᾽ ὧν καὶ ᾿Αντίοχος τὰ κακὰ διεπρά ξατο, ἀνελὼν τὸν Μενέλαον. κζ'. Αλκιμος ἀλλογενής κατεστάθη ὑπὸ ᾿Αντιόχου ἀντὶ Μενελάου. κτ'. Ἰούδας ὁ Μακκαβαίος, καὶ Ιωνάθης, καὶ Σ μων οἱ ἀδελφοὶ αὐτοῦ. κθ'. Ιωάννης υἱὸς Σίμωνος τοῦ Μακκαβαίου. κ. Αριστόβουλος υἱὸς αὐτοῦ, ὃς καὶ διάδημα βα σιλικόν τι περιέθετο μετὰ ᾿Αλεξάνδραν τὴν μητέρα αὐτοῦ. λα'. Ἰωάννης, ὁ καὶ Ἰανναῖος. Καὶ Υρκανός. Τοῦτον ὁ ἀδελφὸς αὐτοῦ ἐξέωσεν. Πομπήϊος δὲ ὁ επ Ρωμαίων στρατηγός προσφυγόντα αὐτῷ τὸν Ὑρκα- νὰν ἀποκαθίστησιν· ἐφ' οὗ Ἰουδαῖοι γεγόνασιν ὑπο- τελεῖς Ῥωμαίων. Αριστόβουλος μὲν οὖν δέσμιος ἀπεπέμφθη εἰς Ρώμην ὑπὸ Πομπηΐου. Υρκανός δὲ ἡχμαλωτεύθη ὑπὸ Πάρθων. Αντίγονός τε Αριστοβούλου καὶ αὐ τὸς ἀνῃρέθη. λβ'. Ανάνηλος 8κ αλλογενής, ὁ κατασταθεὶς ὑπὸ Ηρώδου. λγ'. ᾿Αριστόβουλος υἱός Υρκανοῦ, ἐν ἀνεῖλεν Ηρώδης, γαμβρὸς 'Ανανήλου. λδ'. 'Ανάνηλος πάλιν τὸ το δεύτερον κατασταθείς ὑπὸ Ηρώδου. λε'. Σίμων Βοηθοῦ, πενθερὸς Ηρώδου. λς'. Ματθίας Θεοφίλου. λζ'. Ἰωαζάρ πενθεριεύς ο Ηρώδου· ἐφ' οὗ ὁ Χριστὸς ἐγεννήθη. λη'. "Ελεάζαρ. Ἰησοῦς σε, λθ'. Ωσηέ. Ἰωάζαρ. μ'. Ανανος, ἐφ᾽ οὗ ὁ Χριστός φανερωθεὶς ήρξατο τοῦ κηρύγματος καὶ τῶν σημείων. Τὸν δὲ Ανανον Γράτος ὁ Ρωμαῖος παύτας κατ- έστησεν ἄλλον Ισράηλον. μα'. Ἐλεάζαρ υἱὸς 'Ανάνου. μβ'. Σίμων Καϊάφας, καὶ Ἰωσήφ, γαμβρος του Ανάνου σε Ἐπὶ ἐνιαυτὸν δὲ ἕνα μόνον υἱ ι, ἀρχιερεῖς ἐγένοντο ἀντιταττόμενοι Jen. διάδημα βασιλικόν τις περιέθετο διάδημα. Ανάνησος. σε τὸ ὁ G. ὑπὸ Ἡρώδου κατασθεὶς δε. το πενθεριδός 23. Eleazar, sub quo translata sunt Sacre Scripturæ Ptolemæi temporé, 21. Manasses. Omias. 25. Simon ejus filius: cujas meminit Jesus filius Sirach in Sapientia sua. 26. Simonis filii tres : Onias, Jason et Menc- laus. Isti ad invicem oppositi, ab invicem quoque per- ierunt : quorum etiam tempore, occiso Menelao, Autiochus nefanda patravit. 27. Alcimus alienigena in Menelai locum ab An- tiocho suffectus est. 28. Judas Maccabæus, et Jonathas, et Simson ejus fratres. 29. Joannes Glius Sinwnis Maccabeei. 30. Aristobulus ejus filius, cui et iusigno regium impositum est post matrem Alexandram. 31. Joannes, qui et Jannæus. Et Hyrcanus. Hunc frater expulit. Pompeius autem Romano- rum dux confugientem ad se Hyrcanum restituit : inde Judæi Romanis vectigales redditi sunt. Aristobulus quidem vinctus Romam missus est a Pompeio. Hyrcanus autem a Parthis captivus abductus est. Antigonus vero Aristobuli filius et ipse interfectus est. 32. Ananelus, alienigena, ab Herode pontifex constitutus. 53. Aristobulus, Hyrcani filius, quem occidit Herodes, Ananeli gener. 34. Ananelus herum ab Herodle constitutus. 35. Simon Boethi filius, Herodis socer. 56. Matthias Theophili filius. 57. Joazar, ftius sacrus Herodis, sub quo Chri- sius natus est. 38. Eleazar. Jesus. Joazar. 40. Ananus, sub quo Christus manifestatus, præ dicationis et signorum dedit initium. Hunc Ananum Gratus præses Romanus pontifi- catu removit, constituto in ejus locuin Ismaelo. 41. Eleazar filius Anani. 42. Simon. Caiaphas, qui et Joseph, Anani gener. In annum unicum a Romanis præsidibus gentis ss Tolas prorsus eranuerint. In margine argumentum his indicatur Integra verba leguntur in cod. Matr. verbis : Jen. Jesus, Joazar et mox infra Ismael, pagina proxima, non numerantur in codice nostro. Numerorum auctor horum pontificum nomina nominibus præcedentibus junxisse videtur. * Caiaphas numero caret, quasi pontificis nomen fuerit Simon Cataplus. PATROL GR. C.

col. 1035–1036page 514 of 529

PG 100:1035παρὰ τῶν ὑπὸ Ῥωμαίοις κρατούντων τοῦ ἔθνους, ὡς παρ' αὐτοῖς γενομένης τῆς ἀρχιερωσύνης. Ο τοίνυν Καϊάφας ἀρχιερεὺς τοῦ ἐνιαυτοῦ γέγο νεν, ἐν ᾧ τὸ πάθος τοῦ Χριστοῦ· τοῦτον δὲ μεθιστά Βιτέλλιος στρατηλάτης 'Ρωμαίων. μγ'. Ιωνάθης 'Ανάνου.. μδ'. Θεόφιλος ὁ οι ἀδελφὸς αὐτοῦ. με'. Σίμων. μϛ΄. Ἰωνάθαν υἱὸς 'Ανάνου τὸ δεύτερον. μζ'. Ιωνάθης Αϊλιονέων, ὁ καὶ Ιώσηππος. μη. ᾿Ανανίας, ὃν δέσμιον Κοδράτος εἰς Ρώμην ἔπεμψεν. μθ'. Ισράηλος. ν. Ιώσηππος ὑπὸ Νέρωνος κατασταθείς. να'. ᾿Ανανίας ὁ ἀνελών Ἰάκωβον τὸν ἀδελφὸν τοῦ Κυρίου· ᾧ Παῦλος εἶπε· Τύπτειν σε μέλλει ὁ Θεός, τοῖχε κεκονιαμένε· τοῦτον δὲ ὁ δεύτερος ᾿Αγρίππας μετέστησεν· ἐν δὲ τῇ πολιορκία τῆς Ἱερουσαλήμ ἀνῃρέθη ὑπὸ τῶν ὁμοεθνῶν. νβ'. Ἰησοῦς ὁ τοῦ Δαμναίου. νγ΄. Ἰησοῦς ὁ τοῦ Γαμαλιήλ. νδ'. Ματθίας, ἐφ' οὗ ὁ ὑπὸ Ῥωμαίων πόλεμος ἤρχθη. νε'. Φινεές, ὁ πολιορκουμένης τῆς πόλεως Ἱερουσαλὴμ ὑπὸ Ῥωμαίων προβληθεὶς παρών· ἐφ' οὗ Τίτος ἐλὼν τὴν πόλιν, καὶ τὸν ναὸν ἐνέπρησεν. Ὁμοῦ νε'. Καὶ ὅσοι γεγόνασι πατριάρχαι ἐν οι Ἱερουσαλὴμ ἀπὸ Χριστοῦ. α΄. Ἰάκωβος ὁ ἀδελφὸς τοῦ Κυρίου ἔτη και β'. Συμεὼν ὁ Κλεώπας ἀδελφὸς σ' αὐτοῦ, καὶ μάρ τυς, ἔτη κγ'. γ. Ἰοῦστος ἔτη δ΄. δ'. Ζαχαρίας ἔτη δ'. ε'. Τωβίας ἔτη δ'. 5. Βενιαμὶν ἔτη β'. ζ'. Ιωάννης ἔτη β'. η'. Ματθαῖος ἔτη β'. θ'. Φίλιππος ἔτος α΄. ι. Σενεκᾶς 88 ια΄. Ἰοῦστος ἔτη δ. ἔτη δ'. ιβ'. Λευΐς «ἔτη δ'. ιγ'. Ἐφραὶμ ἔτη β'. ιδ. Ἰωσὴφ ἔτη β'.; ιε. Ιούδας Στη β'. ις'. Μάρκος ἔτη η'. ιζ. Κασσιανός το Έτη η'. της. Πούπλιος ἔτη ξ'. σε ἐν τῇ. σε Σενεκές σε ἀδελφός. ἀνεψιός σε μεθίσταται • ¿ σε καὶ ὅσοι. ὅσοι εἰς Χριστοῦ. καὶ τῶν ἀποστόλων. ο Δενής το Κασιανός

παρὰ τῶν ὑπὸ Ῥωμαίοις κρατούντων τοῦ ἔθνους, ὡς παρ' αὐτοῖς γενομένης τῆς ἀρχιερωσύνης. Ο τοίνυν Καϊάφας ἀρχιερεὺς τοῦ ἐνιαυτοῦ γέγο νεν, ἐν ᾧ τὸ πάθος τοῦ Χριστοῦ· τοῦτον δὲ μεθιστά Βιτέλλιος στρατηλάτης 'Ρωμαίων. μγ'. Ιωνάθης 'Ανάνου.. μδ'. Θεόφιλος ὁ οι ἀδελφὸς αὐτοῦ. με'. Σίμων. μϛ΄. Ἰωνάθαν υἱὸς 'Ανάνου τὸ δεύτερον. μζ'. Ιωνάθης Αϊλιονέων, ὁ καὶ Ιώσηππος. μη. ᾿Ανανίας, ὃν δέσμιον Κοδράτος εἰς Ρώμην ἔπεμψεν. μθ'. Ισράηλος. ν. Ιώσηππος ὑπὸ Νέρωνος κατασταθείς. να'. ᾿Ανανίας ὁ ἀνελών Ἰάκωβον τὸν ἀδελφὸν τοῦ Κυρίου· ᾧ Παῦλος εἶπε· Τύπτειν σε μέλλει ὁ Θεός, τοῖχε κεκονιαμένε· τοῦτον δὲ ὁ δεύτερος ᾿Αγρίππας μετέστησεν· ἐν δὲ τῇ πολιορκία τῆς Ἱερουσαλήμ ἀνῃρέθη ὑπὸ τῶν ὁμοεθνῶν. νβ'. Ἰησοῦς ὁ τοῦ Δαμναίου. νγ΄. Ἰησοῦς ὁ τοῦ Γαμαλιήλ. νδ'. Ματθίας, ἐφ' οὗ ὁ ὑπὸ Ῥωμαίων πόλεμος ἤρχθη. νε'. Φινεές, ὁ πολιορκουμένης τῆς πόλεως Ἱερου σαλὴμ ὑπὸ Ῥωμαίων προβληθεὶς παρών· ἐφ' οὗ Τίτος ἐλὼν τὴν πόλιν, καὶ τὸν ναὸν ἐνέπρησεν. Ὁμοῦ νε'. Καὶ ὅσοι γεγόνασι πατριάρχαι ἐν οι Ιερουσα λὴμ ἀπὸ Χριστοῦ. α΄. Ἰάκωβος ὁ ἀδελφὸς τοῦ Κυρίου ἔτη και β'. Συμεὼν ὁ Κλεώπας ἀδελφὸς σ' αὐτοῦ, καὶ μάρ τυς, ἔτη κγ'. γ. Ἰοῦστος ἔτη δ΄. δ'. Ζαχαρίας ἔτη δ'. ε'. Τωβίας ἔτη δ'. 5. Βενιαμὶν ἔτη β'. ζ'. Ιωάννης ἔτη β'. η'. Ματθαῖος ἔτη β'. θ'. Φίλιππος ἔτος α΄. ι. Σενεκᾶς 88 ια΄. Ἰοῦστος ἔτη δ. ἔτη δ'. ιβ'. Λευΐς «ἔτη δ'. ιγ'. Ἐφραὶμ ἔτη β'. ιδ. Ἰωσὴφ ἔτη β'.; ιε. Ιούδας Στη β'. ις'. Μάρκος ἔτη η'. ιζ. Κασσιανός το Έτη η'. της. Πούπλιος ἔτη ξ'. σε ἐν τῇ. σε Σενεκές σε ἀδελφός. ἀνεψιός σε μεθίσταται • ¿ σε καὶ ὅσοι. ὅσοι εἰς Χριστοῦ. καὶ τῶν ἀποστόλων. 6ο Δενής το Κασιανός pontifces iustituebantur: ac si ab eorum imperio pontificalis conferretur dignitas. Illius igitur anni pontifex erat Caiaphas, in quem Christi passio incidit. Hunc sane removet Vitellius magister militum Romanorum. 43. Jonathas Anani filius. 44. Theophilus ejus frater. 45. Simon. 46. Jonathas flius Anani secundo. 47. Jonathas Aelioneus, qui et Josephus. 48. Ananias, quem vinctum Romani Quadratus misit. 49. Ismaelus. 50. Josephus a Nerone constitutus. 51. Ananias, qui Jacobum fratrem Domiuit inter fecit: cui Paulus dixit: Percutiet te Deus, paries dealbate. Hunc Agrippa nominis secundus princi patu removit. In Hierosolymorum autem obsidione a contribulibus occiditur. 52. Jesus Damnæi filius. 53. Jesus Gamalielis filius. 64. Matthias, sub quo Romanum bellum initium sumpsit. 55. Phinees, qui, Jerusalem a Romanis obsessa, promotus est. Sub eo Titus, urbe capta, etian lem plum combussit. Summa omnium 55. Universi patriarcha fierosolymitani a Christi tem- 8 poribus. 1. Jacobus frater Domini aunis 26. 2. Symeon Cleopas frater ejus et martyr ane mis 23. 3. Justus annis 6. 4. Zacharias annis 4. 5. Tobias annis 4. 6. Benjamin annis 2. 7. Joannes annis 2. 8. Matthæus annis 2. 9. Philippus anno 1. 10. Seneea annis 4. 11. Justus annis 4. 12. Levi annis 4. 15. Ephraim annis 2. 14. Joseph annis 2. 15. Judas aunis 2. 16. Marcus annis 8. 17. Cassianus annis 8. 18. Publius annis 5. hanc lectionem suppeditant Jen. et Jen. G. om. V. Matr. Malr.; lectio V offert addit Matr. Jell. R. R.

col. 1037–1038page 515 of 529

PG 100:1037ιθ'. Μάξιμος ἔτη δ'. κ'. Ἰουλιανὸς ἔτη β'. κα'. Γαϊανὸς ἔτη γ. κβ'. Σύμμαχος ἔτη β΄. κγ'. Γάϊος ἔτη γ'. κδ'. Ἰουλιανὸς ἔτη δ'. κε'. Ηλίας ἔτη β'. κς'. Καπίτων ἔτη δ'. κι'. Μάξιμος ἔτη Β. κη'. 'Αντωνίνος ἔτη ε'. κθ'. Οὐάλης ἔτη γ'. 2. Δουλιχιανὸς ἔτη β'. λα'. Νάρκισσος 7 έτη δ'. λβ'. Δῖος ἔτη η Αγ'. Γερμανίων ' ἔτη δ'. λδ'. Γορδίας ἔτη ε'. λε'. Νάρκισσος ὁ δεύτερος μάρτυς ἔτη ε. λς'. 'Αλέξανδρος μάρτυς ἔτη ιε'. λζ'. Μαζαβάνης 18 έτη και. λη'. Ὑμεναῖος 1 Στη κγ'. λθ'. Ζαβρᾶς * ἔτη ι'. μ΄. Ερμων ἔτη θ'. το Μέχρι τούτων οἱ ἐκ τῶν Ἑλλήνων βασιλεῖς καὶ οι παρ' αὐτῶν διωγμοί. Καὶ ὅσοι " ἐπίσκοποι μετὰ τὸ Χριστιανῆσαι τοὺς βασιλεῖς. μα'. Μακάριος ὁ ἐν τῇ συνόδῳ ἔτη και 18. μβ'. Μάξιμος ἔτη Γ'. μγ'. Κύριλλος ὁ ἐξωσθεὶς τὸ ὑπὸ τῶν Ἀρειανῶν· ἀντ᾽ αὐτοῦ δὲ γεγόνασι τρεῖς· Αρσένιος, Ηράκλειος C καὶ Ἱλάριος· καὶ πάλιν ἀνακληθεὶς ἐπὶ Γρατιανοῦ ἐν τῇ δευτέρα συνόδῳ εὑρέθη ἐν Κωνσταντινουπόλει εἰσὶν 60 ἔτη ξβ'. μδ'. Ιωάννης ἔτη ις'. μς'. Ιουβενάλιος, ὁ ἐν ταῖς δυσί συνόδοις Εφέσου καὶ Χαλκηδόνος 65, ἔτη λη'. μζ'. Θεοδόσιος ὁ ἐκβληθεὶς ὑπὸ Μαρκιανοῦ, καὶ πάλιν Ιουβενάλιος 03. μη'. ᾿Αναστάσιος ἔτη ιη'. μθ'. Μαρτύριος έτη η'. ν. Σαλούστιος, ἀφ᾽ οὗ ἀπέσχισεν ὁ Ρώμης ἐπίσ σκοπος διὰ τὸ ἐνωτικὸν Ζήνωνος, ἔτη η'. να'. Ηλίας, ὁ ἐκβληθεὶς ὑπὸ Ἀναστασίου βασιλέως, έτη κγ'. νβ'. Ἰωάννης ἔτη ια'. νγ'. Πέτρος ἐπὶ Ἰουστινιανοῦ βασιλέως ἔτη ε'. νδ'. Μακάριος ὁ ἐκβληθεὶς ἔτη β'. νε΄. Εὐστόχιος ἔτος α΄. νς'. Μακάριος πάλιν ἔτη δ'. νζ. Ἰωάννης ἔτη κβ'. * Ημεναῖος Jen. δὲ καὶ ἐν

