611 EXCERPTA DE LEGATIONIBUS. 612 Aug. anno desinebat; Athenarum autem cladem Syn- A capere potuisset breviloquens annalium ratio, qui cellus, qui hoc Dexippi opus legebat, sub Gallieno fere singulis libris sæculum comprehendebant; unde contigisse refert: neque si eam cum continuatore Trebellius Pollio (10) Dexippum omnia breviler Dionis (5), quem Zonaras sequitur, biennio serius persecutum esse, scripsit. accidisse statuamus, ut illo ipso Claudii anno pri- mo 269 acciderit, difficultas expediretur. Ita aut fingendum erit priorem exstitisse editionem, de qua nemo quidquam tradidit, aut concedendum, lævam hominum in honoribus æstimandis mentem eum, quo ad majorum gloriam elatus est, propterea neglexisse, quia, tumultuarie a congregata multi- tudine collatus, nullum in fastis urbanis locum ha- beret librorum famam extulisse, res fortiter gestas silentio transmisisse : · rem, propter ejus ævi pravitatem, plane non incredibilem. Vitam usque ad Probi principatum perduxit, B confligere cuperent. Non attenderam ill. Maii opinio cum jam sub Valeriano claruisset (6). - Dexippi opera, quæ ad historiam pertinebant, tria legit Photius (7); de quibus singulis agendum est. hensa; ex quibus notissimam satrapiarum divisio- nem recitat Photius; scriptoremque in universum cum Arriano consentire docet. Ad hanc Macedoni- cam historiam referenda esse quæ ill. Maius inventa in codicis palimpsesti paginis 81, 82, 100, 101, edidit uno verbo inonuisse ad probandum sufficit · siquidem oratio Hyperidis, sive assumpta sive ficta, belli Lamiaci tempus spectat. Dicet fortasse aliquis, a Romana, non dicam Byzantina historia, aliena non debuisse collectioni nostræ inseri : quod qui- dem factum primum mole exigua horum fragnien- torum defendam, quæ perparvum sibi locum postu- lant; cuin tamen vel ideo quod Hyperidis nomen præ se ferunt philologorum notitiam merentur; denique, si aliter facerem reprehensionem non effugissem; cum in editione Romana cæteris quæ e Dexippo supersunt adhærent. Quo enim modo iis, qui eam non vidissent, constare posset me non te- niere indicasse ? C Photius dúvτoμov latopixóv vocal, per Olympiadas, archontumque et consulum fastos ab historiæ ini- tiis, omissis tamen fabulosis primordiis, usque ad Claudii Gothici annum primum deducti, præcipua circa temporum rationem cura adhibita. Horum D duodecimus liber a Stephano ethnicographo cita- tur (9); ubi Herulorum mentio certissime comprobat locum de quo agitur non multum ab operis fine abfuisse constat igitur scriptorem his duodecim ‹ chartis omne ævum explicuisse. › Ex hisce an- nalibus Syncellum quæcunqne e Dexippo habet pe. tiisse arbitror; at Constantiniana excerpta illis prorsus aliena sunt: neque enim prolixas orationes II, p. 240. III. Has igitur eclogas de legationibus ad Exv- Oixá pertinere jam Vossius perspexit (11), cadem- que earum ratio est quas ex titulo de sententiis edidit ill. Maius. ExvAiná, de bello Scythico vertere debebam; quoniam illud intelligitur, quod, cœptum sub Decio, usque ad Aureliani pacem duravit. Atque hic quidem leviter circa verba lapsus sum; in eo vereor ne gravius erraverim, quod quæ a p. 22, 1. 20, ad p. 26, 1. 4, habentur, Dexippo ipsi tribuerem, quasi orationem ad cives suos habitam, qui temerario consilio muris egredi et cum hostibus nem (12), epistolam esse: cui ut aliquid de meo adjiciam, dicam, a magistratu Romano missam vi- deri; imo ab ipso fortasse imperatore, eum se cum copiis nox adfuturum nuntiare (p. 25, I. 17 seqq.) lectamque esse in concione (p. 22, 1. 18). De his, si forte aliquando codicis pagina 324 ple- nius e litura erui potuerit, liquido constabit : ac tunc fortasse expeditur de quo tandem oppido qui- busque civibus sermo sit. Nunc in id sententia in- clinat ut hæc ad primum Gothorum adventum sub Decio pertinere credam, cujus nomen in oblitterata illa pagina conspicitur; id quod eo confirmari vide- tur quod de rebus ad Nicopolim Mesiæ gestis mentio injicitur (p. 25, 1. 22, cf. Syncellum p. 705, pidani a Barbaris circumsessi. Non tamen silendum est etiam sub Claudio Ang. ad Nicopolim prospere adversus Barbaros pugnatum esse (13); quo tem- pore, quantum in tanta narrationum perturbatione colligi potest, Thessalonica eorum impetum fortiter sustinuit. Orationem Dexippi, scribend.que genus, ingenti laude effert Photius, eo usque ut Thucydidem per- spicue loquentem dicat; quæ mira est viri pruden- tis a vero aberratio. Nemo enim in eo quidquam præter inanem degeneris ævi rhetorem agnoscet, ut mirum sit qui tam puerilia sectetur, inter res arduas positum, magna gessisse. Quæ de Dexippo exstant testimonia sequentia fere sunt : Inscriptio in corpore Backkii n. 380. Κατὰ τὸ ἐπερώτημα τῆς ἐξ ᾿Αρείου πάγου βου- λῆς καὶ τῆς βουλῆς τῶν ψν' καὶ τοῦ δήμου τῶν Αθηναίων, τὸν ἄρξαντα τὴν τοῦ βασιλέως ἐν Θε- σμοθέταις ἀρχὴν, καὶ ἄρξαντα τὴν ἐπώνυμον ἀρχὴν, καὶ πανηγυριαρχήσαντα καὶ ἀγωνοθετήσαντα τῶν μεγάλων Παναθηναίων, οίκοθεν ἱερέα παναγή, Πόλ 1 1. Τὰ μετὰ ᾿Αλέξανδρον, libris quatuor compre- 11. Χρονικὴν ἱστορίαν, sive annales (8), quam (5) In eclogis quas ill. Maius edidit : coll. Vat. (6) Eunapius vita Porphyrii in f. (7) Cod. 82. (8) Eunapius, p. 58, 1. 5. Idem, vita Porph., I. I. 1. 12). Quod si ita sit, Philippopolitani fuerint op- (9) S. v. Ελουροι. (10) Gordian. 2. (11) De histor. Græc., p. 242. (12) Præf. ad. coll. Vatic. II, p. xxviii. (13) Trebell. Pollio, Claud. 12.

611 EXCERPTA DE LEGATIONIBUS. 612 Aug. anno desinebat; Athenarum autem cladem Syn- A capere potuisset breviloquens annalium ratio, qui cellus, qui hoc Dexippi opus legebat, sub Gallieno fere singulis libris sæculum comprehendebant; unde contigisse refert: neque si eam cum continuatore Trebellius Pollio (10) Dexippum omnia breviler Dionis (5), quem Zonaras sequitur, biennio serius persecutum esse, scripsit. accidisse statuamus, ut illo ipso Claudii anno pri- mo 269 acciderit, difficultas expediretur. Ita aut fingendum erit priorem exstitisse editionem, de qua nemo quidquam tradidit, aut concedendum, lævam hominum in honoribus æstimandis mentem eum, quo ad majorum gloriam elatus est, propterea neglexisse, quia, tumultuarie a congregata multi- tudine collatus, nullum in fastis urbanis locum ha- beret librorum famam extulisse, res fortiter gestas silentio transmisisse : · rem, propter ejus ævi pravitatem, plane non incredibilem. Vitam usque ad Probi principatum perduxit, B confligere cuperent. Non attenderam ill. Maii opinio cum jam sub Valeriano claruisset (6). - Dexippi opera, quæ ad historiam pertinebant, tria legit Photius (7); de quibus singulis agendum est. hensa; ex quibus notissimam satrapiarum divisio- nem recitat Photius; scriptoremque in universum cum Arriano consentire docet. Ad hanc Macedoni- cam historiam referenda esse quæ ill. Maius inventa in codicis palimpsesti paginis 81, 82, 100, 101, edidit uno verbo inonuisse ad probandum sufficit · siquidem oratio Hyperidis, sive assumpta sive ficta, belli Lamiaci tempus spectat. Dicet fortasse aliquis, a Romana, non dicam Byzantina historia, aliena non debuisse collectioni nostræ inseri : quod qui- dem factum primum mole exigua horum fragnien- torum defendam, quæ perparvum sibi locum postu- lant; cuin tamen vel ideo quod Hyperidis nomen præ se ferunt philologorum notitiam merentur; denique, si aliter facerem reprehensionem non effugissem; cum in editione Romana cæteris quæ e Dexippo supersunt adhærent. Quo enim modo iis, qui eam non vidissent, constare posset me non te- niere indicasse ? C Photius dúvτoμov latopixóv vocal, per Olympiadas, archontumque et consulum fastos ab historiæ ini- tiis, omissis tamen fabulosis primordiis, usque ad Claudii Gothici annum primum deducti, præcipua circa temporum rationem cura adhibita. Horum D duodecimus liber a Stephano ethnicographo cita- tur (9); ubi Herulorum mentio certissime comprobat locum de quo agitur non multum ab operis fine abfuisse constat igitur scriptorem his duodecim ‹ chartis omne ævum explicuisse. › Ex hisce an- nalibus Syncellum quæcunqne e Dexippo habet pe. tiisse arbitror; at Constantiniana excerpta illis prorsus aliena sunt: neque enim prolixas orationes II, p. 240. III. Has igitur eclogas de legationibus ad Exv- Oixá pertinere jam Vossius perspexit (11), cadem- que earum ratio est quas ex titulo de sententiis edidit ill. Maius. ExvAiná, de bello Scythico vertere debebam; quoniam illud intelligitur, quod, cœptum sub Decio, usque ad Aureliani pacem duravit. Atque hic quidem leviter circa verba lapsus sum; in eo vereor ne gravius erraverim, quod quæ a p. 22, 1. 20, ad p. 26, 1. 4, habentur, Dexippo ipsi tribuerem, quasi orationem ad cives suos habitam, qui temerario consilio muris egredi et cum hostibus nem (12), epistolam esse: cui ut aliquid de meo adjiciam, dicam, a magistratu Romano missam vi- deri; imo ab ipso fortasse imperatore, eum se cum copiis nox adfuturum nuntiare (p. 25, I. 17 seqq.) lectamque esse in concione (p. 22, 1. 18). De his, si forte aliquando codicis pagina 324 ple- nius e litura erui potuerit, liquido constabit : ac tunc fortasse expeditur de quo tandem oppido qui- busque civibus sermo sit. Nunc in id sententia in- clinat ut hæc ad primum Gothorum adventum sub Decio pertinere credam, cujus nomen in oblitterata illa pagina conspicitur; id quod eo confirmari vide- tur quod de rebus ad Nicopolim Mesiæ gestis mentio injicitur (p. 25, 1. 22, cf. Syncellum p. 705, pidani a Barbaris circumsessi. Non tamen silendum est etiam sub Claudio Ang. ad Nicopolim prospere adversus Barbaros pugnatum esse (13); quo tem- pore, quantum in tanta narrationum perturbatione colligi potest, Thessalonica eorum impetum fortiter sustinuit. Orationem Dexippi, scribend.que genus, ingenti laude effert Photius, eo usque ut Thucydidem per- spicue loquentem dicat; quæ mira est viri pruden- tis a vero aberratio. Nemo enim in eo quidquam præter inanem degeneris ævi rhetorem agnoscet, ut mirum sit qui tam puerilia sectetur, inter res arduas positum, magna gessisse. Quæ de Dexippo exstant testimonia sequentia fere sunt : Inscriptio in corpore Backkii n. 380. Κατὰ τὸ ἐπερώτημα τῆς ἐξ ᾿Αρείου πάγου βου- λῆς καὶ τῆς βουλῆς τῶν ψν' καὶ τοῦ δήμου τῶν Αθηναίων, τὸν ἄρξαντα τὴν τοῦ βασιλέως ἐν Θε- σμοθέταις ἀρχὴν, καὶ ἄρξαντα τὴν ἐπώνυμον ἀρχὴν, καὶ πανηγυριαρχήσαντα καὶ ἀγωνοθετήσαντα τῶν μεγάλων Παναθηναίων, οίκοθεν ἱερέα παναγή, Πόλ 1 1. Τὰ μετὰ ᾿Αλέξανδρον, libris quatuor compre- 11. Χρονικὴν ἱστορίαν, sive annales (8), quam (5) In eclogis quas ill. Maius edidit : coll. Vat. (6) Eunapius vita Porphyrii in f. (7) Cod. 82. (8) Eunapius, p. 58, 1. 5. Idem, vita Porph., I. I. 1. 12). Quod si ita sit, Philippopolitani fuerint op- (9) S. v. Ελουροι. (10) Gordian. 2. (11) De histor. Græc., p. 242. (12) Præf. ad. coll. Vatic. II, p. xxviii. (13) Trebell. Pollio, Claud. 12.

611 EXCERPTA DE LEGATIONIBUS. 612 Aug. anno desinebat; Athenarum autem cladem Syn- A capere potuisset breviloquens annalium ratio, qui cellus, qui hoc Dexippi opus legebat, sub Gallieno fere singulis libris sæculum comprehendebant; unde contigisse refert: neque si eam cum continuatore Trebellius Pollio (10) Dexippum omnia breviler Dionis (5), quem Zonaras sequitur, biennio serius persecutum esse, scripsit. accidisse statuamus, ut illo ipso Claudii anno pri- mo 269 acciderit, difficultas expediretur. Ita aut fingendum erit priorem exstitisse editionem, de qua nemo quidquam tradidit, aut concedendum, lævam hominum in honoribus æstimandis mentem eum, quo ad majorum gloriam elatus est, propterea neglexisse, quia, tumultuarie a congregata multi- tudine collatus, nullum in fastis urbanis locum ha- beret librorum famam extulisse, res fortiter gestas silentio transmisisse : · rem, propter ejus ævi pravitatem, plane non incredibilem. Vitam usque ad Probi principatum perduxit, B confligere cuperent. Non attenderam ill. Maii opinio cum jam sub Valeriano claruisset (6). - Dexippi opera, quæ ad historiam pertinebant, tria legit Photius (7); de quibus singulis agendum est. hensa; ex quibus notissimam satrapiarum divisio- nem recitat Photius; scriptoremque in universum cum Arriano consentire docet. Ad hanc Macedoni- cam historiam referenda esse quæ ill. Maius inventa in codicis palimpsesti paginis 81, 82, 100, 101, edidit uno verbo inonuisse ad probandum sufficit · siquidem oratio Hyperidis, sive assumpta sive ficta, belli Lamiaci tempus spectat. Dicet fortasse aliquis, a Romana, non dicam Byzantina historia, aliena non debuisse collectioni nostræ inseri : quod qui- dem factum primum mole exigua horum fragnien- torum defendam, quæ perparvum sibi locum postu- lant; cuin tamen vel ideo quod Hyperidis nomen præ se ferunt philologorum notitiam merentur; denique, si aliter facerem reprehensionem non effugissem; cum in editione Romana cæteris quæ e Dexippo supersunt adhærent. Quo enim modo iis, qui eam non vidissent, constare posset me non te- niere indicasse ? C Photius dúvτoμov latopixóv vocal, per Olympiadas, archontumque et consulum fastos ab historiæ ini- tiis, omissis tamen fabulosis primordiis, usque ad Claudii Gothici annum primum deducti, præcipua circa temporum rationem cura adhibita. Horum D duodecimus liber a Stephano ethnicographo cita- tur (9); ubi Herulorum mentio certissime comprobat locum de quo agitur non multum ab operis fine abfuisse constat igitur scriptorem his duodecim ‹ chartis omne ævum explicuisse. › Ex hisce an- nalibus Syncellum quæcunqne e Dexippo habet pe. tiisse arbitror; at Constantiniana excerpta illis prorsus aliena sunt: neque enim prolixas orationes II, p. 240. III. Has igitur eclogas de legationibus ad Exv- Oixá pertinere jam Vossius perspexit (11), cadem- que earum ratio est quas ex titulo de sententiis edidit ill. Maius. ExvAiná, de bello Scythico vertere debebam; quoniam illud intelligitur, quod, cœptum sub Decio, usque ad Aureliani pacem duravit. Atque hic quidem leviter circa verba lapsus sum; in eo vereor ne gravius erraverim, quod quæ a p. 22, 1. 20, ad p. 26, 1. 4, habentur, Dexippo ipsi tribuerem, quasi orationem ad cives suos habitam, qui temerario consilio muris egredi et cum hostibus nem (12), epistolam esse: cui ut aliquid de meo adjiciam, dicam, a magistratu Romano missam vi- deri; imo ab ipso fortasse imperatore, eum se cum copiis nox adfuturum nuntiare (p. 25, I. 17 seqq.) lectamque esse in concione (p. 22, 1. 18). De his, si forte aliquando codicis pagina 324 ple- nius e litura erui potuerit, liquido constabit : ac tunc fortasse expeditur de quo tandem oppido qui- busque civibus sermo sit. Nunc in id sententia in- clinat ut hæc ad primum Gothorum adventum sub Decio pertinere credam, cujus nomen in oblitterata illa pagina conspicitur; id quod eo confirmari vide- tur quod de rebus ad Nicopolim Mesiæ gestis mentio injicitur (p. 25, 1. 22, cf. Syncellum p. 705, pidani a Barbaris circumsessi. Non tamen silendum est etiam sub Claudio Ang. ad Nicopolim prospere adversus Barbaros pugnatum esse (13); quo tem- pore, quantum in tanta narrationum perturbatione colligi potest, Thessalonica eorum impetum fortiter sustinuit. Orationem Dexippi, scribend.que genus, ingenti laude effert Photius, eo usque ut Thucydidem per- spicue loquentem dicat; quæ mira est viri pruden- tis a vero aberratio. Nemo enim in eo quidquam præter inanem degeneris ævi rhetorem agnoscet, ut mirum sit qui tam puerilia sectetur, inter res arduas positum, magna gessisse. Quæ de Dexippo exstant testimonia sequentia fere sunt : Inscriptio in corpore Backkii n. 380. Κατὰ τὸ ἐπερώτημα τῆς ἐξ ᾿Αρείου πάγου βου- λῆς καὶ τῆς βουλῆς τῶν ψν' καὶ τοῦ δήμου τῶν Αθηναίων, τὸν ἄρξαντα τὴν τοῦ βασιλέως ἐν Θε- σμοθέταις ἀρχὴν, καὶ ἄρξαντα τὴν ἐπώνυμον ἀρχὴν, καὶ πανηγυριαρχήσαντα καὶ ἀγωνοθετήσαντα τῶν μεγάλων Παναθηναίων, οίκοθεν ἱερέα παναγή, Πόλ 1 1. Τὰ μετὰ ᾿Αλέξανδρον, libris quatuor compre- 11. Χρονικὴν ἱστορίαν, sive annales (8), quam (5) In eclogis quas ill. Maius edidit : coll. Vat. (6) Eunapius vita Porphyrii in f. (7) Cod. 82. (8) Eunapius, p. 58, 1. 5. Idem, vita Porph., I. I. 1. 12). Quod si ita sit, Philippopolitani fuerint op- (9) S. v. Ελουροι. (10) Gordian. 2. (11) De histor. Græc., p. 242. (12) Præf. ad. coll. Vatic. II, p. xxviii. (13) Trebell. Pollio, Claud. 12.

611 EXCERPTA DE LEGATIONIBUS. 612 Aug. anno desinebat; Athenarum autem cladem Syn- A capere potuisset breviloquens annalium ratio, qui cellus, qui hoc Dexippi opus legebat, sub Gallieno fere singulis libris sæculum comprehendebant; unde contigisse refert: neque si eam cum continuatore Trebellius Pollio (10) Dexippum omnia breviler Dionis (5), quem Zonaras sequitur, biennio serius persecutum esse, scripsit. accidisse statuamus, ut illo ipso Claudii anno pri- mo 269 acciderit, difficultas expediretur. Ita aut fingendum erit priorem exstitisse editionem, de qua nemo quidquam tradidit, aut concedendum, lævam hominum in honoribus æstimandis mentem eum, quo ad majorum gloriam elatus est, propterea neglexisse, quia, tumultuarie a congregata multi- tudine collatus, nullum in fastis urbanis locum ha- beret librorum famam extulisse, res fortiter gestas silentio transmisisse : · rem, propter ejus ævi pravitatem, plane non incredibilem. Vitam usque ad Probi principatum perduxit, B confligere cuperent. Non attenderam ill. Maii opinio cum jam sub Valeriano claruisset (6). - Dexippi opera, quæ ad historiam pertinebant, tria legit Photius (7); de quibus singulis agendum est. hensa; ex quibus notissimam satrapiarum divisio- nem recitat Photius; scriptoremque in universum cum Arriano consentire docet. Ad hanc Macedoni- cam historiam referenda esse quæ ill. Maius inventa in codicis palimpsesti paginis 81, 82, 100, 101, edidit uno verbo inonuisse ad probandum sufficit · siquidem oratio Hyperidis, sive assumpta sive ficta, belli Lamiaci tempus spectat. Dicet fortasse aliquis, a Romana, non dicam Byzantina historia, aliena non debuisse collectioni nostræ inseri : quod qui- dem factum primum mole exigua horum fragnien- torum defendam, quæ perparvum sibi locum postu- lant; cuin tamen vel ideo quod Hyperidis nomen præ se ferunt philologorum notitiam merentur; denique, si aliter facerem reprehensionem non effugissem; cum in editione Romana cæteris quæ e Dexippo supersunt adhærent. Quo enim modo iis, qui eam non vidissent, constare posset me non te- niere indicasse ? C Photius dúvτoμov latopixóv vocal, per Olympiadas, archontumque et consulum fastos ab historiæ ini- tiis, omissis tamen fabulosis primordiis, usque ad Claudii Gothici annum primum deducti, præcipua circa temporum rationem cura adhibita. Horum D duodecimus liber a Stephano ethnicographo cita- tur (9); ubi Herulorum mentio certissime comprobat locum de quo agitur non multum ab operis fine abfuisse constat igitur scriptorem his duodecim ‹ chartis omne ævum explicuisse. › Ex hisce an- nalibus Syncellum quæcunqne e Dexippo habet pe. tiisse arbitror; at Constantiniana excerpta illis prorsus aliena sunt: neque enim prolixas orationes II, p. 240. III. Has igitur eclogas de legationibus ad Exv- Oixá pertinere jam Vossius perspexit (11), cadem- que earum ratio est quas ex titulo de sententiis edidit ill. Maius. ExvAiná, de bello Scythico vertere debebam; quoniam illud intelligitur, quod, cœptum sub Decio, usque ad Aureliani pacem duravit. Atque hic quidem leviter circa verba lapsus sum; in eo vereor ne gravius erraverim, quod quæ a p. 22, 1. 20, ad p. 26, 1. 4, habentur, Dexippo ipsi tribuerem, quasi orationem ad cives suos habitam, qui temerario consilio muris egredi et cum hostibus nem (12), epistolam esse: cui ut aliquid de meo adjiciam, dicam, a magistratu Romano missam vi- deri; imo ab ipso fortasse imperatore, eum se cum copiis nox adfuturum nuntiare (p. 25, I. 17 seqq.) lectamque esse in concione (p. 22, 1. 18). De his, si forte aliquando codicis pagina 324 ple- nius e litura erui potuerit, liquido constabit : ac tunc fortasse expeditur de quo tandem oppido qui- busque civibus sermo sit. Nunc in id sententia in- clinat ut hæc ad primum Gothorum adventum sub Decio pertinere credam, cujus nomen in oblitterata illa pagina conspicitur; id quod eo confirmari vide- tur quod de rebus ad Nicopolim Mesiæ gestis mentio injicitur (p. 25, 1. 22, cf. Syncellum p. 705, pidani a Barbaris circumsessi. Non tamen silendum est etiam sub Claudio Ang. ad Nicopolim prospere adversus Barbaros pugnatum esse (13); quo tem- pore, quantum in tanta narrationum perturbatione colligi potest, Thessalonica eorum impetum fortiter sustinuit. Orationem Dexippi, scribend.que genus, ingenti laude effert Photius, eo usque ut Thucydidem per- spicue loquentem dicat; quæ mira est viri pruden- tis a vero aberratio. Nemo enim in eo quidquam præter inanem degeneris ævi rhetorem agnoscet, ut mirum sit qui tam puerilia sectetur, inter res arduas positum, magna gessisse. Quæ de Dexippo exstant testimonia sequentia fere sunt : Inscriptio in corpore Backkii n. 380. Κατὰ τὸ ἐπερώτημα τῆς ἐξ ᾿Αρείου πάγου βου- λῆς καὶ τῆς βουλῆς τῶν ψν' καὶ τοῦ δήμου τῶν Αθηναίων, τὸν ἄρξαντα τὴν τοῦ βασιλέως ἐν Θε- σμοθέταις ἀρχὴν, καὶ ἄρξαντα τὴν ἐπώνυμον ἀρχὴν, καὶ πανηγυριαρχήσαντα καὶ ἀγωνοθετήσαντα τῶν μεγάλων Παναθηναίων, οίκοθεν ἱερέα παναγή, Πόλ 1 1. Τὰ μετὰ ᾿Αλέξανδρον, libris quatuor compre- 11. Χρονικὴν ἱστορίαν, sive annales (8), quam (5) In eclogis quas ill. Maius edidit : coll. Vat. (6) Eunapius vita Porphyrii in f. (7) Cod. 82. (8) Eunapius, p. 58, 1. 5. Idem, vita Porph., I. I. 1. 12). Quod si ita sit, Philippopolitani fuerint op- (9) S. v. Ελουροι. (10) Gordian. 2. (11) De histor. Græc., p. 242. (12) Præf. ad. coll. Vatic. II, p. xxviii. (13) Trebell. Pollio, Claud. 12.

611 EXCERPTA DE LEGATIONIBUS. 612 Aug. anno desinebat; Athenarum autem cladem Syn- A capere potuisset breviloquens annalium ratio, qui cellus, qui hoc Dexippi opus legebat, sub Gallieno fere singulis libris sæculum comprehendebant; unde contigisse refert: neque si eam cum continuatore Trebellius Pollio (10) Dexippum omnia breviler Dionis (5), quem Zonaras sequitur, biennio serius persecutum esse, scripsit. accidisse statuamus, ut illo ipso Claudii anno pri- mo 269 acciderit, difficultas expediretur. Ita aut fingendum erit priorem exstitisse editionem, de qua nemo quidquam tradidit, aut concedendum, lævam hominum in honoribus æstimandis mentem eum, quo ad majorum gloriam elatus est, propterea neglexisse, quia, tumultuarie a congregata multi- tudine collatus, nullum in fastis urbanis locum ha- beret librorum famam extulisse, res fortiter gestas silentio transmisisse : · rem, propter ejus ævi pravitatem, plane non incredibilem. Vitam usque ad Probi principatum perduxit, B confligere cuperent. Non attenderam ill. Maii opinio cum jam sub Valeriano claruisset (6). - Dexippi opera, quæ ad historiam pertinebant, tria legit Photius (7); de quibus singulis agendum est. hensa; ex quibus notissimam satrapiarum divisio- nem recitat Photius; scriptoremque in universum cum Arriano consentire docet. Ad hanc Macedoni- cam historiam referenda esse quæ ill. Maius inventa in codicis palimpsesti paginis 81, 82, 100, 101, edidit uno verbo inonuisse ad probandum sufficit · siquidem oratio Hyperidis, sive assumpta sive ficta, belli Lamiaci tempus spectat. Dicet fortasse aliquis, a Romana, non dicam Byzantina historia, aliena non debuisse collectioni nostræ inseri : quod qui- dem factum primum mole exigua horum fragnien- torum defendam, quæ perparvum sibi locum postu- lant; cuin tamen vel ideo quod Hyperidis nomen præ se ferunt philologorum notitiam merentur; denique, si aliter facerem reprehensionem non effugissem; cum in editione Romana cæteris quæ e Dexippo supersunt adhærent. Quo enim modo iis, qui eam non vidissent, constare posset me non te- niere indicasse ? C Photius dúvτoμov latopixóv vocal, per Olympiadas, archontumque et consulum fastos ab historiæ ini- tiis, omissis tamen fabulosis primordiis, usque ad Claudii Gothici annum primum deducti, præcipua circa temporum rationem cura adhibita. Horum D duodecimus liber a Stephano ethnicographo cita- tur (9); ubi Herulorum mentio certissime comprobat locum de quo agitur non multum ab operis fine abfuisse constat igitur scriptorem his duodecim ‹ chartis omne ævum explicuisse. › Ex hisce an- nalibus Syncellum quæcunqne e Dexippo habet pe. tiisse arbitror; at Constantiniana excerpta illis prorsus aliena sunt: neque enim prolixas orationes II, p. 240. III. Has igitur eclogas de legationibus ad Exv- Oixá pertinere jam Vossius perspexit (11), cadem- que earum ratio est quas ex titulo de sententiis edidit ill. Maius. ExvAiná, de bello Scythico vertere debebam; quoniam illud intelligitur, quod, cœptum sub Decio, usque ad Aureliani pacem duravit. Atque hic quidem leviter circa verba lapsus sum; in eo vereor ne gravius erraverim, quod quæ a p. 22, 1. 20, ad p. 26, 1. 4, habentur, Dexippo ipsi tribuerem, quasi orationem ad cives suos habitam, qui temerario consilio muris egredi et cum hostibus nem (12), epistolam esse: cui ut aliquid de meo adjiciam, dicam, a magistratu Romano missam vi- deri; imo ab ipso fortasse imperatore, eum se cum copiis nox adfuturum nuntiare (p. 25, I. 17 seqq.) lectamque esse in concione (p. 22, 1. 18). De his, si forte aliquando codicis pagina 324 ple- nius e litura erui potuerit, liquido constabit : ac tunc fortasse expeditur de quo tandem oppido qui- busque civibus sermo sit. Nunc in id sententia in- clinat ut hæc ad primum Gothorum adventum sub Decio pertinere credam, cujus nomen in oblitterata illa pagina conspicitur; id quod eo confirmari vide- tur quod de rebus ad Nicopolim Mesiæ gestis mentio injicitur (p. 25, 1. 22, cf. Syncellum p. 705, pidani a Barbaris circumsessi. Non tamen silendum est etiam sub Claudio Ang. ad Nicopolim prospere adversus Barbaros pugnatum esse (13); quo tem- pore, quantum in tanta narrationum perturbatione colligi potest, Thessalonica eorum impetum fortiter sustinuit. Orationem Dexippi, scribend.que genus, ingenti laude effert Photius, eo usque ut Thucydidem per- spicue loquentem dicat; quæ mira est viri pruden- tis a vero aberratio. Nemo enim in eo quidquam præter inanem degeneris ævi rhetorem agnoscet, ut mirum sit qui tam puerilia sectetur, inter res arduas positum, magna gessisse. Quæ de Dexippo exstant testimonia sequentia fere sunt : Inscriptio in corpore Backkii n. 380. Κατὰ τὸ ἐπερώτημα τῆς ἐξ ᾿Αρείου πάγου βου- λῆς καὶ τῆς βουλῆς τῶν ψν' καὶ τοῦ δήμου τῶν Αθηναίων, τὸν ἄρξαντα τὴν τοῦ βασιλέως ἐν Θε- σμοθέταις ἀρχὴν, καὶ ἄρξαντα τὴν ἐπώνυμον ἀρχὴν, καὶ πανηγυριαρχήσαντα καὶ ἀγωνοθετήσαντα τῶν μεγάλων Παναθηναίων, οίκοθεν ἱερέα παναγή, Πόλ 1 1. Τὰ μετὰ ᾿Αλέξανδρον, libris quatuor compre- 11. Χρονικὴν ἱστορίαν, sive annales (8), quam (5) In eclogis quas ill. Maius edidit : coll. Vat. (6) Eunapius vita Porphyrii in f. (7) Cod. 82. (8) Eunapius, p. 58, 1. 5. Idem, vita Porph., I. I. 1. 12). Quod si ita sit, Philippopolitani fuerint op- (9) S. v. Ελουροι. (10) Gordian. 2. (11) De histor. Græc., p. 242. (12) Præf. ad. coll. Vatic. II, p. xxviii. (13) Trebell. Pollio, Claud. 12.

611 EXCERPTA DE LEGATIONIBUS. 612 Aug. anno desinebat; Athenarum autem cladem Syn- A capere potuisset breviloquens annalium ratio, qui cellus, qui hoc Dexippi opus legebat, sub Gallieno fere singulis libris sæculum comprehendebant; unde contigisse refert: neque si eam cum continuatore Trebellius Pollio (10) Dexippum omnia breviler Dionis (5), quem Zonaras sequitur, biennio serius persecutum esse, scripsit. accidisse statuamus, ut illo ipso Claudii anno pri- mo 269 acciderit, difficultas expediretur. Ita aut fingendum erit priorem exstitisse editionem, de qua nemo quidquam tradidit, aut concedendum, lævam hominum in honoribus æstimandis mentem eum, quo ad majorum gloriam elatus est, propterea neglexisse, quia, tumultuarie a congregata multi- tudine collatus, nullum in fastis urbanis locum ha- beret librorum famam extulisse, res fortiter gestas silentio transmisisse : · rem, propter ejus ævi pravitatem, plane non incredibilem. Vitam usque ad Probi principatum perduxit, B confligere cuperent. Non attenderam ill. Maii opinio cum jam sub Valeriano claruisset (6). - Dexippi opera, quæ ad historiam pertinebant, tria legit Photius (7); de quibus singulis agendum est. hensa; ex quibus notissimam satrapiarum divisio- nem recitat Photius; scriptoremque in universum cum Arriano consentire docet. Ad hanc Macedoni- cam historiam referenda esse quæ ill. Maius inventa in codicis palimpsesti paginis 81, 82, 100, 101, edidit uno verbo inonuisse ad probandum sufficit · siquidem oratio Hyperidis, sive assumpta sive ficta, belli Lamiaci tempus spectat. Dicet fortasse aliquis, a Romana, non dicam Byzantina historia, aliena non debuisse collectioni nostræ inseri : quod qui- dem factum primum mole exigua horum fragnien- torum defendam, quæ perparvum sibi locum postu- lant; cuin tamen vel ideo quod Hyperidis nomen præ se ferunt philologorum notitiam merentur; denique, si aliter facerem reprehensionem non effugissem; cum in editione Romana cæteris quæ e Dexippo supersunt adhærent. Quo enim modo iis, qui eam non vidissent, constare posset me non te- niere indicasse ? C Photius dúvτoμov latopixóv vocal, per Olympiadas, archontumque et consulum fastos ab historiæ ini- tiis, omissis tamen fabulosis primordiis, usque ad Claudii Gothici annum primum deducti, præcipua circa temporum rationem cura adhibita. Horum D duodecimus liber a Stephano ethnicographo cita- tur (9); ubi Herulorum mentio certissime comprobat locum de quo agitur non multum ab operis fine abfuisse constat igitur scriptorem his duodecim ‹ chartis omne ævum explicuisse. › Ex hisce an- nalibus Syncellum quæcunqne e Dexippo habet pe. tiisse arbitror; at Constantiniana excerpta illis prorsus aliena sunt: neque enim prolixas orationes II, p. 240. III. Has igitur eclogas de legationibus ad Exv- Oixá pertinere jam Vossius perspexit (11), cadem- que earum ratio est quas ex titulo de sententiis edidit ill. Maius. ExvAiná, de bello Scythico vertere debebam; quoniam illud intelligitur, quod, cœptum sub Decio, usque ad Aureliani pacem duravit. Atque hic quidem leviter circa verba lapsus sum; in eo vereor ne gravius erraverim, quod quæ a p. 22, 1. 20, ad p. 26, 1. 4, habentur, Dexippo ipsi tribuerem, quasi orationem ad cives suos habitam, qui temerario consilio muris egredi et cum hostibus nem (12), epistolam esse: cui ut aliquid de meo adjiciam, dicam, a magistratu Romano missam vi- deri; imo ab ipso fortasse imperatore, eum se cum copiis nox adfuturum nuntiare (p. 25, I. 17 seqq.) lectamque esse in concione (p. 22, 1. 18). De his, si forte aliquando codicis pagina 324 ple- nius e litura erui potuerit, liquido constabit : ac tunc fortasse expeditur de quo tandem oppido qui- busque civibus sermo sit. Nunc in id sententia in- clinat ut hæc ad primum Gothorum adventum sub Decio pertinere credam, cujus nomen in oblitterata illa pagina conspicitur; id quod eo confirmari vide- tur quod de rebus ad Nicopolim Mesiæ gestis mentio injicitur (p. 25, 1. 22, cf. Syncellum p. 705, pidani a Barbaris circumsessi. Non tamen silendum est etiam sub Claudio Ang. ad Nicopolim prospere adversus Barbaros pugnatum esse (13); quo tem- pore, quantum in tanta narrationum perturbatione colligi potest, Thessalonica eorum impetum fortiter sustinuit. Orationem Dexippi, scribend.que genus, ingenti laude effert Photius, eo usque ut Thucydidem per- spicue loquentem dicat; quæ mira est viri pruden- tis a vero aberratio. Nemo enim in eo quidquam præter inanem degeneris ævi rhetorem agnoscet, ut mirum sit qui tam puerilia sectetur, inter res arduas positum, magna gessisse. Quæ de Dexippo exstant testimonia sequentia fere sunt : Inscriptio in corpore Backkii n. 380. Κατὰ τὸ ἐπερώτημα τῆς ἐξ ᾿Αρείου πάγου βου- λῆς καὶ τῆς βουλῆς τῶν ψν' καὶ τοῦ δήμου τῶν Αθηναίων, τὸν ἄρξαντα τὴν τοῦ βασιλέως ἐν Θε- σμοθέταις ἀρχὴν, καὶ ἄρξαντα τὴν ἐπώνυμον ἀρχὴν, καὶ πανηγυριαρχήσαντα καὶ ἀγωνοθετήσαντα τῶν μεγάλων Παναθηναίων, οίκοθεν ἱερέα παναγή, Πόλ 1 1. Τὰ μετὰ ᾿Αλέξανδρον, libris quatuor compre- 11. Χρονικὴν ἱστορίαν, sive annales (8), quam (5) In eclogis quas ill. Maius edidit : coll. Vat. (6) Eunapius vita Porphyrii in f. (7) Cod. 82. (8) Eunapius, p. 58, 1. 5. Idem, vita Porph., I. I. 1. 12). Quod si ita sit, Philippopolitani fuerint op- (9) S. v. Ελουροι. (10) Gordian. 2. (11) De histor. Græc., p. 242. (12) Præf. ad. coll. Vatic. II, p. xxviii. (13) Trebell. Pollio, Claud. 12.

611 EXCERPTA DE LEGATIONIBUS. 612 Aug. anno desinebat; Athenarum autem cladem Syn- A capere potuisset breviloquens annalium ratio, qui cellus, qui hoc Dexippi opus legebat, sub Gallieno fere singulis libris sæculum comprehendebant; unde contigisse refert: neque si eam cum continuatore Trebellius Pollio (10) Dexippum omnia breviler Dionis (5), quem Zonaras sequitur, biennio serius persecutum esse, scripsit. accidisse statuamus, ut illo ipso Claudii anno pri- mo 269 acciderit, difficultas expediretur. Ita aut fingendum erit priorem exstitisse editionem, de qua nemo quidquam tradidit, aut concedendum, lævam hominum in honoribus æstimandis mentem eum, quo ad majorum gloriam elatus est, propterea neglexisse, quia, tumultuarie a congregata multi- tudine collatus, nullum in fastis urbanis locum ha- beret librorum famam extulisse, res fortiter gestas silentio transmisisse : · rem, propter ejus ævi pravitatem, plane non incredibilem. Vitam usque ad Probi principatum perduxit, B confligere cuperent. Non attenderam ill. Maii opinio cum jam sub Valeriano claruisset (6). - Dexippi opera, quæ ad historiam pertinebant, tria legit Photius (7); de quibus singulis agendum est. hensa; ex quibus notissimam satrapiarum divisio- nem recitat Photius; scriptoremque in universum cum Arriano consentire docet. Ad hanc Macedoni- cam historiam referenda esse quæ ill. Maius inventa in codicis palimpsesti paginis 81, 82, 100, 101, edidit uno verbo inonuisse ad probandum sufficit · siquidem oratio Hyperidis, sive assumpta sive ficta, belli Lamiaci tempus spectat. Dicet fortasse aliquis, a Romana, non dicam Byzantina historia, aliena non debuisse collectioni nostræ inseri : quod qui- dem factum primum mole exigua horum fragnien- torum defendam, quæ perparvum sibi locum postu- lant; cuin tamen vel ideo quod Hyperidis nomen præ se ferunt philologorum notitiam merentur; denique, si aliter facerem reprehensionem non effugissem; cum in editione Romana cæteris quæ e Dexippo supersunt adhærent. Quo enim modo iis, qui eam non vidissent, constare posset me non te- niere indicasse ? C Photius dúvτoμov latopixóv vocal, per Olympiadas, archontumque et consulum fastos ab historiæ ini- tiis, omissis tamen fabulosis primordiis, usque ad Claudii Gothici annum primum deducti, præcipua circa temporum rationem cura adhibita. Horum D duodecimus liber a Stephano ethnicographo cita- tur (9); ubi Herulorum mentio certissime comprobat locum de quo agitur non multum ab operis fine abfuisse constat igitur scriptorem his duodecim ‹ chartis omne ævum explicuisse. › Ex hisce an- nalibus Syncellum quæcunqne e Dexippo habet pe. tiisse arbitror; at Constantiniana excerpta illis prorsus aliena sunt: neque enim prolixas orationes II, p. 240. III. Has igitur eclogas de legationibus ad Exv- Oixá pertinere jam Vossius perspexit (11), cadem- que earum ratio est quas ex titulo de sententiis edidit ill. Maius. ExvAiná, de bello Scythico vertere debebam; quoniam illud intelligitur, quod, cœptum sub Decio, usque ad Aureliani pacem duravit. Atque hic quidem leviter circa verba lapsus sum; in eo vereor ne gravius erraverim, quod quæ a p. 22, 1. 20, ad p. 26, 1. 4, habentur, Dexippo ipsi tribuerem, quasi orationem ad cives suos habitam, qui temerario consilio muris egredi et cum hostibus nem (12), epistolam esse: cui ut aliquid de meo adjiciam, dicam, a magistratu Romano missam vi- deri; imo ab ipso fortasse imperatore, eum se cum copiis nox adfuturum nuntiare (p. 25, I. 17 seqq.) lectamque esse in concione (p. 22, 1. 18). De his, si forte aliquando codicis pagina 324 ple- nius e litura erui potuerit, liquido constabit : ac tunc fortasse expeditur de quo tandem oppido qui- busque civibus sermo sit. Nunc in id sententia in- clinat ut hæc ad primum Gothorum adventum sub Decio pertinere credam, cujus nomen in oblitterata illa pagina conspicitur; id quod eo confirmari vide- tur quod de rebus ad Nicopolim Mesiæ gestis mentio injicitur (p. 25, 1. 22, cf. Syncellum p. 705, pidani a Barbaris circumsessi. Non tamen silendum est etiam sub Claudio Ang. ad Nicopolim prospere adversus Barbaros pugnatum esse (13); quo tem- pore, quantum in tanta narrationum perturbatione colligi potest, Thessalonica eorum impetum fortiter sustinuit. Orationem Dexippi, scribend.que genus, ingenti laude effert Photius, eo usque ut Thucydidem per- spicue loquentem dicat; quæ mira est viri pruden- tis a vero aberratio. Nemo enim in eo quidquam præter inanem degeneris ævi rhetorem agnoscet, ut mirum sit qui tam puerilia sectetur, inter res arduas positum, magna gessisse. Quæ de Dexippo exstant testimonia sequentia fere sunt : Inscriptio in corpore Backkii n. 380. Κατὰ τὸ ἐπερώτημα τῆς ἐξ ᾿Αρείου πάγου βου- λῆς καὶ τῆς βουλῆς τῶν ψν' καὶ τοῦ δήμου τῶν Αθηναίων, τὸν ἄρξαντα τὴν τοῦ βασιλέως ἐν Θε- σμοθέταις ἀρχὴν, καὶ ἄρξαντα τὴν ἐπώνυμον ἀρχὴν, καὶ πανηγυριαρχήσαντα καὶ ἀγωνοθετήσαντα τῶν μεγάλων Παναθηναίων, οίκοθεν ἱερέα παναγή, Πόλ 1 1. Τὰ μετὰ ᾿Αλέξανδρον, libris quatuor compre- 11. Χρονικὴν ἱστορίαν, sive annales (8), quam (5) In eclogis quas ill. Maius edidit : coll. Vat. (6) Eunapius vita Porphyrii in f. (7) Cod. 82. (8) Eunapius, p. 58, 1. 5. Idem, vita Porph., I. I. 1. 12). Quod si ita sit, Philippopolitani fuerint op- (9) S. v. Ελουροι. (10) Gordian. 2. (11) De histor. Græc., p. 242. (12) Præf. ad. coll. Vatic. II, p. xxviii. (13) Trebell. Pollio, Claud. 12.

611 EXCERPTA DE LEGATIONIBUS. 612 Aug. anno desinebat; Athenarum autem cladem Syn- A capere potuisset breviloquens annalium ratio, qui cellus, qui hoc Dexippi opus legebat, sub Gallieno fere singulis libris sæculum comprehendebant; unde contigisse refert: neque si eam cum continuatore Trebellius Pollio (10) Dexippum omnia breviler Dionis (5), quem Zonaras sequitur, biennio serius persecutum esse, scripsit. accidisse statuamus, ut illo ipso Claudii anno pri- mo 269 acciderit, difficultas expediretur. Ita aut fingendum erit priorem exstitisse editionem, de qua nemo quidquam tradidit, aut concedendum, lævam hominum in honoribus æstimandis mentem eum, quo ad majorum gloriam elatus est, propterea neglexisse, quia, tumultuarie a congregata multi- tudine collatus, nullum in fastis urbanis locum ha- beret librorum famam extulisse, res fortiter gestas silentio transmisisse : · rem, propter ejus ævi pravitatem, plane non incredibilem. Vitam usque ad Probi principatum perduxit, B confligere cuperent. Non attenderam ill. Maii opinio cum jam sub Valeriano claruisset (6). - Dexippi opera, quæ ad historiam pertinebant, tria legit Photius (7); de quibus singulis agendum est. hensa; ex quibus notissimam satrapiarum divisio- nem recitat Photius; scriptoremque in universum cum Arriano consentire docet. Ad hanc Macedoni- cam historiam referenda esse quæ ill. Maius inventa in codicis palimpsesti paginis 81, 82, 100, 101, edidit uno verbo inonuisse ad probandum sufficit · siquidem oratio Hyperidis, sive assumpta sive ficta, belli Lamiaci tempus spectat. Dicet fortasse aliquis, a Romana, non dicam Byzantina historia, aliena non debuisse collectioni nostræ inseri : quod qui- dem factum primum mole exigua horum fragnien- torum defendam, quæ perparvum sibi locum postu- lant; cuin tamen vel ideo quod Hyperidis nomen præ se ferunt philologorum notitiam merentur; denique, si aliter facerem reprehensionem non effugissem; cum in editione Romana cæteris quæ e Dexippo supersunt adhærent. Quo enim modo iis, qui eam non vidissent, constare posset me non te- niere indicasse ? C Photius dúvτoμov latopixóv vocal, per Olympiadas, archontumque et consulum fastos ab historiæ ini- tiis, omissis tamen fabulosis primordiis, usque ad Claudii Gothici annum primum deducti, præcipua circa temporum rationem cura adhibita. Horum D duodecimus liber a Stephano ethnicographo cita- tur (9); ubi Herulorum mentio certissime comprobat locum de quo agitur non multum ab operis fine abfuisse constat igitur scriptorem his duodecim ‹ chartis omne ævum explicuisse. › Ex hisce an- nalibus Syncellum quæcunqne e Dexippo habet pe. tiisse arbitror; at Constantiniana excerpta illis prorsus aliena sunt: neque enim prolixas orationes II, p. 240. III. Has igitur eclogas de legationibus ad Exv- Oixá pertinere jam Vossius perspexit (11), cadem- que earum ratio est quas ex titulo de sententiis edidit ill. Maius. ExvAiná, de bello Scythico vertere debebam; quoniam illud intelligitur, quod, cœptum sub Decio, usque ad Aureliani pacem duravit. Atque hic quidem leviter circa verba lapsus sum; in eo vereor ne gravius erraverim, quod quæ a p. 22, 1. 20, ad p. 26, 1. 4, habentur, Dexippo ipsi tribuerem, quasi orationem ad cives suos habitam, qui temerario consilio muris egredi et cum hostibus nem (12), epistolam esse: cui ut aliquid de meo adjiciam, dicam, a magistratu Romano missam vi- deri; imo ab ipso fortasse imperatore, eum se cum copiis nox adfuturum nuntiare (p. 25, I. 17 seqq.) lectamque esse in concione (p. 22, 1. 18). De his, si forte aliquando codicis pagina 324 ple- nius e litura erui potuerit, liquido constabit : ac tunc fortasse expeditur de quo tandem oppido qui- busque civibus sermo sit. Nunc in id sententia in- clinat ut hæc ad primum Gothorum adventum sub Decio pertinere credam, cujus nomen in oblitterata illa pagina conspicitur; id quod eo confirmari vide- tur quod de rebus ad Nicopolim Mesiæ gestis mentio injicitur (p. 25, 1. 22, cf. Syncellum p. 705, pidani a Barbaris circumsessi. Non tamen silendum est etiam sub Claudio Ang. ad Nicopolim prospere adversus Barbaros pugnatum esse (13); quo tem- pore, quantum in tanta narrationum perturbatione colligi potest, Thessalonica eorum impetum fortiter sustinuit. Orationem Dexippi, scribend.que genus, ingenti laude effert Photius, eo usque ut Thucydidem per- spicue loquentem dicat; quæ mira est viri pruden- tis a vero aberratio. Nemo enim in eo quidquam præter inanem degeneris ævi rhetorem agnoscet, ut mirum sit qui tam puerilia sectetur, inter res arduas positum, magna gessisse. Quæ de Dexippo exstant testimonia sequentia fere sunt : Inscriptio in corpore Backkii n. 380. Κατὰ τὸ ἐπερώτημα τῆς ἐξ ᾿Αρείου πάγου βου- λῆς καὶ τῆς βουλῆς τῶν ψν' καὶ τοῦ δήμου τῶν Αθηναίων, τὸν ἄρξαντα τὴν τοῦ βασιλέως ἐν Θε- σμοθέταις ἀρχὴν, καὶ ἄρξαντα τὴν ἐπώνυμον ἀρχὴν, καὶ πανηγυριαρχήσαντα καὶ ἀγωνοθετήσαντα τῶν μεγάλων Παναθηναίων, οίκοθεν ἱερέα παναγή, Πόλ 1 1. Τὰ μετὰ ᾿Αλέξανδρον, libris quatuor compre- 11. Χρονικὴν ἱστορίαν, sive annales (8), quam (5) In eclogis quas ill. Maius edidit : coll. Vat. (6) Eunapius vita Porphyrii in f. (7) Cod. 82. (8) Eunapius, p. 58, 1. 5. Idem, vita Porph., I. I. 1. 12). Quod si ita sit, Philippopolitani fuerint op- (9) S. v. Ελουροι. (10) Gordian. 2. (11) De histor. Græc., p. 242. (12) Præf. ad. coll. Vatic. II, p. xxviii. (13) Trebell. Pollio, Claud. 12.

611 EXCERPTA DE LEGATIONIBUS. 612 Aug. anno desinebat; Athenarum autem cladem Syn- A capere potuisset breviloquens annalium ratio, qui cellus, qui hoc Dexippi opus legebat, sub Gallieno fere singulis libris sæculum comprehendebant; unde contigisse refert: neque si eam cum continuatore Trebellius Pollio (10) Dexippum omnia breviler Dionis (5), quem Zonaras sequitur, biennio serius persecutum esse, scripsit. accidisse statuamus, ut illo ipso Claudii anno pri- mo 269 acciderit, difficultas expediretur. Ita aut fingendum erit priorem exstitisse editionem, de qua nemo quidquam tradidit, aut concedendum, lævam hominum in honoribus æstimandis mentem eum, quo ad majorum gloriam elatus est, propterea neglexisse, quia, tumultuarie a congregata multi- tudine collatus, nullum in fastis urbanis locum ha- beret librorum famam extulisse, res fortiter gestas silentio transmisisse : · rem, propter ejus ævi pravitatem, plane non incredibilem. Vitam usque ad Probi principatum perduxit, B confligere cuperent. Non attenderam ill. Maii opinio cum jam sub Valeriano claruisset (6). - Dexippi opera, quæ ad historiam pertinebant, tria legit Photius (7); de quibus singulis agendum est. hensa; ex quibus notissimam satrapiarum divisio- nem recitat Photius; scriptoremque in universum cum Arriano consentire docet. Ad hanc Macedoni- cam historiam referenda esse quæ ill. Maius inventa in codicis palimpsesti paginis 81, 82, 100, 101, edidit uno verbo inonuisse ad probandum sufficit · siquidem oratio Hyperidis, sive assumpta sive ficta, belli Lamiaci tempus spectat. Dicet fortasse aliquis, a Romana, non dicam Byzantina historia, aliena non debuisse collectioni nostræ inseri : quod qui- dem factum primum mole exigua horum fragnien- torum defendam, quæ perparvum sibi locum postu- lant; cuin tamen vel ideo quod Hyperidis nomen præ se ferunt philologorum notitiam merentur; denique, si aliter facerem reprehensionem non effugissem; cum in editione Romana cæteris quæ e Dexippo supersunt adhærent. Quo enim modo iis, qui eam non vidissent, constare posset me non te- niere indicasse ? C Photius dúvτoμov latopixóv vocal, per Olympiadas, archontumque et consulum fastos ab historiæ ini- tiis, omissis tamen fabulosis primordiis, usque ad Claudii Gothici annum primum deducti, præcipua circa temporum rationem cura adhibita. Horum D duodecimus liber a Stephano ethnicographo cita- tur (9); ubi Herulorum mentio certissime comprobat locum de quo agitur non multum ab operis fine abfuisse constat igitur scriptorem his duodecim ‹ chartis omne ævum explicuisse. › Ex hisce an- nalibus Syncellum quæcunqne e Dexippo habet pe. tiisse arbitror; at Constantiniana excerpta illis prorsus aliena sunt: neque enim prolixas orationes II, p. 240. III. Has igitur eclogas de legationibus ad Exv- Oixá pertinere jam Vossius perspexit (11), cadem- que earum ratio est quas ex titulo de sententiis edidit ill. Maius. ExvAiná, de bello Scythico vertere debebam; quoniam illud intelligitur, quod, cœptum sub Decio, usque ad Aureliani pacem duravit. Atque hic quidem leviter circa verba lapsus sum; in eo vereor ne gravius erraverim, quod quæ a p. 22, 1. 20, ad p. 26, 1. 4, habentur, Dexippo ipsi tribuerem, quasi orationem ad cives suos habitam, qui temerario consilio muris egredi et cum hostibus nem (12), epistolam esse: cui ut aliquid de meo adjiciam, dicam, a magistratu Romano missam vi- deri; imo ab ipso fortasse imperatore, eum se cum copiis nox adfuturum nuntiare (p. 25, I. 17 seqq.) lectamque esse in concione (p. 22, 1. 18). De his, si forte aliquando codicis pagina 324 ple- nius e litura erui potuerit, liquido constabit : ac tunc fortasse expeditur de quo tandem oppido qui- busque civibus sermo sit. Nunc in id sententia in- clinat ut hæc ad primum Gothorum adventum sub Decio pertinere credam, cujus nomen in oblitterata illa pagina conspicitur; id quod eo confirmari vide- tur quod de rebus ad Nicopolim Mesiæ gestis mentio injicitur (p. 25, 1. 22, cf. Syncellum p. 705, pidani a Barbaris circumsessi. Non tamen silendum est etiam sub Claudio Ang. ad Nicopolim prospere adversus Barbaros pugnatum esse (13); quo tem- pore, quantum in tanta narrationum perturbatione colligi potest, Thessalonica eorum impetum fortiter sustinuit. Orationem Dexippi, scribend.que genus, ingenti laude effert Photius, eo usque ut Thucydidem per- spicue loquentem dicat; quæ mira est viri pruden- tis a vero aberratio. Nemo enim in eo quidquam præter inanem degeneris ævi rhetorem agnoscet, ut mirum sit qui tam puerilia sectetur, inter res arduas positum, magna gessisse. Quæ de Dexippo exstant testimonia sequentia fere sunt : Inscriptio in corpore Backkii n. 380. Κατὰ τὸ ἐπερώτημα τῆς ἐξ ᾿Αρείου πάγου βου- λῆς καὶ τῆς βουλῆς τῶν ψν' καὶ τοῦ δήμου τῶν Αθηναίων, τὸν ἄρξαντα τὴν τοῦ βασιλέως ἐν Θε- σμοθέταις ἀρχὴν, καὶ ἄρξαντα τὴν ἐπώνυμον ἀρχὴν, καὶ πανηγυριαρχήσαντα καὶ ἀγωνοθετήσαντα τῶν μεγάλων Παναθηναίων, οίκοθεν ἱερέα παναγή, Πόλ 1 1. Τὰ μετὰ ᾿Αλέξανδρον, libris quatuor compre- 11. Χρονικὴν ἱστορίαν, sive annales (8), quam (5) In eclogis quas ill. Maius edidit : coll. Vat. (6) Eunapius vita Porphyrii in f. (7) Cod. 82. (8) Eunapius, p. 58, 1. 5. Idem, vita Porph., I. I. 1. 12). Quod si ita sit, Philippopolitani fuerint op- (9) S. v. Ελουροι. (10) Gordian. 2. (11) De histor. Græc., p. 242. (12) Præf. ad. coll. Vatic. II, p. xxviii. (13) Trebell. Pollio, Claud. 12.

611 EXCERPTA DE LEGATIONIBUS. 612 Aug. anno desinebat; Athenarum autem cladem Syn- A capere potuisset breviloquens annalium ratio, qui cellus, qui hoc Dexippi opus legebat, sub Gallieno fere singulis libris sæculum comprehendebant; unde contigisse refert: neque si eam cum continuatore Trebellius Pollio (10) Dexippum omnia breviler Dionis (5), quem Zonaras sequitur, biennio serius persecutum esse, scripsit. accidisse statuamus, ut illo ipso Claudii anno pri- mo 269 acciderit, difficultas expediretur. Ita aut fingendum erit priorem exstitisse editionem, de qua nemo quidquam tradidit, aut concedendum, lævam hominum in honoribus æstimandis mentem eum, quo ad majorum gloriam elatus est, propterea neglexisse, quia, tumultuarie a congregata multi- tudine collatus, nullum in fastis urbanis locum ha- beret librorum famam extulisse, res fortiter gestas silentio transmisisse : · rem, propter ejus ævi pravitatem, plane non incredibilem. Vitam usque ad Probi principatum perduxit, B confligere cuperent. Non attenderam ill. Maii opinio cum jam sub Valeriano claruisset (6). - Dexippi opera, quæ ad historiam pertinebant, tria legit Photius (7); de quibus singulis agendum est. hensa; ex quibus notissimam satrapiarum divisio- nem recitat Photius; scriptoremque in universum cum Arriano consentire docet. Ad hanc Macedoni- cam historiam referenda esse quæ ill. Maius inventa in codicis palimpsesti paginis 81, 82, 100, 101, edidit uno verbo inonuisse ad probandum sufficit · siquidem oratio Hyperidis, sive assumpta sive ficta, belli Lamiaci tempus spectat. Dicet fortasse aliquis, a Romana, non dicam Byzantina historia, aliena non debuisse collectioni nostræ inseri : quod qui- dem factum primum mole exigua horum fragnien- torum defendam, quæ perparvum sibi locum postu- lant; cuin tamen vel ideo quod Hyperidis nomen præ se ferunt philologorum notitiam merentur; denique, si aliter facerem reprehensionem non effugissem; cum in editione Romana cæteris quæ e Dexippo supersunt adhærent. Quo enim modo iis, qui eam non vidissent, constare posset me non te- niere indicasse ? C Photius dúvτoμov latopixóv vocal, per Olympiadas, archontumque et consulum fastos ab historiæ ini- tiis, omissis tamen fabulosis primordiis, usque ad Claudii Gothici annum primum deducti, præcipua circa temporum rationem cura adhibita. Horum D duodecimus liber a Stephano ethnicographo cita- tur (9); ubi Herulorum mentio certissime comprobat locum de quo agitur non multum ab operis fine abfuisse constat igitur scriptorem his duodecim ‹ chartis omne ævum explicuisse. › Ex hisce an- nalibus Syncellum quæcunqne e Dexippo habet pe. tiisse arbitror; at Constantiniana excerpta illis prorsus aliena sunt: neque enim prolixas orationes II, p. 240. III. Has igitur eclogas de legationibus ad Exv- Oixá pertinere jam Vossius perspexit (11), cadem- que earum ratio est quas ex titulo de sententiis edidit ill. Maius. ExvAiná, de bello Scythico vertere debebam; quoniam illud intelligitur, quod, cœptum sub Decio, usque ad Aureliani pacem duravit. Atque hic quidem leviter circa verba lapsus sum; in eo vereor ne gravius erraverim, quod quæ a p. 22, 1. 20, ad p. 26, 1. 4, habentur, Dexippo ipsi tribuerem, quasi orationem ad cives suos habitam, qui temerario consilio muris egredi et cum hostibus nem (12), epistolam esse: cui ut aliquid de meo adjiciam, dicam, a magistratu Romano missam vi- deri; imo ab ipso fortasse imperatore, eum se cum copiis nox adfuturum nuntiare (p. 25, I. 17 seqq.) lectamque esse in concione (p. 22, 1. 18). De his, si forte aliquando codicis pagina 324 ple- nius e litura erui potuerit, liquido constabit : ac tunc fortasse expeditur de quo tandem oppido qui- busque civibus sermo sit. Nunc in id sententia in- clinat ut hæc ad primum Gothorum adventum sub Decio pertinere credam, cujus nomen in oblitterata illa pagina conspicitur; id quod eo confirmari vide- tur quod de rebus ad Nicopolim Mesiæ gestis mentio injicitur (p. 25, 1. 22, cf. Syncellum p. 705, pidani a Barbaris circumsessi. Non tamen silendum est etiam sub Claudio Ang. ad Nicopolim prospere adversus Barbaros pugnatum esse (13); quo tem- pore, quantum in tanta narrationum perturbatione colligi potest, Thessalonica eorum impetum fortiter sustinuit. Orationem Dexippi, scribend.que genus, ingenti laude effert Photius, eo usque ut Thucydidem per- spicue loquentem dicat; quæ mira est viri pruden- tis a vero aberratio. Nemo enim in eo quidquam præter inanem degeneris ævi rhetorem agnoscet, ut mirum sit qui tam puerilia sectetur, inter res arduas positum, magna gessisse. Quæ de Dexippo exstant testimonia sequentia fere sunt : Inscriptio in corpore Backkii n. 380. Κατὰ τὸ ἐπερώτημα τῆς ἐξ ᾿Αρείου πάγου βου- λῆς καὶ τῆς βουλῆς τῶν ψν' καὶ τοῦ δήμου τῶν Αθηναίων, τὸν ἄρξαντα τὴν τοῦ βασιλέως ἐν Θε- σμοθέταις ἀρχὴν, καὶ ἄρξαντα τὴν ἐπώνυμον ἀρχὴν, καὶ πανηγυριαρχήσαντα καὶ ἀγωνοθετήσαντα τῶν μεγάλων Παναθηναίων, οίκοθεν ἱερέα παναγή, Πόλ 1 1. Τὰ μετὰ ᾿Αλέξανδρον, libris quatuor compre- 11. Χρονικὴν ἱστορίαν, sive annales (8), quam (5) In eclogis quas ill. Maius edidit : coll. Vat. (6) Eunapius vita Porphyrii in f. (7) Cod. 82. (8) Eunapius, p. 58, 1. 5. Idem, vita Porph., I. I. 1. 12). Quod si ita sit, Philippopolitani fuerint op- (9) S. v. Ελουροι. (10) Gordian. 2. (11) De histor. Græc., p. 242. (12) Præf. ad. coll. Vatic. II, p. xxviii. (13) Trebell. Pollio, Claud. 12.

611 EXCERPTA DE LEGATIONIBUS. 612 Aug. anno desinebat; Athenarum autem cladem Syn- A capere potuisset breviloquens annalium ratio, qui cellus, qui hoc Dexippi opus legebat, sub Gallieno fere singulis libris sæculum comprehendebant; unde contigisse refert: neque si eam cum continuatore Trebellius Pollio (10) Dexippum omnia breviler Dionis (5), quem Zonaras sequitur, biennio serius persecutum esse, scripsit. accidisse statuamus, ut illo ipso Claudii anno pri- mo 269 acciderit, difficultas expediretur. Ita aut fingendum erit priorem exstitisse editionem, de qua nemo quidquam tradidit, aut concedendum, lævam hominum in honoribus æstimandis mentem eum, quo ad majorum gloriam elatus est, propterea neglexisse, quia, tumultuarie a congregata multi- tudine collatus, nullum in fastis urbanis locum ha- beret librorum famam extulisse, res fortiter gestas silentio transmisisse : · rem, propter ejus ævi pravitatem, plane non incredibilem. Vitam usque ad Probi principatum perduxit, B confligere cuperent. Non attenderam ill. Maii opinio cum jam sub Valeriano claruisset (6). - Dexippi opera, quæ ad historiam pertinebant, tria legit Photius (7); de quibus singulis agendum est. hensa; ex quibus notissimam satrapiarum divisio- nem recitat Photius; scriptoremque in universum cum Arriano consentire docet. Ad hanc Macedoni- cam historiam referenda esse quæ ill. Maius inventa in codicis palimpsesti paginis 81, 82, 100, 101, edidit uno verbo inonuisse ad probandum sufficit · siquidem oratio Hyperidis, sive assumpta sive ficta, belli Lamiaci tempus spectat. Dicet fortasse aliquis, a Romana, non dicam Byzantina historia, aliena non debuisse collectioni nostræ inseri : quod qui- dem factum primum mole exigua horum fragnien- torum defendam, quæ perparvum sibi locum postu- lant; cuin tamen vel ideo quod Hyperidis nomen præ se ferunt philologorum notitiam merentur; denique, si aliter facerem reprehensionem non effugissem; cum in editione Romana cæteris quæ e Dexippo supersunt adhærent. Quo enim modo iis, qui eam non vidissent, constare posset me non te- niere indicasse ? C Photius dúvτoμov latopixóv vocal, per Olympiadas, archontumque et consulum fastos ab historiæ ini- tiis, omissis tamen fabulosis primordiis, usque ad Claudii Gothici annum primum deducti, præcipua circa temporum rationem cura adhibita. Horum D duodecimus liber a Stephano ethnicographo cita- tur (9); ubi Herulorum mentio certissime comprobat locum de quo agitur non multum ab operis fine abfuisse constat igitur scriptorem his duodecim ‹ chartis omne ævum explicuisse. › Ex hisce an- nalibus Syncellum quæcunqne e Dexippo habet pe. tiisse arbitror; at Constantiniana excerpta illis prorsus aliena sunt: neque enim prolixas orationes II, p. 240. III. Has igitur eclogas de legationibus ad Exv- Oixá pertinere jam Vossius perspexit (11), cadem- que earum ratio est quas ex titulo de sententiis edidit ill. Maius. ExvAiná, de bello Scythico vertere debebam; quoniam illud intelligitur, quod, cœptum sub Decio, usque ad Aureliani pacem duravit. Atque hic quidem leviter circa verba lapsus sum; in eo vereor ne gravius erraverim, quod quæ a p. 22, 1. 20, ad p. 26, 1. 4, habentur, Dexippo ipsi tribuerem, quasi orationem ad cives suos habitam, qui temerario consilio muris egredi et cum hostibus nem (12), epistolam esse: cui ut aliquid de meo adjiciam, dicam, a magistratu Romano missam vi- deri; imo ab ipso fortasse imperatore, eum se cum copiis nox adfuturum nuntiare (p. 25, I. 17 seqq.) lectamque esse in concione (p. 22, 1. 18). De his, si forte aliquando codicis pagina 324 ple- nius e litura erui potuerit, liquido constabit : ac tunc fortasse expeditur de quo tandem oppido qui- busque civibus sermo sit. Nunc in id sententia in- clinat ut hæc ad primum Gothorum adventum sub Decio pertinere credam, cujus nomen in oblitterata illa pagina conspicitur; id quod eo confirmari vide- tur quod de rebus ad Nicopolim Mesiæ gestis mentio injicitur (p. 25, 1. 22, cf. Syncellum p. 705, pidani a Barbaris circumsessi. Non tamen silendum est etiam sub Claudio Ang. ad Nicopolim prospere adversus Barbaros pugnatum esse (13); quo tem- pore, quantum in tanta narrationum perturbatione colligi potest, Thessalonica eorum impetum fortiter sustinuit. Orationem Dexippi, scribend.que genus, ingenti laude effert Photius, eo usque ut Thucydidem per- spicue loquentem dicat; quæ mira est viri pruden- tis a vero aberratio. Nemo enim in eo quidquam præter inanem degeneris ævi rhetorem agnoscet, ut mirum sit qui tam puerilia sectetur, inter res arduas positum, magna gessisse. Quæ de Dexippo exstant testimonia sequentia fere sunt : Inscriptio in corpore Backkii n. 380. Κατὰ τὸ ἐπερώτημα τῆς ἐξ ᾿Αρείου πάγου βου- λῆς καὶ τῆς βουλῆς τῶν ψν' καὶ τοῦ δήμου τῶν Αθηναίων, τὸν ἄρξαντα τὴν τοῦ βασιλέως ἐν Θε- σμοθέταις ἀρχὴν, καὶ ἄρξαντα τὴν ἐπώνυμον ἀρχὴν, καὶ πανηγυριαρχήσαντα καὶ ἀγωνοθετήσαντα τῶν μεγάλων Παναθηναίων, οίκοθεν ἱερέα παναγή, Πόλ 1 1. Τὰ μετὰ ᾿Αλέξανδρον, libris quatuor compre- 11. Χρονικὴν ἱστορίαν, sive annales (8), quam (5) In eclogis quas ill. Maius edidit : coll. Vat. (6) Eunapius vita Porphyrii in f. (7) Cod. 82. (8) Eunapius, p. 58, 1. 5. Idem, vita Porph., I. I. 1. 12). Quod si ita sit, Philippopolitani fuerint op- (9) S. v. Ελουροι. (10) Gordian. 2. (11) De histor. Græc., p. 242. (12) Præf. ad. coll. Vatic. II, p. xxviii. (13) Trebell. Pollio, Claud. 12.

611 EXCERPTA DE LEGATIONIBUS. 612 Aug. anno desinebat; Athenarum autem cladem Syn- A capere potuisset breviloquens annalium ratio, qui cellus, qui hoc Dexippi opus legebat, sub Gallieno fere singulis libris sæculum comprehendebant; unde contigisse refert: neque si eam cum continuatore Trebellius Pollio (10) Dexippum omnia breviler Dionis (5), quem Zonaras sequitur, biennio serius persecutum esse, scripsit. accidisse statuamus, ut illo ipso Claudii anno pri- mo 269 acciderit, difficultas expediretur. Ita aut fingendum erit priorem exstitisse editionem, de qua nemo quidquam tradidit, aut concedendum, lævam hominum in honoribus æstimandis mentem eum, quo ad majorum gloriam elatus est, propterea neglexisse, quia, tumultuarie a congregata multi- tudine collatus, nullum in fastis urbanis locum ha- beret librorum famam extulisse, res fortiter gestas silentio transmisisse : · rem, propter ejus ævi pravitatem, plane non incredibilem. Vitam usque ad Probi principatum perduxit, B confligere cuperent. Non attenderam ill. Maii opinio cum jam sub Valeriano claruisset (6). - Dexippi opera, quæ ad historiam pertinebant, tria legit Photius (7); de quibus singulis agendum est. hensa; ex quibus notissimam satrapiarum divisio- nem recitat Photius; scriptoremque in universum cum Arriano consentire docet. Ad hanc Macedoni- cam historiam referenda esse quæ ill. Maius inventa in codicis palimpsesti paginis 81, 82, 100, 101, edidit uno verbo inonuisse ad probandum sufficit · siquidem oratio Hyperidis, sive assumpta sive ficta, belli Lamiaci tempus spectat. Dicet fortasse aliquis, a Romana, non dicam Byzantina historia, aliena non debuisse collectioni nostræ inseri : quod qui- dem factum primum mole exigua horum fragnien- torum defendam, quæ perparvum sibi locum postu- lant; cuin tamen vel ideo quod Hyperidis nomen præ se ferunt philologorum notitiam merentur; denique, si aliter facerem reprehensionem non effugissem; cum in editione Romana cæteris quæ e Dexippo supersunt adhærent. Quo enim modo iis, qui eam non vidissent, constare posset me non te- niere indicasse ? C Photius dúvτoμov latopixóv vocal, per Olympiadas, archontumque et consulum fastos ab historiæ ini- tiis, omissis tamen fabulosis primordiis, usque ad Claudii Gothici annum primum deducti, præcipua circa temporum rationem cura adhibita. Horum D duodecimus liber a Stephano ethnicographo cita- tur (9); ubi Herulorum mentio certissime comprobat locum de quo agitur non multum ab operis fine abfuisse constat igitur scriptorem his duodecim ‹ chartis omne ævum explicuisse. › Ex hisce an- nalibus Syncellum quæcunqne e Dexippo habet pe. tiisse arbitror; at Constantiniana excerpta illis prorsus aliena sunt: neque enim prolixas orationes II, p. 240. III. Has igitur eclogas de legationibus ad Exv- Oixá pertinere jam Vossius perspexit (11), cadem- que earum ratio est quas ex titulo de sententiis edidit ill. Maius. ExvAiná, de bello Scythico vertere debebam; quoniam illud intelligitur, quod, cœptum sub Decio, usque ad Aureliani pacem duravit. Atque hic quidem leviter circa verba lapsus sum; in eo vereor ne gravius erraverim, quod quæ a p. 22, 1. 20, ad p. 26, 1. 4, habentur, Dexippo ipsi tribuerem, quasi orationem ad cives suos habitam, qui temerario consilio muris egredi et cum hostibus nem (12), epistolam esse: cui ut aliquid de meo adjiciam, dicam, a magistratu Romano missam vi- deri; imo ab ipso fortasse imperatore, eum se cum copiis nox adfuturum nuntiare (p. 25, I. 17 seqq.) lectamque esse in concione (p. 22, 1. 18). De his, si forte aliquando codicis pagina 324 ple- nius e litura erui potuerit, liquido constabit : ac tunc fortasse expeditur de quo tandem oppido qui- busque civibus sermo sit. Nunc in id sententia in- clinat ut hæc ad primum Gothorum adventum sub Decio pertinere credam, cujus nomen in oblitterata illa pagina conspicitur; id quod eo confirmari vide- tur quod de rebus ad Nicopolim Mesiæ gestis mentio injicitur (p. 25, 1. 22, cf. Syncellum p. 705, pidani a Barbaris circumsessi. Non tamen silendum est etiam sub Claudio Ang. ad Nicopolim prospere adversus Barbaros pugnatum esse (13); quo tem- pore, quantum in tanta narrationum perturbatione colligi potest, Thessalonica eorum impetum fortiter sustinuit. Orationem Dexippi, scribend.que genus, ingenti laude effert Photius, eo usque ut Thucydidem per- spicue loquentem dicat; quæ mira est viri pruden- tis a vero aberratio. Nemo enim in eo quidquam præter inanem degeneris ævi rhetorem agnoscet, ut mirum sit qui tam puerilia sectetur, inter res arduas positum, magna gessisse. Quæ de Dexippo exstant testimonia sequentia fere sunt : Inscriptio in corpore Backkii n. 380. Κατὰ τὸ ἐπερώτημα τῆς ἐξ ᾿Αρείου πάγου βου- λῆς καὶ τῆς βουλῆς τῶν ψν' καὶ τοῦ δήμου τῶν Αθηναίων, τὸν ἄρξαντα τὴν τοῦ βασιλέως ἐν Θε- σμοθέταις ἀρχὴν, καὶ ἄρξαντα τὴν ἐπώνυμον ἀρχὴν, καὶ πανηγυριαρχήσαντα καὶ ἀγωνοθετήσαντα τῶν μεγάλων Παναθηναίων, οίκοθεν ἱερέα παναγή, Πόλ 1 1. Τὰ μετὰ ᾿Αλέξανδρον, libris quatuor compre- 11. Χρονικὴν ἱστορίαν, sive annales (8), quam (5) In eclogis quas ill. Maius edidit : coll. Vat. (6) Eunapius vita Porphyrii in f. (7) Cod. 82. (8) Eunapius, p. 58, 1. 5. Idem, vita Porph., I. I. 1. 12). Quod si ita sit, Philippopolitani fuerint op- (9) S. v. Ελουροι. (10) Gordian. 2. (11) De histor. Græc., p. 242. (12) Præf. ad. coll. Vatic. II, p. xxviii. (13) Trebell. Pollio, Claud. 12.

611 EXCERPTA DE LEGATIONIBUS. 612 Aug. anno desinebat; Athenarum autem cladem Syn- A capere potuisset breviloquens annalium ratio, qui cellus, qui hoc Dexippi opus legebat, sub Gallieno fere singulis libris sæculum comprehendebant; unde contigisse refert: neque si eam cum continuatore Trebellius Pollio (10) Dexippum omnia breviler Dionis (5), quem Zonaras sequitur, biennio serius persecutum esse, scripsit. accidisse statuamus, ut illo ipso Claudii anno pri- mo 269 acciderit, difficultas expediretur. Ita aut fingendum erit priorem exstitisse editionem, de qua nemo quidquam tradidit, aut concedendum, lævam hominum in honoribus æstimandis mentem eum, quo ad majorum gloriam elatus est, propterea neglexisse, quia, tumultuarie a congregata multi- tudine collatus, nullum in fastis urbanis locum ha- beret librorum famam extulisse, res fortiter gestas silentio transmisisse : · rem, propter ejus ævi pravitatem, plane non incredibilem. Vitam usque ad Probi principatum perduxit, B confligere cuperent. Non attenderam ill. Maii opinio cum jam sub Valeriano claruisset (6). - Dexippi opera, quæ ad historiam pertinebant, tria legit Photius (7); de quibus singulis agendum est. hensa; ex quibus notissimam satrapiarum divisio- nem recitat Photius; scriptoremque in universum cum Arriano consentire docet. Ad hanc Macedoni- cam historiam referenda esse quæ ill. Maius inventa in codicis palimpsesti paginis 81, 82, 100, 101, edidit uno verbo inonuisse ad probandum sufficit · siquidem oratio Hyperidis, sive assumpta sive ficta, belli Lamiaci tempus spectat. Dicet fortasse aliquis, a Romana, non dicam Byzantina historia, aliena non debuisse collectioni nostræ inseri : quod qui- dem factum primum mole exigua horum fragnien- torum defendam, quæ perparvum sibi locum postu- lant; cuin tamen vel ideo quod Hyperidis nomen præ se ferunt philologorum notitiam merentur; denique, si aliter facerem reprehensionem non effugissem; cum in editione Romana cæteris quæ e Dexippo supersunt adhærent. Quo enim modo iis, qui eam non vidissent, constare posset me non te- niere indicasse ? C Photius dúvτoμov latopixóv vocal, per Olympiadas, archontumque et consulum fastos ab historiæ ini- tiis, omissis tamen fabulosis primordiis, usque ad Claudii Gothici annum primum deducti, præcipua circa temporum rationem cura adhibita. Horum D duodecimus liber a Stephano ethnicographo cita- tur (9); ubi Herulorum mentio certissime comprobat locum de quo agitur non multum ab operis fine abfuisse constat igitur scriptorem his duodecim ‹ chartis omne ævum explicuisse. › Ex hisce an- nalibus Syncellum quæcunqne e Dexippo habet pe. tiisse arbitror; at Constantiniana excerpta illis prorsus aliena sunt: neque enim prolixas orationes II, p. 240. III. Has igitur eclogas de legationibus ad Exv- Oixá pertinere jam Vossius perspexit (11), cadem- que earum ratio est quas ex titulo de sententiis edidit ill. Maius. ExvAiná, de bello Scythico vertere debebam; quoniam illud intelligitur, quod, cœptum sub Decio, usque ad Aureliani pacem duravit. Atque hic quidem leviter circa verba lapsus sum; in eo vereor ne gravius erraverim, quod quæ a p. 22, 1. 20, ad p. 26, 1. 4, habentur, Dexippo ipsi tribuerem, quasi orationem ad cives suos habitam, qui temerario consilio muris egredi et cum hostibus nem (12), epistolam esse: cui ut aliquid de meo adjiciam, dicam, a magistratu Romano missam vi- deri; imo ab ipso fortasse imperatore, eum se cum copiis nox adfuturum nuntiare (p. 25, I. 17 seqq.) lectamque esse in concione (p. 22, 1. 18). De his, si forte aliquando codicis pagina 324 ple- nius e litura erui potuerit, liquido constabit : ac tunc fortasse expeditur de quo tandem oppido qui- busque civibus sermo sit. Nunc in id sententia in- clinat ut hæc ad primum Gothorum adventum sub Decio pertinere credam, cujus nomen in oblitterata illa pagina conspicitur; id quod eo confirmari vide- tur quod de rebus ad Nicopolim Mesiæ gestis mentio injicitur (p. 25, 1. 22, cf. Syncellum p. 705, pidani a Barbaris circumsessi. Non tamen silendum est etiam sub Claudio Ang. ad Nicopolim prospere adversus Barbaros pugnatum esse (13); quo tem- pore, quantum in tanta narrationum perturbatione colligi potest, Thessalonica eorum impetum fortiter sustinuit. Orationem Dexippi, scribend.que genus, ingenti laude effert Photius, eo usque ut Thucydidem per- spicue loquentem dicat; quæ mira est viri pruden- tis a vero aberratio. Nemo enim in eo quidquam præter inanem degeneris ævi rhetorem agnoscet, ut mirum sit qui tam puerilia sectetur, inter res arduas positum, magna gessisse. Quæ de Dexippo exstant testimonia sequentia fere sunt : Inscriptio in corpore Backkii n. 380. Κατὰ τὸ ἐπερώτημα τῆς ἐξ ᾿Αρείου πάγου βου- λῆς καὶ τῆς βουλῆς τῶν ψν' καὶ τοῦ δήμου τῶν Αθηναίων, τὸν ἄρξαντα τὴν τοῦ βασιλέως ἐν Θε- σμοθέταις ἀρχὴν, καὶ ἄρξαντα τὴν ἐπώνυμον ἀρχὴν, καὶ πανηγυριαρχήσαντα καὶ ἀγωνοθετήσαντα τῶν μεγάλων Παναθηναίων, οίκοθεν ἱερέα παναγή, Πόλ 1 1. Τὰ μετὰ ᾿Αλέξανδρον, libris quatuor compre- 11. Χρονικὴν ἱστορίαν, sive annales (8), quam (5) In eclogis quas ill. Maius edidit : coll. Vat. (6) Eunapius vita Porphyrii in f. (7) Cod. 82. (8) Eunapius, p. 58, 1. 5. Idem, vita Porph., I. I. 1. 12). Quod si ita sit, Philippopolitani fuerint op- (9) S. v. Ελουροι. (10) Gordian. 2. (11) De histor. Græc., p. 242. (12) Præf. ad. coll. Vatic. II, p. xxviii. (13) Trebell. Pollio, Claud. 12.

611 EXCERPTA DE LEGATIONIBUS. 612 Aug. anno desinebat; Athenarum autem cladem Syn- A capere potuisset breviloquens annalium ratio, qui cellus, qui hoc Dexippi opus legebat, sub Gallieno fere singulis libris sæculum comprehendebant; unde contigisse refert: neque si eam cum continuatore Trebellius Pollio (10) Dexippum omnia breviler Dionis (5), quem Zonaras sequitur, biennio serius persecutum esse, scripsit. accidisse statuamus, ut illo ipso Claudii anno pri- mo 269 acciderit, difficultas expediretur. Ita aut fingendum erit priorem exstitisse editionem, de qua nemo quidquam tradidit, aut concedendum, lævam hominum in honoribus æstimandis mentem eum, quo ad majorum gloriam elatus est, propterea neglexisse, quia, tumultuarie a congregata multi- tudine collatus, nullum in fastis urbanis locum ha- beret librorum famam extulisse, res fortiter gestas silentio transmisisse : · rem, propter ejus ævi pravitatem, plane non incredibilem. Vitam usque ad Probi principatum perduxit, B confligere cuperent. Non attenderam ill. Maii opinio cum jam sub Valeriano claruisset (6). - Dexippi opera, quæ ad historiam pertinebant, tria legit Photius (7); de quibus singulis agendum est. hensa; ex quibus notissimam satrapiarum divisio- nem recitat Photius; scriptoremque in universum cum Arriano consentire docet. Ad hanc Macedoni- cam historiam referenda esse quæ ill. Maius inventa in codicis palimpsesti paginis 81, 82, 100, 101, edidit uno verbo inonuisse ad probandum sufficit · siquidem oratio Hyperidis, sive assumpta sive ficta, belli Lamiaci tempus spectat. Dicet fortasse aliquis, a Romana, non dicam Byzantina historia, aliena non debuisse collectioni nostræ inseri : quod qui- dem factum primum mole exigua horum fragnien- torum defendam, quæ perparvum sibi locum postu- lant; cuin tamen vel ideo quod Hyperidis nomen præ se ferunt philologorum notitiam merentur; denique, si aliter facerem reprehensionem non effugissem; cum in editione Romana cæteris quæ e Dexippo supersunt adhærent. Quo enim modo iis, qui eam non vidissent, constare posset me non te- niere indicasse ? C Photius dúvτoμov latopixóv vocal, per Olympiadas, archontumque et consulum fastos ab historiæ ini- tiis, omissis tamen fabulosis primordiis, usque ad Claudii Gothici annum primum deducti, præcipua circa temporum rationem cura adhibita. Horum D duodecimus liber a Stephano ethnicographo cita- tur (9); ubi Herulorum mentio certissime comprobat locum de quo agitur non multum ab operis fine abfuisse constat igitur scriptorem his duodecim ‹ chartis omne ævum explicuisse. › Ex hisce an- nalibus Syncellum quæcunqne e Dexippo habet pe. tiisse arbitror; at Constantiniana excerpta illis prorsus aliena sunt: neque enim prolixas orationes II, p. 240. III. Has igitur eclogas de legationibus ad Exv- Oixá pertinere jam Vossius perspexit (11), cadem- que earum ratio est quas ex titulo de sententiis edidit ill. Maius. ExvAiná, de bello Scythico vertere debebam; quoniam illud intelligitur, quod, cœptum sub Decio, usque ad Aureliani pacem duravit. Atque hic quidem leviter circa verba lapsus sum; in eo vereor ne gravius erraverim, quod quæ a p. 22, 1. 20, ad p. 26, 1. 4, habentur, Dexippo ipsi tribuerem, quasi orationem ad cives suos habitam, qui temerario consilio muris egredi et cum hostibus nem (12), epistolam esse: cui ut aliquid de meo adjiciam, dicam, a magistratu Romano missam vi- deri; imo ab ipso fortasse imperatore, eum se cum copiis nox adfuturum nuntiare (p. 25, I. 17 seqq.) lectamque esse in concione (p. 22, 1. 18). De his, si forte aliquando codicis pagina 324 ple- nius e litura erui potuerit, liquido constabit : ac tunc fortasse expeditur de quo tandem oppido qui- busque civibus sermo sit. Nunc in id sententia in- clinat ut hæc ad primum Gothorum adventum sub Decio pertinere credam, cujus nomen in oblitterata illa pagina conspicitur; id quod eo confirmari vide- tur quod de rebus ad Nicopolim Mesiæ gestis mentio injicitur (p. 25, 1. 22, cf. Syncellum p. 705, pidani a Barbaris circumsessi. Non tamen silendum est etiam sub Claudio Ang. ad Nicopolim prospere adversus Barbaros pugnatum esse (13); quo tem- pore, quantum in tanta narrationum perturbatione colligi potest, Thessalonica eorum impetum fortiter sustinuit. Orationem Dexippi, scribend.que genus, ingenti laude effert Photius, eo usque ut Thucydidem per- spicue loquentem dicat; quæ mira est viri pruden- tis a vero aberratio. Nemo enim in eo quidquam præter inanem degeneris ævi rhetorem agnoscet, ut mirum sit qui tam puerilia sectetur, inter res arduas positum, magna gessisse. Quæ de Dexippo exstant testimonia sequentia fere sunt : Inscriptio in corpore Backkii n. 380. Κατὰ τὸ ἐπερώτημα τῆς ἐξ ᾿Αρείου πάγου βου- λῆς καὶ τῆς βουλῆς τῶν ψν' καὶ τοῦ δήμου τῶν Αθηναίων, τὸν ἄρξαντα τὴν τοῦ βασιλέως ἐν Θε- σμοθέταις ἀρχὴν, καὶ ἄρξαντα τὴν ἐπώνυμον ἀρχὴν, καὶ πανηγυριαρχήσαντα καὶ ἀγωνοθετήσαντα τῶν μεγάλων Παναθηναίων, οίκοθεν ἱερέα παναγή, Πόλ 1 1. Τὰ μετὰ ᾿Αλέξανδρον, libris quatuor compre- 11. Χρονικὴν ἱστορίαν, sive annales (8), quam (5) In eclogis quas ill. Maius edidit : coll. Vat. (6) Eunapius vita Porphyrii in f. (7) Cod. 82. (8) Eunapius, p. 58, 1. 5. Idem, vita Porph., I. I. 1. 12). Quod si ita sit, Philippopolitani fuerint op- (9) S. v. Ελουροι. (10) Gordian. 2. (11) De histor. Græc., p. 242. (12) Præf. ad. coll. Vatic. II, p. xxviii. (13) Trebell. Pollio, Claud. 12.

611 EXCERPTA DE LEGATIONIBUS. 612 Aug. anno desinebat; Athenarum autem cladem Syn- A capere potuisset breviloquens annalium ratio, qui cellus, qui hoc Dexippi opus legebat, sub Gallieno fere singulis libris sæculum comprehendebant; unde contigisse refert: neque si eam cum continuatore Trebellius Pollio (10) Dexippum omnia breviler Dionis (5), quem Zonaras sequitur, biennio serius persecutum esse, scripsit. accidisse statuamus, ut illo ipso Claudii anno pri- mo 269 acciderit, difficultas expediretur. Ita aut fingendum erit priorem exstitisse editionem, de qua nemo quidquam tradidit, aut concedendum, lævam hominum in honoribus æstimandis mentem eum, quo ad majorum gloriam elatus est, propterea neglexisse, quia, tumultuarie a congregata multi- tudine collatus, nullum in fastis urbanis locum ha- beret librorum famam extulisse, res fortiter gestas silentio transmisisse : · rem, propter ejus ævi pravitatem, plane non incredibilem. Vitam usque ad Probi principatum perduxit, B confligere cuperent. Non attenderam ill. Maii opinio cum jam sub Valeriano claruisset (6). - Dexippi opera, quæ ad historiam pertinebant, tria legit Photius (7); de quibus singulis agendum est. hensa; ex quibus notissimam satrapiarum divisio- nem recitat Photius; scriptoremque in universum cum Arriano consentire docet. Ad hanc Macedoni- cam historiam referenda esse quæ ill. Maius inventa in codicis palimpsesti paginis 81, 82, 100, 101, edidit uno verbo inonuisse ad probandum sufficit · siquidem oratio Hyperidis, sive assumpta sive ficta, belli Lamiaci tempus spectat. Dicet fortasse aliquis, a Romana, non dicam Byzantina historia, aliena non debuisse collectioni nostræ inseri : quod qui- dem factum primum mole exigua horum fragnien- torum defendam, quæ perparvum sibi locum postu- lant; cuin tamen vel ideo quod Hyperidis nomen præ se ferunt philologorum notitiam merentur; denique, si aliter facerem reprehensionem non effugissem; cum in editione Romana cæteris quæ e Dexippo supersunt adhærent. Quo enim modo iis, qui eam non vidissent, constare posset me non te- niere indicasse ? C Photius dúvτoμov latopixóv vocal, per Olympiadas, archontumque et consulum fastos ab historiæ ini- tiis, omissis tamen fabulosis primordiis, usque ad Claudii Gothici annum primum deducti, præcipua circa temporum rationem cura adhibita. Horum D duodecimus liber a Stephano ethnicographo cita- tur (9); ubi Herulorum mentio certissime comprobat locum de quo agitur non multum ab operis fine abfuisse constat igitur scriptorem his duodecim ‹ chartis omne ævum explicuisse. › Ex hisce an- nalibus Syncellum quæcunqne e Dexippo habet pe. tiisse arbitror; at Constantiniana excerpta illis prorsus aliena sunt: neque enim prolixas orationes II, p. 240. III. Has igitur eclogas de legationibus ad Exv- Oixá pertinere jam Vossius perspexit (11), cadem- que earum ratio est quas ex titulo de sententiis edidit ill. Maius. ExvAiná, de bello Scythico vertere debebam; quoniam illud intelligitur, quod, cœptum sub Decio, usque ad Aureliani pacem duravit. Atque hic quidem leviter circa verba lapsus sum; in eo vereor ne gravius erraverim, quod quæ a p. 22, 1. 20, ad p. 26, 1. 4, habentur, Dexippo ipsi tribuerem, quasi orationem ad cives suos habitam, qui temerario consilio muris egredi et cum hostibus nem (12), epistolam esse: cui ut aliquid de meo adjiciam, dicam, a magistratu Romano missam vi- deri; imo ab ipso fortasse imperatore, eum se cum copiis nox adfuturum nuntiare (p. 25, I. 17 seqq.) lectamque esse in concione (p. 22, 1. 18). De his, si forte aliquando codicis pagina 324 ple- nius e litura erui potuerit, liquido constabit : ac tunc fortasse expeditur de quo tandem oppido qui- busque civibus sermo sit. Nunc in id sententia in- clinat ut hæc ad primum Gothorum adventum sub Decio pertinere credam, cujus nomen in oblitterata illa pagina conspicitur; id quod eo confirmari vide- tur quod de rebus ad Nicopolim Mesiæ gestis mentio injicitur (p. 25, 1. 22, cf. Syncellum p. 705, pidani a Barbaris circumsessi. Non tamen silendum est etiam sub Claudio Ang. ad Nicopolim prospere adversus Barbaros pugnatum esse (13); quo tem- pore, quantum in tanta narrationum perturbatione colligi potest, Thessalonica eorum impetum fortiter sustinuit. Orationem Dexippi, scribend.que genus, ingenti laude effert Photius, eo usque ut Thucydidem per- spicue loquentem dicat; quæ mira est viri pruden- tis a vero aberratio. Nemo enim in eo quidquam præter inanem degeneris ævi rhetorem agnoscet, ut mirum sit qui tam puerilia sectetur, inter res arduas positum, magna gessisse. Quæ de Dexippo exstant testimonia sequentia fere sunt : Inscriptio in corpore Backkii n. 380. Κατὰ τὸ ἐπερώτημα τῆς ἐξ ᾿Αρείου πάγου βου- λῆς καὶ τῆς βουλῆς τῶν ψν' καὶ τοῦ δήμου τῶν Αθηναίων, τὸν ἄρξαντα τὴν τοῦ βασιλέως ἐν Θε- σμοθέταις ἀρχὴν, καὶ ἄρξαντα τὴν ἐπώνυμον ἀρχὴν, καὶ πανηγυριαρχήσαντα καὶ ἀγωνοθετήσαντα τῶν μεγάλων Παναθηναίων, οίκοθεν ἱερέα παναγή, Πόλ 1 1. Τὰ μετὰ ᾿Αλέξανδρον, libris quatuor compre- 11. Χρονικὴν ἱστορίαν, sive annales (8), quam (5) In eclogis quas ill. Maius edidit : coll. Vat. (6) Eunapius vita Porphyrii in f. (7) Cod. 82. (8) Eunapius, p. 58, 1. 5. Idem, vita Porph., I. I. 1. 12). Quod si ita sit, Philippopolitani fuerint op- (9) S. v. Ελουροι. (10) Gordian. 2. (11) De histor. Græc., p. 242. (12) Præf. ad. coll. Vatic. II, p. xxviii. (13) Trebell. Pollio, Claud. 12.

611 EXCERPTA DE LEGATIONIBUS. 612 Aug. anno desinebat; Athenarum autem cladem Syn- A capere potuisset breviloquens annalium ratio, qui cellus, qui hoc Dexippi opus legebat, sub Gallieno fere singulis libris sæculum comprehendebant; unde contigisse refert: neque si eam cum continuatore Trebellius Pollio (10) Dexippum omnia breviler Dionis (5), quem Zonaras sequitur, biennio serius persecutum esse, scripsit. accidisse statuamus, ut illo ipso Claudii anno pri- mo 269 acciderit, difficultas expediretur. Ita aut fingendum erit priorem exstitisse editionem, de qua nemo quidquam tradidit, aut concedendum, lævam hominum in honoribus æstimandis mentem eum, quo ad majorum gloriam elatus est, propterea neglexisse, quia, tumultuarie a congregata multi- tudine collatus, nullum in fastis urbanis locum ha- beret librorum famam extulisse, res fortiter gestas silentio transmisisse : · rem, propter ejus ævi pravitatem, plane non incredibilem. Vitam usque ad Probi principatum perduxit, B confligere cuperent. Non attenderam ill. Maii opinio cum jam sub Valeriano claruisset (6). - Dexippi opera, quæ ad historiam pertinebant, tria legit Photius (7); de quibus singulis agendum est. hensa; ex quibus notissimam satrapiarum divisio- nem recitat Photius; scriptoremque in universum cum Arriano consentire docet. Ad hanc Macedoni- cam historiam referenda esse quæ ill. Maius inventa in codicis palimpsesti paginis 81, 82, 100, 101, edidit uno verbo inonuisse ad probandum sufficit · siquidem oratio Hyperidis, sive assumpta sive ficta, belli Lamiaci tempus spectat. Dicet fortasse aliquis, a Romana, non dicam Byzantina historia, aliena non debuisse collectioni nostræ inseri : quod qui- dem factum primum mole exigua horum fragnien- torum defendam, quæ perparvum sibi locum postu- lant; cuin tamen vel ideo quod Hyperidis nomen præ se ferunt philologorum notitiam merentur; denique, si aliter facerem reprehensionem non effugissem; cum in editione Romana cæteris quæ e Dexippo supersunt adhærent. Quo enim modo iis, qui eam non vidissent, constare posset me non te- niere indicasse ? C Photius dúvτoμov latopixóv vocal, per Olympiadas, archontumque et consulum fastos ab historiæ ini- tiis, omissis tamen fabulosis primordiis, usque ad Claudii Gothici annum primum deducti, præcipua circa temporum rationem cura adhibita. Horum D duodecimus liber a Stephano ethnicographo cita- tur (9); ubi Herulorum mentio certissime comprobat locum de quo agitur non multum ab operis fine abfuisse constat igitur scriptorem his duodecim ‹ chartis omne ævum explicuisse. › Ex hisce an- nalibus Syncellum quæcunqne e Dexippo habet pe. tiisse arbitror; at Constantiniana excerpta illis prorsus aliena sunt: neque enim prolixas orationes II, p. 240. III. Has igitur eclogas de legationibus ad Exv- Oixá pertinere jam Vossius perspexit (11), cadem- que earum ratio est quas ex titulo de sententiis edidit ill. Maius. ExvAiná, de bello Scythico vertere debebam; quoniam illud intelligitur, quod, cœptum sub Decio, usque ad Aureliani pacem duravit. Atque hic quidem leviter circa verba lapsus sum; in eo vereor ne gravius erraverim, quod quæ a p. 22, 1. 20, ad p. 26, 1. 4, habentur, Dexippo ipsi tribuerem, quasi orationem ad cives suos habitam, qui temerario consilio muris egredi et cum hostibus nem (12), epistolam esse: cui ut aliquid de meo adjiciam, dicam, a magistratu Romano missam vi- deri; imo ab ipso fortasse imperatore, eum se cum copiis nox adfuturum nuntiare (p. 25, I. 17 seqq.) lectamque esse in concione (p. 22, 1. 18). De his, si forte aliquando codicis pagina 324 ple- nius e litura erui potuerit, liquido constabit : ac tunc fortasse expeditur de quo tandem oppido qui- busque civibus sermo sit. Nunc in id sententia in- clinat ut hæc ad primum Gothorum adventum sub Decio pertinere credam, cujus nomen in oblitterata illa pagina conspicitur; id quod eo confirmari vide- tur quod de rebus ad Nicopolim Mesiæ gestis mentio injicitur (p. 25, 1. 22, cf. Syncellum p. 705, pidani a Barbaris circumsessi. Non tamen silendum est etiam sub Claudio Ang. ad Nicopolim prospere adversus Barbaros pugnatum esse (13); quo tem- pore, quantum in tanta narrationum perturbatione colligi potest, Thessalonica eorum impetum fortiter sustinuit. Orationem Dexippi, scribend.que genus, ingenti laude effert Photius, eo usque ut Thucydidem per- spicue loquentem dicat; quæ mira est viri pruden- tis a vero aberratio. Nemo enim in eo quidquam præter inanem degeneris ævi rhetorem agnoscet, ut mirum sit qui tam puerilia sectetur, inter res arduas positum, magna gessisse. Quæ de Dexippo exstant testimonia sequentia fere sunt : Inscriptio in corpore Backkii n. 380. Κατὰ τὸ ἐπερώτημα τῆς ἐξ ᾿Αρείου πάγου βου- λῆς καὶ τῆς βουλῆς τῶν ψν' καὶ τοῦ δήμου τῶν Αθηναίων, τὸν ἄρξαντα τὴν τοῦ βασιλέως ἐν Θε- σμοθέταις ἀρχὴν, καὶ ἄρξαντα τὴν ἐπώνυμον ἀρχὴν, καὶ πανηγυριαρχήσαντα καὶ ἀγωνοθετήσαντα τῶν μεγάλων Παναθηναίων, οίκοθεν ἱερέα παναγή, Πόλ 1 1. Τὰ μετὰ ᾿Αλέξανδρον, libris quatuor compre- 11. Χρονικὴν ἱστορίαν, sive annales (8), quam (5) In eclogis quas ill. Maius edidit : coll. Vat. (6) Eunapius vita Porphyrii in f. (7) Cod. 82. (8) Eunapius, p. 58, 1. 5. Idem, vita Porph., I. I. 1. 12). Quod si ita sit, Philippopolitani fuerint op- (9) S. v. Ελουροι. (10) Gordian. 2. (11) De histor. Græc., p. 242. (12) Præf. ad. coll. Vatic. II, p. xxviii. (13) Trebell. Pollio, Claud. 12.

611 EXCERPTA DE LEGATIONIBUS. 612 Aug. anno desinebat; Athenarum autem cladem Syn- A capere potuisset breviloquens annalium ratio, qui cellus, qui hoc Dexippi opus legebat, sub Gallieno fere singulis libris sæculum comprehendebant; unde contigisse refert: neque si eam cum continuatore Trebellius Pollio (10) Dexippum omnia breviler Dionis (5), quem Zonaras sequitur, biennio serius persecutum esse, scripsit. accidisse statuamus, ut illo ipso Claudii anno pri- mo 269 acciderit, difficultas expediretur. Ita aut fingendum erit priorem exstitisse editionem, de qua nemo quidquam tradidit, aut concedendum, lævam hominum in honoribus æstimandis mentem eum, quo ad majorum gloriam elatus est, propterea neglexisse, quia, tumultuarie a congregata multi- tudine collatus, nullum in fastis urbanis locum ha- beret librorum famam extulisse, res fortiter gestas silentio transmisisse : · rem, propter ejus ævi pravitatem, plane non incredibilem. Vitam usque ad Probi principatum perduxit, B confligere cuperent. Non attenderam ill. Maii opinio cum jam sub Valeriano claruisset (6). - Dexippi opera, quæ ad historiam pertinebant, tria legit Photius (7); de quibus singulis agendum est. hensa; ex quibus notissimam satrapiarum divisio- nem recitat Photius; scriptoremque in universum cum Arriano consentire docet. Ad hanc Macedoni- cam historiam referenda esse quæ ill. Maius inventa in codicis palimpsesti paginis 81, 82, 100, 101, edidit uno verbo inonuisse ad probandum sufficit · siquidem oratio Hyperidis, sive assumpta sive ficta, belli Lamiaci tempus spectat. Dicet fortasse aliquis, a Romana, non dicam Byzantina historia, aliena non debuisse collectioni nostræ inseri : quod qui- dem factum primum mole exigua horum fragnien- torum defendam, quæ perparvum sibi locum postu- lant; cuin tamen vel ideo quod Hyperidis nomen præ se ferunt philologorum notitiam merentur; denique, si aliter facerem reprehensionem non effugissem; cum in editione Romana cæteris quæ e Dexippo supersunt adhærent. Quo enim modo iis, qui eam non vidissent, constare posset me non te- niere indicasse ? C Photius dúvτoμov latopixóv vocal, per Olympiadas, archontumque et consulum fastos ab historiæ ini- tiis, omissis tamen fabulosis primordiis, usque ad Claudii Gothici annum primum deducti, præcipua circa temporum rationem cura adhibita. Horum D duodecimus liber a Stephano ethnicographo cita- tur (9); ubi Herulorum mentio certissime comprobat locum de quo agitur non multum ab operis fine abfuisse constat igitur scriptorem his duodecim ‹ chartis omne ævum explicuisse. › Ex hisce an- nalibus Syncellum quæcunqne e Dexippo habet pe. tiisse arbitror; at Constantiniana excerpta illis prorsus aliena sunt: neque enim prolixas orationes II, p. 240. III. Has igitur eclogas de legationibus ad Exv- Oixá pertinere jam Vossius perspexit (11), cadem- que earum ratio est quas ex titulo de sententiis edidit ill. Maius. ExvAiná, de bello Scythico vertere debebam; quoniam illud intelligitur, quod, cœptum sub Decio, usque ad Aureliani pacem duravit. Atque hic quidem leviter circa verba lapsus sum; in eo vereor ne gravius erraverim, quod quæ a p. 22, 1. 20, ad p. 26, 1. 4, habentur, Dexippo ipsi tribuerem, quasi orationem ad cives suos habitam, qui temerario consilio muris egredi et cum hostibus nem (12), epistolam esse: cui ut aliquid de meo adjiciam, dicam, a magistratu Romano missam vi- deri; imo ab ipso fortasse imperatore, eum se cum copiis nox adfuturum nuntiare (p. 25, I. 17 seqq.) lectamque esse in concione (p. 22, 1. 18). De his, si forte aliquando codicis pagina 324 ple- nius e litura erui potuerit, liquido constabit : ac tunc fortasse expeditur de quo tandem oppido qui- busque civibus sermo sit. Nunc in id sententia in- clinat ut hæc ad primum Gothorum adventum sub Decio pertinere credam, cujus nomen in oblitterata illa pagina conspicitur; id quod eo confirmari vide- tur quod de rebus ad Nicopolim Mesiæ gestis mentio injicitur (p. 25, 1. 22, cf. Syncellum p. 705, pidani a Barbaris circumsessi. Non tamen silendum est etiam sub Claudio Ang. ad Nicopolim prospere adversus Barbaros pugnatum esse (13); quo tem- pore, quantum in tanta narrationum perturbatione colligi potest, Thessalonica eorum impetum fortiter sustinuit. Orationem Dexippi, scribend.que genus, ingenti laude effert Photius, eo usque ut Thucydidem per- spicue loquentem dicat; quæ mira est viri pruden- tis a vero aberratio. Nemo enim in eo quidquam præter inanem degeneris ævi rhetorem agnoscet, ut mirum sit qui tam puerilia sectetur, inter res arduas positum, magna gessisse. Quæ de Dexippo exstant testimonia sequentia fere sunt : Inscriptio in corpore Backkii n. 380. Κατὰ τὸ ἐπερώτημα τῆς ἐξ ᾿Αρείου πάγου βου- λῆς καὶ τῆς βουλῆς τῶν ψν' καὶ τοῦ δήμου τῶν Αθηναίων, τὸν ἄρξαντα τὴν τοῦ βασιλέως ἐν Θε- σμοθέταις ἀρχὴν, καὶ ἄρξαντα τὴν ἐπώνυμον ἀρχὴν, καὶ πανηγυριαρχήσαντα καὶ ἀγωνοθετήσαντα τῶν μεγάλων Παναθηναίων, οίκοθεν ἱερέα παναγή, Πόλ 1 1. Τὰ μετὰ ᾿Αλέξανδρον, libris quatuor compre- 11. Χρονικὴν ἱστορίαν, sive annales (8), quam (5) In eclogis quas ill. Maius edidit : coll. Vat. (6) Eunapius vita Porphyrii in f. (7) Cod. 82. (8) Eunapius, p. 58, 1. 5. Idem, vita Porph., I. I. 1. 12). Quod si ita sit, Philippopolitani fuerint op- (9) S. v. Ελουροι. (10) Gordian. 2. (11) De histor. Græc., p. 242. (12) Præf. ad. coll. Vatic. II, p. xxviii. (13) Trebell. Pollio, Claud. 12.

611 EXCERPTA DE LEGATIONIBUS. 612 Aug. anno desinebat; Athenarum autem cladem Syn- A capere potuisset breviloquens annalium ratio, qui cellus, qui hoc Dexippi opus legebat, sub Gallieno fere singulis libris sæculum comprehendebant; unde contigisse refert: neque si eam cum continuatore Trebellius Pollio (10) Dexippum omnia breviler Dionis (5), quem Zonaras sequitur, biennio serius persecutum esse, scripsit. accidisse statuamus, ut illo ipso Claudii anno pri- mo 269 acciderit, difficultas expediretur. Ita aut fingendum erit priorem exstitisse editionem, de qua nemo quidquam tradidit, aut concedendum, lævam hominum in honoribus æstimandis mentem eum, quo ad majorum gloriam elatus est, propterea neglexisse, quia, tumultuarie a congregata multi- tudine collatus, nullum in fastis urbanis locum ha- beret librorum famam extulisse, res fortiter gestas silentio transmisisse : · rem, propter ejus ævi pravitatem, plane non incredibilem. Vitam usque ad Probi principatum perduxit, B confligere cuperent. Non attenderam ill. Maii opinio cum jam sub Valeriano claruisset (6). - Dexippi opera, quæ ad historiam pertinebant, tria legit Photius (7); de quibus singulis agendum est. hensa; ex quibus notissimam satrapiarum divisio- nem recitat Photius; scriptoremque in universum cum Arriano consentire docet. Ad hanc Macedoni- cam historiam referenda esse quæ ill. Maius inventa in codicis palimpsesti paginis 81, 82, 100, 101, edidit uno verbo inonuisse ad probandum sufficit · siquidem oratio Hyperidis, sive assumpta sive ficta, belli Lamiaci tempus spectat. Dicet fortasse aliquis, a Romana, non dicam Byzantina historia, aliena non debuisse collectioni nostræ inseri : quod qui- dem factum primum mole exigua horum fragnien- torum defendam, quæ perparvum sibi locum postu- lant; cuin tamen vel ideo quod Hyperidis nomen præ se ferunt philologorum notitiam merentur; denique, si aliter facerem reprehensionem non effugissem; cum in editione Romana cæteris quæ e Dexippo supersunt adhærent. Quo enim modo iis, qui eam non vidissent, constare posset me non te- niere indicasse ? C Photius dúvτoμov latopixóv vocal, per Olympiadas, archontumque et consulum fastos ab historiæ ini- tiis, omissis tamen fabulosis primordiis, usque ad Claudii Gothici annum primum deducti, præcipua circa temporum rationem cura adhibita. Horum D duodecimus liber a Stephano ethnicographo cita- tur (9); ubi Herulorum mentio certissime comprobat locum de quo agitur non multum ab operis fine abfuisse constat igitur scriptorem his duodecim ‹ chartis omne ævum explicuisse. › Ex hisce an- nalibus Syncellum quæcunqne e Dexippo habet pe. tiisse arbitror; at Constantiniana excerpta illis prorsus aliena sunt: neque enim prolixas orationes II, p. 240. III. Has igitur eclogas de legationibus ad Exv- Oixá pertinere jam Vossius perspexit (11), cadem- que earum ratio est quas ex titulo de sententiis edidit ill. Maius. ExvAiná, de bello Scythico vertere debebam; quoniam illud intelligitur, quod, cœptum sub Decio, usque ad Aureliani pacem duravit. Atque hic quidem leviter circa verba lapsus sum; in eo vereor ne gravius erraverim, quod quæ a p. 22, 1. 20, ad p. 26, 1. 4, habentur, Dexippo ipsi tribuerem, quasi orationem ad cives suos habitam, qui temerario consilio muris egredi et cum hostibus nem (12), epistolam esse: cui ut aliquid de meo adjiciam, dicam, a magistratu Romano missam vi- deri; imo ab ipso fortasse imperatore, eum se cum copiis nox adfuturum nuntiare (p. 25, I. 17 seqq.) lectamque esse in concione (p. 22, 1. 18). De his, si forte aliquando codicis pagina 324 ple- nius e litura erui potuerit, liquido constabit : ac tunc fortasse expeditur de quo tandem oppido qui- busque civibus sermo sit. Nunc in id sententia in- clinat ut hæc ad primum Gothorum adventum sub Decio pertinere credam, cujus nomen in oblitterata illa pagina conspicitur; id quod eo confirmari vide- tur quod de rebus ad Nicopolim Mesiæ gestis mentio injicitur (p. 25, 1. 22, cf. Syncellum p. 705, pidani a Barbaris circumsessi. Non tamen silendum est etiam sub Claudio Ang. ad Nicopolim prospere adversus Barbaros pugnatum esse (13); quo tem- pore, quantum in tanta narrationum perturbatione colligi potest, Thessalonica eorum impetum fortiter sustinuit. Orationem Dexippi, scribend.que genus, ingenti laude effert Photius, eo usque ut Thucydidem per- spicue loquentem dicat; quæ mira est viri pruden- tis a vero aberratio. Nemo enim in eo quidquam præter inanem degeneris ævi rhetorem agnoscet, ut mirum sit qui tam puerilia sectetur, inter res arduas positum, magna gessisse. Quæ de Dexippo exstant testimonia sequentia fere sunt : Inscriptio in corpore Backkii n. 380. Κατὰ τὸ ἐπερώτημα τῆς ἐξ ᾿Αρείου πάγου βου- λῆς καὶ τῆς βουλῆς τῶν ψν' καὶ τοῦ δήμου τῶν Αθηναίων, τὸν ἄρξαντα τὴν τοῦ βασιλέως ἐν Θε- σμοθέταις ἀρχὴν, καὶ ἄρξαντα τὴν ἐπώνυμον ἀρχὴν, καὶ πανηγυριαρχήσαντα καὶ ἀγωνοθετήσαντα τῶν μεγάλων Παναθηναίων, οίκοθεν ἱερέα παναγή, Πόλ 1 1. Τὰ μετὰ ᾿Αλέξανδρον, libris quatuor compre- 11. Χρονικὴν ἱστορίαν, sive annales (8), quam (5) In eclogis quas ill. Maius edidit : coll. Vat. (6) Eunapius vita Porphyrii in f. (7) Cod. 82. (8) Eunapius, p. 58, 1. 5. Idem, vita Porph., I. I. 1. 12). Quod si ita sit, Philippopolitani fuerint op- (9) S. v. Ελουροι. (10) Gordian. 2. (11) De histor. Græc., p. 242. (12) Præf. ad. coll. Vatic. II, p. xxviii. (13) Trebell. Pollio, Claud. 12.

611 EXCERPTA DE LEGATIONIBUS. 612 Aug. anno desinebat; Athenarum autem cladem Syn- A capere potuisset breviloquens annalium ratio, qui cellus, qui hoc Dexippi opus legebat, sub Gallieno fere singulis libris sæculum comprehendebant; unde contigisse refert: neque si eam cum continuatore Trebellius Pollio (10) Dexippum omnia breviler Dionis (5), quem Zonaras sequitur, biennio serius persecutum esse, scripsit. accidisse statuamus, ut illo ipso Claudii anno pri- mo 269 acciderit, difficultas expediretur. Ita aut fingendum erit priorem exstitisse editionem, de qua nemo quidquam tradidit, aut concedendum, lævam hominum in honoribus æstimandis mentem eum, quo ad majorum gloriam elatus est, propterea neglexisse, quia, tumultuarie a congregata multi- tudine collatus, nullum in fastis urbanis locum ha- beret librorum famam extulisse, res fortiter gestas silentio transmisisse : · rem, propter ejus ævi pravitatem, plane non incredibilem. Vitam usque ad Probi principatum perduxit, B confligere cuperent. Non attenderam ill. Maii opinio cum jam sub Valeriano claruisset (6). - Dexippi opera, quæ ad historiam pertinebant, tria legit Photius (7); de quibus singulis agendum est. hensa; ex quibus notissimam satrapiarum divisio- nem recitat Photius; scriptoremque in universum cum Arriano consentire docet. Ad hanc Macedoni- cam historiam referenda esse quæ ill. Maius inventa in codicis palimpsesti paginis 81, 82, 100, 101, edidit uno verbo inonuisse ad probandum sufficit · siquidem oratio Hyperidis, sive assumpta sive ficta, belli Lamiaci tempus spectat. Dicet fortasse aliquis, a Romana, non dicam Byzantina historia, aliena non debuisse collectioni nostræ inseri : quod qui- dem factum primum mole exigua horum fragnien- torum defendam, quæ perparvum sibi locum postu- lant; cuin tamen vel ideo quod Hyperidis nomen præ se ferunt philologorum notitiam merentur; denique, si aliter facerem reprehensionem non effugissem; cum in editione Romana cæteris quæ e Dexippo supersunt adhærent. Quo enim modo iis, qui eam non vidissent, constare posset me non te- niere indicasse ? C Photius dúvτoμov latopixóv vocal, per Olympiadas, archontumque et consulum fastos ab historiæ ini- tiis, omissis tamen fabulosis primordiis, usque ad Claudii Gothici annum primum deducti, præcipua circa temporum rationem cura adhibita. Horum D duodecimus liber a Stephano ethnicographo cita- tur (9); ubi Herulorum mentio certissime comprobat locum de quo agitur non multum ab operis fine abfuisse constat igitur scriptorem his duodecim ‹ chartis omne ævum explicuisse. › Ex hisce an- nalibus Syncellum quæcunqne e Dexippo habet pe. tiisse arbitror; at Constantiniana excerpta illis prorsus aliena sunt: neque enim prolixas orationes II, p. 240. III. Has igitur eclogas de legationibus ad Exv- Oixá pertinere jam Vossius perspexit (11), cadem- que earum ratio est quas ex titulo de sententiis edidit ill. Maius. ExvAiná, de bello Scythico vertere debebam; quoniam illud intelligitur, quod, cœptum sub Decio, usque ad Aureliani pacem duravit. Atque hic quidem leviter circa verba lapsus sum; in eo vereor ne gravius erraverim, quod quæ a p. 22, 1. 20, ad p. 26, 1. 4, habentur, Dexippo ipsi tribuerem, quasi orationem ad cives suos habitam, qui temerario consilio muris egredi et cum hostibus nem (12), epistolam esse: cui ut aliquid de meo adjiciam, dicam, a magistratu Romano missam vi- deri; imo ab ipso fortasse imperatore, eum se cum copiis nox adfuturum nuntiare (p. 25, I. 17 seqq.) lectamque esse in concione (p. 22, 1. 18). De his, si forte aliquando codicis pagina 324 ple- nius e litura erui potuerit, liquido constabit : ac tunc fortasse expeditur de quo tandem oppido qui- busque civibus sermo sit. Nunc in id sententia in- clinat ut hæc ad primum Gothorum adventum sub Decio pertinere credam, cujus nomen in oblitterata illa pagina conspicitur; id quod eo confirmari vide- tur quod de rebus ad Nicopolim Mesiæ gestis mentio injicitur (p. 25, 1. 22, cf. Syncellum p. 705, pidani a Barbaris circumsessi. Non tamen silendum est etiam sub Claudio Ang. ad Nicopolim prospere adversus Barbaros pugnatum esse (13); quo tem- pore, quantum in tanta narrationum perturbatione colligi potest, Thessalonica eorum impetum fortiter sustinuit. Orationem Dexippi, scribend.que genus, ingenti laude effert Photius, eo usque ut Thucydidem per- spicue loquentem dicat; quæ mira est viri pruden- tis a vero aberratio. Nemo enim in eo quidquam præter inanem degeneris ævi rhetorem agnoscet, ut mirum sit qui tam puerilia sectetur, inter res arduas positum, magna gessisse. Quæ de Dexippo exstant testimonia sequentia fere sunt : Inscriptio in corpore Backkii n. 380. Κατὰ τὸ ἐπερώτημα τῆς ἐξ ᾿Αρείου πάγου βου- λῆς καὶ τῆς βουλῆς τῶν ψν' καὶ τοῦ δήμου τῶν Αθηναίων, τὸν ἄρξαντα τὴν τοῦ βασιλέως ἐν Θε- σμοθέταις ἀρχὴν, καὶ ἄρξαντα τὴν ἐπώνυμον ἀρχὴν, καὶ πανηγυριαρχήσαντα καὶ ἀγωνοθετήσαντα τῶν μεγάλων Παναθηναίων, οίκοθεν ἱερέα παναγή, Πόλ 1 1. Τὰ μετὰ ᾿Αλέξανδρον, libris quatuor compre- 11. Χρονικὴν ἱστορίαν, sive annales (8), quam (5) In eclogis quas ill. Maius edidit : coll. Vat. (6) Eunapius vita Porphyrii in f. (7) Cod. 82. (8) Eunapius, p. 58, 1. 5. Idem, vita Porph., I. I. 1. 12). Quod si ita sit, Philippopolitani fuerint op- (9) S. v. Ελουροι. (10) Gordian. 2. (11) De histor. Græc., p. 242. (12) Præf. ad. coll. Vatic. II, p. xxviii. (13) Trebell. Pollio, Claud. 12.

611 EXCERPTA DE LEGATIONIBUS. 612 Aug. anno desinebat; Athenarum autem cladem Syn- A capere potuisset breviloquens annalium ratio, qui cellus, qui hoc Dexippi opus legebat, sub Gallieno fere singulis libris sæculum comprehendebant; unde contigisse refert: neque si eam cum continuatore Trebellius Pollio (10) Dexippum omnia breviler Dionis (5), quem Zonaras sequitur, biennio serius persecutum esse, scripsit. accidisse statuamus, ut illo ipso Claudii anno pri- mo 269 acciderit, difficultas expediretur. Ita aut fingendum erit priorem exstitisse editionem, de qua nemo quidquam tradidit, aut concedendum, lævam hominum in honoribus æstimandis mentem eum, quo ad majorum gloriam elatus est, propterea neglexisse, quia, tumultuarie a congregata multi- tudine collatus, nullum in fastis urbanis locum ha- beret librorum famam extulisse, res fortiter gestas silentio transmisisse : · rem, propter ejus ævi pravitatem, plane non incredibilem. Vitam usque ad Probi principatum perduxit, B confligere cuperent. Non attenderam ill. Maii opinio cum jam sub Valeriano claruisset (6). - Dexippi opera, quæ ad historiam pertinebant, tria legit Photius (7); de quibus singulis agendum est. hensa; ex quibus notissimam satrapiarum divisio- nem recitat Photius; scriptoremque in universum cum Arriano consentire docet. Ad hanc Macedoni- cam historiam referenda esse quæ ill. Maius inventa in codicis palimpsesti paginis 81, 82, 100, 101, edidit uno verbo inonuisse ad probandum sufficit · siquidem oratio Hyperidis, sive assumpta sive ficta, belli Lamiaci tempus spectat. Dicet fortasse aliquis, a Romana, non dicam Byzantina historia, aliena non debuisse collectioni nostræ inseri : quod qui- dem factum primum mole exigua horum fragnien- torum defendam, quæ perparvum sibi locum postu- lant; cuin tamen vel ideo quod Hyperidis nomen præ se ferunt philologorum notitiam merentur; denique, si aliter facerem reprehensionem non effugissem; cum in editione Romana cæteris quæ e Dexippo supersunt adhærent. Quo enim modo iis, qui eam non vidissent, constare posset me non te- niere indicasse ? C Photius dúvτoμov latopixóv vocal, per Olympiadas, archontumque et consulum fastos ab historiæ ini- tiis, omissis tamen fabulosis primordiis, usque ad Claudii Gothici annum primum deducti, præcipua circa temporum rationem cura adhibita. Horum D duodecimus liber a Stephano ethnicographo cita- tur (9); ubi Herulorum mentio certissime comprobat locum de quo agitur non multum ab operis fine abfuisse constat igitur scriptorem his duodecim ‹ chartis omne ævum explicuisse. › Ex hisce an- nalibus Syncellum quæcunqne e Dexippo habet pe. tiisse arbitror; at Constantiniana excerpta illis prorsus aliena sunt: neque enim prolixas orationes II, p. 240. III. Has igitur eclogas de legationibus ad Exv- Oixá pertinere jam Vossius perspexit (11), cadem- que earum ratio est quas ex titulo de sententiis edidit ill. Maius. ExvAiná, de bello Scythico vertere debebam; quoniam illud intelligitur, quod, cœptum sub Decio, usque ad Aureliani pacem duravit. Atque hic quidem leviter circa verba lapsus sum; in eo vereor ne gravius erraverim, quod quæ a p. 22, 1. 20, ad p. 26, 1. 4, habentur, Dexippo ipsi tribuerem, quasi orationem ad cives suos habitam, qui temerario consilio muris egredi et cum hostibus nem (12), epistolam esse: cui ut aliquid de meo adjiciam, dicam, a magistratu Romano missam vi- deri; imo ab ipso fortasse imperatore, eum se cum copiis nox adfuturum nuntiare (p. 25, I. 17 seqq.) lectamque esse in concione (p. 22, 1. 18). De his, si forte aliquando codicis pagina 324 ple- nius e litura erui potuerit, liquido constabit : ac tunc fortasse expeditur de quo tandem oppido qui- busque civibus sermo sit. Nunc in id sententia in- clinat ut hæc ad primum Gothorum adventum sub Decio pertinere credam, cujus nomen in oblitterata illa pagina conspicitur; id quod eo confirmari vide- tur quod de rebus ad Nicopolim Mesiæ gestis mentio injicitur (p. 25, 1. 22, cf. Syncellum p. 705, pidani a Barbaris circumsessi. Non tamen silendum est etiam sub Claudio Ang. ad Nicopolim prospere adversus Barbaros pugnatum esse (13); quo tem- pore, quantum in tanta narrationum perturbatione colligi potest, Thessalonica eorum impetum fortiter sustinuit. Orationem Dexippi, scribend.que genus, ingenti laude effert Photius, eo usque ut Thucydidem per- spicue loquentem dicat; quæ mira est viri pruden- tis a vero aberratio. Nemo enim in eo quidquam præter inanem degeneris ævi rhetorem agnoscet, ut mirum sit qui tam puerilia sectetur, inter res arduas positum, magna gessisse. Quæ de Dexippo exstant testimonia sequentia fere sunt : Inscriptio in corpore Backkii n. 380. Κατὰ τὸ ἐπερώτημα τῆς ἐξ ᾿Αρείου πάγου βου- λῆς καὶ τῆς βουλῆς τῶν ψν' καὶ τοῦ δήμου τῶν Αθηναίων, τὸν ἄρξαντα τὴν τοῦ βασιλέως ἐν Θε- σμοθέταις ἀρχὴν, καὶ ἄρξαντα τὴν ἐπώνυμον ἀρχὴν, καὶ πανηγυριαρχήσαντα καὶ ἀγωνοθετήσαντα τῶν μεγάλων Παναθηναίων, οίκοθεν ἱερέα παναγή, Πόλ 1 1. Τὰ μετὰ ᾿Αλέξανδρον, libris quatuor compre- 11. Χρονικὴν ἱστορίαν, sive annales (8), quam (5) In eclogis quas ill. Maius edidit : coll. Vat. (6) Eunapius vita Porphyrii in f. (7) Cod. 82. (8) Eunapius, p. 58, 1. 5. Idem, vita Porph., I. I. 1. 12). Quod si ita sit, Philippopolitani fuerint op- (9) S. v. Ελουροι. (10) Gordian. 2. (11) De histor. Græc., p. 242. (12) Præf. ad. coll. Vatic. II, p. xxviii. (13) Trebell. Pollio, Claud. 12.

611 EXCERPTA DE LEGATIONIBUS. 612 Aug. anno desinebat; Athenarum autem cladem Syn- A capere potuisset breviloquens annalium ratio, qui cellus, qui hoc Dexippi opus legebat, sub Gallieno fere singulis libris sæculum comprehendebant; unde contigisse refert: neque si eam cum continuatore Trebellius Pollio (10) Dexippum omnia breviler Dionis (5), quem Zonaras sequitur, biennio serius persecutum esse, scripsit. accidisse statuamus, ut illo ipso Claudii anno pri- mo 269 acciderit, difficultas expediretur. Ita aut fingendum erit priorem exstitisse editionem, de qua nemo quidquam tradidit, aut concedendum, lævam hominum in honoribus æstimandis mentem eum, quo ad majorum gloriam elatus est, propterea neglexisse, quia, tumultuarie a congregata multi- tudine collatus, nullum in fastis urbanis locum ha- beret librorum famam extulisse, res fortiter gestas silentio transmisisse : · rem, propter ejus ævi pravitatem, plane non incredibilem. Vitam usque ad Probi principatum perduxit, B confligere cuperent. Non attenderam ill. Maii opinio cum jam sub Valeriano claruisset (6). - Dexippi opera, quæ ad historiam pertinebant, tria legit Photius (7); de quibus singulis agendum est. hensa; ex quibus notissimam satrapiarum divisio- nem recitat Photius; scriptoremque in universum cum Arriano consentire docet. Ad hanc Macedoni- cam historiam referenda esse quæ ill. Maius inventa in codicis palimpsesti paginis 81, 82, 100, 101, edidit uno verbo inonuisse ad probandum sufficit · siquidem oratio Hyperidis, sive assumpta sive ficta, belli Lamiaci tempus spectat. Dicet fortasse aliquis, a Romana, non dicam Byzantina historia, aliena non debuisse collectioni nostræ inseri : quod qui- dem factum primum mole exigua horum fragnien- torum defendam, quæ perparvum sibi locum postu- lant; cuin tamen vel ideo quod Hyperidis nomen præ se ferunt philologorum notitiam merentur; denique, si aliter facerem reprehensionem non effugissem; cum in editione Romana cæteris quæ e Dexippo supersunt adhærent. Quo enim modo iis, qui eam non vidissent, constare posset me non te- niere indicasse ? C Photius dúvτoμov latopixóv vocal, per Olympiadas, archontumque et consulum fastos ab historiæ ini- tiis, omissis tamen fabulosis primordiis, usque ad Claudii Gothici annum primum deducti, præcipua circa temporum rationem cura adhibita. Horum D duodecimus liber a Stephano ethnicographo cita- tur (9); ubi Herulorum mentio certissime comprobat locum de quo agitur non multum ab operis fine abfuisse constat igitur scriptorem his duodecim ‹ chartis omne ævum explicuisse. › Ex hisce an- nalibus Syncellum quæcunqne e Dexippo habet pe. tiisse arbitror; at Constantiniana excerpta illis prorsus aliena sunt: neque enim prolixas orationes II, p. 240. III. Has igitur eclogas de legationibus ad Exv- Oixá pertinere jam Vossius perspexit (11), cadem- que earum ratio est quas ex titulo de sententiis edidit ill. Maius. ExvAiná, de bello Scythico vertere debebam; quoniam illud intelligitur, quod, cœptum sub Decio, usque ad Aureliani pacem duravit. Atque hic quidem leviter circa verba lapsus sum; in eo vereor ne gravius erraverim, quod quæ a p. 22, 1. 20, ad p. 26, 1. 4, habentur, Dexippo ipsi tribuerem, quasi orationem ad cives suos habitam, qui temerario consilio muris egredi et cum hostibus nem (12), epistolam esse: cui ut aliquid de meo adjiciam, dicam, a magistratu Romano missam vi- deri; imo ab ipso fortasse imperatore, eum se cum copiis nox adfuturum nuntiare (p. 25, I. 17 seqq.) lectamque esse in concione (p. 22, 1. 18). De his, si forte aliquando codicis pagina 324 ple- nius e litura erui potuerit, liquido constabit : ac tunc fortasse expeditur de quo tandem oppido qui- busque civibus sermo sit. Nunc in id sententia in- clinat ut hæc ad primum Gothorum adventum sub Decio pertinere credam, cujus nomen in oblitterata illa pagina conspicitur; id quod eo confirmari vide- tur quod de rebus ad Nicopolim Mesiæ gestis mentio injicitur (p. 25, 1. 22, cf. Syncellum p. 705, pidani a Barbaris circumsessi. Non tamen silendum est etiam sub Claudio Ang. ad Nicopolim prospere adversus Barbaros pugnatum esse (13); quo tem- pore, quantum in tanta narrationum perturbatione colligi potest, Thessalonica eorum impetum fortiter sustinuit. Orationem Dexippi, scribend.que genus, ingenti laude effert Photius, eo usque ut Thucydidem per- spicue loquentem dicat; quæ mira est viri pruden- tis a vero aberratio. Nemo enim in eo quidquam præter inanem degeneris ævi rhetorem agnoscet, ut mirum sit qui tam puerilia sectetur, inter res arduas positum, magna gessisse. Quæ de Dexippo exstant testimonia sequentia fere sunt : Inscriptio in corpore Backkii n. 380. Κατὰ τὸ ἐπερώτημα τῆς ἐξ ᾿Αρείου πάγου βου- λῆς καὶ τῆς βουλῆς τῶν ψν' καὶ τοῦ δήμου τῶν Αθηναίων, τὸν ἄρξαντα τὴν τοῦ βασιλέως ἐν Θε- σμοθέταις ἀρχὴν, καὶ ἄρξαντα τὴν ἐπώνυμον ἀρχὴν, καὶ πανηγυριαρχήσαντα καὶ ἀγωνοθετήσαντα τῶν μεγάλων Παναθηναίων, οίκοθεν ἱερέα παναγή, Πόλ 1 1. Τὰ μετὰ ᾿Αλέξανδρον, libris quatuor compre- 11. Χρονικὴν ἱστορίαν, sive annales (8), quam (5) In eclogis quas ill. Maius edidit : coll. Vat. (6) Eunapius vita Porphyrii in f. (7) Cod. 82. (8) Eunapius, p. 58, 1. 5. Idem, vita Porph., I. I. 1. 12). Quod si ita sit, Philippopolitani fuerint op- (9) S. v. Ελουροι. (10) Gordian. 2. (11) De histor. Græc., p. 242. (12) Præf. ad. coll. Vatic. II, p. xxviii. (13) Trebell. Pollio, Claud. 12.

611 EXCERPTA DE LEGATIONIBUS. 612 Aug. anno desinebat; Athenarum autem cladem Syn- A capere potuisset breviloquens annalium ratio, qui cellus, qui hoc Dexippi opus legebat, sub Gallieno fere singulis libris sæculum comprehendebant; unde contigisse refert: neque si eam cum continuatore Trebellius Pollio (10) Dexippum omnia breviler Dionis (5), quem Zonaras sequitur, biennio serius persecutum esse, scripsit. accidisse statuamus, ut illo ipso Claudii anno pri- mo 269 acciderit, difficultas expediretur. Ita aut fingendum erit priorem exstitisse editionem, de qua nemo quidquam tradidit, aut concedendum, lævam hominum in honoribus æstimandis mentem eum, quo ad majorum gloriam elatus est, propterea neglexisse, quia, tumultuarie a congregata multi- tudine collatus, nullum in fastis urbanis locum ha- beret librorum famam extulisse, res fortiter gestas silentio transmisisse : · rem, propter ejus ævi pravitatem, plane non incredibilem. Vitam usque ad Probi principatum perduxit, B confligere cuperent. Non attenderam ill. Maii opinio cum jam sub Valeriano claruisset (6). - Dexippi opera, quæ ad historiam pertinebant, tria legit Photius (7); de quibus singulis agendum est. hensa; ex quibus notissimam satrapiarum divisio- nem recitat Photius; scriptoremque in universum cum Arriano consentire docet. Ad hanc Macedoni- cam historiam referenda esse quæ ill. Maius inventa in codicis palimpsesti paginis 81, 82, 100, 101, edidit uno verbo inonuisse ad probandum sufficit · siquidem oratio Hyperidis, sive assumpta sive ficta, belli Lamiaci tempus spectat. Dicet fortasse aliquis, a Romana, non dicam Byzantina historia, aliena non debuisse collectioni nostræ inseri : quod qui- dem factum primum mole exigua horum fragnien- torum defendam, quæ perparvum sibi locum postu- lant; cuin tamen vel ideo quod Hyperidis nomen præ se ferunt philologorum notitiam merentur; denique, si aliter facerem reprehensionem non effugissem; cum in editione Romana cæteris quæ e Dexippo supersunt adhærent. Quo enim modo iis, qui eam non vidissent, constare posset me non te- niere indicasse ? C Photius dúvτoμov latopixóv vocal, per Olympiadas, archontumque et consulum fastos ab historiæ ini- tiis, omissis tamen fabulosis primordiis, usque ad Claudii Gothici annum primum deducti, præcipua circa temporum rationem cura adhibita. Horum D duodecimus liber a Stephano ethnicographo cita- tur (9); ubi Herulorum mentio certissime comprobat locum de quo agitur non multum ab operis fine abfuisse constat igitur scriptorem his duodecim ‹ chartis omne ævum explicuisse. › Ex hisce an- nalibus Syncellum quæcunqne e Dexippo habet pe. tiisse arbitror; at Constantiniana excerpta illis prorsus aliena sunt: neque enim prolixas orationes II, p. 240. III. Has igitur eclogas de legationibus ad Exv- Oixá pertinere jam Vossius perspexit (11), cadem- que earum ratio est quas ex titulo de sententiis edidit ill. Maius. ExvAiná, de bello Scythico vertere debebam; quoniam illud intelligitur, quod, cœptum sub Decio, usque ad Aureliani pacem duravit. Atque hic quidem leviter circa verba lapsus sum; in eo vereor ne gravius erraverim, quod quæ a p. 22, 1. 20, ad p. 26, 1. 4, habentur, Dexippo ipsi tribuerem, quasi orationem ad cives suos habitam, qui temerario consilio muris egredi et cum hostibus nem (12), epistolam esse: cui ut aliquid de meo adjiciam, dicam, a magistratu Romano missam vi- deri; imo ab ipso fortasse imperatore, eum se cum copiis nox adfuturum nuntiare (p. 25, I. 17 seqq.) lectamque esse in concione (p. 22, 1. 18). De his, si forte aliquando codicis pagina 324 ple- nius e litura erui potuerit, liquido constabit : ac tunc fortasse expeditur de quo tandem oppido qui- busque civibus sermo sit. Nunc in id sententia in- clinat ut hæc ad primum Gothorum adventum sub Decio pertinere credam, cujus nomen in oblitterata illa pagina conspicitur; id quod eo confirmari vide- tur quod de rebus ad Nicopolim Mesiæ gestis mentio injicitur (p. 25, 1. 22, cf. Syncellum p. 705, pidani a Barbaris circumsessi. Non tamen silendum est etiam sub Claudio Ang. ad Nicopolim prospere adversus Barbaros pugnatum esse (13); quo tem- pore, quantum in tanta narrationum perturbatione colligi potest, Thessalonica eorum impetum fortiter sustinuit. Orationem Dexippi, scribend.que genus, ingenti laude effert Photius, eo usque ut Thucydidem per- spicue loquentem dicat; quæ mira est viri pruden- tis a vero aberratio. Nemo enim in eo quidquam præter inanem degeneris ævi rhetorem agnoscet, ut mirum sit qui tam puerilia sectetur, inter res arduas positum, magna gessisse. Quæ de Dexippo exstant testimonia sequentia fere sunt : Inscriptio in corpore Backkii n. 380. Κατὰ τὸ ἐπερώτημα τῆς ἐξ ᾿Αρείου πάγου βου- λῆς καὶ τῆς βουλῆς τῶν ψν' καὶ τοῦ δήμου τῶν Αθηναίων, τὸν ἄρξαντα τὴν τοῦ βασιλέως ἐν Θε- σμοθέταις ἀρχὴν, καὶ ἄρξαντα τὴν ἐπώνυμον ἀρχὴν, καὶ πανηγυριαρχήσαντα καὶ ἀγωνοθετήσαντα τῶν μεγάλων Παναθηναίων, οίκοθεν ἱερέα παναγή, Πόλ 1 1. Τὰ μετὰ ᾿Αλέξανδρον, libris quatuor compre- 11. Χρονικὴν ἱστορίαν, sive annales (8), quam (5) In eclogis quas ill. Maius edidit : coll. Vat. (6) Eunapius vita Porphyrii in f. (7) Cod. 82. (8) Eunapius, p. 58, 1. 5. Idem, vita Porph., I. I. 1. 12). Quod si ita sit, Philippopolitani fuerint op- (9) S. v. Ελουροι. (10) Gordian. 2. (11) De histor. Græc., p. 242. (12) Præf. ad. coll. Vatic. II, p. xxviii. (13) Trebell. Pollio, Claud. 12.