με'. Πραύλιος ἔτη και Βι Universi episcopi, postquam imperatores effecti sunt Christiani. 44. Joannes annis 16. 45. Praulius annis 20. ιθ'. Μάξιμος ἔτη δ'. κ'. Ἰουλιανὸς ἔτη β'. κα'. Γαϊανὸς ἔτη γ. κβ'. Σύμμαχος ἔτη β΄. κγ'. Γάϊος ἔτη γ'. κδ'. Ἰουλιανὸς ἔτη δ'. κε'. Ηλίας ἔτη β'. κς'. Καπίτων ἔτη δ'. κι'. Μάξιμος ἔτη Β. κη'. 'Αντωνίνος ἔτη ε'. κθ'. Οὐάλης ἔτη γ'. 2. Δουλιχιανὸς ἔτη β'. λα'. Νάρκισσος 7 έτη δ'. λβ'. Δῖος ἔτη η Αγ'. Γερμανίων ' ἔτη δ'. λδ'. Γορδίας ἔτη ε'. λε'. Νάρκισσος ὁ δεύτερος μάρτυς ἔτη ε. λς'. 'Αλέξανδρος μάρτυς ἔτη ιε'. λζ'. Μαζαβάνης 18 έτη και. λη'. Ὑμεναῖος 1 Στη κγ'. λθ'. Ζαβρᾶς * ἔτη ι'. μ΄. Ερμων ἔτη θ'. το Μέχρι τούτων οἱ ἐκ τῶν Ἑλλήνων βασιλεῖς καὶ οι παρ' αὐτῶν διωγμοί. Καὶ ὅσοι " ἐπίσκοποι μετὰ τὸ Χριστιανῆσαι τοὺς βασιλεῖς. μα'. Μακάριος ὁ ἐν τῇ συνόδῳ ἔτη και 18. μβ'. Μάξιμος ἔτη Γ'. μγ'. Κύριλλος ὁ ἐξωσθεὶς τὸ ὑπὸ τῶν Ἀρειανῶν· ἀντ᾽ αὐτοῦ δὲ γεγόνασι τρεῖς· Αρσένιος, Ηράκλειος C καὶ Ἱλάριος· καὶ πάλιν ἀνακληθεὶς ἐπὶ Γρατιανοῦ ἐν τῇ δευτέρα συνόδῳ εὑρέθη ἐν Κωνσταντινουπόλει εἰσὶν 60 ἔτη ξβ'. μδ'. Ιωάννης ἔτη ις'. μς'. Ιουβενάλιος, ὁ ἐν ταῖς δυσί συνόδοις Εφέσου καὶ Χαλκηδόνος 65, ἔτη λη'. μζ'. Θεοδόσιος ὁ ἐκβληθεὶς ὑπὸ Μαρκιανοῦ, καὶ πάλιν Ιουβενάλιος 03. μη'. ᾿Αναστάσιος ἔτη ιη'. μθ'. Μαρτύριος έτη η'. ν. Σαλούστιος, ἀφ᾽ οὗ ἀπέσχισεν ὁ Ρώμης ἐπίσ σκοπος διὰ τὸ ἐνωτικὸν Ζήνωνος, ἔτη η'. να'. Ηλίας, ὁ ἐκβληθεὶς ὑπὸ Ἀναστασίου βασι- λέως, έτη κγ'. νβ'. Ἰωάννης ἔτη ια'. νγ'. Πέτρος ἐπὶ Ἰουστινιανοῦ βασιλέως ἔτη ε'. νδ'. Μακάριος ὁ ἐκβληθεὶς ἔτη β'. νε΄. Εὐστόχιος ἔτος α΄. νς'. Μακάριος πάλιν ἔτη δ'. νζ. Ἰωάννης ἔτη κβ'. * Ημεναῖος Jen. δὲ καὶ ἐν A 19. Maximus annis 4. 20. Julianus annis 2. 21. Gajanus annis 5. 22. Symmachus annis 2. 23. Caius annis 3. 24. Julianus annis 4. 25. Elias annis 2. 26. Capito annis 4. 27. Maximus annis 4. 28. Antoninus annis 5. 29. Valens annis 3. 30. Dulichianus annis 2. 31. Narcissus annis 4. 32. Dius annis 8. 33. Germanio annis 4. 34. Gordius annis 5. 35. Narcissus secundus marlyr anuis 10. 36. Alexander martyr annis 15. 37. Mazabanes annis 21. 38. Hymenæus annis 23. 33. Zabdas annis 10. 40. Hermo annis 9. Hactenus imperatores gentiles et ab eis motio persecutiones. 41. Macarius qui Nicænæ synodo adfuit annis 20. 42. Maximus annis 6. 43. Cyrillus ab Arianis ejeetus : eujus loco suf- fecti tres : Arsenius, Heraclius et litarius : rur- sumque sub Gratiano restitutus secunds synodlo CP. adfuit; ejus anni numerantur 68. 46. Juvenalius, qui duabus synodis Ephesium et Chalcedonensi interfuit, anuis 38. 47. Theodosius, a Marciano sede pulsus : ct Juvenalius restitutus. 48. Anastasius annis 18. 49. Martyrius annis 8. 50. Salustius, a quo separatus est episcopus Romanus propter edictum Concordiæ a Zenone edi- tum, annis 8. 51. Elias ab Anastasio imperatore cjectu ; annis 23. 52. Joannes annis 11. 53. Petrus sub Justimiano imperatore annis 20. 54. Macarius ejectus annis 2. 55. Eustochius anno 1. 56. Macarius restitutus annis 1. 57. Joannes annis 22.

col. 1039–1040page 516 of 529

PG 100:1039νη'. 'Αμῶς ἔτη ηʹ. νι. Ἰσάκιος ἔτη η'. ξ'. Ζαχαρίας πρὸ τῆς αἰχμαλώσεως έτη κβ'. ξα'. Μόδεστος ἔτος ξβ'. Σωφρόνιος. Οἱ ἐν 'Ρώμῃ ἐπισκοπεύσαντες τε ἀπὸ Χριστοῦ καὶ τῶν ἀποστόλων. α'. Πέτρος ὁ 86 ἀπόστολος ἔτη β'. β'. Λίνος ἔτη β'. γ΄. Ανέγκλητος ἔτη β'. δ'. Κλήμης ἔτη θ'. ε'. Εὐάρεστος ἔτη θ'. ς'. 'Αλέξανδρος ἔτη ιβ'. ζ. Ξύστος ἔτη θ'. η'. Τελεσφόρος ε' μάρτυς ἔτη ι'. θ'. Υγίνος 68 ἔτη δ'. ι. Πίος ἔτη ιε'. ια΄. 'Ανίκητος ἔτη ια'. 13. Σωτήριχος ἔτη θ'. ιγ. Ελευθέριος έτη ιε'. ιδ. Βίκτωρ, ὁ ἐν τῇ συνόδῳ Παλαιστίνης περὶ τῆς τοῦ Πάσχα ἡμέρας συναχθείσης, ἔτη ιβ'. ιε'. Ζεφυρίνος ἔτη ιθ'. ις'. Κάλλιστος έτη η'. ιη. Ουρβανός ἔτη ζ. της. Ποντιανὸς ἔτη γ'. 10. Αντέρως 8 μήνα α'. κ'. Φασιανός 50 μάρτυς ἐπὶ Δεκίου ἔτη κ'. κα'. Κορνήλιος, ὁ καθελών Ναυατον τὸν οι τῆς μετανοίας ἀναιρέτην ", ἔτη γ'. κβ'. Λουκιανὸς ἔτη β'. κγ'. Στέφανος ἔτη θ'. κδ'. Ξύστος ἔτη β'. κεʹ. Διονύσιος ἔτη η'. κς'. Φήλιξ ως ὁ ὁμολογητής ἐπὶ Βαλεριανοῦ ἔτη ε'. κα. Ευτυχιανὸς μῆνας η'. κη'. Γάϊος ἔτη ιε'. κθ'. Μαρκελλίνος ο ἔτη β'. Μέχρι τούτων οἱ τῶν οι Ἑλλήνων βασιλεῖς, καὶ διώκται. Και όσοι μετὰ τὸ Χριστιανῆσαι τοὺς βασιλεῖς ἐπεσκόπευσαν 'Ρώμης 5. λ'. Εὐσέβιος ἔτος α' ν. λα΄. Μιλτιάδης ἔτη δ'. λβ'. Σίλβεστρος, ἐφ' οὗ ἡ ἐν Νικαία σύνοδος ", ἔτι κη'. 00 Υγι * Στη 88 ἐπισκοπήσαντες 6 ' Τελέσφορος Π. ενός Υγιεινος Γίννος Κ. "Άντρος 30 Φλαυιανός Φλαβιανός ν. Ως τὸν Ναυάτον τὸν καθαιρέτην τι φίλιξ: ἐπι. ὑπὸ Ψ. Βαλλεριανοῦ οι Μαρκελλιανός ν οἱ τῶν * Όσοι μετὰ τὸ Χριστιανίσαι τοὺς βασιλεῖς ἐπισκόπησαν ἐν Ῥώμῃ Χριστιανίσαι τους ἐπεσκόπησαν δει. νη ἔτη δ'. Β' εγένετο σύνοδος σύνοδος α'.

νη'. 'Αμῶς ἔτη ηʹ. νι. Ἰσάκιος ἔτη η'. ξ'. Ζαχαρίας πρὸ τῆς αἰχμαλώσεως έτη κβ'. ξα'. Μόδεστος ἔτος ξβ'. Σωφρόνιος. Οἱ ἐν 'Ρώμῃ ἐπισκοπεύσαντες τε ἀπὸ Χριστοῦ καὶ τῶν ἀποστόλων. α'. Πέτρος ὁ 86 ἀπόστολος ἔτη β'. β'. Λίνος ἔτη β'. γ΄. Ανέγκλητος ἔτη β'. δ'. Κλήμης ἔτη θ'. ε'. Εὐάρεστος ἔτη θ'. ς'. 'Αλέξανδρος ἔτη ιβ'. ζ. Ξύστος ἔτη θ'. η'. Τελεσφόρος ε' μάρτυς ἔτη ι'. θ'. Υγίνος 68 ἔτη δ'. ι. Πίος ἔτη ιε'. ια΄. 'Ανίκητος ἔτη ια'. 13. Σωτήριχος ἔτη θ'. ιγ. Ελευθέριος έτη ιε'. ιδ. Βίκτωρ, ὁ ἐν τῇ συνόδῳ Παλαιστίνης περὶ τῆς τοῦ Πάσχα ἡμέρας συναχθείσης, ἔτη ιβ'. ιε'. Ζεφυρίνος ἔτη ιθ'. ις'. Κάλλιστος έτη η'. ιη. Ουρβανός ἔτη ζ. της. Ποντιανὸς ἔτη γ'. 10. Αντέρως 8 μήνα α'. κ'. Φασιανός 50 μάρτυς ἐπὶ Δεκίου ἔτη κ'. κα'. Κορνήλιος, ὁ καθελών Ναυατον τὸν οι τῆς μετανοίας ἀναιρέτην ", ἔτη γ'. κβ'. Λουκιανὸς ἔτη β'. κγ'. Στέφανος ἔτη θ'. κδ'. Ξύστος ἔτη β'. κεʹ. Διονύσιος ἔτη η'. κς'. Φήλιξ ως ὁ ὁμολογητής ἐπὶ Βαλεριανοῦ ἔτη ε'. κα. Ευτυχιανὸς μῆνας η'. κη'. Γάϊος ἔτη ιε'. κθ'. Μαρκελλίνος ο ἔτη β'. Μέχρι τούτων οἱ τῶν οι Ἑλλήνων βασιλεῖς, καὶ διώκται. Και όσοι μετὰ τὸ Χριστιανῆσαι τοὺς βασιλεῖς ἐπεσκόπευσαν 'Ρώμης 5. λ'. Εὐσέβιος ἔτος α' ν. λα΄. Μιλτιάδης ἔτη δ'. λβ'. Σίλβεστρος, ἐφ' οὗ ἡ ἐν Νικαία σύνοδος ", ἔτι κη'. 00 Υγι * Στη 88 ἐπισκοπήσαντες 6 ' Τελέσφορος Π. ενός Υγιεινος Γίννος Κ. "Άντρος 30 Φλαυιανός Φλαβιανός ν. Ως τὸν Ναυάτον τὸν καθαιρέτην τι φίλιξ: ἐπι. ὑπὸ Ψ. Βαλλεριανοῦ οι Μαρκελλιανός ν οἱ τῶν * Όσοι μετὰ τὸ Χριστιανίσαι τοὺς βασιλεῖς ἐπισκόπησαν ἐν Ῥώμῃ Χριστιανίσαι τους ἐπεσκόπησαν δει. νη ἔτη δ'. Β' εγένετο σύνοδος σύνοδος α'. 58. Amos annis 8. 59. Isacius annis 8. 60. Zacharias ante captivitatem annis 23. 61. Modestus anno 1. 62. Sophronius. a". Romani episcopi a Christi et apostolorum temporibus. 1. Petrus apostolus annis 2. 2. Linus annis 2. 3. Anacletus annis 2. 4. Clemens annis 9. 5. Evarestus annis 9. 6. Alexander annis 12. 7. Xystus annis 9. 8. Telespliorus martyr annis 40. 9. Hyginus annis 4. 10. Pius annis 15. 11. Anicelus annis 11. 12. Soterichus annis 9. 13. Eleutherius annis 15. 14. Victor, qui synodo Palestinensi de Paschalis die habitæ interfuit, annis 12. 15. Zephyrinus annis 19. 16. Callistus aunis 8. 47. Urbanus annis 7. 18. Pontianus annis 3. 19. Anterus mense 1. 20. Fabianus martyr sub Decio annis 13. 21. Cornelius, qui Novatum pœnitentiæ destru ctorem deposuit, annis 3. 22. Lucianus annis 2. 23. Stephanus annis 9. 24. Xystus annis 2. 25. Dionysius annis 8, 26. Felix confessor sub Valeriano annis 5. 27. Eutyclianus niensibus 8. 28. Caius annis 15. 29. Marcellinus annis 2. Hucusque imperatores gentiles, et persecu tores. Episcopi Roma, postquam imperatores facti sunt Christiani. 30. Eusebius anno 1. 31. Miltiades annis 4. 32. Sylvester, sub quo Nicana synodus, an nis 28. ss lesunt Addunt. col. Jen. et Matr. Matr. om. V Dind. G. R. Jen. Jen. G. Jen. Jen. R. Jen. in cod. Matr. om. G. Hair. Jen. om. V. V. Lectionem nostram tuentur Jeu. ei Matr. post e cod. R. add. Dind. jen. quod in margine repetitur.

col. 1041–1042page 517 of 529

PG 100:1041λγ. Μάρκος έτη ιβ. δ. Ἰούλιος ἔτη ιε'. λεʹ. Λιβέριος, ὁ ἐξορισθεὶς ὑπὸ Κωνσταντίου 'Αρειανοῦ, ἔτη Γ'. λς'. Φήλιξ οι ἔτος α'. λζ'. Σιρίκιος ἔτη ιε'. λη'. ᾿Αναστάσιος ἔτη γ. λθ'. Ιννοκέντιος ' ἔτη ιε'. μ'. Ζώσιμος ἔτη η'. μα'. Βονιφάτιος 1 έτη δ'. μβ'. Κελεστίνος, ἐφ᾽ οὗ ἡ ἐν Ἐφέσῳ σύνοδος, ἔτη και μγ'. Ξύστος • ἔτη η'. μδ. Λέων, ἐφ' οὗ ἡ ἐν Χαλκηδόνι • σύνοδος, ἔτη κα'. με'. Ἰλαρίων ἔτη ς'. μς'. Σιμπλίκιος, ὁ κατὰ μαρτυρίου τοῦ * Νεστοριανοῦ ἐπιστείλας πρὸς Ἀντιοχεῖς, ἔτη ιδ'. μζ'. Φήλιξ ', ὁ ἀποσχίσας διὰ τὸ ἐνωτικὸν Ζήνωνος, ἔτη η'. μη'. Γελάσιος ἔτη ε'. μί. ᾿Αναστάσιος ἔτη β'. ν. Σύμμαχος, καὶ ἅμα αὐτῷ Λαυρέντιος ', ἔτη ιδ'. να'. Ορμίσδας, ὁ ἐπὶ Ἰουστινιανοῦ ἐντάξας * τὴν ἐν Χαλκηδόνι σύνοδον τοῖς διπτύχοις, ἔτη ι'. να'. Ἰωάννης ἔτη γ'. νγ'. Φήλιξ ', ὁ ἀγαπητός Ἰουστινιανοῦ τοῦ 18 βασιλέως, ἔτη δ'. νδ'. Βονιφάτιος ἔτη β'. νε'. Ιωάννης ἔτη γ'. νς'. ᾿Αγαπητὸς ἔτος α΄. νζ'. Σιλβήριος 11 έτη ιη'. νη'. Βιγίλιος ἔτη ε΄. · νθ'. Πελάγιος ἔτη η'. ξ'. Ιωάννης ἔτη ε'. ξα'. Βενέδικτος 19 έτη ς'. §3. Πελάγιος ἄλλος ἔτη ι'. ξγ'. 18 Γρηγόριος ἔτη ιβ'. Εδ. Σαβινιανός 14 ἔτη Γ'. ξε΄. Βονιφάτιος ἔτη δ'. ξς'. Βονιφάτιος ἄλλος ἔτη θ'. Σιλβίριος Jen. Η Βενεδίκτος Σαβινιανός. Σαβίνος Ν.

λγ. Μάρκος έτη ιβ. δ. Ἰούλιος ἔτη ιε'. λεʹ. Λιβέριος, ὁ ἐξορισθεὶς ὑπὸ Κωνσταντίου 'Αρειανοῦ, ἔτη Γ'. λς'. Φήλιξ οι ἔτος α'. λζ'. Σιρίκιος ἔτη ιε'. λη'. ᾿Αναστάσιος ἔτη γ. λθ'. Ιννοκέντιος ' ἔτη ιε'. μ'. Ζώσιμος ἔτη η'. μα'. Βονιφάτιος 1 έτη δ'. μβ'. Κελεστίνος, ἐφ᾽ οὗ ἡ ἐν Ἐφέσῳ σύνοδος, ἔτη και μγ'. Ξύστος • ἔτη η'. μδ. Λέων, ἐφ' οὗ ἡ ἐν Χαλκηδόνι • σύνοδος, ἔτη κα'. με'. Ἰλαρίων ἔτη ς'. μς'. Σιμπλίκιος, ὁ κατὰ μαρτυρίου τοῦ * Νεστο ριανοῦ ἐπιστείλας πρὸς Ἀντιοχεῖς, ἔτη ιδ'. μζ'. Φήλιξ ', ὁ ἀποσχίσας διὰ τὸ ἐνωτικὸν Ζήνω νος, ἔτη η'. μη'. Γελάσιος ἔτη ε'. μί. ᾿Αναστάσιος ἔτη β'. ν. Σύμμαχος, καὶ ἅμα αὐτῷ Λαυρέντιος ', ἔτη ιδ'. να'. Ορμίσδας, ὁ ἐπὶ Ἰουστινιανοῦ ἐντάξας * τὴν ἐν Χαλκηδόνι σύνοδον τοῖς διπτύχοις, ἔτη ι'. να'. Ἰωάννης ἔτη γ'. νγ'. Φήλιξ ', ὁ ἀγαπητός Ἰουστινιανοῦ τοῦ 18 βα- σιλέως, ἔτη δ'. νδ'. Βονιφάτιος ἔτη β'. νε'. Ιωάννης ἔτη γ'. νς'. ᾿Αγαπητὸς ἔτος α΄. νζ'. Σιλβήριος 11 έτη ιη'. νη'. Βιγίλιος ἔτη ε΄. · νθ'. Πελάγιος ἔτη η'. ξ'. Ιωάννης ἔτη ε'. ξα'. Βενέδικτος 19 έτη ς'. §3. Πελάγιος ἄλλος ἔτη ι'. ξγ'. 18 Γρηγόριος ἔτη ιβ'. Εδ. Σαβινιανός 14 ἔτη Γ'. ξε΄. Βονιφάτιος ἔτη δ'. ξς'. Βονιφάτιος ἄλλος ἔτη θ'. Σιλβίριος Jen. Η Βενεδίκτος Σαβινιανός. Σαβίνος Ν. 18 35. Marcus annis 19. 34. Julius annis 15. 35. Liberius, & Constantio imperatore Ariano In exsilium pulsus, annis 6. 56. Felix anno 1. 37. Siricius annis 15. 38. Anastasius annis 3. 39. Innocentius annis 15. 40. Zosimus annis 8. 41. Bonifacius annis 4. 42. Celestinus, sub quo Ephesina synodus, annis 21. 43. Xystus annis 8. 41. Leo, sub quo 45. Hilario anuis 6. Chalcedonensis synodus, 46. Simplicius, qui adversus martyrium Nesto- rianum epistolam ad Antiochenses dedit, annis 14. 47. Felix, qui propter Zenonis concordiæ edictum seipsum separavit, annis 9. 48. Gelasius annis 5. 49. Anastasius annis 2. 50. Symmachus, et una cum eo Laurentius, aunis 14. 51. Hormisdas, qui Justiniani temporibus Chal cedonensis synodi PP. in diptycha retulit, annis 10. 52. Joannes annis 3. 53. Felix, Justiniani imperatori dilectus, an- nis 4. 54. Bonifacius annis 11. 55. Joannes annis 3. 56. Agapelus anno 1. 57. Sylverius annis 18. 58. Vigilius annis 5. 59. Pelagius annis 8. 60. Joannes annis 5. 61. Benedictus annis 6. 62. Pelagius alius annis 10. 63. Gregorius annis 12. 61. Sabinianus annis 6. 65. Bonifacius annis 4. 66. Bonifacius alius annis 9.