611 EXCERPTA DE LEGATIONIBUS. 612 Aug. anno desinebat; Athenarum autem cladem Syn- A capere potuisset breviloquens annalium ratio, qui cellus, qui hoc Dexippi opus legebat, sub Gallieno fere singulis libris sæculum comprehendebant; unde contigisse refert: neque si eam cum continuatore Trebellius Pollio (10) Dexippum omnia breviler Dionis (5), quem Zonaras sequitur, biennio serius persecutum esse, scripsit. accidisse statuamus, ut illo ipso Claudii anno pri- mo 269 acciderit, difficultas expediretur. Ita aut fingendum erit priorem exstitisse editionem, de qua nemo quidquam tradidit, aut concedendum, lævam hominum in honoribus æstimandis mentem eum, quo ad majorum gloriam elatus est, propterea neglexisse, quia, tumultuarie a congregata multi- tudine collatus, nullum in fastis urbanis locum ha- beret librorum famam extulisse, res fortiter gestas silentio transmisisse : · rem, propter ejus ævi pravitatem, plane non incredibilem. Vitam usque ad Probi principatum perduxit, B confligere cuperent. Non attenderam ill. Maii opinio cum jam sub Valeriano claruisset (6). - Dexippi opera, quæ ad historiam pertinebant, tria legit Photius (7); de quibus singulis agendum est. hensa; ex quibus notissimam satrapiarum divisio- nem recitat Photius; scriptoremque in universum cum Arriano consentire docet. Ad hanc Macedoni- cam historiam referenda esse quæ ill. Maius inventa in codicis palimpsesti paginis 81, 82, 100, 101, edidit uno verbo inonuisse ad probandum sufficit · siquidem oratio Hyperidis, sive assumpta sive ficta, belli Lamiaci tempus spectat. Dicet fortasse aliquis, a Romana, non dicam Byzantina historia, aliena non debuisse collectioni nostræ inseri : quod qui- dem factum primum mole exigua horum fragnien- torum defendam, quæ perparvum sibi locum postu- lant; cuin tamen vel ideo quod Hyperidis nomen præ se ferunt philologorum notitiam merentur; denique, si aliter facerem reprehensionem non effugissem; cum in editione Romana cæteris quæ e Dexippo supersunt adhærent. Quo enim modo iis, qui eam non vidissent, constare posset me non te- niere indicasse ? C Photius dúvτoμov latopixóv vocal, per Olympiadas, archontumque et consulum fastos ab historiæ ini- tiis, omissis tamen fabulosis primordiis, usque ad Claudii Gothici annum primum deducti, præcipua circa temporum rationem cura adhibita. Horum D duodecimus liber a Stephano ethnicographo cita- tur (9); ubi Herulorum mentio certissime comprobat locum de quo agitur non multum ab operis fine abfuisse constat igitur scriptorem his duodecim ‹ chartis omne ævum explicuisse. › Ex hisce an- nalibus Syncellum quæcunqne e Dexippo habet pe. tiisse arbitror; at Constantiniana excerpta illis prorsus aliena sunt: neque enim prolixas orationes II, p. 240. III. Has igitur eclogas de legationibus ad Exv- Oixá pertinere jam Vossius perspexit (11), cadem- que earum ratio est quas ex titulo de sententiis edidit ill. Maius. ExvAiná, de bello Scythico vertere debebam; quoniam illud intelligitur, quod, cœptum sub Decio, usque ad Aureliani pacem duravit. Atque hic quidem leviter circa verba lapsus sum; in eo vereor ne gravius erraverim, quod quæ a p. 22, 1. 20, ad p. 26, 1. 4, habentur, Dexippo ipsi tribuerem, quasi orationem ad cives suos habitam, qui temerario consilio muris egredi et cum hostibus nem (12), epistolam esse: cui ut aliquid de meo adjiciam, dicam, a magistratu Romano missam vi- deri; imo ab ipso fortasse imperatore, eum se cum copiis nox adfuturum nuntiare (p. 25, I. 17 seqq.) lectamque esse in concione (p. 22, 1. 18). De his, si forte aliquando codicis pagina 324 ple- nius e litura erui potuerit, liquido constabit : ac tunc fortasse expeditur de quo tandem oppido qui- busque civibus sermo sit. Nunc in id sententia in- clinat ut hæc ad primum Gothorum adventum sub Decio pertinere credam, cujus nomen in oblitterata illa pagina conspicitur; id quod eo confirmari vide- tur quod de rebus ad Nicopolim Mesiæ gestis mentio injicitur (p. 25, 1. 22, cf. Syncellum p. 705, pidani a Barbaris circumsessi. Non tamen silendum est etiam sub Claudio Ang. ad Nicopolim prospere adversus Barbaros pugnatum esse (13); quo tem- pore, quantum in tanta narrationum perturbatione colligi potest, Thessalonica eorum impetum fortiter sustinuit. Orationem Dexippi, scribend.que genus, ingenti laude effert Photius, eo usque ut Thucydidem per- spicue loquentem dicat; quæ mira est viri pruden- tis a vero aberratio. Nemo enim in eo quidquam præter inanem degeneris ævi rhetorem agnoscet, ut mirum sit qui tam puerilia sectetur, inter res arduas positum, magna gessisse. Quæ de Dexippo exstant testimonia sequentia fere sunt : Inscriptio in corpore Backkii n. 380. Κατὰ τὸ ἐπερώτημα τῆς ἐξ ᾿Αρείου πάγου βου- λῆς καὶ τῆς βουλῆς τῶν ψν' καὶ τοῦ δήμου τῶν Αθηναίων, τὸν ἄρξαντα τὴν τοῦ βασιλέως ἐν Θε- σμοθέταις ἀρχὴν, καὶ ἄρξαντα τὴν ἐπώνυμον ἀρχὴν, καὶ πανηγυριαρχήσαντα καὶ ἀγωνοθετήσαντα τῶν μεγάλων Παναθηναίων, οίκοθεν ἱερέα παναγή, Πόλ 1 1. Τὰ μετὰ ᾿Αλέξανδρον, libris quatuor compre- 11. Χρονικὴν ἱστορίαν, sive annales (8), quam (5) In eclogis quas ill. Maius edidit : coll. Vat. (6) Eunapius vita Porphyrii in f. (7) Cod. 82. (8) Eunapius, p. 58, 1. 5. Idem, vita Porph., I. I. 1. 12). Quod si ita sit, Philippopolitani fuerint op- (9) S. v. Ελουροι. (10) Gordian. 2. (11) De histor. Græc., p. 242. (12) Præf. ad. coll. Vatic. II, p. xxviii. (13) Trebell. Pollio, Claud. 12.

611 EXCERPTA DE LEGATIONIBUS. 612 Aug. anno desinebat; Athenarum autem cladem Syn- A capere potuisset breviloquens annalium ratio, qui cellus, qui hoc Dexippi opus legebat, sub Gallieno fere singulis libris sæculum comprehendebant; unde contigisse refert: neque si eam cum continuatore Trebellius Pollio (10) Dexippum omnia breviler Dionis (5), quem Zonaras sequitur, biennio serius persecutum esse, scripsit. accidisse statuamus, ut illo ipso Claudii anno pri- mo 269 acciderit, difficultas expediretur. Ita aut fingendum erit priorem exstitisse editionem, de qua nemo quidquam tradidit, aut concedendum, lævam hominum in honoribus æstimandis mentem eum, quo ad majorum gloriam elatus est, propterea neglexisse, quia, tumultuarie a congregata multi- tudine collatus, nullum in fastis urbanis locum ha- beret librorum famam extulisse, res fortiter gestas silentio transmisisse : · rem, propter ejus ævi pravitatem, plane non incredibilem. Vitam usque ad Probi principatum perduxit, B confligere cuperent. Non attenderam ill. Maii opinio cum jam sub Valeriano claruisset (6). - Dexippi opera, quæ ad historiam pertinebant, tria legit Photius (7); de quibus singulis agendum est. hensa; ex quibus notissimam satrapiarum divisio- nem recitat Photius; scriptoremque in universum cum Arriano consentire docet. Ad hanc Macedoni- cam historiam referenda esse quæ ill. Maius inventa in codicis palimpsesti paginis 81, 82, 100, 101, edidit uno verbo inonuisse ad probandum sufficit · siquidem oratio Hyperidis, sive assumpta sive ficta, belli Lamiaci tempus spectat. Dicet fortasse aliquis, a Romana, non dicam Byzantina historia, aliena non debuisse collectioni nostræ inseri : quod qui- dem factum primum mole exigua horum fragnien- torum defendam, quæ perparvum sibi locum postu- lant; cuin tamen vel ideo quod Hyperidis nomen præ se ferunt philologorum notitiam merentur; denique, si aliter facerem reprehensionem non effugissem; cum in editione Romana cæteris quæ e Dexippo supersunt adhærent. Quo enim modo iis, qui eam non vidissent, constare posset me non te- niere indicasse ? C Photius dúvτoμov latopixóv vocal, per Olympiadas, archontumque et consulum fastos ab historiæ ini- tiis, omissis tamen fabulosis primordiis, usque ad Claudii Gothici annum primum deducti, præcipua circa temporum rationem cura adhibita. Horum D duodecimus liber a Stephano ethnicographo cita- tur (9); ubi Herulorum mentio certissime comprobat locum de quo agitur non multum ab operis fine abfuisse constat igitur scriptorem his duodecim ‹ chartis omne ævum explicuisse. › Ex hisce an- nalibus Syncellum quæcunqne e Dexippo habet pe. tiisse arbitror; at Constantiniana excerpta illis prorsus aliena sunt: neque enim prolixas orationes II, p. 240. III. Has igitur eclogas de legationibus ad Exv- Oixá pertinere jam Vossius perspexit (11), cadem- que earum ratio est quas ex titulo de sententiis edidit ill. Maius. ExvAiná, de bello Scythico vertere debebam; quoniam illud intelligitur, quod, cœptum sub Decio, usque ad Aureliani pacem duravit. Atque hic quidem leviter circa verba lapsus sum; in eo vereor ne gravius erraverim, quod quæ a p. 22, 1. 20, ad p. 26, 1. 4, habentur, Dexippo ipsi tribuerem, quasi orationem ad cives suos habitam, qui temerario consilio muris egredi et cum hostibus nem (12), epistolam esse: cui ut aliquid de meo adjiciam, dicam, a magistratu Romano missam vi- deri; imo ab ipso fortasse imperatore, eum se cum copiis nox adfuturum nuntiare (p. 25, I. 17 seqq.) lectamque esse in concione (p. 22, 1. 18). De his, si forte aliquando codicis pagina 324 ple- nius e litura erui potuerit, liquido constabit : ac tunc fortasse expeditur de quo tandem oppido qui- busque civibus sermo sit. Nunc in id sententia in- clinat ut hæc ad primum Gothorum adventum sub Decio pertinere credam, cujus nomen in oblitterata illa pagina conspicitur; id quod eo confirmari vide- tur quod de rebus ad Nicopolim Mesiæ gestis mentio injicitur (p. 25, 1. 22, cf. Syncellum p. 705, pidani a Barbaris circumsessi. Non tamen silendum est etiam sub Claudio Ang. ad Nicopolim prospere adversus Barbaros pugnatum esse (13); quo tem- pore, quantum in tanta narrationum perturbatione colligi potest, Thessalonica eorum impetum fortiter sustinuit. Orationem Dexippi, scribend.que genus, ingenti laude effert Photius, eo usque ut Thucydidem per- spicue loquentem dicat; quæ mira est viri pruden- tis a vero aberratio. Nemo enim in eo quidquam præter inanem degeneris ævi rhetorem agnoscet, ut mirum sit qui tam puerilia sectetur, inter res arduas positum, magna gessisse. Quæ de Dexippo exstant testimonia sequentia fere sunt : Inscriptio in corpore Backkii n. 380. Κατὰ τὸ ἐπερώτημα τῆς ἐξ ᾿Αρείου πάγου βου- λῆς καὶ τῆς βουλῆς τῶν ψν' καὶ τοῦ δήμου τῶν Αθηναίων, τὸν ἄρξαντα τὴν τοῦ βασιλέως ἐν Θε- σμοθέταις ἀρχὴν, καὶ ἄρξαντα τὴν ἐπώνυμον ἀρχὴν, καὶ πανηγυριαρχήσαντα καὶ ἀγωνοθετήσαντα τῶν μεγάλων Παναθηναίων, οίκοθεν ἱερέα παναγή, Πόλ 1 1. Τὰ μετὰ ᾿Αλέξανδρον, libris quatuor compre- 11. Χρονικὴν ἱστορίαν, sive annales (8), quam (5) In eclogis quas ill. Maius edidit : coll. Vat. (6) Eunapius vita Porphyrii in f. (7) Cod. 82. (8) Eunapius, p. 58, 1. 5. Idem, vita Porph., I. I. 1. 12). Quod si ita sit, Philippopolitani fuerint op- (9) S. v. Ελουροι. (10) Gordian. 2. (11) De histor. Græc., p. 242. (12) Præf. ad. coll. Vatic. II, p. xxviii. (13) Trebell. Pollio, Claud. 12.

611 EXCERPTA DE LEGATIONIBUS. 612 Aug. anno desinebat; Athenarum autem cladem Syn- A capere potuisset breviloquens annalium ratio, qui cellus, qui hoc Dexippi opus legebat, sub Gallieno fere singulis libris sæculum comprehendebant; unde contigisse refert: neque si eam cum continuatore Trebellius Pollio (10) Dexippum omnia breviler Dionis (5), quem Zonaras sequitur, biennio serius persecutum esse, scripsit. accidisse statuamus, ut illo ipso Claudii anno pri- mo 269 acciderit, difficultas expediretur. Ita aut fingendum erit priorem exstitisse editionem, de qua nemo quidquam tradidit, aut concedendum, lævam hominum in honoribus æstimandis mentem eum, quo ad majorum gloriam elatus est, propterea neglexisse, quia, tumultuarie a congregata multi- tudine collatus, nullum in fastis urbanis locum ha- beret librorum famam extulisse, res fortiter gestas silentio transmisisse : · rem, propter ejus ævi pravitatem, plane non incredibilem. Vitam usque ad Probi principatum perduxit, B confligere cuperent. Non attenderam ill. Maii opinio cum jam sub Valeriano claruisset (6). - Dexippi opera, quæ ad historiam pertinebant, tria legit Photius (7); de quibus singulis agendum est. hensa; ex quibus notissimam satrapiarum divisio- nem recitat Photius; scriptoremque in universum cum Arriano consentire docet. Ad hanc Macedoni- cam historiam referenda esse quæ ill. Maius inventa in codicis palimpsesti paginis 81, 82, 100, 101, edidit uno verbo inonuisse ad probandum sufficit · siquidem oratio Hyperidis, sive assumpta sive ficta, belli Lamiaci tempus spectat. Dicet fortasse aliquis, a Romana, non dicam Byzantina historia, aliena non debuisse collectioni nostræ inseri : quod qui- dem factum primum mole exigua horum fragnien- torum defendam, quæ perparvum sibi locum postu- lant; cuin tamen vel ideo quod Hyperidis nomen præ se ferunt philologorum notitiam merentur; denique, si aliter facerem reprehensionem non effugissem; cum in editione Romana cæteris quæ e Dexippo supersunt adhærent. Quo enim modo iis, qui eam non vidissent, constare posset me non te- niere indicasse ? C Photius dúvτoμov latopixóv vocal, per Olympiadas, archontumque et consulum fastos ab historiæ ini- tiis, omissis tamen fabulosis primordiis, usque ad Claudii Gothici annum primum deducti, præcipua circa temporum rationem cura adhibita. Horum D duodecimus liber a Stephano ethnicographo cita- tur (9); ubi Herulorum mentio certissime comprobat locum de quo agitur non multum ab operis fine abfuisse constat igitur scriptorem his duodecim ‹ chartis omne ævum explicuisse. › Ex hisce an- nalibus Syncellum quæcunqne e Dexippo habet pe. tiisse arbitror; at Constantiniana excerpta illis prorsus aliena sunt: neque enim prolixas orationes II, p. 240. III. Has igitur eclogas de legationibus ad Exv- Oixá pertinere jam Vossius perspexit (11), cadem- que earum ratio est quas ex titulo de sententiis edidit ill. Maius. ExvAiná, de bello Scythico vertere debebam; quoniam illud intelligitur, quod, cœptum sub Decio, usque ad Aureliani pacem duravit. Atque hic quidem leviter circa verba lapsus sum; in eo vereor ne gravius erraverim, quod quæ a p. 22, 1. 20, ad p. 26, 1. 4, habentur, Dexippo ipsi tribuerem, quasi orationem ad cives suos habitam, qui temerario consilio muris egredi et cum hostibus nem (12), epistolam esse: cui ut aliquid de meo adjiciam, dicam, a magistratu Romano missam vi- deri; imo ab ipso fortasse imperatore, eum se cum copiis nox adfuturum nuntiare (p. 25, I. 17 seqq.) lectamque esse in concione (p. 22, 1. 18). De his, si forte aliquando codicis pagina 324 ple- nius e litura erui potuerit, liquido constabit : ac tunc fortasse expeditur de quo tandem oppido qui- busque civibus sermo sit. Nunc in id sententia in- clinat ut hæc ad primum Gothorum adventum sub Decio pertinere credam, cujus nomen in oblitterata illa pagina conspicitur; id quod eo confirmari vide- tur quod de rebus ad Nicopolim Mesiæ gestis mentio injicitur (p. 25, 1. 22, cf. Syncellum p. 705, pidani a Barbaris circumsessi. Non tamen silendum est etiam sub Claudio Ang. ad Nicopolim prospere adversus Barbaros pugnatum esse (13); quo tem- pore, quantum in tanta narrationum perturbatione colligi potest, Thessalonica eorum impetum fortiter sustinuit. Orationem Dexippi, scribend.que genus, ingenti laude effert Photius, eo usque ut Thucydidem per- spicue loquentem dicat; quæ mira est viri pruden- tis a vero aberratio. Nemo enim in eo quidquam præter inanem degeneris ævi rhetorem agnoscet, ut mirum sit qui tam puerilia sectetur, inter res arduas positum, magna gessisse. Quæ de Dexippo exstant testimonia sequentia fere sunt : Inscriptio in corpore Backkii n. 380. Κατὰ τὸ ἐπερώτημα τῆς ἐξ ᾿Αρείου πάγου βου- λῆς καὶ τῆς βουλῆς τῶν ψν' καὶ τοῦ δήμου τῶν Αθηναίων, τὸν ἄρξαντα τὴν τοῦ βασιλέως ἐν Θε- σμοθέταις ἀρχὴν, καὶ ἄρξαντα τὴν ἐπώνυμον ἀρχὴν, καὶ πανηγυριαρχήσαντα καὶ ἀγωνοθετήσαντα τῶν μεγάλων Παναθηναίων, οίκοθεν ἱερέα παναγή, Πόλ 1 1. Τὰ μετὰ ᾿Αλέξανδρον, libris quatuor compre- 11. Χρονικὴν ἱστορίαν, sive annales (8), quam (5) In eclogis quas ill. Maius edidit : coll. Vat. (6) Eunapius vita Porphyrii in f. (7) Cod. 82. (8) Eunapius, p. 58, 1. 5. Idem, vita Porph., I. I. 1. 12). Quod si ita sit, Philippopolitani fuerint op- (9) S. v. Ελουροι. (10) Gordian. 2. (11) De histor. Græc., p. 242. (12) Præf. ad. coll. Vatic. II, p. xxviii. (13) Trebell. Pollio, Claud. 12.

611 EXCERPTA DE LEGATIONIBUS. 612 Aug. anno desinebat; Athenarum autem cladem Syn- A capere potuisset breviloquens annalium ratio, qui cellus, qui hoc Dexippi opus legebat, sub Gallieno fere singulis libris sæculum comprehendebant; unde contigisse refert: neque si eam cum continuatore Trebellius Pollio (10) Dexippum omnia breviler Dionis (5), quem Zonaras sequitur, biennio serius persecutum esse, scripsit. accidisse statuamus, ut illo ipso Claudii anno pri- mo 269 acciderit, difficultas expediretur. Ita aut fingendum erit priorem exstitisse editionem, de qua nemo quidquam tradidit, aut concedendum, lævam hominum in honoribus æstimandis mentem eum, quo ad majorum gloriam elatus est, propterea neglexisse, quia, tumultuarie a congregata multi- tudine collatus, nullum in fastis urbanis locum ha- beret librorum famam extulisse, res fortiter gestas silentio transmisisse : · rem, propter ejus ævi pravitatem, plane non incredibilem. Vitam usque ad Probi principatum perduxit, B confligere cuperent. Non attenderam ill. Maii opinio cum jam sub Valeriano claruisset (6). - Dexippi opera, quæ ad historiam pertinebant, tria legit Photius (7); de quibus singulis agendum est. hensa; ex quibus notissimam satrapiarum divisio- nem recitat Photius; scriptoremque in universum cum Arriano consentire docet. Ad hanc Macedoni- cam historiam referenda esse quæ ill. Maius inventa in codicis palimpsesti paginis 81, 82, 100, 101, edidit uno verbo inonuisse ad probandum sufficit · siquidem oratio Hyperidis, sive assumpta sive ficta, belli Lamiaci tempus spectat. Dicet fortasse aliquis, a Romana, non dicam Byzantina historia, aliena non debuisse collectioni nostræ inseri : quod qui- dem factum primum mole exigua horum fragnien- torum defendam, quæ perparvum sibi locum postu- lant; cuin tamen vel ideo quod Hyperidis nomen præ se ferunt philologorum notitiam merentur; denique, si aliter facerem reprehensionem non effugissem; cum in editione Romana cæteris quæ e Dexippo supersunt adhærent. Quo enim modo iis, qui eam non vidissent, constare posset me non te- niere indicasse ? C Photius dúvτoμov latopixóv vocal, per Olympiadas, archontumque et consulum fastos ab historiæ ini- tiis, omissis tamen fabulosis primordiis, usque ad Claudii Gothici annum primum deducti, præcipua circa temporum rationem cura adhibita. Horum D duodecimus liber a Stephano ethnicographo cita- tur (9); ubi Herulorum mentio certissime comprobat locum de quo agitur non multum ab operis fine abfuisse constat igitur scriptorem his duodecim ‹ chartis omne ævum explicuisse. › Ex hisce an- nalibus Syncellum quæcunqne e Dexippo habet pe. tiisse arbitror; at Constantiniana excerpta illis prorsus aliena sunt: neque enim prolixas orationes II, p. 240. III. Has igitur eclogas de legationibus ad Exv- Oixá pertinere jam Vossius perspexit (11), cadem- que earum ratio est quas ex titulo de sententiis edidit ill. Maius. ExvAiná, de bello Scythico vertere debebam; quoniam illud intelligitur, quod, cœptum sub Decio, usque ad Aureliani pacem duravit. Atque hic quidem leviter circa verba lapsus sum; in eo vereor ne gravius erraverim, quod quæ a p. 22, 1. 20, ad p. 26, 1. 4, habentur, Dexippo ipsi tribuerem, quasi orationem ad cives suos habitam, qui temerario consilio muris egredi et cum hostibus nem (12), epistolam esse: cui ut aliquid de meo adjiciam, dicam, a magistratu Romano missam vi- deri; imo ab ipso fortasse imperatore, eum se cum copiis nox adfuturum nuntiare (p. 25, I. 17 seqq.) lectamque esse in concione (p. 22, 1. 18). De his, si forte aliquando codicis pagina 324 ple- nius e litura erui potuerit, liquido constabit : ac tunc fortasse expeditur de quo tandem oppido qui- busque civibus sermo sit. Nunc in id sententia in- clinat ut hæc ad primum Gothorum adventum sub Decio pertinere credam, cujus nomen in oblitterata illa pagina conspicitur; id quod eo confirmari vide- tur quod de rebus ad Nicopolim Mesiæ gestis mentio injicitur (p. 25, 1. 22, cf. Syncellum p. 705, pidani a Barbaris circumsessi. Non tamen silendum est etiam sub Claudio Ang. ad Nicopolim prospere adversus Barbaros pugnatum esse (13); quo tem- pore, quantum in tanta narrationum perturbatione colligi potest, Thessalonica eorum impetum fortiter sustinuit. Orationem Dexippi, scribend.que genus, ingenti laude effert Photius, eo usque ut Thucydidem per- spicue loquentem dicat; quæ mira est viri pruden- tis a vero aberratio. Nemo enim in eo quidquam præter inanem degeneris ævi rhetorem agnoscet, ut mirum sit qui tam puerilia sectetur, inter res arduas positum, magna gessisse. Quæ de Dexippo exstant testimonia sequentia fere sunt : Inscriptio in corpore Backkii n. 380. Κατὰ τὸ ἐπερώτημα τῆς ἐξ ᾿Αρείου πάγου βου- λῆς καὶ τῆς βουλῆς τῶν ψν' καὶ τοῦ δήμου τῶν Αθηναίων, τὸν ἄρξαντα τὴν τοῦ βασιλέως ἐν Θε- σμοθέταις ἀρχὴν, καὶ ἄρξαντα τὴν ἐπώνυμον ἀρχὴν, καὶ πανηγυριαρχήσαντα καὶ ἀγωνοθετήσαντα τῶν μεγάλων Παναθηναίων, οίκοθεν ἱερέα παναγή, Πόλ 1 1. Τὰ μετὰ ᾿Αλέξανδρον, libris quatuor compre- 11. Χρονικὴν ἱστορίαν, sive annales (8), quam (5) In eclogis quas ill. Maius edidit : coll. Vat. (6) Eunapius vita Porphyrii in f. (7) Cod. 82. (8) Eunapius, p. 58, 1. 5. Idem, vita Porph., I. I. 1. 12). Quod si ita sit, Philippopolitani fuerint op- (9) S. v. Ελουροι. (10) Gordian. 2. (11) De histor. Græc., p. 242. (12) Præf. ad. coll. Vatic. II, p. xxviii. (13) Trebell. Pollio, Claud. 12.

611 EXCERPTA DE LEGATIONIBUS. 612 Aug. anno desinebat; Athenarum autem cladem Syn- A capere potuisset breviloquens annalium ratio, qui cellus, qui hoc Dexippi opus legebat, sub Gallieno fere singulis libris sæculum comprehendebant; unde contigisse refert: neque si eam cum continuatore Trebellius Pollio (10) Dexippum omnia breviler Dionis (5), quem Zonaras sequitur, biennio serius persecutum esse, scripsit. accidisse statuamus, ut illo ipso Claudii anno pri- mo 269 acciderit, difficultas expediretur. Ita aut fingendum erit priorem exstitisse editionem, de qua nemo quidquam tradidit, aut concedendum, lævam hominum in honoribus æstimandis mentem eum, quo ad majorum gloriam elatus est, propterea neglexisse, quia, tumultuarie a congregata multi- tudine collatus, nullum in fastis urbanis locum ha- beret librorum famam extulisse, res fortiter gestas silentio transmisisse : · rem, propter ejus ævi pravitatem, plane non incredibilem. Vitam usque ad Probi principatum perduxit, B confligere cuperent. Non attenderam ill. Maii opinio cum jam sub Valeriano claruisset (6). - Dexippi opera, quæ ad historiam pertinebant, tria legit Photius (7); de quibus singulis agendum est. hensa; ex quibus notissimam satrapiarum divisio- nem recitat Photius; scriptoremque in universum cum Arriano consentire docet. Ad hanc Macedoni- cam historiam referenda esse quæ ill. Maius inventa in codicis palimpsesti paginis 81, 82, 100, 101, edidit uno verbo inonuisse ad probandum sufficit · siquidem oratio Hyperidis, sive assumpta sive ficta, belli Lamiaci tempus spectat. Dicet fortasse aliquis, a Romana, non dicam Byzantina historia, aliena non debuisse collectioni nostræ inseri : quod qui- dem factum primum mole exigua horum fragnien- torum defendam, quæ perparvum sibi locum postu- lant; cuin tamen vel ideo quod Hyperidis nomen præ se ferunt philologorum notitiam merentur; denique, si aliter facerem reprehensionem non effugissem; cum in editione Romana cæteris quæ e Dexippo supersunt adhærent. Quo enim modo iis, qui eam non vidissent, constare posset me non te- niere indicasse ? C Photius dúvτoμov latopixóv vocal, per Olympiadas, archontumque et consulum fastos ab historiæ ini- tiis, omissis tamen fabulosis primordiis, usque ad Claudii Gothici annum primum deducti, præcipua circa temporum rationem cura adhibita. Horum D duodecimus liber a Stephano ethnicographo cita- tur (9); ubi Herulorum mentio certissime comprobat locum de quo agitur non multum ab operis fine abfuisse constat igitur scriptorem his duodecim ‹ chartis omne ævum explicuisse. › Ex hisce an- nalibus Syncellum quæcunqne e Dexippo habet pe. tiisse arbitror; at Constantiniana excerpta illis prorsus aliena sunt: neque enim prolixas orationes II, p. 240. III. Has igitur eclogas de legationibus ad Exv- Oixá pertinere jam Vossius perspexit (11), cadem- que earum ratio est quas ex titulo de sententiis edidit ill. Maius. ExvAiná, de bello Scythico vertere debebam; quoniam illud intelligitur, quod, cœptum sub Decio, usque ad Aureliani pacem duravit. Atque hic quidem leviter circa verba lapsus sum; in eo vereor ne gravius erraverim, quod quæ a p. 22, 1. 20, ad p. 26, 1. 4, habentur, Dexippo ipsi tribuerem, quasi orationem ad cives suos habitam, qui temerario consilio muris egredi et cum hostibus nem (12), epistolam esse: cui ut aliquid de meo adjiciam, dicam, a magistratu Romano missam vi- deri; imo ab ipso fortasse imperatore, eum se cum copiis nox adfuturum nuntiare (p. 25, I. 17 seqq.) lectamque esse in concione (p. 22, 1. 18). De his, si forte aliquando codicis pagina 324 ple- nius e litura erui potuerit, liquido constabit : ac tunc fortasse expeditur de quo tandem oppido qui- busque civibus sermo sit. Nunc in id sententia in- clinat ut hæc ad primum Gothorum adventum sub Decio pertinere credam, cujus nomen in oblitterata illa pagina conspicitur; id quod eo confirmari vide- tur quod de rebus ad Nicopolim Mesiæ gestis mentio injicitur (p. 25, 1. 22, cf. Syncellum p. 705, pidani a Barbaris circumsessi. Non tamen silendum est etiam sub Claudio Ang. ad Nicopolim prospere adversus Barbaros pugnatum esse (13); quo tem- pore, quantum in tanta narrationum perturbatione colligi potest, Thessalonica eorum impetum fortiter sustinuit. Orationem Dexippi, scribend.que genus, ingenti laude effert Photius, eo usque ut Thucydidem per- spicue loquentem dicat; quæ mira est viri pruden- tis a vero aberratio. Nemo enim in eo quidquam præter inanem degeneris ævi rhetorem agnoscet, ut mirum sit qui tam puerilia sectetur, inter res arduas positum, magna gessisse. Quæ de Dexippo exstant testimonia sequentia fere sunt : Inscriptio in corpore Backkii n. 380. Κατὰ τὸ ἐπερώτημα τῆς ἐξ ᾿Αρείου πάγου βου- λῆς καὶ τῆς βουλῆς τῶν ψν' καὶ τοῦ δήμου τῶν Αθηναίων, τὸν ἄρξαντα τὴν τοῦ βασιλέως ἐν Θε- σμοθέταις ἀρχὴν, καὶ ἄρξαντα τὴν ἐπώνυμον ἀρχὴν, καὶ πανηγυριαρχήσαντα καὶ ἀγωνοθετήσαντα τῶν μεγάλων Παναθηναίων, οίκοθεν ἱερέα παναγή, Πόλ 1 1. Τὰ μετὰ ᾿Αλέξανδρον, libris quatuor compre- 11. Χρονικὴν ἱστορίαν, sive annales (8), quam (5) In eclogis quas ill. Maius edidit : coll. Vat. (6) Eunapius vita Porphyrii in f. (7) Cod. 82. (8) Eunapius, p. 58, 1. 5. Idem, vita Porph., I. I. 1. 12). Quod si ita sit, Philippopolitani fuerint op- (9) S. v. Ελουροι. (10) Gordian. 2. (11) De histor. Græc., p. 242. (12) Præf. ad. coll. Vatic. II, p. xxviii. (13) Trebell. Pollio, Claud. 12.

611 EXCERPTA DE LEGATIONIBUS. 612 Aug. anno desinebat; Athenarum autem cladem Syn- A capere potuisset breviloquens annalium ratio, qui cellus, qui hoc Dexippi opus legebat, sub Gallieno fere singulis libris sæculum comprehendebant; unde contigisse refert: neque si eam cum continuatore Trebellius Pollio (10) Dexippum omnia breviler Dionis (5), quem Zonaras sequitur, biennio serius persecutum esse, scripsit. accidisse statuamus, ut illo ipso Claudii anno pri- mo 269 acciderit, difficultas expediretur. Ita aut fingendum erit priorem exstitisse editionem, de qua nemo quidquam tradidit, aut concedendum, lævam hominum in honoribus æstimandis mentem eum, quo ad majorum gloriam elatus est, propterea neglexisse, quia, tumultuarie a congregata multi- tudine collatus, nullum in fastis urbanis locum ha- beret librorum famam extulisse, res fortiter gestas silentio transmisisse : · rem, propter ejus ævi pravitatem, plane non incredibilem. Vitam usque ad Probi principatum perduxit, B confligere cuperent. Non attenderam ill. Maii opinio cum jam sub Valeriano claruisset (6). - Dexippi opera, quæ ad historiam pertinebant, tria legit Photius (7); de quibus singulis agendum est. hensa; ex quibus notissimam satrapiarum divisio- nem recitat Photius; scriptoremque in universum cum Arriano consentire docet. Ad hanc Macedoni- cam historiam referenda esse quæ ill. Maius inventa in codicis palimpsesti paginis 81, 82, 100, 101, edidit uno verbo inonuisse ad probandum sufficit · siquidem oratio Hyperidis, sive assumpta sive ficta, belli Lamiaci tempus spectat. Dicet fortasse aliquis, a Romana, non dicam Byzantina historia, aliena non debuisse collectioni nostræ inseri : quod qui- dem factum primum mole exigua horum fragnien- torum defendam, quæ perparvum sibi locum postu- lant; cuin tamen vel ideo quod Hyperidis nomen præ se ferunt philologorum notitiam merentur; denique, si aliter facerem reprehensionem non effugissem; cum in editione Romana cæteris quæ e Dexippo supersunt adhærent. Quo enim modo iis, qui eam non vidissent, constare posset me non te- niere indicasse ? C Photius dúvτoμov latopixóv vocal, per Olympiadas, archontumque et consulum fastos ab historiæ ini- tiis, omissis tamen fabulosis primordiis, usque ad Claudii Gothici annum primum deducti, præcipua circa temporum rationem cura adhibita. Horum D duodecimus liber a Stephano ethnicographo cita- tur (9); ubi Herulorum mentio certissime comprobat locum de quo agitur non multum ab operis fine abfuisse constat igitur scriptorem his duodecim ‹ chartis omne ævum explicuisse. › Ex hisce an- nalibus Syncellum quæcunqne e Dexippo habet pe. tiisse arbitror; at Constantiniana excerpta illis prorsus aliena sunt: neque enim prolixas orationes II, p. 240. III. Has igitur eclogas de legationibus ad Exv- Oixá pertinere jam Vossius perspexit (11), cadem- que earum ratio est quas ex titulo de sententiis edidit ill. Maius. ExvAiná, de bello Scythico vertere debebam; quoniam illud intelligitur, quod, cœptum sub Decio, usque ad Aureliani pacem duravit. Atque hic quidem leviter circa verba lapsus sum; in eo vereor ne gravius erraverim, quod quæ a p. 22, 1. 20, ad p. 26, 1. 4, habentur, Dexippo ipsi tribuerem, quasi orationem ad cives suos habitam, qui temerario consilio muris egredi et cum hostibus nem (12), epistolam esse: cui ut aliquid de meo adjiciam, dicam, a magistratu Romano missam vi- deri; imo ab ipso fortasse imperatore, eum se cum copiis nox adfuturum nuntiare (p. 25, I. 17 seqq.) lectamque esse in concione (p. 22, 1. 18). De his, si forte aliquando codicis pagina 324 ple- nius e litura erui potuerit, liquido constabit : ac tunc fortasse expeditur de quo tandem oppido qui- busque civibus sermo sit. Nunc in id sententia in- clinat ut hæc ad primum Gothorum adventum sub Decio pertinere credam, cujus nomen in oblitterata illa pagina conspicitur; id quod eo confirmari vide- tur quod de rebus ad Nicopolim Mesiæ gestis mentio injicitur (p. 25, 1. 22, cf. Syncellum p. 705, pidani a Barbaris circumsessi. Non tamen silendum est etiam sub Claudio Ang. ad Nicopolim prospere adversus Barbaros pugnatum esse (13); quo tem- pore, quantum in tanta narrationum perturbatione colligi potest, Thessalonica eorum impetum fortiter sustinuit. Orationem Dexippi, scribend.que genus, ingenti laude effert Photius, eo usque ut Thucydidem per- spicue loquentem dicat; quæ mira est viri pruden- tis a vero aberratio. Nemo enim in eo quidquam præter inanem degeneris ævi rhetorem agnoscet, ut mirum sit qui tam puerilia sectetur, inter res arduas positum, magna gessisse. Quæ de Dexippo exstant testimonia sequentia fere sunt : Inscriptio in corpore Backkii n. 380. Κατὰ τὸ ἐπερώτημα τῆς ἐξ ᾿Αρείου πάγου βου- λῆς καὶ τῆς βουλῆς τῶν ψν' καὶ τοῦ δήμου τῶν Αθηναίων, τὸν ἄρξαντα τὴν τοῦ βασιλέως ἐν Θε- σμοθέταις ἀρχὴν, καὶ ἄρξαντα τὴν ἐπώνυμον ἀρχὴν, καὶ πανηγυριαρχήσαντα καὶ ἀγωνοθετήσαντα τῶν μεγάλων Παναθηναίων, οίκοθεν ἱερέα παναγή, Πόλ 1 1. Τὰ μετὰ ᾿Αλέξανδρον, libris quatuor compre- 11. Χρονικὴν ἱστορίαν, sive annales (8), quam (5) In eclogis quas ill. Maius edidit : coll. Vat. (6) Eunapius vita Porphyrii in f. (7) Cod. 82. (8) Eunapius, p. 58, 1. 5. Idem, vita Porph., I. I. 1. 12). Quod si ita sit, Philippopolitani fuerint op- (9) S. v. Ελουροι. (10) Gordian. 2. (11) De histor. Græc., p. 242. (12) Præf. ad. coll. Vatic. II, p. xxviii. (13) Trebell. Pollio, Claud. 12.

615 EXCERPTA DE LEGATIONIBUS. δυσσεβὴς δὲ τὴν θρησκείαν ὢν (τὰ Ἑλλήνων γὰρ A ἐτίμα) τοὺς μὲν εὐσεβείᾳ τὴν βασιλείαν κοσμήσαν- τας παντί τρόπῳ καὶ ἀνέδην κακίζων διασύρει, καὶ μάλιστά γε τὸν μέγαν Κωνσταντῖνον, ἐξαίρει δὲ τοὺς δυσσεβεῖς, καὶ τῶν ἄλλων πλέον Ἰουλιανὸν τὸν Πα- ραβάτην, καὶ σχεδόν τι τὸ τῆς ἱστορίας αὐτῷ εἰς τὸ ἐκείνου ἐγκώμιον συντεθὲν ἐξεπονήθη. Εστι δὲ καλ λιεπὴς τὴν φράσιν, εἰ περιέλοι τις αὐτῷ τῶν λόγων τὸ ἀλεκτρυονῶδες καὶ ἐλαφωδέστερον, καὶ συωδέστερον καὶ δέκα [ 1. καὶ δὴ καὶ Ν.] τοὺς ἱερακώδεις, καὶ κορα κώδεις, καὶ πιθηκώδεις, καὶ τὸ ποταμῶδες δάκρυον, καὶ τὰ ὅμοια· τούτοις γὰρ καὶ τὴν ἄλλην τῶν ὀνομάτων περιλυμαίνεται καὶ διανθεύει εὐγένειαν. Καὶ τρο. παῖς μὲν κέχρηται παραβόλως, ὅπερ ὁ τῆς ἱστορίας οὐκ ἐθέλει νόμος, ἀφαιρεῖται δὲ τὸ λυποῦν ἡ τῆς λέξεως ἔμφασις τὰ πολλὰ καὶ ἀστειότης. Τῇ συνθήκη δὲ καὶ τῷ σαφεῖ πρὸς ἱστορίαν καὶ ταῖς περιόδοις συμμέτρως καὶ οἰκείως ἔχει. Πλὴν ἐνιαχοῦ δικανικών τερον μᾶλλον ἢ ἱστορικώτερον μεστοι καὶ περιβάλλει τον λόγον. Νεωτερίζει δ' οὐκ ολίγα καὶ περὶ τὰς συν τάξεις, πλὴν οὐκ εἰς τὸ ἄχαρι, οὐδ᾽ εἰς τὸ ταῖς μετ θόδοις λαβὴν ἐπιδοῦναι. B Δύο δὲ πραγματείας τὴν αὐτὴν περιεχούσας ιστο- ρίαν συνεγράψατο, πρώτην και δευτέραν. Καὶ ἐν μὲν τῇ πρώτῃ πολλὴν κατὰ τῆς καθαρᾶς ἡμῶν τῶν Χριστιανῶν πίστεως κατασπείρει βλασφημίαν, καὶ τὴν Ἑλληνικὴν ἀποσεμνύνει δεισιδαιμονίαν, πολλά τῶν εὐσεβῶν βασιλέων καθαπτόμενος· ἐν δὲ τῇ δευ- τέρᾳ, ἣν καὶ Νέαν ἔκδοσιν ἐπιγράφει, τὴν μὲν πολ- τὴν ὕβριν καὶ ἀσέλγειαν, ἣν κατὰ τῆς εὐσεβείας ἐσκέδαζεν, ὑποτέμνεται, τὸ δὲ λοιπὸν τῆς συγγραφής C σῶμα συνείρας, Νέαν ἔκδοσιν, ώ ἔφημεν, ἐπιγράφει ἔτι πολλὰ τῆς ἐκεῖσε λύσσης ὑποφαίνουσαν. Αμφοίν δὲ ταῖς ἐκδόσεσιν ἐν παλαιοῖς ἐνετύχομεν βιβλίοις, ἰδίως ἑκατέραν ἐν ἑτέρῳ τεύχει καὶ ἑτέρῳ συντε ταγμένην· ἐξ ὧν αὐτῶν καὶ τὴν διαφορὰν ἀνα- λεξάμενοι ἔγνωμεν. Συμβαίνει οὖν ἐν τῇ νέᾳ ἐκ- δόσει πολλὰ τῶν χωρίων διὰ τὰς γεγενημένας τῶν ῥητῶν περικοπάς ἀσαφῶς ἐκκεῖσθαι, καίτοι φροντι στής ἐστι τοῦ σαφούς· ἀλλ' ὅτῳ τρόπῳ λέγειν οὐκ ἔχω, μὴ καλῶς κατὰ τὰς περικοπὰς ἁρμόσας τοὺς λόγους ἐν τῇ δευτέρᾳ ἐκδόσει τὸν νοῦν λυμαίνεται τῶν ἀναγινωσκομένων. Εν οἷς καὶ τὸ τέλος. Petrus, qui a dignitatibus magistri et patricii cognomina hæserunt, Thessalonicæ natus, a Pro- copio Illyrius dicitur (17) : non quod natione adl - pes Lydus de magistr. II, 10, 25, 26; ΙΙΙ, 40, el Valesius ad Amm. Marc. XXVI, 5. Ex diversissimo- rum negotiorum procuratione, pro nostra opinione ridicule coagmentata, confatum, complectebatur, ut nostro sermone potius quam Pannonica latinitate utar: Das Ministerum der auswartigen Angelegen- heiten, die Aemter des Hofmarschalls, Ceremonien- meisters und Generalpostmeisters, und die Direction der Gewehrfabriken. 66 lyricam gentem pertineret (uam quis illo ενο veteres Illyrios ab aliis gentibus, qui istas regiones incolebant, distinxisset ?); sed quia dioecesis Mace - donia sub dispositione præfecti prætorio per Illyri- cum erat. Hic causis agendis Constantinopoli oc- cupatus, cum propter singularem eloquentiam persuasionisque vim celebraretur (18), a Justiniano imp. an. 534, legatus ad Amalasuntham destinatus, quia interim Theodabadus regnum arripueral, Au- lonæ substituit, et anno demum sequente eum im- peratoris mandatis Ravennam pervenit : tunc vero, ignavia et timore hominis callidle usus, Theodahado persuasit ut se Augusti fidei permitteret, Italiaque universa concederet (19). Quæ cum ipse Constan- tinopolim renuntiasset, iterum cum Athanasio Ra- vennam missus est, ut illis agentibus quæ rex Gothus promiserat ad exitum perducerentur : ve- rum is, Mundo interim cum exercitu in Dalmatis caso, spretis quæ convenissent, violataque lega- Liouumn sanctitate, illos in custodiam dedit (20), neque prius redeundi facultas concessa est quam a Vitige fere post tres annos, circa finem auni 538. Sed hoc incommodum Petro insigni honore repen- satum est, collata dignitate magistri officiorum (21). Postea anno fere 550, jam ad patriciam evectu- tus (22) legatus in Orientem missus est ad inducias cum Chosroe componendas (23), unde tamen re infecta rediit: mox, an. 552 (24), delectus est ut cum Vigić lio Papa, qui Chalcedone detinebatur, de negotio trium capitulorum ageret. Vigilius, ubi, quæ tunc acta sunt, narrat, Petrum exconsulem, patriciun et magistrum vocat, mox magnificum virum et re- ferendarium; qui tunc exconsul dicebatur, erat quem imperator consulatus codicillis ornaverat ; eum postea in Byzantino imperio, rei dignitate pau- latim imminuta, consulem et hypatum dixerunt. Decem deinde annis interjectis, an. 562, pacis ne- gotium cum Persis iterum, ac feliciore quidem exitu, suscepit, ignominiosa quidem, sed pro exhaustis imperii viribus necessaria, pace in quin - quaginta annos composita (25). Ubi cuin a legato Persico super Suania, quam Petrus repetebat, fal- Jaci spe proposita, ad regem Chosroem rejectus es- set, anno proximo hunc adiit : verum frustra. Ex qua legatione Byzantium reversus, haud multo post obiit (26), 28 fere annis post primam legationem Italicam; relicto filio Theodoro, qui jamı an. 565 cum in aula obtinebat ut Britannorum lingua ap- posite a privy Counsellor diceretur. Hic dignitatis gradus conjungebatur cum eo officio in quo ali- quis alias constitutus erat : ac Petrum quidem nostrum usque ad mortem in magisterio perman- sisse constat. lio egerunt cl. Gieselerus a me consultus, respon- di se plane Mansio assentiri, qui illud an. 551 con- tigisse statuat, corrigendumque in subscriptione epistola encyclicæ censeat : P. C, Basilii XI. (17) Goth. I. 3, p. 316, ed. Par. (18) Ibid. Menander, infra, p. 429, 19, 20. (19) Procop. Goth. 1. 6, P. 322. (20) Ibid. 1. 7, p. 325. (21) De magisterio officiorum legendi sunt Joan- (22) Patricius a Constantini M. ælate eum lo- (23) Procopius Goth. IV, 12, p. 591. (24) De anno quo nuntii imperatoris cum Vigi- (25) Menander, p. 346 sqq. ed. B. (26) Ibid. p. 373, 17.

617 PRÆFATIO. 618 . dignitatem patris obtinebat; mox comes largitionum A petite ecloga in utroque titulo de legationibus ex- factus atque a. 576, ad Persas inissus est (27). Christianum fuisse Petrum dubio caret: quippe qui in legatione Persica ut natalem Christi Domini Epiphaniamque celebraret, substiterit (28), atque cum Vigilio Papa de rebus quæ ad dogmata perti- ment egerit. B Hic Petrus inter coævos incredibili quadam flo- ruit laude et gloria : cujus rei testimonia infra po- sui. Præter eloquentiam, atque unicam in persua- dendo vim, summam in rebus tractandis solertiam, diligentiam indefessam, legum cognitionem accura- tissimam, eruditionem omnigenam, ei tribuunt; tum vero amœnum ingenium, mitemque animum : In quo cum unico cujus verba ad nos pervenerunt obtrectatore (29) ita consentit Petri cliens Joannes Lydus, ut hoc certe constet benevolum fuisse, liberumque ab omni arrogantia. Etiam post mortem a Corippo boni cognomine insignitur (30), ut olim Rex Ancus. Quæ tamen virtutes non obstant quo- minus vere Procopius ei exprobrare potuerit fura- cissimum fuisse, atque inexplebili divitiarum cupi- 【ditate incensum (31) : avaritia enim apud Orientis populos, ad servitutem prolapsos, persæpe etianı virorum minime malorum animos invadit : quorum bonitas eo tantum elucet, quod neque crudeliter »gunt nummorum causa, neque jus violant: quales sunt fere si qui inter Turcas viri boni dicuntur. In quo genere illustre exemplum erat memoria mea Mohammedes senex, Algeriæ satrapa. Nihil hoc viro mitius, ejusque fide data nihil sanctius: at idem non c solum nisi pacem ab eo redemisses, piraticam exerce- bat; violataque, sine sua culpa, pace, gavisum esse credo; verum etiam quotidic per vesperam aureis sumerandis se delectabat. Prædivitem certe fuisse Petrum inde colligimus, quod insula Aconitis, in qua cotis ſodinæ exercebantur, integra pro fundo ad eum pertinebat (32). Eadem servitutis miseria viros quamvis bonos immanissima principis jussa pro numinis oraculis exsequi cogit, quasi nihil ar- bitrio suo relictum sit : itaque asseverare non au- derem calumniam esse Procopii narrantis Theo- dahadum a Petro ad Amalasunthæ necem incitatum · esse (33): nisi causa quam affert cur Theodora exitium infelicis reginæ machinata esset tam parum · credibilis foret, ut hoc quoque crimen maledictis · vesanæ impudentiæ accenseri posse confidam. Petro Patricio Suidas lotoplas tribuit: unde animadversus, Fabricii diligentiam fugerat. Sed nomen Petri ad rem probandam parum efficeret: Joannes enim Lydus vix nomine tenus Christianus fuit; neque eo niagis Joannes Stobæus : Jacobum medicum,natione Achivum, paganum religione fuisse, diserte narrat Marcellinus in Chron. sub. a. 462. καὶ ὡς ἥκιστα ὑβρίζειν εἰδώς. PATROL. GR. CXIII. D - - stant : quarum prima ad imperium Tiberii, ultima ad res a Juliano, adhuc Cæsare, sub auspiciis Con- stantii in Gallia gestas pertinet. Quod si ulterius progressus esset, is qui eclogas confecit non magis in Petro quam in cæteris ultimam operis partem neglexisset. Itaque eum finem fecisse ubi Euna- pius res plene narrare incipiebat non dubito. Verum in quo tempore historiæ suæ initium constituerit, ea quæstio non æque certe expediri potest: regum tamen liberique populi Romani tempora tractasse non crediderim; cunt propter eclogarum ex uni- verso hoc tempore defectum, tum quia non video quid hominem Byzantinum impellere potuerit ad scribenda quæ, ut quisque prolixius aut brevius narrata quæreret, vulgo inveniebantur. Non ta- men a Tiberio incepisse, id quod per se omni careret probabilitate, sed jam de Augusto, trium- viratusque tempore egisse, probant fragmenta qua in libello Seguieriano de syntaxi inveni (34). Ex his alterum apud Dionem Cassium iisdem prope verbis legitur (35), quod de fr. 4, 5, p. 123, ed. B., collata legat. LII, p. 401 Ursini, observavit Valesius : unde conjectura certa oritur Petrum nihil aliud quam Dionis breviarium confecisse quatenus hujus historia pateret. Jam vero cum continuator Dionis, cujus eclogas ill. Maius in titulo de sententiis inve- nit, quantum spatia metiri licet, non multum infra Constantinum M. descenderit, non temeraria ha- riolatione mihi persuasi eum non diversum a Petro esse: ad quam firmandam nonnihil accederet, si exploratum esset imperatorum nomina qulbus ista apud Maium pro leminatis distinguuntur in codice sic posita esse: nam eadem ratione gram- maticus ille qui de syntaxi scripsit, Petri opus in partes distinctum invenit : certe non librorum numeris; quos, ut semper alias, posuisset. Praterea idem Suidas Petro opus Περί πολιτι xñç xaraσrdσswç ascribit: quod ill. Maius illos κῆς καταστάσεως anonymi scriptoris de re publica dialogos esse con- jicit, quorum Photius cod. 37 meminit, ipse autem e palimpsesto Vaticano ampla edidit fragmenta Περὶ πολιτικῆς ἐπιστήμης inscripta. Equidem inscriptionis diversitatem omittam, neque negabo Petro placere potuisse ut libros sine nomine ederet : attamen vix credibile videtur rem Suidæ comper- tam docto curiosoque Photio non innotuisse; aut contra, Suidam silentio transiisse illud opus quo P. 47. Irallas. Dio LII, 41, p. 693, 34, ed. R. Kal προσαπεῖπε [1. καὶ πρὸς ἀπεῖπε] πᾶσι τοῖς βουλεύουσι μὴ ἐκδημεῖν ἔξω τῆς Ιταλίας. Hunc locum adjumenta indicis Reimariani indagare potui; is qui alteri fra- gmento respondet, nisi casu oblatus, haud facile inve- nietur. Quotus enim quisque adeo indefessus, olioque instructus est, ut quatuor vocabula per tot libros quærere sustineat? cum ne illud quidem constel cer- tum esse Antonii nomen non errore positum pro Antonini. Verbo quidem Ownɛúɛty sæpe utitur Vio. 20 (27) Vide Valesium ad p. 319, 8, ed. B. (28) Ibid. p. 364, 21, seq., qui locus, ab ill. Maio (29) Procopius Anecdot. 24, p. 70 : Пlpão; žv (30) Corippus be laud. Just. 1. 24. (31) Procop. I. I. (52) Hermolaus in Ethnicis Stephanis. v. 'Axovat. (33) Anecd. 16, (34) Ea posita sunt infra, col. 673. (35) Petrus : 'Απείπε τοῖς βουλευταῖς ἐκδημείν

617 PRÆFATIO. 618 . dignitatem patris obtinebat; mox comes largitionum A petite ecloga in utroque titulo de legationibus ex- factus atque a. 576, ad Persas inissus est (27). Christianum fuisse Petrum dubio caret: quippe qui in legatione Persica ut natalem Christi Domini Epiphaniamque celebraret, substiterit (28), atque cum Vigilio Papa de rebus quæ ad dogmata perti- ment egerit. B Hic Petrus inter coævos incredibili quadam flo- ruit laude et gloria : cujus rei testimonia infra po- sui. Præter eloquentiam, atque unicam in persua- dendo vim, summam in rebus tractandis solertiam, diligentiam indefessam, legum cognitionem accura- tissimam, eruditionem omnigenam, ei tribuunt; tum vero amœnum ingenium, mitemque animum : In quo cum unico cujus verba ad nos pervenerunt obtrectatore (29) ita consentit Petri cliens Joannes Lydus, ut hoc certe constet benevolum fuisse, liberumque ab omni arrogantia. Etiam post mortem a Corippo boni cognomine insignitur (30), ut olim Rex Ancus. Quæ tamen virtutes non obstant quo- minus vere Procopius ei exprobrare potuerit fura- cissimum fuisse, atque inexplebili divitiarum cupi- 【ditate incensum (31) : avaritia enim apud Orientis populos, ad servitutem prolapsos, persæpe etianı virorum minime malorum animos invadit : quorum bonitas eo tantum elucet, quod neque crudeliter »gunt nummorum causa, neque jus violant: quales sunt fere si qui inter Turcas viri boni dicuntur. In quo genere illustre exemplum erat memoria mea Mohammedes senex, Algeriæ satrapa. Nihil hoc viro mitius, ejusque fide data nihil sanctius: at idem non c solum nisi pacem ab eo redemisses, piraticam exerce- bat; violataque, sine sua culpa, pace, gavisum esse credo; verum etiam quotidic per vesperam aureis sumerandis se delectabat. Prædivitem certe fuisse Petrum inde colligimus, quod insula Aconitis, in qua cotis ſodinæ exercebantur, integra pro fundo ad eum pertinebat (32). Eadem servitutis miseria viros quamvis bonos immanissima principis jussa pro numinis oraculis exsequi cogit, quasi nihil ar- bitrio suo relictum sit : itaque asseverare non au- derem calumniam esse Procopii narrantis Theo- dahadum a Petro ad Amalasunthæ necem incitatum · esse (33): nisi causa quam affert cur Theodora exitium infelicis reginæ machinata esset tam parum · credibilis foret, ut hoc quoque crimen maledictis · vesanæ impudentiæ accenseri posse confidam. Petro Patricio Suidas lotoplas tribuit: unde animadversus, Fabricii diligentiam fugerat. Sed nomen Petri ad rem probandam parum efficeret: Joannes enim Lydus vix nomine tenus Christianus fuit; neque eo niagis Joannes Stobæus : Jacobum medicum,natione Achivum, paganum religione fuisse, diserte narrat Marcellinus in Chron. sub. a. 462. καὶ ὡς ἥκιστα ὑβρίζειν εἰδώς. PATROL. GR. CXIII. D - - stant : quarum prima ad imperium Tiberii, ultima ad res a Juliano, adhuc Cæsare, sub auspiciis Con- stantii in Gallia gestas pertinet. Quod si ulterius progressus esset, is qui eclogas confecit non magis in Petro quam in cæteris ultimam operis partem neglexisset. Itaque eum finem fecisse ubi Euna- pius res plene narrare incipiebat non dubito. Verum in quo tempore historiæ suæ initium constituerit, ea quæstio non æque certe expediri potest: regum tamen liberique populi Romani tempora tractasse non crediderim; cunt propter eclogarum ex uni- verso hoc tempore defectum, tum quia non video quid hominem Byzantinum impellere potuerit ad scribenda quæ, ut quisque prolixius aut brevius narrata quæreret, vulgo inveniebantur. Non ta- men a Tiberio incepisse, id quod per se omni careret probabilitate, sed jam de Augusto, trium- viratusque tempore egisse, probant fragmenta qua in libello Seguieriano de syntaxi inveni (34). Ex his alterum apud Dionem Cassium iisdem prope verbis legitur (35), quod de fr. 4, 5, p. 123, ed. B., collata legat. LII, p. 401 Ursini, observavit Valesius : unde conjectura certa oritur Petrum nihil aliud quam Dionis breviarium confecisse quatenus hujus historia pateret. Jam vero cum continuator Dionis, cujus eclogas ill. Maius in titulo de sententiis inve- nit, quantum spatia metiri licet, non multum infra Constantinum M. descenderit, non temeraria ha- riolatione mihi persuasi eum non diversum a Petro esse: ad quam firmandam nonnihil accederet, si exploratum esset imperatorum nomina qulbus ista apud Maium pro leminatis distinguuntur in codice sic posita esse: nam eadem ratione gram- maticus ille qui de syntaxi scripsit, Petri opus in partes distinctum invenit : certe non librorum numeris; quos, ut semper alias, posuisset. Praterea idem Suidas Petro opus Περί πολιτι xñç xaraσrdσswç ascribit: quod ill. Maius illos κῆς καταστάσεως anonymi scriptoris de re publica dialogos esse con- jicit, quorum Photius cod. 37 meminit, ipse autem e palimpsesto Vaticano ampla edidit fragmenta Περὶ πολιτικῆς ἐπιστήμης inscripta. Equidem inscriptionis diversitatem omittam, neque negabo Petro placere potuisse ut libros sine nomine ederet : attamen vix credibile videtur rem Suidæ comper- tam docto curiosoque Photio non innotuisse; aut contra, Suidam silentio transiisse illud opus quo P. 47. Irallas. Dio LII, 41, p. 693, 34, ed. R. Kal προσαπεῖπε [1. καὶ πρὸς ἀπεῖπε] πᾶσι τοῖς βουλεύουσι μὴ ἐκδημεῖν ἔξω τῆς Ιταλίας. Hunc locum adjumenta indicis Reimariani indagare potui; is qui alteri fra- gmento respondet, nisi casu oblatus, haud facile inve- nietur. Quotus enim quisque adeo indefessus, olioque instructus est, ut quatuor vocabula per tot libros quærere sustineat? cum ne illud quidem constel cer- tum esse Antonii nomen non errore positum pro Antonini. Verbo quidem Ownɛúɛty sæpe utitur Vio. 20 (27) Vide Valesium ad p. 319, 8, ed. B. (28) Ibid. p. 364, 21, seq., qui locus, ab ill. Maio (29) Procopius Anecdot. 24, p. 70 : Пlpão; žv (30) Corippus be laud. Just. 1. 24. (31) Procop. I. I. (52) Hermolaus in Ethnicis Stephanis. v. 'Axovat. (33) Anecd. 16, (34) Ea posita sunt infra, col. 673. (35) Petrus : 'Απείπε τοῖς βουλευταῖς ἐκδημείν

617 PRÆFATIO. 618 . dignitatem patris obtinebat; mox comes largitionum A petite ecloga in utroque titulo de legationibus ex- factus atque a. 576, ad Persas inissus est (27). Christianum fuisse Petrum dubio caret: quippe qui in legatione Persica ut natalem Christi Domini Epiphaniamque celebraret, substiterit (28), atque cum Vigilio Papa de rebus quæ ad dogmata perti- ment egerit. B Hic Petrus inter coævos incredibili quadam flo- ruit laude et gloria : cujus rei testimonia infra po- sui. Præter eloquentiam, atque unicam in persua- dendo vim, summam in rebus tractandis solertiam, diligentiam indefessam, legum cognitionem accura- tissimam, eruditionem omnigenam, ei tribuunt; tum vero amœnum ingenium, mitemque animum : In quo cum unico cujus verba ad nos pervenerunt obtrectatore (29) ita consentit Petri cliens Joannes Lydus, ut hoc certe constet benevolum fuisse, liberumque ab omni arrogantia. Etiam post mortem a Corippo boni cognomine insignitur (30), ut olim Rex Ancus. Quæ tamen virtutes non obstant quo- minus vere Procopius ei exprobrare potuerit fura- cissimum fuisse, atque inexplebili divitiarum cupi- 【ditate incensum (31) : avaritia enim apud Orientis populos, ad servitutem prolapsos, persæpe etianı virorum minime malorum animos invadit : quorum bonitas eo tantum elucet, quod neque crudeliter »gunt nummorum causa, neque jus violant: quales sunt fere si qui inter Turcas viri boni dicuntur. In quo genere illustre exemplum erat memoria mea Mohammedes senex, Algeriæ satrapa. Nihil hoc viro mitius, ejusque fide data nihil sanctius: at idem non c solum nisi pacem ab eo redemisses, piraticam exerce- bat; violataque, sine sua culpa, pace, gavisum esse credo; verum etiam quotidic per vesperam aureis sumerandis se delectabat. Prædivitem certe fuisse Petrum inde colligimus, quod insula Aconitis, in qua cotis ſodinæ exercebantur, integra pro fundo ad eum pertinebat (32). Eadem servitutis miseria viros quamvis bonos immanissima principis jussa pro numinis oraculis exsequi cogit, quasi nihil ar- bitrio suo relictum sit : itaque asseverare non au- derem calumniam esse Procopii narrantis Theo- dahadum a Petro ad Amalasunthæ necem incitatum · esse (33): nisi causa quam affert cur Theodora exitium infelicis reginæ machinata esset tam parum · credibilis foret, ut hoc quoque crimen maledictis · vesanæ impudentiæ accenseri posse confidam. Petro Patricio Suidas lotoplas tribuit: unde animadversus, Fabricii diligentiam fugerat. Sed nomen Petri ad rem probandam parum efficeret: Joannes enim Lydus vix nomine tenus Christianus fuit; neque eo niagis Joannes Stobæus : Jacobum medicum,natione Achivum, paganum religione fuisse, diserte narrat Marcellinus in Chron. sub. a. 462. καὶ ὡς ἥκιστα ὑβρίζειν εἰδώς. PATROL. GR. CXIII. D - - stant : quarum prima ad imperium Tiberii, ultima ad res a Juliano, adhuc Cæsare, sub auspiciis Con- stantii in Gallia gestas pertinet. Quod si ulterius progressus esset, is qui eclogas confecit non magis in Petro quam in cæteris ultimam operis partem neglexisset. Itaque eum finem fecisse ubi Euna- pius res plene narrare incipiebat non dubito. Verum in quo tempore historiæ suæ initium constituerit, ea quæstio non æque certe expediri potest: regum tamen liberique populi Romani tempora tractasse non crediderim; cunt propter eclogarum ex uni- verso hoc tempore defectum, tum quia non video quid hominem Byzantinum impellere potuerit ad scribenda quæ, ut quisque prolixius aut brevius narrata quæreret, vulgo inveniebantur. Non ta- men a Tiberio incepisse, id quod per se omni careret probabilitate, sed jam de Augusto, trium- viratusque tempore egisse, probant fragmenta qua in libello Seguieriano de syntaxi inveni (34). Ex his alterum apud Dionem Cassium iisdem prope verbis legitur (35), quod de fr. 4, 5, p. 123, ed. B., collata legat. LII, p. 401 Ursini, observavit Valesius : unde conjectura certa oritur Petrum nihil aliud quam Dionis breviarium confecisse quatenus hujus historia pateret. Jam vero cum continuator Dionis, cujus eclogas ill. Maius in titulo de sententiis inve- nit, quantum spatia metiri licet, non multum infra Constantinum M. descenderit, non temeraria ha- riolatione mihi persuasi eum non diversum a Petro esse: ad quam firmandam nonnihil accederet, si exploratum esset imperatorum nomina qulbus ista apud Maium pro leminatis distinguuntur in codice sic posita esse: nam eadem ratione gram- maticus ille qui de syntaxi scripsit, Petri opus in partes distinctum invenit : certe non librorum numeris; quos, ut semper alias, posuisset. Praterea idem Suidas Petro opus Περί πολιτι xñç xaraσrdσswç ascribit: quod ill. Maius illos κῆς καταστάσεως anonymi scriptoris de re publica dialogos esse con- jicit, quorum Photius cod. 37 meminit, ipse autem e palimpsesto Vaticano ampla edidit fragmenta Περὶ πολιτικῆς ἐπιστήμης inscripta. Equidem inscriptionis diversitatem omittam, neque negabo Petro placere potuisse ut libros sine nomine ederet : attamen vix credibile videtur rem Suidæ comper- tam docto curiosoque Photio non innotuisse; aut contra, Suidam silentio transiisse illud opus quo P. 47. Irallas. Dio LII, 41, p. 693, 34, ed. R. Kal προσαπεῖπε [1. καὶ πρὸς ἀπεῖπε] πᾶσι τοῖς βουλεύουσι μὴ ἐκδημεῖν ἔξω τῆς Ιταλίας. Hunc locum adjumenta indicis Reimariani indagare potui; is qui alteri fra- gmento respondet, nisi casu oblatus, haud facile inve- nietur. Quotus enim quisque adeo indefessus, olioque instructus est, ut quatuor vocabula per tot libros quærere sustineat? cum ne illud quidem constel cer- tum esse Antonii nomen non errore positum pro Antonini. Verbo quidem Ownɛúɛty sæpe utitur Vio. 20 (27) Vide Valesium ad p. 319, 8, ed. B. (28) Ibid. p. 364, 21, seq., qui locus, ab ill. Maio (29) Procopius Anecdot. 24, p. 70 : Пlpão; žv (30) Corippus be laud. Just. 1. 24. (31) Procop. I. I. (52) Hermolaus in Ethnicis Stephanis. v. 'Axovat. (33) Anecd. 16, (34) Ea posita sunt infra, col. 673. (35) Petrus : 'Απείπε τοῖς βουλευταῖς ἐκδημείν

617 PRÆFATIO. 618 . dignitatem patris obtinebat; mox comes largitionum A petite ecloga in utroque titulo de legationibus ex- factus atque a. 576, ad Persas inissus est (27). Christianum fuisse Petrum dubio caret: quippe qui in legatione Persica ut natalem Christi Domini Epiphaniamque celebraret, substiterit (28), atque cum Vigilio Papa de rebus quæ ad dogmata perti- ment egerit. B Hic Petrus inter coævos incredibili quadam flo- ruit laude et gloria : cujus rei testimonia infra po- sui. Præter eloquentiam, atque unicam in persua- dendo vim, summam in rebus tractandis solertiam, diligentiam indefessam, legum cognitionem accura- tissimam, eruditionem omnigenam, ei tribuunt; tum vero amœnum ingenium, mitemque animum : In quo cum unico cujus verba ad nos pervenerunt obtrectatore (29) ita consentit Petri cliens Joannes Lydus, ut hoc certe constet benevolum fuisse, liberumque ab omni arrogantia. Etiam post mortem a Corippo boni cognomine insignitur (30), ut olim Rex Ancus. Quæ tamen virtutes non obstant quo- minus vere Procopius ei exprobrare potuerit fura- cissimum fuisse, atque inexplebili divitiarum cupi- 【ditate incensum (31) : avaritia enim apud Orientis populos, ad servitutem prolapsos, persæpe etianı virorum minime malorum animos invadit : quorum bonitas eo tantum elucet, quod neque crudeliter »gunt nummorum causa, neque jus violant: quales sunt fere si qui inter Turcas viri boni dicuntur. In quo genere illustre exemplum erat memoria mea Mohammedes senex, Algeriæ satrapa. Nihil hoc viro mitius, ejusque fide data nihil sanctius: at idem non c solum nisi pacem ab eo redemisses, piraticam exerce- bat; violataque, sine sua culpa, pace, gavisum esse credo; verum etiam quotidic per vesperam aureis sumerandis se delectabat. Prædivitem certe fuisse Petrum inde colligimus, quod insula Aconitis, in qua cotis ſodinæ exercebantur, integra pro fundo ad eum pertinebat (32). Eadem servitutis miseria viros quamvis bonos immanissima principis jussa pro numinis oraculis exsequi cogit, quasi nihil ar- bitrio suo relictum sit : itaque asseverare non au- derem calumniam esse Procopii narrantis Theo- dahadum a Petro ad Amalasunthæ necem incitatum · esse (33): nisi causa quam affert cur Theodora exitium infelicis reginæ machinata esset tam parum · credibilis foret, ut hoc quoque crimen maledictis · vesanæ impudentiæ accenseri posse confidam. Petro Patricio Suidas lotoplas tribuit: unde animadversus, Fabricii diligentiam fugerat. Sed nomen Petri ad rem probandam parum efficeret: Joannes enim Lydus vix nomine tenus Christianus fuit; neque eo niagis Joannes Stobæus : Jacobum medicum,natione Achivum, paganum religione fuisse, diserte narrat Marcellinus in Chron. sub. a. 462. καὶ ὡς ἥκιστα ὑβρίζειν εἰδώς. PATROL. GR. CXIII. D - - stant : quarum prima ad imperium Tiberii, ultima ad res a Juliano, adhuc Cæsare, sub auspiciis Con- stantii in Gallia gestas pertinet. Quod si ulterius progressus esset, is qui eclogas confecit non magis in Petro quam in cæteris ultimam operis partem neglexisset. Itaque eum finem fecisse ubi Euna- pius res plene narrare incipiebat non dubito. Verum in quo tempore historiæ suæ initium constituerit, ea quæstio non æque certe expediri potest: regum tamen liberique populi Romani tempora tractasse non crediderim; cunt propter eclogarum ex uni- verso hoc tempore defectum, tum quia non video quid hominem Byzantinum impellere potuerit ad scribenda quæ, ut quisque prolixius aut brevius narrata quæreret, vulgo inveniebantur. Non ta- men a Tiberio incepisse, id quod per se omni careret probabilitate, sed jam de Augusto, trium- viratusque tempore egisse, probant fragmenta qua in libello Seguieriano de syntaxi inveni (34). Ex his alterum apud Dionem Cassium iisdem prope verbis legitur (35), quod de fr. 4, 5, p. 123, ed. B., collata legat. LII, p. 401 Ursini, observavit Valesius : unde conjectura certa oritur Petrum nihil aliud quam Dionis breviarium confecisse quatenus hujus historia pateret. Jam vero cum continuator Dionis, cujus eclogas ill. Maius in titulo de sententiis inve- nit, quantum spatia metiri licet, non multum infra Constantinum M. descenderit, non temeraria ha- riolatione mihi persuasi eum non diversum a Petro esse: ad quam firmandam nonnihil accederet, si exploratum esset imperatorum nomina qulbus ista apud Maium pro leminatis distinguuntur in codice sic posita esse: nam eadem ratione gram- maticus ille qui de syntaxi scripsit, Petri opus in partes distinctum invenit : certe non librorum numeris; quos, ut semper alias, posuisset. Praterea idem Suidas Petro opus Περί πολιτι xñç xaraσrdσswç ascribit: quod ill. Maius illos κῆς καταστάσεως anonymi scriptoris de re publica dialogos esse con- jicit, quorum Photius cod. 37 meminit, ipse autem e palimpsesto Vaticano ampla edidit fragmenta Περὶ πολιτικῆς ἐπιστήμης inscripta. Equidem inscriptionis diversitatem omittam, neque negabo Petro placere potuisse ut libros sine nomine ederet : attamen vix credibile videtur rem Suidæ comper- tam docto curiosoque Photio non innotuisse; aut contra, Suidam silentio transiisse illud opus quo P. 47. Irallas. Dio LII, 41, p. 693, 34, ed. R. Kal προσαπεῖπε [1. καὶ πρὸς ἀπεῖπε] πᾶσι τοῖς βουλεύουσι μὴ ἐκδημεῖν ἔξω τῆς Ιταλίας. Hunc locum adjumenta indicis Reimariani indagare potui; is qui alteri fra- gmento respondet, nisi casu oblatus, haud facile inve- nietur. Quotus enim quisque adeo indefessus, olioque instructus est, ut quatuor vocabula per tot libros quærere sustineat? cum ne illud quidem constel cer- tum esse Antonii nomen non errore positum pro Antonini. Verbo quidem Ownɛúɛty sæpe utitur Vio. 20 (27) Vide Valesium ad p. 319, 8, ed. B. (28) Ibid. p. 364, 21, seq., qui locus, ab ill. Maio (29) Procopius Anecdot. 24, p. 70 : Пlpão; žv (30) Corippus be laud. Just. 1. 24. (31) Procop. I. I. (52) Hermolaus in Ethnicis Stephanis. v. 'Axovat. (33) Anecd. 16, (34) Ea posita sunt infra, col. 673. (35) Petrus : 'Απείπε τοῖς βουλευταῖς ἐκδημείν

617 PRÆFATIO. 618 . dignitatem patris obtinebat; mox comes largitionum A petite ecloga in utroque titulo de legationibus ex- factus atque a. 576, ad Persas inissus est (27). Christianum fuisse Petrum dubio caret: quippe qui in legatione Persica ut natalem Christi Domini Epiphaniamque celebraret, substiterit (28), atque cum Vigilio Papa de rebus quæ ad dogmata perti- ment egerit. B Hic Petrus inter coævos incredibili quadam flo- ruit laude et gloria : cujus rei testimonia infra po- sui. Præter eloquentiam, atque unicam in persua- dendo vim, summam in rebus tractandis solertiam, diligentiam indefessam, legum cognitionem accura- tissimam, eruditionem omnigenam, ei tribuunt; tum vero amœnum ingenium, mitemque animum : In quo cum unico cujus verba ad nos pervenerunt obtrectatore (29) ita consentit Petri cliens Joannes Lydus, ut hoc certe constet benevolum fuisse, liberumque ab omni arrogantia. Etiam post mortem a Corippo boni cognomine insignitur (30), ut olim Rex Ancus. Quæ tamen virtutes non obstant quo- minus vere Procopius ei exprobrare potuerit fura- cissimum fuisse, atque inexplebili divitiarum cupi- 【ditate incensum (31) : avaritia enim apud Orientis populos, ad servitutem prolapsos, persæpe etianı virorum minime malorum animos invadit : quorum bonitas eo tantum elucet, quod neque crudeliter »gunt nummorum causa, neque jus violant: quales sunt fere si qui inter Turcas viri boni dicuntur. In quo genere illustre exemplum erat memoria mea Mohammedes senex, Algeriæ satrapa. Nihil hoc viro mitius, ejusque fide data nihil sanctius: at idem non c solum nisi pacem ab eo redemisses, piraticam exerce- bat; violataque, sine sua culpa, pace, gavisum esse credo; verum etiam quotidic per vesperam aureis sumerandis se delectabat. Prædivitem certe fuisse Petrum inde colligimus, quod insula Aconitis, in qua cotis ſodinæ exercebantur, integra pro fundo ad eum pertinebat (32). Eadem servitutis miseria viros quamvis bonos immanissima principis jussa pro numinis oraculis exsequi cogit, quasi nihil ar- bitrio suo relictum sit : itaque asseverare non au- derem calumniam esse Procopii narrantis Theo- dahadum a Petro ad Amalasunthæ necem incitatum · esse (33): nisi causa quam affert cur Theodora exitium infelicis reginæ machinata esset tam parum · credibilis foret, ut hoc quoque crimen maledictis · vesanæ impudentiæ accenseri posse confidam. Petro Patricio Suidas lotoplas tribuit: unde animadversus, Fabricii diligentiam fugerat. Sed nomen Petri ad rem probandam parum efficeret: Joannes enim Lydus vix nomine tenus Christianus fuit; neque eo niagis Joannes Stobæus : Jacobum medicum,natione Achivum, paganum religione fuisse, diserte narrat Marcellinus in Chron. sub. a. 462. καὶ ὡς ἥκιστα ὑβρίζειν εἰδώς. PATROL. GR. CXIII. D - - stant : quarum prima ad imperium Tiberii, ultima ad res a Juliano, adhuc Cæsare, sub auspiciis Con- stantii in Gallia gestas pertinet. Quod si ulterius progressus esset, is qui eclogas confecit non magis in Petro quam in cæteris ultimam operis partem neglexisset. Itaque eum finem fecisse ubi Euna- pius res plene narrare incipiebat non dubito. Verum in quo tempore historiæ suæ initium constituerit, ea quæstio non æque certe expediri potest: regum tamen liberique populi Romani tempora tractasse non crediderim; cunt propter eclogarum ex uni- verso hoc tempore defectum, tum quia non video quid hominem Byzantinum impellere potuerit ad scribenda quæ, ut quisque prolixius aut brevius narrata quæreret, vulgo inveniebantur. Non ta- men a Tiberio incepisse, id quod per se omni careret probabilitate, sed jam de Augusto, trium- viratusque tempore egisse, probant fragmenta qua in libello Seguieriano de syntaxi inveni (34). Ex his alterum apud Dionem Cassium iisdem prope verbis legitur (35), quod de fr. 4, 5, p. 123, ed. B., collata legat. LII, p. 401 Ursini, observavit Valesius : unde conjectura certa oritur Petrum nihil aliud quam Dionis breviarium confecisse quatenus hujus historia pateret. Jam vero cum continuator Dionis, cujus eclogas ill. Maius in titulo de sententiis inve- nit, quantum spatia metiri licet, non multum infra Constantinum M. descenderit, non temeraria ha- riolatione mihi persuasi eum non diversum a Petro esse: ad quam firmandam nonnihil accederet, si exploratum esset imperatorum nomina qulbus ista apud Maium pro leminatis distinguuntur in codice sic posita esse: nam eadem ratione gram- maticus ille qui de syntaxi scripsit, Petri opus in partes distinctum invenit : certe non librorum numeris; quos, ut semper alias, posuisset. Praterea idem Suidas Petro opus Περί πολιτι xñç xaraσrdσswç ascribit: quod ill. Maius illos κῆς καταστάσεως anonymi scriptoris de re publica dialogos esse con- jicit, quorum Photius cod. 37 meminit, ipse autem e palimpsesto Vaticano ampla edidit fragmenta Περὶ πολιτικῆς ἐπιστήμης inscripta. Equidem inscriptionis diversitatem omittam, neque negabo Petro placere potuisse ut libros sine nomine ederet : attamen vix credibile videtur rem Suidæ comper- tam docto curiosoque Photio non innotuisse; aut contra, Suidam silentio transiisse illud opus quo P. 47. Irallas. Dio LII, 41, p. 693, 34, ed. R. Kal προσαπεῖπε [1. καὶ πρὸς ἀπεῖπε] πᾶσι τοῖς βουλεύουσι μὴ ἐκδημεῖν ἔξω τῆς Ιταλίας. Hunc locum adjumenta indicis Reimariani indagare potui; is qui alteri fra- gmento respondet, nisi casu oblatus, haud facile inve- nietur. Quotus enim quisque adeo indefessus, olioque instructus est, ut quatuor vocabula per tot libros quærere sustineat? cum ne illud quidem constel cer- tum esse Antonii nomen non errore positum pro Antonini. Verbo quidem Ownɛúɛty sæpe utitur Vio. 20 (27) Vide Valesium ad p. 319, 8, ed. B. (28) Ibid. p. 364, 21, seq., qui locus, ab ill. Maio (29) Procopius Anecdot. 24, p. 70 : Пlpão; žv (30) Corippus be laud. Just. 1. 24. (31) Procop. I. I. (52) Hermolaus in Ethnicis Stephanis. v. 'Axovat. (33) Anecd. 16, (34) Ea posita sunt infra, col. 673. (35) Petrus : 'Απείπε τοῖς βουλευταῖς ἐκδημείν

617 PRÆFATIO. 618 . dignitatem patris obtinebat; mox comes largitionum A petite ecloga in utroque titulo de legationibus ex- factus atque a. 576, ad Persas inissus est (27). Christianum fuisse Petrum dubio caret: quippe qui in legatione Persica ut natalem Christi Domini Epiphaniamque celebraret, substiterit (28), atque cum Vigilio Papa de rebus quæ ad dogmata perti- ment egerit. B Hic Petrus inter coævos incredibili quadam flo- ruit laude et gloria : cujus rei testimonia infra po- sui. Præter eloquentiam, atque unicam in persua- dendo vim, summam in rebus tractandis solertiam, diligentiam indefessam, legum cognitionem accura- tissimam, eruditionem omnigenam, ei tribuunt; tum vero amœnum ingenium, mitemque animum : In quo cum unico cujus verba ad nos pervenerunt obtrectatore (29) ita consentit Petri cliens Joannes Lydus, ut hoc certe constet benevolum fuisse, liberumque ab omni arrogantia. Etiam post mortem a Corippo boni cognomine insignitur (30), ut olim Rex Ancus. Quæ tamen virtutes non obstant quo- minus vere Procopius ei exprobrare potuerit fura- cissimum fuisse, atque inexplebili divitiarum cupi- 【ditate incensum (31) : avaritia enim apud Orientis populos, ad servitutem prolapsos, persæpe etianı virorum minime malorum animos invadit : quorum bonitas eo tantum elucet, quod neque crudeliter »gunt nummorum causa, neque jus violant: quales sunt fere si qui inter Turcas viri boni dicuntur. In quo genere illustre exemplum erat memoria mea Mohammedes senex, Algeriæ satrapa. Nihil hoc viro mitius, ejusque fide data nihil sanctius: at idem non c solum nisi pacem ab eo redemisses, piraticam exerce- bat; violataque, sine sua culpa, pace, gavisum esse credo; verum etiam quotidic per vesperam aureis sumerandis se delectabat. Prædivitem certe fuisse Petrum inde colligimus, quod insula Aconitis, in qua cotis ſodinæ exercebantur, integra pro fundo ad eum pertinebat (32). Eadem servitutis miseria viros quamvis bonos immanissima principis jussa pro numinis oraculis exsequi cogit, quasi nihil ar- bitrio suo relictum sit : itaque asseverare non au- derem calumniam esse Procopii narrantis Theo- dahadum a Petro ad Amalasunthæ necem incitatum · esse (33): nisi causa quam affert cur Theodora exitium infelicis reginæ machinata esset tam parum · credibilis foret, ut hoc quoque crimen maledictis · vesanæ impudentiæ accenseri posse confidam. Petro Patricio Suidas lotoplas tribuit: unde animadversus, Fabricii diligentiam fugerat. Sed nomen Petri ad rem probandam parum efficeret: Joannes enim Lydus vix nomine tenus Christianus fuit; neque eo niagis Joannes Stobæus : Jacobum medicum,natione Achivum, paganum religione fuisse, diserte narrat Marcellinus in Chron. sub. a. 462. καὶ ὡς ἥκιστα ὑβρίζειν εἰδώς. PATROL. GR. CXIII. D - - stant : quarum prima ad imperium Tiberii, ultima ad res a Juliano, adhuc Cæsare, sub auspiciis Con- stantii in Gallia gestas pertinet. Quod si ulterius progressus esset, is qui eclogas confecit non magis in Petro quam in cæteris ultimam operis partem neglexisset. Itaque eum finem fecisse ubi Euna- pius res plene narrare incipiebat non dubito. Verum in quo tempore historiæ suæ initium constituerit, ea quæstio non æque certe expediri potest: regum tamen liberique populi Romani tempora tractasse non crediderim; cunt propter eclogarum ex uni- verso hoc tempore defectum, tum quia non video quid hominem Byzantinum impellere potuerit ad scribenda quæ, ut quisque prolixius aut brevius narrata quæreret, vulgo inveniebantur. Non ta- men a Tiberio incepisse, id quod per se omni careret probabilitate, sed jam de Augusto, trium- viratusque tempore egisse, probant fragmenta qua in libello Seguieriano de syntaxi inveni (34). Ex his alterum apud Dionem Cassium iisdem prope verbis legitur (35), quod de fr. 4, 5, p. 123, ed. B., collata legat. LII, p. 401 Ursini, observavit Valesius : unde conjectura certa oritur Petrum nihil aliud quam Dionis breviarium confecisse quatenus hujus historia pateret. Jam vero cum continuator Dionis, cujus eclogas ill. Maius in titulo de sententiis inve- nit, quantum spatia metiri licet, non multum infra Constantinum M. descenderit, non temeraria ha- riolatione mihi persuasi eum non diversum a Petro esse: ad quam firmandam nonnihil accederet, si exploratum esset imperatorum nomina qulbus ista apud Maium pro leminatis distinguuntur in codice sic posita esse: nam eadem ratione gram- maticus ille qui de syntaxi scripsit, Petri opus in partes distinctum invenit : certe non librorum numeris; quos, ut semper alias, posuisset. Praterea idem Suidas Petro opus Περί πολιτι xñç xaraσrdσswç ascribit: quod ill. Maius illos κῆς καταστάσεως anonymi scriptoris de re publica dialogos esse con- jicit, quorum Photius cod. 37 meminit, ipse autem e palimpsesto Vaticano ampla edidit fragmenta Περὶ πολιτικῆς ἐπιστήμης inscripta. Equidem inscriptionis diversitatem omittam, neque negabo Petro placere potuisse ut libros sine nomine ederet : attamen vix credibile videtur rem Suidæ comper- tam docto curiosoque Photio non innotuisse; aut contra, Suidam silentio transiisse illud opus quo P. 47. Irallas. Dio LII, 41, p. 693, 34, ed. R. Kal προσαπεῖπε [1. καὶ πρὸς ἀπεῖπε] πᾶσι τοῖς βουλεύουσι μὴ ἐκδημεῖν ἔξω τῆς Ιταλίας. Hunc locum adjumenta indicis Reimariani indagare potui; is qui alteri fra- gmento respondet, nisi casu oblatus, haud facile inve- nietur. Quotus enim quisque adeo indefessus, olioque instructus est, ut quatuor vocabula per tot libros quærere sustineat? cum ne illud quidem constel cer- tum esse Antonii nomen non errore positum pro Antonini. Verbo quidem Ownɛúɛty sæpe utitur Vio. 20 (27) Vide Valesium ad p. 319, 8, ed. B. (28) Ibid. p. 364, 21, seq., qui locus, ab ill. Maio (29) Procopius Anecdot. 24, p. 70 : Пlpão; žv (30) Corippus be laud. Just. 1. 24. (31) Procop. I. I. (52) Hermolaus in Ethnicis Stephanis. v. 'Axovat. (33) Anecd. 16, (34) Ea posita sunt infra, col. 673. (35) Petrus : 'Απείπε τοῖς βουλευταῖς ἐκδημείν

617 PRÆFATIO. 618 . dignitatem patris obtinebat; mox comes largitionum A petite ecloga in utroque titulo de legationibus ex- factus atque a. 576, ad Persas inissus est (27). Christianum fuisse Petrum dubio caret: quippe qui in legatione Persica ut natalem Christi Domini Epiphaniamque celebraret, substiterit (28), atque cum Vigilio Papa de rebus quæ ad dogmata perti- ment egerit. B Hic Petrus inter coævos incredibili quadam flo- ruit laude et gloria : cujus rei testimonia infra po- sui. Præter eloquentiam, atque unicam in persua- dendo vim, summam in rebus tractandis solertiam, diligentiam indefessam, legum cognitionem accura- tissimam, eruditionem omnigenam, ei tribuunt; tum vero amœnum ingenium, mitemque animum : In quo cum unico cujus verba ad nos pervenerunt obtrectatore (29) ita consentit Petri cliens Joannes Lydus, ut hoc certe constet benevolum fuisse, liberumque ab omni arrogantia. Etiam post mortem a Corippo boni cognomine insignitur (30), ut olim Rex Ancus. Quæ tamen virtutes non obstant quo- minus vere Procopius ei exprobrare potuerit fura- cissimum fuisse, atque inexplebili divitiarum cupi- 【ditate incensum (31) : avaritia enim apud Orientis populos, ad servitutem prolapsos, persæpe etianı virorum minime malorum animos invadit : quorum bonitas eo tantum elucet, quod neque crudeliter »gunt nummorum causa, neque jus violant: quales sunt fere si qui inter Turcas viri boni dicuntur. In quo genere illustre exemplum erat memoria mea Mohammedes senex, Algeriæ satrapa. Nihil hoc viro mitius, ejusque fide data nihil sanctius: at idem non c solum nisi pacem ab eo redemisses, piraticam exerce- bat; violataque, sine sua culpa, pace, gavisum esse credo; verum etiam quotidic per vesperam aureis sumerandis se delectabat. Prædivitem certe fuisse Petrum inde colligimus, quod insula Aconitis, in qua cotis ſodinæ exercebantur, integra pro fundo ad eum pertinebat (32). Eadem servitutis miseria viros quamvis bonos immanissima principis jussa pro numinis oraculis exsequi cogit, quasi nihil ar- bitrio suo relictum sit : itaque asseverare non au- derem calumniam esse Procopii narrantis Theo- dahadum a Petro ad Amalasunthæ necem incitatum · esse (33): nisi causa quam affert cur Theodora exitium infelicis reginæ machinata esset tam parum · credibilis foret, ut hoc quoque crimen maledictis · vesanæ impudentiæ accenseri posse confidam. Petro Patricio Suidas lotoplas tribuit: unde animadversus, Fabricii diligentiam fugerat. Sed nomen Petri ad rem probandam parum efficeret: Joannes enim Lydus vix nomine tenus Christianus fuit; neque eo niagis Joannes Stobæus : Jacobum medicum,natione Achivum, paganum religione fuisse, diserte narrat Marcellinus in Chron. sub. a. 462. καὶ ὡς ἥκιστα ὑβρίζειν εἰδώς. PATROL. GR. CXIII. D - - stant : quarum prima ad imperium Tiberii, ultima ad res a Juliano, adhuc Cæsare, sub auspiciis Con- stantii in Gallia gestas pertinet. Quod si ulterius progressus esset, is qui eclogas confecit non magis in Petro quam in cæteris ultimam operis partem neglexisset. Itaque eum finem fecisse ubi Euna- pius res plene narrare incipiebat non dubito. Verum in quo tempore historiæ suæ initium constituerit, ea quæstio non æque certe expediri potest: regum tamen liberique populi Romani tempora tractasse non crediderim; cunt propter eclogarum ex uni- verso hoc tempore defectum, tum quia non video quid hominem Byzantinum impellere potuerit ad scribenda quæ, ut quisque prolixius aut brevius narrata quæreret, vulgo inveniebantur. Non ta- men a Tiberio incepisse, id quod per se omni careret probabilitate, sed jam de Augusto, trium- viratusque tempore egisse, probant fragmenta qua in libello Seguieriano de syntaxi inveni (34). Ex his alterum apud Dionem Cassium iisdem prope verbis legitur (35), quod de fr. 4, 5, p. 123, ed. B., collata legat. LII, p. 401 Ursini, observavit Valesius : unde conjectura certa oritur Petrum nihil aliud quam Dionis breviarium confecisse quatenus hujus historia pateret. Jam vero cum continuator Dionis, cujus eclogas ill. Maius in titulo de sententiis inve- nit, quantum spatia metiri licet, non multum infra Constantinum M. descenderit, non temeraria ha- riolatione mihi persuasi eum non diversum a Petro esse: ad quam firmandam nonnihil accederet, si exploratum esset imperatorum nomina qulbus ista apud Maium pro leminatis distinguuntur in codice sic posita esse: nam eadem ratione gram- maticus ille qui de syntaxi scripsit, Petri opus in partes distinctum invenit : certe non librorum numeris; quos, ut semper alias, posuisset. Praterea idem Suidas Petro opus Περί πολιτι xñç xaraσrdσswç ascribit: quod ill. Maius illos κῆς καταστάσεως anonymi scriptoris de re publica dialogos esse con- jicit, quorum Photius cod. 37 meminit, ipse autem e palimpsesto Vaticano ampla edidit fragmenta Περὶ πολιτικῆς ἐπιστήμης inscripta. Equidem inscriptionis diversitatem omittam, neque negabo Petro placere potuisse ut libros sine nomine ederet : attamen vix credibile videtur rem Suidæ comper- tam docto curiosoque Photio non innotuisse; aut contra, Suidam silentio transiisse illud opus quo P. 47. Irallas. Dio LII, 41, p. 693, 34, ed. R. Kal προσαπεῖπε [1. καὶ πρὸς ἀπεῖπε] πᾶσι τοῖς βουλεύουσι μὴ ἐκδημεῖν ἔξω τῆς Ιταλίας. Hunc locum adjumenta indicis Reimariani indagare potui; is qui alteri fra- gmento respondet, nisi casu oblatus, haud facile inve- nietur. Quotus enim quisque adeo indefessus, olioque instructus est, ut quatuor vocabula per tot libros quærere sustineat? cum ne illud quidem constel cer- tum esse Antonii nomen non errore positum pro Antonini. Verbo quidem Ownɛúɛty sæpe utitur Vio. 20 (27) Vide Valesium ad p. 319, 8, ed. B. (28) Ibid. p. 364, 21, seq., qui locus, ab ill. Maio (29) Procopius Anecdot. 24, p. 70 : Пlpão; žv (30) Corippus be laud. Just. 1. 24. (31) Procop. I. I. (52) Hermolaus in Ethnicis Stephanis. v. 'Axovat. (33) Anecd. 16, (34) Ea posita sunt infra, col. 673. (35) Petrus : 'Απείπε τοῖς βουλευταῖς ἐκδημείν

617 PRÆFATIO. 618 . dignitatem patris obtinebat; mox comes largitionum A petite ecloga in utroque titulo de legationibus ex- factus atque a. 576, ad Persas inissus est (27). Christianum fuisse Petrum dubio caret: quippe qui in legatione Persica ut natalem Christi Domini Epiphaniamque celebraret, substiterit (28), atque cum Vigilio Papa de rebus quæ ad dogmata perti- ment egerit. B Hic Petrus inter coævos incredibili quadam flo- ruit laude et gloria : cujus rei testimonia infra po- sui. Præter eloquentiam, atque unicam in persua- dendo vim, summam in rebus tractandis solertiam, diligentiam indefessam, legum cognitionem accura- tissimam, eruditionem omnigenam, ei tribuunt; tum vero amœnum ingenium, mitemque animum : In quo cum unico cujus verba ad nos pervenerunt obtrectatore (29) ita consentit Petri cliens Joannes Lydus, ut hoc certe constet benevolum fuisse, liberumque ab omni arrogantia. Etiam post mortem a Corippo boni cognomine insignitur (30), ut olim Rex Ancus. Quæ tamen virtutes non obstant quo- minus vere Procopius ei exprobrare potuerit fura- cissimum fuisse, atque inexplebili divitiarum cupi- 【ditate incensum (31) : avaritia enim apud Orientis populos, ad servitutem prolapsos, persæpe etianı virorum minime malorum animos invadit : quorum bonitas eo tantum elucet, quod neque crudeliter »gunt nummorum causa, neque jus violant: quales sunt fere si qui inter Turcas viri boni dicuntur. In quo genere illustre exemplum erat memoria mea Mohammedes senex, Algeriæ satrapa. Nihil hoc viro mitius, ejusque fide data nihil sanctius: at idem non c solum nisi pacem ab eo redemisses, piraticam exerce- bat; violataque, sine sua culpa, pace, gavisum esse credo; verum etiam quotidic per vesperam aureis sumerandis se delectabat. Prædivitem certe fuisse Petrum inde colligimus, quod insula Aconitis, in qua cotis ſodinæ exercebantur, integra pro fundo ad eum pertinebat (32). Eadem servitutis miseria viros quamvis bonos immanissima principis jussa pro numinis oraculis exsequi cogit, quasi nihil ar- bitrio suo relictum sit : itaque asseverare non au- derem calumniam esse Procopii narrantis Theo- dahadum a Petro ad Amalasunthæ necem incitatum · esse (33): nisi causa quam affert cur Theodora exitium infelicis reginæ machinata esset tam parum · credibilis foret, ut hoc quoque crimen maledictis · vesanæ impudentiæ accenseri posse confidam. Petro Patricio Suidas lotoplas tribuit: unde animadversus, Fabricii diligentiam fugerat. Sed nomen Petri ad rem probandam parum efficeret: Joannes enim Lydus vix nomine tenus Christianus fuit; neque eo niagis Joannes Stobæus : Jacobum medicum,natione Achivum, paganum religione fuisse, diserte narrat Marcellinus in Chron. sub. a. 462. καὶ ὡς ἥκιστα ὑβρίζειν εἰδώς. PATROL. GR. CXIII. D - - stant : quarum prima ad imperium Tiberii, ultima ad res a Juliano, adhuc Cæsare, sub auspiciis Con- stantii in Gallia gestas pertinet. Quod si ulterius progressus esset, is qui eclogas confecit non magis in Petro quam in cæteris ultimam operis partem neglexisset. Itaque eum finem fecisse ubi Euna- pius res plene narrare incipiebat non dubito. Verum in quo tempore historiæ suæ initium constituerit, ea quæstio non æque certe expediri potest: regum tamen liberique populi Romani tempora tractasse non crediderim; cunt propter eclogarum ex uni- verso hoc tempore defectum, tum quia non video quid hominem Byzantinum impellere potuerit ad scribenda quæ, ut quisque prolixius aut brevius narrata quæreret, vulgo inveniebantur. Non ta- men a Tiberio incepisse, id quod per se omni careret probabilitate, sed jam de Augusto, trium- viratusque tempore egisse, probant fragmenta qua in libello Seguieriano de syntaxi inveni (34). Ex his alterum apud Dionem Cassium iisdem prope verbis legitur (35), quod de fr. 4, 5, p. 123, ed. B., collata legat. LII, p. 401 Ursini, observavit Valesius : unde conjectura certa oritur Petrum nihil aliud quam Dionis breviarium confecisse quatenus hujus historia pateret. Jam vero cum continuator Dionis, cujus eclogas ill. Maius in titulo de sententiis inve- nit, quantum spatia metiri licet, non multum infra Constantinum M. descenderit, non temeraria ha- riolatione mihi persuasi eum non diversum a Petro esse: ad quam firmandam nonnihil accederet, si exploratum esset imperatorum nomina qulbus ista apud Maium pro leminatis distinguuntur in codice sic posita esse: nam eadem ratione gram- maticus ille qui de syntaxi scripsit, Petri opus in partes distinctum invenit : certe non librorum numeris; quos, ut semper alias, posuisset. Praterea idem Suidas Petro opus Περί πολιτι xñç xaraσrdσswç ascribit: quod ill. Maius illos κῆς καταστάσεως anonymi scriptoris de re publica dialogos esse con- jicit, quorum Photius cod. 37 meminit, ipse autem e palimpsesto Vaticano ampla edidit fragmenta Περὶ πολιτικῆς ἐπιστήμης inscripta. Equidem inscriptionis diversitatem omittam, neque negabo Petro placere potuisse ut libros sine nomine ederet : attamen vix credibile videtur rem Suidæ comper- tam docto curiosoque Photio non innotuisse; aut contra, Suidam silentio transiisse illud opus quo P. 47. Irallas. Dio LII, 41, p. 693, 34, ed. R. Kal προσαπεῖπε [1. καὶ πρὸς ἀπεῖπε] πᾶσι τοῖς βουλεύουσι μὴ ἐκδημεῖν ἔξω τῆς Ιταλίας. Hunc locum adjumenta indicis Reimariani indagare potui; is qui alteri fra- gmento respondet, nisi casu oblatus, haud facile inve- nietur. Quotus enim quisque adeo indefessus, olioque instructus est, ut quatuor vocabula per tot libros quærere sustineat? cum ne illud quidem constel cer- tum esse Antonii nomen non errore positum pro Antonini. Verbo quidem Ownɛúɛty sæpe utitur Vio. 20 (27) Vide Valesium ad p. 319, 8, ed. B. (28) Ibid. p. 364, 21, seq., qui locus, ab ill. Maio (29) Procopius Anecdot. 24, p. 70 : Пlpão; žv (30) Corippus be laud. Just. 1. 24. (31) Procop. I. I. (52) Hermolaus in Ethnicis Stephanis. v. 'Axovat. (33) Anecd. 16, (34) Ea posita sunt infra, col. 673. (35) Petrus : 'Απείπε τοῖς βουλευταῖς ἐκδημείν

617 PRÆFATIO. 618 . dignitatem patris obtinebat; mox comes largitionum A petite ecloga in utroque titulo de legationibus ex- factus atque a. 576, ad Persas inissus est (27). Christianum fuisse Petrum dubio caret: quippe qui in legatione Persica ut natalem Christi Domini Epiphaniamque celebraret, substiterit (28), atque cum Vigilio Papa de rebus quæ ad dogmata perti- ment egerit. B Hic Petrus inter coævos incredibili quadam flo- ruit laude et gloria : cujus rei testimonia infra po- sui. Præter eloquentiam, atque unicam in persua- dendo vim, summam in rebus tractandis solertiam, diligentiam indefessam, legum cognitionem accura- tissimam, eruditionem omnigenam, ei tribuunt; tum vero amœnum ingenium, mitemque animum : In quo cum unico cujus verba ad nos pervenerunt obtrectatore (29) ita consentit Petri cliens Joannes Lydus, ut hoc certe constet benevolum fuisse, liberumque ab omni arrogantia. Etiam post mortem a Corippo boni cognomine insignitur (30), ut olim Rex Ancus. Quæ tamen virtutes non obstant quo- minus vere Procopius ei exprobrare potuerit fura- cissimum fuisse, atque inexplebili divitiarum cupi- 【ditate incensum (31) : avaritia enim apud Orientis populos, ad servitutem prolapsos, persæpe etianı virorum minime malorum animos invadit : quorum bonitas eo tantum elucet, quod neque crudeliter »gunt nummorum causa, neque jus violant: quales sunt fere si qui inter Turcas viri boni dicuntur. In quo genere illustre exemplum erat memoria mea Mohammedes senex, Algeriæ satrapa. Nihil hoc viro mitius, ejusque fide data nihil sanctius: at idem non c solum nisi pacem ab eo redemisses, piraticam exerce- bat; violataque, sine sua culpa, pace, gavisum esse credo; verum etiam quotidic per vesperam aureis sumerandis se delectabat. Prædivitem certe fuisse Petrum inde colligimus, quod insula Aconitis, in qua cotis ſodinæ exercebantur, integra pro fundo ad eum pertinebat (32). Eadem servitutis miseria viros quamvis bonos immanissima principis jussa pro numinis oraculis exsequi cogit, quasi nihil ar- bitrio suo relictum sit : itaque asseverare non au- derem calumniam esse Procopii narrantis Theo- dahadum a Petro ad Amalasunthæ necem incitatum · esse (33): nisi causa quam affert cur Theodora exitium infelicis reginæ machinata esset tam parum · credibilis foret, ut hoc quoque crimen maledictis · vesanæ impudentiæ accenseri posse confidam. Petro Patricio Suidas lotoplas tribuit: unde animadversus, Fabricii diligentiam fugerat. Sed nomen Petri ad rem probandam parum efficeret: Joannes enim Lydus vix nomine tenus Christianus fuit; neque eo niagis Joannes Stobæus : Jacobum medicum,natione Achivum, paganum religione fuisse, diserte narrat Marcellinus in Chron. sub. a. 462. καὶ ὡς ἥκιστα ὑβρίζειν εἰδώς. PATROL. GR. CXIII. D - - stant : quarum prima ad imperium Tiberii, ultima ad res a Juliano, adhuc Cæsare, sub auspiciis Con- stantii in Gallia gestas pertinet. Quod si ulterius progressus esset, is qui eclogas confecit non magis in Petro quam in cæteris ultimam operis partem neglexisset. Itaque eum finem fecisse ubi Euna- pius res plene narrare incipiebat non dubito. Verum in quo tempore historiæ suæ initium constituerit, ea quæstio non æque certe expediri potest: regum tamen liberique populi Romani tempora tractasse non crediderim; cunt propter eclogarum ex uni- verso hoc tempore defectum, tum quia non video quid hominem Byzantinum impellere potuerit ad scribenda quæ, ut quisque prolixius aut brevius narrata quæreret, vulgo inveniebantur. Non ta- men a Tiberio incepisse, id quod per se omni careret probabilitate, sed jam de Augusto, trium- viratusque tempore egisse, probant fragmenta qua in libello Seguieriano de syntaxi inveni (34). Ex his alterum apud Dionem Cassium iisdem prope verbis legitur (35), quod de fr. 4, 5, p. 123, ed. B., collata legat. LII, p. 401 Ursini, observavit Valesius : unde conjectura certa oritur Petrum nihil aliud quam Dionis breviarium confecisse quatenus hujus historia pateret. Jam vero cum continuator Dionis, cujus eclogas ill. Maius in titulo de sententiis inve- nit, quantum spatia metiri licet, non multum infra Constantinum M. descenderit, non temeraria ha- riolatione mihi persuasi eum non diversum a Petro esse: ad quam firmandam nonnihil accederet, si exploratum esset imperatorum nomina qulbus ista apud Maium pro leminatis distinguuntur in codice sic posita esse: nam eadem ratione gram- maticus ille qui de syntaxi scripsit, Petri opus in partes distinctum invenit : certe non librorum numeris; quos, ut semper alias, posuisset. Praterea idem Suidas Petro opus Περί πολιτι xñç xaraσrdσswç ascribit: quod ill. Maius illos κῆς καταστάσεως anonymi scriptoris de re publica dialogos esse con- jicit, quorum Photius cod. 37 meminit, ipse autem e palimpsesto Vaticano ampla edidit fragmenta Περὶ πολιτικῆς ἐπιστήμης inscripta. Equidem inscriptionis diversitatem omittam, neque negabo Petro placere potuisse ut libros sine nomine ederet : attamen vix credibile videtur rem Suidæ comper- tam docto curiosoque Photio non innotuisse; aut contra, Suidam silentio transiisse illud opus quo P. 47. Irallas. Dio LII, 41, p. 693, 34, ed. R. Kal προσαπεῖπε [1. καὶ πρὸς ἀπεῖπε] πᾶσι τοῖς βουλεύουσι μὴ ἐκδημεῖν ἔξω τῆς Ιταλίας. Hunc locum adjumenta indicis Reimariani indagare potui; is qui alteri fra- gmento respondet, nisi casu oblatus, haud facile inve- nietur. Quotus enim quisque adeo indefessus, olioque instructus est, ut quatuor vocabula per tot libros quærere sustineat? cum ne illud quidem constel cer- tum esse Antonii nomen non errore positum pro Antonini. Verbo quidem Ownɛúɛty sæpe utitur Vio. 20 (27) Vide Valesium ad p. 319, 8, ed. B. (28) Ibid. p. 364, 21, seq., qui locus, ab ill. Maio (29) Procopius Anecdot. 24, p. 70 : Пlpão; žv (30) Corippus be laud. Just. 1. 24. (31) Procop. I. I. (52) Hermolaus in Ethnicis Stephanis. v. 'Axovat. (33) Anecd. 16, (34) Ea posita sunt infra, col. 673. (35) Petrus : 'Απείπε τοῖς βουλευταῖς ἐκδημείν

617 PRÆFATIO. 618 . dignitatem patris obtinebat; mox comes largitionum A petite ecloga in utroque titulo de legationibus ex- factus atque a. 576, ad Persas inissus est (27). Christianum fuisse Petrum dubio caret: quippe qui in legatione Persica ut natalem Christi Domini Epiphaniamque celebraret, substiterit (28), atque cum Vigilio Papa de rebus quæ ad dogmata perti- ment egerit. B Hic Petrus inter coævos incredibili quadam flo- ruit laude et gloria : cujus rei testimonia infra po- sui. Præter eloquentiam, atque unicam in persua- dendo vim, summam in rebus tractandis solertiam, diligentiam indefessam, legum cognitionem accura- tissimam, eruditionem omnigenam, ei tribuunt; tum vero amœnum ingenium, mitemque animum : In quo cum unico cujus verba ad nos pervenerunt obtrectatore (29) ita consentit Petri cliens Joannes Lydus, ut hoc certe constet benevolum fuisse, liberumque ab omni arrogantia. Etiam post mortem a Corippo boni cognomine insignitur (30), ut olim Rex Ancus. Quæ tamen virtutes non obstant quo- minus vere Procopius ei exprobrare potuerit fura- cissimum fuisse, atque inexplebili divitiarum cupi- 【ditate incensum (31) : avaritia enim apud Orientis populos, ad servitutem prolapsos, persæpe etianı virorum minime malorum animos invadit : quorum bonitas eo tantum elucet, quod neque crudeliter »gunt nummorum causa, neque jus violant: quales sunt fere si qui inter Turcas viri boni dicuntur. In quo genere illustre exemplum erat memoria mea Mohammedes senex, Algeriæ satrapa. Nihil hoc viro mitius, ejusque fide data nihil sanctius: at idem non c solum nisi pacem ab eo redemisses, piraticam exerce- bat; violataque, sine sua culpa, pace, gavisum esse credo; verum etiam quotidic per vesperam aureis sumerandis se delectabat. Prædivitem certe fuisse Petrum inde colligimus, quod insula Aconitis, in qua cotis ſodinæ exercebantur, integra pro fundo ad eum pertinebat (32). Eadem servitutis miseria viros quamvis bonos immanissima principis jussa pro numinis oraculis exsequi cogit, quasi nihil ar- bitrio suo relictum sit : itaque asseverare non au- derem calumniam esse Procopii narrantis Theo- dahadum a Petro ad Amalasunthæ necem incitatum · esse (33): nisi causa quam affert cur Theodora exitium infelicis reginæ machinata esset tam parum · credibilis foret, ut hoc quoque crimen maledictis · vesanæ impudentiæ accenseri posse confidam. Petro Patricio Suidas lotoplas tribuit: unde animadversus, Fabricii diligentiam fugerat. Sed nomen Petri ad rem probandam parum efficeret: Joannes enim Lydus vix nomine tenus Christianus fuit; neque eo niagis Joannes Stobæus : Jacobum medicum,natione Achivum, paganum religione fuisse, diserte narrat Marcellinus in Chron. sub. a. 462. καὶ ὡς ἥκιστα ὑβρίζειν εἰδώς. PATROL. GR. CXIII. D - - stant : quarum prima ad imperium Tiberii, ultima ad res a Juliano, adhuc Cæsare, sub auspiciis Con- stantii in Gallia gestas pertinet. Quod si ulterius progressus esset, is qui eclogas confecit non magis in Petro quam in cæteris ultimam operis partem neglexisset. Itaque eum finem fecisse ubi Euna- pius res plene narrare incipiebat non dubito. Verum in quo tempore historiæ suæ initium constituerit, ea quæstio non æque certe expediri potest: regum tamen liberique populi Romani tempora tractasse non crediderim; cunt propter eclogarum ex uni- verso hoc tempore defectum, tum quia non video quid hominem Byzantinum impellere potuerit ad scribenda quæ, ut quisque prolixius aut brevius narrata quæreret, vulgo inveniebantur. Non ta- men a Tiberio incepisse, id quod per se omni careret probabilitate, sed jam de Augusto, trium- viratusque tempore egisse, probant fragmenta qua in libello Seguieriano de syntaxi inveni (34). Ex his alterum apud Dionem Cassium iisdem prope verbis legitur (35), quod de fr. 4, 5, p. 123, ed. B., collata legat. LII, p. 401 Ursini, observavit Valesius : unde conjectura certa oritur Petrum nihil aliud quam Dionis breviarium confecisse quatenus hujus historia pateret. Jam vero cum continuator Dionis, cujus eclogas ill. Maius in titulo de sententiis inve- nit, quantum spatia metiri licet, non multum infra Constantinum M. descenderit, non temeraria ha- riolatione mihi persuasi eum non diversum a Petro esse: ad quam firmandam nonnihil accederet, si exploratum esset imperatorum nomina qulbus ista apud Maium pro leminatis distinguuntur in codice sic posita esse: nam eadem ratione gram- maticus ille qui de syntaxi scripsit, Petri opus in partes distinctum invenit : certe non librorum numeris; quos, ut semper alias, posuisset. Praterea idem Suidas Petro opus Περί πολιτι xñç xaraσrdσswç ascribit: quod ill. Maius illos κῆς καταστάσεως anonymi scriptoris de re publica dialogos esse con- jicit, quorum Photius cod. 37 meminit, ipse autem e palimpsesto Vaticano ampla edidit fragmenta Περὶ πολιτικῆς ἐπιστήμης inscripta. Equidem inscriptionis diversitatem omittam, neque negabo Petro placere potuisse ut libros sine nomine ederet : attamen vix credibile videtur rem Suidæ comper- tam docto curiosoque Photio non innotuisse; aut contra, Suidam silentio transiisse illud opus quo P. 47. Irallas. Dio LII, 41, p. 693, 34, ed. R. Kal προσαπεῖπε [1. καὶ πρὸς ἀπεῖπε] πᾶσι τοῖς βουλεύουσι μὴ ἐκδημεῖν ἔξω τῆς Ιταλίας. Hunc locum adjumenta indicis Reimariani indagare potui; is qui alteri fra- gmento respondet, nisi casu oblatus, haud facile inve- nietur. Quotus enim quisque adeo indefessus, olioque instructus est, ut quatuor vocabula per tot libros quærere sustineat? cum ne illud quidem constel cer- tum esse Antonii nomen non errore positum pro Antonini. Verbo quidem Ownɛúɛty sæpe utitur Vio. 20 (27) Vide Valesium ad p. 319, 8, ed. B. (28) Ibid. p. 364, 21, seq., qui locus, ab ill. Maio (29) Procopius Anecdot. 24, p. 70 : Пlpão; žv (30) Corippus be laud. Just. 1. 24. (31) Procop. I. I. (52) Hermolaus in Ethnicis Stephanis. v. 'Axovat. (33) Anecd. 16, (34) Ea posita sunt infra, col. 673. (35) Petrus : 'Απείπε τοῖς βουλευταῖς ἐκδημείν

617 PRÆFATIO. 618 . dignitatem patris obtinebat; mox comes largitionum A petite ecloga in utroque titulo de legationibus ex- factus atque a. 576, ad Persas inissus est (27). Christianum fuisse Petrum dubio caret: quippe qui in legatione Persica ut natalem Christi Domini Epiphaniamque celebraret, substiterit (28), atque cum Vigilio Papa de rebus quæ ad dogmata perti- ment egerit. B Hic Petrus inter coævos incredibili quadam flo- ruit laude et gloria : cujus rei testimonia infra po- sui. Præter eloquentiam, atque unicam in persua- dendo vim, summam in rebus tractandis solertiam, diligentiam indefessam, legum cognitionem accura- tissimam, eruditionem omnigenam, ei tribuunt; tum vero amœnum ingenium, mitemque animum : In quo cum unico cujus verba ad nos pervenerunt obtrectatore (29) ita consentit Petri cliens Joannes Lydus, ut hoc certe constet benevolum fuisse, liberumque ab omni arrogantia. Etiam post mortem a Corippo boni cognomine insignitur (30), ut olim Rex Ancus. Quæ tamen virtutes non obstant quo- minus vere Procopius ei exprobrare potuerit fura- cissimum fuisse, atque inexplebili divitiarum cupi- 【ditate incensum (31) : avaritia enim apud Orientis populos, ad servitutem prolapsos, persæpe etianı virorum minime malorum animos invadit : quorum bonitas eo tantum elucet, quod neque crudeliter »gunt nummorum causa, neque jus violant: quales sunt fere si qui inter Turcas viri boni dicuntur. In quo genere illustre exemplum erat memoria mea Mohammedes senex, Algeriæ satrapa. Nihil hoc viro mitius, ejusque fide data nihil sanctius: at idem non c solum nisi pacem ab eo redemisses, piraticam exerce- bat; violataque, sine sua culpa, pace, gavisum esse credo; verum etiam quotidic per vesperam aureis sumerandis se delectabat. Prædivitem certe fuisse Petrum inde colligimus, quod insula Aconitis, in qua cotis ſodinæ exercebantur, integra pro fundo ad eum pertinebat (32). Eadem servitutis miseria viros quamvis bonos immanissima principis jussa pro numinis oraculis exsequi cogit, quasi nihil ar- bitrio suo relictum sit : itaque asseverare non au- derem calumniam esse Procopii narrantis Theo- dahadum a Petro ad Amalasunthæ necem incitatum · esse (33): nisi causa quam affert cur Theodora exitium infelicis reginæ machinata esset tam parum · credibilis foret, ut hoc quoque crimen maledictis · vesanæ impudentiæ accenseri posse confidam. Petro Patricio Suidas lotoplas tribuit: unde animadversus, Fabricii diligentiam fugerat. Sed nomen Petri ad rem probandam parum efficeret: Joannes enim Lydus vix nomine tenus Christianus fuit; neque eo niagis Joannes Stobæus : Jacobum medicum,natione Achivum, paganum religione fuisse, diserte narrat Marcellinus in Chron. sub. a. 462. καὶ ὡς ἥκιστα ὑβρίζειν εἰδώς. PATROL. GR. CXIII. D - - stant : quarum prima ad imperium Tiberii, ultima ad res a Juliano, adhuc Cæsare, sub auspiciis Con- stantii in Gallia gestas pertinet. Quod si ulterius progressus esset, is qui eclogas confecit non magis in Petro quam in cæteris ultimam operis partem neglexisset. Itaque eum finem fecisse ubi Euna- pius res plene narrare incipiebat non dubito. Verum in quo tempore historiæ suæ initium constituerit, ea quæstio non æque certe expediri potest: regum tamen liberique populi Romani tempora tractasse non crediderim; cunt propter eclogarum ex uni- verso hoc tempore defectum, tum quia non video quid hominem Byzantinum impellere potuerit ad scribenda quæ, ut quisque prolixius aut brevius narrata quæreret, vulgo inveniebantur. Non ta- men a Tiberio incepisse, id quod per se omni careret probabilitate, sed jam de Augusto, trium- viratusque tempore egisse, probant fragmenta qua in libello Seguieriano de syntaxi inveni (34). Ex his alterum apud Dionem Cassium iisdem prope verbis legitur (35), quod de fr. 4, 5, p. 123, ed. B., collata legat. LII, p. 401 Ursini, observavit Valesius : unde conjectura certa oritur Petrum nihil aliud quam Dionis breviarium confecisse quatenus hujus historia pateret. Jam vero cum continuator Dionis, cujus eclogas ill. Maius in titulo de sententiis inve- nit, quantum spatia metiri licet, non multum infra Constantinum M. descenderit, non temeraria ha- riolatione mihi persuasi eum non diversum a Petro esse: ad quam firmandam nonnihil accederet, si exploratum esset imperatorum nomina qulbus ista apud Maium pro leminatis distinguuntur in codice sic posita esse: nam eadem ratione gram- maticus ille qui de syntaxi scripsit, Petri opus in partes distinctum invenit : certe non librorum numeris; quos, ut semper alias, posuisset. Praterea idem Suidas Petro opus Περί πολιτι xñç xaraσrdσswç ascribit: quod ill. Maius illos κῆς καταστάσεως anonymi scriptoris de re publica dialogos esse con- jicit, quorum Photius cod. 37 meminit, ipse autem e palimpsesto Vaticano ampla edidit fragmenta Περὶ πολιτικῆς ἐπιστήμης inscripta. Equidem inscriptionis diversitatem omittam, neque negabo Petro placere potuisse ut libros sine nomine ederet : attamen vix credibile videtur rem Suidæ comper- tam docto curiosoque Photio non innotuisse; aut contra, Suidam silentio transiisse illud opus quo P. 47. Irallas. Dio LII, 41, p. 693, 34, ed. R. Kal προσαπεῖπε [1. καὶ πρὸς ἀπεῖπε] πᾶσι τοῖς βουλεύουσι μὴ ἐκδημεῖν ἔξω τῆς Ιταλίας. Hunc locum adjumenta indicis Reimariani indagare potui; is qui alteri fra- gmento respondet, nisi casu oblatus, haud facile inve- nietur. Quotus enim quisque adeo indefessus, olioque instructus est, ut quatuor vocabula per tot libros quærere sustineat? cum ne illud quidem constel cer- tum esse Antonii nomen non errore positum pro Antonini. Verbo quidem Ownɛúɛty sæpe utitur Vio. 20 (27) Vide Valesium ad p. 319, 8, ed. B. (28) Ibid. p. 364, 21, seq., qui locus, ab ill. Maio (29) Procopius Anecdot. 24, p. 70 : Пlpão; žv (30) Corippus be laud. Just. 1. 24. (31) Procop. I. I. (52) Hermolaus in Ethnicis Stephanis. v. 'Axovat. (33) Anecd. 16, (34) Ea posita sunt infra, col. 673. (35) Petrus : 'Απείπε τοῖς βουλευταῖς ἐκδημείν

617 PRÆFATIO. 618 . dignitatem patris obtinebat; mox comes largitionum A petite ecloga in utroque titulo de legationibus ex- factus atque a. 576, ad Persas inissus est (27). Christianum fuisse Petrum dubio caret: quippe qui in legatione Persica ut natalem Christi Domini Epiphaniamque celebraret, substiterit (28), atque cum Vigilio Papa de rebus quæ ad dogmata perti- ment egerit. B Hic Petrus inter coævos incredibili quadam flo- ruit laude et gloria : cujus rei testimonia infra po- sui. Præter eloquentiam, atque unicam in persua- dendo vim, summam in rebus tractandis solertiam, diligentiam indefessam, legum cognitionem accura- tissimam, eruditionem omnigenam, ei tribuunt; tum vero amœnum ingenium, mitemque animum : In quo cum unico cujus verba ad nos pervenerunt obtrectatore (29) ita consentit Petri cliens Joannes Lydus, ut hoc certe constet benevolum fuisse, liberumque ab omni arrogantia. Etiam post mortem a Corippo boni cognomine insignitur (30), ut olim Rex Ancus. Quæ tamen virtutes non obstant quo- minus vere Procopius ei exprobrare potuerit fura- cissimum fuisse, atque inexplebili divitiarum cupi- 【ditate incensum (31) : avaritia enim apud Orientis populos, ad servitutem prolapsos, persæpe etianı virorum minime malorum animos invadit : quorum bonitas eo tantum elucet, quod neque crudeliter »gunt nummorum causa, neque jus violant: quales sunt fere si qui inter Turcas viri boni dicuntur. In quo genere illustre exemplum erat memoria mea Mohammedes senex, Algeriæ satrapa. Nihil hoc viro mitius, ejusque fide data nihil sanctius: at idem non c solum nisi pacem ab eo redemisses, piraticam exerce- bat; violataque, sine sua culpa, pace, gavisum esse credo; verum etiam quotidic per vesperam aureis sumerandis se delectabat. Prædivitem certe fuisse Petrum inde colligimus, quod insula Aconitis, in qua cotis ſodinæ exercebantur, integra pro fundo ad eum pertinebat (32). Eadem servitutis miseria viros quamvis bonos immanissima principis jussa pro numinis oraculis exsequi cogit, quasi nihil ar- bitrio suo relictum sit : itaque asseverare non au- derem calumniam esse Procopii narrantis Theo- dahadum a Petro ad Amalasunthæ necem incitatum · esse (33): nisi causa quam affert cur Theodora exitium infelicis reginæ machinata esset tam parum · credibilis foret, ut hoc quoque crimen maledictis · vesanæ impudentiæ accenseri posse confidam. Petro Patricio Suidas lotoplas tribuit: unde animadversus, Fabricii diligentiam fugerat. Sed nomen Petri ad rem probandam parum efficeret: Joannes enim Lydus vix nomine tenus Christianus fuit; neque eo niagis Joannes Stobæus : Jacobum medicum,natione Achivum, paganum religione fuisse, diserte narrat Marcellinus in Chron. sub. a. 462. καὶ ὡς ἥκιστα ὑβρίζειν εἰδώς. PATROL. GR. CXIII. D - - stant : quarum prima ad imperium Tiberii, ultima ad res a Juliano, adhuc Cæsare, sub auspiciis Con- stantii in Gallia gestas pertinet. Quod si ulterius progressus esset, is qui eclogas confecit non magis in Petro quam in cæteris ultimam operis partem neglexisset. Itaque eum finem fecisse ubi Euna- pius res plene narrare incipiebat non dubito. Verum in quo tempore historiæ suæ initium constituerit, ea quæstio non æque certe expediri potest: regum tamen liberique populi Romani tempora tractasse non crediderim; cunt propter eclogarum ex uni- verso hoc tempore defectum, tum quia non video quid hominem Byzantinum impellere potuerit ad scribenda quæ, ut quisque prolixius aut brevius narrata quæreret, vulgo inveniebantur. Non ta- men a Tiberio incepisse, id quod per se omni careret probabilitate, sed jam de Augusto, trium- viratusque tempore egisse, probant fragmenta qua in libello Seguieriano de syntaxi inveni (34). Ex his alterum apud Dionem Cassium iisdem prope verbis legitur (35), quod de fr. 4, 5, p. 123, ed. B., collata legat. LII, p. 401 Ursini, observavit Valesius : unde conjectura certa oritur Petrum nihil aliud quam Dionis breviarium confecisse quatenus hujus historia pateret. Jam vero cum continuator Dionis, cujus eclogas ill. Maius in titulo de sententiis inve- nit, quantum spatia metiri licet, non multum infra Constantinum M. descenderit, non temeraria ha- riolatione mihi persuasi eum non diversum a Petro esse: ad quam firmandam nonnihil accederet, si exploratum esset imperatorum nomina qulbus ista apud Maium pro leminatis distinguuntur in codice sic posita esse: nam eadem ratione gram- maticus ille qui de syntaxi scripsit, Petri opus in partes distinctum invenit : certe non librorum numeris; quos, ut semper alias, posuisset. Praterea idem Suidas Petro opus Περί πολιτι xñç xaraσrdσswç ascribit: quod ill. Maius illos κῆς καταστάσεως anonymi scriptoris de re publica dialogos esse con- jicit, quorum Photius cod. 37 meminit, ipse autem e palimpsesto Vaticano ampla edidit fragmenta Περὶ πολιτικῆς ἐπιστήμης inscripta. Equidem inscriptionis diversitatem omittam, neque negabo Petro placere potuisse ut libros sine nomine ederet : attamen vix credibile videtur rem Suidæ comper- tam docto curiosoque Photio non innotuisse; aut contra, Suidam silentio transiisse illud opus quo P. 47. Irallas. Dio LII, 41, p. 693, 34, ed. R. Kal προσαπεῖπε [1. καὶ πρὸς ἀπεῖπε] πᾶσι τοῖς βουλεύουσι μὴ ἐκδημεῖν ἔξω τῆς Ιταλίας. Hunc locum adjumenta indicis Reimariani indagare potui; is qui alteri fra- gmento respondet, nisi casu oblatus, haud facile inve- nietur. Quotus enim quisque adeo indefessus, olioque instructus est, ut quatuor vocabula per tot libros quærere sustineat? cum ne illud quidem constel cer- tum esse Antonii nomen non errore positum pro Antonini. Verbo quidem Ownɛúɛty sæpe utitur Vio. 20 (27) Vide Valesium ad p. 319, 8, ed. B. (28) Ibid. p. 364, 21, seq., qui locus, ab ill. Maio (29) Procopius Anecdot. 24, p. 70 : Пlpão; žv (30) Corippus be laud. Just. 1. 24. (31) Procop. I. I. (52) Hermolaus in Ethnicis Stephanis. v. 'Axovat. (33) Anecd. 16, (34) Ea posita sunt infra, col. 673. (35) Petrus : 'Απείπε τοῖς βουλευταῖς ἐκδημείν

617 PRÆFATIO. 618 . dignitatem patris obtinebat; mox comes largitionum A petite ecloga in utroque titulo de legationibus ex- factus atque a. 576, ad Persas inissus est (27). Christianum fuisse Petrum dubio caret: quippe qui in legatione Persica ut natalem Christi Domini Epiphaniamque celebraret, substiterit (28), atque cum Vigilio Papa de rebus quæ ad dogmata perti- ment egerit. B Hic Petrus inter coævos incredibili quadam flo- ruit laude et gloria : cujus rei testimonia infra po- sui. Præter eloquentiam, atque unicam in persua- dendo vim, summam in rebus tractandis solertiam, diligentiam indefessam, legum cognitionem accura- tissimam, eruditionem omnigenam, ei tribuunt; tum vero amœnum ingenium, mitemque animum : In quo cum unico cujus verba ad nos pervenerunt obtrectatore (29) ita consentit Petri cliens Joannes Lydus, ut hoc certe constet benevolum fuisse, liberumque ab omni arrogantia. Etiam post mortem a Corippo boni cognomine insignitur (30), ut olim Rex Ancus. Quæ tamen virtutes non obstant quo- minus vere Procopius ei exprobrare potuerit fura- cissimum fuisse, atque inexplebili divitiarum cupi- 【ditate incensum (31) : avaritia enim apud Orientis populos, ad servitutem prolapsos, persæpe etianı virorum minime malorum animos invadit : quorum bonitas eo tantum elucet, quod neque crudeliter »gunt nummorum causa, neque jus violant: quales sunt fere si qui inter Turcas viri boni dicuntur. In quo genere illustre exemplum erat memoria mea Mohammedes senex, Algeriæ satrapa. Nihil hoc viro mitius, ejusque fide data nihil sanctius: at idem non c solum nisi pacem ab eo redemisses, piraticam exerce- bat; violataque, sine sua culpa, pace, gavisum esse credo; verum etiam quotidic per vesperam aureis sumerandis se delectabat. Prædivitem certe fuisse Petrum inde colligimus, quod insula Aconitis, in qua cotis ſodinæ exercebantur, integra pro fundo ad eum pertinebat (32). Eadem servitutis miseria viros quamvis bonos immanissima principis jussa pro numinis oraculis exsequi cogit, quasi nihil ar- bitrio suo relictum sit : itaque asseverare non au- derem calumniam esse Procopii narrantis Theo- dahadum a Petro ad Amalasunthæ necem incitatum · esse (33): nisi causa quam affert cur Theodora exitium infelicis reginæ machinata esset tam parum · credibilis foret, ut hoc quoque crimen maledictis · vesanæ impudentiæ accenseri posse confidam. Petro Patricio Suidas lotoplas tribuit: unde animadversus, Fabricii diligentiam fugerat. Sed nomen Petri ad rem probandam parum efficeret: Joannes enim Lydus vix nomine tenus Christianus fuit; neque eo niagis Joannes Stobæus : Jacobum medicum,natione Achivum, paganum religione fuisse, diserte narrat Marcellinus in Chron. sub. a. 462. καὶ ὡς ἥκιστα ὑβρίζειν εἰδώς. PATROL. GR. CXIII. D - - stant : quarum prima ad imperium Tiberii, ultima ad res a Juliano, adhuc Cæsare, sub auspiciis Con- stantii in Gallia gestas pertinet. Quod si ulterius progressus esset, is qui eclogas confecit non magis in Petro quam in cæteris ultimam operis partem neglexisset. Itaque eum finem fecisse ubi Euna- pius res plene narrare incipiebat non dubito. Verum in quo tempore historiæ suæ initium constituerit, ea quæstio non æque certe expediri potest: regum tamen liberique populi Romani tempora tractasse non crediderim; cunt propter eclogarum ex uni- verso hoc tempore defectum, tum quia non video quid hominem Byzantinum impellere potuerit ad scribenda quæ, ut quisque prolixius aut brevius narrata quæreret, vulgo inveniebantur. Non ta- men a Tiberio incepisse, id quod per se omni careret probabilitate, sed jam de Augusto, trium- viratusque tempore egisse, probant fragmenta qua in libello Seguieriano de syntaxi inveni (34). Ex his alterum apud Dionem Cassium iisdem prope verbis legitur (35), quod de fr. 4, 5, p. 123, ed. B., collata legat. LII, p. 401 Ursini, observavit Valesius : unde conjectura certa oritur Petrum nihil aliud quam Dionis breviarium confecisse quatenus hujus historia pateret. Jam vero cum continuator Dionis, cujus eclogas ill. Maius in titulo de sententiis inve- nit, quantum spatia metiri licet, non multum infra Constantinum M. descenderit, non temeraria ha- riolatione mihi persuasi eum non diversum a Petro esse: ad quam firmandam nonnihil accederet, si exploratum esset imperatorum nomina qulbus ista apud Maium pro leminatis distinguuntur in codice sic posita esse: nam eadem ratione gram- maticus ille qui de syntaxi scripsit, Petri opus in partes distinctum invenit : certe non librorum numeris; quos, ut semper alias, posuisset. Praterea idem Suidas Petro opus Περί πολιτι xñç xaraσrdσswç ascribit: quod ill. Maius illos κῆς καταστάσεως anonymi scriptoris de re publica dialogos esse con- jicit, quorum Photius cod. 37 meminit, ipse autem e palimpsesto Vaticano ampla edidit fragmenta Περὶ πολιτικῆς ἐπιστήμης inscripta. Equidem inscriptionis diversitatem omittam, neque negabo Petro placere potuisse ut libros sine nomine ederet : attamen vix credibile videtur rem Suidæ comper- tam docto curiosoque Photio non innotuisse; aut contra, Suidam silentio transiisse illud opus quo P. 47. Irallas. Dio LII, 41, p. 693, 34, ed. R. Kal προσαπεῖπε [1. καὶ πρὸς ἀπεῖπε] πᾶσι τοῖς βουλεύουσι μὴ ἐκδημεῖν ἔξω τῆς Ιταλίας. Hunc locum adjumenta indicis Reimariani indagare potui; is qui alteri fra- gmento respondet, nisi casu oblatus, haud facile inve- nietur. Quotus enim quisque adeo indefessus, olioque instructus est, ut quatuor vocabula per tot libros quærere sustineat? cum ne illud quidem constel cer- tum esse Antonii nomen non errore positum pro Antonini. Verbo quidem Ownɛúɛty sæpe utitur Vio. 20 (27) Vide Valesium ad p. 319, 8, ed. B. (28) Ibid. p. 364, 21, seq., qui locus, ab ill. Maio (29) Procopius Anecdot. 24, p. 70 : Пlpão; žv (30) Corippus be laud. Just. 1. 24. (31) Procop. I. I. (52) Hermolaus in Ethnicis Stephanis. v. 'Axovat. (33) Anecd. 16, (34) Ea posita sunt infra, col. 673. (35) Petrus : 'Απείπε τοῖς βουλευταῖς ἐκδημείν

617 PRÆFATIO. 618 . dignitatem patris obtinebat; mox comes largitionum A petite ecloga in utroque titulo de legationibus ex- factus atque a. 576, ad Persas inissus est (27). Christianum fuisse Petrum dubio caret: quippe qui in legatione Persica ut natalem Christi Domini Epiphaniamque celebraret, substiterit (28), atque cum Vigilio Papa de rebus quæ ad dogmata perti- ment egerit. B Hic Petrus inter coævos incredibili quadam flo- ruit laude et gloria : cujus rei testimonia infra po- sui. Præter eloquentiam, atque unicam in persua- dendo vim, summam in rebus tractandis solertiam, diligentiam indefessam, legum cognitionem accura- tissimam, eruditionem omnigenam, ei tribuunt; tum vero amœnum ingenium, mitemque animum : In quo cum unico cujus verba ad nos pervenerunt obtrectatore (29) ita consentit Petri cliens Joannes Lydus, ut hoc certe constet benevolum fuisse, liberumque ab omni arrogantia. Etiam post mortem a Corippo boni cognomine insignitur (30), ut olim Rex Ancus. Quæ tamen virtutes non obstant quo- minus vere Procopius ei exprobrare potuerit fura- cissimum fuisse, atque inexplebili divitiarum cupi- 【ditate incensum (31) : avaritia enim apud Orientis populos, ad servitutem prolapsos, persæpe etianı virorum minime malorum animos invadit : quorum bonitas eo tantum elucet, quod neque crudeliter »gunt nummorum causa, neque jus violant: quales sunt fere si qui inter Turcas viri boni dicuntur. In quo genere illustre exemplum erat memoria mea Mohammedes senex, Algeriæ satrapa. Nihil hoc viro mitius, ejusque fide data nihil sanctius: at idem non c solum nisi pacem ab eo redemisses, piraticam exerce- bat; violataque, sine sua culpa, pace, gavisum esse credo; verum etiam quotidic per vesperam aureis sumerandis se delectabat. Prædivitem certe fuisse Petrum inde colligimus, quod insula Aconitis, in qua cotis ſodinæ exercebantur, integra pro fundo ad eum pertinebat (32). Eadem servitutis miseria viros quamvis bonos immanissima principis jussa pro numinis oraculis exsequi cogit, quasi nihil ar- bitrio suo relictum sit : itaque asseverare non au- derem calumniam esse Procopii narrantis Theo- dahadum a Petro ad Amalasunthæ necem incitatum · esse (33): nisi causa quam affert cur Theodora exitium infelicis reginæ machinata esset tam parum · credibilis foret, ut hoc quoque crimen maledictis · vesanæ impudentiæ accenseri posse confidam. Petro Patricio Suidas lotoplas tribuit: unde animadversus, Fabricii diligentiam fugerat. Sed nomen Petri ad rem probandam parum efficeret: Joannes enim Lydus vix nomine tenus Christianus fuit; neque eo niagis Joannes Stobæus : Jacobum medicum,natione Achivum, paganum religione fuisse, diserte narrat Marcellinus in Chron. sub. a. 462. καὶ ὡς ἥκιστα ὑβρίζειν εἰδώς. PATROL. GR. CXIII. D - - stant : quarum prima ad imperium Tiberii, ultima ad res a Juliano, adhuc Cæsare, sub auspiciis Con- stantii in Gallia gestas pertinet. Quod si ulterius progressus esset, is qui eclogas confecit non magis in Petro quam in cæteris ultimam operis partem neglexisset. Itaque eum finem fecisse ubi Euna- pius res plene narrare incipiebat non dubito. Verum in quo tempore historiæ suæ initium constituerit, ea quæstio non æque certe expediri potest: regum tamen liberique populi Romani tempora tractasse non crediderim; cunt propter eclogarum ex uni- verso hoc tempore defectum, tum quia non video quid hominem Byzantinum impellere potuerit ad scribenda quæ, ut quisque prolixius aut brevius narrata quæreret, vulgo inveniebantur. Non ta- men a Tiberio incepisse, id quod per se omni careret probabilitate, sed jam de Augusto, trium- viratusque tempore egisse, probant fragmenta qua in libello Seguieriano de syntaxi inveni (34). Ex his alterum apud Dionem Cassium iisdem prope verbis legitur (35), quod de fr. 4, 5, p. 123, ed. B., collata legat. LII, p. 401 Ursini, observavit Valesius : unde conjectura certa oritur Petrum nihil aliud quam Dionis breviarium confecisse quatenus hujus historia pateret. Jam vero cum continuator Dionis, cujus eclogas ill. Maius in titulo de sententiis inve- nit, quantum spatia metiri licet, non multum infra Constantinum M. descenderit, non temeraria ha- riolatione mihi persuasi eum non diversum a Petro esse: ad quam firmandam nonnihil accederet, si exploratum esset imperatorum nomina qulbus ista apud Maium pro leminatis distinguuntur in codice sic posita esse: nam eadem ratione gram- maticus ille qui de syntaxi scripsit, Petri opus in partes distinctum invenit : certe non librorum numeris; quos, ut semper alias, posuisset. Praterea idem Suidas Petro opus Περί πολιτι xñç xaraσrdσswç ascribit: quod ill. Maius illos κῆς καταστάσεως anonymi scriptoris de re publica dialogos esse con- jicit, quorum Photius cod. 37 meminit, ipse autem e palimpsesto Vaticano ampla edidit fragmenta Περὶ πολιτικῆς ἐπιστήμης inscripta. Equidem inscriptionis diversitatem omittam, neque negabo Petro placere potuisse ut libros sine nomine ederet : attamen vix credibile videtur rem Suidæ comper- tam docto curiosoque Photio non innotuisse; aut contra, Suidam silentio transiisse illud opus quo P. 47. Irallas. Dio LII, 41, p. 693, 34, ed. R. Kal προσαπεῖπε [1. καὶ πρὸς ἀπεῖπε] πᾶσι τοῖς βουλεύουσι μὴ ἐκδημεῖν ἔξω τῆς Ιταλίας. Hunc locum adjumenta indicis Reimariani indagare potui; is qui alteri fra- gmento respondet, nisi casu oblatus, haud facile inve- nietur. Quotus enim quisque adeo indefessus, olioque instructus est, ut quatuor vocabula per tot libros quærere sustineat? cum ne illud quidem constel cer- tum esse Antonii nomen non errore positum pro Antonini. Verbo quidem Ownɛúɛty sæpe utitur Vio. 20 (27) Vide Valesium ad p. 319, 8, ed. B. (28) Ibid. p. 364, 21, seq., qui locus, ab ill. Maio (29) Procopius Anecdot. 24, p. 70 : Пlpão; žv (30) Corippus be laud. Just. 1. 24. (31) Procop. I. I. (52) Hermolaus in Ethnicis Stephanis. v. 'Axovat. (33) Anecd. 16, (34) Ea posita sunt infra, col. 673. (35) Petrus : 'Απείπε τοῖς βουλευταῖς ἐκδημείν