col. 1043–1044page 518 of 529

PG 100:1043Α γον 18 κηρύξας, εὐκτήριον οἶκον πέραν ἐν Αργυρο πόλε: δειμάμενος, χειροτονεῖ ἐπίσκοπον τῆς αὐτῆς πόλεως Στάχυν, οὗ μέμνηται ὁ Παῦλος ἐν ἐν τῇ πρὸς Ῥωμαίους Επιστολή. β'. Στάχυς ὁ αὐτὸς ἔτη ις'. γ'. Ονήσιμος ἔτη 18. δ. Πολύκαρπος ἔτη την 31. · ε'. Πλούταρχος 18 έτη ις'. ς'. Σεδεκίων ἔτη θ' 18. ζ'. Διογενής έτη ιε'. τ'. Ελευθέριος ἔτη Γ. θ'. Φήλιξ * ἔτη ε'. ι'. Πολύκαρπος ἔτη ιζ'. ια'. 'Αθηνόδωρος ἔτη δ. Οὗτος ἕτερον οἶκον κτίσας ἐν τοποθεσία τη " λε γομένη Ελέα, ἐκεῖ τὰς συνάξεις ἐποιεῖτο, ιβ'. Ευζώνος ἔτη ις': ιγ'. 46. Λαυρέντιος ἔτη ια', μῆνας ς'. ιδ'. 'Αλύπιος 17 έτη ιγ'. ιε'. Περτίναξ ὑπατικὸς τῆς ἐν Ῥώμῃ συγκλή του ἔτη ιθ'. Οὗτος 30 ἑτέραν ἐκκλησίαν ἀνίστησιν ἐν τῷ 1 τα ραθαλασσίῳ τῷ ἐπιλεγομένῳ Συκαῖς, Εἰρήνην τὸν οἶκον επονομάσας του. ις'. Ολυμπιανὸς ἔτη ια'. ιζ. Μάρκος ἔτη ιγ'. τη'. Κυριακὸς ἔτη ις'. ιθ'. Καστῖνος ἔτη ζ. Οὗτος ἐν Βυζαντίῳ ἐν τῷ 30 ἐπιλεγομένῳ Πετρίῳ εὐκτήριον τῆς ἁγίας Εὐφημίας ήγειρε, τότε μαρτυ ρητάσης. κ'. Τίτος ἔτη λε', μήνας δ'. κα'. Δομέτιος ὁ ἀδελφὸς Πρόβου τοῦ βασιλέως ἔτη και 21 μήνας ς'. κβ'. Πρόβος υἱὸς τοῦ αὐτοῦ Δομετίου ἔτη ιβ'. Οὗτοι πάντες ἐπεσκόπευσαν 38 πρὸ τῆς τοῦ μετ γάλου Κωνσταντίνου ἀναδείξεως ἐν τῷ Βυζαντίῳ· αὐτοῦ δὲ 80 παραγεναμένου ἐν Βυζαντίῳ διὰ τὸν πρὸς Λικίνιον πόλεμον εὗρεν ἐπίσκοπον Μητροφάνην. κγ'. Μητροφάνης υἱὸς τοῦ προγεγραμμένου Δομετ τίου, ἀδελφὸς δὲ Πρόβου, καὶ ἀδελφόπαις Πρόβου του βασιλέως, ἔτη ι'. κδ'. 'Αλέξανδρος έζησεν ἔτη της· καὶ ἐπεσκόπευ Ο σεν ἔτη κγ'. κε'. Παῦλος ὁ εἰ ὁμολογητὴς ἔτη γ', ἐνβληθεὶς ὑπὸ Κωνσταντίου. κς'. Εὐσέβιος 3, ᾿Αρειανὸς ἀντεισήχθη, ὁ πρότε τον Βηρύτου ", ἔπειτα Νικομηδείας, ἔτη ιβ'. κα. Μακεδόνιος πρεσβύτερος τῆς Ἐκκλησίας ε Κωνσταντινουπόλεως ὁ Πνευματομάχος, ἔτη ιβ. 30. μήνας ς'. 38 οὗτος. ιε'. ς. τῷ sec. om. Jen. που επονομάσας. προσαγορεύσας 50 τῷ. τόπῳ V. αὐτοῦ δὲ παραμένε οι ἔτη κα'. ἔτη κδ' Jen. 88 ἐπεσκόπευσαν. ἐπίσκοποι Jen. 8 μένου ἐν Βυζαντίῳ. παραγενομένου παραγενομένου, οι Πρεσβύτερος ἐκκλησίας της ΚΠ. Υ. 2' ἔτη ιβ'. ν.

oratorium Argyropoli trans portum exstruxit, et ejus urbis episcopum ordinavit Stachym, cujus Paulus Epistola scripta ad Romanos meminit. 2. Stachys idem annis 16. 5. Onesimnas annis 14. 4. Polycarpus annis 18 5. Plutarchus annis 16. 6. Sedlecion annis 9. 7. Diogenes annis 15. S. Eleutherius annis 7. 9. Felix annis 5. 10. Polycarpus annis 17. 11. Athenodorus annis 4. lic exstruxit aliam ecclesiam regione, cui nomen Elea,, ibidemque conventus ecclesiasticos habebat. 12. Euzoius annis 16. 15. Laurentius annis 11, mensibus 6. 14. Alypius annis 13. 15. Pertinax vir consularis ordinis senatorii Rona annis 19. Hic ecclesiam alteram exstruxit in loco mari- timo, cui nomen Sycæ, et eam ædem Irenen nun- eupavit. 16. Olympianus annis 11, 17. Marcus annis 13. 18. Cyriacus annis 16. 19. Castinus annis 7. Hic Byzantii, in loco cui nomen Petrium, S. Euphemie, tunc temporis martyrium passa, oratorium edificavit. 20. Titus annis 35, mensibus 6. 21. Domelius, frater Probi imperatoris, annis 21, mensibus 6. 22. Probus, ejusdem Dometii filius annis 12. Isti omnes fuerunt episcopi Byzantii, antequam Constantinus Magnus imperator declararetur. Is vero, Byzantium belli in Licinium suscepti causa profectus, Metrophanem episcopum invenit. 23. Metrophanes, prenominati Dometii filius, Probi frater, et imper. Probi nepos, annis 10. 24. Alexander annis 98 vixit, et annis 23 episco- ratum gessit. 25. Paulus confessor a Constantio ejectus an nis 3. 26. Eusebius Arianus, qui primum Beryli, et deinde Nicomedis fuerat episcopus, in ejus locum subrogatus, annis 12. 27. Macedonius Ecclesiae Constantinopolitana presbyter, sancti Spiritus hostis, annis 12. Sen. 16 Post hanc lincam in editionibus vaccum spatium trium linearum conspicitur. Alypium addit Jen. Haec verba scribuse errore desunt in cod. Jen. In editione Gouri pro Α γον 18 κηρύξας, εὐκτήριον οἶκον πέραν ἐν Αργυρο πόλε: δειμάμενος, χειροτονεῖ ἐπίσκοπον τῆς αὐτῆς πόλεως Στάχυν, οὗ μέμνηται ὁ Παῦλος ἐν ἐν τῇ πρὸς Ῥωμαίους Επιστολή. β'. Στάχυς ὁ αὐτὸς ἔτη ις'. γ'. Ονήσιμος ἔτη 18. δ. Πολύκαρπος ἔτη την 31. · ε'. Πλούταρχος 18 έτη ις'. ς'. Σεδεκίων ἔτη θ' 18. ζ'. Διογενής έτη ιε'. τ'. Ελευθέριος ἔτη Γ. θ'. Φήλιξ * ἔτη ε'. ι'. Πολύκαρπος ἔτη ιζ'. ια'. 'Αθηνόδωρος ἔτη δ. Οὗτος ἕτερον οἶκον κτίσας ἐν τοποθεσία τη " λε γομένη Ελέα, ἐκεῖ τὰς συνάξεις ἐποιεῖτο, ιβ'. Ευζώνος ἔτη ις': ιγ'. 46. Λαυρέντιος ἔτη ια', μῆνας ς'. ιδ'. 'Αλύπιος 17 έτη ιγ'. ιε'. Περτίναξ ὑπατικὸς τῆς ἐν Ῥώμῃ συγκλή του ἔτη ιθ'. Οὗτος 30 ἑτέραν ἐκκλησίαν ἀνίστησιν ἐν τῷ 1 τα ραθαλασσίῳ τῷ ἐπιλεγομένῳ Συκαῖς, Εἰρήνην τὸν οἶκον επονομάσας του. ις'. Ολυμπιανὸς ἔτη ια'. ιζ. Μάρκος ἔτη ιγ'. τη'. Κυριακὸς ἔτη ις'. ιθ'. Καστῖνος ἔτη ζ. Οὗτος ἐν Βυζαντίῳ ἐν τῷ 30 ἐπιλεγομένῳ Πετρίῳ εὐκτήριον τῆς ἁγίας Εὐφημίας ήγειρε, τότε μαρτυ ρητάσης. κ'. Τίτος ἔτη λε', μήνας δ'. κα'. Δομέτιος ὁ ἀδελφὸς Πρόβου τοῦ βασιλέως ἔτη και 21 μήνας ς'. κβ'. Πρόβος υἱὸς τοῦ αὐτοῦ Δομετίου ἔτη ιβ'. Οὗτοι πάντες ἐπεσκόπευσαν 38 πρὸ τῆς τοῦ μετ γάλου Κωνσταντίνου ἀναδείξεως ἐν τῷ Βυζαντίῳ· αὐτοῦ δὲ 80 παραγεναμένου ἐν Βυζαντίῳ διὰ τὸν πρὸς Λικίνιον πόλεμον εὗρεν ἐπίσκοπον Μητροφάνην. κγ'. Μητροφάνης υἱὸς τοῦ προγεγραμμένου Δομετ τίου, ἀδελφὸς δὲ Πρόβου, καὶ ἀδελφόπαις Πρόβου του βασιλέως, ἔτη ι'. κδ'. 'Αλέξανδρος έζησεν ἔτη της· καὶ ἐπεσκόπευ Ο σεν ἔτη κγ'. κε'. Παῦλος ὁ εἰ ὁμολογητὴς ἔτη γ', ἐνβληθεὶς ὑπὸ Κωνσταντίου. κς'. Εὐσέβιος 3, ᾿Αρειανὸς ἀντεισήχθη, ὁ πρότε τον Βηρύτου ", ἔπειτα Νικομηδείας, ἔτη ιβ'. κα. Μακεδόνιος πρεσβύτερος τῆς Ἐκκλησίας ε Κωνσταντινουπόλεως ὁ Πνευματομάχος, ἔτη ιβ. 30. μήνας ς'. 38 οὗτος. ιε'. ς. τῷ sec. om. Jen. που επονομάσας. προσαγορεύσας 50 τῷ. τόπῳ V. αὐτοῦ δὲ παραμένε οι ἔτη κα'. ἔτη κδ' Jen. 88 ἐπεσκόπευσαν. ἐπίσκοποι Jen. 8 μένου ἐν Βυζαντίῳ. παραγενομένου παραγενομένου, οι Πρεσβύτερος ἐκκλησίας της ΚΠ. Υ. 2' ἔτη ιβ'. ν.

col. 1045–1046page 519 of 529

PG 100:1045κτ. Ευδόξιος 'Αρειανός πρότερον τῆς Γερμανι- 28. κίας 3, ἔπειτα Αντιοχείας, ἔτη ι'. κθ'. Δημόφιλος 'Αρειανὸς, ὁ πρότερον Βεροίας τῆς Θράκης, ἔτη ια', μήνας ε'. λ'. Ευάγριος ὀρθόδοξος χειροτονηθεὶς ὑπὸ Εὐσταθίου τοῦ ᾿Αντιοχείας, παρευθὺ καὶ ἐξωρίσθη ὑπὸ Ουάλεντος. λα΄. Γρηγόριος ὁ Ναζιανζού προέστη τῆς ἐκκλησίας ἔτη ιβ', καὶ ἐπανῆλθε πρὸς τὰ οἰκεῖα. λβ'. Νεκτάριος ἀξιωματικὸς ὑπὸ τῶν ἐν Πατέ ρων ἅμα καὶ βαπτίζεται καὶ χειροτονεῖται, ἔτη ις', μήνα; γ'. λγ. Ιωάννης πρεσβύτερος Αντιοχείας ὁ Χρυσόστομος ἔτη ε', μῆνας ς'. Τούτου ἐξορισθέντος, λδ'. 'Αρσάκιος πρεσβύτερος ἀδελφὸς Νεκταρίου Στη β'. λε'. Αττικός πρεσβύτερος Κωνσταντινουπόλεως σε ἔτη κ'. λς'. Σισίννιος πρεσβύτερος τῆς αὐτῆς Ἐκκλησίας Στη β'. λζ'. Νεστόριος ὁ ως ανθρωπολάτρης τῆς ᾿Αντιοχείας σε πρεσβύτερος ἔτη γ'., μῆνας β'. Τούτου ἐξ ορισθέντος ἐν Οάσει κ λη'. Μαξιμιανός 4 πρεσβύτερος ΚΠ. Στη β', μη νας ε'. λθ'. Πρόκλος ὑπὸ Σισιννίου χειροτονηθεὶς ἐπίσκου πος 1 Κυζίκου καὶ μὴ δεχθεὶς ἐσχόλαζεν· μετὰ δὲ τὸν θάνατον Μαξιμιανοῦ χειροτονεῖται· ἤτοι " μετ τατίθεται κειμένου τοῦ λειψάνου αὐτοῦ, ἔτη ιβ', με νας γ. μ'. Φλαντανὸς πρεσβύτερος ΚΠ. “ἔτος α', μῆ νας ι΄. Τούτου ἐξορισθέντος “ὑπὸ Διοσκόρου ἐν τῇ ληστρική συνόδῳ, το Εφέσου, μα'. 'Ανατόλιος πρεσβύτερος καὶ ᾿Αποκρισάριος ᾿Αλεξανδρείας ἔτη η', μῆνας η'. μβ'. Γεννάδιος πρεσβύτερος ΚΠ. ἔτη ιγ', μῆνας β'. μγ'. 'Ακάκιος πρεσβύτερος και ὀρφανοτρόφος αι ρετικός ἔτη ιζ' δι, μῆνας θ'. μδ'. Φραΐτας σε πρεσβύτερος τῆς ἁγίας Θέκλης Συχῶν μῆνας γ', ἡμέρας ιζ'. με'. Ευφήμιος πρεσβύτερος ΚΠ. καὶ πτωχοτρόφος Νεαπόλεως ἔτη ς', μῆνας γ' σ. Τούτου ἐκβληθέν οι ὑπὸ ᾿Αναστασίου βασιλέως, ΤΟΣ μς'. Μακεδόνιος πρεσβύτερος ΚΠ. καὶ σκευοφύλαξ ἔτη ς'. μζ. Τιμόθεος πρεσβύτερος Κ. καὶ σκευοφύλαξ Στη Γ'. μη'. Ἰωάννης ὁ Καππαδοκίας πρεσβύτερος και σύγκελλο; αὐτοῦ ἔτος α', μῆνας ι'. μθ'. Ἐπιφάνιος πρεσβύτερος ΚΠ. ἐπὶ Ἰουστινιανοῦ. 63 Στη ις', μῆνας γ'. ειας. Γερμανικίας. μπε το Βεροίης οι Κονσταντινουπόλεως. Κ.Π. 42 ¿ 1 Αντιοχέων σε πάσες ὡράσαι Ν. «Μάξιμος 16 ἐπίσκοπος ἦν οι ἤτοι. εἴται. εἰ Κωνσταντινουπόλεως. τὸ ἐξορισθέντος. διωχθέντος Ν. το συνόλου 81 Έτη ιζ'. ζ' Φραντ τας μένα, για μένα; ἐκβληθέντος. διωθέντος του βασιλέως Αναστασίου δε. το Ιουστίνου 1.

κτ. Ευδόξιος 'Αρειανός πρότερον τῆς Γερμανι- 28. κίας 3, ἔπειτα Αντιοχείας, ἔτη ι'. κθ'. Δημόφιλος 'Αρειανὸς, ὁ πρότερον Βεροίας τῆς Θράκης, ἔτη ια', μήνας ε'. λ'. Ευάγριος ὀρθόδοξος χειροτονηθεὶς ὑπὸ Εὐστα θίου τοῦ ᾿Αντιοχείας, παρευθὺ καὶ ἐξωρίσθη ὑπὸ Ουάλεντος. λα΄. Γρηγόριος ὁ Ναζιανζού προέστη τῆς Ἐκκλη σίας ἔτη ιβ', καὶ ἐπανῆλθε πρὸς τὰ οἰκεῖα. λβ'. Νεκτάριος ἀξιωματικὸς ὑπὸ τῶν ἐν Πατέ ρων ἅμα καὶ βαπτίζεται καὶ χειροτονεῖται, ἔτη ις', μήνα; γ'. λγ. Ιωάννης πρεσβύτερος Αντιοχείας ὁ Χρυσό στομος ἔτη ε', μῆνας ς'. Τούτου ἐξορισθέντος, λδ'. 'Αρσάκιος πρεσβύτερος ἀδελφὸς Νεκταρίου Στη β'. λε'. Αττικός πρεσβύτερος Κωνσταντινουπόλεως σε ἔτη κ'. λς'. Σισίννιος πρεσβύτερος τῆς αὐτῆς Ἐκκλησίας Στη β'. λζ'. Νεστόριος ὁ ως ανθρωπολάτρης τῆς ᾿Αντιο χείας σε πρεσβύτερος ἔτη γ'., μῆνας β'. Τούτου ἐξ ορισθέντος ἐν Οάσει κ λη'. Μαξιμιανός 4 πρεσβύτερος ΚΠ. Στη β', μη νας ε'. λθ'. Πρόκλος ὑπὸ Σισιννίου χειροτονηθεὶς ἐπίσκου πος 1 Κυζίκου καὶ μὴ δεχθεὶς ἐσχόλαζεν· μετὰ δὲ τὸν θάνατον Μαξιμιανοῦ χειροτονεῖται· ἤτοι " μετ τατίθεται κειμένου τοῦ λειψάνου αὐτοῦ, ἔτη ιβ', με νας γ. μ'. Φλαντανὸς πρεσβύτερος ΚΠ. “ἔτος α', μῆ νας ι΄. Τούτου ἐξορισθέντος “ὑπὸ Διοσκόρου ἐν τῇ ληστρική συνόδῳ, το Εφέσου, μα'. 'Ανατόλιος πρεσβύτερος καὶ ᾿Αποκρισάριος ᾿Αλεξανδρείας ἔτη η', μῆνας η'. μβ'. Γεννάδιος πρεσβύτερος ΚΠ. ἔτη ιγ', μῆνας β'. μγ'. 'Ακάκιος πρεσβύτερος και ὀρφανοτρόφος αι ρετικός ἔτη ιζ' δι, μῆνας θ'. μδ'. Φραΐτας σε πρεσβύτερος τῆς ἁγίας Θέκλης Συχῶν μῆνας γ', ἡμέρας ιζ'. με'. Ευφήμιος πρεσβύτερος ΚΠ. καὶ πτωχοτρόφος Νεαπόλεως ἔτη ς', μῆνας γ' σ. Τούτου ἐκβληθέν οι ὑπὸ ᾿Αναστασίου βασιλέως, ΤΟΣ μς'. Μακεδόνιος πρεσβύτερος ΚΠ. καὶ σκευοφύ λαξ ἔτη ς'. μζ. Τιμόθεος πρεσβύτερος Κ. καὶ σκευοφύλαξ Στη Γ'. μη'. Ἰωάννης ὁ Καππαδοκίας πρεσβύτερος και σύγκελλο; αὐτοῦ ἔτος α', μῆνας ι'. μθ'. Ἐπιφάνιος πρεσβύτερος ΚΠ. ἐπὶ Ἰουστινια νοῦ. 63 Στη ις', μῆνας γ'. ειας. Γερμανικίας. μπε το Βεροίης οι Κονσταντινουπόλεως. Κ.Π. 42 ¿ 1 Αντιοχέων σε πάσες ὡράσαι Ν. «Μάξιμος 16 ἐπίσκοπος ἦν οι ἤτοι. εἴται. εἰ Κωνσταντινουπόλεως. τὸ ἐξορισθέντος. διωχθέντος Ν. το συνόλου 81 Έτη ιζ'. ζ' Φραντ τας μένα, για μένα; ἐκβληθέντος. διωθέντος του βασιλέως Αναστασίου δε. το Ιουστίνου 1. Eudoxius Ariamus, qui prius Germanicis, deinde Antiochiæ fuerat episcopus, annis 10. 49. Demnophilus Arianus, qui prius Berrhææ in Thracia, annis 11, mensibus 5. 30. Evagrius orthodoxus ab Eustathio Autio cheno ordinatus, statim a Valente in exsilium pulsus. 31. Gregorius Nazianzi praefuit ecclesia annis 12, et ad suos se recepit. 32. Nectarius vir dignitate conspicuus, a 150 PP. baptizatur, et una ordinatur, annis 16, mensi bus 3. 33. Joannes presbyter Antiochiæ Chrysostomus annis 5, mensibus 6. Eo in exsilium deportato, 34. Arsacius presbyter, Nectarii frater, annis 2. 35. Auticus presbyter CP. annis 20. 56. Sisiunius presbyter ejusdem Ecclesia annis 9. 37. Nestorius hominicola Antiochenæ Ecclesiæ presbyter, annis 5, mensibus 2. Eo in Ousim de portato. 38. Maximianus presbyter CP. aunis 2, mensi bus 5. 59. Proclus, a Sisinnio Cyzici episcopus ordina tus et a suis haud admissus, quietem agebat. Post obitum vero Maximiani ordinatur, hoc est transfer tur eo mortuo, annis 12, mensibus 3. 40. Flavianus presbyter CP. anno 1, mensibus 10. Quem cum Dioscorus hi Ephesina prædatoria synodo ejecissel, 41. Anatolius presbyter et responsalis Ecclesiæ Alexandrinæ annis 8, mensibus 8. 42. Gennadius presbyter CP. aunis 13, mensi bus 2. 43. Acacius preslyter et orphanorum curator, hereticus, annis 17, mensibus 9. 44. Phraitas, presbyter S. Thecla Sycarum, mensibus 3, diebus 17. 45. Euphemius presbyter CP. et pauperum cura tor Neapoleos, annis 6, mensibus 3. Eo ab Anasta sio imp. expulso, 46. Macedonius presbyter CP. et vasorum custos, annis 6. 47. Timotheus presbyter CP. et vasorum custos, annis G. 48. Joannes Cappadox presbyter et syncellus ejus, anno 1, mensibus 10. 49. Epiphanius presbyter Cr. sub Justiniano annis 16, mensibus 5. νox in cod. Jen. ex parte deleta est. Uilima vocis pars, adhuc servata, exit in... Jen. Vulg. om. Jen. Jen. Jen. Jen. Jen. et G. G. Jeu. sequente spatio vacuo. 48 KH. in codice Jeneusi ubique plene scripturo reperitur Jen. la run coni. R. Jen. Vulg. Jen. s' Jen. G.