617 PRÆFATIO. 618 . dignitatem patris obtinebat; mox comes largitionum A petite ecloga in utroque titulo de legationibus ex- factus atque a. 576, ad Persas inissus est (27). Christianum fuisse Petrum dubio caret: quippe qui in legatione Persica ut natalem Christi Domini Epiphaniamque celebraret, substiterit (28), atque cum Vigilio Papa de rebus quæ ad dogmata perti- ment egerit. B Hic Petrus inter coævos incredibili quadam flo- ruit laude et gloria : cujus rei testimonia infra po- sui. Præter eloquentiam, atque unicam in persua- dendo vim, summam in rebus tractandis solertiam, diligentiam indefessam, legum cognitionem accura- tissimam, eruditionem omnigenam, ei tribuunt; tum vero amœnum ingenium, mitemque animum : In quo cum unico cujus verba ad nos pervenerunt obtrectatore (29) ita consentit Petri cliens Joannes Lydus, ut hoc certe constet benevolum fuisse, liberumque ab omni arrogantia. Etiam post mortem a Corippo boni cognomine insignitur (30), ut olim Rex Ancus. Quæ tamen virtutes non obstant quo- minus vere Procopius ei exprobrare potuerit fura- cissimum fuisse, atque inexplebili divitiarum cupi- 【ditate incensum (31) : avaritia enim apud Orientis populos, ad servitutem prolapsos, persæpe etianı virorum minime malorum animos invadit : quorum bonitas eo tantum elucet, quod neque crudeliter »gunt nummorum causa, neque jus violant: quales sunt fere si qui inter Turcas viri boni dicuntur. In quo genere illustre exemplum erat memoria mea Mohammedes senex, Algeriæ satrapa. Nihil hoc viro mitius, ejusque fide data nihil sanctius: at idem non c solum nisi pacem ab eo redemisses, piraticam exerce- bat; violataque, sine sua culpa, pace, gavisum esse credo; verum etiam quotidic per vesperam aureis sumerandis se delectabat. Prædivitem certe fuisse Petrum inde colligimus, quod insula Aconitis, in qua cotis ſodinæ exercebantur, integra pro fundo ad eum pertinebat (32). Eadem servitutis miseria viros quamvis bonos immanissima principis jussa pro numinis oraculis exsequi cogit, quasi nihil ar- bitrio suo relictum sit : itaque asseverare non au- derem calumniam esse Procopii narrantis Theo- dahadum a Petro ad Amalasunthæ necem incitatum · esse (33): nisi causa quam affert cur Theodora exitium infelicis reginæ machinata esset tam parum · credibilis foret, ut hoc quoque crimen maledictis · vesanæ impudentiæ accenseri posse confidam. Petro Patricio Suidas lotoplas tribuit: unde animadversus, Fabricii diligentiam fugerat. Sed nomen Petri ad rem probandam parum efficeret: Joannes enim Lydus vix nomine tenus Christianus fuit; neque eo niagis Joannes Stobæus : Jacobum medicum,natione Achivum, paganum religione fuisse, diserte narrat Marcellinus in Chron. sub. a. 462. καὶ ὡς ἥκιστα ὑβρίζειν εἰδώς. PATROL. GR. CXIII. D - - stant : quarum prima ad imperium Tiberii, ultima ad res a Juliano, adhuc Cæsare, sub auspiciis Con- stantii in Gallia gestas pertinet. Quod si ulterius progressus esset, is qui eclogas confecit non magis in Petro quam in cæteris ultimam operis partem neglexisset. Itaque eum finem fecisse ubi Euna- pius res plene narrare incipiebat non dubito. Verum in quo tempore historiæ suæ initium constituerit, ea quæstio non æque certe expediri potest: regum tamen liberique populi Romani tempora tractasse non crediderim; cunt propter eclogarum ex uni- verso hoc tempore defectum, tum quia non video quid hominem Byzantinum impellere potuerit ad scribenda quæ, ut quisque prolixius aut brevius narrata quæreret, vulgo inveniebantur. Non ta- men a Tiberio incepisse, id quod per se omni careret probabilitate, sed jam de Augusto, trium- viratusque tempore egisse, probant fragmenta qua in libello Seguieriano de syntaxi inveni (34). Ex his alterum apud Dionem Cassium iisdem prope verbis legitur (35), quod de fr. 4, 5, p. 123, ed. B., collata legat. LII, p. 401 Ursini, observavit Valesius : unde conjectura certa oritur Petrum nihil aliud quam Dionis breviarium confecisse quatenus hujus historia pateret. Jam vero cum continuator Dionis, cujus eclogas ill. Maius in titulo de sententiis inve- nit, quantum spatia metiri licet, non multum infra Constantinum M. descenderit, non temeraria ha- riolatione mihi persuasi eum non diversum a Petro esse: ad quam firmandam nonnihil accederet, si exploratum esset imperatorum nomina qulbus ista apud Maium pro leminatis distinguuntur in codice sic posita esse: nam eadem ratione gram- maticus ille qui de syntaxi scripsit, Petri opus in partes distinctum invenit : certe non librorum numeris; quos, ut semper alias, posuisset. Praterea idem Suidas Petro opus Περί πολιτι xñç xaraσrdσswç ascribit: quod ill. Maius illos κῆς καταστάσεως anonymi scriptoris de re publica dialogos esse con- jicit, quorum Photius cod. 37 meminit, ipse autem e palimpsesto Vaticano ampla edidit fragmenta Περὶ πολιτικῆς ἐπιστήμης inscripta. Equidem inscriptionis diversitatem omittam, neque negabo Petro placere potuisse ut libros sine nomine ederet : attamen vix credibile videtur rem Suidæ comper- tam docto curiosoque Photio non innotuisse; aut contra, Suidam silentio transiisse illud opus quo P. 47. Irallas. Dio LII, 41, p. 693, 34, ed. R. Kal προσαπεῖπε [1. καὶ πρὸς ἀπεῖπε] πᾶσι τοῖς βουλεύουσι μὴ ἐκδημεῖν ἔξω τῆς Ιταλίας. Hunc locum adjumenta indicis Reimariani indagare potui; is qui alteri fra- gmento respondet, nisi casu oblatus, haud facile inve- nietur. Quotus enim quisque adeo indefessus, olioque instructus est, ut quatuor vocabula per tot libros quærere sustineat? cum ne illud quidem constel cer- tum esse Antonii nomen non errore positum pro Antonini. Verbo quidem Ownɛúɛty sæpe utitur Vio. 20 (27) Vide Valesium ad p. 319, 8, ed. B. (28) Ibid. p. 364, 21, seq., qui locus, ab ill. Maio (29) Procopius Anecdot. 24, p. 70 : Пlpão; žv (30) Corippus be laud. Just. 1. 24. (31) Procop. I. I. (52) Hermolaus in Ethnicis Stephanis. v. 'Axovat. (33) Anecd. 16, (34) Ea posita sunt infra, col. 673. (35) Petrus : 'Απείπε τοῖς βουλευταῖς ἐκδημείν

617 PRÆFATIO. 618 . dignitatem patris obtinebat; mox comes largitionum A petite ecloga in utroque titulo de legationibus ex- factus atque a. 576, ad Persas inissus est (27). Christianum fuisse Petrum dubio caret: quippe qui in legatione Persica ut natalem Christi Domini Epiphaniamque celebraret, substiterit (28), atque cum Vigilio Papa de rebus quæ ad dogmata perti- ment egerit. B Hic Petrus inter coævos incredibili quadam flo- ruit laude et gloria : cujus rei testimonia infra po- sui. Præter eloquentiam, atque unicam in persua- dendo vim, summam in rebus tractandis solertiam, diligentiam indefessam, legum cognitionem accura- tissimam, eruditionem omnigenam, ei tribuunt; tum vero amœnum ingenium, mitemque animum : In quo cum unico cujus verba ad nos pervenerunt obtrectatore (29) ita consentit Petri cliens Joannes Lydus, ut hoc certe constet benevolum fuisse, liberumque ab omni arrogantia. Etiam post mortem a Corippo boni cognomine insignitur (30), ut olim Rex Ancus. Quæ tamen virtutes non obstant quo- minus vere Procopius ei exprobrare potuerit fura- cissimum fuisse, atque inexplebili divitiarum cupi- 【ditate incensum (31) : avaritia enim apud Orientis populos, ad servitutem prolapsos, persæpe etianı virorum minime malorum animos invadit : quorum bonitas eo tantum elucet, quod neque crudeliter »gunt nummorum causa, neque jus violant: quales sunt fere si qui inter Turcas viri boni dicuntur. In quo genere illustre exemplum erat memoria mea Mohammedes senex, Algeriæ satrapa. Nihil hoc viro mitius, ejusque fide data nihil sanctius: at idem non c solum nisi pacem ab eo redemisses, piraticam exerce- bat; violataque, sine sua culpa, pace, gavisum esse credo; verum etiam quotidic per vesperam aureis sumerandis se delectabat. Prædivitem certe fuisse Petrum inde colligimus, quod insula Aconitis, in qua cotis ſodinæ exercebantur, integra pro fundo ad eum pertinebat (32). Eadem servitutis miseria viros quamvis bonos immanissima principis jussa pro numinis oraculis exsequi cogit, quasi nihil ar- bitrio suo relictum sit : itaque asseverare non au- derem calumniam esse Procopii narrantis Theo- dahadum a Petro ad Amalasunthæ necem incitatum · esse (33): nisi causa quam affert cur Theodora exitium infelicis reginæ machinata esset tam parum · credibilis foret, ut hoc quoque crimen maledictis · vesanæ impudentiæ accenseri posse confidam. Petro Patricio Suidas lotoplas tribuit: unde animadversus, Fabricii diligentiam fugerat. Sed nomen Petri ad rem probandam parum efficeret: Joannes enim Lydus vix nomine tenus Christianus fuit; neque eo niagis Joannes Stobæus : Jacobum medicum,natione Achivum, paganum religione fuisse, diserte narrat Marcellinus in Chron. sub. a. 462. καὶ ὡς ἥκιστα ὑβρίζειν εἰδώς. PATROL. GR. CXIII. D - - stant : quarum prima ad imperium Tiberii, ultima ad res a Juliano, adhuc Cæsare, sub auspiciis Con- stantii in Gallia gestas pertinet. Quod si ulterius progressus esset, is qui eclogas confecit non magis in Petro quam in cæteris ultimam operis partem neglexisset. Itaque eum finem fecisse ubi Euna- pius res plene narrare incipiebat non dubito. Verum in quo tempore historiæ suæ initium constituerit, ea quæstio non æque certe expediri potest: regum tamen liberique populi Romani tempora tractasse non crediderim; cunt propter eclogarum ex uni- verso hoc tempore defectum, tum quia non video quid hominem Byzantinum impellere potuerit ad scribenda quæ, ut quisque prolixius aut brevius narrata quæreret, vulgo inveniebantur. Non ta- men a Tiberio incepisse, id quod per se omni careret probabilitate, sed jam de Augusto, trium- viratusque tempore egisse, probant fragmenta qua in libello Seguieriano de syntaxi inveni (34). Ex his alterum apud Dionem Cassium iisdem prope verbis legitur (35), quod de fr. 4, 5, p. 123, ed. B., collata legat. LII, p. 401 Ursini, observavit Valesius : unde conjectura certa oritur Petrum nihil aliud quam Dionis breviarium confecisse quatenus hujus historia pateret. Jam vero cum continuator Dionis, cujus eclogas ill. Maius in titulo de sententiis inve- nit, quantum spatia metiri licet, non multum infra Constantinum M. descenderit, non temeraria ha- riolatione mihi persuasi eum non diversum a Petro esse: ad quam firmandam nonnihil accederet, si exploratum esset imperatorum nomina qulbus ista apud Maium pro leminatis distinguuntur in codice sic posita esse: nam eadem ratione gram- maticus ille qui de syntaxi scripsit, Petri opus in partes distinctum invenit : certe non librorum numeris; quos, ut semper alias, posuisset. Praterea idem Suidas Petro opus Περί πολιτι xñç xaraσrdσswç ascribit: quod ill. Maius illos κῆς καταστάσεως anonymi scriptoris de re publica dialogos esse con- jicit, quorum Photius cod. 37 meminit, ipse autem e palimpsesto Vaticano ampla edidit fragmenta Περὶ πολιτικῆς ἐπιστήμης inscripta. Equidem inscriptionis diversitatem omittam, neque negabo Petro placere potuisse ut libros sine nomine ederet : attamen vix credibile videtur rem Suidæ comper- tam docto curiosoque Photio non innotuisse; aut contra, Suidam silentio transiisse illud opus quo P. 47. Irallas. Dio LII, 41, p. 693, 34, ed. R. Kal προσαπεῖπε [1. καὶ πρὸς ἀπεῖπε] πᾶσι τοῖς βουλεύουσι μὴ ἐκδημεῖν ἔξω τῆς Ιταλίας. Hunc locum adjumenta indicis Reimariani indagare potui; is qui alteri fra- gmento respondet, nisi casu oblatus, haud facile inve- nietur. Quotus enim quisque adeo indefessus, olioque instructus est, ut quatuor vocabula per tot libros quærere sustineat? cum ne illud quidem constel cer- tum esse Antonii nomen non errore positum pro Antonini. Verbo quidem Ownɛúɛty sæpe utitur Vio. 20 (27) Vide Valesium ad p. 319, 8, ed. B. (28) Ibid. p. 364, 21, seq., qui locus, ab ill. Maio (29) Procopius Anecdot. 24, p. 70 : Пlpão; žv (30) Corippus be laud. Just. 1. 24. (31) Procop. I. I. (52) Hermolaus in Ethnicis Stephanis. v. 'Axovat. (33) Anecd. 16, (34) Ea posita sunt infra, col. 673. (35) Petrus : 'Απείπε τοῖς βουλευταῖς ἐκδημείν

617 PRÆFATIO. 618 . dignitatem patris obtinebat; mox comes largitionum A petite ecloga in utroque titulo de legationibus ex- factus atque a. 576, ad Persas inissus est (27). Christianum fuisse Petrum dubio caret: quippe qui in legatione Persica ut natalem Christi Domini Epiphaniamque celebraret, substiterit (28), atque cum Vigilio Papa de rebus quæ ad dogmata perti- ment egerit. B Hic Petrus inter coævos incredibili quadam flo- ruit laude et gloria : cujus rei testimonia infra po- sui. Præter eloquentiam, atque unicam in persua- dendo vim, summam in rebus tractandis solertiam, diligentiam indefessam, legum cognitionem accura- tissimam, eruditionem omnigenam, ei tribuunt; tum vero amœnum ingenium, mitemque animum : In quo cum unico cujus verba ad nos pervenerunt obtrectatore (29) ita consentit Petri cliens Joannes Lydus, ut hoc certe constet benevolum fuisse, liberumque ab omni arrogantia. Etiam post mortem a Corippo boni cognomine insignitur (30), ut olim Rex Ancus. Quæ tamen virtutes non obstant quo- minus vere Procopius ei exprobrare potuerit fura- cissimum fuisse, atque inexplebili divitiarum cupi- 【ditate incensum (31) : avaritia enim apud Orientis populos, ad servitutem prolapsos, persæpe etianı virorum minime malorum animos invadit : quorum bonitas eo tantum elucet, quod neque crudeliter »gunt nummorum causa, neque jus violant: quales sunt fere si qui inter Turcas viri boni dicuntur. In quo genere illustre exemplum erat memoria mea Mohammedes senex, Algeriæ satrapa. Nihil hoc viro mitius, ejusque fide data nihil sanctius: at idem non c solum nisi pacem ab eo redemisses, piraticam exerce- bat; violataque, sine sua culpa, pace, gavisum esse credo; verum etiam quotidic per vesperam aureis sumerandis se delectabat. Prædivitem certe fuisse Petrum inde colligimus, quod insula Aconitis, in qua cotis ſodinæ exercebantur, integra pro fundo ad eum pertinebat (32). Eadem servitutis miseria viros quamvis bonos immanissima principis jussa pro numinis oraculis exsequi cogit, quasi nihil ar- bitrio suo relictum sit : itaque asseverare non au- derem calumniam esse Procopii narrantis Theo- dahadum a Petro ad Amalasunthæ necem incitatum · esse (33): nisi causa quam affert cur Theodora exitium infelicis reginæ machinata esset tam parum · credibilis foret, ut hoc quoque crimen maledictis · vesanæ impudentiæ accenseri posse confidam. Petro Patricio Suidas lotoplas tribuit: unde animadversus, Fabricii diligentiam fugerat. Sed nomen Petri ad rem probandam parum efficeret: Joannes enim Lydus vix nomine tenus Christianus fuit; neque eo niagis Joannes Stobæus : Jacobum medicum,natione Achivum, paganum religione fuisse, diserte narrat Marcellinus in Chron. sub. a. 462. καὶ ὡς ἥκιστα ὑβρίζειν εἰδώς. PATROL. GR. CXIII. D - - stant : quarum prima ad imperium Tiberii, ultima ad res a Juliano, adhuc Cæsare, sub auspiciis Con- stantii in Gallia gestas pertinet. Quod si ulterius progressus esset, is qui eclogas confecit non magis in Petro quam in cæteris ultimam operis partem neglexisset. Itaque eum finem fecisse ubi Euna- pius res plene narrare incipiebat non dubito. Verum in quo tempore historiæ suæ initium constituerit, ea quæstio non æque certe expediri potest: regum tamen liberique populi Romani tempora tractasse non crediderim; cunt propter eclogarum ex uni- verso hoc tempore defectum, tum quia non video quid hominem Byzantinum impellere potuerit ad scribenda quæ, ut quisque prolixius aut brevius narrata quæreret, vulgo inveniebantur. Non ta- men a Tiberio incepisse, id quod per se omni careret probabilitate, sed jam de Augusto, trium- viratusque tempore egisse, probant fragmenta qua in libello Seguieriano de syntaxi inveni (34). Ex his alterum apud Dionem Cassium iisdem prope verbis legitur (35), quod de fr. 4, 5, p. 123, ed. B., collata legat. LII, p. 401 Ursini, observavit Valesius : unde conjectura certa oritur Petrum nihil aliud quam Dionis breviarium confecisse quatenus hujus historia pateret. Jam vero cum continuator Dionis, cujus eclogas ill. Maius in titulo de sententiis inve- nit, quantum spatia metiri licet, non multum infra Constantinum M. descenderit, non temeraria ha- riolatione mihi persuasi eum non diversum a Petro esse: ad quam firmandam nonnihil accederet, si exploratum esset imperatorum nomina qulbus ista apud Maium pro leminatis distinguuntur in codice sic posita esse: nam eadem ratione gram- maticus ille qui de syntaxi scripsit, Petri opus in partes distinctum invenit : certe non librorum numeris; quos, ut semper alias, posuisset. Praterea idem Suidas Petro opus Περί πολιτι xñç xaraσrdσswç ascribit: quod ill. Maius illos κῆς καταστάσεως anonymi scriptoris de re publica dialogos esse con- jicit, quorum Photius cod. 37 meminit, ipse autem e palimpsesto Vaticano ampla edidit fragmenta Περὶ πολιτικῆς ἐπιστήμης inscripta. Equidem inscriptionis diversitatem omittam, neque negabo Petro placere potuisse ut libros sine nomine ederet : attamen vix credibile videtur rem Suidæ comper- tam docto curiosoque Photio non innotuisse; aut contra, Suidam silentio transiisse illud opus quo P. 47. Irallas. Dio LII, 41, p. 693, 34, ed. R. Kal προσαπεῖπε [1. καὶ πρὸς ἀπεῖπε] πᾶσι τοῖς βουλεύουσι μὴ ἐκδημεῖν ἔξω τῆς Ιταλίας. Hunc locum adjumenta indicis Reimariani indagare potui; is qui alteri fra- gmento respondet, nisi casu oblatus, haud facile inve- nietur. Quotus enim quisque adeo indefessus, olioque instructus est, ut quatuor vocabula per tot libros quærere sustineat? cum ne illud quidem constel cer- tum esse Antonii nomen non errore positum pro Antonini. Verbo quidem Ownɛúɛty sæpe utitur Vio. 20 (27) Vide Valesium ad p. 319, 8, ed. B. (28) Ibid. p. 364, 21, seq., qui locus, ab ill. Maio (29) Procopius Anecdot. 24, p. 70 : Пlpão; žv (30) Corippus be laud. Just. 1. 24. (31) Procop. I. I. (52) Hermolaus in Ethnicis Stephanis. v. 'Axovat. (33) Anecd. 16, (34) Ea posita sunt infra, col. 673. (35) Petrus : 'Απείπε τοῖς βουλευταῖς ἐκδημείν

617 PRÆFATIO. 618 . dignitatem patris obtinebat; mox comes largitionum A petite ecloga in utroque titulo de legationibus ex- factus atque a. 576, ad Persas inissus est (27). Christianum fuisse Petrum dubio caret: quippe qui in legatione Persica ut natalem Christi Domini Epiphaniamque celebraret, substiterit (28), atque cum Vigilio Papa de rebus quæ ad dogmata perti- ment egerit. B Hic Petrus inter coævos incredibili quadam flo- ruit laude et gloria : cujus rei testimonia infra po- sui. Præter eloquentiam, atque unicam in persua- dendo vim, summam in rebus tractandis solertiam, diligentiam indefessam, legum cognitionem accura- tissimam, eruditionem omnigenam, ei tribuunt; tum vero amœnum ingenium, mitemque animum : In quo cum unico cujus verba ad nos pervenerunt obtrectatore (29) ita consentit Petri cliens Joannes Lydus, ut hoc certe constet benevolum fuisse, liberumque ab omni arrogantia. Etiam post mortem a Corippo boni cognomine insignitur (30), ut olim Rex Ancus. Quæ tamen virtutes non obstant quo- minus vere Procopius ei exprobrare potuerit fura- cissimum fuisse, atque inexplebili divitiarum cupi- 【ditate incensum (31) : avaritia enim apud Orientis populos, ad servitutem prolapsos, persæpe etianı virorum minime malorum animos invadit : quorum bonitas eo tantum elucet, quod neque crudeliter »gunt nummorum causa, neque jus violant: quales sunt fere si qui inter Turcas viri boni dicuntur. In quo genere illustre exemplum erat memoria mea Mohammedes senex, Algeriæ satrapa. Nihil hoc viro mitius, ejusque fide data nihil sanctius: at idem non c solum nisi pacem ab eo redemisses, piraticam exerce- bat; violataque, sine sua culpa, pace, gavisum esse credo; verum etiam quotidic per vesperam aureis sumerandis se delectabat. Prædivitem certe fuisse Petrum inde colligimus, quod insula Aconitis, in qua cotis ſodinæ exercebantur, integra pro fundo ad eum pertinebat (32). Eadem servitutis miseria viros quamvis bonos immanissima principis jussa pro numinis oraculis exsequi cogit, quasi nihil ar- bitrio suo relictum sit : itaque asseverare non au- derem calumniam esse Procopii narrantis Theo- dahadum a Petro ad Amalasunthæ necem incitatum · esse (33): nisi causa quam affert cur Theodora exitium infelicis reginæ machinata esset tam parum · credibilis foret, ut hoc quoque crimen maledictis · vesanæ impudentiæ accenseri posse confidam. Petro Patricio Suidas lotoplas tribuit: unde animadversus, Fabricii diligentiam fugerat. Sed nomen Petri ad rem probandam parum efficeret: Joannes enim Lydus vix nomine tenus Christianus fuit; neque eo niagis Joannes Stobæus : Jacobum medicum,natione Achivum, paganum religione fuisse, diserte narrat Marcellinus in Chron. sub. a. 462. καὶ ὡς ἥκιστα ὑβρίζειν εἰδώς. PATROL. GR. CXIII. D - - stant : quarum prima ad imperium Tiberii, ultima ad res a Juliano, adhuc Cæsare, sub auspiciis Con- stantii in Gallia gestas pertinet. Quod si ulterius progressus esset, is qui eclogas confecit non magis in Petro quam in cæteris ultimam operis partem neglexisset. Itaque eum finem fecisse ubi Euna- pius res plene narrare incipiebat non dubito. Verum in quo tempore historiæ suæ initium constituerit, ea quæstio non æque certe expediri potest: regum tamen liberique populi Romani tempora tractasse non crediderim; cunt propter eclogarum ex uni- verso hoc tempore defectum, tum quia non video quid hominem Byzantinum impellere potuerit ad scribenda quæ, ut quisque prolixius aut brevius narrata quæreret, vulgo inveniebantur. Non ta- men a Tiberio incepisse, id quod per se omni careret probabilitate, sed jam de Augusto, trium- viratusque tempore egisse, probant fragmenta qua in libello Seguieriano de syntaxi inveni (34). Ex his alterum apud Dionem Cassium iisdem prope verbis legitur (35), quod de fr. 4, 5, p. 123, ed. B., collata legat. LII, p. 401 Ursini, observavit Valesius : unde conjectura certa oritur Petrum nihil aliud quam Dionis breviarium confecisse quatenus hujus historia pateret. Jam vero cum continuator Dionis, cujus eclogas ill. Maius in titulo de sententiis inve- nit, quantum spatia metiri licet, non multum infra Constantinum M. descenderit, non temeraria ha- riolatione mihi persuasi eum non diversum a Petro esse: ad quam firmandam nonnihil accederet, si exploratum esset imperatorum nomina qulbus ista apud Maium pro leminatis distinguuntur in codice sic posita esse: nam eadem ratione gram- maticus ille qui de syntaxi scripsit, Petri opus in partes distinctum invenit : certe non librorum numeris; quos, ut semper alias, posuisset. Praterea idem Suidas Petro opus Περί πολιτι xñç xaraσrdσswç ascribit: quod ill. Maius illos κῆς καταστάσεως anonymi scriptoris de re publica dialogos esse con- jicit, quorum Photius cod. 37 meminit, ipse autem e palimpsesto Vaticano ampla edidit fragmenta Περὶ πολιτικῆς ἐπιστήμης inscripta. Equidem inscriptionis diversitatem omittam, neque negabo Petro placere potuisse ut libros sine nomine ederet : attamen vix credibile videtur rem Suidæ comper- tam docto curiosoque Photio non innotuisse; aut contra, Suidam silentio transiisse illud opus quo P. 47. Irallas. Dio LII, 41, p. 693, 34, ed. R. Kal προσαπεῖπε [1. καὶ πρὸς ἀπεῖπε] πᾶσι τοῖς βουλεύουσι μὴ ἐκδημεῖν ἔξω τῆς Ιταλίας. Hunc locum adjumenta indicis Reimariani indagare potui; is qui alteri fra- gmento respondet, nisi casu oblatus, haud facile inve- nietur. Quotus enim quisque adeo indefessus, olioque instructus est, ut quatuor vocabula per tot libros quærere sustineat? cum ne illud quidem constel cer- tum esse Antonii nomen non errore positum pro Antonini. Verbo quidem Ownɛúɛty sæpe utitur Vio. 20 (27) Vide Valesium ad p. 319, 8, ed. B. (28) Ibid. p. 364, 21, seq., qui locus, ab ill. Maio (29) Procopius Anecdot. 24, p. 70 : Пlpão; žv (30) Corippus be laud. Just. 1. 24. (31) Procop. I. I. (52) Hermolaus in Ethnicis Stephanis. v. 'Axovat. (33) Anecd. 16, (34) Ea posita sunt infra, col. 673. (35) Petrus : 'Απείπε τοῖς βουλευταῖς ἐκδημείν

617 PRÆFATIO. 618 . dignitatem patris obtinebat; mox comes largitionum A petite ecloga in utroque titulo de legationibus ex- factus atque a. 576, ad Persas inissus est (27). Christianum fuisse Petrum dubio caret: quippe qui in legatione Persica ut natalem Christi Domini Epiphaniamque celebraret, substiterit (28), atque cum Vigilio Papa de rebus quæ ad dogmata perti- ment egerit. B Hic Petrus inter coævos incredibili quadam flo- ruit laude et gloria : cujus rei testimonia infra po- sui. Præter eloquentiam, atque unicam in persua- dendo vim, summam in rebus tractandis solertiam, diligentiam indefessam, legum cognitionem accura- tissimam, eruditionem omnigenam, ei tribuunt; tum vero amœnum ingenium, mitemque animum : In quo cum unico cujus verba ad nos pervenerunt obtrectatore (29) ita consentit Petri cliens Joannes Lydus, ut hoc certe constet benevolum fuisse, liberumque ab omni arrogantia. Etiam post mortem a Corippo boni cognomine insignitur (30), ut olim Rex Ancus. Quæ tamen virtutes non obstant quo- minus vere Procopius ei exprobrare potuerit fura- cissimum fuisse, atque inexplebili divitiarum cupi- 【ditate incensum (31) : avaritia enim apud Orientis populos, ad servitutem prolapsos, persæpe etianı virorum minime malorum animos invadit : quorum bonitas eo tantum elucet, quod neque crudeliter »gunt nummorum causa, neque jus violant: quales sunt fere si qui inter Turcas viri boni dicuntur. In quo genere illustre exemplum erat memoria mea Mohammedes senex, Algeriæ satrapa. Nihil hoc viro mitius, ejusque fide data nihil sanctius: at idem non c solum nisi pacem ab eo redemisses, piraticam exerce- bat; violataque, sine sua culpa, pace, gavisum esse credo; verum etiam quotidic per vesperam aureis sumerandis se delectabat. Prædivitem certe fuisse Petrum inde colligimus, quod insula Aconitis, in qua cotis ſodinæ exercebantur, integra pro fundo ad eum pertinebat (32). Eadem servitutis miseria viros quamvis bonos immanissima principis jussa pro numinis oraculis exsequi cogit, quasi nihil ar- bitrio suo relictum sit : itaque asseverare non au- derem calumniam esse Procopii narrantis Theo- dahadum a Petro ad Amalasunthæ necem incitatum · esse (33): nisi causa quam affert cur Theodora exitium infelicis reginæ machinata esset tam parum · credibilis foret, ut hoc quoque crimen maledictis · vesanæ impudentiæ accenseri posse confidam. Petro Patricio Suidas lotoplas tribuit: unde animadversus, Fabricii diligentiam fugerat. Sed nomen Petri ad rem probandam parum efficeret: Joannes enim Lydus vix nomine tenus Christianus fuit; neque eo niagis Joannes Stobæus : Jacobum medicum,natione Achivum, paganum religione fuisse, diserte narrat Marcellinus in Chron. sub. a. 462. καὶ ὡς ἥκιστα ὑβρίζειν εἰδώς. PATROL. GR. CXIII. D - - stant : quarum prima ad imperium Tiberii, ultima ad res a Juliano, adhuc Cæsare, sub auspiciis Con- stantii in Gallia gestas pertinet. Quod si ulterius progressus esset, is qui eclogas confecit non magis in Petro quam in cæteris ultimam operis partem neglexisset. Itaque eum finem fecisse ubi Euna- pius res plene narrare incipiebat non dubito. Verum in quo tempore historiæ suæ initium constituerit, ea quæstio non æque certe expediri potest: regum tamen liberique populi Romani tempora tractasse non crediderim; cunt propter eclogarum ex uni- verso hoc tempore defectum, tum quia non video quid hominem Byzantinum impellere potuerit ad scribenda quæ, ut quisque prolixius aut brevius narrata quæreret, vulgo inveniebantur. Non ta- men a Tiberio incepisse, id quod per se omni careret probabilitate, sed jam de Augusto, trium- viratusque tempore egisse, probant fragmenta qua in libello Seguieriano de syntaxi inveni (34). Ex his alterum apud Dionem Cassium iisdem prope verbis legitur (35), quod de fr. 4, 5, p. 123, ed. B., collata legat. LII, p. 401 Ursini, observavit Valesius : unde conjectura certa oritur Petrum nihil aliud quam Dionis breviarium confecisse quatenus hujus historia pateret. Jam vero cum continuator Dionis, cujus eclogas ill. Maius in titulo de sententiis inve- nit, quantum spatia metiri licet, non multum infra Constantinum M. descenderit, non temeraria ha- riolatione mihi persuasi eum non diversum a Petro esse: ad quam firmandam nonnihil accederet, si exploratum esset imperatorum nomina qulbus ista apud Maium pro leminatis distinguuntur in codice sic posita esse: nam eadem ratione gram- maticus ille qui de syntaxi scripsit, Petri opus in partes distinctum invenit : certe non librorum numeris; quos, ut semper alias, posuisset. Praterea idem Suidas Petro opus Περί πολιτι xñç xaraσrdσswç ascribit: quod ill. Maius illos κῆς καταστάσεως anonymi scriptoris de re publica dialogos esse con- jicit, quorum Photius cod. 37 meminit, ipse autem e palimpsesto Vaticano ampla edidit fragmenta Περὶ πολιτικῆς ἐπιστήμης inscripta. Equidem inscriptionis diversitatem omittam, neque negabo Petro placere potuisse ut libros sine nomine ederet : attamen vix credibile videtur rem Suidæ comper- tam docto curiosoque Photio non innotuisse; aut contra, Suidam silentio transiisse illud opus quo P. 47. Irallas. Dio LII, 41, p. 693, 34, ed. R. Kal προσαπεῖπε [1. καὶ πρὸς ἀπεῖπε] πᾶσι τοῖς βουλεύουσι μὴ ἐκδημεῖν ἔξω τῆς Ιταλίας. Hunc locum adjumenta indicis Reimariani indagare potui; is qui alteri fra- gmento respondet, nisi casu oblatus, haud facile inve- nietur. Quotus enim quisque adeo indefessus, olioque instructus est, ut quatuor vocabula per tot libros quærere sustineat? cum ne illud quidem constel cer- tum esse Antonii nomen non errore positum pro Antonini. Verbo quidem Ownɛúɛty sæpe utitur Vio. 20 (27) Vide Valesium ad p. 319, 8, ed. B. (28) Ibid. p. 364, 21, seq., qui locus, ab ill. Maio (29) Procopius Anecdot. 24, p. 70 : Пlpão; žv (30) Corippus be laud. Just. 1. 24. (31) Procop. I. I. (52) Hermolaus in Ethnicis Stephanis. v. 'Axovat. (33) Anecd. 16, (34) Ea posita sunt infra, col. 673. (35) Petrus : 'Απείπε τοῖς βουλευταῖς ἐκδημείν

617 PRÆFATIO. 618 . dignitatem patris obtinebat; mox comes largitionum A petite ecloga in utroque titulo de legationibus ex- factus atque a. 576, ad Persas inissus est (27). Christianum fuisse Petrum dubio caret: quippe qui in legatione Persica ut natalem Christi Domini Epiphaniamque celebraret, substiterit (28), atque cum Vigilio Papa de rebus quæ ad dogmata perti- ment egerit. B Hic Petrus inter coævos incredibili quadam flo- ruit laude et gloria : cujus rei testimonia infra po- sui. Præter eloquentiam, atque unicam in persua- dendo vim, summam in rebus tractandis solertiam, diligentiam indefessam, legum cognitionem accura- tissimam, eruditionem omnigenam, ei tribuunt; tum vero amœnum ingenium, mitemque animum : In quo cum unico cujus verba ad nos pervenerunt obtrectatore (29) ita consentit Petri cliens Joannes Lydus, ut hoc certe constet benevolum fuisse, liberumque ab omni arrogantia. Etiam post mortem a Corippo boni cognomine insignitur (30), ut olim Rex Ancus. Quæ tamen virtutes non obstant quo- minus vere Procopius ei exprobrare potuerit fura- cissimum fuisse, atque inexplebili divitiarum cupi- 【ditate incensum (31) : avaritia enim apud Orientis populos, ad servitutem prolapsos, persæpe etianı virorum minime malorum animos invadit : quorum bonitas eo tantum elucet, quod neque crudeliter »gunt nummorum causa, neque jus violant: quales sunt fere si qui inter Turcas viri boni dicuntur. In quo genere illustre exemplum erat memoria mea Mohammedes senex, Algeriæ satrapa. Nihil hoc viro mitius, ejusque fide data nihil sanctius: at idem non c solum nisi pacem ab eo redemisses, piraticam exerce- bat; violataque, sine sua culpa, pace, gavisum esse credo; verum etiam quotidic per vesperam aureis sumerandis se delectabat. Prædivitem certe fuisse Petrum inde colligimus, quod insula Aconitis, in qua cotis ſodinæ exercebantur, integra pro fundo ad eum pertinebat (32). Eadem servitutis miseria viros quamvis bonos immanissima principis jussa pro numinis oraculis exsequi cogit, quasi nihil ar- bitrio suo relictum sit : itaque asseverare non au- derem calumniam esse Procopii narrantis Theo- dahadum a Petro ad Amalasunthæ necem incitatum · esse (33): nisi causa quam affert cur Theodora exitium infelicis reginæ machinata esset tam parum · credibilis foret, ut hoc quoque crimen maledictis · vesanæ impudentiæ accenseri posse confidam. Petro Patricio Suidas lotoplas tribuit: unde animadversus, Fabricii diligentiam fugerat. Sed nomen Petri ad rem probandam parum efficeret: Joannes enim Lydus vix nomine tenus Christianus fuit; neque eo niagis Joannes Stobæus : Jacobum medicum,natione Achivum, paganum religione fuisse, diserte narrat Marcellinus in Chron. sub. a. 462. καὶ ὡς ἥκιστα ὑβρίζειν εἰδώς. PATROL. GR. CXIII. D - - stant : quarum prima ad imperium Tiberii, ultima ad res a Juliano, adhuc Cæsare, sub auspiciis Con- stantii in Gallia gestas pertinet. Quod si ulterius progressus esset, is qui eclogas confecit non magis in Petro quam in cæteris ultimam operis partem neglexisset. Itaque eum finem fecisse ubi Euna- pius res plene narrare incipiebat non dubito. Verum in quo tempore historiæ suæ initium constituerit, ea quæstio non æque certe expediri potest: regum tamen liberique populi Romani tempora tractasse non crediderim; cunt propter eclogarum ex uni- verso hoc tempore defectum, tum quia non video quid hominem Byzantinum impellere potuerit ad scribenda quæ, ut quisque prolixius aut brevius narrata quæreret, vulgo inveniebantur. Non ta- men a Tiberio incepisse, id quod per se omni careret probabilitate, sed jam de Augusto, trium- viratusque tempore egisse, probant fragmenta qua in libello Seguieriano de syntaxi inveni (34). Ex his alterum apud Dionem Cassium iisdem prope verbis legitur (35), quod de fr. 4, 5, p. 123, ed. B., collata legat. LII, p. 401 Ursini, observavit Valesius : unde conjectura certa oritur Petrum nihil aliud quam Dionis breviarium confecisse quatenus hujus historia pateret. Jam vero cum continuator Dionis, cujus eclogas ill. Maius in titulo de sententiis inve- nit, quantum spatia metiri licet, non multum infra Constantinum M. descenderit, non temeraria ha- riolatione mihi persuasi eum non diversum a Petro esse: ad quam firmandam nonnihil accederet, si exploratum esset imperatorum nomina qulbus ista apud Maium pro leminatis distinguuntur in codice sic posita esse: nam eadem ratione gram- maticus ille qui de syntaxi scripsit, Petri opus in partes distinctum invenit : certe non librorum numeris; quos, ut semper alias, posuisset. Praterea idem Suidas Petro opus Περί πολιτι xñç xaraσrdσswç ascribit: quod ill. Maius illos κῆς καταστάσεως anonymi scriptoris de re publica dialogos esse con- jicit, quorum Photius cod. 37 meminit, ipse autem e palimpsesto Vaticano ampla edidit fragmenta Περὶ πολιτικῆς ἐπιστήμης inscripta. Equidem inscriptionis diversitatem omittam, neque negabo Petro placere potuisse ut libros sine nomine ederet : attamen vix credibile videtur rem Suidæ comper- tam docto curiosoque Photio non innotuisse; aut contra, Suidam silentio transiisse illud opus quo P. 47. Irallas. Dio LII, 41, p. 693, 34, ed. R. Kal προσαπεῖπε [1. καὶ πρὸς ἀπεῖπε] πᾶσι τοῖς βουλεύουσι μὴ ἐκδημεῖν ἔξω τῆς Ιταλίας. Hunc locum adjumenta indicis Reimariani indagare potui; is qui alteri fra- gmento respondet, nisi casu oblatus, haud facile inve- nietur. Quotus enim quisque adeo indefessus, olioque instructus est, ut quatuor vocabula per tot libros quærere sustineat? cum ne illud quidem constel cer- tum esse Antonii nomen non errore positum pro Antonini. Verbo quidem Ownɛúɛty sæpe utitur Vio. 20 (27) Vide Valesium ad p. 319, 8, ed. B. (28) Ibid. p. 364, 21, seq., qui locus, ab ill. Maio (29) Procopius Anecdot. 24, p. 70 : Пlpão; žv (30) Corippus be laud. Just. 1. 24. (31) Procop. I. I. (52) Hermolaus in Ethnicis Stephanis. v. 'Axovat. (33) Anecd. 16, (34) Ea posita sunt infra, col. 673. (35) Petrus : 'Απείπε τοῖς βουλευταῖς ἐκδημείν

617 PRÆFATIO. 618 . dignitatem patris obtinebat; mox comes largitionum A petite ecloga in utroque titulo de legationibus ex- factus atque a. 576, ad Persas inissus est (27). Christianum fuisse Petrum dubio caret: quippe qui in legatione Persica ut natalem Christi Domini Epiphaniamque celebraret, substiterit (28), atque cum Vigilio Papa de rebus quæ ad dogmata perti- ment egerit. B Hic Petrus inter coævos incredibili quadam flo- ruit laude et gloria : cujus rei testimonia infra po- sui. Præter eloquentiam, atque unicam in persua- dendo vim, summam in rebus tractandis solertiam, diligentiam indefessam, legum cognitionem accura- tissimam, eruditionem omnigenam, ei tribuunt; tum vero amœnum ingenium, mitemque animum : In quo cum unico cujus verba ad nos pervenerunt obtrectatore (29) ita consentit Petri cliens Joannes Lydus, ut hoc certe constet benevolum fuisse, liberumque ab omni arrogantia. Etiam post mortem a Corippo boni cognomine insignitur (30), ut olim Rex Ancus. Quæ tamen virtutes non obstant quo- minus vere Procopius ei exprobrare potuerit fura- cissimum fuisse, atque inexplebili divitiarum cupi- 【ditate incensum (31) : avaritia enim apud Orientis populos, ad servitutem prolapsos, persæpe etianı virorum minime malorum animos invadit : quorum bonitas eo tantum elucet, quod neque crudeliter »gunt nummorum causa, neque jus violant: quales sunt fere si qui inter Turcas viri boni dicuntur. In quo genere illustre exemplum erat memoria mea Mohammedes senex, Algeriæ satrapa. Nihil hoc viro mitius, ejusque fide data nihil sanctius: at idem non c solum nisi pacem ab eo redemisses, piraticam exerce- bat; violataque, sine sua culpa, pace, gavisum esse credo; verum etiam quotidic per vesperam aureis sumerandis se delectabat. Prædivitem certe fuisse Petrum inde colligimus, quod insula Aconitis, in qua cotis ſodinæ exercebantur, integra pro fundo ad eum pertinebat (32). Eadem servitutis miseria viros quamvis bonos immanissima principis jussa pro numinis oraculis exsequi cogit, quasi nihil ar- bitrio suo relictum sit : itaque asseverare non au- derem calumniam esse Procopii narrantis Theo- dahadum a Petro ad Amalasunthæ necem incitatum · esse (33): nisi causa quam affert cur Theodora exitium infelicis reginæ machinata esset tam parum · credibilis foret, ut hoc quoque crimen maledictis · vesanæ impudentiæ accenseri posse confidam. Petro Patricio Suidas lotoplas tribuit: unde animadversus, Fabricii diligentiam fugerat. Sed nomen Petri ad rem probandam parum efficeret: Joannes enim Lydus vix nomine tenus Christianus fuit; neque eo niagis Joannes Stobæus : Jacobum medicum,natione Achivum, paganum religione fuisse, diserte narrat Marcellinus in Chron. sub. a. 462. καὶ ὡς ἥκιστα ὑβρίζειν εἰδώς. PATROL. GR. CXIII. D - - stant : quarum prima ad imperium Tiberii, ultima ad res a Juliano, adhuc Cæsare, sub auspiciis Con- stantii in Gallia gestas pertinet. Quod si ulterius progressus esset, is qui eclogas confecit non magis in Petro quam in cæteris ultimam operis partem neglexisset. Itaque eum finem fecisse ubi Euna- pius res plene narrare incipiebat non dubito. Verum in quo tempore historiæ suæ initium constituerit, ea quæstio non æque certe expediri potest: regum tamen liberique populi Romani tempora tractasse non crediderim; cunt propter eclogarum ex uni- verso hoc tempore defectum, tum quia non video quid hominem Byzantinum impellere potuerit ad scribenda quæ, ut quisque prolixius aut brevius narrata quæreret, vulgo inveniebantur. Non ta- men a Tiberio incepisse, id quod per se omni careret probabilitate, sed jam de Augusto, trium- viratusque tempore egisse, probant fragmenta qua in libello Seguieriano de syntaxi inveni (34). Ex his alterum apud Dionem Cassium iisdem prope verbis legitur (35), quod de fr. 4, 5, p. 123, ed. B., collata legat. LII, p. 401 Ursini, observavit Valesius : unde conjectura certa oritur Petrum nihil aliud quam Dionis breviarium confecisse quatenus hujus historia pateret. Jam vero cum continuator Dionis, cujus eclogas ill. Maius in titulo de sententiis inve- nit, quantum spatia metiri licet, non multum infra Constantinum M. descenderit, non temeraria ha- riolatione mihi persuasi eum non diversum a Petro esse: ad quam firmandam nonnihil accederet, si exploratum esset imperatorum nomina qulbus ista apud Maium pro leminatis distinguuntur in codice sic posita esse: nam eadem ratione gram- maticus ille qui de syntaxi scripsit, Petri opus in partes distinctum invenit : certe non librorum numeris; quos, ut semper alias, posuisset. Praterea idem Suidas Petro opus Περί πολιτι xñç xaraσrdσswç ascribit: quod ill. Maius illos κῆς καταστάσεως anonymi scriptoris de re publica dialogos esse con- jicit, quorum Photius cod. 37 meminit, ipse autem e palimpsesto Vaticano ampla edidit fragmenta Περὶ πολιτικῆς ἐπιστήμης inscripta. Equidem inscriptionis diversitatem omittam, neque negabo Petro placere potuisse ut libros sine nomine ederet : attamen vix credibile videtur rem Suidæ comper- tam docto curiosoque Photio non innotuisse; aut contra, Suidam silentio transiisse illud opus quo P. 47. Irallas. Dio LII, 41, p. 693, 34, ed. R. Kal προσαπεῖπε [1. καὶ πρὸς ἀπεῖπε] πᾶσι τοῖς βουλεύουσι μὴ ἐκδημεῖν ἔξω τῆς Ιταλίας. Hunc locum adjumenta indicis Reimariani indagare potui; is qui alteri fra- gmento respondet, nisi casu oblatus, haud facile inve- nietur. Quotus enim quisque adeo indefessus, olioque instructus est, ut quatuor vocabula per tot libros quærere sustineat? cum ne illud quidem constel cer- tum esse Antonii nomen non errore positum pro Antonini. Verbo quidem Ownɛúɛty sæpe utitur Vio. 20 (27) Vide Valesium ad p. 319, 8, ed. B. (28) Ibid. p. 364, 21, seq., qui locus, ab ill. Maio (29) Procopius Anecdot. 24, p. 70 : Пlpão; žv (30) Corippus be laud. Just. 1. 24. (31) Procop. I. I. (52) Hermolaus in Ethnicis Stephanis. v. 'Axovat. (33) Anecd. 16, (34) Ea posita sunt infra, col. 673. (35) Petrus : 'Απείπε τοῖς βουλευταῖς ἐκδημείν

617 PRÆFATIO. 618 . dignitatem patris obtinebat; mox comes largitionum A petite ecloga in utroque titulo de legationibus ex- factus atque a. 576, ad Persas inissus est (27). Christianum fuisse Petrum dubio caret: quippe qui in legatione Persica ut natalem Christi Domini Epiphaniamque celebraret, substiterit (28), atque cum Vigilio Papa de rebus quæ ad dogmata perti- ment egerit. B Hic Petrus inter coævos incredibili quadam flo- ruit laude et gloria : cujus rei testimonia infra po- sui. Præter eloquentiam, atque unicam in persua- dendo vim, summam in rebus tractandis solertiam, diligentiam indefessam, legum cognitionem accura- tissimam, eruditionem omnigenam, ei tribuunt; tum vero amœnum ingenium, mitemque animum : In quo cum unico cujus verba ad nos pervenerunt obtrectatore (29) ita consentit Petri cliens Joannes Lydus, ut hoc certe constet benevolum fuisse, liberumque ab omni arrogantia. Etiam post mortem a Corippo boni cognomine insignitur (30), ut olim Rex Ancus. Quæ tamen virtutes non obstant quo- minus vere Procopius ei exprobrare potuerit fura- cissimum fuisse, atque inexplebili divitiarum cupi- 【ditate incensum (31) : avaritia enim apud Orientis populos, ad servitutem prolapsos, persæpe etianı virorum minime malorum animos invadit : quorum bonitas eo tantum elucet, quod neque crudeliter »gunt nummorum causa, neque jus violant: quales sunt fere si qui inter Turcas viri boni dicuntur. In quo genere illustre exemplum erat memoria mea Mohammedes senex, Algeriæ satrapa. Nihil hoc viro mitius, ejusque fide data nihil sanctius: at idem non c solum nisi pacem ab eo redemisses, piraticam exerce- bat; violataque, sine sua culpa, pace, gavisum esse credo; verum etiam quotidic per vesperam aureis sumerandis se delectabat. Prædivitem certe fuisse Petrum inde colligimus, quod insula Aconitis, in qua cotis ſodinæ exercebantur, integra pro fundo ad eum pertinebat (32). Eadem servitutis miseria viros quamvis bonos immanissima principis jussa pro numinis oraculis exsequi cogit, quasi nihil ar- bitrio suo relictum sit : itaque asseverare non au- derem calumniam esse Procopii narrantis Theo- dahadum a Petro ad Amalasunthæ necem incitatum · esse (33): nisi causa quam affert cur Theodora exitium infelicis reginæ machinata esset tam parum · credibilis foret, ut hoc quoque crimen maledictis · vesanæ impudentiæ accenseri posse confidam. Petro Patricio Suidas lotoplas tribuit: unde animadversus, Fabricii diligentiam fugerat. Sed nomen Petri ad rem probandam parum efficeret: Joannes enim Lydus vix nomine tenus Christianus fuit; neque eo niagis Joannes Stobæus : Jacobum medicum,natione Achivum, paganum religione fuisse, diserte narrat Marcellinus in Chron. sub. a. 462. καὶ ὡς ἥκιστα ὑβρίζειν εἰδώς. PATROL. GR. CXIII. D - - stant : quarum prima ad imperium Tiberii, ultima ad res a Juliano, adhuc Cæsare, sub auspiciis Con- stantii in Gallia gestas pertinet. Quod si ulterius progressus esset, is qui eclogas confecit non magis in Petro quam in cæteris ultimam operis partem neglexisset. Itaque eum finem fecisse ubi Euna- pius res plene narrare incipiebat non dubito. Verum in quo tempore historiæ suæ initium constituerit, ea quæstio non æque certe expediri potest: regum tamen liberique populi Romani tempora tractasse non crediderim; cunt propter eclogarum ex uni- verso hoc tempore defectum, tum quia non video quid hominem Byzantinum impellere potuerit ad scribenda quæ, ut quisque prolixius aut brevius narrata quæreret, vulgo inveniebantur. Non ta- men a Tiberio incepisse, id quod per se omni careret probabilitate, sed jam de Augusto, trium- viratusque tempore egisse, probant fragmenta qua in libello Seguieriano de syntaxi inveni (34). Ex his alterum apud Dionem Cassium iisdem prope verbis legitur (35), quod de fr. 4, 5, p. 123, ed. B., collata legat. LII, p. 401 Ursini, observavit Valesius : unde conjectura certa oritur Petrum nihil aliud quam Dionis breviarium confecisse quatenus hujus historia pateret. Jam vero cum continuator Dionis, cujus eclogas ill. Maius in titulo de sententiis inve- nit, quantum spatia metiri licet, non multum infra Constantinum M. descenderit, non temeraria ha- riolatione mihi persuasi eum non diversum a Petro esse: ad quam firmandam nonnihil accederet, si exploratum esset imperatorum nomina qulbus ista apud Maium pro leminatis distinguuntur in codice sic posita esse: nam eadem ratione gram- maticus ille qui de syntaxi scripsit, Petri opus in partes distinctum invenit : certe non librorum numeris; quos, ut semper alias, posuisset. Praterea idem Suidas Petro opus Περί πολιτι xñç xaraσrdσswç ascribit: quod ill. Maius illos κῆς καταστάσεως anonymi scriptoris de re publica dialogos esse con- jicit, quorum Photius cod. 37 meminit, ipse autem e palimpsesto Vaticano ampla edidit fragmenta Περὶ πολιτικῆς ἐπιστήμης inscripta. Equidem inscriptionis diversitatem omittam, neque negabo Petro placere potuisse ut libros sine nomine ederet : attamen vix credibile videtur rem Suidæ comper- tam docto curiosoque Photio non innotuisse; aut contra, Suidam silentio transiisse illud opus quo P. 47. Irallas. Dio LII, 41, p. 693, 34, ed. R. Kal προσαπεῖπε [1. καὶ πρὸς ἀπεῖπε] πᾶσι τοῖς βουλεύουσι μὴ ἐκδημεῖν ἔξω τῆς Ιταλίας. Hunc locum adjumenta indicis Reimariani indagare potui; is qui alteri fra- gmento respondet, nisi casu oblatus, haud facile inve- nietur. Quotus enim quisque adeo indefessus, olioque instructus est, ut quatuor vocabula per tot libros quærere sustineat? cum ne illud quidem constel cer- tum esse Antonii nomen non errore positum pro Antonini. Verbo quidem Ownɛúɛty sæpe utitur Vio. 20 (27) Vide Valesium ad p. 319, 8, ed. B. (28) Ibid. p. 364, 21, seq., qui locus, ab ill. Maio (29) Procopius Anecdot. 24, p. 70 : Пlpão; žv (30) Corippus be laud. Just. 1. 24. (31) Procop. I. I. (52) Hermolaus in Ethnicis Stephanis. v. 'Axovat. (33) Anecd. 16, (34) Ea posita sunt infra, col. 673. (35) Petrus : 'Απείπε τοῖς βουλευταῖς ἐκδημείν

617 PRÆFATIO. 618 . dignitatem patris obtinebat; mox comes largitionum A petite ecloga in utroque titulo de legationibus ex- factus atque a. 576, ad Persas inissus est (27). Christianum fuisse Petrum dubio caret: quippe qui in legatione Persica ut natalem Christi Domini Epiphaniamque celebraret, substiterit (28), atque cum Vigilio Papa de rebus quæ ad dogmata perti- ment egerit. B Hic Petrus inter coævos incredibili quadam flo- ruit laude et gloria : cujus rei testimonia infra po- sui. Præter eloquentiam, atque unicam in persua- dendo vim, summam in rebus tractandis solertiam, diligentiam indefessam, legum cognitionem accura- tissimam, eruditionem omnigenam, ei tribuunt; tum vero amœnum ingenium, mitemque animum : In quo cum unico cujus verba ad nos pervenerunt obtrectatore (29) ita consentit Petri cliens Joannes Lydus, ut hoc certe constet benevolum fuisse, liberumque ab omni arrogantia. Etiam post mortem a Corippo boni cognomine insignitur (30), ut olim Rex Ancus. Quæ tamen virtutes non obstant quo- minus vere Procopius ei exprobrare potuerit fura- cissimum fuisse, atque inexplebili divitiarum cupi- 【ditate incensum (31) : avaritia enim apud Orientis populos, ad servitutem prolapsos, persæpe etianı virorum minime malorum animos invadit : quorum bonitas eo tantum elucet, quod neque crudeliter »gunt nummorum causa, neque jus violant: quales sunt fere si qui inter Turcas viri boni dicuntur. In quo genere illustre exemplum erat memoria mea Mohammedes senex, Algeriæ satrapa. Nihil hoc viro mitius, ejusque fide data nihil sanctius: at idem non c solum nisi pacem ab eo redemisses, piraticam exerce- bat; violataque, sine sua culpa, pace, gavisum esse credo; verum etiam quotidic per vesperam aureis sumerandis se delectabat. Prædivitem certe fuisse Petrum inde colligimus, quod insula Aconitis, in qua cotis ſodinæ exercebantur, integra pro fundo ad eum pertinebat (32). Eadem servitutis miseria viros quamvis bonos immanissima principis jussa pro numinis oraculis exsequi cogit, quasi nihil ar- bitrio suo relictum sit : itaque asseverare non au- derem calumniam esse Procopii narrantis Theo- dahadum a Petro ad Amalasunthæ necem incitatum · esse (33): nisi causa quam affert cur Theodora exitium infelicis reginæ machinata esset tam parum · credibilis foret, ut hoc quoque crimen maledictis · vesanæ impudentiæ accenseri posse confidam. Petro Patricio Suidas lotoplas tribuit: unde animadversus, Fabricii diligentiam fugerat. Sed nomen Petri ad rem probandam parum efficeret: Joannes enim Lydus vix nomine tenus Christianus fuit; neque eo niagis Joannes Stobæus : Jacobum medicum,natione Achivum, paganum religione fuisse, diserte narrat Marcellinus in Chron. sub. a. 462. καὶ ὡς ἥκιστα ὑβρίζειν εἰδώς. PATROL. GR. CXIII. D - - stant : quarum prima ad imperium Tiberii, ultima ad res a Juliano, adhuc Cæsare, sub auspiciis Con- stantii in Gallia gestas pertinet. Quod si ulterius progressus esset, is qui eclogas confecit non magis in Petro quam in cæteris ultimam operis partem neglexisset. Itaque eum finem fecisse ubi Euna- pius res plene narrare incipiebat non dubito. Verum in quo tempore historiæ suæ initium constituerit, ea quæstio non æque certe expediri potest: regum tamen liberique populi Romani tempora tractasse non crediderim; cunt propter eclogarum ex uni- verso hoc tempore defectum, tum quia non video quid hominem Byzantinum impellere potuerit ad scribenda quæ, ut quisque prolixius aut brevius narrata quæreret, vulgo inveniebantur. Non ta- men a Tiberio incepisse, id quod per se omni careret probabilitate, sed jam de Augusto, trium- viratusque tempore egisse, probant fragmenta qua in libello Seguieriano de syntaxi inveni (34). Ex his alterum apud Dionem Cassium iisdem prope verbis legitur (35), quod de fr. 4, 5, p. 123, ed. B., collata legat. LII, p. 401 Ursini, observavit Valesius : unde conjectura certa oritur Petrum nihil aliud quam Dionis breviarium confecisse quatenus hujus historia pateret. Jam vero cum continuator Dionis, cujus eclogas ill. Maius in titulo de sententiis inve- nit, quantum spatia metiri licet, non multum infra Constantinum M. descenderit, non temeraria ha- riolatione mihi persuasi eum non diversum a Petro esse: ad quam firmandam nonnihil accederet, si exploratum esset imperatorum nomina qulbus ista apud Maium pro leminatis distinguuntur in codice sic posita esse: nam eadem ratione gram- maticus ille qui de syntaxi scripsit, Petri opus in partes distinctum invenit : certe non librorum numeris; quos, ut semper alias, posuisset. Praterea idem Suidas Petro opus Περί πολιτι xñç xaraσrdσswç ascribit: quod ill. Maius illos κῆς καταστάσεως anonymi scriptoris de re publica dialogos esse con- jicit, quorum Photius cod. 37 meminit, ipse autem e palimpsesto Vaticano ampla edidit fragmenta Περὶ πολιτικῆς ἐπιστήμης inscripta. Equidem inscriptionis diversitatem omittam, neque negabo Petro placere potuisse ut libros sine nomine ederet : attamen vix credibile videtur rem Suidæ comper- tam docto curiosoque Photio non innotuisse; aut contra, Suidam silentio transiisse illud opus quo P. 47. Irallas. Dio LII, 41, p. 693, 34, ed. R. Kal προσαπεῖπε [1. καὶ πρὸς ἀπεῖπε] πᾶσι τοῖς βουλεύουσι μὴ ἐκδημεῖν ἔξω τῆς Ιταλίας. Hunc locum adjumenta indicis Reimariani indagare potui; is qui alteri fra- gmento respondet, nisi casu oblatus, haud facile inve- nietur. Quotus enim quisque adeo indefessus, olioque instructus est, ut quatuor vocabula per tot libros quærere sustineat? cum ne illud quidem constel cer- tum esse Antonii nomen non errore positum pro Antonini. Verbo quidem Ownɛúɛty sæpe utitur Vio. 20 (27) Vide Valesium ad p. 319, 8, ed. B. (28) Ibid. p. 364, 21, seq., qui locus, ab ill. Maio (29) Procopius Anecdot. 24, p. 70 : Пlpão; žv (30) Corippus be laud. Just. 1. 24. (31) Procop. I. I. (52) Hermolaus in Ethnicis Stephanis. v. 'Axovat. (33) Anecd. 16, (34) Ea posita sunt infra, col. 673. (35) Petrus : 'Απείπε τοῖς βουλευταῖς ἐκδημείν

617 PRÆFATIO. 618 . dignitatem patris obtinebat; mox comes largitionum A petite ecloga in utroque titulo de legationibus ex- factus atque a. 576, ad Persas inissus est (27). Christianum fuisse Petrum dubio caret: quippe qui in legatione Persica ut natalem Christi Domini Epiphaniamque celebraret, substiterit (28), atque cum Vigilio Papa de rebus quæ ad dogmata perti- ment egerit. B Hic Petrus inter coævos incredibili quadam flo- ruit laude et gloria : cujus rei testimonia infra po- sui. Præter eloquentiam, atque unicam in persua- dendo vim, summam in rebus tractandis solertiam, diligentiam indefessam, legum cognitionem accura- tissimam, eruditionem omnigenam, ei tribuunt; tum vero amœnum ingenium, mitemque animum : In quo cum unico cujus verba ad nos pervenerunt obtrectatore (29) ita consentit Petri cliens Joannes Lydus, ut hoc certe constet benevolum fuisse, liberumque ab omni arrogantia. Etiam post mortem a Corippo boni cognomine insignitur (30), ut olim Rex Ancus. Quæ tamen virtutes non obstant quo- minus vere Procopius ei exprobrare potuerit fura- cissimum fuisse, atque inexplebili divitiarum cupi- 【ditate incensum (31) : avaritia enim apud Orientis populos, ad servitutem prolapsos, persæpe etianı virorum minime malorum animos invadit : quorum bonitas eo tantum elucet, quod neque crudeliter »gunt nummorum causa, neque jus violant: quales sunt fere si qui inter Turcas viri boni dicuntur. In quo genere illustre exemplum erat memoria mea Mohammedes senex, Algeriæ satrapa. Nihil hoc viro mitius, ejusque fide data nihil sanctius: at idem non c solum nisi pacem ab eo redemisses, piraticam exerce- bat; violataque, sine sua culpa, pace, gavisum esse credo; verum etiam quotidic per vesperam aureis sumerandis se delectabat. Prædivitem certe fuisse Petrum inde colligimus, quod insula Aconitis, in qua cotis ſodinæ exercebantur, integra pro fundo ad eum pertinebat (32). Eadem servitutis miseria viros quamvis bonos immanissima principis jussa pro numinis oraculis exsequi cogit, quasi nihil ar- bitrio suo relictum sit : itaque asseverare non au- derem calumniam esse Procopii narrantis Theo- dahadum a Petro ad Amalasunthæ necem incitatum · esse (33): nisi causa quam affert cur Theodora exitium infelicis reginæ machinata esset tam parum · credibilis foret, ut hoc quoque crimen maledictis · vesanæ impudentiæ accenseri posse confidam. Petro Patricio Suidas lotoplas tribuit: unde animadversus, Fabricii diligentiam fugerat. Sed nomen Petri ad rem probandam parum efficeret: Joannes enim Lydus vix nomine tenus Christianus fuit; neque eo niagis Joannes Stobæus : Jacobum medicum,natione Achivum, paganum religione fuisse, diserte narrat Marcellinus in Chron. sub. a. 462. καὶ ὡς ἥκιστα ὑβρίζειν εἰδώς. PATROL. GR. CXIII. D - - stant : quarum prima ad imperium Tiberii, ultima ad res a Juliano, adhuc Cæsare, sub auspiciis Con- stantii in Gallia gestas pertinet. Quod si ulterius progressus esset, is qui eclogas confecit non magis in Petro quam in cæteris ultimam operis partem neglexisset. Itaque eum finem fecisse ubi Euna- pius res plene narrare incipiebat non dubito. Verum in quo tempore historiæ suæ initium constituerit, ea quæstio non æque certe expediri potest: regum tamen liberique populi Romani tempora tractasse non crediderim; cunt propter eclogarum ex uni- verso hoc tempore defectum, tum quia non video quid hominem Byzantinum impellere potuerit ad scribenda quæ, ut quisque prolixius aut brevius narrata quæreret, vulgo inveniebantur. Non ta- men a Tiberio incepisse, id quod per se omni careret probabilitate, sed jam de Augusto, trium- viratusque tempore egisse, probant fragmenta qua in libello Seguieriano de syntaxi inveni (34). Ex his alterum apud Dionem Cassium iisdem prope verbis legitur (35), quod de fr. 4, 5, p. 123, ed. B., collata legat. LII, p. 401 Ursini, observavit Valesius : unde conjectura certa oritur Petrum nihil aliud quam Dionis breviarium confecisse quatenus hujus historia pateret. Jam vero cum continuator Dionis, cujus eclogas ill. Maius in titulo de sententiis inve- nit, quantum spatia metiri licet, non multum infra Constantinum M. descenderit, non temeraria ha- riolatione mihi persuasi eum non diversum a Petro esse: ad quam firmandam nonnihil accederet, si exploratum esset imperatorum nomina qulbus ista apud Maium pro leminatis distinguuntur in codice sic posita esse: nam eadem ratione gram- maticus ille qui de syntaxi scripsit, Petri opus in partes distinctum invenit : certe non librorum numeris; quos, ut semper alias, posuisset. Praterea idem Suidas Petro opus Περί πολιτι xñç xaraσrdσswç ascribit: quod ill. Maius illos κῆς καταστάσεως anonymi scriptoris de re publica dialogos esse con- jicit, quorum Photius cod. 37 meminit, ipse autem e palimpsesto Vaticano ampla edidit fragmenta Περὶ πολιτικῆς ἐπιστήμης inscripta. Equidem inscriptionis diversitatem omittam, neque negabo Petro placere potuisse ut libros sine nomine ederet : attamen vix credibile videtur rem Suidæ comper- tam docto curiosoque Photio non innotuisse; aut contra, Suidam silentio transiisse illud opus quo P. 47. Irallas. Dio LII, 41, p. 693, 34, ed. R. Kal προσαπεῖπε [1. καὶ πρὸς ἀπεῖπε] πᾶσι τοῖς βουλεύουσι μὴ ἐκδημεῖν ἔξω τῆς Ιταλίας. Hunc locum adjumenta indicis Reimariani indagare potui; is qui alteri fra- gmento respondet, nisi casu oblatus, haud facile inve- nietur. Quotus enim quisque adeo indefessus, olioque instructus est, ut quatuor vocabula per tot libros quærere sustineat? cum ne illud quidem constel cer- tum esse Antonii nomen non errore positum pro Antonini. Verbo quidem Ownɛúɛty sæpe utitur Vio. 20 (27) Vide Valesium ad p. 319, 8, ed. B. (28) Ibid. p. 364, 21, seq., qui locus, ab ill. Maio (29) Procopius Anecdot. 24, p. 70 : Пlpão; žv (30) Corippus be laud. Just. 1. 24. (31) Procop. I. I. (52) Hermolaus in Ethnicis Stephanis. v. 'Axovat. (33) Anecd. 16, (34) Ea posita sunt infra, col. 673. (35) Petrus : 'Απείπε τοῖς βουλευταῖς ἐκδημείν

617 PRÆFATIO. 618 . dignitatem patris obtinebat; mox comes largitionum A petite ecloga in utroque titulo de legationibus ex- factus atque a. 576, ad Persas inissus est (27). Christianum fuisse Petrum dubio caret: quippe qui in legatione Persica ut natalem Christi Domini Epiphaniamque celebraret, substiterit (28), atque cum Vigilio Papa de rebus quæ ad dogmata perti- ment egerit. B Hic Petrus inter coævos incredibili quadam flo- ruit laude et gloria : cujus rei testimonia infra po- sui. Præter eloquentiam, atque unicam in persua- dendo vim, summam in rebus tractandis solertiam, diligentiam indefessam, legum cognitionem accura- tissimam, eruditionem omnigenam, ei tribuunt; tum vero amœnum ingenium, mitemque animum : In quo cum unico cujus verba ad nos pervenerunt obtrectatore (29) ita consentit Petri cliens Joannes Lydus, ut hoc certe constet benevolum fuisse, liberumque ab omni arrogantia. Etiam post mortem a Corippo boni cognomine insignitur (30), ut olim Rex Ancus. Quæ tamen virtutes non obstant quo- minus vere Procopius ei exprobrare potuerit fura- cissimum fuisse, atque inexplebili divitiarum cupi- 【ditate incensum (31) : avaritia enim apud Orientis populos, ad servitutem prolapsos, persæpe etianı virorum minime malorum animos invadit : quorum bonitas eo tantum elucet, quod neque crudeliter »gunt nummorum causa, neque jus violant: quales sunt fere si qui inter Turcas viri boni dicuntur. In quo genere illustre exemplum erat memoria mea Mohammedes senex, Algeriæ satrapa. Nihil hoc viro mitius, ejusque fide data nihil sanctius: at idem non c solum nisi pacem ab eo redemisses, piraticam exerce- bat; violataque, sine sua culpa, pace, gavisum esse credo; verum etiam quotidic per vesperam aureis sumerandis se delectabat. Prædivitem certe fuisse Petrum inde colligimus, quod insula Aconitis, in qua cotis ſodinæ exercebantur, integra pro fundo ad eum pertinebat (32). Eadem servitutis miseria viros quamvis bonos immanissima principis jussa pro numinis oraculis exsequi cogit, quasi nihil ar- bitrio suo relictum sit : itaque asseverare non au- derem calumniam esse Procopii narrantis Theo- dahadum a Petro ad Amalasunthæ necem incitatum · esse (33): nisi causa quam affert cur Theodora exitium infelicis reginæ machinata esset tam parum · credibilis foret, ut hoc quoque crimen maledictis · vesanæ impudentiæ accenseri posse confidam. Petro Patricio Suidas lotoplas tribuit: unde animadversus, Fabricii diligentiam fugerat. Sed nomen Petri ad rem probandam parum efficeret: Joannes enim Lydus vix nomine tenus Christianus fuit; neque eo niagis Joannes Stobæus : Jacobum medicum,natione Achivum, paganum religione fuisse, diserte narrat Marcellinus in Chron. sub. a. 462. καὶ ὡς ἥκιστα ὑβρίζειν εἰδώς. PATROL. GR. CXIII. D - - stant : quarum prima ad imperium Tiberii, ultima ad res a Juliano, adhuc Cæsare, sub auspiciis Con- stantii in Gallia gestas pertinet. Quod si ulterius progressus esset, is qui eclogas confecit non magis in Petro quam in cæteris ultimam operis partem neglexisset. Itaque eum finem fecisse ubi Euna- pius res plene narrare incipiebat non dubito. Verum in quo tempore historiæ suæ initium constituerit, ea quæstio non æque certe expediri potest: regum tamen liberique populi Romani tempora tractasse non crediderim; cunt propter eclogarum ex uni- verso hoc tempore defectum, tum quia non video quid hominem Byzantinum impellere potuerit ad scribenda quæ, ut quisque prolixius aut brevius narrata quæreret, vulgo inveniebantur. Non ta- men a Tiberio incepisse, id quod per se omni careret probabilitate, sed jam de Augusto, trium- viratusque tempore egisse, probant fragmenta qua in libello Seguieriano de syntaxi inveni (34). Ex his alterum apud Dionem Cassium iisdem prope verbis legitur (35), quod de fr. 4, 5, p. 123, ed. B., collata legat. LII, p. 401 Ursini, observavit Valesius : unde conjectura certa oritur Petrum nihil aliud quam Dionis breviarium confecisse quatenus hujus historia pateret. Jam vero cum continuator Dionis, cujus eclogas ill. Maius in titulo de sententiis inve- nit, quantum spatia metiri licet, non multum infra Constantinum M. descenderit, non temeraria ha- riolatione mihi persuasi eum non diversum a Petro esse: ad quam firmandam nonnihil accederet, si exploratum esset imperatorum nomina qulbus ista apud Maium pro leminatis distinguuntur in codice sic posita esse: nam eadem ratione gram- maticus ille qui de syntaxi scripsit, Petri opus in partes distinctum invenit : certe non librorum numeris; quos, ut semper alias, posuisset. Praterea idem Suidas Petro opus Περί πολιτι xñç xaraσrdσswç ascribit: quod ill. Maius illos κῆς καταστάσεως anonymi scriptoris de re publica dialogos esse con- jicit, quorum Photius cod. 37 meminit, ipse autem e palimpsesto Vaticano ampla edidit fragmenta Περὶ πολιτικῆς ἐπιστήμης inscripta. Equidem inscriptionis diversitatem omittam, neque negabo Petro placere potuisse ut libros sine nomine ederet : attamen vix credibile videtur rem Suidæ comper- tam docto curiosoque Photio non innotuisse; aut contra, Suidam silentio transiisse illud opus quo P. 47. Irallas. Dio LII, 41, p. 693, 34, ed. R. Kal προσαπεῖπε [1. καὶ πρὸς ἀπεῖπε] πᾶσι τοῖς βουλεύουσι μὴ ἐκδημεῖν ἔξω τῆς Ιταλίας. Hunc locum adjumenta indicis Reimariani indagare potui; is qui alteri fra- gmento respondet, nisi casu oblatus, haud facile inve- nietur. Quotus enim quisque adeo indefessus, olioque instructus est, ut quatuor vocabula per tot libros quærere sustineat? cum ne illud quidem constel cer- tum esse Antonii nomen non errore positum pro Antonini. Verbo quidem Ownɛúɛty sæpe utitur Vio. 20 (27) Vide Valesium ad p. 319, 8, ed. B. (28) Ibid. p. 364, 21, seq., qui locus, ab ill. Maio (29) Procopius Anecdot. 24, p. 70 : Пlpão; žv (30) Corippus be laud. Just. 1. 24. (31) Procop. I. I. (52) Hermolaus in Ethnicis Stephanis. v. 'Axovat. (33) Anecd. 16, (34) Ea posita sunt infra, col. 673. (35) Petrus : 'Απείπε τοῖς βουλευταῖς ἐκδημείν