col. 1047–1048page 520 of 529

PG 100:1047ν. "Ανθιμος Τραπεζοῦντος κι ἐπίσκοπος μῆνας γ' 57. Τούτου καθαιρεθέντος ὑπὸ τῆς κατὰ Σευήρου σε συνελθούσης συνόδου, να'. Μηνάς πρεσβύτερος καὶ ξενοδόχος τῶν Σαμψοῦ δὲ ἔτη ις', μῆνας ς'. να'. Ευτύχιος πρεσβύτερος και μοναχὸς τοῦ ἐν Αμασία μοναστηρίου ἔτη ιβ', μῆνας β'. Τούτου ἐκβληθέντος ὑπὸ Ἰουστινιανοῦ τῷ λη' ἔτει κ τῆς αὐ τοῦ βασιλείας, διὰ τὸν ὑπ' αὐτοῦ γεγονότα περί ἀφθάρτου οι δικτον μὴ καταδέξασθαι, νγ'. Ἰωάννης πρεσβύτερος Αντιοχείας ὁ ἀπὸ σχο λαστικῶν ἔτη εξ' σι, μῆνας ζ'. να. Ευτύχιος πάλιν ἐπὶ Ἰουστίνου ἀπεκατέστη 63, καὶ ἐποίησεν ἔτη θ', μῆνας ς'. νε'. Ἰωάννης ὁ νηστευτής σε διάκονος ΚΠ. ἐπὶ Τι Β βερίου Ετη ιγ', μῆνας ε'. να'. Κυριακός πρεσβύτερος τῆς αὐτῆς ἐκκλησίας καὶ οἰκονόμος, ἔτη ια'. να'. Θωμᾶς, διάκονος τῆς αὐτῆς ἐκκλησίας καὶ σακελλάριος, ἔτη γ', μήνας ε'. νη', Σέργιος διάκονος τῆς αὐτῆς ἐκκλησίας ", ἔτη καʹ, μῆνας ζ', καὶ ἡμέρας κα'. να'. Πύρρος σε πρεσβύτερος τῆς αὐτῆς ἐκκλησίας 6', μοναχὸς, καὶ ἄρχων τῶν μοναστηρίων, καὶ ἡγούμενος Χρυσοπόλεως· στάσεως δὲ γεναμένης και αὐτῷ παρητήσατο· ἔτη β', μήνας θ', ἡμέρας θ. ξ' Φ. Παῦλος, πρεσβύτερος τῆς αὐτῆς ἐκκλησίας καὶ οἰκονόμος, ἔτη β', ἡμέρας κς'. ξα'. Πύρρος το πάλιν ἀπεκατέστη μῆνας δ', ἡμέ ρας κγ'. ξβ'. Πέτρος πρεσβύτερος " τῆς αὐτῆς ἐκκλησίας ἔτη β', μῆνας 5'. ξγ. Θωμᾶς διάκονος τῆς αὐτῆς ἐκκλησίας καὶ χαρτοφύλαξ ἔτη " β', μήνας ζ'. ξδ'. Ιωάννης, πρεσβύτερος καὶ σκευοφύλαξ της Μεγάλης Εκκλησίας, ἔτη ε', μῆνας θ. ξε'. Κωνσταντίνος, διάκονος τῆς αὐτῆς ἐκκλησίας, σκευοφύλαξ καὶ οἰκονόμος, ἔτος α', μήνας τ' το, ἡμέρας 5'. ξς'. Θεόδωρος, πρεσβύτερος τῆς αὐτῆς ἐκκλησίας, σύγκελλος καὶ σκευοφύλαξ, ἔτη β' τι, μῆνας γ'. 55. Γεώργιος πρεσβύτερος, σύγκελλος καὶ σκευοφύλαξ, ἔτη γ', μῆνας ι'. Θεόδωρος πάλιν 75 ἀπεκατέστη ἔτος α', μήνας γ'. ξη'. Παῦλος ἀπὸ λαϊκῶν ἀσκηρῆτις τὰ ἔτη ς', μηξθ'. Καλλίνικος πρεσβύτερος καὶ σκευοφύλαξ Βλα χερνῶν ἔτη ιβ'. Ετυφλώθη ὑπὸ " Ιουστινιανοῦ τοῦ ῥινοκοπημένου. Σεβήρου Π. ο Σαμψών Jen. οι περὶ ἀφθάρτου om. V. σε ἔτη ιβ'. β'. V. « ἐπὶ Ἰουστίνου διάκονος Κωνσταντινουπό ἐπὶ Ἰουστινιανοῦ ἀποκατέστη male G. et Dind. & λεως ὁ νηστευτής Jen. * Εκκλησίας om. G. μῆνας ζ'. και om. V. σε Πύρος Jen. σ' ἐκκλησίας Ο. Υ. σε γενομένης «Η πρεσβύτερος οι πρεσβύτερος. ξενοδόχος Jen. τῆς αὐτῆς ἐκκλησίας καὶ σκευοφύλαξ έτη G. μῆνας ια'. Jen. 7 ἔτη β'. Ετη δ'. Jen. το πάλιν οω. Τ. ἀποκατεστάθη G. ἀποκατέστη Dial. μήνας :'. μας γ' ν. το ασηκρήτης Jen. " υπό παρὰ ς,

50. Antimus Trapezuntinus episcopus nensi - A lus 3. Eo remoto sancitis synodi adversus Seve- rum congregatæ, 51. Menas presbyter et Sampsonis præfectus hospitio annis 16, mensibus 6. 52. Eutychius presbyter et Amasiensis monasterii monachus, annis 12, mensibus 2. Quo quidem a Justiniano, regui ejus anno 38, quod ejus elictum de incorrupto non admisisset, a sede dejecto, 55. Joannes Antwochiæ presbyter, e scholastico- rum numero, annis 12, mensibus 7. 54. Eutychius iterumn, a Justino restitutus, tenuit se lem annis 4, mensibus 6. 55. Joannes jejunator, diaconus CP. Tiberii tempore, annis 15, mensibus 5. 56. Cyriacus, presbyter ejusdem ecclesi, et economus, ampis 11. 57. Thomas, diaconus ejusdem ecclesiæ et sa- cellarius, annis 3, mensibus 5. 58. Sergius diaconus ejusdem ecclesia, annis 28, mensibus 7, et dicimus 21. 59. Pyrrhus presbyter ejusdem ccclesia, nona- chus et monasteriorum curator, Chrysopoleos abbas: tumultu in eum concitato, abdicavit se dignitate post annos 2, menses 9, dies 9. 60. Paulus presbyter ejusdem ecclesiæ el aco- conus, annis 2, diebus 26. 61. Pyrrhus denuo restitutus, mensibus 4, die- bus 23. 63. Petrus presbyter ejusdem ecclesiæ, annis 2, mensibus 7. 65. Thomas diaconus ejusdem eccles. et charto- phylax, annis 2, mensibus 7. 64. Joannes presbyter et vasorum magnæ eccle- siæ custos, annis 5, mensibus 9. 65. Constantinus diaconus ejusdem ecclesiæ, vasorum custos et ceconomnus, anno 1, mensibus 8, et diebus 7. 66. Theodorus presbyter ejusdem ecrlesia, syn- cellus et vasorum custos, annis 2, mensibus 3, 67. Georgius presbyter, syncellus ei vasorum custos, annis 3, mensibus 10. Theodorus restitutus est anno 1, mensibus 5. 68. Paulus ex laico a secretis, annis 6, mensi- bus 8. 69. Callinicus presbyter et vasorum custos ec- clesiae Blachernarum, annis 19. A Justiniano Rino- imeto excrcatus est, Jen. " In codice Jenensi Paulus et Pyrrhus non numerantur, et novus numerus, qui est ξ'. vel 60, Petro demum præfigitur. Quæ quidem episcopos numerandi ratio, mox apud Theodorum non so- Jum in codice nostro, sed etiam in editionibus typis impressis adhibita, justa videtur. το Πύρος Jen. ἀπε- R. et Jenens. Miscella et Contius. μή- ν. "Ανθιμος Τραπεζοῦντος κι ἐπίσκοπος μῆνας γ' 57. Τούτου καθαιρεθέντος ὑπὸ τῆς κατὰ Σευήρου σε συνελθούσης συνόδου, να'. Μηνάς πρεσβύτερος καὶ ξενοδόχος τῶν Σαμ- ψοῦ δὲ ἔτη ις', μῆνας ς'. να'. Ευτύχιος πρεσβύτερος και μοναχὸς τοῦ ἐν Αμασία μοναστηρίου ἔτη ιβ', μῆνας β'. Τούτου ἐκ- βληθέντος ὑπὸ Ἰουστινιανοῦ τῷ λη' ἔτει κ τῆς αὐ τοῦ βασιλείας, διὰ τὸν ὑπ' αὐτοῦ γεγονότα περί ἀφθάρτου οι δικτον μὴ καταδέξασθαι, νγ'. Ἰωάννης πρεσβύτερος Αντιοχείας ὁ ἀπὸ σχο λαστικῶν ἔτη εξ' σι, μῆνας ζ'. να. Ευτύχιος πάλιν ἐπὶ Ἰουστίνου ἀπεκατέστη 63, καὶ ἐποίησεν ἔτη θ', μῆνας ς'. νε'. Ἰωάννης ὁ νηστευτής σε διάκονος ΚΠ. ἐπὶ Τι Β βερίου Ετη ιγ', μῆνας ε'. να'. Κυριακός πρεσβύτερος τῆς αὐτῆς ἐκκλησίας καὶ οἰκονόμος, ἔτη ια'. να'. Θωμᾶς, διάκονος τῆς αὐτῆς ἐκκλησίας καὶ σακελλάριος, ἔτη γ', μήνας ε'. νη', Σέργιος διάκονος τῆς αὐτῆς ἐκκλησίας ", ἔτη καʹ, μῆνας ζ', καὶ ἡμέρας κα'. να'. Πύρρος σε πρεσβύτερος τῆς αὐτῆς ἐκκλη σίας 6', μοναχὸς, καὶ ἄρχων τῶν μοναστηρίων, καὶ ἡγούμενος Χρυσοπόλεως· στάσεως δὲ γεναμένης και αὐτῷ παρητήσατο· ἔτη β', μήνας θ', ἡμέρας θ. ξ' Φ. Παῦλος, πρεσβύτερος τῆς αὐτῆς ἐκκλησίας καὶ οἰκονόμος, ἔτη β', ἡμέρας κς'. ξα'. Πύρρος το πάλιν ἀπεκατέστη μῆνας δ', ἡμέ ρας κγ'. ξβ'. Πέτρος πρεσβύτερος " τῆς αὐτῆς ἐκκλησίας ἔτη β', μῆνας 5'. ξγ. Θωμᾶς διάκονος τῆς αὐτῆς ἐκκλησίας καὶ χαρτοφύλαξ ἔτη " β', μήνας ζ'. ξδ'. Ιωάννης, πρεσβύτερος καὶ σκευοφύλαξ της Μεγάλης Εκκλησίας, ἔτη ε', μῆνας θ. ξε'. Κωνσταντίνος, διάκονος τῆς αὐτῆς ἐκκλη σίας, σκευοφύλαξ καὶ οἰκονόμος, ἔτος α', μήνας τ' το, ἡμέρας 5'. ξς'. Θεόδωρος, πρεσβύτερος τῆς αὐτῆς ἐκκλη σίας, σύγκελλος καὶ σκευοφύλαξ, ἔτη β' τι, μῆνας γ'. 55. Γεώργιος πρεσβύτερος, σύγκελλος καὶ σκευο- φύλαξ, ἔτη γ', μῆνας ι'. Θεόδωρος πάλιν 75 ἀπεκατέστη ἔτος α', μήνας γ'. ξη'. Παῦλος ἀπὸ λαϊκῶν ἀσκηρῆτις τὰ ἔτη ς', μη- ξθ'. Καλλίνικος πρεσβύτερος καὶ σκευοφύλαξ Βλα χερνῶν ἔτη ιβ'. Ετυφλώθη ὑπὸ " Ιουστινιανοῦ τοῦ ῥινοκοπημένου. Σεβήρου Π. ο Σαμψών Jen. οι περὶ ἀφθάρτου om. V. σε ἔτη ιβ'. β'. V. « ἐπὶ Ἰουστίνου διάκονος Κωνσταντινουπό ἐπὶ Ἰουστινιανοῦ ἀποκατέστη male G. et Dind. & λεως ὁ νηστευτής Jen. * Εκκλησίας om. G. μῆνας ζ'. και om. V. σε Πύρος Jen. σ' ἐκκλησίας Ο. Υ. σε γενομένης «Η πρεσβύτερος οι πρεσβύτερος. ξενοδόχος Jen. τῆς αὐτῆς ἐκκλησίας καὶ σκευοφύλαξ έτη G. μῆνας ια'. Jen. 7 ἔτη β'. Ετη δ'. Jen. το πάλιν οω. Τ. ἀποκατεστάθη G. ἀποκατέστη Dial. μήνας :'. μας γ' ν. το ασηκρήτης Jen. " υπό παρὰ ς,

col. 1049–1050page 521 of 529

PG 100:1049σ. Κῦρος πρεσβύτερος καὶ μοναχὸς ἀπὸ νήσου 18 Α Αμάστριδος ἔτη ς', καὶ ἐξεβλήθη ὑπὸ Φιλίππου. σα'. Ἰωάννης διάκονος καὶ χαρτουλάριος τοῦ οἰκου νομείου 19 ἔτη γ'. οβ. Γερμανὸς ἐπίσκοπος Κυζίκου καὶ ὁμολογητής ἔτη ιεʹ, καὶ ἐξεβλήθη ὑπὸ τοῦ ἀσεβοῦς Λέοντος τοῦ Ισαύρου. Ογ. Αναστάσιος πρεσβύτερος και σύγκελλος 80 οδ'. Κωσταντίνο, μοναχὸς καὶ ἐπίσκοπος του Συλ λαίου κι ἔτη ιβ', καὶ ἀπεκεφαλίσθη. οε. Νικήτας πρεσβύτερος τῶν ἁγίων Αποστόλων, καὶ ἄρχων τῶν μοναστηρίων, ὁ εὐνοῦχος, ἔτη ιδ', μῆνας δ' 88. ος. Παῦλος ὁ Κύπριος διάκονος 88 ἔτη ε', με νας η' 8. ος. Ταράσιος ἀσηκρήτις 88 ἔτη και, ἡμέρας β'. στ'. Νικηφόρος ἀσηκρήτις μοναχός γεγονώς ἔτη θ'. Καὶ ἐξεβλήθη ὑπὸ τοῦ ἀσεβοῦς Λέοντας τοῦ οθ'. Θεόδοτος ὁ Κασσητηρας δ' ἔτη ις'. π. Αντώνιος, ἔτη ι', ὁ Α' τοῦ Συλλαίου, παρ. Ιωάννης πρεσβύτερος καὶ σύγκελλος, ὁ ἑαυτῷ ἐπιβουλεύσας “8, ἔτη θ'. πβ'. Μεθόδιος ὀρθόδοξος * καὶ ὁμολογητής ἔτη δ', μήνας γ'. πγ. Ἰγνάτιος ὁ εὐνοῦχος ο ἔτη ια', μήνας ε'. α'. Μάρκος ὁ εὐαγγελιστὴς ἔτη β. β'. 'Ανιανός 18 έτη κα'. γ. ᾿Αβίλιος 38 έτη ιβ'. δ'. Κέρδων ἔτη ι. ε'. Πρίμος έτη ιβ'. ϛ΄. Ἰουστῖνος ἔτη ι'. ζ΄. Εὐμενὴς ἔτη ι'. η'. Μαρκιανὸς ἔτη ιγ'. 6. Κελαδίων ἔτη ι. ι'. ᾿Αγριππίνος έτη ιδ'. ια΄. Ἰουλιανὸς ἔτη ιε'. 13. Δημήτριος ἔτη ιʹ, ιγ Ηρακλᾶς ἔτη μγ'. ιδ΄. Διονύσιος, ὁ ἐπὶ Βαλεριανού βασιλέως ἐξορισθεὶς, ἔτη ιη'. ιε'. Μαξιμιανός ἔτη τ'. σύγκελλος αἱρετικός V. κδ'. κα' V. οι Συλλίου Β. το της νήσου Jen. το χαρτοφύλαξ τοῦ οικονομίου Jen. 10 σε διάκονος, ὀρθόδοξος καὶ ὁμολογητής Jen. ο μήνας τ'. ἔτη ιδ'. μῆνας δ'. ἔτη ιε'. V. ἀσηκρήτης Jen. ἀσηκρήτης J. Κασιτεράς Jen. Κασσιτηρές R. μῆνας ἔξ Je. ο ὀρθόδοξος οι. R. καὶ ὁμολογητής om. G. ee Addit. V. πδ'. Φώτιος ἔτη... quæ in col. σας ἑαυτῷ Jen. 9 Αννιανός

EPISCOPI ALEXANDRINI. σ. Κῦρος πρεσβύτερος καὶ μοναχὸς ἀπὸ νήσου 18 Α Αμάστριδος ἔτη ς', καὶ ἐξεβλήθη ὑπὸ Φιλίππου. σα'. Ἰωάννης διάκονος καὶ χαρτουλάριος τοῦ οἰκου νομείου 19 ἔτη γ'. οβ. Γερμανὸς ἐπίσκοπος Κυζίκου καὶ ὁμολογητής ἔτη ιεʹ, καὶ ἐξεβλήθη ὑπὸ τοῦ ἀσεβοῦς Λέοντος τοῦ Ισαύρου. Ογ. Αναστάσιος πρεσβύτερος και σύγκελλος 80 οδ'. Κωσταντίνο, μοναχὸς καὶ ἐπίσκοπος του Συλ λαίου κι ἔτη ιβ', καὶ ἀπεκεφαλίσθη. οε. Νικήτας πρεσβύτερος τῶν ἁγίων Αποστόλων, καὶ ἄρχων τῶν μοναστηρίων, ὁ εὐνοῦχος, ἔτη ιδ', μῆνας δ' 88. ος. Παῦλος ὁ Κύπριος διάκονος 88 ἔτη ε', με νας η' 8. ος. Ταράσιος ἀσηκρήτις 88 ἔτη και, ἡμέρας β'. στ'. Νικηφόρος ἀσηκρήτις μοναχός γεγονώς ἔτη θ'. Καὶ ἐξεβλήθη ὑπὸ τοῦ ἀσεβοῦς Λέοντας τοῦ οθ'. Θεόδοτος ὁ Κασσητηρας δ' ἔτη ις'. π. Αντώνιος, ἔτη ι', ὁ Α' τοῦ Συλλαίου, παρ. Ιωάννης πρεσβύτερος καὶ σύγκελλος, ὁ ἑαυτῷ ἐπιβουλεύσας “8, ἔτη θ'. πβ'. Μεθόδιος ὀρθόδοξος * καὶ ὁμολογητής ἔτη δ', μήνας γ'. πγ. Ἰγνάτιος ὁ εὐνοῦχος ο ἔτη ια', μήνας ε'. α'. Μάρκος ὁ εὐαγγελιστὴς ἔτη β. β'. 'Ανιανός 18 έτη κα'. γ. ᾿Αβίλιος 38 έτη ιβ'. δ'. Κέρδων ἔτη ι. ε'. Πρίμος έτη ιβ'. ϛ΄. Ἰουστῖνος ἔτη ι'. ζ΄. Εὐμενὴς ἔτη ι'. η'. Μαρκιανὸς ἔτη ιγ'. 6. Κελαδίων ἔτη ι. ι'. ᾿Αγριππίνος έτη ιδ'. ια΄. Ἰουλιανὸς ἔτη ιε'. 13. Δημήτριος ἔτη ιʹ, ιγ Ηρακλᾶς ἔτη μγ'. ιδ΄. Διονύσιος, ὁ ἐπὶ Βαλεριανού βασιλέως ἐξορι σθείς, ἔτη ιη'. ιε'. Μαξιμιανός ἔτη τ'. σύγκελλος αἱρετικός V. κδ'. κα' V. οι Συλλίου Β. το της νήσου Jen. το χαρτοφύλαξ τοῦ οικονομίου Jen. 10 σε διάκονος, ὀρθόδοξος καὶ ὁμολογητής Jen. ο μήνας τ'. ἔτη ιδ'. μῆνας δ'. ἔτη ιε'. V. ἀσηκρήτης Jen. ἀσηκρήτης J. Κασιτεράς Jen. Κασσιτηρές R. μῆνας ἔξ Je. 8ο ὀρθόδοξος οι. R. καὶ ὁμολογητής om. G. ee Addit. V. πδ'. Φώτιος ἔτη... quæ in col. σας ἑαυτῷ Jen. 9 Αννιανός 70. Cyrus presbyter et monachus ex insula Amastri annis 6. A Philippo ejectus est. 71. Joannes diaconus et chartularius œconomii 72. Germanus episcopus Cyzici et confessor, annis 15. Ab impio Leone Isauro dignitate πιο- tus est. 73. Anastasius presbyter et syncellus annis 24. 74. Constantinus monachus et episcopus Syllæi capite nullatus, annis 12. 75. Nicetas presbyter SS. Apostolorum, et mo- nasteriorum curator, eunuchus, annis 14, meusi- bus 4. 76. Paulus Cyprius diaconus annis 5, mensi- bus 8. 77. Tarasius a secretis annis 21, diebus 2. 78. Nicephorus a secretis, deinde monachus, annis 9. Ab impio Leone Armenio pulsus est in exsilium. 79. Theodotus Cassiteras aunis 15. 80. Antonius ex Syllæo annis 12. 81. Joannes presbyter et syncellus, qui ipsi inst- diatus est, annis 9. 82. Methodius orthodoxus annis 4, mensibus 3. 83. Ignatius eunuchus annis 11, mensibus 5. 4. Marcus Evangelista annis 2. 2. Anianus annis 22. 5. Abilius aumis 12. 4. Cerdo annis 10. B. Primus annis 12. 6. Justinus annis 10. 7. Eumenes annis 10. 8. Marcianus annis 13. 9. Celadio annis 10. 10. Agrippinus annis 14. 11. Julianus annis 15. 12. Demetrius annis 10. 13. Heraclas anais 45. 14. Dionysius, sub Valeriano imperatore in exst lium missus, annis 17. 15. Maximianus annis 8. Jen. et Matr. desunt.

col. 1051–1052page 522 of 529

PG 100:1051εἰ’, Πέτρος, ὃ" μάρτυ;, ἔτη τα΄, Μέχρι τούτων οἱ ἐκ "5 τῶν "Ελλήνων βασιλεῖς χαὶ διῶκται. Καὶ ἄσοι 5 μετὰ τὸν μέγαν Κωνσταν εῖνον ὃπ: εσχόπευσαν "' εἰσὶν" οὗτοι. τη΄. ᾿Αχυλλᾶς "5 ἔτος α΄. 18’, ᾿Αλέξανδρος, ὁ καὶ ἔν τῇ πρώτῃ συνόξῳ, ἔτη χγ΄. χ΄. ᾿Αθανάσιος 53 ὁ μέγας, ὁ πολλάκις ἐξορισθεὶς ὑπὸ ᾿Αρειανῶν, ἀνθ᾽ οὗ " γέγονεν Γρηγόριος ᾿Αρειανὸς, ἔτη..... χα΄. ᾿Αϑανάσιος πάλιν τὸ δεύτερον " τούτου ἐξορισθέντος ὑπὸ Κωνσταντίνου ᾽ν χβ΄, Γεώργιος Καππαδόχης ᾿Αρειανὸς " ἔτη,.... ᾿Αθανάσιος τὸ τρίτον ὁμοίως, καὶ τὸ τέταρτον, καὶ τὸ πέμπτον " ἐπεσχόπευσεν᾽ ὁμοῦ " τὰ πάντα ἔτη μς΄. χγ΄. Πέτρος, ὁ ἐξορισθεὶς ὑπὸ Οὐάλεντος, ἔτος α΄. κἂ', Λούκιος ᾿Αρειανὸς ἔτη ε΄, χε'. Πέτρος τὸ δεύτερον ἔτος α΄. χε’ ὁ. Τιμόθεος, ὁ ἐν τῇ δευτέρᾳ συνόδῳ, ἔτη γ΄. κζ΄, Θεόφιλος ἔτη χη ΄. κη΄. Κύρωῶλος, ὁ ἐν τῇ Ἐφέσῳ πρώτῃ συνύδῳ δ χατὰ Νεστορίου τοῦ ἀστθυῦς, ἔτη λ', χθ', Διόσχορος, ὁ ἐν τῇ λῃστρικῇ συνόδῳ τὸ δεύτερὸν Ἔφέοου, ἔτη ε΄, καὶ καδῃρέῦη ὑτὸ τῆς τετάρτης ἐν Χολχηδόν: " συνόδου. γ΄, Προτέριος ὀρθόδοξος, ὁ ἐν τῇ ἁγίᾳ "᾽ χολυμδήθρᾳ σφαγεὶς, ἔτη ς΄. λα΄. Τιμόδεος ὁ "" Αἴλουρος ἔτη β΄. χϑ', Τιρόθεος ὁ Δευκὸς ἔτη τ΄. γ'. Πέτρος ὁ Μόγγος ἔτος α΄, λ΄. Ἰωάννης ἐχθληθεὶς ἔτη γ΄. Πέτρος τὸ δεύτερον ἔτη ς΄. λε'. ᾿Αθανάσιος αἱρετιχὸς ἔτη ζ΄. ἃς" "'ν Ἰωάννης ἔτη θ΄, λζ΄. Ἰωάννης ἄλλος ἔτη τα΄. γ΄. διόσκορος ἔτη γ΄. 10’, Τιμόθεος, ὁ ἐπὶ Ἰουστινιανοῦ τοῦ βατιλέωςν ἔτη ιζ΄. μ'. Γαϊανὸς ἔτος αἰ. μα΄. Θεοδόσιος ἔτη δ΄. μϑ', Παῦλος ἔτη 5, μ Μ.25,... Φρα ΚΥἹ᾽

Ion alii mimmer pir Moi e 47. Petras martyr aanis 11, Mactenus imperatores gentiles ot Ecelesix per- secutores. Qui post Constantinum Magnum episcopatum gesse- runt, hi sunt. 18. Achillzs anno 4, 19. Alexauder, qui synodo prim interfuil, annis 25. 20. Athanasius magnus, ab Arianis frequenter a sede pulsus, in cujus locum Gregorius Arianus suffectus 2ünis — 21. Atlianasius secundo : eoque Constantini jussu expulo, 92. Georgius Cappadox Arianus annis — " Aehsnasius tertio, itemque quarto, eL etiam «into sedi restitntus. Ejus aunj universi 46. 95. Petrus, a Valente in exsilinm — ejectus , anno 1, 94. Lneius Arianns. annis B. 25. Petrus seeundo anno 1. 26. Timotheus, qui secunde synodo adfuit, anis 8. 91. Theophilus annis 98. 23. Cyrillus, qui prinze synodo Ephesi adversus jimpinm Nestorium interfuit, annis 52. 99. Dioscorus, qui synodo pradtorim Epbesi secando habite interfuit, annis 5. Et à Chalcedo- nensi quarta synodo remotns est, 50. Proterius ortliodoxus ad sanetum lapliste- ( rium necatus, aanis 6. 53. Timotheus /Elurus anuis 2. 52, Timotheus Leucus aunis 15. 33. Petres. Mongus anno 1. 34. Joaunes, qui ejectus cst, annis 5. Petrus seeundo, annis 6. * $5. Athanasius hzretieus anuis 7. 56. Joannes anuis 9. 3. Joannes alius annis 11. $8. Dioscorus anuis 5. 59. Timotlieus, qui sub Justiniano imperatore, auis 17. 40 Gaianus anno 1. 4i. Theodosius anuis 2. A2. Paulus annis 9, 43. Zoilus annis 7. A4. Apollinarius annis 19. 43. Joannes anuis 11. A6. Eulogius anuis 17. 41. Theodorus Seribo am εἰ’, Πέτρος, ὃ" μάρτυ;, ἔτη τα΄, Μέχρι τούτων οἱ ἐκ "5 τῶν "Ελλήνων βασιλεῖς χαὶ διῶκται. Καὶ ἄσοι 5 μετὰ τὸν μέγαν Κωνσταν εῖνον ὃπ: εσχόπευσαν "' εἰσὶν" οὗτοι. τη΄. ᾿Αχυλλᾶς "5 ἔτος α΄. 18’, ᾿Αλέξανδρος, ὁ καὶ ἔν τῇ πρώτῃ συνόξῳ, ἔτη χγ΄. χ΄. ᾿Αθανάσιος 53 ὁ μέγας, ὁ πολλάκις ἐξορισθεὶς ὑπὸ ᾿Αρειανῶν, ἀνθ᾽ οὗ " γέγονεν Γρηγόριος ᾿Αρεια- νὸς, ἔτη..... χα΄. ᾿Αϑανάσιος πάλιν τὸ δεύτερον " τούτου ἐξ- ορισθέντος ὑπὸ Κωνσταντίνου ᾽ν χβ΄, Γεώργιος Καππαδόχης ᾿Αρειανὸς " ἔτη,.... ᾿Αθανάσιος τὸ τρίτον ὁμοίως, καὶ τὸ τέταρτον, καὶ τὸ πέμπτον " ἐπεσχόπευσεν᾽ ὁμοῦ " τὰ πάντα ἔτη μς΄. χγ΄. Πέτρος, ὁ ἐξορισθεὶς ὑπὸ Οὐάλεντος, ἔτος α΄. κἂ', Λούκιος ᾿Αρειανὸς ἔτη ε΄, χε'. Πέτρος τὸ δεύτερον ἔτος α΄. χε’ ὁ. Τιμόθεος, ὁ ἐν τῇ δευτέρᾳ συνόδῳ, ἔτη γ΄. κζ΄, Θεόφιλος ἔτη χη ΄. κη΄. Κύρωῶλος, ὁ ἐν τῇ Ἐφέσῳ πρώτῃ συνύδῳ δ χατὰ Νεστορίου τοῦ ἀστθυῦς, ἔτη λ8', χθ', Διόσχορος, ὁ ἐν τῇ λῃστρικῇ συνόδῳ τὸ δεύτε- ρὸν Ἔφέοου, ἔτη ε΄, καὶ καδῃρέῦη ὑτὸ τῆς τετάρτης ἐν Χολχηδόν: " συνόδου. γ΄, Προτέριος ὀρθόδοξος, ὁ ἐν τῇ ἁγίᾳ "᾽ χολυμδή- θρᾳ σφαγεὶς, ἔτη ς΄. λα΄. Τιμόδεος ὁ "" Αἴλουρος ἔτη β΄. χϑ', Τιρόθεος ὁ Δευκὸς ἔτη τ΄. γ'. Πέτρος ὁ Μόγγος ἔτος α΄, λ΄. Ἰωάννης ἐχθληθεὶς ἔτη γ΄. Πέτρος τὸ δεύτερον ἔτη ς΄. λε'. ᾿Αθανάσιος αἱρετιχὸς ἔτη ζ΄. ἃς" "'ν Ἰωάννης ἔτη θ΄, λζ΄. Ἰωάννης ἄλλος ἔτη τα΄. γ΄. διόσκορος ἔτη γ΄. 10’, Τιμόθεος, ὁ ἐπὶ Ἰουστινιανοῦ τοῦ βατιλέωςν ἔτη ιζ΄. μ'. Γαϊανὸς ἔτος αἰ. μα΄. Θεοδόσιος ἔτη δ΄. μϑ', Παῦλος ἔτη 5, μ Μ1.25,... Φρα ΚΥἹ᾽

col. 1053–1054page 523 of 529

PG 100:1053Καὶ ὅσοι "" ἐν ᾿Αντιοχείᾳ ἐπεσκέπευσαν ἀπὸ Χριστοῦ καὶ τῶν " ἀποστόλων». α΄. Πέτρος ὁ 5 ἀπόστολος ἔτηια΄. Β΄. Εὐόδιος 19 ἔτη κδ΄, γ᾽. Ἰγνάτιος ὁ Θεοφόρος, ὁ ἐπὶ Τραϊανοῦ μαρτυὦ οἧτας "5, ἔτη δ' δ΄. Ἥρων ἔτη χ', ε΄. Κορνήλιος ἔτη (γ΄, ς΄. Ἔρως ἔτη χς' "ν ζ΄. Θεόφιλος ἔτη «γ΄. ἢ". Μαξιμιανὸς ἔτη ιγ΄. ψ'΄, Σεραπίων ἔτη κε΄. ν᾿ ᾿λσκληπιάδης ἔτη 0’ ια΄, Φιλητὸς ᾽ ἔτη η΄. ιβ'. Ζεθῆνος " ἔτη ς΄. υὐ΄. Βαδυλᾶς, ὁ ἐπὶ Δεκίου μαρτυρήσας, ἔτη ιγ΄. «ἂν, Φλάθιος ἔτη θ΄. ιε΄. Δημητριανὸς ἔτη δ΄, τς΄. Παῦλος ὁ Σαμοσατεὺς " ἔτη η΄. ἣ εζ΄. Δόμνος ἔτη ὃ. τη΄ Τιμαῖος ἔτη τ΄. ι΄. Κύρυλλος ἔτη ιε΄. χ΄, Τύραννος ᾽᾽ ἔτη ιε΄, Μέχρι τούτων οἱ ἔχ τῶν Ἑλλήνων βασιλεῖς χαὶ διῶχτα: ᾿΄. Καὶ ὅσοι μετὰ " τὸ χριστιανῆσαι τοὺς βωσιλεῖς πατριάρχαι εἰσὶν οὗτοι" χα'. Βιτάλιος ἔτη ς΄. χβ', Φιλογένης ᾿ ἔτη ε΄. κ΄. Παῦλος ἔτη εἰ. χῷν Εὐστάθιος, ὁ ἐν τῇ πρώτῃ συνόδῳ Νικαίας χορυφαῖος ", ὁ καὶ ἐκθχηθεὶς ὑτὼ 'Αρειανῶν, ἔτη η΄. Μεθ᾿ ὃν "5 "Αρει:ανοὶ ς΄. χε', Εὐλάλιος ἔτη γ΄. χς΄, Εὐφρόνιος ἔτη η΄. χξ', Φακέλλιος, ἐφ᾽ οὗ τὰ ἐγχαίνια τῆς Μεγάλης Ἐκχλησίας ᾿Αντιοχείας, ἔτη τ΄. χη. Στέφανος ἔτη γ΄. Ι χθ΄, Ἀτόντιος ἔτη η΄. γν. Εὐδόξιος ἔτη β΄. γα’. "Ανιανὸς 5) ἔτη δ΄, λθ΄. Μελέτιος ὁ ὀμολογητὴ;, ὁ χαὶ ὑπὸ Οὐάλεντος ἐκύληθε᾽ς, ἔτη χε’, 1. ὁ χαὶ δ, "5 ταἰς εδ', Φοη, ῬΌΚΙ Ορονρίιηη δά Μυῖν, ἐπισχόπησαν δι, ἐπεσκόπησαν δδινν, Υἴ τῶν ἀν μη μαρτυρήσας μι. Υ. " χς΄. ς΄ 1. 5 Φίλε 35 Τυραγνὸς ἴ(, 6 Χριστοῦ διῶχται ἡ, " “Ὅσοι ᾿Αντιοχείᾳ Μυῖν, "5. Φιλογένιος ὅδ, 5 ὁ ἐν τῇ Νικαίᾳ πατέρ, ὁἐχδληθεῖτη, Ἀν τ, ἃ. Υυ! 4. ἢ μεϑ'

X. Καὶ ὅσοι "" ἐν ᾿Αντιοχείᾳ ἐπεσκέπευσαν ἀπὸ Χριστοῦ καὶ τῶν " ἀποστόλων». α΄. Πέτρος ὁ 5 ἀπόστολος ἔτηια΄. Β΄. Εὐόδιος 19 ἔτη κδ΄, γ᾽. Ἰγνάτιος ὁ Θεοφόρος, ὁ ἐπὶ Τραϊανοῦ μαρτυ- ὦ οἧτας "5, ἔτη δ' δ΄. Ἥρων ἔτη χ', ε΄. Κορνήλιος ἔτη (γ΄, ς΄. Ἔρως ἔτη χς' "ν ζ΄. Θεόφιλος ἔτη «γ΄. ἢ". Μαξιμιανὸς ἔτη ιγ΄. ψ'΄, Σεραπίων ἔτη κε΄. ν᾿ ᾿λσκληπιάδης ἔτη 0’ ια΄, Φιλητὸς ᾽ ἔτη η΄. ιβ'. Ζεθῆνος " ἔτη ς΄. υὐ΄. Βαδυλᾶς, ὁ ἐπὶ Δεκίου μαρτυρήσας, ἔτη ιγ΄. «ἂν, Φλάθιος ἔτη θ΄. ιε΄. Δημητριανὸς ἔτη δ΄, τς΄. Παῦλος ὁ Σαμοσατεὺς " ἔτη η΄. ἣ εζ΄. Δόμνος ἔτη ὃ. τη΄ Τιμαῖος ἔτη τ΄. ι΄. Κύρυλλος ἔτη ιε΄. χ΄, Τύραννος ᾽᾽ ἔτη ιε΄, Μέχρι τούτων οἱ ἔχ τῶν Ἑλλήνων βασιλεῖς χαὶ διῶχτα: ᾿΄. Καὶ ὅσοι μετὰ " τὸ χριστιανῆσαι τοὺς βωσιλεῖς πατριάρχαι εἰσὶν οὗτοι" χα'. Βιτάλιος ἔτη ς΄. χβ', Φιλογένης ᾿6 ἔτη ε΄. κ΄. Παῦλος ἔτη εἰ. χῷν Εὐστάθιος, ὁ ἐν τῇ πρώτῃ συνόδῳ Νικαίας χορυφαῖος ", ὁ καὶ ἐκθχηθεὶς ὑτὼ 'Αρειανῶν, ἔτη η΄. Μεθ᾿ ὃν "5 "Αρει:ανοὶ ς΄. χε', Εὐλάλιος ἔτη γ΄. χς΄, Εὐφρόνιος ἔτη η΄. χξ', Φακέλλιος, ἐφ᾽ οὗ τὰ ἐγχαίνια τῆς Μεγάλης Ἐκχλησίας ᾿Αντιοχείας, ἔτη τ΄. χη. Στέφανος ἔτη γ΄. Ι χθ΄, Ἀτόντιος ἔτη η΄. γν. Εὐδόξιος ἔτη β΄. γα’. "Ανιανὸς 5) ἔτη δ΄, λθ΄. Μελέτιος ὁ ὀμολογητὴ;, ὁ χαὶ ὑπὸ Οὐάλεντος ἐκύληθε᾽ς, ἔτη χε’, 1. ὁ χαὶ δ, "5 ταἰς εδ', Φοη, ῬΌΚΙ Ορονρίιηη δά Μυῖν, ἐπισχόπησαν δι, ἐπεσκόπησαν δδινν, Υἴ τῶν ἀν μη51 μαρτυρήσας μι. Υ. " χς΄. ς΄ 1. 5} Φίλε 35 Τυραγνὸς ἴ(, 6 Χριστοῦ διῶχται ἡ, " “Ὅσοι ᾿Αντιοχείᾳ Μυῖν, "5. Φιλογένιος ὅδ, 5 ὁ ἐν τῇ Νικαίᾳ πατέρ, ὁἐχδληθεῖτη, Ἀν τ, ἃ. Υυ! 4. ἢ μεϑ' 3v. Wyriius annis $9. 90. Tyrannus annis 15. zx Hactenus gentiles. imperatores et persecutores. Et qui sunt. patriarchue. post. Christi (ilem ab impe- raloribus receptam, sunt hi. : 21. Vitalis annis 6. 22. Plilogenes annis 3. 25. Paulus annis 5. 24. Eustathius, prine synodi Niczew eorypl:eus, qui etiam ab Arianis ejectus est, annis 18. Quem secuü sunl. Ariani sex. 95. Eulalius annis 5. 96, Euphronius annuis 8. 97. Phacellius, sub quo magum ecclesie Antio- chensis encxnia celebrata, anuis 12. j 98. Stephanus annis 2. 29. Leontius annis 8. 50. Eudoxius annis 2. 51. Aniauus annis 4. 33. Meletius. confessor, a Valente pulsus, an- nis 23. 48. Joannes Cyprius misericors annis 19, 49. Georgius annis 11. 50. Petrus annis 12,