617 PRÆFATIO. 618 . dignitatem patris obtinebat; mox comes largitionum A petite ecloga in utroque titulo de legationibus ex- factus atque a. 576, ad Persas inissus est (27). Christianum fuisse Petrum dubio caret: quippe qui in legatione Persica ut natalem Christi Domini Epiphaniamque celebraret, substiterit (28), atque cum Vigilio Papa de rebus quæ ad dogmata perti- ment egerit. B Hic Petrus inter coævos incredibili quadam flo- ruit laude et gloria : cujus rei testimonia infra po- sui. Præter eloquentiam, atque unicam in persua- dendo vim, summam in rebus tractandis solertiam, diligentiam indefessam, legum cognitionem accura- tissimam, eruditionem omnigenam, ei tribuunt; tum vero amœnum ingenium, mitemque animum : In quo cum unico cujus verba ad nos pervenerunt obtrectatore (29) ita consentit Petri cliens Joannes Lydus, ut hoc certe constet benevolum fuisse, liberumque ab omni arrogantia. Etiam post mortem a Corippo boni cognomine insignitur (30), ut olim Rex Ancus. Quæ tamen virtutes non obstant quo- minus vere Procopius ei exprobrare potuerit fura- cissimum fuisse, atque inexplebili divitiarum cupi- 【ditate incensum (31) : avaritia enim apud Orientis populos, ad servitutem prolapsos, persæpe etianı virorum minime malorum animos invadit : quorum bonitas eo tantum elucet, quod neque crudeliter »gunt nummorum causa, neque jus violant: quales sunt fere si qui inter Turcas viri boni dicuntur. In quo genere illustre exemplum erat memoria mea Mohammedes senex, Algeriæ satrapa. Nihil hoc viro mitius, ejusque fide data nihil sanctius: at idem non c solum nisi pacem ab eo redemisses, piraticam exerce- bat; violataque, sine sua culpa, pace, gavisum esse credo; verum etiam quotidic per vesperam aureis sumerandis se delectabat. Prædivitem certe fuisse Petrum inde colligimus, quod insula Aconitis, in qua cotis ſodinæ exercebantur, integra pro fundo ad eum pertinebat (32). Eadem servitutis miseria viros quamvis bonos immanissima principis jussa pro numinis oraculis exsequi cogit, quasi nihil ar- bitrio suo relictum sit : itaque asseverare non au- derem calumniam esse Procopii narrantis Theo- dahadum a Petro ad Amalasunthæ necem incitatum · esse (33): nisi causa quam affert cur Theodora exitium infelicis reginæ machinata esset tam parum · credibilis foret, ut hoc quoque crimen maledictis · vesanæ impudentiæ accenseri posse confidam. Petro Patricio Suidas lotoplas tribuit: unde animadversus, Fabricii diligentiam fugerat. Sed nomen Petri ad rem probandam parum efficeret: Joannes enim Lydus vix nomine tenus Christianus fuit; neque eo niagis Joannes Stobæus : Jacobum medicum,natione Achivum, paganum religione fuisse, diserte narrat Marcellinus in Chron. sub. a. 462. καὶ ὡς ἥκιστα ὑβρίζειν εἰδώς. PATROL. GR. CXIII. D - - stant : quarum prima ad imperium Tiberii, ultima ad res a Juliano, adhuc Cæsare, sub auspiciis Con- stantii in Gallia gestas pertinet. Quod si ulterius progressus esset, is qui eclogas confecit non magis in Petro quam in cæteris ultimam operis partem neglexisset. Itaque eum finem fecisse ubi Euna- pius res plene narrare incipiebat non dubito. Verum in quo tempore historiæ suæ initium constituerit, ea quæstio non æque certe expediri potest: regum tamen liberique populi Romani tempora tractasse non crediderim; cunt propter eclogarum ex uni- verso hoc tempore defectum, tum quia non video quid hominem Byzantinum impellere potuerit ad scribenda quæ, ut quisque prolixius aut brevius narrata quæreret, vulgo inveniebantur. Non ta- men a Tiberio incepisse, id quod per se omni careret probabilitate, sed jam de Augusto, trium- viratusque tempore egisse, probant fragmenta qua in libello Seguieriano de syntaxi inveni (34). Ex his alterum apud Dionem Cassium iisdem prope verbis legitur (35), quod de fr. 4, 5, p. 123, ed. B., collata legat. LII, p. 401 Ursini, observavit Valesius : unde conjectura certa oritur Petrum nihil aliud quam Dionis breviarium confecisse quatenus hujus historia pateret. Jam vero cum continuator Dionis, cujus eclogas ill. Maius in titulo de sententiis inve- nit, quantum spatia metiri licet, non multum infra Constantinum M. descenderit, non temeraria ha- riolatione mihi persuasi eum non diversum a Petro esse: ad quam firmandam nonnihil accederet, si exploratum esset imperatorum nomina qulbus ista apud Maium pro leminatis distinguuntur in codice sic posita esse: nam eadem ratione gram- maticus ille qui de syntaxi scripsit, Petri opus in partes distinctum invenit : certe non librorum numeris; quos, ut semper alias, posuisset. Praterea idem Suidas Petro opus Περί πολιτι xñç xaraσrdσswç ascribit: quod ill. Maius illos κῆς καταστάσεως anonymi scriptoris de re publica dialogos esse con- jicit, quorum Photius cod. 37 meminit, ipse autem e palimpsesto Vaticano ampla edidit fragmenta Περὶ πολιτικῆς ἐπιστήμης inscripta. Equidem inscriptionis diversitatem omittam, neque negabo Petro placere potuisse ut libros sine nomine ederet : attamen vix credibile videtur rem Suidæ comper- tam docto curiosoque Photio non innotuisse; aut contra, Suidam silentio transiisse illud opus quo P. 47. Irallas. Dio LII, 41, p. 693, 34, ed. R. Kal προσαπεῖπε [1. καὶ πρὸς ἀπεῖπε] πᾶσι τοῖς βουλεύουσι μὴ ἐκδημεῖν ἔξω τῆς Ιταλίας. Hunc locum adjumenta indicis Reimariani indagare potui; is qui alteri fra- gmento respondet, nisi casu oblatus, haud facile inve- nietur. Quotus enim quisque adeo indefessus, olioque instructus est, ut quatuor vocabula per tot libros quærere sustineat? cum ne illud quidem constel cer- tum esse Antonii nomen non errore positum pro Antonini. Verbo quidem Ownɛúɛty sæpe utitur Vio. 20 (27) Vide Valesium ad p. 319, 8, ed. B. (28) Ibid. p. 364, 21, seq., qui locus, ab ill. Maio (29) Procopius Anecdot. 24, p. 70 : Пlpão; žv (30) Corippus be laud. Just. 1. 24. (31) Procop. I. I. (52) Hermolaus in Ethnicis Stephanis. v. 'Axovat. (33) Anecd. 16, (34) Ea posita sunt infra, col. 673. (35) Petrus : 'Απείπε τοῖς βουλευταῖς ἐκδημείν

617 PRÆFATIO. 618 . dignitatem patris obtinebat; mox comes largitionum A petite ecloga in utroque titulo de legationibus ex- factus atque a. 576, ad Persas inissus est (27). Christianum fuisse Petrum dubio caret: quippe qui in legatione Persica ut natalem Christi Domini Epiphaniamque celebraret, substiterit (28), atque cum Vigilio Papa de rebus quæ ad dogmata perti- ment egerit. B Hic Petrus inter coævos incredibili quadam flo- ruit laude et gloria : cujus rei testimonia infra po- sui. Præter eloquentiam, atque unicam in persua- dendo vim, summam in rebus tractandis solertiam, diligentiam indefessam, legum cognitionem accura- tissimam, eruditionem omnigenam, ei tribuunt; tum vero amœnum ingenium, mitemque animum : In quo cum unico cujus verba ad nos pervenerunt obtrectatore (29) ita consentit Petri cliens Joannes Lydus, ut hoc certe constet benevolum fuisse, liberumque ab omni arrogantia. Etiam post mortem a Corippo boni cognomine insignitur (30), ut olim Rex Ancus. Quæ tamen virtutes non obstant quo- minus vere Procopius ei exprobrare potuerit fura- cissimum fuisse, atque inexplebili divitiarum cupi- 【ditate incensum (31) : avaritia enim apud Orientis populos, ad servitutem prolapsos, persæpe etianı virorum minime malorum animos invadit : quorum bonitas eo tantum elucet, quod neque crudeliter »gunt nummorum causa, neque jus violant: quales sunt fere si qui inter Turcas viri boni dicuntur. In quo genere illustre exemplum erat memoria mea Mohammedes senex, Algeriæ satrapa. Nihil hoc viro mitius, ejusque fide data nihil sanctius: at idem non c solum nisi pacem ab eo redemisses, piraticam exerce- bat; violataque, sine sua culpa, pace, gavisum esse credo; verum etiam quotidic per vesperam aureis sumerandis se delectabat. Prædivitem certe fuisse Petrum inde colligimus, quod insula Aconitis, in qua cotis ſodinæ exercebantur, integra pro fundo ad eum pertinebat (32). Eadem servitutis miseria viros quamvis bonos immanissima principis jussa pro numinis oraculis exsequi cogit, quasi nihil ar- bitrio suo relictum sit : itaque asseverare non au- derem calumniam esse Procopii narrantis Theo- dahadum a Petro ad Amalasunthæ necem incitatum · esse (33): nisi causa quam affert cur Theodora exitium infelicis reginæ machinata esset tam parum · credibilis foret, ut hoc quoque crimen maledictis · vesanæ impudentiæ accenseri posse confidam. Petro Patricio Suidas lotoplas tribuit: unde animadversus, Fabricii diligentiam fugerat. Sed nomen Petri ad rem probandam parum efficeret: Joannes enim Lydus vix nomine tenus Christianus fuit; neque eo niagis Joannes Stobæus : Jacobum medicum,natione Achivum, paganum religione fuisse, diserte narrat Marcellinus in Chron. sub. a. 462. καὶ ὡς ἥκιστα ὑβρίζειν εἰδώς. PATROL. GR. CXIII. D - - stant : quarum prima ad imperium Tiberii, ultima ad res a Juliano, adhuc Cæsare, sub auspiciis Con- stantii in Gallia gestas pertinet. Quod si ulterius progressus esset, is qui eclogas confecit non magis in Petro quam in cæteris ultimam operis partem neglexisset. Itaque eum finem fecisse ubi Euna- pius res plene narrare incipiebat non dubito. Verum in quo tempore historiæ suæ initium constituerit, ea quæstio non æque certe expediri potest: regum tamen liberique populi Romani tempora tractasse non crediderim; cunt propter eclogarum ex uni- verso hoc tempore defectum, tum quia non video quid hominem Byzantinum impellere potuerit ad scribenda quæ, ut quisque prolixius aut brevius narrata quæreret, vulgo inveniebantur. Non ta- men a Tiberio incepisse, id quod per se omni careret probabilitate, sed jam de Augusto, trium- viratusque tempore egisse, probant fragmenta qua in libello Seguieriano de syntaxi inveni (34). Ex his alterum apud Dionem Cassium iisdem prope verbis legitur (35), quod de fr. 4, 5, p. 123, ed. B., collata legat. LII, p. 401 Ursini, observavit Valesius : unde conjectura certa oritur Petrum nihil aliud quam Dionis breviarium confecisse quatenus hujus historia pateret. Jam vero cum continuator Dionis, cujus eclogas ill. Maius in titulo de sententiis inve- nit, quantum spatia metiri licet, non multum infra Constantinum M. descenderit, non temeraria ha- riolatione mihi persuasi eum non diversum a Petro esse: ad quam firmandam nonnihil accederet, si exploratum esset imperatorum nomina qulbus ista apud Maium pro leminatis distinguuntur in codice sic posita esse: nam eadem ratione gram- maticus ille qui de syntaxi scripsit, Petri opus in partes distinctum invenit : certe non librorum numeris; quos, ut semper alias, posuisset. Praterea idem Suidas Petro opus Περί πολιτι xñç xaraσrdσswç ascribit: quod ill. Maius illos κῆς καταστάσεως anonymi scriptoris de re publica dialogos esse con- jicit, quorum Photius cod. 37 meminit, ipse autem e palimpsesto Vaticano ampla edidit fragmenta Περὶ πολιτικῆς ἐπιστήμης inscripta. Equidem inscriptionis diversitatem omittam, neque negabo Petro placere potuisse ut libros sine nomine ederet : attamen vix credibile videtur rem Suidæ comper- tam docto curiosoque Photio non innotuisse; aut contra, Suidam silentio transiisse illud opus quo P. 47. Irallas. Dio LII, 41, p. 693, 34, ed. R. Kal προσαπεῖπε [1. καὶ πρὸς ἀπεῖπε] πᾶσι τοῖς βουλεύουσι μὴ ἐκδημεῖν ἔξω τῆς Ιταλίας. Hunc locum adjumenta indicis Reimariani indagare potui; is qui alteri fra- gmento respondet, nisi casu oblatus, haud facile inve- nietur. Quotus enim quisque adeo indefessus, olioque instructus est, ut quatuor vocabula per tot libros quærere sustineat? cum ne illud quidem constel cer- tum esse Antonii nomen non errore positum pro Antonini. Verbo quidem Ownɛúɛty sæpe utitur Vio. 20 (27) Vide Valesium ad p. 319, 8, ed. B. (28) Ibid. p. 364, 21, seq., qui locus, ab ill. Maio (29) Procopius Anecdot. 24, p. 70 : Пlpão; žv (30) Corippus be laud. Just. 1. 24. (31) Procop. I. I. (52) Hermolaus in Ethnicis Stephanis. v. 'Axovat. (33) Anecd. 16, (34) Ea posita sunt infra, col. 673. (35) Petrus : 'Απείπε τοῖς βουλευταῖς ἐκδημείν

617 PRÆFATIO. 618 . dignitatem patris obtinebat; mox comes largitionum A petite ecloga in utroque titulo de legationibus ex- factus atque a. 576, ad Persas inissus est (27). Christianum fuisse Petrum dubio caret: quippe qui in legatione Persica ut natalem Christi Domini Epiphaniamque celebraret, substiterit (28), atque cum Vigilio Papa de rebus quæ ad dogmata perti- ment egerit. B Hic Petrus inter coævos incredibili quadam flo- ruit laude et gloria : cujus rei testimonia infra po- sui. Præter eloquentiam, atque unicam in persua- dendo vim, summam in rebus tractandis solertiam, diligentiam indefessam, legum cognitionem accura- tissimam, eruditionem omnigenam, ei tribuunt; tum vero amœnum ingenium, mitemque animum : In quo cum unico cujus verba ad nos pervenerunt obtrectatore (29) ita consentit Petri cliens Joannes Lydus, ut hoc certe constet benevolum fuisse, liberumque ab omni arrogantia. Etiam post mortem a Corippo boni cognomine insignitur (30), ut olim Rex Ancus. Quæ tamen virtutes non obstant quo- minus vere Procopius ei exprobrare potuerit fura- cissimum fuisse, atque inexplebili divitiarum cupi- 【ditate incensum (31) : avaritia enim apud Orientis populos, ad servitutem prolapsos, persæpe etianı virorum minime malorum animos invadit : quorum bonitas eo tantum elucet, quod neque crudeliter »gunt nummorum causa, neque jus violant: quales sunt fere si qui inter Turcas viri boni dicuntur. In quo genere illustre exemplum erat memoria mea Mohammedes senex, Algeriæ satrapa. Nihil hoc viro mitius, ejusque fide data nihil sanctius: at idem non c solum nisi pacem ab eo redemisses, piraticam exerce- bat; violataque, sine sua culpa, pace, gavisum esse credo; verum etiam quotidic per vesperam aureis sumerandis se delectabat. Prædivitem certe fuisse Petrum inde colligimus, quod insula Aconitis, in qua cotis ſodinæ exercebantur, integra pro fundo ad eum pertinebat (32). Eadem servitutis miseria viros quamvis bonos immanissima principis jussa pro numinis oraculis exsequi cogit, quasi nihil ar- bitrio suo relictum sit : itaque asseverare non au- derem calumniam esse Procopii narrantis Theo- dahadum a Petro ad Amalasunthæ necem incitatum · esse (33): nisi causa quam affert cur Theodora exitium infelicis reginæ machinata esset tam parum · credibilis foret, ut hoc quoque crimen maledictis · vesanæ impudentiæ accenseri posse confidam. Petro Patricio Suidas lotoplas tribuit: unde animadversus, Fabricii diligentiam fugerat. Sed nomen Petri ad rem probandam parum efficeret: Joannes enim Lydus vix nomine tenus Christianus fuit; neque eo niagis Joannes Stobæus : Jacobum medicum,natione Achivum, paganum religione fuisse, diserte narrat Marcellinus in Chron. sub. a. 462. καὶ ὡς ἥκιστα ὑβρίζειν εἰδώς. PATROL. GR. CXIII. D - - stant : quarum prima ad imperium Tiberii, ultima ad res a Juliano, adhuc Cæsare, sub auspiciis Con- stantii in Gallia gestas pertinet. Quod si ulterius progressus esset, is qui eclogas confecit non magis in Petro quam in cæteris ultimam operis partem neglexisset. Itaque eum finem fecisse ubi Euna- pius res plene narrare incipiebat non dubito. Verum in quo tempore historiæ suæ initium constituerit, ea quæstio non æque certe expediri potest: regum tamen liberique populi Romani tempora tractasse non crediderim; cunt propter eclogarum ex uni- verso hoc tempore defectum, tum quia non video quid hominem Byzantinum impellere potuerit ad scribenda quæ, ut quisque prolixius aut brevius narrata quæreret, vulgo inveniebantur. Non ta- men a Tiberio incepisse, id quod per se omni careret probabilitate, sed jam de Augusto, trium- viratusque tempore egisse, probant fragmenta qua in libello Seguieriano de syntaxi inveni (34). Ex his alterum apud Dionem Cassium iisdem prope verbis legitur (35), quod de fr. 4, 5, p. 123, ed. B., collata legat. LII, p. 401 Ursini, observavit Valesius : unde conjectura certa oritur Petrum nihil aliud quam Dionis breviarium confecisse quatenus hujus historia pateret. Jam vero cum continuator Dionis, cujus eclogas ill. Maius in titulo de sententiis inve- nit, quantum spatia metiri licet, non multum infra Constantinum M. descenderit, non temeraria ha- riolatione mihi persuasi eum non diversum a Petro esse: ad quam firmandam nonnihil accederet, si exploratum esset imperatorum nomina qulbus ista apud Maium pro leminatis distinguuntur in codice sic posita esse: nam eadem ratione gram- maticus ille qui de syntaxi scripsit, Petri opus in partes distinctum invenit : certe non librorum numeris; quos, ut semper alias, posuisset. Praterea idem Suidas Petro opus Περί πολιτι xñç xaraσrdσswç ascribit: quod ill. Maius illos κῆς καταστάσεως anonymi scriptoris de re publica dialogos esse con- jicit, quorum Photius cod. 37 meminit, ipse autem e palimpsesto Vaticano ampla edidit fragmenta Περὶ πολιτικῆς ἐπιστήμης inscripta. Equidem inscriptionis diversitatem omittam, neque negabo Petro placere potuisse ut libros sine nomine ederet : attamen vix credibile videtur rem Suidæ comper- tam docto curiosoque Photio non innotuisse; aut contra, Suidam silentio transiisse illud opus quo P. 47. Irallas. Dio LII, 41, p. 693, 34, ed. R. Kal προσαπεῖπε [1. καὶ πρὸς ἀπεῖπε] πᾶσι τοῖς βουλεύουσι μὴ ἐκδημεῖν ἔξω τῆς Ιταλίας. Hunc locum adjumenta indicis Reimariani indagare potui; is qui alteri fra- gmento respondet, nisi casu oblatus, haud facile inve- nietur. Quotus enim quisque adeo indefessus, olioque instructus est, ut quatuor vocabula per tot libros quærere sustineat? cum ne illud quidem constel cer- tum esse Antonii nomen non errore positum pro Antonini. Verbo quidem Ownɛúɛty sæpe utitur Vio. 20 (27) Vide Valesium ad p. 319, 8, ed. B. (28) Ibid. p. 364, 21, seq., qui locus, ab ill. Maio (29) Procopius Anecdot. 24, p. 70 : Пlpão; žv (30) Corippus be laud. Just. 1. 24. (31) Procop. I. I. (52) Hermolaus in Ethnicis Stephanis. v. 'Axovat. (33) Anecd. 16, (34) Ea posita sunt infra, col. 673. (35) Petrus : 'Απείπε τοῖς βουλευταῖς ἐκδημείν

617 PRÆFATIO. 618 . dignitatem patris obtinebat; mox comes largitionum A petite ecloga in utroque titulo de legationibus ex- factus atque a. 576, ad Persas inissus est (27). Christianum fuisse Petrum dubio caret: quippe qui in legatione Persica ut natalem Christi Domini Epiphaniamque celebraret, substiterit (28), atque cum Vigilio Papa de rebus quæ ad dogmata perti- ment egerit. B Hic Petrus inter coævos incredibili quadam flo- ruit laude et gloria : cujus rei testimonia infra po- sui. Præter eloquentiam, atque unicam in persua- dendo vim, summam in rebus tractandis solertiam, diligentiam indefessam, legum cognitionem accura- tissimam, eruditionem omnigenam, ei tribuunt; tum vero amœnum ingenium, mitemque animum : In quo cum unico cujus verba ad nos pervenerunt obtrectatore (29) ita consentit Petri cliens Joannes Lydus, ut hoc certe constet benevolum fuisse, liberumque ab omni arrogantia. Etiam post mortem a Corippo boni cognomine insignitur (30), ut olim Rex Ancus. Quæ tamen virtutes non obstant quo- minus vere Procopius ei exprobrare potuerit fura- cissimum fuisse, atque inexplebili divitiarum cupi- 【ditate incensum (31) : avaritia enim apud Orientis populos, ad servitutem prolapsos, persæpe etianı virorum minime malorum animos invadit : quorum bonitas eo tantum elucet, quod neque crudeliter »gunt nummorum causa, neque jus violant: quales sunt fere si qui inter Turcas viri boni dicuntur. In quo genere illustre exemplum erat memoria mea Mohammedes senex, Algeriæ satrapa. Nihil hoc viro mitius, ejusque fide data nihil sanctius: at idem non c solum nisi pacem ab eo redemisses, piraticam exerce- bat; violataque, sine sua culpa, pace, gavisum esse credo; verum etiam quotidic per vesperam aureis sumerandis se delectabat. Prædivitem certe fuisse Petrum inde colligimus, quod insula Aconitis, in qua cotis ſodinæ exercebantur, integra pro fundo ad eum pertinebat (32). Eadem servitutis miseria viros quamvis bonos immanissima principis jussa pro numinis oraculis exsequi cogit, quasi nihil ar- bitrio suo relictum sit : itaque asseverare non au- derem calumniam esse Procopii narrantis Theo- dahadum a Petro ad Amalasunthæ necem incitatum · esse (33): nisi causa quam affert cur Theodora exitium infelicis reginæ machinata esset tam parum · credibilis foret, ut hoc quoque crimen maledictis · vesanæ impudentiæ accenseri posse confidam. Petro Patricio Suidas lotoplas tribuit: unde animadversus, Fabricii diligentiam fugerat. Sed nomen Petri ad rem probandam parum efficeret: Joannes enim Lydus vix nomine tenus Christianus fuit; neque eo niagis Joannes Stobæus : Jacobum medicum,natione Achivum, paganum religione fuisse, diserte narrat Marcellinus in Chron. sub. a. 462. καὶ ὡς ἥκιστα ὑβρίζειν εἰδώς. PATROL. GR. CXIII. D - - stant : quarum prima ad imperium Tiberii, ultima ad res a Juliano, adhuc Cæsare, sub auspiciis Con- stantii in Gallia gestas pertinet. Quod si ulterius progressus esset, is qui eclogas confecit non magis in Petro quam in cæteris ultimam operis partem neglexisset. Itaque eum finem fecisse ubi Euna- pius res plene narrare incipiebat non dubito. Verum in quo tempore historiæ suæ initium constituerit, ea quæstio non æque certe expediri potest: regum tamen liberique populi Romani tempora tractasse non crediderim; cunt propter eclogarum ex uni- verso hoc tempore defectum, tum quia non video quid hominem Byzantinum impellere potuerit ad scribenda quæ, ut quisque prolixius aut brevius narrata quæreret, vulgo inveniebantur. Non ta- men a Tiberio incepisse, id quod per se omni careret probabilitate, sed jam de Augusto, trium- viratusque tempore egisse, probant fragmenta qua in libello Seguieriano de syntaxi inveni (34). Ex his alterum apud Dionem Cassium iisdem prope verbis legitur (35), quod de fr. 4, 5, p. 123, ed. B., collata legat. LII, p. 401 Ursini, observavit Valesius : unde conjectura certa oritur Petrum nihil aliud quam Dionis breviarium confecisse quatenus hujus historia pateret. Jam vero cum continuator Dionis, cujus eclogas ill. Maius in titulo de sententiis inve- nit, quantum spatia metiri licet, non multum infra Constantinum M. descenderit, non temeraria ha- riolatione mihi persuasi eum non diversum a Petro esse: ad quam firmandam nonnihil accederet, si exploratum esset imperatorum nomina qulbus ista apud Maium pro leminatis distinguuntur in codice sic posita esse: nam eadem ratione gram- maticus ille qui de syntaxi scripsit, Petri opus in partes distinctum invenit : certe non librorum numeris; quos, ut semper alias, posuisset. Praterea idem Suidas Petro opus Περί πολιτι xñç xaraσrdσswç ascribit: quod ill. Maius illos κῆς καταστάσεως anonymi scriptoris de re publica dialogos esse con- jicit, quorum Photius cod. 37 meminit, ipse autem e palimpsesto Vaticano ampla edidit fragmenta Περὶ πολιτικῆς ἐπιστήμης inscripta. Equidem inscriptionis diversitatem omittam, neque negabo Petro placere potuisse ut libros sine nomine ederet : attamen vix credibile videtur rem Suidæ comper- tam docto curiosoque Photio non innotuisse; aut contra, Suidam silentio transiisse illud opus quo P. 47. Irallas. Dio LII, 41, p. 693, 34, ed. R. Kal προσαπεῖπε [1. καὶ πρὸς ἀπεῖπε] πᾶσι τοῖς βουλεύουσι μὴ ἐκδημεῖν ἔξω τῆς Ιταλίας. Hunc locum adjumenta indicis Reimariani indagare potui; is qui alteri fra- gmento respondet, nisi casu oblatus, haud facile inve- nietur. Quotus enim quisque adeo indefessus, olioque instructus est, ut quatuor vocabula per tot libros quærere sustineat? cum ne illud quidem constel cer- tum esse Antonii nomen non errore positum pro Antonini. Verbo quidem Ownɛúɛty sæpe utitur Vio. 20 (27) Vide Valesium ad p. 319, 8, ed. B. (28) Ibid. p. 364, 21, seq., qui locus, ab ill. Maio (29) Procopius Anecdot. 24, p. 70 : Пlpão; žv (30) Corippus be laud. Just. 1. 24. (31) Procop. I. I. (52) Hermolaus in Ethnicis Stephanis. v. 'Axovat. (33) Anecd. 16, (34) Ea posita sunt infra, col. 673. (35) Petrus : 'Απείπε τοῖς βουλευταῖς ἐκδημείν

617 PRÆFATIO. 618 . dignitatem patris obtinebat; mox comes largitionum A petite ecloga in utroque titulo de legationibus ex- factus atque a. 576, ad Persas inissus est (27). Christianum fuisse Petrum dubio caret: quippe qui in legatione Persica ut natalem Christi Domini Epiphaniamque celebraret, substiterit (28), atque cum Vigilio Papa de rebus quæ ad dogmata perti- ment egerit. B Hic Petrus inter coævos incredibili quadam flo- ruit laude et gloria : cujus rei testimonia infra po- sui. Præter eloquentiam, atque unicam in persua- dendo vim, summam in rebus tractandis solertiam, diligentiam indefessam, legum cognitionem accura- tissimam, eruditionem omnigenam, ei tribuunt; tum vero amœnum ingenium, mitemque animum : In quo cum unico cujus verba ad nos pervenerunt obtrectatore (29) ita consentit Petri cliens Joannes Lydus, ut hoc certe constet benevolum fuisse, liberumque ab omni arrogantia. Etiam post mortem a Corippo boni cognomine insignitur (30), ut olim Rex Ancus. Quæ tamen virtutes non obstant quo- minus vere Procopius ei exprobrare potuerit fura- cissimum fuisse, atque inexplebili divitiarum cupi- 【ditate incensum (31) : avaritia enim apud Orientis populos, ad servitutem prolapsos, persæpe etianı virorum minime malorum animos invadit : quorum bonitas eo tantum elucet, quod neque crudeliter »gunt nummorum causa, neque jus violant: quales sunt fere si qui inter Turcas viri boni dicuntur. In quo genere illustre exemplum erat memoria mea Mohammedes senex, Algeriæ satrapa. Nihil hoc viro mitius, ejusque fide data nihil sanctius: at idem non c solum nisi pacem ab eo redemisses, piraticam exerce- bat; violataque, sine sua culpa, pace, gavisum esse credo; verum etiam quotidic per vesperam aureis sumerandis se delectabat. Prædivitem certe fuisse Petrum inde colligimus, quod insula Aconitis, in qua cotis ſodinæ exercebantur, integra pro fundo ad eum pertinebat (32). Eadem servitutis miseria viros quamvis bonos immanissima principis jussa pro numinis oraculis exsequi cogit, quasi nihil ar- bitrio suo relictum sit : itaque asseverare non au- derem calumniam esse Procopii narrantis Theo- dahadum a Petro ad Amalasunthæ necem incitatum · esse (33): nisi causa quam affert cur Theodora exitium infelicis reginæ machinata esset tam parum · credibilis foret, ut hoc quoque crimen maledictis · vesanæ impudentiæ accenseri posse confidam. Petro Patricio Suidas lotoplas tribuit: unde animadversus, Fabricii diligentiam fugerat. Sed nomen Petri ad rem probandam parum efficeret: Joannes enim Lydus vix nomine tenus Christianus fuit; neque eo niagis Joannes Stobæus : Jacobum medicum,natione Achivum, paganum religione fuisse, diserte narrat Marcellinus in Chron. sub. a. 462. καὶ ὡς ἥκιστα ὑβρίζειν εἰδώς. PATROL. GR. CXIII. D - - stant : quarum prima ad imperium Tiberii, ultima ad res a Juliano, adhuc Cæsare, sub auspiciis Con- stantii in Gallia gestas pertinet. Quod si ulterius progressus esset, is qui eclogas confecit non magis in Petro quam in cæteris ultimam operis partem neglexisset. Itaque eum finem fecisse ubi Euna- pius res plene narrare incipiebat non dubito. Verum in quo tempore historiæ suæ initium constituerit, ea quæstio non æque certe expediri potest: regum tamen liberique populi Romani tempora tractasse non crediderim; cunt propter eclogarum ex uni- verso hoc tempore defectum, tum quia non video quid hominem Byzantinum impellere potuerit ad scribenda quæ, ut quisque prolixius aut brevius narrata quæreret, vulgo inveniebantur. Non ta- men a Tiberio incepisse, id quod per se omni careret probabilitate, sed jam de Augusto, trium- viratusque tempore egisse, probant fragmenta qua in libello Seguieriano de syntaxi inveni (34). Ex his alterum apud Dionem Cassium iisdem prope verbis legitur (35), quod de fr. 4, 5, p. 123, ed. B., collata legat. LII, p. 401 Ursini, observavit Valesius : unde conjectura certa oritur Petrum nihil aliud quam Dionis breviarium confecisse quatenus hujus historia pateret. Jam vero cum continuator Dionis, cujus eclogas ill. Maius in titulo de sententiis inve- nit, quantum spatia metiri licet, non multum infra Constantinum M. descenderit, non temeraria ha- riolatione mihi persuasi eum non diversum a Petro esse: ad quam firmandam nonnihil accederet, si exploratum esset imperatorum nomina qulbus ista apud Maium pro leminatis distinguuntur in codice sic posita esse: nam eadem ratione gram- maticus ille qui de syntaxi scripsit, Petri opus in partes distinctum invenit : certe non librorum numeris; quos, ut semper alias, posuisset. Praterea idem Suidas Petro opus Περί πολιτι xñç xaraσrdσswç ascribit: quod ill. Maius illos κῆς καταστάσεως anonymi scriptoris de re publica dialogos esse con- jicit, quorum Photius cod. 37 meminit, ipse autem e palimpsesto Vaticano ampla edidit fragmenta Περὶ πολιτικῆς ἐπιστήμης inscripta. Equidem inscriptionis diversitatem omittam, neque negabo Petro placere potuisse ut libros sine nomine ederet : attamen vix credibile videtur rem Suidæ comper- tam docto curiosoque Photio non innotuisse; aut contra, Suidam silentio transiisse illud opus quo P. 47. Irallas. Dio LII, 41, p. 693, 34, ed. R. Kal προσαπεῖπε [1. καὶ πρὸς ἀπεῖπε] πᾶσι τοῖς βουλεύουσι μὴ ἐκδημεῖν ἔξω τῆς Ιταλίας. Hunc locum adjumenta indicis Reimariani indagare potui; is qui alteri fra- gmento respondet, nisi casu oblatus, haud facile inve- nietur. Quotus enim quisque adeo indefessus, olioque instructus est, ut quatuor vocabula per tot libros quærere sustineat? cum ne illud quidem constel cer- tum esse Antonii nomen non errore positum pro Antonini. Verbo quidem Ownɛúɛty sæpe utitur Vio. 20 (27) Vide Valesium ad p. 319, 8, ed. B. (28) Ibid. p. 364, 21, seq., qui locus, ab ill. Maio (29) Procopius Anecdot. 24, p. 70 : Пlpão; žv (30) Corippus be laud. Just. 1. 24. (31) Procop. I. I. (52) Hermolaus in Ethnicis Stephanis. v. 'Axovat. (33) Anecd. 16, (34) Ea posita sunt infra, col. 673. (35) Petrus : 'Απείπε τοῖς βουλευταῖς ἐκδημείν

617 PRÆFATIO. 618 . dignitatem patris obtinebat; mox comes largitionum A petite ecloga in utroque titulo de legationibus ex- factus atque a. 576, ad Persas inissus est (27). Christianum fuisse Petrum dubio caret: quippe qui in legatione Persica ut natalem Christi Domini Epiphaniamque celebraret, substiterit (28), atque cum Vigilio Papa de rebus quæ ad dogmata perti- ment egerit. B Hic Petrus inter coævos incredibili quadam flo- ruit laude et gloria : cujus rei testimonia infra po- sui. Præter eloquentiam, atque unicam in persua- dendo vim, summam in rebus tractandis solertiam, diligentiam indefessam, legum cognitionem accura- tissimam, eruditionem omnigenam, ei tribuunt; tum vero amœnum ingenium, mitemque animum : In quo cum unico cujus verba ad nos pervenerunt obtrectatore (29) ita consentit Petri cliens Joannes Lydus, ut hoc certe constet benevolum fuisse, liberumque ab omni arrogantia. Etiam post mortem a Corippo boni cognomine insignitur (30), ut olim Rex Ancus. Quæ tamen virtutes non obstant quo- minus vere Procopius ei exprobrare potuerit fura- cissimum fuisse, atque inexplebili divitiarum cupi- 【ditate incensum (31) : avaritia enim apud Orientis populos, ad servitutem prolapsos, persæpe etianı virorum minime malorum animos invadit : quorum bonitas eo tantum elucet, quod neque crudeliter »gunt nummorum causa, neque jus violant: quales sunt fere si qui inter Turcas viri boni dicuntur. In quo genere illustre exemplum erat memoria mea Mohammedes senex, Algeriæ satrapa. Nihil hoc viro mitius, ejusque fide data nihil sanctius: at idem non c solum nisi pacem ab eo redemisses, piraticam exerce- bat; violataque, sine sua culpa, pace, gavisum esse credo; verum etiam quotidic per vesperam aureis sumerandis se delectabat. Prædivitem certe fuisse Petrum inde colligimus, quod insula Aconitis, in qua cotis ſodinæ exercebantur, integra pro fundo ad eum pertinebat (32). Eadem servitutis miseria viros quamvis bonos immanissima principis jussa pro numinis oraculis exsequi cogit, quasi nihil ar- bitrio suo relictum sit : itaque asseverare non au- derem calumniam esse Procopii narrantis Theo- dahadum a Petro ad Amalasunthæ necem incitatum · esse (33): nisi causa quam affert cur Theodora exitium infelicis reginæ machinata esset tam parum · credibilis foret, ut hoc quoque crimen maledictis · vesanæ impudentiæ accenseri posse confidam. Petro Patricio Suidas lotoplas tribuit: unde animadversus, Fabricii diligentiam fugerat. Sed nomen Petri ad rem probandam parum efficeret: Joannes enim Lydus vix nomine tenus Christianus fuit; neque eo niagis Joannes Stobæus : Jacobum medicum,natione Achivum, paganum religione fuisse, diserte narrat Marcellinus in Chron. sub. a. 462. καὶ ὡς ἥκιστα ὑβρίζειν εἰδώς. PATROL. GR. CXIII. D - - stant : quarum prima ad imperium Tiberii, ultima ad res a Juliano, adhuc Cæsare, sub auspiciis Con- stantii in Gallia gestas pertinet. Quod si ulterius progressus esset, is qui eclogas confecit non magis in Petro quam in cæteris ultimam operis partem neglexisset. Itaque eum finem fecisse ubi Euna- pius res plene narrare incipiebat non dubito. Verum in quo tempore historiæ suæ initium constituerit, ea quæstio non æque certe expediri potest: regum tamen liberique populi Romani tempora tractasse non crediderim; cunt propter eclogarum ex uni- verso hoc tempore defectum, tum quia non video quid hominem Byzantinum impellere potuerit ad scribenda quæ, ut quisque prolixius aut brevius narrata quæreret, vulgo inveniebantur. Non ta- men a Tiberio incepisse, id quod per se omni careret probabilitate, sed jam de Augusto, trium- viratusque tempore egisse, probant fragmenta qua in libello Seguieriano de syntaxi inveni (34). Ex his alterum apud Dionem Cassium iisdem prope verbis legitur (35), quod de fr. 4, 5, p. 123, ed. B., collata legat. LII, p. 401 Ursini, observavit Valesius : unde conjectura certa oritur Petrum nihil aliud quam Dionis breviarium confecisse quatenus hujus historia pateret. Jam vero cum continuator Dionis, cujus eclogas ill. Maius in titulo de sententiis inve- nit, quantum spatia metiri licet, non multum infra Constantinum M. descenderit, non temeraria ha- riolatione mihi persuasi eum non diversum a Petro esse: ad quam firmandam nonnihil accederet, si exploratum esset imperatorum nomina qulbus ista apud Maium pro leminatis distinguuntur in codice sic posita esse: nam eadem ratione gram- maticus ille qui de syntaxi scripsit, Petri opus in partes distinctum invenit : certe non librorum numeris; quos, ut semper alias, posuisset. Praterea idem Suidas Petro opus Περί πολιτι xñç xaraσrdσswç ascribit: quod ill. Maius illos κῆς καταστάσεως anonymi scriptoris de re publica dialogos esse con- jicit, quorum Photius cod. 37 meminit, ipse autem e palimpsesto Vaticano ampla edidit fragmenta Περὶ πολιτικῆς ἐπιστήμης inscripta. Equidem inscriptionis diversitatem omittam, neque negabo Petro placere potuisse ut libros sine nomine ederet : attamen vix credibile videtur rem Suidæ comper- tam docto curiosoque Photio non innotuisse; aut contra, Suidam silentio transiisse illud opus quo P. 47. Irallas. Dio LII, 41, p. 693, 34, ed. R. Kal προσαπεῖπε [1. καὶ πρὸς ἀπεῖπε] πᾶσι τοῖς βουλεύουσι μὴ ἐκδημεῖν ἔξω τῆς Ιταλίας. Hunc locum adjumenta indicis Reimariani indagare potui; is qui alteri fra- gmento respondet, nisi casu oblatus, haud facile inve- nietur. Quotus enim quisque adeo indefessus, olioque instructus est, ut quatuor vocabula per tot libros quærere sustineat? cum ne illud quidem constel cer- tum esse Antonii nomen non errore positum pro Antonini. Verbo quidem Ownɛúɛty sæpe utitur Vio. 20 (27) Vide Valesium ad p. 319, 8, ed. B. (28) Ibid. p. 364, 21, seq., qui locus, ab ill. Maio (29) Procopius Anecdot. 24, p. 70 : Пlpão; žv (30) Corippus be laud. Just. 1. 24. (31) Procop. I. I. (52) Hermolaus in Ethnicis Stephanis. v. 'Axovat. (33) Anecd. 16, (34) Ea posita sunt infra, col. 673. (35) Petrus : 'Απείπε τοῖς βουλευταῖς ἐκδημείν

617 PRÆFATIO. 618 . dignitatem patris obtinebat; mox comes largitionum A petite ecloga in utroque titulo de legationibus ex- factus atque a. 576, ad Persas inissus est (27). Christianum fuisse Petrum dubio caret: quippe qui in legatione Persica ut natalem Christi Domini Epiphaniamque celebraret, substiterit (28), atque cum Vigilio Papa de rebus quæ ad dogmata perti- ment egerit. B Hic Petrus inter coævos incredibili quadam flo- ruit laude et gloria : cujus rei testimonia infra po- sui. Præter eloquentiam, atque unicam in persua- dendo vim, summam in rebus tractandis solertiam, diligentiam indefessam, legum cognitionem accura- tissimam, eruditionem omnigenam, ei tribuunt; tum vero amœnum ingenium, mitemque animum : In quo cum unico cujus verba ad nos pervenerunt obtrectatore (29) ita consentit Petri cliens Joannes Lydus, ut hoc certe constet benevolum fuisse, liberumque ab omni arrogantia. Etiam post mortem a Corippo boni cognomine insignitur (30), ut olim Rex Ancus. Quæ tamen virtutes non obstant quo- minus vere Procopius ei exprobrare potuerit fura- cissimum fuisse, atque inexplebili divitiarum cupi- 【ditate incensum (31) : avaritia enim apud Orientis populos, ad servitutem prolapsos, persæpe etianı virorum minime malorum animos invadit : quorum bonitas eo tantum elucet, quod neque crudeliter »gunt nummorum causa, neque jus violant: quales sunt fere si qui inter Turcas viri boni dicuntur. In quo genere illustre exemplum erat memoria mea Mohammedes senex, Algeriæ satrapa. Nihil hoc viro mitius, ejusque fide data nihil sanctius: at idem non c solum nisi pacem ab eo redemisses, piraticam exerce- bat; violataque, sine sua culpa, pace, gavisum esse credo; verum etiam quotidic per vesperam aureis sumerandis se delectabat. Prædivitem certe fuisse Petrum inde colligimus, quod insula Aconitis, in qua cotis ſodinæ exercebantur, integra pro fundo ad eum pertinebat (32). Eadem servitutis miseria viros quamvis bonos immanissima principis jussa pro numinis oraculis exsequi cogit, quasi nihil ar- bitrio suo relictum sit : itaque asseverare non au- derem calumniam esse Procopii narrantis Theo- dahadum a Petro ad Amalasunthæ necem incitatum · esse (33): nisi causa quam affert cur Theodora exitium infelicis reginæ machinata esset tam parum · credibilis foret, ut hoc quoque crimen maledictis · vesanæ impudentiæ accenseri posse confidam. Petro Patricio Suidas lotoplas tribuit: unde animadversus, Fabricii diligentiam fugerat. Sed nomen Petri ad rem probandam parum efficeret: Joannes enim Lydus vix nomine tenus Christianus fuit; neque eo niagis Joannes Stobæus : Jacobum medicum,natione Achivum, paganum religione fuisse, diserte narrat Marcellinus in Chron. sub. a. 462. καὶ ὡς ἥκιστα ὑβρίζειν εἰδώς. PATROL. GR. CXIII. D - - stant : quarum prima ad imperium Tiberii, ultima ad res a Juliano, adhuc Cæsare, sub auspiciis Con- stantii in Gallia gestas pertinet. Quod si ulterius progressus esset, is qui eclogas confecit non magis in Petro quam in cæteris ultimam operis partem neglexisset. Itaque eum finem fecisse ubi Euna- pius res plene narrare incipiebat non dubito. Verum in quo tempore historiæ suæ initium constituerit, ea quæstio non æque certe expediri potest: regum tamen liberique populi Romani tempora tractasse non crediderim; cunt propter eclogarum ex uni- verso hoc tempore defectum, tum quia non video quid hominem Byzantinum impellere potuerit ad scribenda quæ, ut quisque prolixius aut brevius narrata quæreret, vulgo inveniebantur. Non ta- men a Tiberio incepisse, id quod per se omni careret probabilitate, sed jam de Augusto, trium- viratusque tempore egisse, probant fragmenta qua in libello Seguieriano de syntaxi inveni (34). Ex his alterum apud Dionem Cassium iisdem prope verbis legitur (35), quod de fr. 4, 5, p. 123, ed. B., collata legat. LII, p. 401 Ursini, observavit Valesius : unde conjectura certa oritur Petrum nihil aliud quam Dionis breviarium confecisse quatenus hujus historia pateret. Jam vero cum continuator Dionis, cujus eclogas ill. Maius in titulo de sententiis inve- nit, quantum spatia metiri licet, non multum infra Constantinum M. descenderit, non temeraria ha- riolatione mihi persuasi eum non diversum a Petro esse: ad quam firmandam nonnihil accederet, si exploratum esset imperatorum nomina qulbus ista apud Maium pro leminatis distinguuntur in codice sic posita esse: nam eadem ratione gram- maticus ille qui de syntaxi scripsit, Petri opus in partes distinctum invenit : certe non librorum numeris; quos, ut semper alias, posuisset. Praterea idem Suidas Petro opus Περί πολιτι xñç xaraσrdσswç ascribit: quod ill. Maius illos κῆς καταστάσεως anonymi scriptoris de re publica dialogos esse con- jicit, quorum Photius cod. 37 meminit, ipse autem e palimpsesto Vaticano ampla edidit fragmenta Περὶ πολιτικῆς ἐπιστήμης inscripta. Equidem inscriptionis diversitatem omittam, neque negabo Petro placere potuisse ut libros sine nomine ederet : attamen vix credibile videtur rem Suidæ comper- tam docto curiosoque Photio non innotuisse; aut contra, Suidam silentio transiisse illud opus quo P. 47. Irallas. Dio LII, 41, p. 693, 34, ed. R. Kal προσαπεῖπε [1. καὶ πρὸς ἀπεῖπε] πᾶσι τοῖς βουλεύουσι μὴ ἐκδημεῖν ἔξω τῆς Ιταλίας. Hunc locum adjumenta indicis Reimariani indagare potui; is qui alteri fra- gmento respondet, nisi casu oblatus, haud facile inve- nietur. Quotus enim quisque adeo indefessus, olioque instructus est, ut quatuor vocabula per tot libros quærere sustineat? cum ne illud quidem constel cer- tum esse Antonii nomen non errore positum pro Antonini. Verbo quidem Ownɛúɛty sæpe utitur Vio. 20 (27) Vide Valesium ad p. 319, 8, ed. B. (28) Ibid. p. 364, 21, seq., qui locus, ab ill. Maio (29) Procopius Anecdot. 24, p. 70 : Пlpão; žv (30) Corippus be laud. Just. 1. 24. (31) Procop. I. I. (52) Hermolaus in Ethnicis Stephanis. v. 'Axovat. (33) Anecd. 16, (34) Ea posita sunt infra, col. 673. (35) Petrus : 'Απείπε τοῖς βουλευταῖς ἐκδημείν

617 PRÆFATIO. 618 . dignitatem patris obtinebat; mox comes largitionum A petite ecloga in utroque titulo de legationibus ex- factus atque a. 576, ad Persas inissus est (27). Christianum fuisse Petrum dubio caret: quippe qui in legatione Persica ut natalem Christi Domini Epiphaniamque celebraret, substiterit (28), atque cum Vigilio Papa de rebus quæ ad dogmata perti- ment egerit. B Hic Petrus inter coævos incredibili quadam flo- ruit laude et gloria : cujus rei testimonia infra po- sui. Præter eloquentiam, atque unicam in persua- dendo vim, summam in rebus tractandis solertiam, diligentiam indefessam, legum cognitionem accura- tissimam, eruditionem omnigenam, ei tribuunt; tum vero amœnum ingenium, mitemque animum : In quo cum unico cujus verba ad nos pervenerunt obtrectatore (29) ita consentit Petri cliens Joannes Lydus, ut hoc certe constet benevolum fuisse, liberumque ab omni arrogantia. Etiam post mortem a Corippo boni cognomine insignitur (30), ut olim Rex Ancus. Quæ tamen virtutes non obstant quo- minus vere Procopius ei exprobrare potuerit fura- cissimum fuisse, atque inexplebili divitiarum cupi- 【ditate incensum (31) : avaritia enim apud Orientis populos, ad servitutem prolapsos, persæpe etianı virorum minime malorum animos invadit : quorum bonitas eo tantum elucet, quod neque crudeliter »gunt nummorum causa, neque jus violant: quales sunt fere si qui inter Turcas viri boni dicuntur. In quo genere illustre exemplum erat memoria mea Mohammedes senex, Algeriæ satrapa. Nihil hoc viro mitius, ejusque fide data nihil sanctius: at idem non c solum nisi pacem ab eo redemisses, piraticam exerce- bat; violataque, sine sua culpa, pace, gavisum esse credo; verum etiam quotidic per vesperam aureis sumerandis se delectabat. Prædivitem certe fuisse Petrum inde colligimus, quod insula Aconitis, in qua cotis ſodinæ exercebantur, integra pro fundo ad eum pertinebat (32). Eadem servitutis miseria viros quamvis bonos immanissima principis jussa pro numinis oraculis exsequi cogit, quasi nihil ar- bitrio suo relictum sit : itaque asseverare non au- derem calumniam esse Procopii narrantis Theo- dahadum a Petro ad Amalasunthæ necem incitatum · esse (33): nisi causa quam affert cur Theodora exitium infelicis reginæ machinata esset tam parum · credibilis foret, ut hoc quoque crimen maledictis · vesanæ impudentiæ accenseri posse confidam. Petro Patricio Suidas lotoplas tribuit: unde animadversus, Fabricii diligentiam fugerat. Sed nomen Petri ad rem probandam parum efficeret: Joannes enim Lydus vix nomine tenus Christianus fuit; neque eo niagis Joannes Stobæus : Jacobum medicum,natione Achivum, paganum religione fuisse, diserte narrat Marcellinus in Chron. sub. a. 462. καὶ ὡς ἥκιστα ὑβρίζειν εἰδώς. PATROL. GR. CXIII. D - - stant : quarum prima ad imperium Tiberii, ultima ad res a Juliano, adhuc Cæsare, sub auspiciis Con- stantii in Gallia gestas pertinet. Quod si ulterius progressus esset, is qui eclogas confecit non magis in Petro quam in cæteris ultimam operis partem neglexisset. Itaque eum finem fecisse ubi Euna- pius res plene narrare incipiebat non dubito. Verum in quo tempore historiæ suæ initium constituerit, ea quæstio non æque certe expediri potest: regum tamen liberique populi Romani tempora tractasse non crediderim; cunt propter eclogarum ex uni- verso hoc tempore defectum, tum quia non video quid hominem Byzantinum impellere potuerit ad scribenda quæ, ut quisque prolixius aut brevius narrata quæreret, vulgo inveniebantur. Non ta- men a Tiberio incepisse, id quod per se omni careret probabilitate, sed jam de Augusto, trium- viratusque tempore egisse, probant fragmenta qua in libello Seguieriano de syntaxi inveni (34). Ex his alterum apud Dionem Cassium iisdem prope verbis legitur (35), quod de fr. 4, 5, p. 123, ed. B., collata legat. LII, p. 401 Ursini, observavit Valesius : unde conjectura certa oritur Petrum nihil aliud quam Dionis breviarium confecisse quatenus hujus historia pateret. Jam vero cum continuator Dionis, cujus eclogas ill. Maius in titulo de sententiis inve- nit, quantum spatia metiri licet, non multum infra Constantinum M. descenderit, non temeraria ha- riolatione mihi persuasi eum non diversum a Petro esse: ad quam firmandam nonnihil accederet, si exploratum esset imperatorum nomina qulbus ista apud Maium pro leminatis distinguuntur in codice sic posita esse: nam eadem ratione gram- maticus ille qui de syntaxi scripsit, Petri opus in partes distinctum invenit : certe non librorum numeris; quos, ut semper alias, posuisset. Praterea idem Suidas Petro opus Περί πολιτι xñç xaraσrdσswç ascribit: quod ill. Maius illos κῆς καταστάσεως anonymi scriptoris de re publica dialogos esse con- jicit, quorum Photius cod. 37 meminit, ipse autem e palimpsesto Vaticano ampla edidit fragmenta Περὶ πολιτικῆς ἐπιστήμης inscripta. Equidem inscriptionis diversitatem omittam, neque negabo Petro placere potuisse ut libros sine nomine ederet : attamen vix credibile videtur rem Suidæ comper- tam docto curiosoque Photio non innotuisse; aut contra, Suidam silentio transiisse illud opus quo P. 47. Irallas. Dio LII, 41, p. 693, 34, ed. R. Kal προσαπεῖπε [1. καὶ πρὸς ἀπεῖπε] πᾶσι τοῖς βουλεύουσι μὴ ἐκδημεῖν ἔξω τῆς Ιταλίας. Hunc locum adjumenta indicis Reimariani indagare potui; is qui alteri fra- gmento respondet, nisi casu oblatus, haud facile inve- nietur. Quotus enim quisque adeo indefessus, olioque instructus est, ut quatuor vocabula per tot libros quærere sustineat? cum ne illud quidem constel cer- tum esse Antonii nomen non errore positum pro Antonini. Verbo quidem Ownɛúɛty sæpe utitur Vio. 20 (27) Vide Valesium ad p. 319, 8, ed. B. (28) Ibid. p. 364, 21, seq., qui locus, ab ill. Maio (29) Procopius Anecdot. 24, p. 70 : Пlpão; žv (30) Corippus be laud. Just. 1. 24. (31) Procop. I. I. (52) Hermolaus in Ethnicis Stephanis. v. 'Axovat. (33) Anecd. 16, (34) Ea posita sunt infra, col. 673. (35) Petrus : 'Απείπε τοῖς βουλευταῖς ἐκδημείν

617 PRÆFATIO. 618 . dignitatem patris obtinebat; mox comes largitionum A petite ecloga in utroque titulo de legationibus ex- factus atque a. 576, ad Persas inissus est (27). Christianum fuisse Petrum dubio caret: quippe qui in legatione Persica ut natalem Christi Domini Epiphaniamque celebraret, substiterit (28), atque cum Vigilio Papa de rebus quæ ad dogmata perti- ment egerit. B Hic Petrus inter coævos incredibili quadam flo- ruit laude et gloria : cujus rei testimonia infra po- sui. Præter eloquentiam, atque unicam in persua- dendo vim, summam in rebus tractandis solertiam, diligentiam indefessam, legum cognitionem accura- tissimam, eruditionem omnigenam, ei tribuunt; tum vero amœnum ingenium, mitemque animum : In quo cum unico cujus verba ad nos pervenerunt obtrectatore (29) ita consentit Petri cliens Joannes Lydus, ut hoc certe constet benevolum fuisse, liberumque ab omni arrogantia. Etiam post mortem a Corippo boni cognomine insignitur (30), ut olim Rex Ancus. Quæ tamen virtutes non obstant quo- minus vere Procopius ei exprobrare potuerit fura- cissimum fuisse, atque inexplebili divitiarum cupi- 【ditate incensum (31) : avaritia enim apud Orientis populos, ad servitutem prolapsos, persæpe etianı virorum minime malorum animos invadit : quorum bonitas eo tantum elucet, quod neque crudeliter »gunt nummorum causa, neque jus violant: quales sunt fere si qui inter Turcas viri boni dicuntur. In quo genere illustre exemplum erat memoria mea Mohammedes senex, Algeriæ satrapa. Nihil hoc viro mitius, ejusque fide data nihil sanctius: at idem non c solum nisi pacem ab eo redemisses, piraticam exerce- bat; violataque, sine sua culpa, pace, gavisum esse credo; verum etiam quotidic per vesperam aureis sumerandis se delectabat. Prædivitem certe fuisse Petrum inde colligimus, quod insula Aconitis, in qua cotis ſodinæ exercebantur, integra pro fundo ad eum pertinebat (32). Eadem servitutis miseria viros quamvis bonos immanissima principis jussa pro numinis oraculis exsequi cogit, quasi nihil ar- bitrio suo relictum sit : itaque asseverare non au- derem calumniam esse Procopii narrantis Theo- dahadum a Petro ad Amalasunthæ necem incitatum · esse (33): nisi causa quam affert cur Theodora exitium infelicis reginæ machinata esset tam parum · credibilis foret, ut hoc quoque crimen maledictis · vesanæ impudentiæ accenseri posse confidam. Petro Patricio Suidas lotoplas tribuit: unde animadversus, Fabricii diligentiam fugerat. Sed nomen Petri ad rem probandam parum efficeret: Joannes enim Lydus vix nomine tenus Christianus fuit; neque eo niagis Joannes Stobæus : Jacobum medicum,natione Achivum, paganum religione fuisse, diserte narrat Marcellinus in Chron. sub. a. 462. καὶ ὡς ἥκιστα ὑβρίζειν εἰδώς. PATROL. GR. CXIII. D - - stant : quarum prima ad imperium Tiberii, ultima ad res a Juliano, adhuc Cæsare, sub auspiciis Con- stantii in Gallia gestas pertinet. Quod si ulterius progressus esset, is qui eclogas confecit non magis in Petro quam in cæteris ultimam operis partem neglexisset. Itaque eum finem fecisse ubi Euna- pius res plene narrare incipiebat non dubito. Verum in quo tempore historiæ suæ initium constituerit, ea quæstio non æque certe expediri potest: regum tamen liberique populi Romani tempora tractasse non crediderim; cunt propter eclogarum ex uni- verso hoc tempore defectum, tum quia non video quid hominem Byzantinum impellere potuerit ad scribenda quæ, ut quisque prolixius aut brevius narrata quæreret, vulgo inveniebantur. Non ta- men a Tiberio incepisse, id quod per se omni careret probabilitate, sed jam de Augusto, trium- viratusque tempore egisse, probant fragmenta qua in libello Seguieriano de syntaxi inveni (34). Ex his alterum apud Dionem Cassium iisdem prope verbis legitur (35), quod de fr. 4, 5, p. 123, ed. B., collata legat. LII, p. 401 Ursini, observavit Valesius : unde conjectura certa oritur Petrum nihil aliud quam Dionis breviarium confecisse quatenus hujus historia pateret. Jam vero cum continuator Dionis, cujus eclogas ill. Maius in titulo de sententiis inve- nit, quantum spatia metiri licet, non multum infra Constantinum M. descenderit, non temeraria ha- riolatione mihi persuasi eum non diversum a Petro esse: ad quam firmandam nonnihil accederet, si exploratum esset imperatorum nomina qulbus ista apud Maium pro leminatis distinguuntur in codice sic posita esse: nam eadem ratione gram- maticus ille qui de syntaxi scripsit, Petri opus in partes distinctum invenit : certe non librorum numeris; quos, ut semper alias, posuisset. Praterea idem Suidas Petro opus Περί πολιτι xñç xaraσrdσswç ascribit: quod ill. Maius illos κῆς καταστάσεως anonymi scriptoris de re publica dialogos esse con- jicit, quorum Photius cod. 37 meminit, ipse autem e palimpsesto Vaticano ampla edidit fragmenta Περὶ πολιτικῆς ἐπιστήμης inscripta. Equidem inscriptionis diversitatem omittam, neque negabo Petro placere potuisse ut libros sine nomine ederet : attamen vix credibile videtur rem Suidæ comper- tam docto curiosoque Photio non innotuisse; aut contra, Suidam silentio transiisse illud opus quo P. 47. Irallas. Dio LII, 41, p. 693, 34, ed. R. Kal προσαπεῖπε [1. καὶ πρὸς ἀπεῖπε] πᾶσι τοῖς βουλεύουσι μὴ ἐκδημεῖν ἔξω τῆς Ιταλίας. Hunc locum adjumenta indicis Reimariani indagare potui; is qui alteri fra- gmento respondet, nisi casu oblatus, haud facile inve- nietur. Quotus enim quisque adeo indefessus, olioque instructus est, ut quatuor vocabula per tot libros quærere sustineat? cum ne illud quidem constel cer- tum esse Antonii nomen non errore positum pro Antonini. Verbo quidem Ownɛúɛty sæpe utitur Vio. 20 (27) Vide Valesium ad p. 319, 8, ed. B. (28) Ibid. p. 364, 21, seq., qui locus, ab ill. Maio (29) Procopius Anecdot. 24, p. 70 : Пlpão; žv (30) Corippus be laud. Just. 1. 24. (31) Procop. I. I. (52) Hermolaus in Ethnicis Stephanis. v. 'Axovat. (33) Anecd. 16, (34) Ea posita sunt infra, col. 673. (35) Petrus : 'Απείπε τοῖς βουλευταῖς ἐκδημείν

617 PRÆFATIO. 618 . dignitatem patris obtinebat; mox comes largitionum A petite ecloga in utroque titulo de legationibus ex- factus atque a. 576, ad Persas inissus est (27). Christianum fuisse Petrum dubio caret: quippe qui in legatione Persica ut natalem Christi Domini Epiphaniamque celebraret, substiterit (28), atque cum Vigilio Papa de rebus quæ ad dogmata perti- ment egerit. B Hic Petrus inter coævos incredibili quadam flo- ruit laude et gloria : cujus rei testimonia infra po- sui. Præter eloquentiam, atque unicam in persua- dendo vim, summam in rebus tractandis solertiam, diligentiam indefessam, legum cognitionem accura- tissimam, eruditionem omnigenam, ei tribuunt; tum vero amœnum ingenium, mitemque animum : In quo cum unico cujus verba ad nos pervenerunt obtrectatore (29) ita consentit Petri cliens Joannes Lydus, ut hoc certe constet benevolum fuisse, liberumque ab omni arrogantia. Etiam post mortem a Corippo boni cognomine insignitur (30), ut olim Rex Ancus. Quæ tamen virtutes non obstant quo- minus vere Procopius ei exprobrare potuerit fura- cissimum fuisse, atque inexplebili divitiarum cupi- 【ditate incensum (31) : avaritia enim apud Orientis populos, ad servitutem prolapsos, persæpe etianı virorum minime malorum animos invadit : quorum bonitas eo tantum elucet, quod neque crudeliter »gunt nummorum causa, neque jus violant: quales sunt fere si qui inter Turcas viri boni dicuntur. In quo genere illustre exemplum erat memoria mea Mohammedes senex, Algeriæ satrapa. Nihil hoc viro mitius, ejusque fide data nihil sanctius: at idem non c solum nisi pacem ab eo redemisses, piraticam exerce- bat; violataque, sine sua culpa, pace, gavisum esse credo; verum etiam quotidic per vesperam aureis sumerandis se delectabat. Prædivitem certe fuisse Petrum inde colligimus, quod insula Aconitis, in qua cotis ſodinæ exercebantur, integra pro fundo ad eum pertinebat (32). Eadem servitutis miseria viros quamvis bonos immanissima principis jussa pro numinis oraculis exsequi cogit, quasi nihil ar- bitrio suo relictum sit : itaque asseverare non au- derem calumniam esse Procopii narrantis Theo- dahadum a Petro ad Amalasunthæ necem incitatum · esse (33): nisi causa quam affert cur Theodora exitium infelicis reginæ machinata esset tam parum · credibilis foret, ut hoc quoque crimen maledictis · vesanæ impudentiæ accenseri posse confidam. Petro Patricio Suidas lotoplas tribuit: unde animadversus, Fabricii diligentiam fugerat. Sed nomen Petri ad rem probandam parum efficeret: Joannes enim Lydus vix nomine tenus Christianus fuit; neque eo niagis Joannes Stobæus : Jacobum medicum,natione Achivum, paganum religione fuisse, diserte narrat Marcellinus in Chron. sub. a. 462. καὶ ὡς ἥκιστα ὑβρίζειν εἰδώς. PATROL. GR. CXIII. D - - stant : quarum prima ad imperium Tiberii, ultima ad res a Juliano, adhuc Cæsare, sub auspiciis Con- stantii in Gallia gestas pertinet. Quod si ulterius progressus esset, is qui eclogas confecit non magis in Petro quam in cæteris ultimam operis partem neglexisset. Itaque eum finem fecisse ubi Euna- pius res plene narrare incipiebat non dubito. Verum in quo tempore historiæ suæ initium constituerit, ea quæstio non æque certe expediri potest: regum tamen liberique populi Romani tempora tractasse non crediderim; cunt propter eclogarum ex uni- verso hoc tempore defectum, tum quia non video quid hominem Byzantinum impellere potuerit ad scribenda quæ, ut quisque prolixius aut brevius narrata quæreret, vulgo inveniebantur. Non ta- men a Tiberio incepisse, id quod per se omni careret probabilitate, sed jam de Augusto, trium- viratusque tempore egisse, probant fragmenta qua in libello Seguieriano de syntaxi inveni (34). Ex his alterum apud Dionem Cassium iisdem prope verbis legitur (35), quod de fr. 4, 5, p. 123, ed. B., collata legat. LII, p. 401 Ursini, observavit Valesius : unde conjectura certa oritur Petrum nihil aliud quam Dionis breviarium confecisse quatenus hujus historia pateret. Jam vero cum continuator Dionis, cujus eclogas ill. Maius in titulo de sententiis inve- nit, quantum spatia metiri licet, non multum infra Constantinum M. descenderit, non temeraria ha- riolatione mihi persuasi eum non diversum a Petro esse: ad quam firmandam nonnihil accederet, si exploratum esset imperatorum nomina qulbus ista apud Maium pro leminatis distinguuntur in codice sic posita esse: nam eadem ratione gram- maticus ille qui de syntaxi scripsit, Petri opus in partes distinctum invenit : certe non librorum numeris; quos, ut semper alias, posuisset. Praterea idem Suidas Petro opus Περί πολιτι xñç xaraσrdσswç ascribit: quod ill. Maius illos κῆς καταστάσεως anonymi scriptoris de re publica dialogos esse con- jicit, quorum Photius cod. 37 meminit, ipse autem e palimpsesto Vaticano ampla edidit fragmenta Περὶ πολιτικῆς ἐπιστήμης inscripta. Equidem inscriptionis diversitatem omittam, neque negabo Petro placere potuisse ut libros sine nomine ederet : attamen vix credibile videtur rem Suidæ comper- tam docto curiosoque Photio non innotuisse; aut contra, Suidam silentio transiisse illud opus quo P. 47. Irallas. Dio LII, 41, p. 693, 34, ed. R. Kal προσαπεῖπε [1. καὶ πρὸς ἀπεῖπε] πᾶσι τοῖς βουλεύουσι μὴ ἐκδημεῖν ἔξω τῆς Ιταλίας. Hunc locum adjumenta indicis Reimariani indagare potui; is qui alteri fra- gmento respondet, nisi casu oblatus, haud facile inve- nietur. Quotus enim quisque adeo indefessus, olioque instructus est, ut quatuor vocabula per tot libros quærere sustineat? cum ne illud quidem constel cer- tum esse Antonii nomen non errore positum pro Antonini. Verbo quidem Ownɛúɛty sæpe utitur Vio. 20 (27) Vide Valesium ad p. 319, 8, ed. B. (28) Ibid. p. 364, 21, seq., qui locus, ab ill. Maio (29) Procopius Anecdot. 24, p. 70 : Пlpão; žv (30) Corippus be laud. Just. 1. 24. (31) Procop. I. I. (52) Hermolaus in Ethnicis Stephanis. v. 'Axovat. (33) Anecd. 16, (34) Ea posita sunt infra, col. 673. (35) Petrus : 'Απείπε τοῖς βουλευταῖς ἐκδημείν

617 PRÆFATIO. 618 . dignitatem patris obtinebat; mox comes largitionum A petite ecloga in utroque titulo de legationibus ex- factus atque a. 576, ad Persas inissus est (27). Christianum fuisse Petrum dubio caret: quippe qui in legatione Persica ut natalem Christi Domini Epiphaniamque celebraret, substiterit (28), atque cum Vigilio Papa de rebus quæ ad dogmata perti- ment egerit. B Hic Petrus inter coævos incredibili quadam flo- ruit laude et gloria : cujus rei testimonia infra po- sui. Præter eloquentiam, atque unicam in persua- dendo vim, summam in rebus tractandis solertiam, diligentiam indefessam, legum cognitionem accura- tissimam, eruditionem omnigenam, ei tribuunt; tum vero amœnum ingenium, mitemque animum : In quo cum unico cujus verba ad nos pervenerunt obtrectatore (29) ita consentit Petri cliens Joannes Lydus, ut hoc certe constet benevolum fuisse, liberumque ab omni arrogantia. Etiam post mortem a Corippo boni cognomine insignitur (30), ut olim Rex Ancus. Quæ tamen virtutes non obstant quo- minus vere Procopius ei exprobrare potuerit fura- cissimum fuisse, atque inexplebili divitiarum cupi- 【ditate incensum (31) : avaritia enim apud Orientis populos, ad servitutem prolapsos, persæpe etianı virorum minime malorum animos invadit : quorum bonitas eo tantum elucet, quod neque crudeliter »gunt nummorum causa, neque jus violant: quales sunt fere si qui inter Turcas viri boni dicuntur. In quo genere illustre exemplum erat memoria mea Mohammedes senex, Algeriæ satrapa. Nihil hoc viro mitius, ejusque fide data nihil sanctius: at idem non c solum nisi pacem ab eo redemisses, piraticam exerce- bat; violataque, sine sua culpa, pace, gavisum esse credo; verum etiam quotidic per vesperam aureis sumerandis se delectabat. Prædivitem certe fuisse Petrum inde colligimus, quod insula Aconitis, in qua cotis ſodinæ exercebantur, integra pro fundo ad eum pertinebat (32). Eadem servitutis miseria viros quamvis bonos immanissima principis jussa pro numinis oraculis exsequi cogit, quasi nihil ar- bitrio suo relictum sit : itaque asseverare non au- derem calumniam esse Procopii narrantis Theo- dahadum a Petro ad Amalasunthæ necem incitatum · esse (33): nisi causa quam affert cur Theodora exitium infelicis reginæ machinata esset tam parum · credibilis foret, ut hoc quoque crimen maledictis · vesanæ impudentiæ accenseri posse confidam. Petro Patricio Suidas lotoplas tribuit: unde animadversus, Fabricii diligentiam fugerat. Sed nomen Petri ad rem probandam parum efficeret: Joannes enim Lydus vix nomine tenus Christianus fuit; neque eo niagis Joannes Stobæus : Jacobum medicum,natione Achivum, paganum religione fuisse, diserte narrat Marcellinus in Chron. sub. a. 462. καὶ ὡς ἥκιστα ὑβρίζειν εἰδώς. PATROL. GR. CXIII. D - - stant : quarum prima ad imperium Tiberii, ultima ad res a Juliano, adhuc Cæsare, sub auspiciis Con- stantii in Gallia gestas pertinet. Quod si ulterius progressus esset, is qui eclogas confecit non magis in Petro quam in cæteris ultimam operis partem neglexisset. Itaque eum finem fecisse ubi Euna- pius res plene narrare incipiebat non dubito. Verum in quo tempore historiæ suæ initium constituerit, ea quæstio non æque certe expediri potest: regum tamen liberique populi Romani tempora tractasse non crediderim; cunt propter eclogarum ex uni- verso hoc tempore defectum, tum quia non video quid hominem Byzantinum impellere potuerit ad scribenda quæ, ut quisque prolixius aut brevius narrata quæreret, vulgo inveniebantur. Non ta- men a Tiberio incepisse, id quod per se omni careret probabilitate, sed jam de Augusto, trium- viratusque tempore egisse, probant fragmenta qua in libello Seguieriano de syntaxi inveni (34). Ex his alterum apud Dionem Cassium iisdem prope verbis legitur (35), quod de fr. 4, 5, p. 123, ed. B., collata legat. LII, p. 401 Ursini, observavit Valesius : unde conjectura certa oritur Petrum nihil aliud quam Dionis breviarium confecisse quatenus hujus historia pateret. Jam vero cum continuator Dionis, cujus eclogas ill. Maius in titulo de sententiis inve- nit, quantum spatia metiri licet, non multum infra Constantinum M. descenderit, non temeraria ha- riolatione mihi persuasi eum non diversum a Petro esse: ad quam firmandam nonnihil accederet, si exploratum esset imperatorum nomina qulbus ista apud Maium pro leminatis distinguuntur in codice sic posita esse: nam eadem ratione gram- maticus ille qui de syntaxi scripsit, Petri opus in partes distinctum invenit : certe non librorum numeris; quos, ut semper alias, posuisset. Praterea idem Suidas Petro opus Περί πολιτι xñç xaraσrdσswç ascribit: quod ill. Maius illos κῆς καταστάσεως anonymi scriptoris de re publica dialogos esse con- jicit, quorum Photius cod. 37 meminit, ipse autem e palimpsesto Vaticano ampla edidit fragmenta Περὶ πολιτικῆς ἐπιστήμης inscripta. Equidem inscriptionis diversitatem omittam, neque negabo Petro placere potuisse ut libros sine nomine ederet : attamen vix credibile videtur rem Suidæ comper- tam docto curiosoque Photio non innotuisse; aut contra, Suidam silentio transiisse illud opus quo P. 47. Irallas. Dio LII, 41, p. 693, 34, ed. R. Kal προσαπεῖπε [1. καὶ πρὸς ἀπεῖπε] πᾶσι τοῖς βουλεύουσι μὴ ἐκδημεῖν ἔξω τῆς Ιταλίας. Hunc locum adjumenta indicis Reimariani indagare potui; is qui alteri fra- gmento respondet, nisi casu oblatus, haud facile inve- nietur. Quotus enim quisque adeo indefessus, olioque instructus est, ut quatuor vocabula per tot libros quærere sustineat? cum ne illud quidem constel cer- tum esse Antonii nomen non errore positum pro Antonini. Verbo quidem Ownɛúɛty sæpe utitur Vio. 20 (27) Vide Valesium ad p. 319, 8, ed. B. (28) Ibid. p. 364, 21, seq., qui locus, ab ill. Maio (29) Procopius Anecdot. 24, p. 70 : Пlpão; žv (30) Corippus be laud. Just. 1. 24. (31) Procop. I. I. (52) Hermolaus in Ethnicis Stephanis. v. 'Axovat. (33) Anecd. 16, (34) Ea posita sunt infra, col. 673. (35) Petrus : 'Απείπε τοῖς βουλευταῖς ἐκδημείν

ΠΕΡΙ ΠΡΕΣΒΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΠΡΟΣ ΕΘΝΙΚΟΥΣ ΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ ΠΡΕΣΒΕΙΣ ΒΑΣΙΛΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΕΘΝΙΚΟΙ, ΚΑΙ ΠΟΙΟ ΣΧΗΜΑΤΙ ΤΟΥΤΟΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ, ΚΑΙ ΜΕΘ' ΟΠΟΙΑΣ ΔΟΧΗΣ. DE LEGATIS ROMANORUM AD GENTES 3 LEGATOS IMPERATORUM ROMANORUM GENTES ADMISERINT, QUA FORMA EOS EXCEPERINT, ET QUE IN ILLIS. ADMITTENDIS OBSERVARINT. ΠΡΟΟΙΜΙΟΝ. B κ τῶν πάλαι ποτέ βασιλέων τε καὶ ἰδιωτῶν ν νοῦν παρεσύρησαν ἡδοναῖς ἢ κατεμαλακί- ν, ἀλλὰ τὸ τῆς ψυχῆς εὐγενὲς ἀκηλίδωτον συνετήρησαν, οὗτοι δὴ, οὗτοι καὶ πόνοις ἐν ἔρησαν καὶ λόγοις ενησχολήθησαν, καὶ ἄλλος * τῶν ὅσοι λογικώτερον. ἐπεβίωσαν, παι- ἐρασταὶ γεγονότες σπουδαιότερόν τινα συνε αντι, τοῦτο μὲν τῆς σφῶν αὐτῶν πολυμαθίας ι εναργές τοῖς μετέπειτα καταλιπεῖν ἱμειρόμε- νεο δὲ καὶ εὐκλειαν ἀείμνηστον ἐκ τῶν ἐντυ- στων καρπώσασθαι μνώμενοι. Ἐπεὶ δὲ ἐκ τῆς οσούτων ἐτῶν περιδρομῆς ἄπλετόν τι χρῆμα αγμάτων ἐγίγνετο και λόγων επλέκετο, ἐπ' ἄν τε καὶ ἀμήχανον ἡ τῆς ἱστορίας εὐρύνετο ο ακή, ἔδει δὲ ἐπιῤῥεπέστερον πρὸς τὰ χείρω ἐν ἀνθρώπων προαίρεσιν μετατίθεσθαι χρόνοις ν, καὶ ὀλιγώρως ἔχειν πρὸς τὰ καλὰ, καὶ ότερον διακεῖσθαι πρὸς τὴν τῶν φθασάντων αι κατάληψιν, κατόπιν γινομένης τῆς ἀλη- ἱπιτεύξεως, ὡς ἐντεῦθεν ἀδηλία σκιάζεσθαι 6 ἱστορίας εφεύρεσιν, πῆ μὲν σπάνει βίβλων λῶν, πῆ δὲ πρὸς τὴν ἐκτάδην πολυλογίαν δει των καὶ κατοῤῥωδούντων· ὁ τῆς πορφύρας ιος Κωνσταντίνος, ὁ ὀρθοδοξότατος καὶ Χρι- αώτατος τῶν πώποτε βεβασιλευκότων, οξυ- τρον πρὸς τὴν τῶν καλῶν κατανόησιν διακεί καὶ δραστήριον ἐσχηκώς νοῦν, ἔκρινε βέλτι ἶναι καὶ κοινωφελές, τῷ τε βίῳ ὀνησιφόρον, ον μὲν ζητητικῇ διεγέρσει * βίβλους ἄλλοθεν ο ἐξ ἁπάσης ἑκασταχοῦ οἰκουμένης συλλέξασθαι, απῆς καὶ πολυειδοῦς ἐπιστήμης εγκύμονας · τὸ τῆς πλατυεπείας μέγεθος καὶ ἀκοὰς ιον, ἄλλως τε καὶ ὀχληρὸν καὶ φορτικὴν φαι- ν τοῖς πολλοῖς, δεῖν ᾠήθη καταμερίσαι τοῦτο πτομέρειαν, ἀνεπιφθόνως τε προθεῖναι κοινῇ PROOEMIUM. 1 Quicunque olim reges aut privati mentem vo- luptatibus non depravarunt aut emolliverunt, sed innatam ingenii vim, nulla labe aspersam, integram virtuti reservarunt, illi, illi, inquam, labores per- tulerunt et arti dicendi studium et operam nəva · verunt, et eorum, qui litteris reliquam vitam im- pendebant, cum doctrinæ cupidi et amantes exsti- Hissent, accuratius quædam alius alia conscripserunt, partim suæ variæ et multiplicis eruditionis illustre monumentum posteris relinquere cupientes, partim ut inter suos æquales nominis celebritatem adepti, immortali gloria fruerentur. Postquam vero in tam longo annorum decursu infinitæ res et evenerunt et litteris sunt comprehensæ, in immensum quoque historiæ textura, ut minime comprehendi posset, est extensa et dilatata. Sed posterioribus sæculis in pejus hominum naturam proclivius mutari ne · cesse erat. Itaque cum honestum nihili ducerent, postposita & veritatis commentatione, negligentios res fuisse oportuit, quam ut res præclare gestas. scriptis comprehenderent. Unde factum est mola librorum utilium penuria, modo propterea quod pro- lixam et ingentem scriptorum molem homines hor- rerent et aversarentur, ut historiæ investigatio, quoniam vaga et incerta erat, in tenebris jaceret, Quamobrem Constantinus Porphyrogenitus, prin- ceps omnium, qui ante se imperium tenuerunt, Christianissimus et maxime orthodoxus, cum accu- ralius in rerum honestarum cognitionem incumbe- ret, vir prompto et acri ingenio, optimum. esse ju- dicavit et ex utilitate publica, vitæ etiam humanæ fructuosum et commodum, primum quidem dili- genti perquisitione alios aliunde libros omnis generis scientia refertos per universum terrarum orbem colligere. Deinde cum immensa et confusa verborum VARIE LECTIONES.. γιώτερον conj. Cantocl. 3 διηγήσει Par.