col. 1055–1056page 524 of 529

PG 100:1055λγ'. Ευζώιος ᾿Αρειανός ἔτη ε'. λδ'. Μελέτιος πάλιν, ὅτε καὶ συνῆλθον ἐν τῇ δεν τέρα συνόδῳ Κωνσταντινουπόλεως. λε'. Φλαυϊανός 2 έτη κβ'. λς'. Πορφύριος Στη λ' 8. λζ'. 'Αλέξανδρος ἔτη ε' 50. λη'. Θεόδοτος “ἔτη δ'. λθ'. Ιωάννης, ὁ ἐν τῇ τρίτῃ συνέτῳ Εφέσου, ἔτη μ'. Δόμνος, ὁ ἐν τῇ λῃστρικῇ τὸ δεύτερον Ερέ σου, ἔτη η'. μα'. Μάξιμος, ὁ ἐν τῇ τετάρτῃ συνέδῳ ἐν Χαλκηδόνι 3, ὅς καὶ ἐξεβλήθη διὰ πταίσμα, ἔτη δ. μι, Βασίλειος ἔτη β' 3. μγ' 40. 'Ακάκιος, ἐφ' οὗ ἡ πόλις πέπτωκεν, ἔτος α'. μδ'. Μαρτύριος έτη ιγ. με'. Ἰουλιανὸς ἔτη ιε'. μς'. Πέτρος ὁ Κναφεύς, ὁ καὶ ὑπὸ Ζήνωνος ἐκδη θεὶς, ἔτη γ΄. μζ'. Ἰωάννης ὁ μετὰ τρίμηνον ἐκβληθείς. μη'. Στέφανος ἔτη γ'. μθ'. Στέφανος άλλος ἔτος α'. ν'. Καλανδίων ἔτη δ'. να'. Πέτρος πάλιν ὁ Κναφεὺς ἔτη γ'. νβ'. Παλλάδιος ἔτη ι'. νγ'. Φλαυϊανός 43 ὁ ἐκβληθεὶς ὑπὸ ᾿Αναστασίου 1 Έτη ζ'. νδ'. Παῦλος ἐπὶ τοῦ αὐτοῦ ἔτη γ. νε'. Ευφράσιος, ἡ ἐν τῇ πτώσει τῆς πόλεως για σθεὶς, ἔτη ε. νς'. Εφραίμιος ὁ ἐπὶ Ἰουστινιανοῦ ἔτη ιη'. να'. Δόμνος ἔτη ιδ. νη'. ᾿Αναστάσιος. Έτη ια'. νθ'. Γρηγόριος ἔτη κδ'. ξ'. 'Αναστάσιος τὸ δεύτερον ἔτη θ'. ξα'. ᾿Αναστάσιος ἕτερος ἔτη θ'. D'Καὶ ὅσαι εἰσὶ θεῖαι Γραφαὶ ἐκκλησιαζόμεναι, ἔτη ε'. ἔτη ε'. Στη καὶ κεκανονισμέναι, καὶ ἡ τούτων στιχομετρία, οὕτως α'. Γένεσις στίχοι σε δτ' β'. Εξοδος στίχοι βω. Φλαβιανός κβ'. κ' 3 έτη λ. έτη. " έτη έτη ιη'. η'. Χαλχηδόνι καὶ 39 ἔτη β'. ἔτη δ. μήνας δ. με έτη γ'. σε Φλαβιανός Αναστασίου βασιλέως σε καὶ ὅσαι, ὅσαι αλήιο στίχο: στίχων. στ' απ'

λγ'. Ευζώιος ᾿Αρειανός ἔτη ε'. λδ'. Μελέτιος πάλιν, ὅτε καὶ συνῆλθον ἐν τῇ δεν τέρα συνόδῳ Κωνσταντινουπόλεως. λε'. Φλαυϊανός 2 έτη κβ'. λς'. Πορφύριος Στη λ' 8. λζ'. 'Αλέξανδρος ἔτη ε' 50. λη'. Θεόδοτος “ἔτη δ'. λθ'. Ιωάννης, ὁ ἐν τῇ τρίτῃ συνέτῳ Εφέσου, ἔτη μ'. Δόμνος, ὁ ἐν τῇ λῃστρικῇ τὸ δεύτερον Ερέ σου, ἔτη η'. μα'. Μάξιμος, ὁ ἐν τῇ τετάρτῃ συνέδῳ ἐν Χαλκη δόνι 3, ὅς καὶ ἐξεβλήθη διὰ πταίσμα, ἔτη δ. μι, Βασίλειος ἔτη β' 3. μγ' 40. 'Ακάκιος, ἐφ' οὗ ἡ πόλις πέπτωκεν, ἔτος α'. μδ'. Μαρτύριος έτη ιγ. με'. Ἰουλιανὸς ἔτη ιε'. μς'. Πέτρος ὁ Κναφεύς, ὁ καὶ ὑπὸ Ζήνωνος ἐκδη θεὶς, ἔτη γ΄. μζ'. Ἰωάννης ὁ μετὰ τρίμηνον ἐκβληθείς. μη'. Στέφανος ἔτη γ'. μθ'. Στέφανος άλλος ἔτος α'. ν'. Καλανδίων ἔτη δ'. να'. Πέτρος πάλιν ὁ Κναφεὺς ἔτη γ'. νβ'. Παλλάδιος ἔτη ι'. νγ'. Φλαυϊανός 43 ὁ ἐκβληθεὶς ὑπὸ ᾿Αναστασίου 1 Έτη ζ'. νδ'. Παῦλος ἐπὶ τοῦ αὐτοῦ ἔτη γ. νε'. Ευφράσιος, ἡ ἐν τῇ πτώσει τῆς πόλεως για σθεὶς, ἔτη ε. νς'. Εφραίμιος ὁ ἐπὶ Ἰουστινιανοῦ ἔτη ιη'. να'. Δόμνος ἔτη ιδ. νη'. ᾿Αναστάσιος. Έτη ια'. νθ'. Γρηγόριος ἔτη κδ'. ξ'. 'Αναστάσιος τὸ δεύτερον ἔτη θ'. ξα'. ᾿Αναστάσιος ἕτερος ἔτη θ'. D'Καὶ ὅσαι εἰσὶ θεῖαι Γραφαὶ ἐκκλησιαζόμεναι, ἔτη ε'. ἔτη ε'. Στη καὶ κεκανονισμέναι, καὶ ἡ τούτων στίχομε τρία, οὕτως α'. Γένεσις στίχοι σε δτ' β'. Εξοδος στίχοι βω. Φλαβιανός κβ'. κ' 3 έτη λ. έτη. " έτη έτη ιη'. η'. Χαλχηδόνι καὶ 39 ἔτη β'. ἔτη δ. μήνας δ. με έτη γ'. σε Φλαβιανός Αναστασίου βασιλέως σε καὶ ὅσαι, ὅσαι αλήιο στίχο: στίχων. στ' απ' 33. Euzolus Arianus annis 5. 54. Meletius iterum, tunc etiam secundu syno dus Constantinopoli habita est. 35. Flavianus annis 22. 56. Porphyrius annis 30. 37. Alexander annis 5. 38. Theodotus annis 4. 39. Joannes, qui tertiæ synodo Ephesi inte:fuit, aunis 18, 40. Domnus, qui secundae synodo Ephesi pre datoriæ interfuit, annis 8. 44. Maximus, qui quarum synodo Chalcedo nensi interfuit, qui etiam ob lapsum sede pulsus est, annis 4. 42. Basilius annis 2. 43. Acacius, cujus tempore concidit urbs, anno 1. 44. Martyrius annis 15. 45. Julianus annis 13. 46. Petrus Fullo, idem, qui ejectus a Zenone annis 3. 47. Joannes, qui trimestri spatio exacto ejectus est. 48. Stephanus annis 3. 49. Stephanus alius anno 1. 50. Calandion annis 4. 51. Petrus Fullo secundo annis 3. 52. Palladius annis 10. 53. Flavianus ab Anastasio expulsus, annis 7. 54. Paulus sub eodem annis 5. 55. Euphrasius, qui urbis excidio interiit, annis 5. 56. Euphramius, qui Justiniani temporibus vixit, annis 18. 57. Domnus annis 14. 58. Anastasius annis 11. 59. Gregorius annis 24. 60. Anastasius secundo annis 6. 61. Anastasius alius annis 9. Qar dirime Scriptura recipiuntur ab Ecclesia, et in “ canon-m relatæ sunt, earumque versuum numerus, ut subjicitur. 1. Genesis versus habet 4300. 2. Exodus versus 2800. * omisso numero Jen. Jen. Jen. Jen. Jen. s Theodotus nominatus quidem est in cod. Jen., sed non in censum receptus, unde proximus_Joannes locum 58 tenet. 87 G. et Dind. licet in versione iausa 18. 28. om. V. 10 Jen. addit G. fortasse numero proximo deceptus. omn. Jen. Jen. Jen. Matr. Cod. Jenens, Coislin et Matr. elit. Vulg. Coisl. et J. V.

col. 1057–1058page 525 of 529

PG 100:1057γ'. Λευιτικόν 4 στίχοι βψ'. δ'. ᾿Αριθμοί στίχοι γχλ' 47. ε'. Δευτερονόμιον στίχοι προ. Γ΄. Ἰησοῦς στίχοι βρ'. 5. Κριταὶ καὶ Ρούθ στίχοι βν κα η'. Βασιλειῶν αʹ, καὶ β', στίχοι δσμα θ'. Βασιλειῶν γ', καὶ δ', στίχοι βγʹ 80 βσ'). ι'. Παραλειπόμενα σε α' και β', στίχος α'. ια. Έσδρας α', καὶ β', στίχοι εφ'. β'. Βίβλος Ψαλμῶν στίχοι ερ'. ιγ'. Παροιμίαι Σαλομῶντος στίχοι, αψ'. ιδ. Ἐκκλησιαστής στίχοι ζφ'. (?) ιε'. "Ασμα ασμάτων στίχοι σπ'. ις'. Ἰὼβ στίχοι απ' ιζ'. Ησαΐας ο προφήτης στίχοι γω. ιη'. Ἱερεμίας προφήτης σε στίχοι δ. ιθ'. Βαρούχ στίχοι ψ'. κ'. Ἰεζεκιήλ σε στίχοι δ'. και. Δανιὴλ στίχοι β'. κβ'. Οἱ δώδεκα προφῆται στίχοι γ Ομοῦ τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης βιβλία "' είκοσι δύο. Τῆς Νέας Διαθήκης 58. α'. Εὐαγγέλιον κατὰ Ματθαῖον στίχος βφ'. β'. Εὐαγγέλιον κατὰ Μάρκον στίχοι β'. γ. Εὐαγγέλιον κατὰ Λουκᾶν στίχοι βχ'. δ'. Εὐαγγέλιον κατὰ Ἰωάννην στίχοι βτ' 4. ε'. Πράξεις τῶν “ἀποστόλων στίχοι βω. ς'. Παύλου ἐπιστολαί 60 ιδ', στίχοι ετ'. ζ. Καθολικαὶ ζ', Ἰακώβου α', Πέτρου β', 'Ιωάν νου γ', Ιούδα α' 61. Ομοῦ τῆς Νέας Διαθήκης σε βιβλία κς'. Καὶ ὅσαι ἀντιλέγονται τῆς Παλαιᾶς σε αὗταίεἰσιν. α'. Μακκαβαϊκὰ γ', στίχοι σε ζτ'. β'. Σοφία Σολομῶντος στίχοι, αρ' 60 γ΄. Σοφία υἱοῦ τοῦ Σιράχ σε στίχοι βω. δ'. Ψαλμοὶ καὶ ᾠδαὶ ο Σολομῶντος στίχο, βρ'. ε'. Ἐσθὴρ (στίχοι τν' 68.) 5. Καὶ σε Ιουδήθ στίχοι αψ'. 5. Σωσάννα στίχοι φ'. η'. Τωβήτ ὁ τὸ καὶ Τιβίας στίχοι ψ'. Λευιτικός γφλ' αφλ σε βν. βυν. δαμ' ασμ' γ. βσγ'. β,θ' οι παραλειπόμεναι ιβ'. Ιώβ στίχοι απ. 88 Ισαΐας ὁ προφήτης οι Ἱερεμίου προφήτου 1-1. σε Εζεκιήλ στίχοι για στίχοι γι σε βίβλοι σε Εἰσὶ καὶ τῆς νέας διαθήκης ταῦτα "Οσαι τῆς νέας διαθήκης εἰσὶ βίβλοι κβτ'. βγ'. ο τῶν βω'. ὅτι ἐπιστολῶν σε καὶ Ἰούδα α'. σε διαθήκης τῆς παλαιᾶς εἰσίν. στίχη Στ. βτ' βγ'. ζγ' σε στίχοι αρ στίχη αρ' σε Σοφία υἱοῦ τοῦ Σιράχ. βασιλέως Σιράχ Σοφία Ἰησοῦ βασιλέως Σιρ. δή τν. το ὁ Τω ήτον και Τωδίας ψ'. ερ'

γ'. Λευιτικόν 4 στίχοι βψ'. δ'. ᾿Αριθμοί στίχοι γχλ' 47. ε'. Δευτερονόμιον στίχοι προ. Γ΄. Ἰησοῦς στίχοι βρ'. 5. Κριταὶ καὶ Ρούθ στίχοι βν κα η'. Βασιλειῶν αʹ, καὶ β', στίχοι δσμα θ'. Βασιλειῶν γ', καὶ δ', στίχοι βγʹ 80 βσ'). ι'. Παραλειπόμενα σε α' και β', στίχος α'. ια. Έσδρας α', καὶ β', στίχοι εφ'. β'. Βίβλος Ψαλμῶν στίχοι ερ'. ιγ'. Παροιμίαι Σαλομῶντος στίχοι, αψ'. ιδ. Ἐκκλησιαστής στίχοι ζφ'. (?) ιε'. "Ασμα ασμάτων στίχοι σπ'. ις'. Ἰὼβ στίχοι απ' ιζ'. Ησαΐας ο προφήτης στίχοι γω. ιη'. Ἱερεμίας προφήτης σε στίχοι δ. ιθ'. Βαρούχ στίχοι ψ'. κ'. Ἰεζεκιήλ σε στίχοι δ'. και. Δανιὴλ στίχοι β'. κβ'. Οἱ δώδεκα προφῆται στίχοι γ Ομοῦ τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης βιβλία "' είκοσι δύο. Τῆς Νέας Διαθήκης 58. α'. Εὐαγγέλιον κατὰ Ματθαῖον στίχος βφ'. β'. Εὐαγγέλιον κατὰ Μάρκον στίχοι β'. γ. Εὐαγγέλιον κατὰ Λουκᾶν στίχοι βχ'. δ'. Εὐαγγέλιον κατὰ Ἰωάννην στίχοι βτ' 4. ε'. Πράξεις τῶν “ἀποστόλων στίχοι βω. ς'. Παύλου ἐπιστολαί 60 ιδ', στίχοι ετ'. ζ. Καθολικαὶ ζ', Ἰακώβου α', Πέτρου β', 'Ιωάν νου γ', Ιούδα α' 61. Ομοῦ τῆς Νέας Διαθήκης σε βιβλία κς'. Καὶ ὅσαι ἀντιλέγονται τῆς Παλαιᾶς σε αὗται εἰσιν. α'. Μακκαβαϊκὰ γ', στίχοι σε ζτ'. β'. Σοφία Σολομῶντος στίχοι, αρ' 60 γ΄. Σοφία υἱοῦ τοῦ Σιράχ σε στίχοι βω. δ'. Ψαλμοὶ καὶ ᾠδαὶ ο Σολομῶντος στίχο, βρ'. ε'. Ἐσθὴρ (στίχοι τν' 68.) 5. Καὶ σε Ιουδήθ στίχοι αψ'. 5. Σωσάννα στίχοι φ'. η'. Τωβήτ ὁ τὸ καὶ Τιβίας στίχοι ψ'. Λευιτικός γφλ' αφλ σε βν. βυν. δαμ' ασμ' γ. βσγ'. β,θ' οι παραλειπόμεναι ιβ'. Ιώβ στίχοι απ. 88 Ισαΐας ὁ προφήτης οι Ἱερεμίου προφήτου 1-1. σε Εζεκιήλ στίχοι για στίχοι γι σε βίβλοι σε Εἰσὶ καὶ τῆς νέας διαθήκης ταῦτα "Οσαι τῆς νέας διαθήκης εἰσὶ βίβλοι κβτ'. βγ'. 6ο τῶν βω'. ὅτι ἐπιστολῶν σε καὶ Ἰούδα α'. σε διαθήκης τῆς παλαιᾶς εἰσίν. στίχη Στ. βτ' βγ'. ζγ' σε στίχοι αρ στίχη αρ' σε Σοφία υἱοῦ τοῦ Σιράχ. βασιλέως Σιράχ Σοφία Ἰησοῦ βασιλέως Σιρ. δή τν. το ὁ Τω ήτον και Τωδίας ψ'. ερ' 5. Leviticus vers. 2700. 4. Numeri vers. 3530. 5. Deuteronomium vers. 3100. 6. Jesus vers. 2100. 7. Judices et Ruth vers. 2050. 8. Regnorum primus et secundus vers. 4240. 9. Regnorum tertius et quartus vers. 2203 10. Paralipomenon primus et secundus vers. 11. Esdræ primus et secundus vers. 5500. 12. Liber Psalmorum vers. 5100. 15. Parmeniz Saloninis vers. 1700. 14. Ecclesiastes vers. 7500. 15. Canticum canticorum vers. 280. 16. Job vers. 1800. 17. Isaias propheta vers. 3800. 18. Jeremias propheta vers. 4000. 19. Baruch vers. 700. 20. Ezechiel vers. 4000. 21. Daniel vers. 2000. 22. Duodecim propheta vers. 5000. Veteris Testamenti librorum summa 22. Novi Testamenti. 1. Evangelium secundum Matthæum vers. 2500. 2. Evangelium secundum Marcum vers. 2000. 3. Evangelium sec. Lucam vers. 2600. 4. Evangelium sec. Joanuen vers. 2300. 5. Actus apostolorum vers. 2800. 6. Pauli apostoli epist. 14, vers. 5500. 7. Catholicae Epistola septem;Jacobi una; Petri duæ; Joannis tres; Judæ una. Novi Testamenti librorum summa 26. Mair. Quæ dubilantur Veteris Testamenti. 1. Maccabeorum libri tres vers. 7300. 2. Sapientia Salomonis vers. 1400. 3. Sapientia filii Sirach vers. 2800. 4. Psalmi et Cantica Salomonis vers. 2100. 5. Esther (vers. 550). 6. Εt Judith vers. 1700. 7. Sosanna vers. 500. 8. Tobit qui et Tobias vers. 700. Coisl. 47 Jen. et Coisl. Vulg. Vulg. Coisl. Videntur lueain In flexam, litteris impositam, valoris numeralis indicano causa, pro littera habuisse Coisl. ss Post 50 sic Jen. et Coisl. cf. ad. lin. 11, moι. Vulg. Coisl. librum Esdra in codice Jenensi collocatur: qui liber deinde infra recte omittitur. Coisl. Vulg. Coisl. Jen. Vulg. Coisl. om. Coisl. In codice Jrnensi numerus deleus. Jen. om. V. 6 ita Matr. sed desunt in cod. Jen. et Coisl. in edd. Vulg. ponuntur post Coisl. lla Jen. et Malr. Sed Vulg. et Coisl. Ad quem numerum observatur a Montefalconio: Puto legendum in Ms. Hac de lela in cod. Jen. Coisl. Jen. primo verbo deleto, Coisl. " Jen. Coisl. Numerus dileius in cod. J. v. Coisl. tv Vulg. xal om. Coisl, om. Vulg. Maur. Vulg. Lectionem nestram wentur Jen. Matr. Coisl. Matr. Coisl.

col. 1059–1060page 526 of 529

PG 100:1059Καὶ ὅσαι τῆς Νέας ἀντιλέγονται 11 α' 13. 'Αποκάλυψις Ιωάννου στίχο. αν. β'. 'Αποκάλυψις Πέτρου στίχοι τ'. γ΄. Βαρνάβα ἐπιστολὴ στίχοι ατζ. δ'. Εὐαγγέλιον κατὰ Ἑβραίους στίχοι βα. Καὶ ὅσα " ἀπόκρυφα τῆς Παλαιᾶς. α'. Ενώχ στίχοι δω. β'. Πατριάρχαι στίχοι επ'. γ΄. Προσευχή Ἰωσὴφ στίχοι απ'. δ. Διαθήκη Μωϋσέως " στίχοι αρ'. ε'. 'Ανάληψις Μωϋσέως στίχοι αυ. ς'. ᾿Αβραὰμ στίχοι τ' 18. ζ'. Ἠλάδ 76 καὶ Μωδάδ στίχοι ν'. η'. 'Ελία προφήτου " στίχοι γις". 6'. Σοφονίου προφήτου το στίχοι χ. ι'. Ζαχαρίου πατρὸς Ιωάννου στίχοι φ'. ια'. Βαρούχ, ᾿Αββακούμ, Εζεκιήλ 19 καὶ Δανιὴλ ψευδεπίγραφα 10. Καὶ ὅσα τῆς Νέας απόκρυφα ". α'. Περίοδοι Πέτρου στιχοι βήνας. Β' 6'. Περίοδος Ιωάννου στίχοι βχ γ'. Περίοδος Θωμᾶ στίχοι αψ δ. Εὐαγγέλιον κατὰ Θωμάν στίχοι απ' τ ε'. Διδαχὴ ἀποστόλων στίχοι σ'. ε'. Κλήμεντος α', β', στίχοι βχ' 47. ζ. Ἰγνατίου, Πολυκάρπου, Ποιμένος [καὶ] Ερμά το Αμβακούμ Ιεζεκιήλ Matr. et V. στίχοι το σώμα στίχοι αχ Η αποκάλυψις Ιωάννου..... στίχοι αθ'. Κλήμεντος στίχο:.

Qua Novi Testamenti dubitantur. 1. Apocalypsis Joannis vers. 1400. 2. Apocalypsis Petri vers. 300. 3. Barnabæ epistola vers. 1360... 4. Evangelium secundum febraos vers. 2200. Quæ apocrypha Veteris Testamenti. III. 1. Enoch vers. 4800. 2. Patriarchæ vers. 5100. 3. Oratio Josephi vers. 1100. 4. Testamentum Mosis vers. 1100. 5. Assumptio Mosis vers. 1400. 7. Elad et Modad vers. 400. 8. Eliæ prophetæ vers. 3016. 9. Sophoniæ prophetæ vers. 600. 6. Abraam vers. 500. 10. Zachariæ patris Joannis vers. 500. 41. Baruch, Habacuc, Ezechiel et Daniel falso inscripta. Qua Novi Testamenti apocrypha. 1. Itinerarium Petri vers. 2750. 2. Itinerarium Joannis vers. 2600. 3. Itinerarium Thong vers. 1700. 4. Evangelium sec. Thomam vers. 1300. S. Doctrina apostolorum vers. 200. 6. Clementis pri:na et secunda vers. 2600. 7. Ignatii, Polycarpi, Pastoris [et] Herz. Καὶ ὅσαι τῆς Νέας ἀντιλέγονται 11 α' 13. 'Αποκάλυψις Ιωάννου στίχο. αν. β'. 'Αποκάλυψις Πέτρου στίχοι τ'. γ΄. Βαρνάβα ἐπιστολὴ στίχοι ατζ. δ'. Εὐαγγέλιον κατὰ Ἑβραίους στίχοι βα. Καὶ ὅσα " ἀπόκρυφα τῆς Παλαιᾶς. α'. Ενώχ στίχοι δω. β'. Πατριάρχαι στίχοι επ'. γ΄. Προσευχή Ἰωσὴφ στίχοι απ'. δ. Διαθήκη Μωϋσέως " στίχοι αρ'. ε'. 'Ανάληψις Μωϋσέως στίχοι αυ. ς'. ᾿Αβραὰμ στίχοι τ' 18. ζ'. Ἠλάδ 76 καὶ Μωδάδ στίχοι ν'. η'. 'Ελία προφήτου " στίχοι γις". 6'. Σοφονίου προφήτου το στίχοι χ. ι'. Ζαχαρίου πατρὸς Ιωάννου στίχοι φ'. ια'. Βαρούχ, ᾿Αββακούμ, Εζεκιήλ 19 καὶ Δανιὴλ ψευδεπίγραφα 10. Καὶ ὅσα τῆς Νέας απόκρυφα ". α'. Περίοδοι Πέτρου στιχοι βήνας. Β' 6'. Περίοδος Ιωάννου στίχοι βχ γ'. Περίοδος Θωμᾶ στίχοι αψ δ. Εὐαγγέλιον κατὰ Θωμάν στίχοι απ' τ ε'. Διδαχὴ ἀποστόλων στίχοι σ'. ε'. Κλήμεντος α', β', στίχοι βχ' 47. ζ. Ἰγνατίου, Πολυκάρπου, Ποιμένος [καὶ] Ερμά το Αμβακούμ Ιεζεκιήλ Matr. et V. στίχοι το σώμα στίχοι αχ Η αποκάλυψις Ιωάννου..... στίχοι αθ'. Κλήμεντος στίχο:.

col. 1061–1062page 527 of 529

PG 100:1061ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ ΤΟΥ ΧΑΡΤΟΦΥΛΛΚΟΣ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΙΝΑ ΜΟΝΑΧΟΝ ΘΕΟΔΟΣΙΟΝ ΚΑΙ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΝ ΚΟΡΙΝΘΟΥ, ΠΕΡΙΕΧΟΥΣΑ ΛΥΣΙΝ ΤΙΝΩΝ ΖΗΤΗΜΑΤΩΝ. Περὶ ὧν + ρώτησας, τίμιε Πάτερ, οὐκ ἔστιν ἡμέ- Α τερον ἀποκρίνασθαι. Τοῖς γὰρ ἀρχιερεῦσιν ἀνεῖται τὸ τὰ τοιαῦτα οἰκονομεῖν. Ἡμεῖς δὲ, τῆς ὑφειμένης μερίδος ὄντες, καὶ τὸ τῆς ὑπηρεσίας λαχόντες, εἰ καὶ ἀνάξιον, ἀξίωμα, προσκρούειν δοκοῦμεν ταῖς κανονικαῖς διατάξεσιν, εἶχε περὶ τῶν τοιούτων μὴ παραχωρούμενοι λέγειν, ἀλλὰ παρὰ ἐνθάδιον ἀρ χιερέως μανθάνειν τὰ δέοντα, διασκοποῦμεν ὅλως περὶ τῶν τοιούτων, καὶ λέγομεν. Τὸ γὰρ καλὸν καὶ δίκαιόν ἐστιν, ἐρωτᾷν σὲ τὸν προεστῶτα τῆς ἐν Κορίνθῳ Ἐκκλησίας ἀρχιερέα, καὶ παρ' ἐκείνου μανθάνειν, καὶ μηδέν τι ἄνευ τῆς γνώμης αὐτοῦ ἐπὶ σωτηρία ψυχῶν διαπράττεσθαι, ἀλλὰ μηδὲ λογι σμοὺς δέχεσθαι, ἢ καταλλάττειν τοὺς ἐν μετανοίᾳ, μὴ παρ' αὐτοῦ λαμβάνοντα τὸ ἐνδόσιμον. Τοῦτο γὰρ ἡ ἀποστολικὴ καὶ πατρικὴ τῆς Ἐκκλησίας διάταξις βείλεται Ἐπεὶ δὲ ἠθέλησας καὶ παρ' ἐμοῦ μαθεῖν τι, λέγω οὐκ ἀφ' ἑαυτοῦ, οὐδὲ ὡς ἐξουσίαν ἔχων τι ἐν τοῖς τοιούτοις οἰκονομεῖν, ἀλλ' ἐξ ὧν ἀπὸ τῶν κανονικών βιβλίων ήρυσάμεθα. Διγάμους, η πορνεύοντας, ἢ πορνεύσαντας ἅπαξ καὶ μόνον, οὐδαμῶς ἱερατεύειν ἡ κανονικὴ ἀκρίβεια βούλεται· ἀλλ' οὐδὲ τοὺς πορνεύοντας κοσμικούς τῶν θείων μεταλαμβάνειν μυστηρίων, εἰ μὴ ἀπό σχοιντο τοῦ κακοῦ, καὶ τῷ ἁρμόζοντι ἐπιτιμίῳ ὑπο πέσουσι καὶ δουλεύσουσιν. Εἰ καὶ μὴ ὄντες ἱερεῖς μοναχοί, δεχόμενοι λογισμούς τινων, καὶ δεσμοῦντες, καὶ λύοντες, γινωσκέτωσαν ὅτι ἀκανονίστως τοῦτο ποιοῦσιν· οἱ γὰρ ἅγιοι Πατέρες οὐδὲ τοὺς ἱερεῖς βούλονται ἄνευ προστάξεως τοῦ ἐντοπίου ἄρχοντος - καταμαλλάττειν τοὺς μετανοοῦντας, ὡς ὁ ς' καὶ ὁ μβ' κανὼν τῆς ἐν Καρθαγένη συνόδου διατρανοῦσι· νῦν

EPISTOLA AD THEODOSIUM MONACHUM. NICEPHORI CHARTOPHYLACIS EPISTOLA AD MONACHUM QUEMDAM THEODOSIUM, ET INCLUSUM CORINTHI, ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ ΤΟΥ ΧΑΡΤΟΦΥΛΛΚΟΣ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΙΝΑ ΜΟΝΑΧΟΝ ΘΕΟΔΟΣΙΟΝ ΚΑΙ ΕΓΚΛΕΙΣΤΟΝ ΚΟΡΙΝΘΟΥ, ΠΕΡΙΕΧΟΥΣΑ ΛΥΣΙΝ ΤΙΝΩΝ ΖΗΤΗΜΑΤΩΝ. Περὶ ὧν + ρώτησας, τίμιε Πάτερ, οὐκ ἔστιν ἡμέ- Α τερον ἀποκρίνασθαι. Τοῖς γὰρ ἀρχιερεῦσιν ἀνεῖται τὸ τὰ τοιαῦτα οἰκονομεῖν. Ἡμεῖς δὲ, τῆς ὑφειμένης μερίδος ὄντες, καὶ τὸ τῆς ὑπηρεσίας λαχόντες, εἰ καὶ ἀνάξιον, ἀξίωμα, προσκρούειν δοκοῦμεν ταῖς κανονικαῖς διατάξεσιν, εἶχε περὶ τῶν τοιούτων μὴ παραχωρούμενοι λέγειν, ἀλλὰ παρὰ ἐνθάδιον ἀρ χιερέως μανθάνειν τὰ δέοντα, διασκοποῦμεν ὅλως περὶ τῶν τοιούτων, καὶ λέγομεν. Τὸ γὰρ καλὸν καὶ δίκαιόν ἐστιν, ἐρωτᾷν σὲ τὸν προεστῶτα τῆς ἐν Κορίνθῳ Ἐκκλησίας ἀρχιερέα, καὶ παρ' ἐκείνου μανθάνειν, καὶ μηδέν τι ἄνευ τῆς γνώμης αὐτοῦ ἐπὶ σωτηρία ψυχῶν διαπράττεσθαι, ἀλλὰ μηδὲ λογι σμοὺς δέχεσθαι, ἢ καταλλάττειν τοὺς ἐν μετανοίᾳ, μὴ παρ' αὐτοῦ λαμβάνοντα τὸ ἐνδόσιμον. Τοῦτο γὰρ ἡ ἀποστολικὴ καὶ πατρικὴ τῆς Ἐκκλησίας διά- ταξις βείλεται Ἐπεὶ δὲ ἠθέλησας καὶ παρ' ἐμοῦ μαθεῖν τι, λέγω οὐκ ἀφ' ἑαυτοῦ, οὐδὲ ὡς ἐξουσίαν ἔχων τι ἐν τοῖς τοιούτοις οἰκονομεῖν, ἀλλ' ἐξ ὧν ἀπὸ τῶν κανονικών βιβλίων ήρυσάμεθα. Διγάμους, η πορνεύοντας, ἢ πορνεύσαντας ἅπαξ καὶ μόνον, οὐδαμῶς ἱερατεύειν ἡ κανονικὴ ἀκρίβεια βούλεται· ἀλλ' οὐδὲ τοὺς πορνεύοντας κοσμικούς τῶν θείων μεταλαμβάνειν μυστηρίων, εἰ μὴ ἀπό σχοιντο τοῦ κακοῦ, καὶ τῷ ἁρμόζοντι ἐπιτιμίῳ ὑπο πέσουσι καὶ δουλεύσουσιν. Εἰ καὶ μὴ ὄντες ἱερεῖς μοναχοί, δεχόμενοι λογισμούς τινων, καὶ δεσμοῦν τες, καὶ λύοντες, γινωσκέτωσαν ὅτι ἀκανονίστως τοῦτο ποιοῦσιν· οἱ γὰρ ἅγιοι Πατέρες οὐδὲ τοὺς ἱερεῖς βούλονται ἄνευ προστάξεως τοῦ ἐντοπίου ἄρχοντος - καταμαλλάττειν τοὺς μετανοοῦντας, ὡς ὁ ς' καὶ ὁ μβ' κανὼν τῆς ἐν Καρθαγένη συνόδου διατρανοῦσι· νῦν (LEUNCLAVIUS, Jus Græco-Romanum, pag. 341.) De quibus interrogasti, venerande Pater, no- strum non est respondere. Antistitibus enim ta- lium dispensatio permissa est. Nos autem qui infe- rioris ordinis ministerii sortiti sumus, licet indi- gui, dignitatem, olendere videmur canonicas constitutiones, si cum de his non sit nobis permis- sum dicere, sed ea a regionis antistite discere, quæ oportet, dispiciamus omnino de his et dicamus. Equum enim et justum est, ut præsulem tuum Corinthiæ ecclesiæ pontificem interroges, et ab eo discas, nihilque sine ejus sententia circa salutem animarum facias : sed nec (1) ratiocinia suscipias, aut gratiam concilies poenitentibus, nisi (2) accepta ab co venia. Hoc enim vult apostolica et paterna Ecclesiæ constitutio. Quoniam autem voluisti etiam a me discere quidpiaın, dicam non a meipso, ņec ut potestatem habens in his quidquam statuendi sed quatenus ex canonicis libris hausimus. Binubos, aut scortantes, aut eos qui vel semel tantum scortati sunt, neutiquam sacra celebraro vult canonica disciplina; sed nec scortatores mun◄ danos divinorum sacramentorum fieri participes, nisi a malo abstineant: quin et competenti pœnæ subjicientur, et servitutis nexum subibunt. Mona- chi autem non sacerdotes, qui aliquorum confessio- nes suscipiant, ligantes et solventes, sciant se ið contra canones facere. Sancti enim Patres nec sacerdotes volunt sine jussu antistitis regionis con- ciliare pœnitentibus gratiam, ut 6 et 42 canon synodi Carthaginensis declarant; nunc vero nescio

col. 1063–1064page 528 of 529

Epistola ad Theodosium Monachum

PG 100:1063Α δὲ οὐκ οἶδα ὅπως καταφρονεῖται ἡ τοιαύτη διάταξις· ἀλλ' ἡμεῖς τὰ γεγραμμένα λέγομεν. Συντεχνίας δὲ, ἢ ἀδελφοποιήσεις ποιεῖν μοναχούς, κεκωλυμένον ἐστὶ, καὶ ἐνταλματικῶς τοῦτο τους ἡγουμένοις ἢ τοῖς ἐξάρχοις τῶν μοναστηρίων ἡ Εκκλησία παρακελεύεται. Οὐδὲ γὰρ ὁ νόμος δέχεται τὰς λεγομένας ἀδελφοποιίας ὅλως. Περὶ δὲ τῶν ἔμβρυα ἀναιρουσῶν γυναικῶν, ὅτι φόνου ἐπιτιμίοις ὑπόκεινται, ἀναμφίβολόν ἐστιν· ὡς ὁ δεύτερος κανὼν τοῦ μεγάλου Βασιλείου πλα τέως διέξεισι. Περὶ τῶν εὑρισκομένων δὲ νεκρῶν βρεφῶν ἐν τῷ συγκοιμᾶσθαι τοῖς γονεῦσι, διακρίσεως μεγάλ λης χρεία. Εἰ γὰρ ἐξ ἀμελείας φανερᾶς, μεθυσθέτων δηλαδή γεννητόρων, ἢ ἄλλως πως καταμελησάντων, τὸ πλημμέλημα γένηται, φόνος δοκεῖ καὶ τοῦτο. Εἰ δὲ ἐκ συνεργίας καὶ ἐπιβουλῆς τοῦ ἀντικειμένου, μηδαμῶς πταισάντων ἐκείνων, συγγνώμης τὸ πράγμα ἄξιον. Περὶ δὲ τῶν ἀνιεραλογήτως συναπτομένων τού λων δούλαις, γίνωσκε, ὡς οὐκ ὀφείλουσιν, εἰ μὴ ἱερολογηθῶσι, τῶν θείων μυστηρίων μεταλαμβάνειν, ἀλλὰ κωλύεσθαι ὡς πορνεύοντες. Ταῦτα τῇ εὐλαβεία σου κατὰ τὰς θείας τῶν ἁγίων Πατέρων ἀποφάσει; καὶ διατάξεις γράφομεν· τοῖς δὲ ἀρχιερεῦσι δέονται οἰκονομίας ἐν τοῖς τοιούτους ποιεῖν κατὰ τὸ δοθέν αὐτοῖς θεῖον πνεῦμα καὶ χάρισμα. Καὶ διὰ τοῦτο λέγομεν καὶ ἀποφαινόμεθα ὅτι ἀρμόζει τοῦτο ἐνθα δίους ἄρχοντας, ἤτοι ἀρχιερεῖς, περὶ τούτων ἐρωτῶν καὶ συνεργούς αὐτοὺς ἔχειν. Ἐκεῖνοι δὲ μᾶλλον ὑπὲρ τοῦ πιστευθέντος αὐτοῖς ποιμνίου τῷ θεῷ λώ γους δώσουσι. Τὸ δὲ λέγειν, ὅτι οὐ καταδέχονται οἱ ἁμαρτάνοντες τὴν ἀκρίβειαν τῶν κανόνων, οὐδὲν πρὸς ἡμᾶς. Λέγει γὰρ ἐν τῷ πδ' αὑτοῦ κανόνι ὁ οὐρανοφάντωρ Βασίλειος, ὅτι δεῖ τοὺς καρποὺς δοκιμάζεσθαι τῆς μετανοίας. Οὐ γὰρ τῷ χρόνῳ, ἀλλὰ τῷ τρόπῳ πάντως προσέχομεν. Ἐὰν δυσαπου σπάστως ἔχωσι τῶν ἰδίων ἐθῶν, καὶ ταῖς ἡδοναῖς τῆς σαρκὸς ἐθέλειν [ἐθέλοιεν] δουλεύειν, ἢ τῷ Κυρίῳ, καὶ τὴν κατὰ τὸ Εὐαγγέλιον ζωὴν μὴ καταδέχωνται, οὐδεὶς ἡμῖν κοινὸς πρὸς αὐτοὺς λόγος. Καὶ ἀνάγνωθι, Πάτερ, έως τέλους τον κανόνα, ὡς τῇ ὑποθέσει πρόσφορον. Ἔχεις λοιπόν, τιμιώτατε Πάτερ, κατὰ τὴν ἡμε τέραν γνῶσιν, ὅπερ ᾔτησας. Πλὴν [οὖν], ἐὰν ἀκριβῶ; καὶ ἁπταίστως βούλει κανονίζειν τοὺς προσιόντας σοι, τοὺς ἐκτεθέντας παρὰ τῶν ἱεροκηρύκων καὶ θείων ἀποστόλων κατὰ τῶν θεοφόρων Πατέρων και νόνας ἐπιμελῶς μετέρχου, καὶ ἀναφέρων περὶ πάν των, ὧν ἀμφισβητεῖς, μετά ταπεινώσεως καὶ παρακλήσεως τῷ μητροπολίτῃ σου, ἐνέργει κατὰ τὴν ἐκείνου συμβουλὴν, ἐκτενῶς τοῦ Κυρίου δεόμενος, δοθῆναί σοι παρ' αὐτοῦ γνώσεως καὶ διακρίσεως χάρισμα. Τῷ ὄντι γὰρ λίαν ἐστὶ κινδυνῶδες τὸ πέ παρρησιασμένως δεσμεῖν καὶ λύειν τοὺς ἐν πταί σμασιν ἁλόντας, καὶ μὴ κατάλληλα τοῖς παθήμασιν κατασκευάζειν τὰ φάρμακα.