ΠΕΡΙ ΠΡΕΣΒΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΠΡΟΣ ΕΘΝΙΚΟΥΣ ΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ ΠΡΕΣΒΕΙΣ ΒΑΣΙΛΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΕΘΝΙΚΟΙ, ΚΑΙ ΠΟΙΟ ΣΧΗΜΑΤΙ ΤΟΥΤΟΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ, ΚΑΙ ΜΕΘ' ΟΠΟΙΑΣ ΔΟΧΗΣ. DE LEGATIS ROMANORUM AD GENTES 3 LEGATOS IMPERATORUM ROMANORUM GENTES ADMISERINT, QUA FORMA EOS EXCEPERINT, ET QUE IN ILLIS. ADMITTENDIS OBSERVARINT. ΠΡΟΟΙΜΙΟΝ. B κ τῶν πάλαι ποτέ βασιλέων τε καὶ ἰδιωτῶν ν νοῦν παρεσύρησαν ἡδοναῖς ἢ κατεμαλακί- ν, ἀλλὰ τὸ τῆς ψυχῆς εὐγενὲς ἀκηλίδωτον συνετήρησαν, οὗτοι δὴ, οὗτοι καὶ πόνοις ἐν ἔρησαν καὶ λόγοις ενησχολήθησαν, καὶ ἄλλος * τῶν ὅσοι λογικώτερον. ἐπεβίωσαν, παι- ἐρασταὶ γεγονότες σπουδαιότερόν τινα συνε αντι, τοῦτο μὲν τῆς σφῶν αὐτῶν πολυμαθίας ι εναργές τοῖς μετέπειτα καταλιπεῖν ἱμειρόμε- νεο δὲ καὶ εὐκλειαν ἀείμνηστον ἐκ τῶν ἐντυ- στων καρπώσασθαι μνώμενοι. Ἐπεὶ δὲ ἐκ τῆς οσούτων ἐτῶν περιδρομῆς ἄπλετόν τι χρῆμα αγμάτων ἐγίγνετο και λόγων επλέκετο, ἐπ' ἄν τε καὶ ἀμήχανον ἡ τῆς ἱστορίας εὐρύνετο ο ακή, ἔδει δὲ ἐπιῤῥεπέστερον πρὸς τὰ χείρω ἐν ἀνθρώπων προαίρεσιν μετατίθεσθαι χρόνοις ν, καὶ ὀλιγώρως ἔχειν πρὸς τὰ καλὰ, καὶ ότερον διακεῖσθαι πρὸς τὴν τῶν φθασάντων αι κατάληψιν, κατόπιν γινομένης τῆς ἀλη- ἱπιτεύξεως, ὡς ἐντεῦθεν ἀδηλία σκιάζεσθαι 6 ἱστορίας εφεύρεσιν, πῆ μὲν σπάνει βίβλων λῶν, πῆ δὲ πρὸς τὴν ἐκτάδην πολυλογίαν δει των καὶ κατοῤῥωδούντων· ὁ τῆς πορφύρας ιος Κωνσταντίνος, ὁ ὀρθοδοξότατος καὶ Χρι- αώτατος τῶν πώποτε βεβασιλευκότων, οξυ- τρον πρὸς τὴν τῶν καλῶν κατανόησιν διακεί καὶ δραστήριον ἐσχηκώς νοῦν, ἔκρινε βέλτι ἶναι καὶ κοινωφελές, τῷ τε βίῳ ὀνησιφόρον, ον μὲν ζητητικῇ διεγέρσει * βίβλους ἄλλοθεν ο ἐξ ἁπάσης ἑκασταχοῦ οἰκουμένης συλλέξασθαι, απῆς καὶ πολυειδοῦς ἐπιστήμης εγκύμονας · τὸ τῆς πλατυεπείας μέγεθος καὶ ἀκοὰς ιον, ἄλλως τε καὶ ὀχληρὸν καὶ φορτικὴν φαι- ν τοῖς πολλοῖς, δεῖν ᾠήθη καταμερίσαι τοῦτο πτομέρειαν, ἀνεπιφθόνως τε προθεῖναι κοινῇ PROOEMIUM. 1 Quicunque olim reges aut privati mentem vo- luptatibus non depravarunt aut emolliverunt, sed innatam ingenii vim, nulla labe aspersam, integram virtuti reservarunt, illi, illi, inquam, labores per- tulerunt et arti dicendi studium et operam nəva · verunt, et eorum, qui litteris reliquam vitam im- pendebant, cum doctrinæ cupidi et amantes exsti- Hissent, accuratius quædam alius alia conscripserunt, partim suæ variæ et multiplicis eruditionis illustre monumentum posteris relinquere cupientes, partim ut inter suos æquales nominis celebritatem adepti, immortali gloria fruerentur. Postquam vero in tam longo annorum decursu infinitæ res et evenerunt et litteris sunt comprehensæ, in immensum quoque historiæ textura, ut minime comprehendi posset, est extensa et dilatata. Sed posterioribus sæculis in pejus hominum naturam proclivius mutari ne · cesse erat. Itaque cum honestum nihili ducerent, postposita & veritatis commentatione, negligentios res fuisse oportuit, quam ut res præclare gestas. scriptis comprehenderent. Unde factum est mola librorum utilium penuria, modo propterea quod pro- lixam et ingentem scriptorum molem homines hor- rerent et aversarentur, ut historiæ investigatio, quoniam vaga et incerta erat, in tenebris jaceret, Quamobrem Constantinus Porphyrogenitus, prin- ceps omnium, qui ante se imperium tenuerunt, Christianissimus et maxime orthodoxus, cum accu- ralius in rerum honestarum cognitionem incumbe- ret, vir prompto et acri ingenio, optimum. esse ju- dicavit et ex utilitate publica, vitæ etiam humanæ fructuosum et commodum, primum quidem dili- genti perquisitione alios aliunde libros omnis generis scientia refertos per universum terrarum orbem colligere. Deinde cum immensa et confusa verborum VARIE LECTIONES.. γιώτερον conj. Cantocl. 3 διηγήσει Par.

ΠΕΡΙ ΠΡΕΣΒΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΠΡΟΣ ΕΘΝΙΚΟΥΣ ΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ ΠΡΕΣΒΕΙΣ ΒΑΣΙΛΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΕΘΝΙΚΟΙ, ΚΑΙ ΠΟΙΟ ΣΧΗΜΑΤΙ ΤΟΥΤΟΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ, ΚΑΙ ΜΕΘ' ΟΠΟΙΑΣ ΔΟΧΗΣ. DE LEGATIS ROMANORUM AD GENTES 3 LEGATOS IMPERATORUM ROMANORUM GENTES ADMISERINT, QUA FORMA EOS EXCEPERINT, ET QUE IN ILLIS. ADMITTENDIS OBSERVARINT. ΠΡΟΟΙΜΙΟΝ. B κ τῶν πάλαι ποτέ βασιλέων τε καὶ ἰδιωτῶν ν νοῦν παρεσύρησαν ἡδοναῖς ἢ κατεμαλακί- ν, ἀλλὰ τὸ τῆς ψυχῆς εὐγενὲς ἀκηλίδωτον συνετήρησαν, οὗτοι δὴ, οὗτοι καὶ πόνοις ἐν ἔρησαν καὶ λόγοις ενησχολήθησαν, καὶ ἄλλος * τῶν ὅσοι λογικώτερον. ἐπεβίωσαν, παι- ἐρασταὶ γεγονότες σπουδαιότερόν τινα συνε αντι, τοῦτο μὲν τῆς σφῶν αὐτῶν πολυμαθίας ι εναργές τοῖς μετέπειτα καταλιπεῖν ἱμειρόμε- νεο δὲ καὶ εὐκλειαν ἀείμνηστον ἐκ τῶν ἐντυ- στων καρπώσασθαι μνώμενοι. Ἐπεὶ δὲ ἐκ τῆς οσούτων ἐτῶν περιδρομῆς ἄπλετόν τι χρῆμα αγμάτων ἐγίγνετο και λόγων επλέκετο, ἐπ' ἄν τε καὶ ἀμήχανον ἡ τῆς ἱστορίας εὐρύνετο ο ακή, ἔδει δὲ ἐπιῤῥεπέστερον πρὸς τὰ χείρω ἐν ἀνθρώπων προαίρεσιν μετατίθεσθαι χρόνοις ν, καὶ ὀλιγώρως ἔχειν πρὸς τὰ καλὰ, καὶ ότερον διακεῖσθαι πρὸς τὴν τῶν φθασάντων αι κατάληψιν, κατόπιν γινομένης τῆς ἀλη- ἱπιτεύξεως, ὡς ἐντεῦθεν ἀδηλία σκιάζεσθαι 6 ἱστορίας εφεύρεσιν, πῆ μὲν σπάνει βίβλων λῶν, πῆ δὲ πρὸς τὴν ἐκτάδην πολυλογίαν δει των καὶ κατοῤῥωδούντων· ὁ τῆς πορφύρας ιος Κωνσταντίνος, ὁ ὀρθοδοξότατος καὶ Χρι- αώτατος τῶν πώποτε βεβασιλευκότων, οξυ- τρον πρὸς τὴν τῶν καλῶν κατανόησιν διακεί καὶ δραστήριον ἐσχηκώς νοῦν, ἔκρινε βέλτι ἶναι καὶ κοινωφελές, τῷ τε βίῳ ὀνησιφόρον, ον μὲν ζητητικῇ διεγέρσει * βίβλους ἄλλοθεν ο ἐξ ἁπάσης ἑκασταχοῦ οἰκουμένης συλλέξασθαι, απῆς καὶ πολυειδοῦς ἐπιστήμης εγκύμονας · τὸ τῆς πλατυεπείας μέγεθος καὶ ἀκοὰς ιον, ἄλλως τε καὶ ὀχληρὸν καὶ φορτικὴν φαι- ν τοῖς πολλοῖς, δεῖν ᾠήθη καταμερίσαι τοῦτο πτομέρειαν, ἀνεπιφθόνως τε προθεῖναι κοινῇ PROOEMIUM. 1 Quicunque olim reges aut privati mentem vo- luptatibus non depravarunt aut emolliverunt, sed innatam ingenii vim, nulla labe aspersam, integram virtuti reservarunt, illi, illi, inquam, labores per- tulerunt et arti dicendi studium et operam nəva · verunt, et eorum, qui litteris reliquam vitam im- pendebant, cum doctrinæ cupidi et amantes exsti- Hissent, accuratius quædam alius alia conscripserunt, partim suæ variæ et multiplicis eruditionis illustre monumentum posteris relinquere cupientes, partim ut inter suos æquales nominis celebritatem adepti, immortali gloria fruerentur. Postquam vero in tam longo annorum decursu infinitæ res et evenerunt et litteris sunt comprehensæ, in immensum quoque historiæ textura, ut minime comprehendi posset, est extensa et dilatata. Sed posterioribus sæculis in pejus hominum naturam proclivius mutari ne · cesse erat. Itaque cum honestum nihili ducerent, postposita & veritatis commentatione, negligentios res fuisse oportuit, quam ut res præclare gestas. scriptis comprehenderent. Unde factum est mola librorum utilium penuria, modo propterea quod pro- lixam et ingentem scriptorum molem homines hor- rerent et aversarentur, ut historiæ investigatio, quoniam vaga et incerta erat, in tenebris jaceret, Quamobrem Constantinus Porphyrogenitus, prin- ceps omnium, qui ante se imperium tenuerunt, Christianissimus et maxime orthodoxus, cum accu- ralius in rerum honestarum cognitionem incumbe- ret, vir prompto et acri ingenio, optimum. esse ju- dicavit et ex utilitate publica, vitæ etiam humanæ fructuosum et commodum, primum quidem dili- genti perquisitione alios aliunde libros omnis generis scientia refertos per universum terrarum orbem colligere. Deinde cum immensa et confusa verborum VARIE LECTIONES.. γιώτερον conj. Cantocl. 3 διηγήσει Par.

ΠΕΡΙ ΠΡΕΣΒΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΠΡΟΣ ΕΘΝΙΚΟΥΣ ΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ ΠΡΕΣΒΕΙΣ ΒΑΣΙΛΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΕΘΝΙΚΟΙ, ΚΑΙ ΠΟΙΟ ΣΧΗΜΑΤΙ ΤΟΥΤΟΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ, ΚΑΙ ΜΕΘ' ΟΠΟΙΑΣ ΔΟΧΗΣ. DE LEGATIS ROMANORUM AD GENTES 3 LEGATOS IMPERATORUM ROMANORUM GENTES ADMISERINT, QUA FORMA EOS EXCEPERINT, ET QUE IN ILLIS. ADMITTENDIS OBSERVARINT. ΠΡΟΟΙΜΙΟΝ. B κ τῶν πάλαι ποτέ βασιλέων τε καὶ ἰδιωτῶν ν νοῦν παρεσύρησαν ἡδοναῖς ἢ κατεμαλακί- ν, ἀλλὰ τὸ τῆς ψυχῆς εὐγενὲς ἀκηλίδωτον συνετήρησαν, οὗτοι δὴ, οὗτοι καὶ πόνοις ἐν ἔρησαν καὶ λόγοις ενησχολήθησαν, καὶ ἄλλος * τῶν ὅσοι λογικώτερον. ἐπεβίωσαν, παι- ἐρασταὶ γεγονότες σπουδαιότερόν τινα συνε αντι, τοῦτο μὲν τῆς σφῶν αὐτῶν πολυμαθίας ι εναργές τοῖς μετέπειτα καταλιπεῖν ἱμειρόμε- νεο δὲ καὶ εὐκλειαν ἀείμνηστον ἐκ τῶν ἐντυ- στων καρπώσασθαι μνώμενοι. Ἐπεὶ δὲ ἐκ τῆς οσούτων ἐτῶν περιδρομῆς ἄπλετόν τι χρῆμα αγμάτων ἐγίγνετο και λόγων επλέκετο, ἐπ' ἄν τε καὶ ἀμήχανον ἡ τῆς ἱστορίας εὐρύνετο ο ακή, ἔδει δὲ ἐπιῤῥεπέστερον πρὸς τὰ χείρω ἐν ἀνθρώπων προαίρεσιν μετατίθεσθαι χρόνοις ν, καὶ ὀλιγώρως ἔχειν πρὸς τὰ καλὰ, καὶ ότερον διακεῖσθαι πρὸς τὴν τῶν φθασάντων αι κατάληψιν, κατόπιν γινομένης τῆς ἀλη- ἱπιτεύξεως, ὡς ἐντεῦθεν ἀδηλία σκιάζεσθαι 6 ἱστορίας εφεύρεσιν, πῆ μὲν σπάνει βίβλων λῶν, πῆ δὲ πρὸς τὴν ἐκτάδην πολυλογίαν δει των καὶ κατοῤῥωδούντων· ὁ τῆς πορφύρας ιος Κωνσταντίνος, ὁ ὀρθοδοξότατος καὶ Χρι- αώτατος τῶν πώποτε βεβασιλευκότων, οξυ- τρον πρὸς τὴν τῶν καλῶν κατανόησιν διακεί καὶ δραστήριον ἐσχηκώς νοῦν, ἔκρινε βέλτι ἶναι καὶ κοινωφελές, τῷ τε βίῳ ὀνησιφόρον, ον μὲν ζητητικῇ διεγέρσει * βίβλους ἄλλοθεν ο ἐξ ἁπάσης ἑκασταχοῦ οἰκουμένης συλλέξασθαι, απῆς καὶ πολυειδοῦς ἐπιστήμης εγκύμονας · τὸ τῆς πλατυεπείας μέγεθος καὶ ἀκοὰς ιον, ἄλλως τε καὶ ὀχληρὸν καὶ φορτικὴν φαι- ν τοῖς πολλοῖς, δεῖν ᾠήθη καταμερίσαι τοῦτο πτομέρειαν, ἀνεπιφθόνως τε προθεῖναι κοινῇ PROOEMIUM. 1 Quicunque olim reges aut privati mentem vo- luptatibus non depravarunt aut emolliverunt, sed innatam ingenii vim, nulla labe aspersam, integram virtuti reservarunt, illi, illi, inquam, labores per- tulerunt et arti dicendi studium et operam nəva · verunt, et eorum, qui litteris reliquam vitam im- pendebant, cum doctrinæ cupidi et amantes exsti- Hissent, accuratius quædam alius alia conscripserunt, partim suæ variæ et multiplicis eruditionis illustre monumentum posteris relinquere cupientes, partim ut inter suos æquales nominis celebritatem adepti, immortali gloria fruerentur. Postquam vero in tam longo annorum decursu infinitæ res et evenerunt et litteris sunt comprehensæ, in immensum quoque historiæ textura, ut minime comprehendi posset, est extensa et dilatata. Sed posterioribus sæculis in pejus hominum naturam proclivius mutari ne · cesse erat. Itaque cum honestum nihili ducerent, postposita & veritatis commentatione, negligentios res fuisse oportuit, quam ut res præclare gestas. scriptis comprehenderent. Unde factum est mola librorum utilium penuria, modo propterea quod pro- lixam et ingentem scriptorum molem homines hor- rerent et aversarentur, ut historiæ investigatio, quoniam vaga et incerta erat, in tenebris jaceret, Quamobrem Constantinus Porphyrogenitus, prin- ceps omnium, qui ante se imperium tenuerunt, Christianissimus et maxime orthodoxus, cum accu- ralius in rerum honestarum cognitionem incumbe- ret, vir prompto et acri ingenio, optimum. esse ju- dicavit et ex utilitate publica, vitæ etiam humanæ fructuosum et commodum, primum quidem dili- genti perquisitione alios aliunde libros omnis generis scientia refertos per universum terrarum orbem colligere. Deinde cum immensa et confusa verborum VARIE LECTIONES.. γιώτερον conj. Cantocl. 3 διηγήσει Par.

ΠΕΡΙ ΠΡΕΣΒΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΠΡΟΣ ΕΘΝΙΚΟΥΣ ΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ ΠΡΕΣΒΕΙΣ ΒΑΣΙΛΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΕΘΝΙΚΟΙ, ΚΑΙ ΠΟΙΟ ΣΧΗΜΑΤΙ ΤΟΥΤΟΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ, ΚΑΙ ΜΕΘ' ΟΠΟΙΑΣ ΔΟΧΗΣ. DE LEGATIS ROMANORUM AD GENTES 3 LEGATOS IMPERATORUM ROMANORUM GENTES ADMISERINT, QUA FORMA EOS EXCEPERINT, ET QUE IN ILLIS. ADMITTENDIS OBSERVARINT. ΠΡΟΟΙΜΙΟΝ. B κ τῶν πάλαι ποτέ βασιλέων τε καὶ ἰδιωτῶν ν νοῦν παρεσύρησαν ἡδοναῖς ἢ κατεμαλακί- ν, ἀλλὰ τὸ τῆς ψυχῆς εὐγενὲς ἀκηλίδωτον συνετήρησαν, οὗτοι δὴ, οὗτοι καὶ πόνοις ἐν ἔρησαν καὶ λόγοις ενησχολήθησαν, καὶ ἄλλος * τῶν ὅσοι λογικώτερον. ἐπεβίωσαν, παι- ἐρασταὶ γεγονότες σπουδαιότερόν τινα συνε αντι, τοῦτο μὲν τῆς σφῶν αὐτῶν πολυμαθίας ι εναργές τοῖς μετέπειτα καταλιπεῖν ἱμειρόμε- νεο δὲ καὶ εὐκλειαν ἀείμνηστον ἐκ τῶν ἐντυ- στων καρπώσασθαι μνώμενοι. Ἐπεὶ δὲ ἐκ τῆς οσούτων ἐτῶν περιδρομῆς ἄπλετόν τι χρῆμα αγμάτων ἐγίγνετο και λόγων επλέκετο, ἐπ' ἄν τε καὶ ἀμήχανον ἡ τῆς ἱστορίας εὐρύνετο ο ακή, ἔδει δὲ ἐπιῤῥεπέστερον πρὸς τὰ χείρω ἐν ἀνθρώπων προαίρεσιν μετατίθεσθαι χρόνοις ν, καὶ ὀλιγώρως ἔχειν πρὸς τὰ καλὰ, καὶ ότερον διακεῖσθαι πρὸς τὴν τῶν φθασάντων αι κατάληψιν, κατόπιν γινομένης τῆς ἀλη- ἱπιτεύξεως, ὡς ἐντεῦθεν ἀδηλία σκιάζεσθαι 6 ἱστορίας εφεύρεσιν, πῆ μὲν σπάνει βίβλων λῶν, πῆ δὲ πρὸς τὴν ἐκτάδην πολυλογίαν δει των καὶ κατοῤῥωδούντων· ὁ τῆς πορφύρας ιος Κωνσταντίνος, ὁ ὀρθοδοξότατος καὶ Χρι- αώτατος τῶν πώποτε βεβασιλευκότων, οξυ- τρον πρὸς τὴν τῶν καλῶν κατανόησιν διακεί καὶ δραστήριον ἐσχηκώς νοῦν, ἔκρινε βέλτι ἶναι καὶ κοινωφελές, τῷ τε βίῳ ὀνησιφόρον, ον μὲν ζητητικῇ διεγέρσει * βίβλους ἄλλοθεν ο ἐξ ἁπάσης ἑκασταχοῦ οἰκουμένης συλλέξασθαι, απῆς καὶ πολυειδοῦς ἐπιστήμης εγκύμονας · τὸ τῆς πλατυεπείας μέγεθος καὶ ἀκοὰς ιον, ἄλλως τε καὶ ὀχληρὸν καὶ φορτικὴν φαι- ν τοῖς πολλοῖς, δεῖν ᾠήθη καταμερίσαι τοῦτο πτομέρειαν, ἀνεπιφθόνως τε προθεῖναι κοινῇ PROOEMIUM. 1 Quicunque olim reges aut privati mentem vo- luptatibus non depravarunt aut emolliverunt, sed innatam ingenii vim, nulla labe aspersam, integram virtuti reservarunt, illi, illi, inquam, labores per- tulerunt et arti dicendi studium et operam nəva · verunt, et eorum, qui litteris reliquam vitam im- pendebant, cum doctrinæ cupidi et amantes exsti- Hissent, accuratius quædam alius alia conscripserunt, partim suæ variæ et multiplicis eruditionis illustre monumentum posteris relinquere cupientes, partim ut inter suos æquales nominis celebritatem adepti, immortali gloria fruerentur. Postquam vero in tam longo annorum decursu infinitæ res et evenerunt et litteris sunt comprehensæ, in immensum quoque historiæ textura, ut minime comprehendi posset, est extensa et dilatata. Sed posterioribus sæculis in pejus hominum naturam proclivius mutari ne · cesse erat. Itaque cum honestum nihili ducerent, postposita & veritatis commentatione, negligentios res fuisse oportuit, quam ut res præclare gestas. scriptis comprehenderent. Unde factum est mola librorum utilium penuria, modo propterea quod pro- lixam et ingentem scriptorum molem homines hor- rerent et aversarentur, ut historiæ investigatio, quoniam vaga et incerta erat, in tenebris jaceret, Quamobrem Constantinus Porphyrogenitus, prin- ceps omnium, qui ante se imperium tenuerunt, Christianissimus et maxime orthodoxus, cum accu- ralius in rerum honestarum cognitionem incumbe- ret, vir prompto et acri ingenio, optimum. esse ju- dicavit et ex utilitate publica, vitæ etiam humanæ fructuosum et commodum, primum quidem dili- genti perquisitione alios aliunde libros omnis generis scientia refertos per universum terrarum orbem colligere. Deinde cum immensa et confusa verborum VARIE LECTIONES.. γιώτερον conj. Cantocl. 3 διηγήσει Par.

ΠΕΡΙ ΠΡΕΣΒΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΠΡΟΣ ΕΘΝΙΚΟΥΣ ΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ ΠΡΕΣΒΕΙΣ ΒΑΣΙΛΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΕΘΝΙΚΟΙ, ΚΑΙ ΠΟΙΟ ΣΧΗΜΑΤΙ ΤΟΥΤΟΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ, ΚΑΙ ΜΕΘ' ΟΠΟΙΑΣ ΔΟΧΗΣ. DE LEGATIS ROMANORUM AD GENTES 3 LEGATOS IMPERATORUM ROMANORUM GENTES ADMISERINT, QUA FORMA EOS EXCEPERINT, ET QUE IN ILLIS. ADMITTENDIS OBSERVARINT. ΠΡΟΟΙΜΙΟΝ. B κ τῶν πάλαι ποτέ βασιλέων τε καὶ ἰδιωτῶν ν νοῦν παρεσύρησαν ἡδοναῖς ἢ κατεμαλακί- ν, ἀλλὰ τὸ τῆς ψυχῆς εὐγενὲς ἀκηλίδωτον συνετήρησαν, οὗτοι δὴ, οὗτοι καὶ πόνοις ἐν ἔρησαν καὶ λόγοις ενησχολήθησαν, καὶ ἄλλος * τῶν ὅσοι λογικώτερον. ἐπεβίωσαν, παι- ἐρασταὶ γεγονότες σπουδαιότερόν τινα συνε αντι, τοῦτο μὲν τῆς σφῶν αὐτῶν πολυμαθίας ι εναργές τοῖς μετέπειτα καταλιπεῖν ἱμειρόμε- νεο δὲ καὶ εὐκλειαν ἀείμνηστον ἐκ τῶν ἐντυ- στων καρπώσασθαι μνώμενοι. Ἐπεὶ δὲ ἐκ τῆς οσούτων ἐτῶν περιδρομῆς ἄπλετόν τι χρῆμα αγμάτων ἐγίγνετο και λόγων επλέκετο, ἐπ' ἄν τε καὶ ἀμήχανον ἡ τῆς ἱστορίας εὐρύνετο ο ακή, ἔδει δὲ ἐπιῤῥεπέστερον πρὸς τὰ χείρω ἐν ἀνθρώπων προαίρεσιν μετατίθεσθαι χρόνοις ν, καὶ ὀλιγώρως ἔχειν πρὸς τὰ καλὰ, καὶ ότερον διακεῖσθαι πρὸς τὴν τῶν φθασάντων αι κατάληψιν, κατόπιν γινομένης τῆς ἀλη- ἱπιτεύξεως, ὡς ἐντεῦθεν ἀδηλία σκιάζεσθαι 6 ἱστορίας εφεύρεσιν, πῆ μὲν σπάνει βίβλων λῶν, πῆ δὲ πρὸς τὴν ἐκτάδην πολυλογίαν δει των καὶ κατοῤῥωδούντων· ὁ τῆς πορφύρας ιος Κωνσταντίνος, ὁ ὀρθοδοξότατος καὶ Χρι- αώτατος τῶν πώποτε βεβασιλευκότων, οξυ- τρον πρὸς τὴν τῶν καλῶν κατανόησιν διακεί καὶ δραστήριον ἐσχηκώς νοῦν, ἔκρινε βέλτι ἶναι καὶ κοινωφελές, τῷ τε βίῳ ὀνησιφόρον, ον μὲν ζητητικῇ διεγέρσει * βίβλους ἄλλοθεν ο ἐξ ἁπάσης ἑκασταχοῦ οἰκουμένης συλλέξασθαι, απῆς καὶ πολυειδοῦς ἐπιστήμης εγκύμονας · τὸ τῆς πλατυεπείας μέγεθος καὶ ἀκοὰς ιον, ἄλλως τε καὶ ὀχληρὸν καὶ φορτικὴν φαι- ν τοῖς πολλοῖς, δεῖν ᾠήθη καταμερίσαι τοῦτο πτομέρειαν, ἀνεπιφθόνως τε προθεῖναι κοινῇ PROOEMIUM. 1 Quicunque olim reges aut privati mentem vo- luptatibus non depravarunt aut emolliverunt, sed innatam ingenii vim, nulla labe aspersam, integram virtuti reservarunt, illi, illi, inquam, labores per- tulerunt et arti dicendi studium et operam nəva · verunt, et eorum, qui litteris reliquam vitam im- pendebant, cum doctrinæ cupidi et amantes exsti- Hissent, accuratius quædam alius alia conscripserunt, partim suæ variæ et multiplicis eruditionis illustre monumentum posteris relinquere cupientes, partim ut inter suos æquales nominis celebritatem adepti, immortali gloria fruerentur. Postquam vero in tam longo annorum decursu infinitæ res et evenerunt et litteris sunt comprehensæ, in immensum quoque historiæ textura, ut minime comprehendi posset, est extensa et dilatata. Sed posterioribus sæculis in pejus hominum naturam proclivius mutari ne · cesse erat. Itaque cum honestum nihili ducerent, postposita & veritatis commentatione, negligentios res fuisse oportuit, quam ut res præclare gestas. scriptis comprehenderent. Unde factum est mola librorum utilium penuria, modo propterea quod pro- lixam et ingentem scriptorum molem homines hor- rerent et aversarentur, ut historiæ investigatio, quoniam vaga et incerta erat, in tenebris jaceret, Quamobrem Constantinus Porphyrogenitus, prin- ceps omnium, qui ante se imperium tenuerunt, Christianissimus et maxime orthodoxus, cum accu- ralius in rerum honestarum cognitionem incumbe- ret, vir prompto et acri ingenio, optimum. esse ju- dicavit et ex utilitate publica, vitæ etiam humanæ fructuosum et commodum, primum quidem dili- genti perquisitione alios aliunde libros omnis generis scientia refertos per universum terrarum orbem colligere. Deinde cum immensa et confusa verborum VARIE LECTIONES.. γιώτερον conj. Cantocl. 3 διηγήσει Par.

ΠΕΡΙ ΠΡΕΣΒΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΠΡΟΣ ΕΘΝΙΚΟΥΣ ΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ ΠΡΕΣΒΕΙΣ ΒΑΣΙΛΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΕΘΝΙΚΟΙ, ΚΑΙ ΠΟΙΟ ΣΧΗΜΑΤΙ ΤΟΥΤΟΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ, ΚΑΙ ΜΕΘ' ΟΠΟΙΑΣ ΔΟΧΗΣ. DE LEGATIS ROMANORUM AD GENTES 3 LEGATOS IMPERATORUM ROMANORUM GENTES ADMISERINT, QUA FORMA EOS EXCEPERINT, ET QUE IN ILLIS. ADMITTENDIS OBSERVARINT. ΠΡΟΟΙΜΙΟΝ. B κ τῶν πάλαι ποτέ βασιλέων τε καὶ ἰδιωτῶν ν νοῦν παρεσύρησαν ἡδοναῖς ἢ κατεμαλακί- ν, ἀλλὰ τὸ τῆς ψυχῆς εὐγενὲς ἀκηλίδωτον συνετήρησαν, οὗτοι δὴ, οὗτοι καὶ πόνοις ἐν ἔρησαν καὶ λόγοις ενησχολήθησαν, καὶ ἄλλος * τῶν ὅσοι λογικώτερον. ἐπεβίωσαν, παι- ἐρασταὶ γεγονότες σπουδαιότερόν τινα συνε αντι, τοῦτο μὲν τῆς σφῶν αὐτῶν πολυμαθίας ι εναργές τοῖς μετέπειτα καταλιπεῖν ἱμειρόμε- νεο δὲ καὶ εὐκλειαν ἀείμνηστον ἐκ τῶν ἐντυ- στων καρπώσασθαι μνώμενοι. Ἐπεὶ δὲ ἐκ τῆς οσούτων ἐτῶν περιδρομῆς ἄπλετόν τι χρῆμα αγμάτων ἐγίγνετο και λόγων επλέκετο, ἐπ' ἄν τε καὶ ἀμήχανον ἡ τῆς ἱστορίας εὐρύνετο ο ακή, ἔδει δὲ ἐπιῤῥεπέστερον πρὸς τὰ χείρω ἐν ἀνθρώπων προαίρεσιν μετατίθεσθαι χρόνοις ν, καὶ ὀλιγώρως ἔχειν πρὸς τὰ καλὰ, καὶ ότερον διακεῖσθαι πρὸς τὴν τῶν φθασάντων αι κατάληψιν, κατόπιν γινομένης τῆς ἀλη- ἱπιτεύξεως, ὡς ἐντεῦθεν ἀδηλία σκιάζεσθαι 6 ἱστορίας εφεύρεσιν, πῆ μὲν σπάνει βίβλων λῶν, πῆ δὲ πρὸς τὴν ἐκτάδην πολυλογίαν δει των καὶ κατοῤῥωδούντων· ὁ τῆς πορφύρας ιος Κωνσταντίνος, ὁ ὀρθοδοξότατος καὶ Χρι- αώτατος τῶν πώποτε βεβασιλευκότων, οξυ- τρον πρὸς τὴν τῶν καλῶν κατανόησιν διακεί καὶ δραστήριον ἐσχηκώς νοῦν, ἔκρινε βέλτι ἶναι καὶ κοινωφελές, τῷ τε βίῳ ὀνησιφόρον, ον μὲν ζητητικῇ διεγέρσει * βίβλους ἄλλοθεν ο ἐξ ἁπάσης ἑκασταχοῦ οἰκουμένης συλλέξασθαι, απῆς καὶ πολυειδοῦς ἐπιστήμης εγκύμονας · τὸ τῆς πλατυεπείας μέγεθος καὶ ἀκοὰς ιον, ἄλλως τε καὶ ὀχληρὸν καὶ φορτικὴν φαι- ν τοῖς πολλοῖς, δεῖν ᾠήθη καταμερίσαι τοῦτο πτομέρειαν, ἀνεπιφθόνως τε προθεῖναι κοινῇ PROOEMIUM. 1 Quicunque olim reges aut privati mentem vo- luptatibus non depravarunt aut emolliverunt, sed innatam ingenii vim, nulla labe aspersam, integram virtuti reservarunt, illi, illi, inquam, labores per- tulerunt et arti dicendi studium et operam nəva · verunt, et eorum, qui litteris reliquam vitam im- pendebant, cum doctrinæ cupidi et amantes exsti- Hissent, accuratius quædam alius alia conscripserunt, partim suæ variæ et multiplicis eruditionis illustre monumentum posteris relinquere cupientes, partim ut inter suos æquales nominis celebritatem adepti, immortali gloria fruerentur. Postquam vero in tam longo annorum decursu infinitæ res et evenerunt et litteris sunt comprehensæ, in immensum quoque historiæ textura, ut minime comprehendi posset, est extensa et dilatata. Sed posterioribus sæculis in pejus hominum naturam proclivius mutari ne · cesse erat. Itaque cum honestum nihili ducerent, postposita & veritatis commentatione, negligentios res fuisse oportuit, quam ut res præclare gestas. scriptis comprehenderent. Unde factum est mola librorum utilium penuria, modo propterea quod pro- lixam et ingentem scriptorum molem homines hor- rerent et aversarentur, ut historiæ investigatio, quoniam vaga et incerta erat, in tenebris jaceret, Quamobrem Constantinus Porphyrogenitus, prin- ceps omnium, qui ante se imperium tenuerunt, Christianissimus et maxime orthodoxus, cum accu- ralius in rerum honestarum cognitionem incumbe- ret, vir prompto et acri ingenio, optimum. esse ju- dicavit et ex utilitate publica, vitæ etiam humanæ fructuosum et commodum, primum quidem dili- genti perquisitione alios aliunde libros omnis generis scientia refertos per universum terrarum orbem colligere. Deinde cum immensa et confusa verborum VARIE LECTIONES.. γιώτερον conj. Cantocl. 3 διηγήσει Par.

ΠΕΡΙ ΠΡΕΣΒΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΠΡΟΣ ΕΘΝΙΚΟΥΣ ΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ ΠΡΕΣΒΕΙΣ ΒΑΣΙΛΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΕΘΝΙΚΟΙ, ΚΑΙ ΠΟΙΟ ΣΧΗΜΑΤΙ ΤΟΥΤΟΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ, ΚΑΙ ΜΕΘ' ΟΠΟΙΑΣ ΔΟΧΗΣ. DE LEGATIS ROMANORUM AD GENTES 3 LEGATOS IMPERATORUM ROMANORUM GENTES ADMISERINT, QUA FORMA EOS EXCEPERINT, ET QUE IN ILLIS. ADMITTENDIS OBSERVARINT. ΠΡΟΟΙΜΙΟΝ. B κ τῶν πάλαι ποτέ βασιλέων τε καὶ ἰδιωτῶν ν νοῦν παρεσύρησαν ἡδοναῖς ἢ κατεμαλακί- ν, ἀλλὰ τὸ τῆς ψυχῆς εὐγενὲς ἀκηλίδωτον συνετήρησαν, οὗτοι δὴ, οὗτοι καὶ πόνοις ἐν ἔρησαν καὶ λόγοις ενησχολήθησαν, καὶ ἄλλος * τῶν ὅσοι λογικώτερον. ἐπεβίωσαν, παι- ἐρασταὶ γεγονότες σπουδαιότερόν τινα συνε αντι, τοῦτο μὲν τῆς σφῶν αὐτῶν πολυμαθίας ι εναργές τοῖς μετέπειτα καταλιπεῖν ἱμειρόμε- νεο δὲ καὶ εὐκλειαν ἀείμνηστον ἐκ τῶν ἐντυ- στων καρπώσασθαι μνώμενοι. Ἐπεὶ δὲ ἐκ τῆς οσούτων ἐτῶν περιδρομῆς ἄπλετόν τι χρῆμα αγμάτων ἐγίγνετο και λόγων επλέκετο, ἐπ' ἄν τε καὶ ἀμήχανον ἡ τῆς ἱστορίας εὐρύνετο ο ακή, ἔδει δὲ ἐπιῤῥεπέστερον πρὸς τὰ χείρω ἐν ἀνθρώπων προαίρεσιν μετατίθεσθαι χρόνοις ν, καὶ ὀλιγώρως ἔχειν πρὸς τὰ καλὰ, καὶ ότερον διακεῖσθαι πρὸς τὴν τῶν φθασάντων αι κατάληψιν, κατόπιν γινομένης τῆς ἀλη- ἱπιτεύξεως, ὡς ἐντεῦθεν ἀδηλία σκιάζεσθαι 6 ἱστορίας εφεύρεσιν, πῆ μὲν σπάνει βίβλων λῶν, πῆ δὲ πρὸς τὴν ἐκτάδην πολυλογίαν δει των καὶ κατοῤῥωδούντων· ὁ τῆς πορφύρας ιος Κωνσταντίνος, ὁ ὀρθοδοξότατος καὶ Χρι- αώτατος τῶν πώποτε βεβασιλευκότων, οξυ- τρον πρὸς τὴν τῶν καλῶν κατανόησιν διακεί καὶ δραστήριον ἐσχηκώς νοῦν, ἔκρινε βέλτι ἶναι καὶ κοινωφελές, τῷ τε βίῳ ὀνησιφόρον, ον μὲν ζητητικῇ διεγέρσει * βίβλους ἄλλοθεν ο ἐξ ἁπάσης ἑκασταχοῦ οἰκουμένης συλλέξασθαι, απῆς καὶ πολυειδοῦς ἐπιστήμης εγκύμονας · τὸ τῆς πλατυεπείας μέγεθος καὶ ἀκοὰς ιον, ἄλλως τε καὶ ὀχληρὸν καὶ φορτικὴν φαι- ν τοῖς πολλοῖς, δεῖν ᾠήθη καταμερίσαι τοῦτο πτομέρειαν, ἀνεπιφθόνως τε προθεῖναι κοινῇ PROOEMIUM. 1 Quicunque olim reges aut privati mentem vo- luptatibus non depravarunt aut emolliverunt, sed innatam ingenii vim, nulla labe aspersam, integram virtuti reservarunt, illi, illi, inquam, labores per- tulerunt et arti dicendi studium et operam nəva · verunt, et eorum, qui litteris reliquam vitam im- pendebant, cum doctrinæ cupidi et amantes exsti- Hissent, accuratius quædam alius alia conscripserunt, partim suæ variæ et multiplicis eruditionis illustre monumentum posteris relinquere cupientes, partim ut inter suos æquales nominis celebritatem adepti, immortali gloria fruerentur. Postquam vero in tam longo annorum decursu infinitæ res et evenerunt et litteris sunt comprehensæ, in immensum quoque historiæ textura, ut minime comprehendi posset, est extensa et dilatata. Sed posterioribus sæculis in pejus hominum naturam proclivius mutari ne · cesse erat. Itaque cum honestum nihili ducerent, postposita & veritatis commentatione, negligentios res fuisse oportuit, quam ut res præclare gestas. scriptis comprehenderent. Unde factum est mola librorum utilium penuria, modo propterea quod pro- lixam et ingentem scriptorum molem homines hor- rerent et aversarentur, ut historiæ investigatio, quoniam vaga et incerta erat, in tenebris jaceret, Quamobrem Constantinus Porphyrogenitus, prin- ceps omnium, qui ante se imperium tenuerunt, Christianissimus et maxime orthodoxus, cum accu- ralius in rerum honestarum cognitionem incumbe- ret, vir prompto et acri ingenio, optimum. esse ju- dicavit et ex utilitate publica, vitæ etiam humanæ fructuosum et commodum, primum quidem dili- genti perquisitione alios aliunde libros omnis generis scientia refertos per universum terrarum orbem colligere. Deinde cum immensa et confusa verborum VARIE LECTIONES.. γιώτερον conj. Cantocl. 3 διηγήσει Par.

ΠΕΡΙ ΠΡΕΣΒΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΠΡΟΣ ΕΘΝΙΚΟΥΣ ΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ ΠΡΕΣΒΕΙΣ ΒΑΣΙΛΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΕΘΝΙΚΟΙ, ΚΑΙ ΠΟΙΟ ΣΧΗΜΑΤΙ ΤΟΥΤΟΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ, ΚΑΙ ΜΕΘ' ΟΠΟΙΑΣ ΔΟΧΗΣ. DE LEGATIS ROMANORUM AD GENTES 3 LEGATOS IMPERATORUM ROMANORUM GENTES ADMISERINT, QUA FORMA EOS EXCEPERINT, ET QUE IN ILLIS. ADMITTENDIS OBSERVARINT. ΠΡΟΟΙΜΙΟΝ. B κ τῶν πάλαι ποτέ βασιλέων τε καὶ ἰδιωτῶν ν νοῦν παρεσύρησαν ἡδοναῖς ἢ κατεμαλακί- ν, ἀλλὰ τὸ τῆς ψυχῆς εὐγενὲς ἀκηλίδωτον συνετήρησαν, οὗτοι δὴ, οὗτοι καὶ πόνοις ἐν ἔρησαν καὶ λόγοις ενησχολήθησαν, καὶ ἄλλος * τῶν ὅσοι λογικώτερον. ἐπεβίωσαν, παι- ἐρασταὶ γεγονότες σπουδαιότερόν τινα συνε αντι, τοῦτο μὲν τῆς σφῶν αὐτῶν πολυμαθίας ι εναργές τοῖς μετέπειτα καταλιπεῖν ἱμειρόμε- νεο δὲ καὶ εὐκλειαν ἀείμνηστον ἐκ τῶν ἐντυ- στων καρπώσασθαι μνώμενοι. Ἐπεὶ δὲ ἐκ τῆς οσούτων ἐτῶν περιδρομῆς ἄπλετόν τι χρῆμα αγμάτων ἐγίγνετο και λόγων επλέκετο, ἐπ' ἄν τε καὶ ἀμήχανον ἡ τῆς ἱστορίας εὐρύνετο ο ακή, ἔδει δὲ ἐπιῤῥεπέστερον πρὸς τὰ χείρω ἐν ἀνθρώπων προαίρεσιν μετατίθεσθαι χρόνοις ν, καὶ ὀλιγώρως ἔχειν πρὸς τὰ καλὰ, καὶ ότερον διακεῖσθαι πρὸς τὴν τῶν φθασάντων αι κατάληψιν, κατόπιν γινομένης τῆς ἀλη- ἱπιτεύξεως, ὡς ἐντεῦθεν ἀδηλία σκιάζεσθαι 6 ἱστορίας εφεύρεσιν, πῆ μὲν σπάνει βίβλων λῶν, πῆ δὲ πρὸς τὴν ἐκτάδην πολυλογίαν δει των καὶ κατοῤῥωδούντων· ὁ τῆς πορφύρας ιος Κωνσταντίνος, ὁ ὀρθοδοξότατος καὶ Χρι- αώτατος τῶν πώποτε βεβασιλευκότων, οξυ- τρον πρὸς τὴν τῶν καλῶν κατανόησιν διακεί καὶ δραστήριον ἐσχηκώς νοῦν, ἔκρινε βέλτι ἶναι καὶ κοινωφελές, τῷ τε βίῳ ὀνησιφόρον, ον μὲν ζητητικῇ διεγέρσει * βίβλους ἄλλοθεν ο ἐξ ἁπάσης ἑκασταχοῦ οἰκουμένης συλλέξασθαι, απῆς καὶ πολυειδοῦς ἐπιστήμης εγκύμονας · τὸ τῆς πλατυεπείας μέγεθος καὶ ἀκοὰς ιον, ἄλλως τε καὶ ὀχληρὸν καὶ φορτικὴν φαι- ν τοῖς πολλοῖς, δεῖν ᾠήθη καταμερίσαι τοῦτο πτομέρειαν, ἀνεπιφθόνως τε προθεῖναι κοινῇ PROOEMIUM. 1 Quicunque olim reges aut privati mentem vo- luptatibus non depravarunt aut emolliverunt, sed innatam ingenii vim, nulla labe aspersam, integram virtuti reservarunt, illi, illi, inquam, labores per- tulerunt et arti dicendi studium et operam nəva · verunt, et eorum, qui litteris reliquam vitam im- pendebant, cum doctrinæ cupidi et amantes exsti- Hissent, accuratius quædam alius alia conscripserunt, partim suæ variæ et multiplicis eruditionis illustre monumentum posteris relinquere cupientes, partim ut inter suos æquales nominis celebritatem adepti, immortali gloria fruerentur. Postquam vero in tam longo annorum decursu infinitæ res et evenerunt et litteris sunt comprehensæ, in immensum quoque historiæ textura, ut minime comprehendi posset, est extensa et dilatata. Sed posterioribus sæculis in pejus hominum naturam proclivius mutari ne · cesse erat. Itaque cum honestum nihili ducerent, postposita & veritatis commentatione, negligentios res fuisse oportuit, quam ut res præclare gestas. scriptis comprehenderent. Unde factum est mola librorum utilium penuria, modo propterea quod pro- lixam et ingentem scriptorum molem homines hor- rerent et aversarentur, ut historiæ investigatio, quoniam vaga et incerta erat, in tenebris jaceret, Quamobrem Constantinus Porphyrogenitus, prin- ceps omnium, qui ante se imperium tenuerunt, Christianissimus et maxime orthodoxus, cum accu- ralius in rerum honestarum cognitionem incumbe- ret, vir prompto et acri ingenio, optimum. esse ju- dicavit et ex utilitate publica, vitæ etiam humanæ fructuosum et commodum, primum quidem dili- genti perquisitione alios aliunde libros omnis generis scientia refertos per universum terrarum orbem colligere. Deinde cum immensa et confusa verborum VARIE LECTIONES.. γιώτερον conj. Cantocl. 3 διηγήσει Par.

ΠΕΡΙ ΠΡΕΣΒΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΠΡΟΣ ΕΘΝΙΚΟΥΣ ΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ ΠΡΕΣΒΕΙΣ ΒΑΣΙΛΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΕΘΝΙΚΟΙ, ΚΑΙ ΠΟΙΟ ΣΧΗΜΑΤΙ ΤΟΥΤΟΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ, ΚΑΙ ΜΕΘ' ΟΠΟΙΑΣ ΔΟΧΗΣ. DE LEGATIS ROMANORUM AD GENTES 3 LEGATOS IMPERATORUM ROMANORUM GENTES ADMISERINT, QUA FORMA EOS EXCEPERINT, ET QUE IN ILLIS. ADMITTENDIS OBSERVARINT. ΠΡΟΟΙΜΙΟΝ. B κ τῶν πάλαι ποτέ βασιλέων τε καὶ ἰδιωτῶν ν νοῦν παρεσύρησαν ἡδοναῖς ἢ κατεμαλακί- ν, ἀλλὰ τὸ τῆς ψυχῆς εὐγενὲς ἀκηλίδωτον συνετήρησαν, οὗτοι δὴ, οὗτοι καὶ πόνοις ἐν ἔρησαν καὶ λόγοις ενησχολήθησαν, καὶ ἄλλος * τῶν ὅσοι λογικώτερον. ἐπεβίωσαν, παι- ἐρασταὶ γεγονότες σπουδαιότερόν τινα συνε αντι, τοῦτο μὲν τῆς σφῶν αὐτῶν πολυμαθίας ι εναργές τοῖς μετέπειτα καταλιπεῖν ἱμειρόμε- νεο δὲ καὶ εὐκλειαν ἀείμνηστον ἐκ τῶν ἐντυ- στων καρπώσασθαι μνώμενοι. Ἐπεὶ δὲ ἐκ τῆς οσούτων ἐτῶν περιδρομῆς ἄπλετόν τι χρῆμα αγμάτων ἐγίγνετο και λόγων επλέκετο, ἐπ' ἄν τε καὶ ἀμήχανον ἡ τῆς ἱστορίας εὐρύνετο ο ακή, ἔδει δὲ ἐπιῤῥεπέστερον πρὸς τὰ χείρω ἐν ἀνθρώπων προαίρεσιν μετατίθεσθαι χρόνοις ν, καὶ ὀλιγώρως ἔχειν πρὸς τὰ καλὰ, καὶ ότερον διακεῖσθαι πρὸς τὴν τῶν φθασάντων αι κατάληψιν, κατόπιν γινομένης τῆς ἀλη- ἱπιτεύξεως, ὡς ἐντεῦθεν ἀδηλία σκιάζεσθαι 6 ἱστορίας εφεύρεσιν, πῆ μὲν σπάνει βίβλων λῶν, πῆ δὲ πρὸς τὴν ἐκτάδην πολυλογίαν δει των καὶ κατοῤῥωδούντων· ὁ τῆς πορφύρας ιος Κωνσταντίνος, ὁ ὀρθοδοξότατος καὶ Χρι- αώτατος τῶν πώποτε βεβασιλευκότων, οξυ- τρον πρὸς τὴν τῶν καλῶν κατανόησιν διακεί καὶ δραστήριον ἐσχηκώς νοῦν, ἔκρινε βέλτι ἶναι καὶ κοινωφελές, τῷ τε βίῳ ὀνησιφόρον, ον μὲν ζητητικῇ διεγέρσει * βίβλους ἄλλοθεν ο ἐξ ἁπάσης ἑκασταχοῦ οἰκουμένης συλλέξασθαι, απῆς καὶ πολυειδοῦς ἐπιστήμης εγκύμονας · τὸ τῆς πλατυεπείας μέγεθος καὶ ἀκοὰς ιον, ἄλλως τε καὶ ὀχληρὸν καὶ φορτικὴν φαι- ν τοῖς πολλοῖς, δεῖν ᾠήθη καταμερίσαι τοῦτο πτομέρειαν, ἀνεπιφθόνως τε προθεῖναι κοινῇ PROOEMIUM. 1 Quicunque olim reges aut privati mentem vo- luptatibus non depravarunt aut emolliverunt, sed innatam ingenii vim, nulla labe aspersam, integram virtuti reservarunt, illi, illi, inquam, labores per- tulerunt et arti dicendi studium et operam nəva · verunt, et eorum, qui litteris reliquam vitam im- pendebant, cum doctrinæ cupidi et amantes exsti- Hissent, accuratius quædam alius alia conscripserunt, partim suæ variæ et multiplicis eruditionis illustre monumentum posteris relinquere cupientes, partim ut inter suos æquales nominis celebritatem adepti, immortali gloria fruerentur. Postquam vero in tam longo annorum decursu infinitæ res et evenerunt et litteris sunt comprehensæ, in immensum quoque historiæ textura, ut minime comprehendi posset, est extensa et dilatata. Sed posterioribus sæculis in pejus hominum naturam proclivius mutari ne · cesse erat. Itaque cum honestum nihili ducerent, postposita & veritatis commentatione, negligentios res fuisse oportuit, quam ut res præclare gestas. scriptis comprehenderent. Unde factum est mola librorum utilium penuria, modo propterea quod pro- lixam et ingentem scriptorum molem homines hor- rerent et aversarentur, ut historiæ investigatio, quoniam vaga et incerta erat, in tenebris jaceret, Quamobrem Constantinus Porphyrogenitus, prin- ceps omnium, qui ante se imperium tenuerunt, Christianissimus et maxime orthodoxus, cum accu- ralius in rerum honestarum cognitionem incumbe- ret, vir prompto et acri ingenio, optimum. esse ju- dicavit et ex utilitate publica, vitæ etiam humanæ fructuosum et commodum, primum quidem dili- genti perquisitione alios aliunde libros omnis generis scientia refertos per universum terrarum orbem colligere. Deinde cum immensa et confusa verborum VARIE LECTIONES.. γιώτερον conj. Cantocl. 3 διηγήσει Par.

ΠΕΡΙ ΠΡΕΣΒΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΠΡΟΣ ΕΘΝΙΚΟΥΣ ΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ ΠΡΕΣΒΕΙΣ ΒΑΣΙΛΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΕΘΝΙΚΟΙ, ΚΑΙ ΠΟΙΟ ΣΧΗΜΑΤΙ ΤΟΥΤΟΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ, ΚΑΙ ΜΕΘ' ΟΠΟΙΑΣ ΔΟΧΗΣ. DE LEGATIS ROMANORUM AD GENTES 3 LEGATOS IMPERATORUM ROMANORUM GENTES ADMISERINT, QUA FORMA EOS EXCEPERINT, ET QUE IN ILLIS. ADMITTENDIS OBSERVARINT. ΠΡΟΟΙΜΙΟΝ. B κ τῶν πάλαι ποτέ βασιλέων τε καὶ ἰδιωτῶν ν νοῦν παρεσύρησαν ἡδοναῖς ἢ κατεμαλακί- ν, ἀλλὰ τὸ τῆς ψυχῆς εὐγενὲς ἀκηλίδωτον συνετήρησαν, οὗτοι δὴ, οὗτοι καὶ πόνοις ἐν ἔρησαν καὶ λόγοις ενησχολήθησαν, καὶ ἄλλος * τῶν ὅσοι λογικώτερον. ἐπεβίωσαν, παι- ἐρασταὶ γεγονότες σπουδαιότερόν τινα συνε αντι, τοῦτο μὲν τῆς σφῶν αὐτῶν πολυμαθίας ι εναργές τοῖς μετέπειτα καταλιπεῖν ἱμειρόμε- νεο δὲ καὶ εὐκλειαν ἀείμνηστον ἐκ τῶν ἐντυ- στων καρπώσασθαι μνώμενοι. Ἐπεὶ δὲ ἐκ τῆς οσούτων ἐτῶν περιδρομῆς ἄπλετόν τι χρῆμα αγμάτων ἐγίγνετο και λόγων επλέκετο, ἐπ' ἄν τε καὶ ἀμήχανον ἡ τῆς ἱστορίας εὐρύνετο ο ακή, ἔδει δὲ ἐπιῤῥεπέστερον πρὸς τὰ χείρω ἐν ἀνθρώπων προαίρεσιν μετατίθεσθαι χρόνοις ν, καὶ ὀλιγώρως ἔχειν πρὸς τὰ καλὰ, καὶ ότερον διακεῖσθαι πρὸς τὴν τῶν φθασάντων αι κατάληψιν, κατόπιν γινομένης τῆς ἀλη- ἱπιτεύξεως, ὡς ἐντεῦθεν ἀδηλία σκιάζεσθαι 6 ἱστορίας εφεύρεσιν, πῆ μὲν σπάνει βίβλων λῶν, πῆ δὲ πρὸς τὴν ἐκτάδην πολυλογίαν δει των καὶ κατοῤῥωδούντων· ὁ τῆς πορφύρας ιος Κωνσταντίνος, ὁ ὀρθοδοξότατος καὶ Χρι- αώτατος τῶν πώποτε βεβασιλευκότων, οξυ- τρον πρὸς τὴν τῶν καλῶν κατανόησιν διακεί καὶ δραστήριον ἐσχηκώς νοῦν, ἔκρινε βέλτι ἶναι καὶ κοινωφελές, τῷ τε βίῳ ὀνησιφόρον, ον μὲν ζητητικῇ διεγέρσει * βίβλους ἄλλοθεν ο ἐξ ἁπάσης ἑκασταχοῦ οἰκουμένης συλλέξασθαι, απῆς καὶ πολυειδοῦς ἐπιστήμης εγκύμονας · τὸ τῆς πλατυεπείας μέγεθος καὶ ἀκοὰς ιον, ἄλλως τε καὶ ὀχληρὸν καὶ φορτικὴν φαι- ν τοῖς πολλοῖς, δεῖν ᾠήθη καταμερίσαι τοῦτο πτομέρειαν, ἀνεπιφθόνως τε προθεῖναι κοινῇ PROOEMIUM. 1 Quicunque olim reges aut privati mentem vo- luptatibus non depravarunt aut emolliverunt, sed innatam ingenii vim, nulla labe aspersam, integram virtuti reservarunt, illi, illi, inquam, labores per- tulerunt et arti dicendi studium et operam nəva · verunt, et eorum, qui litteris reliquam vitam im- pendebant, cum doctrinæ cupidi et amantes exsti- Hissent, accuratius quædam alius alia conscripserunt, partim suæ variæ et multiplicis eruditionis illustre monumentum posteris relinquere cupientes, partim ut inter suos æquales nominis celebritatem adepti, immortali gloria fruerentur. Postquam vero in tam longo annorum decursu infinitæ res et evenerunt et litteris sunt comprehensæ, in immensum quoque historiæ textura, ut minime comprehendi posset, est extensa et dilatata. Sed posterioribus sæculis in pejus hominum naturam proclivius mutari ne · cesse erat. Itaque cum honestum nihili ducerent, postposita & veritatis commentatione, negligentios res fuisse oportuit, quam ut res præclare gestas. scriptis comprehenderent. Unde factum est mola librorum utilium penuria, modo propterea quod pro- lixam et ingentem scriptorum molem homines hor- rerent et aversarentur, ut historiæ investigatio, quoniam vaga et incerta erat, in tenebris jaceret, Quamobrem Constantinus Porphyrogenitus, prin- ceps omnium, qui ante se imperium tenuerunt, Christianissimus et maxime orthodoxus, cum accu- ralius in rerum honestarum cognitionem incumbe- ret, vir prompto et acri ingenio, optimum. esse ju- dicavit et ex utilitate publica, vitæ etiam humanæ fructuosum et commodum, primum quidem dili- genti perquisitione alios aliunde libros omnis generis scientia refertos per universum terrarum orbem colligere. Deinde cum immensa et confusa verborum VARIE LECTIONES.. γιώτερον conj. Cantocl. 3 διηγήσει Par.

ΠΕΡΙ ΠΡΕΣΒΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΠΡΟΣ ΕΘΝΙΚΟΥΣ ΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ ΠΡΕΣΒΕΙΣ ΒΑΣΙΛΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΕΘΝΙΚΟΙ, ΚΑΙ ΠΟΙΟ ΣΧΗΜΑΤΙ ΤΟΥΤΟΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ, ΚΑΙ ΜΕΘ' ΟΠΟΙΑΣ ΔΟΧΗΣ. DE LEGATIS ROMANORUM AD GENTES 3 LEGATOS IMPERATORUM ROMANORUM GENTES ADMISERINT, QUA FORMA EOS EXCEPERINT, ET QUE IN ILLIS. ADMITTENDIS OBSERVARINT. ΠΡΟΟΙΜΙΟΝ. B κ τῶν πάλαι ποτέ βασιλέων τε καὶ ἰδιωτῶν ν νοῦν παρεσύρησαν ἡδοναῖς ἢ κατεμαλακί- ν, ἀλλὰ τὸ τῆς ψυχῆς εὐγενὲς ἀκηλίδωτον συνετήρησαν, οὗτοι δὴ, οὗτοι καὶ πόνοις ἐν ἔρησαν καὶ λόγοις ενησχολήθησαν, καὶ ἄλλος * τῶν ὅσοι λογικώτερον. ἐπεβίωσαν, παι- ἐρασταὶ γεγονότες σπουδαιότερόν τινα συνε αντι, τοῦτο μὲν τῆς σφῶν αὐτῶν πολυμαθίας ι εναργές τοῖς μετέπειτα καταλιπεῖν ἱμειρόμε- νεο δὲ καὶ εὐκλειαν ἀείμνηστον ἐκ τῶν ἐντυ- στων καρπώσασθαι μνώμενοι. Ἐπεὶ δὲ ἐκ τῆς οσούτων ἐτῶν περιδρομῆς ἄπλετόν τι χρῆμα αγμάτων ἐγίγνετο και λόγων επλέκετο, ἐπ' ἄν τε καὶ ἀμήχανον ἡ τῆς ἱστορίας εὐρύνετο ο ακή, ἔδει δὲ ἐπιῤῥεπέστερον πρὸς τὰ χείρω ἐν ἀνθρώπων προαίρεσιν μετατίθεσθαι χρόνοις ν, καὶ ὀλιγώρως ἔχειν πρὸς τὰ καλὰ, καὶ ότερον διακεῖσθαι πρὸς τὴν τῶν φθασάντων αι κατάληψιν, κατόπιν γινομένης τῆς ἀλη- ἱπιτεύξεως, ὡς ἐντεῦθεν ἀδηλία σκιάζεσθαι 6 ἱστορίας εφεύρεσιν, πῆ μὲν σπάνει βίβλων λῶν, πῆ δὲ πρὸς τὴν ἐκτάδην πολυλογίαν δει των καὶ κατοῤῥωδούντων· ὁ τῆς πορφύρας ιος Κωνσταντίνος, ὁ ὀρθοδοξότατος καὶ Χρι- αώτατος τῶν πώποτε βεβασιλευκότων, οξυ- τρον πρὸς τὴν τῶν καλῶν κατανόησιν διακεί καὶ δραστήριον ἐσχηκώς νοῦν, ἔκρινε βέλτι ἶναι καὶ κοινωφελές, τῷ τε βίῳ ὀνησιφόρον, ον μὲν ζητητικῇ διεγέρσει * βίβλους ἄλλοθεν ο ἐξ ἁπάσης ἑκασταχοῦ οἰκουμένης συλλέξασθαι, απῆς καὶ πολυειδοῦς ἐπιστήμης εγκύμονας · τὸ τῆς πλατυεπείας μέγεθος καὶ ἀκοὰς ιον, ἄλλως τε καὶ ὀχληρὸν καὶ φορτικὴν φαι- ν τοῖς πολλοῖς, δεῖν ᾠήθη καταμερίσαι τοῦτο πτομέρειαν, ἀνεπιφθόνως τε προθεῖναι κοινῇ PROOEMIUM. 1 Quicunque olim reges aut privati mentem vo- luptatibus non depravarunt aut emolliverunt, sed innatam ingenii vim, nulla labe aspersam, integram virtuti reservarunt, illi, illi, inquam, labores per- tulerunt et arti dicendi studium et operam nəva · verunt, et eorum, qui litteris reliquam vitam im- pendebant, cum doctrinæ cupidi et amantes exsti- Hissent, accuratius quædam alius alia conscripserunt, partim suæ variæ et multiplicis eruditionis illustre monumentum posteris relinquere cupientes, partim ut inter suos æquales nominis celebritatem adepti, immortali gloria fruerentur. Postquam vero in tam longo annorum decursu infinitæ res et evenerunt et litteris sunt comprehensæ, in immensum quoque historiæ textura, ut minime comprehendi posset, est extensa et dilatata. Sed posterioribus sæculis in pejus hominum naturam proclivius mutari ne · cesse erat. Itaque cum honestum nihili ducerent, postposita & veritatis commentatione, negligentios res fuisse oportuit, quam ut res præclare gestas. scriptis comprehenderent. Unde factum est mola librorum utilium penuria, modo propterea quod pro- lixam et ingentem scriptorum molem homines hor- rerent et aversarentur, ut historiæ investigatio, quoniam vaga et incerta erat, in tenebris jaceret, Quamobrem Constantinus Porphyrogenitus, prin- ceps omnium, qui ante se imperium tenuerunt, Christianissimus et maxime orthodoxus, cum accu- ralius in rerum honestarum cognitionem incumbe- ret, vir prompto et acri ingenio, optimum. esse ju- dicavit et ex utilitate publica, vitæ etiam humanæ fructuosum et commodum, primum quidem dili- genti perquisitione alios aliunde libros omnis generis scientia refertos per universum terrarum orbem colligere. Deinde cum immensa et confusa verborum VARIE LECTIONES.. γιώτερον conj. Cantocl. 3 διηγήσει Par.