quomodo ea spernitur constitutio. Verum nos, quæ scripta exstant, referimus. Compaternitates autem, vel fraternitates monachi facere vetantur; Idque graviter prioribus aut præ- fectis monasteriorum. Ecclesia injungit; neque enim ullo modo les admittit eas, quæ vocantur, fratril- Eas autem mulieres quæ fetum enecant, homi- cidii pœnis subjici, extra dubitationem est, ut secundus magni Basilii canon late persequitur. Quod autem ad infantes attinet qui mortui in- venti sunt in parentum cubili, prudentia magna opus est. Nam si ex evidenti culpa, inebriatorum videlicet genitorum, aut alio quo modo negligentium, facinus admissum est, homicidium esse videtur. Β Sin autem ex cooperatione et insidiis adversarii, cum nulla eorum sit culpa, res veniam meretur. De servis autein, qui sine sacra benedictione cum ancillis conjuncti sunt, scito, nisi benedi- ctione initientur, non debere divinorum sacramen- tørum fieri participes, sed ut scortantes ab iis prohiberi. Hæc secundum divinas sanctorum Pa- scribimus. Antistitibus autem tributa licentia est, dispensationes in his faciendi, juxta datum iis divi- num spiritum et gratiam. Ob eamque rem dicimus et pronuntiamus, consentaneum esse, locorum ma- gistratus sen antistites de his interrogare, et eos adju- tores habere. Illi enim potius de sibi credito grege rationem Deo reddent. Dicere autem eos, qui pec- cant, non ferre canonum severitatem, nihil ad nos. Ait enim coelitus resplendens Basilius in 84 canone. fructus pœnitentiæ probari oportere; non enim ad tempus, sed ad modum (4) omnino attendimus. Si voluptatibus servire malint, quam Domino, et evan- gelicam non excipiant vitam, nulla nobis cum iis communis ratio. Et perlege, Pater, ad finem usque canouem utpote causæ convenientem. Ilabes reliquum, in primis, venerande Pater, quod petiisti, juxta notitiam nostram : verumtamen si D cos qui te adeunt, vis ad exactam et rectam dirigere normam, percurre diligenter canones a sacris præ- Patribus editos, et de quibus debitas, cum humi- litate et precibus, ad metropolitanum tuum referas, ejus utere consilio, Deo totum referens, Deum toto ex animo rogans, ut tibi peritiæ judiciique gratiam largiatur. Revera enim valde periculosum est, au- dacter ligare et solvere eos qui delicti convicti sunt, et morbis non idonea præparare medicamenta. Α δὲ οὐκ οἶδα ὅπως καταφρονεῖται ἡ τοιαύτη διάτα ξις· ἀλλ' ἡμεῖς τὰ γεγραμμένα λέγομεν. Συντεχνίας δὲ, ἢ ἀδελφοποιήσεις ποιεῖν μοναχούς, κεκωλυμένον ἐστὶ, καὶ ἐνταλματικῶς τοῦτο τους ἡγουμένοις ἢ τοῖς ἐξάρχοις τῶν μοναστηρίων ἡ Εκκλησία παρακελεύεται. Οὐδὲ γὰρ ὁ νόμος δέχεται τὰς λεγομένας ἀδελφοποιίας ὅλως. Περὶ δὲ τῶν ἔμβρυα ἀναιρουσῶν γυναικῶν, ὅτι φόνου ἐπιτιμίοις ὑπόκεινται, ἀναμφίβολόν ἐστιν· ὡς ὁ δεύτερος κανὼν τοῦ μεγάλου Βασιλείου πλα τέως διέξεισι. Περὶ τῶν εὑρισκομένων δὲ νεκρῶν βρεφῶν ἐν τῷ συγκοιμᾶσθαι τοῖς γονεῦσι, διακρίσεως μεγάλ λης χρεία. Εἰ γὰρ ἐξ ἀμελείας φανερᾶς, μεθυσθέτων δηλαδή γεννητόρων, ἢ ἄλλως πως καταμελησάντων, τὸ πλημμέλημα γένηται, φόνος δοκεῖ καὶ τοῦτο. Εἰ δὲ ἐκ συνεργίας καὶ ἐπιβουλῆς τοῦ ἀντικειμένου, μηδαμῶς πταισάντων ἐκείνων, συγγνώμης τὸ πράγμα ἄξιον. Περὶ δὲ τῶν ἀνιεραλογήτως συναπτομένων τού λων δούλαις, γίνωσκε, ὡς οὐκ ὀφείλουσιν, εἰ μὴ ἱερολογηθῶσι, τῶν θείων μυστηρίων μεταλαμβάνειν, ἀλλὰ κωλύεσθαι ὡς πορνεύοντες. Ταῦτα τῇ εὐλαβεία σου κατὰ τὰς θείας τῶν ἁγίων Πατέρων ἀποφάσει; καὶ διατάξεις γράφομεν· τοῖς δὲ ἀρχιερεῦσι δέονται οἰκονομίας ἐν τοῖς τοιούτους ποιεῖν κατὰ τὸ δοθέν αὐτοῖς θεῖον πνεῦμα καὶ χάρισμα. Καὶ διὰ τοῦτο λέγομεν καὶ ἀποφαινόμεθα ὅτι ἀρμόζει τοῦτο ἐνθα δίους ἄρχοντας, ἤτοι ἀρχιερεῖς, περὶ τούτων ἐρωτῶν καὶ συνεργούς αὐτοὺς ἔχειν. Ἐκεῖνοι δὲ μᾶλλον ὑπὲρ τοῦ πιστευθέντος αὐτοῖς ποιμνίου τῷ θεῷ λώ γους δώσουσι. Τὸ δὲ λέγειν, ὅτι οὐ καταδέχονται οἱ ἁμαρτάνοντες τὴν ἀκρίβειαν τῶν κανόνων, οὐδὲν πρὸς ἡμᾶς. Λέγει γὰρ ἐν τῷ πδ' αὑτοῦ κανόνι ὁ οὐρανοφάντωρ Βασίλειος, ὅτι δεῖ τοὺς καρποὺς δοκιμάζεσθαι τῆς μετανοίας. Οὐ γὰρ τῷ χρόνῳ, ἀλλὰ τῷ τρόπῳ πάντως προσέχομεν. Ἐὰν δυσαπου σπάστως ἔχωσι τῶν ἰδίων ἐθῶν, καὶ ταῖς ἡδοναῖς τῆς σαρκὸς ἐθέλειν [ἐθέλοιεν] δουλεύειν, ἢ τῷ Κυρίῳ, καὶ τὴν κατὰ τὸ Εὐαγγέλιον ζωὴν μὴ καταδέχωνται, οὐδεὶς ἡμῖν κοινὸς πρὸς αὐτοὺς λόγος. Καὶ ἀνά- γνωθι, Πάτερ, έως τέλους τον κανόνα, ὡς τῇ ὑποθέ σει πρόσφορον. Ἔχεις λοιπόν, τιμιώτατε Πάτερ, κατὰ τὴν ἡμε τέραν γνῶσιν, ὅπερ ᾔτησας. Πλὴν [οὖν], ἐὰν ἀκριβῶ; καὶ ἁπταίστως βούλει κανονίζειν τοὺς προσιόντας σοι, τοὺς ἐκτεθέντας παρὰ τῶν ἱεροκηρύκων καὶ θείων ἀποστόλων κατὰ τῶν θεοφόρων Πατέρων και νόνας ἐπιμελῶς μετέρχου, καὶ ἀναφέρων περὶ πάν των, ὧν ἀμφισβητεῖς, μετά ταπεινώσεως καὶ παρα- κλήσεως τῷ μητροπολίτῃ σου, ἐνέργει κατὰ τὴν ἐκείνου συμβουλὴν, ἐκτενῶς τοῦ Κυρίου δεόμενος, δοθῆναί σοι παρ' αὐτοῦ γνώσεως καὶ διακρίσεως χάρισμα. Τῷ ὄντι γὰρ λίαν ἐστὶ κινδυνῶδες τὸ πέ παρρησιασμένως δεσμεῖν καὶ λύειν τοὺς ἐν πταί σμασιν ἁλόντας, καὶ μὴ κατάλληλα τοῖς παθήμασιν κατασκευάζειν τὰ φάρμακα.

col. 1065–1066page 529 of 529

PG 100:1065Τοῦ αὐτοῦ πρὸς τὸν αὐτόν. Ηρώτησας ἡμᾶς, τιμιώτατε Πάτερ, διὰ τῆς γραφῆς σου, οὐ περιττῶς καὶ ἀναρμόστως, ἀλλὰ λελογισμένως καὶ ἀκριβῶς, περὶ ὧν αὐτὸς διηπόρησας· ἃ σήμερον διαποροῦσι καὶ ἄλλοι πολλοί. "Α τοίνυν ἐκείνοις τοῖς κατ' ὄψιν ἡμῖν ἐντυγχάνουσι, τοῦ Θεοῦ διδόντος λέγομεν, ταῦτα καὶ πρὸς τὴν σὴν ἀποῦσαν τελειότητα λέγομεν. Αὐτίκα κανόνας έχε κλησιαστικούς παρὰ τῶν θεοφόρων Πατέρων εκτε θέντας και βεβαιωθέντας, ἐκείνους εἶναι λέγομεν, οὺς οἵ τε ἅγιοι ἀπόστολοι, καὶ οἱ ἐν ταῖς ἑπτὰ μεγά λαις καὶ οἰκουμενικαῖς συνόδοις συνελθόντες ἅγιοι Πατέρες ἐξέθεντο. Πρὸς τούτοις, καὶ τοὺς παρὰ τῶν τοπικών συνόδων γεγονότας, καὶ παρὰ τῶν κατὰ διαφόρους καιρούς λαμψάντων φωστήρων τῆς Ex- Β κλησίας, καὶ μεγάλων ἱεραρχῶν ἐκφωνηθέντας· ὧν καὶ τὸ κατ' ὄνομα ἐν τῷ προοιμίῳ τῆς ς', συνόδου σπουδάσας εὑρήσεις, καὶ παρὰ τούτους ἕτερόν τι ἡ Ἐκκλησία οὐ δέχεται. Τοὺς οὖν δηλωθέντας πάντας κανόνας ἀκριβώσας ἐπιμελῶς, οὐχ ἁμαρτήσεις τοῦ σπουδαστοῦ. Περὶ δὲ τῶν ἐκτεθέντων παρὰ τοῦ Νηστευτοῦ Ἰωάννου συνήθειαν παρελάβομεν, ὥστε κατά δύναμιν ἑκάστου καὶ τὰς ἐπιτιμήσεις οἰκονομεῖν. Πλὴν τοῦτο λέγομεν, ὅτι τὰ δοκοῦντα μὲν κατὰ τὴν ἀκρίβειαν τῶν κανόνων ῥηθῆναι τῷ Νηστευτῇ Ἰωάννη εἴ τις νουνεχὴς σκοποίη, τῆς τῶν Πατέρων διανοίας ἐξήρτηνται. Τοῦ γὰρ μεγάλου Βασιλείου ἐν τῷ τελευταίῳ κανόνι αὐτοῦ συνοπτικῶς παραγγέλλοντος παντὶ ψυχῶν οἰκονομίαν πεπιστευμένῳ ἐξουσίαν δε δόσθαι, ἐπιτείνειν καὶ ἐλαττοῦν τὸ ἐλάττωμα, κατὰ @ τὰς διαθέσεις δηλαδὴ τῶν ἐξομολογουμένων, καὶ ὅλως στοχάζεσθαι τῶν προσώπων, καὶ τῶν πραγμάτ των, καὶ ἐν διακρίσει τὴν τῶν ψυχῶν ποιεῖσθαι ὠφέλειαν· οὐδὲν ξένον, εἰ καὶ ὁ Νηστευτής Ἰωάννης, τῷ τοιούτῳ κανόνι πειθόμενος, κατὰ τὸ δοθὲν αὐτῷ πνευματικὸν χάρισμα κεκαινοτόμηκέ τι, ἐπ' ὠρελείᾳ πάντως τὸν οἰκονομούμενον οἰκονομῶν. Δεῖ οὖν τῶν συνοδικῶς ἐκφωνηθέντων καὶ βεβαιωθέντων ἀντέχεσθαι, ἔπειτα καὶ οἰκονομεῖν κατὰ τὰς διαθέσεις τῶν προσώπων, καὶ καιρῶν, καὶ τρόπων τὴν ἐπιτιμίαν, τοῦ μεγάλου Βασιλείου, ὡς εἴρηται, τοῦτο ἐπιτρέποντος. Τὸ δὲ λέγειν, ὅτι τὰ κανονικά παραγγέλματα, οὐδὲ μέχρις ἀκουῆς [ἀκοῆς] φέρουσιν οἱ ἄνθρωποι, ἀνάξιόν ἐστι τῆς σῆς ἀρετῆς. Οἱ γὰρ μὴ ταῦτα δεχόμενοι, οὐδὲ τῆς τῶν Χριστιανών με ρίδος ὅλως εἰσί· καὶ διὰ τοῦτο δεῖ μὴ αὐστηρώς τούτοις καὶ ἀπαραμυθήτως χρῆσθαι, ἀλλὰ συμπαθητικῶς καὶ διδακτικῶς· ἐπεὶ [καὶ] ὡς ἀνεπαχθή [ ὡς ἂν ἐπαχθῆ] καὶ ἡδέα τοῖς νοσηλευομένοις παρέχουσι.

Τοῦ αὐτοῦ πρὸς τὸν αὐτόν. Ηρώτησας ἡμᾶς, τιμιώτατε Πάτερ, διὰ τῆς γρα- φῆς σου, οὐ περιττῶς καὶ ἀναρμόστως, ἀλλὰ λε- λογισμένως καὶ ἀκριβῶς, περὶ ὧν αὐτὸς διηπόρη- σας· ἃ σήμερον διαποροῦσι καὶ ἄλλοι πολλοί. "Α τοίνυν ἐκείνοις τοῖς κατ' ὄψιν ἡμῖν ἐντυγχάνουσι, τοῦ Θεοῦ διδόντος λέγομεν, ταῦτα καὶ πρὸς τὴν σὴν ἀποῦσαν τελειότητα λέγομεν. Αὐτίκα κανόνας έχε κλησιαστικούς παρὰ τῶν θεοφόρων Πατέρων εκτε θέντας και βεβαιωθέντας, ἐκείνους εἶναι λέγομεν, οὺς οἵ τε ἅγιοι ἀπόστολοι, καὶ οἱ ἐν ταῖς ἑπτὰ μεγά λαις καὶ οἰκουμενικαῖς συνόδοις συνελθόντες ἅγιοι Πατέρες ἐξέθεντο. Πρὸς τούτοις, καὶ τοὺς παρὰ τῶν τοπικών συνόδων γεγονότας, καὶ παρὰ τῶν κατὰ διαφόρους καιρούς λαμψάντων φωστήρων τῆς Ex- Β κλησίας, καὶ μεγάλων ἱεραρχῶν ἐκφωνηθέντας· ὧν καὶ τὸ κατ' ὄνομα ἐν τῷ προοιμίῳ τῆς ς', συνόδου σπουδάσας εὑρήσεις, καὶ παρὰ τούτους ἕτερόν τι ἡ Ἐκκλησία οὐ δέχεται. Τοὺς οὖν δηλωθέντας πάντας κανόνας ἀκριβώσας ἐπιμελῶς, οὐχ ἁμαρτήσεις τοῦ σπουδαστοῦ. Περὶ δὲ τῶν ἐκτεθέντων παρὰ τοῦ Νη- στευτοῦ Ἰωάννου συνήθειαν παρελάβομεν, ὥστε κατά δύναμιν ἑκάστου καὶ τὰς ἐπιτιμήσεις οἰκονομεῖν. Πλὴν τοῦτο λέγομεν, ὅτι τὰ δοκοῦντα μὲν κατὰ τὴν ἀκρίβειαν τῶν κανόνων ῥηθῆναι τῷ Νηστευτῇ Ἰωάννη εἴ τις νουνεχὴς σκοποίη, τῆς τῶν Πατέρων διανοίας ἐξήρτηνται. Τοῦ γὰρ μεγάλου Βασιλείου ἐν τῷ τελευταίῳ κανόνι αὐτοῦ συνοπτικῶς παραγγέλλοντος παντὶ ψυχῶν οἰκονομίαν πεπιστευμένῳ ἐξουσίαν δε δόσθαι, ἐπιτείνειν καὶ ἐλαττοῦν τὸ ἐλάττωμα, κατὰ @ τὰς διαθέσεις δηλαδὴ τῶν ἐξομολογουμένων, καὶ ὅλως στοχάζεσθαι τῶν προσώπων, καὶ τῶν πραγμάτ των, καὶ ἐν διακρίσει τὴν τῶν ψυχῶν ποιεῖσθαι ὠφέλειαν· οὐδὲν ξένον, εἰ καὶ ὁ Νηστευτής Ἰωάννης, τῷ τοιούτῳ κανόνι πειθόμενος, κατὰ τὸ δοθὲν αὐτῷ πνευματικὸν χάρισμα κεκαινοτόμηκέ τι, ἐπ' ὠρε- λείᾳ πάντως τὸν οἰκονομούμενον οἰκονομῶν. Δεῖ οὖν τῶν συνοδικῶς ἐκφωνηθέντων καὶ βεβαιωθέντων ἀντέχεσθαι, ἔπειτα καὶ οἰκονομεῖν κατὰ τὰς διαθέ σεις τῶν προσώπων, καὶ καιρῶν, καὶ τρόπων τὴν ἐπιτιμίαν, τοῦ μεγάλου Βασιλείου, ὡς εἴρηται, τοῦτο ἐπιτρέποντος. Τὸ δὲ λέγειν, ὅτι τὰ κανονικά παραγγέλματα, οὐδὲ μέχρις ἀκουῆς [ἀκοῆς] φέρουσιν οἱ ἄνθρωποι, ἀνάξιόν ἐστι τῆς σῆς ἀρετῆς. Οἱ γὰρ μὴ ταῦτα δεχόμενοι, οὐδὲ τῆς τῶν Χριστιανών με ρίδος ὅλως εἰσί· καὶ διὰ τοῦτο δεῖ μὴ αὐστηρώς τούτοις καὶ ἀπαραμυθήτως χρῆσθαι, ἀλλὰ συμπαθητικῶς καὶ διδακτικῶς· ἐπεὶ [καὶ] ὡς ἀνεπαχθή Ejusdem ad eumdem. Interrogasti nos, in primis venerande Pater; scripto tuo, non prolixe nec inconcinne, sed consi- derate et ad aussim, de quibus ipse dubitasti, quæ hodie dubitanter et multi alii quærunt. Quæ igitur illis qui coram nobiscum colloquuntur, Ded dante, dicimus : ea nos ad integritatem tuam enuntiamus. Primum Canones ecclesiasticos a Numine afflatis Patribus editos ét confirmatós, illos esse dicimus quos sancti apostoli, quique in septem magnis et œcumenicis synodis convenerunt sancti . Patres, ediderunt. Ad hæc et qui a provincialibus synodis facti sunt : et ab iis quæ per varia tem)- pora claruerunt Ecclesiæ luminaribus, magnisqué pontificibus fuere promulgali, quos in initio ve synodi nominatim percensitos comperies; et præ- ter hos nihil aliud Ecclesia admittit. Declaratos igitur omnes canones si diligenter consideres, scopo non aberrabis. Quod autem ad editos a Joanno dejunature, consuetudinem recepimus, justa nuius- cujusque vires, correctionum moderandarum : eu excepto quod dicimus, quæ non secundum canonum disciplinam visa sunt a Joanne Jejunatore dicta esse, si quis cordlatus consideraverit, ex Patruu sententia dependere. Cum enim magnus Basilius in ultimo suo canone perspicue moneat, cuicunque animarum cura crédita est, potestatem dari augendi minuendique delictum ex affectu videlicet confitentium) et omnino personas ac res obser vandi procurandique cum judicio utilitateque ani marum : non mirum certe si Joannes Jejunator, canonis hujus persuasione, juxta datam sibi spiri - talem gratiam, quidpiam innovarit : id quod dis- peusatur, ad utilitatem prorsus administraus. Ad hærendum ergo est iis quæ synodice promulgata et confirmata sunt : deinde etiam ex personarum et temporum morumque qualitate correctionis dispen- satio facienda, magno Basilio id (quemadmodum dictum est) permittente. Cæterum tna virtute illud indignum est quod dicis : homines, ne auditu qui- dem, canonica præcepta ferre : qui enim ea non admittunt, nullo modo sunt Christianarum partium · ob eamque causam non severe et sine consolatione his tibi eritʼutendum: sed benigne et facili disci- D plina, nam velut dulcia et jucunda agrotantibus exhibent. De ligandi solvendique potestate. (Biblioth. Patrum, t. XII, p. 547.) Ligandi solvendique provincia pontificibus ipsis a clementissimo Deo nostro demandata est. Siqui- • Matth. xvi, 18. [ ὡς ἂν ἐπαχθῆ] καὶ ἡδέα τοῖς νοσηλευομένοις παρέχουσι.

End of PG 100.≣ read PG 100 as one page PG 101 begins →

« first ‹ prevPage 4 of 4

← prev page Index next work →

Notebook