ΠΕΡΙ ΠΡΕΣΒΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΠΡΟΣ ΕΘΝΙΚΟΥΣ ΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ ΠΡΕΣΒΕΙΣ ΒΑΣΙΛΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΕΘΝΙΚΟΙ, ΚΑΙ ΠΟΙΟ ΣΧΗΜΑΤΙ ΤΟΥΤΟΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ, ΚΑΙ ΜΕΘ' ΟΠΟΙΑΣ ΔΟΧΗΣ. DE LEGATIS ROMANORUM AD GENTES 3 LEGATOS IMPERATORUM ROMANORUM GENTES ADMISERINT, QUA FORMA EOS EXCEPERINT, ET QUE IN ILLIS. ADMITTENDIS OBSERVARINT. ΠΡΟΟΙΜΙΟΝ. B κ τῶν πάλαι ποτέ βασιλέων τε καὶ ἰδιωτῶν ν νοῦν παρεσύρησαν ἡδοναῖς ἢ κατεμαλακί- ν, ἀλλὰ τὸ τῆς ψυχῆς εὐγενὲς ἀκηλίδωτον συνετήρησαν, οὗτοι δὴ, οὗτοι καὶ πόνοις ἐν ἔρησαν καὶ λόγοις ενησχολήθησαν, καὶ ἄλλος * τῶν ὅσοι λογικώτερον. ἐπεβίωσαν, παι- ἐρασταὶ γεγονότες σπουδαιότερόν τινα συνε αντι, τοῦτο μὲν τῆς σφῶν αὐτῶν πολυμαθίας ι εναργές τοῖς μετέπειτα καταλιπεῖν ἱμειρόμε- νεο δὲ καὶ εὐκλειαν ἀείμνηστον ἐκ τῶν ἐντυ- στων καρπώσασθαι μνώμενοι. Ἐπεὶ δὲ ἐκ τῆς οσούτων ἐτῶν περιδρομῆς ἄπλετόν τι χρῆμα αγμάτων ἐγίγνετο και λόγων επλέκετο, ἐπ' ἄν τε καὶ ἀμήχανον ἡ τῆς ἱστορίας εὐρύνετο ο ακή, ἔδει δὲ ἐπιῤῥεπέστερον πρὸς τὰ χείρω ἐν ἀνθρώπων προαίρεσιν μετατίθεσθαι χρόνοις ν, καὶ ὀλιγώρως ἔχειν πρὸς τὰ καλὰ, καὶ ότερον διακεῖσθαι πρὸς τὴν τῶν φθασάντων αι κατάληψιν, κατόπιν γινομένης τῆς ἀλη- ἱπιτεύξεως, ὡς ἐντεῦθεν ἀδηλία σκιάζεσθαι 6 ἱστορίας εφεύρεσιν, πῆ μὲν σπάνει βίβλων λῶν, πῆ δὲ πρὸς τὴν ἐκτάδην πολυλογίαν δει των καὶ κατοῤῥωδούντων· ὁ τῆς πορφύρας ιος Κωνσταντίνος, ὁ ὀρθοδοξότατος καὶ Χρι- αώτατος τῶν πώποτε βεβασιλευκότων, οξυ- τρον πρὸς τὴν τῶν καλῶν κατανόησιν διακεί καὶ δραστήριον ἐσχηκώς νοῦν, ἔκρινε βέλτι ἶναι καὶ κοινωφελές, τῷ τε βίῳ ὀνησιφόρον, ον μὲν ζητητικῇ διεγέρσει * βίβλους ἄλλοθεν ο ἐξ ἁπάσης ἑκασταχοῦ οἰκουμένης συλλέξασθαι, απῆς καὶ πολυειδοῦς ἐπιστήμης εγκύμονας · τὸ τῆς πλατυεπείας μέγεθος καὶ ἀκοὰς ιον, ἄλλως τε καὶ ὀχληρὸν καὶ φορτικὴν φαι- ν τοῖς πολλοῖς, δεῖν ᾠήθη καταμερίσαι τοῦτο πτομέρειαν, ἀνεπιφθόνως τε προθεῖναι κοινῇ PROOEMIUM. 1 Quicunque olim reges aut privati mentem vo- luptatibus non depravarunt aut emolliverunt, sed innatam ingenii vim, nulla labe aspersam, integram virtuti reservarunt, illi, illi, inquam, labores per- tulerunt et arti dicendi studium et operam nəva · verunt, et eorum, qui litteris reliquam vitam im- pendebant, cum doctrinæ cupidi et amantes exsti- Hissent, accuratius quædam alius alia conscripserunt, partim suæ variæ et multiplicis eruditionis illustre monumentum posteris relinquere cupientes, partim ut inter suos æquales nominis celebritatem adepti, immortali gloria fruerentur. Postquam vero in tam longo annorum decursu infinitæ res et evenerunt et litteris sunt comprehensæ, in immensum quoque historiæ textura, ut minime comprehendi posset, est extensa et dilatata. Sed posterioribus sæculis in pejus hominum naturam proclivius mutari ne · cesse erat. Itaque cum honestum nihili ducerent, postposita & veritatis commentatione, negligentios res fuisse oportuit, quam ut res præclare gestas. scriptis comprehenderent. Unde factum est mola librorum utilium penuria, modo propterea quod pro- lixam et ingentem scriptorum molem homines hor- rerent et aversarentur, ut historiæ investigatio, quoniam vaga et incerta erat, in tenebris jaceret, Quamobrem Constantinus Porphyrogenitus, prin- ceps omnium, qui ante se imperium tenuerunt, Christianissimus et maxime orthodoxus, cum accu- ralius in rerum honestarum cognitionem incumbe- ret, vir prompto et acri ingenio, optimum. esse ju- dicavit et ex utilitate publica, vitæ etiam humanæ fructuosum et commodum, primum quidem dili- genti perquisitione alios aliunde libros omnis generis scientia refertos per universum terrarum orbem colligere. Deinde cum immensa et confusa verborum VARIE LECTIONES.. γιώτερον conj. Cantocl. 3 διηγήσει Par.

ΠΕΡΙ ΠΡΕΣΒΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΠΡΟΣ ΕΘΝΙΚΟΥΣ ΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ ΠΡΕΣΒΕΙΣ ΒΑΣΙΛΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΕΘΝΙΚΟΙ, ΚΑΙ ΠΟΙΟ ΣΧΗΜΑΤΙ ΤΟΥΤΟΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ, ΚΑΙ ΜΕΘ' ΟΠΟΙΑΣ ΔΟΧΗΣ. DE LEGATIS ROMANORUM AD GENTES 3 LEGATOS IMPERATORUM ROMANORUM GENTES ADMISERINT, QUA FORMA EOS EXCEPERINT, ET QUE IN ILLIS. ADMITTENDIS OBSERVARINT. ΠΡΟΟΙΜΙΟΝ. B κ τῶν πάλαι ποτέ βασιλέων τε καὶ ἰδιωτῶν ν νοῦν παρεσύρησαν ἡδοναῖς ἢ κατεμαλακί- ν, ἀλλὰ τὸ τῆς ψυχῆς εὐγενὲς ἀκηλίδωτον συνετήρησαν, οὗτοι δὴ, οὗτοι καὶ πόνοις ἐν ἔρησαν καὶ λόγοις ενησχολήθησαν, καὶ ἄλλος * τῶν ὅσοι λογικώτερον. ἐπεβίωσαν, παι- ἐρασταὶ γεγονότες σπουδαιότερόν τινα συνε αντι, τοῦτο μὲν τῆς σφῶν αὐτῶν πολυμαθίας ι εναργές τοῖς μετέπειτα καταλιπεῖν ἱμειρόμε- νεο δὲ καὶ εὐκλειαν ἀείμνηστον ἐκ τῶν ἐντυ- στων καρπώσασθαι μνώμενοι. Ἐπεὶ δὲ ἐκ τῆς οσούτων ἐτῶν περιδρομῆς ἄπλετόν τι χρῆμα αγμάτων ἐγίγνετο και λόγων επλέκετο, ἐπ' ἄν τε καὶ ἀμήχανον ἡ τῆς ἱστορίας εὐρύνετο ο ακή, ἔδει δὲ ἐπιῤῥεπέστερον πρὸς τὰ χείρω ἐν ἀνθρώπων προαίρεσιν μετατίθεσθαι χρόνοις ν, καὶ ὀλιγώρως ἔχειν πρὸς τὰ καλὰ, καὶ ότερον διακεῖσθαι πρὸς τὴν τῶν φθασάντων αι κατάληψιν, κατόπιν γινομένης τῆς ἀλη- ἱπιτεύξεως, ὡς ἐντεῦθεν ἀδηλία σκιάζεσθαι 6 ἱστορίας εφεύρεσιν, πῆ μὲν σπάνει βίβλων λῶν, πῆ δὲ πρὸς τὴν ἐκτάδην πολυλογίαν δει των καὶ κατοῤῥωδούντων· ὁ τῆς πορφύρας ιος Κωνσταντίνος, ὁ ὀρθοδοξότατος καὶ Χρι- αώτατος τῶν πώποτε βεβασιλευκότων, οξυ- τρον πρὸς τὴν τῶν καλῶν κατανόησιν διακεί καὶ δραστήριον ἐσχηκώς νοῦν, ἔκρινε βέλτι ἶναι καὶ κοινωφελές, τῷ τε βίῳ ὀνησιφόρον, ον μὲν ζητητικῇ διεγέρσει * βίβλους ἄλλοθεν ο ἐξ ἁπάσης ἑκασταχοῦ οἰκουμένης συλλέξασθαι, απῆς καὶ πολυειδοῦς ἐπιστήμης εγκύμονας · τὸ τῆς πλατυεπείας μέγεθος καὶ ἀκοὰς ιον, ἄλλως τε καὶ ὀχληρὸν καὶ φορτικὴν φαι- ν τοῖς πολλοῖς, δεῖν ᾠήθη καταμερίσαι τοῦτο πτομέρειαν, ἀνεπιφθόνως τε προθεῖναι κοινῇ PROOEMIUM. 1 Quicunque olim reges aut privati mentem vo- luptatibus non depravarunt aut emolliverunt, sed innatam ingenii vim, nulla labe aspersam, integram virtuti reservarunt, illi, illi, inquam, labores per- tulerunt et arti dicendi studium et operam nəva · verunt, et eorum, qui litteris reliquam vitam im- pendebant, cum doctrinæ cupidi et amantes exsti- Hissent, accuratius quædam alius alia conscripserunt, partim suæ variæ et multiplicis eruditionis illustre monumentum posteris relinquere cupientes, partim ut inter suos æquales nominis celebritatem adepti, immortali gloria fruerentur. Postquam vero in tam longo annorum decursu infinitæ res et evenerunt et litteris sunt comprehensæ, in immensum quoque historiæ textura, ut minime comprehendi posset, est extensa et dilatata. Sed posterioribus sæculis in pejus hominum naturam proclivius mutari ne · cesse erat. Itaque cum honestum nihili ducerent, postposita & veritatis commentatione, negligentios res fuisse oportuit, quam ut res præclare gestas. scriptis comprehenderent. Unde factum est mola librorum utilium penuria, modo propterea quod pro- lixam et ingentem scriptorum molem homines hor- rerent et aversarentur, ut historiæ investigatio, quoniam vaga et incerta erat, in tenebris jaceret, Quamobrem Constantinus Porphyrogenitus, prin- ceps omnium, qui ante se imperium tenuerunt, Christianissimus et maxime orthodoxus, cum accu- ralius in rerum honestarum cognitionem incumbe- ret, vir prompto et acri ingenio, optimum. esse ju- dicavit et ex utilitate publica, vitæ etiam humanæ fructuosum et commodum, primum quidem dili- genti perquisitione alios aliunde libros omnis generis scientia refertos per universum terrarum orbem colligere. Deinde cum immensa et confusa verborum VARIE LECTIONES.. γιώτερον conj. Cantocl. 3 διηγήσει Par.

ΠΕΡΙ ΠΡΕΣΒΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΠΡΟΣ ΕΘΝΙΚΟΥΣ ΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ ΠΡΕΣΒΕΙΣ ΒΑΣΙΛΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΕΘΝΙΚΟΙ, ΚΑΙ ΠΟΙΟ ΣΧΗΜΑΤΙ ΤΟΥΤΟΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ, ΚΑΙ ΜΕΘ' ΟΠΟΙΑΣ ΔΟΧΗΣ. DE LEGATIS ROMANORUM AD GENTES 3 LEGATOS IMPERATORUM ROMANORUM GENTES ADMISERINT, QUA FORMA EOS EXCEPERINT, ET QUE IN ILLIS. ADMITTENDIS OBSERVARINT. ΠΡΟΟΙΜΙΟΝ. B κ τῶν πάλαι ποτέ βασιλέων τε καὶ ἰδιωτῶν ν νοῦν παρεσύρησαν ἡδοναῖς ἢ κατεμαλακί- ν, ἀλλὰ τὸ τῆς ψυχῆς εὐγενὲς ἀκηλίδωτον συνετήρησαν, οὗτοι δὴ, οὗτοι καὶ πόνοις ἐν ἔρησαν καὶ λόγοις ενησχολήθησαν, καὶ ἄλλος * τῶν ὅσοι λογικώτερον. ἐπεβίωσαν, παι- ἐρασταὶ γεγονότες σπουδαιότερόν τινα συνε αντι, τοῦτο μὲν τῆς σφῶν αὐτῶν πολυμαθίας ι εναργές τοῖς μετέπειτα καταλιπεῖν ἱμειρόμε- νεο δὲ καὶ εὐκλειαν ἀείμνηστον ἐκ τῶν ἐντυ- στων καρπώσασθαι μνώμενοι. Ἐπεὶ δὲ ἐκ τῆς οσούτων ἐτῶν περιδρομῆς ἄπλετόν τι χρῆμα αγμάτων ἐγίγνετο και λόγων επλέκετο, ἐπ' ἄν τε καὶ ἀμήχανον ἡ τῆς ἱστορίας εὐρύνετο ο ακή, ἔδει δὲ ἐπιῤῥεπέστερον πρὸς τὰ χείρω ἐν ἀνθρώπων προαίρεσιν μετατίθεσθαι χρόνοις ν, καὶ ὀλιγώρως ἔχειν πρὸς τὰ καλὰ, καὶ ότερον διακεῖσθαι πρὸς τὴν τῶν φθασάντων αι κατάληψιν, κατόπιν γινομένης τῆς ἀλη- ἱπιτεύξεως, ὡς ἐντεῦθεν ἀδηλία σκιάζεσθαι 6 ἱστορίας εφεύρεσιν, πῆ μὲν σπάνει βίβλων λῶν, πῆ δὲ πρὸς τὴν ἐκτάδην πολυλογίαν δει των καὶ κατοῤῥωδούντων· ὁ τῆς πορφύρας ιος Κωνσταντίνος, ὁ ὀρθοδοξότατος καὶ Χρι- αώτατος τῶν πώποτε βεβασιλευκότων, οξυ- τρον πρὸς τὴν τῶν καλῶν κατανόησιν διακεί καὶ δραστήριον ἐσχηκώς νοῦν, ἔκρινε βέλτι ἶναι καὶ κοινωφελές, τῷ τε βίῳ ὀνησιφόρον, ον μὲν ζητητικῇ διεγέρσει * βίβλους ἄλλοθεν ο ἐξ ἁπάσης ἑκασταχοῦ οἰκουμένης συλλέξασθαι, απῆς καὶ πολυειδοῦς ἐπιστήμης εγκύμονας · τὸ τῆς πλατυεπείας μέγεθος καὶ ἀκοὰς ιον, ἄλλως τε καὶ ὀχληρὸν καὶ φορτικὴν φαι- ν τοῖς πολλοῖς, δεῖν ᾠήθη καταμερίσαι τοῦτο πτομέρειαν, ἀνεπιφθόνως τε προθεῖναι κοινῇ PROOEMIUM. 1 Quicunque olim reges aut privati mentem vo- luptatibus non depravarunt aut emolliverunt, sed innatam ingenii vim, nulla labe aspersam, integram virtuti reservarunt, illi, illi, inquam, labores per- tulerunt et arti dicendi studium et operam nəva · verunt, et eorum, qui litteris reliquam vitam im- pendebant, cum doctrinæ cupidi et amantes exsti- Hissent, accuratius quædam alius alia conscripserunt, partim suæ variæ et multiplicis eruditionis illustre monumentum posteris relinquere cupientes, partim ut inter suos æquales nominis celebritatem adepti, immortali gloria fruerentur. Postquam vero in tam longo annorum decursu infinitæ res et evenerunt et litteris sunt comprehensæ, in immensum quoque historiæ textura, ut minime comprehendi posset, est extensa et dilatata. Sed posterioribus sæculis in pejus hominum naturam proclivius mutari ne · cesse erat. Itaque cum honestum nihili ducerent, postposita & veritatis commentatione, negligentios res fuisse oportuit, quam ut res præclare gestas. scriptis comprehenderent. Unde factum est mola librorum utilium penuria, modo propterea quod pro- lixam et ingentem scriptorum molem homines hor- rerent et aversarentur, ut historiæ investigatio, quoniam vaga et incerta erat, in tenebris jaceret, Quamobrem Constantinus Porphyrogenitus, prin- ceps omnium, qui ante se imperium tenuerunt, Christianissimus et maxime orthodoxus, cum accu- ralius in rerum honestarum cognitionem incumbe- ret, vir prompto et acri ingenio, optimum. esse ju- dicavit et ex utilitate publica, vitæ etiam humanæ fructuosum et commodum, primum quidem dili- genti perquisitione alios aliunde libros omnis generis scientia refertos per universum terrarum orbem colligere. Deinde cum immensa et confusa verborum VARIE LECTIONES.. γιώτερον conj. Cantocl. 3 διηγήσει Par.

ΠΕΡΙ ΠΡΕΣΒΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΠΡΟΣ ΕΘΝΙΚΟΥΣ ΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ ΠΡΕΣΒΕΙΣ ΒΑΣΙΛΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΕΘΝΙΚΟΙ, ΚΑΙ ΠΟΙΟ ΣΧΗΜΑΤΙ ΤΟΥΤΟΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ, ΚΑΙ ΜΕΘ' ΟΠΟΙΑΣ ΔΟΧΗΣ. DE LEGATIS ROMANORUM AD GENTES 3 LEGATOS IMPERATORUM ROMANORUM GENTES ADMISERINT, QUA FORMA EOS EXCEPERINT, ET QUE IN ILLIS. ADMITTENDIS OBSERVARINT. ΠΡΟΟΙΜΙΟΝ. B κ τῶν πάλαι ποτέ βασιλέων τε καὶ ἰδιωτῶν ν νοῦν παρεσύρησαν ἡδοναῖς ἢ κατεμαλακί- ν, ἀλλὰ τὸ τῆς ψυχῆς εὐγενὲς ἀκηλίδωτον συνετήρησαν, οὗτοι δὴ, οὗτοι καὶ πόνοις ἐν ἔρησαν καὶ λόγοις ενησχολήθησαν, καὶ ἄλλος * τῶν ὅσοι λογικώτερον. ἐπεβίωσαν, παι- ἐρασταὶ γεγονότες σπουδαιότερόν τινα συνε αντι, τοῦτο μὲν τῆς σφῶν αὐτῶν πολυμαθίας ι εναργές τοῖς μετέπειτα καταλιπεῖν ἱμειρόμε- νεο δὲ καὶ εὐκλειαν ἀείμνηστον ἐκ τῶν ἐντυ- στων καρπώσασθαι μνώμενοι. Ἐπεὶ δὲ ἐκ τῆς οσούτων ἐτῶν περιδρομῆς ἄπλετόν τι χρῆμα αγμάτων ἐγίγνετο και λόγων επλέκετο, ἐπ' ἄν τε καὶ ἀμήχανον ἡ τῆς ἱστορίας εὐρύνετο ο ακή, ἔδει δὲ ἐπιῤῥεπέστερον πρὸς τὰ χείρω ἐν ἀνθρώπων προαίρεσιν μετατίθεσθαι χρόνοις ν, καὶ ὀλιγώρως ἔχειν πρὸς τὰ καλὰ, καὶ ότερον διακεῖσθαι πρὸς τὴν τῶν φθασάντων αι κατάληψιν, κατόπιν γινομένης τῆς ἀλη- ἱπιτεύξεως, ὡς ἐντεῦθεν ἀδηλία σκιάζεσθαι 6 ἱστορίας εφεύρεσιν, πῆ μὲν σπάνει βίβλων λῶν, πῆ δὲ πρὸς τὴν ἐκτάδην πολυλογίαν δει των καὶ κατοῤῥωδούντων· ὁ τῆς πορφύρας ιος Κωνσταντίνος, ὁ ὀρθοδοξότατος καὶ Χρι- αώτατος τῶν πώποτε βεβασιλευκότων, οξυ- τρον πρὸς τὴν τῶν καλῶν κατανόησιν διακεί καὶ δραστήριον ἐσχηκώς νοῦν, ἔκρινε βέλτι ἶναι καὶ κοινωφελές, τῷ τε βίῳ ὀνησιφόρον, ον μὲν ζητητικῇ διεγέρσει * βίβλους ἄλλοθεν ο ἐξ ἁπάσης ἑκασταχοῦ οἰκουμένης συλλέξασθαι, απῆς καὶ πολυειδοῦς ἐπιστήμης εγκύμονας · τὸ τῆς πλατυεπείας μέγεθος καὶ ἀκοὰς ιον, ἄλλως τε καὶ ὀχληρὸν καὶ φορτικὴν φαι- ν τοῖς πολλοῖς, δεῖν ᾠήθη καταμερίσαι τοῦτο πτομέρειαν, ἀνεπιφθόνως τε προθεῖναι κοινῇ PROOEMIUM. 1 Quicunque olim reges aut privati mentem vo- luptatibus non depravarunt aut emolliverunt, sed innatam ingenii vim, nulla labe aspersam, integram virtuti reservarunt, illi, illi, inquam, labores per- tulerunt et arti dicendi studium et operam nəva · verunt, et eorum, qui litteris reliquam vitam im- pendebant, cum doctrinæ cupidi et amantes exsti- Hissent, accuratius quædam alius alia conscripserunt, partim suæ variæ et multiplicis eruditionis illustre monumentum posteris relinquere cupientes, partim ut inter suos æquales nominis celebritatem adepti, immortali gloria fruerentur. Postquam vero in tam longo annorum decursu infinitæ res et evenerunt et litteris sunt comprehensæ, in immensum quoque historiæ textura, ut minime comprehendi posset, est extensa et dilatata. Sed posterioribus sæculis in pejus hominum naturam proclivius mutari ne · cesse erat. Itaque cum honestum nihili ducerent, postposita & veritatis commentatione, negligentios res fuisse oportuit, quam ut res præclare gestas. scriptis comprehenderent. Unde factum est mola librorum utilium penuria, modo propterea quod pro- lixam et ingentem scriptorum molem homines hor- rerent et aversarentur, ut historiæ investigatio, quoniam vaga et incerta erat, in tenebris jaceret, Quamobrem Constantinus Porphyrogenitus, prin- ceps omnium, qui ante se imperium tenuerunt, Christianissimus et maxime orthodoxus, cum accu- ralius in rerum honestarum cognitionem incumbe- ret, vir prompto et acri ingenio, optimum. esse ju- dicavit et ex utilitate publica, vitæ etiam humanæ fructuosum et commodum, primum quidem dili- genti perquisitione alios aliunde libros omnis generis scientia refertos per universum terrarum orbem colligere. Deinde cum immensa et confusa verborum VARIE LECTIONES.. γιώτερον conj. Cantocl. 3 διηγήσει Par.

ΠΕΡΙ ΠΡΕΣΒΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΠΡΟΣ ΕΘΝΙΚΟΥΣ ΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ ΠΡΕΣΒΕΙΣ ΒΑΣΙΛΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΕΘΝΙΚΟΙ, ΚΑΙ ΠΟΙΟ ΣΧΗΜΑΤΙ ΤΟΥΤΟΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ, ΚΑΙ ΜΕΘ' ΟΠΟΙΑΣ ΔΟΧΗΣ. DE LEGATIS ROMANORUM AD GENTES 3 LEGATOS IMPERATORUM ROMANORUM GENTES ADMISERINT, QUA FORMA EOS EXCEPERINT, ET QUE IN ILLIS. ADMITTENDIS OBSERVARINT. ΠΡΟΟΙΜΙΟΝ. B κ τῶν πάλαι ποτέ βασιλέων τε καὶ ἰδιωτῶν ν νοῦν παρεσύρησαν ἡδοναῖς ἢ κατεμαλακί- ν, ἀλλὰ τὸ τῆς ψυχῆς εὐγενὲς ἀκηλίδωτον συνετήρησαν, οὗτοι δὴ, οὗτοι καὶ πόνοις ἐν ἔρησαν καὶ λόγοις ενησχολήθησαν, καὶ ἄλλος * τῶν ὅσοι λογικώτερον. ἐπεβίωσαν, παι- ἐρασταὶ γεγονότες σπουδαιότερόν τινα συνε αντι, τοῦτο μὲν τῆς σφῶν αὐτῶν πολυμαθίας ι εναργές τοῖς μετέπειτα καταλιπεῖν ἱμειρόμε- νεο δὲ καὶ εὐκλειαν ἀείμνηστον ἐκ τῶν ἐντυ- στων καρπώσασθαι μνώμενοι. Ἐπεὶ δὲ ἐκ τῆς οσούτων ἐτῶν περιδρομῆς ἄπλετόν τι χρῆμα αγμάτων ἐγίγνετο και λόγων επλέκετο, ἐπ' ἄν τε καὶ ἀμήχανον ἡ τῆς ἱστορίας εὐρύνετο ο ακή, ἔδει δὲ ἐπιῤῥεπέστερον πρὸς τὰ χείρω ἐν ἀνθρώπων προαίρεσιν μετατίθεσθαι χρόνοις ν, καὶ ὀλιγώρως ἔχειν πρὸς τὰ καλὰ, καὶ ότερον διακεῖσθαι πρὸς τὴν τῶν φθασάντων αι κατάληψιν, κατόπιν γινομένης τῆς ἀλη- ἱπιτεύξεως, ὡς ἐντεῦθεν ἀδηλία σκιάζεσθαι 6 ἱστορίας εφεύρεσιν, πῆ μὲν σπάνει βίβλων λῶν, πῆ δὲ πρὸς τὴν ἐκτάδην πολυλογίαν δει των καὶ κατοῤῥωδούντων· ὁ τῆς πορφύρας ιος Κωνσταντίνος, ὁ ὀρθοδοξότατος καὶ Χρι- αώτατος τῶν πώποτε βεβασιλευκότων, οξυ- τρον πρὸς τὴν τῶν καλῶν κατανόησιν διακεί καὶ δραστήριον ἐσχηκώς νοῦν, ἔκρινε βέλτι ἶναι καὶ κοινωφελές, τῷ τε βίῳ ὀνησιφόρον, ον μὲν ζητητικῇ διεγέρσει * βίβλους ἄλλοθεν ο ἐξ ἁπάσης ἑκασταχοῦ οἰκουμένης συλλέξασθαι, απῆς καὶ πολυειδοῦς ἐπιστήμης εγκύμονας · τὸ τῆς πλατυεπείας μέγεθος καὶ ἀκοὰς ιον, ἄλλως τε καὶ ὀχληρὸν καὶ φορτικὴν φαι- ν τοῖς πολλοῖς, δεῖν ᾠήθη καταμερίσαι τοῦτο πτομέρειαν, ἀνεπιφθόνως τε προθεῖναι κοινῇ PROOEMIUM. 1 Quicunque olim reges aut privati mentem vo- luptatibus non depravarunt aut emolliverunt, sed innatam ingenii vim, nulla labe aspersam, integram virtuti reservarunt, illi, illi, inquam, labores per- tulerunt et arti dicendi studium et operam nəva · verunt, et eorum, qui litteris reliquam vitam im- pendebant, cum doctrinæ cupidi et amantes exsti- Hissent, accuratius quædam alius alia conscripserunt, partim suæ variæ et multiplicis eruditionis illustre monumentum posteris relinquere cupientes, partim ut inter suos æquales nominis celebritatem adepti, immortali gloria fruerentur. Postquam vero in tam longo annorum decursu infinitæ res et evenerunt et litteris sunt comprehensæ, in immensum quoque historiæ textura, ut minime comprehendi posset, est extensa et dilatata. Sed posterioribus sæculis in pejus hominum naturam proclivius mutari ne · cesse erat. Itaque cum honestum nihili ducerent, postposita & veritatis commentatione, negligentios res fuisse oportuit, quam ut res præclare gestas. scriptis comprehenderent. Unde factum est mola librorum utilium penuria, modo propterea quod pro- lixam et ingentem scriptorum molem homines hor- rerent et aversarentur, ut historiæ investigatio, quoniam vaga et incerta erat, in tenebris jaceret, Quamobrem Constantinus Porphyrogenitus, prin- ceps omnium, qui ante se imperium tenuerunt, Christianissimus et maxime orthodoxus, cum accu- ralius in rerum honestarum cognitionem incumbe- ret, vir prompto et acri ingenio, optimum. esse ju- dicavit et ex utilitate publica, vitæ etiam humanæ fructuosum et commodum, primum quidem dili- genti perquisitione alios aliunde libros omnis generis scientia refertos per universum terrarum orbem colligere. Deinde cum immensa et confusa verborum VARIE LECTIONES.. γιώτερον conj. Cantocl. 3 διηγήσει Par.

ΠΕΡΙ ΠΡΕΣΒΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΠΡΟΣ ΕΘΝΙΚΟΥΣ ΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ ΠΡΕΣΒΕΙΣ ΒΑΣΙΛΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΕΘΝΙΚΟΙ, ΚΑΙ ΠΟΙΟ ΣΧΗΜΑΤΙ ΤΟΥΤΟΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ, ΚΑΙ ΜΕΘ' ΟΠΟΙΑΣ ΔΟΧΗΣ. DE LEGATIS ROMANORUM AD GENTES 3 LEGATOS IMPERATORUM ROMANORUM GENTES ADMISERINT, QUA FORMA EOS EXCEPERINT, ET QUE IN ILLIS. ADMITTENDIS OBSERVARINT. ΠΡΟΟΙΜΙΟΝ. B κ τῶν πάλαι ποτέ βασιλέων τε καὶ ἰδιωτῶν ν νοῦν παρεσύρησαν ἡδοναῖς ἢ κατεμαλακί- ν, ἀλλὰ τὸ τῆς ψυχῆς εὐγενὲς ἀκηλίδωτον συνετήρησαν, οὗτοι δὴ, οὗτοι καὶ πόνοις ἐν ἔρησαν καὶ λόγοις ενησχολήθησαν, καὶ ἄλλος * τῶν ὅσοι λογικώτερον. ἐπεβίωσαν, παι- ἐρασταὶ γεγονότες σπουδαιότερόν τινα συνε αντι, τοῦτο μὲν τῆς σφῶν αὐτῶν πολυμαθίας ι εναργές τοῖς μετέπειτα καταλιπεῖν ἱμειρόμε- νεο δὲ καὶ εὐκλειαν ἀείμνηστον ἐκ τῶν ἐντυ- στων καρπώσασθαι μνώμενοι. Ἐπεὶ δὲ ἐκ τῆς οσούτων ἐτῶν περιδρομῆς ἄπλετόν τι χρῆμα αγμάτων ἐγίγνετο και λόγων επλέκετο, ἐπ' ἄν τε καὶ ἀμήχανον ἡ τῆς ἱστορίας εὐρύνετο ο ακή, ἔδει δὲ ἐπιῤῥεπέστερον πρὸς τὰ χείρω ἐν ἀνθρώπων προαίρεσιν μετατίθεσθαι χρόνοις ν, καὶ ὀλιγώρως ἔχειν πρὸς τὰ καλὰ, καὶ ότερον διακεῖσθαι πρὸς τὴν τῶν φθασάντων αι κατάληψιν, κατόπιν γινομένης τῆς ἀλη- ἱπιτεύξεως, ὡς ἐντεῦθεν ἀδηλία σκιάζεσθαι 6 ἱστορίας εφεύρεσιν, πῆ μὲν σπάνει βίβλων λῶν, πῆ δὲ πρὸς τὴν ἐκτάδην πολυλογίαν δει των καὶ κατοῤῥωδούντων· ὁ τῆς πορφύρας ιος Κωνσταντίνος, ὁ ὀρθοδοξότατος καὶ Χρι- αώτατος τῶν πώποτε βεβασιλευκότων, οξυ- τρον πρὸς τὴν τῶν καλῶν κατανόησιν διακεί καὶ δραστήριον ἐσχηκώς νοῦν, ἔκρινε βέλτι ἶναι καὶ κοινωφελές, τῷ τε βίῳ ὀνησιφόρον, ον μὲν ζητητικῇ διεγέρσει * βίβλους ἄλλοθεν ο ἐξ ἁπάσης ἑκασταχοῦ οἰκουμένης συλλέξασθαι, απῆς καὶ πολυειδοῦς ἐπιστήμης εγκύμονας · τὸ τῆς πλατυεπείας μέγεθος καὶ ἀκοὰς ιον, ἄλλως τε καὶ ὀχληρὸν καὶ φορτικὴν φαι- ν τοῖς πολλοῖς, δεῖν ᾠήθη καταμερίσαι τοῦτο πτομέρειαν, ἀνεπιφθόνως τε προθεῖναι κοινῇ PROOEMIUM. 1 Quicunque olim reges aut privati mentem vo- luptatibus non depravarunt aut emolliverunt, sed innatam ingenii vim, nulla labe aspersam, integram virtuti reservarunt, illi, illi, inquam, labores per- tulerunt et arti dicendi studium et operam nəva · verunt, et eorum, qui litteris reliquam vitam im- pendebant, cum doctrinæ cupidi et amantes exsti- Hissent, accuratius quædam alius alia conscripserunt, partim suæ variæ et multiplicis eruditionis illustre monumentum posteris relinquere cupientes, partim ut inter suos æquales nominis celebritatem adepti, immortali gloria fruerentur. Postquam vero in tam longo annorum decursu infinitæ res et evenerunt et litteris sunt comprehensæ, in immensum quoque historiæ textura, ut minime comprehendi posset, est extensa et dilatata. Sed posterioribus sæculis in pejus hominum naturam proclivius mutari ne · cesse erat. Itaque cum honestum nihili ducerent, postposita & veritatis commentatione, negligentios res fuisse oportuit, quam ut res præclare gestas. scriptis comprehenderent. Unde factum est mola librorum utilium penuria, modo propterea quod pro- lixam et ingentem scriptorum molem homines hor- rerent et aversarentur, ut historiæ investigatio, quoniam vaga et incerta erat, in tenebris jaceret, Quamobrem Constantinus Porphyrogenitus, prin- ceps omnium, qui ante se imperium tenuerunt, Christianissimus et maxime orthodoxus, cum accu- ralius in rerum honestarum cognitionem incumbe- ret, vir prompto et acri ingenio, optimum. esse ju- dicavit et ex utilitate publica, vitæ etiam humanæ fructuosum et commodum, primum quidem dili- genti perquisitione alios aliunde libros omnis generis scientia refertos per universum terrarum orbem colligere. Deinde cum immensa et confusa verborum VARIE LECTIONES.. γιώτερον conj. Cantocl. 3 διηγήσει Par.

ΠΕΡΙ ΠΡΕΣΒΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΠΡΟΣ ΕΘΝΙΚΟΥΣ ΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ ΠΡΕΣΒΕΙΣ ΒΑΣΙΛΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΕΘΝΙΚΟΙ, ΚΑΙ ΠΟΙΟ ΣΧΗΜΑΤΙ ΤΟΥΤΟΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ, ΚΑΙ ΜΕΘ' ΟΠΟΙΑΣ ΔΟΧΗΣ. DE LEGATIS ROMANORUM AD GENTES 3 LEGATOS IMPERATORUM ROMANORUM GENTES ADMISERINT, QUA FORMA EOS EXCEPERINT, ET QUE IN ILLIS. ADMITTENDIS OBSERVARINT. ΠΡΟΟΙΜΙΟΝ. B κ τῶν πάλαι ποτέ βασιλέων τε καὶ ἰδιωτῶν ν νοῦν παρεσύρησαν ἡδοναῖς ἢ κατεμαλακί- ν, ἀλλὰ τὸ τῆς ψυχῆς εὐγενὲς ἀκηλίδωτον συνετήρησαν, οὗτοι δὴ, οὗτοι καὶ πόνοις ἐν ἔρησαν καὶ λόγοις ενησχολήθησαν, καὶ ἄλλος * τῶν ὅσοι λογικώτερον. ἐπεβίωσαν, παι- ἐρασταὶ γεγονότες σπουδαιότερόν τινα συνε αντι, τοῦτο μὲν τῆς σφῶν αὐτῶν πολυμαθίας ι εναργές τοῖς μετέπειτα καταλιπεῖν ἱμειρόμε- νεο δὲ καὶ εὐκλειαν ἀείμνηστον ἐκ τῶν ἐντυ- στων καρπώσασθαι μνώμενοι. Ἐπεὶ δὲ ἐκ τῆς οσούτων ἐτῶν περιδρομῆς ἄπλετόν τι χρῆμα αγμάτων ἐγίγνετο και λόγων επλέκετο, ἐπ' ἄν τε καὶ ἀμήχανον ἡ τῆς ἱστορίας εὐρύνετο ο ακή, ἔδει δὲ ἐπιῤῥεπέστερον πρὸς τὰ χείρω ἐν ἀνθρώπων προαίρεσιν μετατίθεσθαι χρόνοις ν, καὶ ὀλιγώρως ἔχειν πρὸς τὰ καλὰ, καὶ ότερον διακεῖσθαι πρὸς τὴν τῶν φθασάντων αι κατάληψιν, κατόπιν γινομένης τῆς ἀλη- ἱπιτεύξεως, ὡς ἐντεῦθεν ἀδηλία σκιάζεσθαι 6 ἱστορίας εφεύρεσιν, πῆ μὲν σπάνει βίβλων λῶν, πῆ δὲ πρὸς τὴν ἐκτάδην πολυλογίαν δει των καὶ κατοῤῥωδούντων· ὁ τῆς πορφύρας ιος Κωνσταντίνος, ὁ ὀρθοδοξότατος καὶ Χρι- αώτατος τῶν πώποτε βεβασιλευκότων, οξυ- τρον πρὸς τὴν τῶν καλῶν κατανόησιν διακεί καὶ δραστήριον ἐσχηκώς νοῦν, ἔκρινε βέλτι ἶναι καὶ κοινωφελές, τῷ τε βίῳ ὀνησιφόρον, ον μὲν ζητητικῇ διεγέρσει * βίβλους ἄλλοθεν ο ἐξ ἁπάσης ἑκασταχοῦ οἰκουμένης συλλέξασθαι, απῆς καὶ πολυειδοῦς ἐπιστήμης εγκύμονας · τὸ τῆς πλατυεπείας μέγεθος καὶ ἀκοὰς ιον, ἄλλως τε καὶ ὀχληρὸν καὶ φορτικὴν φαι- ν τοῖς πολλοῖς, δεῖν ᾠήθη καταμερίσαι τοῦτο πτομέρειαν, ἀνεπιφθόνως τε προθεῖναι κοινῇ PROOEMIUM. 1 Quicunque olim reges aut privati mentem vo- luptatibus non depravarunt aut emolliverunt, sed innatam ingenii vim, nulla labe aspersam, integram virtuti reservarunt, illi, illi, inquam, labores per- tulerunt et arti dicendi studium et operam nəva · verunt, et eorum, qui litteris reliquam vitam im- pendebant, cum doctrinæ cupidi et amantes exsti- Hissent, accuratius quædam alius alia conscripserunt, partim suæ variæ et multiplicis eruditionis illustre monumentum posteris relinquere cupientes, partim ut inter suos æquales nominis celebritatem adepti, immortali gloria fruerentur. Postquam vero in tam longo annorum decursu infinitæ res et evenerunt et litteris sunt comprehensæ, in immensum quoque historiæ textura, ut minime comprehendi posset, est extensa et dilatata. Sed posterioribus sæculis in pejus hominum naturam proclivius mutari ne · cesse erat. Itaque cum honestum nihili ducerent, postposita & veritatis commentatione, negligentios res fuisse oportuit, quam ut res præclare gestas. scriptis comprehenderent. Unde factum est mola librorum utilium penuria, modo propterea quod pro- lixam et ingentem scriptorum molem homines hor- rerent et aversarentur, ut historiæ investigatio, quoniam vaga et incerta erat, in tenebris jaceret, Quamobrem Constantinus Porphyrogenitus, prin- ceps omnium, qui ante se imperium tenuerunt, Christianissimus et maxime orthodoxus, cum accu- ralius in rerum honestarum cognitionem incumbe- ret, vir prompto et acri ingenio, optimum. esse ju- dicavit et ex utilitate publica, vitæ etiam humanæ fructuosum et commodum, primum quidem dili- genti perquisitione alios aliunde libros omnis generis scientia refertos per universum terrarum orbem colligere. Deinde cum immensa et confusa verborum VARIE LECTIONES.. γιώτερον conj. Cantocl. 3 διηγήσει Par.

ΠΕΡΙ ΠΡΕΣΒΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΠΡΟΣ ΕΘΝΙΚΟΥΣ ΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ ΠΡΕΣΒΕΙΣ ΒΑΣΙΛΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΕΘΝΙΚΟΙ, ΚΑΙ ΠΟΙΟ ΣΧΗΜΑΤΙ ΤΟΥΤΟΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ, ΚΑΙ ΜΕΘ' ΟΠΟΙΑΣ ΔΟΧΗΣ. DE LEGATIS ROMANORUM AD GENTES 3 LEGATOS IMPERATORUM ROMANORUM GENTES ADMISERINT, QUA FORMA EOS EXCEPERINT, ET QUE IN ILLIS. ADMITTENDIS OBSERVARINT. ΠΡΟΟΙΜΙΟΝ. B κ τῶν πάλαι ποτέ βασιλέων τε καὶ ἰδιωτῶν ν νοῦν παρεσύρησαν ἡδοναῖς ἢ κατεμαλακί- ν, ἀλλὰ τὸ τῆς ψυχῆς εὐγενὲς ἀκηλίδωτον συνετήρησαν, οὗτοι δὴ, οὗτοι καὶ πόνοις ἐν ἔρησαν καὶ λόγοις ενησχολήθησαν, καὶ ἄλλος * τῶν ὅσοι λογικώτερον. ἐπεβίωσαν, παι- ἐρασταὶ γεγονότες σπουδαιότερόν τινα συνε αντι, τοῦτο μὲν τῆς σφῶν αὐτῶν πολυμαθίας ι εναργές τοῖς μετέπειτα καταλιπεῖν ἱμειρόμε- νεο δὲ καὶ εὐκλειαν ἀείμνηστον ἐκ τῶν ἐντυ- στων καρπώσασθαι μνώμενοι. Ἐπεὶ δὲ ἐκ τῆς οσούτων ἐτῶν περιδρομῆς ἄπλετόν τι χρῆμα αγμάτων ἐγίγνετο και λόγων επλέκετο, ἐπ' ἄν τε καὶ ἀμήχανον ἡ τῆς ἱστορίας εὐρύνετο ο ακή, ἔδει δὲ ἐπιῤῥεπέστερον πρὸς τὰ χείρω ἐν ἀνθρώπων προαίρεσιν μετατίθεσθαι χρόνοις ν, καὶ ὀλιγώρως ἔχειν πρὸς τὰ καλὰ, καὶ ότερον διακεῖσθαι πρὸς τὴν τῶν φθασάντων αι κατάληψιν, κατόπιν γινομένης τῆς ἀλη- ἱπιτεύξεως, ὡς ἐντεῦθεν ἀδηλία σκιάζεσθαι 6 ἱστορίας εφεύρεσιν, πῆ μὲν σπάνει βίβλων λῶν, πῆ δὲ πρὸς τὴν ἐκτάδην πολυλογίαν δει των καὶ κατοῤῥωδούντων· ὁ τῆς πορφύρας ιος Κωνσταντίνος, ὁ ὀρθοδοξότατος καὶ Χρι- αώτατος τῶν πώποτε βεβασιλευκότων, οξυ- τρον πρὸς τὴν τῶν καλῶν κατανόησιν διακεί καὶ δραστήριον ἐσχηκώς νοῦν, ἔκρινε βέλτι ἶναι καὶ κοινωφελές, τῷ τε βίῳ ὀνησιφόρον, ον μὲν ζητητικῇ διεγέρσει * βίβλους ἄλλοθεν ο ἐξ ἁπάσης ἑκασταχοῦ οἰκουμένης συλλέξασθαι, απῆς καὶ πολυειδοῦς ἐπιστήμης εγκύμονας · τὸ τῆς πλατυεπείας μέγεθος καὶ ἀκοὰς ιον, ἄλλως τε καὶ ὀχληρὸν καὶ φορτικὴν φαι- ν τοῖς πολλοῖς, δεῖν ᾠήθη καταμερίσαι τοῦτο πτομέρειαν, ἀνεπιφθόνως τε προθεῖναι κοινῇ PROOEMIUM. 1 Quicunque olim reges aut privati mentem vo- luptatibus non depravarunt aut emolliverunt, sed innatam ingenii vim, nulla labe aspersam, integram virtuti reservarunt, illi, illi, inquam, labores per- tulerunt et arti dicendi studium et operam nəva · verunt, et eorum, qui litteris reliquam vitam im- pendebant, cum doctrinæ cupidi et amantes exsti- Hissent, accuratius quædam alius alia conscripserunt, partim suæ variæ et multiplicis eruditionis illustre monumentum posteris relinquere cupientes, partim ut inter suos æquales nominis celebritatem adepti, immortali gloria fruerentur. Postquam vero in tam longo annorum decursu infinitæ res et evenerunt et litteris sunt comprehensæ, in immensum quoque historiæ textura, ut minime comprehendi posset, est extensa et dilatata. Sed posterioribus sæculis in pejus hominum naturam proclivius mutari ne · cesse erat. Itaque cum honestum nihili ducerent, postposita & veritatis commentatione, negligentios res fuisse oportuit, quam ut res præclare gestas. scriptis comprehenderent. Unde factum est mola librorum utilium penuria, modo propterea quod pro- lixam et ingentem scriptorum molem homines hor- rerent et aversarentur, ut historiæ investigatio, quoniam vaga et incerta erat, in tenebris jaceret, Quamobrem Constantinus Porphyrogenitus, prin- ceps omnium, qui ante se imperium tenuerunt, Christianissimus et maxime orthodoxus, cum accu- ralius in rerum honestarum cognitionem incumbe- ret, vir prompto et acri ingenio, optimum. esse ju- dicavit et ex utilitate publica, vitæ etiam humanæ fructuosum et commodum, primum quidem dili- genti perquisitione alios aliunde libros omnis generis scientia refertos per universum terrarum orbem colligere. Deinde cum immensa et confusa verborum VARIE LECTIONES.. γιώτερον conj. Cantocl. 3 διηγήσει Par.

ΠΕΡΙ ΠΡΕΣΒΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΠΡΟΣ ΕΘΝΙΚΟΥΣ ΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ ΠΡΕΣΒΕΙΣ ΒΑΣΙΛΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΕΘΝΙΚΟΙ, ΚΑΙ ΠΟΙΟ ΣΧΗΜΑΤΙ ΤΟΥΤΟΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ, ΚΑΙ ΜΕΘ' ΟΠΟΙΑΣ ΔΟΧΗΣ. DE LEGATIS ROMANORUM AD GENTES 3 LEGATOS IMPERATORUM ROMANORUM GENTES ADMISERINT, QUA FORMA EOS EXCEPERINT, ET QUE IN ILLIS. ADMITTENDIS OBSERVARINT. ΠΡΟΟΙΜΙΟΝ. B κ τῶν πάλαι ποτέ βασιλέων τε καὶ ἰδιωτῶν ν νοῦν παρεσύρησαν ἡδοναῖς ἢ κατεμαλακί- ν, ἀλλὰ τὸ τῆς ψυχῆς εὐγενὲς ἀκηλίδωτον συνετήρησαν, οὗτοι δὴ, οὗτοι καὶ πόνοις ἐν ἔρησαν καὶ λόγοις ενησχολήθησαν, καὶ ἄλλος * τῶν ὅσοι λογικώτερον. ἐπεβίωσαν, παι- ἐρασταὶ γεγονότες σπουδαιότερόν τινα συνε αντι, τοῦτο μὲν τῆς σφῶν αὐτῶν πολυμαθίας ι εναργές τοῖς μετέπειτα καταλιπεῖν ἱμειρόμε- νεο δὲ καὶ εὐκλειαν ἀείμνηστον ἐκ τῶν ἐντυ- στων καρπώσασθαι μνώμενοι. Ἐπεὶ δὲ ἐκ τῆς οσούτων ἐτῶν περιδρομῆς ἄπλετόν τι χρῆμα αγμάτων ἐγίγνετο και λόγων επλέκετο, ἐπ' ἄν τε καὶ ἀμήχανον ἡ τῆς ἱστορίας εὐρύνετο ο ακή, ἔδει δὲ ἐπιῤῥεπέστερον πρὸς τὰ χείρω ἐν ἀνθρώπων προαίρεσιν μετατίθεσθαι χρόνοις ν, καὶ ὀλιγώρως ἔχειν πρὸς τὰ καλὰ, καὶ ότερον διακεῖσθαι πρὸς τὴν τῶν φθασάντων αι κατάληψιν, κατόπιν γινομένης τῆς ἀλη- ἱπιτεύξεως, ὡς ἐντεῦθεν ἀδηλία σκιάζεσθαι 6 ἱστορίας εφεύρεσιν, πῆ μὲν σπάνει βίβλων λῶν, πῆ δὲ πρὸς τὴν ἐκτάδην πολυλογίαν δει των καὶ κατοῤῥωδούντων· ὁ τῆς πορφύρας ιος Κωνσταντίνος, ὁ ὀρθοδοξότατος καὶ Χρι- αώτατος τῶν πώποτε βεβασιλευκότων, οξυ- τρον πρὸς τὴν τῶν καλῶν κατανόησιν διακεί καὶ δραστήριον ἐσχηκώς νοῦν, ἔκρινε βέλτι ἶναι καὶ κοινωφελές, τῷ τε βίῳ ὀνησιφόρον, ον μὲν ζητητικῇ διεγέρσει * βίβλους ἄλλοθεν ο ἐξ ἁπάσης ἑκασταχοῦ οἰκουμένης συλλέξασθαι, απῆς καὶ πολυειδοῦς ἐπιστήμης εγκύμονας · τὸ τῆς πλατυεπείας μέγεθος καὶ ἀκοὰς ιον, ἄλλως τε καὶ ὀχληρὸν καὶ φορτικὴν φαι- ν τοῖς πολλοῖς, δεῖν ᾠήθη καταμερίσαι τοῦτο πτομέρειαν, ἀνεπιφθόνως τε προθεῖναι κοινῇ PROOEMIUM. 1 Quicunque olim reges aut privati mentem vo- luptatibus non depravarunt aut emolliverunt, sed innatam ingenii vim, nulla labe aspersam, integram virtuti reservarunt, illi, illi, inquam, labores per- tulerunt et arti dicendi studium et operam nəva · verunt, et eorum, qui litteris reliquam vitam im- pendebant, cum doctrinæ cupidi et amantes exsti- Hissent, accuratius quædam alius alia conscripserunt, partim suæ variæ et multiplicis eruditionis illustre monumentum posteris relinquere cupientes, partim ut inter suos æquales nominis celebritatem adepti, immortali gloria fruerentur. Postquam vero in tam longo annorum decursu infinitæ res et evenerunt et litteris sunt comprehensæ, in immensum quoque historiæ textura, ut minime comprehendi posset, est extensa et dilatata. Sed posterioribus sæculis in pejus hominum naturam proclivius mutari ne · cesse erat. Itaque cum honestum nihili ducerent, postposita & veritatis commentatione, negligentios res fuisse oportuit, quam ut res præclare gestas. scriptis comprehenderent. Unde factum est mola librorum utilium penuria, modo propterea quod pro- lixam et ingentem scriptorum molem homines hor- rerent et aversarentur, ut historiæ investigatio, quoniam vaga et incerta erat, in tenebris jaceret, Quamobrem Constantinus Porphyrogenitus, prin- ceps omnium, qui ante se imperium tenuerunt, Christianissimus et maxime orthodoxus, cum accu- ralius in rerum honestarum cognitionem incumbe- ret, vir prompto et acri ingenio, optimum. esse ju- dicavit et ex utilitate publica, vitæ etiam humanæ fructuosum et commodum, primum quidem dili- genti perquisitione alios aliunde libros omnis generis scientia refertos per universum terrarum orbem colligere. Deinde cum immensa et confusa verborum VARIE LECTIONES.. γιώτερον conj. Cantocl. 3 διηγήσει Par.

ΠΕΡΙ ΠΡΕΣΒΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΠΡΟΣ ΕΘΝΙΚΟΥΣ ΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ ΠΡΕΣΒΕΙΣ ΒΑΣΙΛΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΕΘΝΙΚΟΙ, ΚΑΙ ΠΟΙΟ ΣΧΗΜΑΤΙ ΤΟΥΤΟΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ, ΚΑΙ ΜΕΘ' ΟΠΟΙΑΣ ΔΟΧΗΣ. DE LEGATIS ROMANORUM AD GENTES 3 LEGATOS IMPERATORUM ROMANORUM GENTES ADMISERINT, QUA FORMA EOS EXCEPERINT, ET QUE IN ILLIS. ADMITTENDIS OBSERVARINT. ΠΡΟΟΙΜΙΟΝ. B κ τῶν πάλαι ποτέ βασιλέων τε καὶ ἰδιωτῶν ν νοῦν παρεσύρησαν ἡδοναῖς ἢ κατεμαλακί- ν, ἀλλὰ τὸ τῆς ψυχῆς εὐγενὲς ἀκηλίδωτον συνετήρησαν, οὗτοι δὴ, οὗτοι καὶ πόνοις ἐν ἔρησαν καὶ λόγοις ενησχολήθησαν, καὶ ἄλλος * τῶν ὅσοι λογικώτερον. ἐπεβίωσαν, παι- ἐρασταὶ γεγονότες σπουδαιότερόν τινα συνε αντι, τοῦτο μὲν τῆς σφῶν αὐτῶν πολυμαθίας ι εναργές τοῖς μετέπειτα καταλιπεῖν ἱμειρόμε- νεο δὲ καὶ εὐκλειαν ἀείμνηστον ἐκ τῶν ἐντυ- στων καρπώσασθαι μνώμενοι. Ἐπεὶ δὲ ἐκ τῆς οσούτων ἐτῶν περιδρομῆς ἄπλετόν τι χρῆμα αγμάτων ἐγίγνετο και λόγων επλέκετο, ἐπ' ἄν τε καὶ ἀμήχανον ἡ τῆς ἱστορίας εὐρύνετο ο ακή, ἔδει δὲ ἐπιῤῥεπέστερον πρὸς τὰ χείρω ἐν ἀνθρώπων προαίρεσιν μετατίθεσθαι χρόνοις ν, καὶ ὀλιγώρως ἔχειν πρὸς τὰ καλὰ, καὶ ότερον διακεῖσθαι πρὸς τὴν τῶν φθασάντων αι κατάληψιν, κατόπιν γινομένης τῆς ἀλη- ἱπιτεύξεως, ὡς ἐντεῦθεν ἀδηλία σκιάζεσθαι 6 ἱστορίας εφεύρεσιν, πῆ μὲν σπάνει βίβλων λῶν, πῆ δὲ πρὸς τὴν ἐκτάδην πολυλογίαν δει των καὶ κατοῤῥωδούντων· ὁ τῆς πορφύρας ιος Κωνσταντίνος, ὁ ὀρθοδοξότατος καὶ Χρι- αώτατος τῶν πώποτε βεβασιλευκότων, οξυ- τρον πρὸς τὴν τῶν καλῶν κατανόησιν διακεί καὶ δραστήριον ἐσχηκώς νοῦν, ἔκρινε βέλτι ἶναι καὶ κοινωφελές, τῷ τε βίῳ ὀνησιφόρον, ον μὲν ζητητικῇ διεγέρσει * βίβλους ἄλλοθεν ο ἐξ ἁπάσης ἑκασταχοῦ οἰκουμένης συλλέξασθαι, απῆς καὶ πολυειδοῦς ἐπιστήμης εγκύμονας · τὸ τῆς πλατυεπείας μέγεθος καὶ ἀκοὰς ιον, ἄλλως τε καὶ ὀχληρὸν καὶ φορτικὴν φαι- ν τοῖς πολλοῖς, δεῖν ᾠήθη καταμερίσαι τοῦτο πτομέρειαν, ἀνεπιφθόνως τε προθεῖναι κοινῇ PROOEMIUM. 1 Quicunque olim reges aut privati mentem vo- luptatibus non depravarunt aut emolliverunt, sed innatam ingenii vim, nulla labe aspersam, integram virtuti reservarunt, illi, illi, inquam, labores per- tulerunt et arti dicendi studium et operam nəva · verunt, et eorum, qui litteris reliquam vitam im- pendebant, cum doctrinæ cupidi et amantes exsti- Hissent, accuratius quædam alius alia conscripserunt, partim suæ variæ et multiplicis eruditionis illustre monumentum posteris relinquere cupientes, partim ut inter suos æquales nominis celebritatem adepti, immortali gloria fruerentur. Postquam vero in tam longo annorum decursu infinitæ res et evenerunt et litteris sunt comprehensæ, in immensum quoque historiæ textura, ut minime comprehendi posset, est extensa et dilatata. Sed posterioribus sæculis in pejus hominum naturam proclivius mutari ne · cesse erat. Itaque cum honestum nihili ducerent, postposita & veritatis commentatione, negligentios res fuisse oportuit, quam ut res præclare gestas. scriptis comprehenderent. Unde factum est mola librorum utilium penuria, modo propterea quod pro- lixam et ingentem scriptorum molem homines hor- rerent et aversarentur, ut historiæ investigatio, quoniam vaga et incerta erat, in tenebris jaceret, Quamobrem Constantinus Porphyrogenitus, prin- ceps omnium, qui ante se imperium tenuerunt, Christianissimus et maxime orthodoxus, cum accu- ralius in rerum honestarum cognitionem incumbe- ret, vir prompto et acri ingenio, optimum. esse ju- dicavit et ex utilitate publica, vitæ etiam humanæ fructuosum et commodum, primum quidem dili- genti perquisitione alios aliunde libros omnis generis scientia refertos per universum terrarum orbem colligere. Deinde cum immensa et confusa verborum VARIE LECTIONES.. γιώτερον conj. Cantocl. 3 διηγήσει Par.

ΠΕΡΙ ΠΡΕΣΒΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΠΡΟΣ ΕΘΝΙΚΟΥΣ ΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ ΠΡΕΣΒΕΙΣ ΒΑΣΙΛΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΕΘΝΙΚΟΙ, ΚΑΙ ΠΟΙΟ ΣΧΗΜΑΤΙ ΤΟΥΤΟΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ, ΚΑΙ ΜΕΘ' ΟΠΟΙΑΣ ΔΟΧΗΣ. DE LEGATIS ROMANORUM AD GENTES 3 LEGATOS IMPERATORUM ROMANORUM GENTES ADMISERINT, QUA FORMA EOS EXCEPERINT, ET QUE IN ILLIS. ADMITTENDIS OBSERVARINT. ΠΡΟΟΙΜΙΟΝ. B κ τῶν πάλαι ποτέ βασιλέων τε καὶ ἰδιωτῶν ν νοῦν παρεσύρησαν ἡδοναῖς ἢ κατεμαλακί- ν, ἀλλὰ τὸ τῆς ψυχῆς εὐγενὲς ἀκηλίδωτον συνετήρησαν, οὗτοι δὴ, οὗτοι καὶ πόνοις ἐν ἔρησαν καὶ λόγοις ενησχολήθησαν, καὶ ἄλλος * τῶν ὅσοι λογικώτερον. ἐπεβίωσαν, παι- ἐρασταὶ γεγονότες σπουδαιότερόν τινα συνε αντι, τοῦτο μὲν τῆς σφῶν αὐτῶν πολυμαθίας ι εναργές τοῖς μετέπειτα καταλιπεῖν ἱμειρόμε- νεο δὲ καὶ εὐκλειαν ἀείμνηστον ἐκ τῶν ἐντυ- στων καρπώσασθαι μνώμενοι. Ἐπεὶ δὲ ἐκ τῆς οσούτων ἐτῶν περιδρομῆς ἄπλετόν τι χρῆμα αγμάτων ἐγίγνετο και λόγων επλέκετο, ἐπ' ἄν τε καὶ ἀμήχανον ἡ τῆς ἱστορίας εὐρύνετο ο ακή, ἔδει δὲ ἐπιῤῥεπέστερον πρὸς τὰ χείρω ἐν ἀνθρώπων προαίρεσιν μετατίθεσθαι χρόνοις ν, καὶ ὀλιγώρως ἔχειν πρὸς τὰ καλὰ, καὶ ότερον διακεῖσθαι πρὸς τὴν τῶν φθασάντων αι κατάληψιν, κατόπιν γινομένης τῆς ἀλη- ἱπιτεύξεως, ὡς ἐντεῦθεν ἀδηλία σκιάζεσθαι 6 ἱστορίας εφεύρεσιν, πῆ μὲν σπάνει βίβλων λῶν, πῆ δὲ πρὸς τὴν ἐκτάδην πολυλογίαν δει των καὶ κατοῤῥωδούντων· ὁ τῆς πορφύρας ιος Κωνσταντίνος, ὁ ὀρθοδοξότατος καὶ Χρι- αώτατος τῶν πώποτε βεβασιλευκότων, οξυ- τρον πρὸς τὴν τῶν καλῶν κατανόησιν διακεί καὶ δραστήριον ἐσχηκώς νοῦν, ἔκρινε βέλτι ἶναι καὶ κοινωφελές, τῷ τε βίῳ ὀνησιφόρον, ον μὲν ζητητικῇ διεγέρσει * βίβλους ἄλλοθεν ο ἐξ ἁπάσης ἑκασταχοῦ οἰκουμένης συλλέξασθαι, απῆς καὶ πολυειδοῦς ἐπιστήμης εγκύμονας · τὸ τῆς πλατυεπείας μέγεθος καὶ ἀκοὰς ιον, ἄλλως τε καὶ ὀχληρὸν καὶ φορτικὴν φαι- ν τοῖς πολλοῖς, δεῖν ᾠήθη καταμερίσαι τοῦτο πτομέρειαν, ἀνεπιφθόνως τε προθεῖναι κοινῇ PROOEMIUM. 1 Quicunque olim reges aut privati mentem vo- luptatibus non depravarunt aut emolliverunt, sed innatam ingenii vim, nulla labe aspersam, integram virtuti reservarunt, illi, illi, inquam, labores per- tulerunt et arti dicendi studium et operam nəva · verunt, et eorum, qui litteris reliquam vitam im- pendebant, cum doctrinæ cupidi et amantes exsti- Hissent, accuratius quædam alius alia conscripserunt, partim suæ variæ et multiplicis eruditionis illustre monumentum posteris relinquere cupientes, partim ut inter suos æquales nominis celebritatem adepti, immortali gloria fruerentur. Postquam vero in tam longo annorum decursu infinitæ res et evenerunt et litteris sunt comprehensæ, in immensum quoque historiæ textura, ut minime comprehendi posset, est extensa et dilatata. Sed posterioribus sæculis in pejus hominum naturam proclivius mutari ne · cesse erat. Itaque cum honestum nihili ducerent, postposita & veritatis commentatione, negligentios res fuisse oportuit, quam ut res præclare gestas. scriptis comprehenderent. Unde factum est mola librorum utilium penuria, modo propterea quod pro- lixam et ingentem scriptorum molem homines hor- rerent et aversarentur, ut historiæ investigatio, quoniam vaga et incerta erat, in tenebris jaceret, Quamobrem Constantinus Porphyrogenitus, prin- ceps omnium, qui ante se imperium tenuerunt, Christianissimus et maxime orthodoxus, cum accu- ralius in rerum honestarum cognitionem incumbe- ret, vir prompto et acri ingenio, optimum. esse ju- dicavit et ex utilitate publica, vitæ etiam humanæ fructuosum et commodum, primum quidem dili- genti perquisitione alios aliunde libros omnis generis scientia refertos per universum terrarum orbem colligere. Deinde cum immensa et confusa verborum VARIE LECTIONES.. γιώτερον conj. Cantocl. 3 διηγήσει Par.

ΠΕΡΙ ΠΡΕΣΒΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΠΡΟΣ ΕΘΝΙΚΟΥΣ ΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ ΠΡΕΣΒΕΙΣ ΒΑΣΙΛΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΕΘΝΙΚΟΙ, ΚΑΙ ΠΟΙΟ ΣΧΗΜΑΤΙ ΤΟΥΤΟΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ, ΚΑΙ ΜΕΘ' ΟΠΟΙΑΣ ΔΟΧΗΣ. DE LEGATIS ROMANORUM AD GENTES 3 LEGATOS IMPERATORUM ROMANORUM GENTES ADMISERINT, QUA FORMA EOS EXCEPERINT, ET QUE IN ILLIS. ADMITTENDIS OBSERVARINT. ΠΡΟΟΙΜΙΟΝ. B κ τῶν πάλαι ποτέ βασιλέων τε καὶ ἰδιωτῶν ν νοῦν παρεσύρησαν ἡδοναῖς ἢ κατεμαλακί- ν, ἀλλὰ τὸ τῆς ψυχῆς εὐγενὲς ἀκηλίδωτον συνετήρησαν, οὗτοι δὴ, οὗτοι καὶ πόνοις ἐν ἔρησαν καὶ λόγοις ενησχολήθησαν, καὶ ἄλλος * τῶν ὅσοι λογικώτερον. ἐπεβίωσαν, παι- ἐρασταὶ γεγονότες σπουδαιότερόν τινα συνε αντι, τοῦτο μὲν τῆς σφῶν αὐτῶν πολυμαθίας ι εναργές τοῖς μετέπειτα καταλιπεῖν ἱμειρόμε- νεο δὲ καὶ εὐκλειαν ἀείμνηστον ἐκ τῶν ἐντυ- στων καρπώσασθαι μνώμενοι. Ἐπεὶ δὲ ἐκ τῆς οσούτων ἐτῶν περιδρομῆς ἄπλετόν τι χρῆμα αγμάτων ἐγίγνετο και λόγων επλέκετο, ἐπ' ἄν τε καὶ ἀμήχανον ἡ τῆς ἱστορίας εὐρύνετο ο ακή, ἔδει δὲ ἐπιῤῥεπέστερον πρὸς τὰ χείρω ἐν ἀνθρώπων προαίρεσιν μετατίθεσθαι χρόνοις ν, καὶ ὀλιγώρως ἔχειν πρὸς τὰ καλὰ, καὶ ότερον διακεῖσθαι πρὸς τὴν τῶν φθασάντων αι κατάληψιν, κατόπιν γινομένης τῆς ἀλη- ἱπιτεύξεως, ὡς ἐντεῦθεν ἀδηλία σκιάζεσθαι 6 ἱστορίας εφεύρεσιν, πῆ μὲν σπάνει βίβλων λῶν, πῆ δὲ πρὸς τὴν ἐκτάδην πολυλογίαν δει των καὶ κατοῤῥωδούντων· ὁ τῆς πορφύρας ιος Κωνσταντίνος, ὁ ὀρθοδοξότατος καὶ Χρι- αώτατος τῶν πώποτε βεβασιλευκότων, οξυ- τρον πρὸς τὴν τῶν καλῶν κατανόησιν διακεί καὶ δραστήριον ἐσχηκώς νοῦν, ἔκρινε βέλτι ἶναι καὶ κοινωφελές, τῷ τε βίῳ ὀνησιφόρον, ον μὲν ζητητικῇ διεγέρσει * βίβλους ἄλλοθεν ο ἐξ ἁπάσης ἑκασταχοῦ οἰκουμένης συλλέξασθαι, απῆς καὶ πολυειδοῦς ἐπιστήμης εγκύμονας · τὸ τῆς πλατυεπείας μέγεθος καὶ ἀκοὰς ιον, ἄλλως τε καὶ ὀχληρὸν καὶ φορτικὴν φαι- ν τοῖς πολλοῖς, δεῖν ᾠήθη καταμερίσαι τοῦτο πτομέρειαν, ἀνεπιφθόνως τε προθεῖναι κοινῇ PROOEMIUM. 1 Quicunque olim reges aut privati mentem vo- luptatibus non depravarunt aut emolliverunt, sed innatam ingenii vim, nulla labe aspersam, integram virtuti reservarunt, illi, illi, inquam, labores per- tulerunt et arti dicendi studium et operam nəva · verunt, et eorum, qui litteris reliquam vitam im- pendebant, cum doctrinæ cupidi et amantes exsti- Hissent, accuratius quædam alius alia conscripserunt, partim suæ variæ et multiplicis eruditionis illustre monumentum posteris relinquere cupientes, partim ut inter suos æquales nominis celebritatem adepti, immortali gloria fruerentur. Postquam vero in tam longo annorum decursu infinitæ res et evenerunt et litteris sunt comprehensæ, in immensum quoque historiæ textura, ut minime comprehendi posset, est extensa et dilatata. Sed posterioribus sæculis in pejus hominum naturam proclivius mutari ne · cesse erat. Itaque cum honestum nihili ducerent, postposita & veritatis commentatione, negligentios res fuisse oportuit, quam ut res præclare gestas. scriptis comprehenderent. Unde factum est mola librorum utilium penuria, modo propterea quod pro- lixam et ingentem scriptorum molem homines hor- rerent et aversarentur, ut historiæ investigatio, quoniam vaga et incerta erat, in tenebris jaceret, Quamobrem Constantinus Porphyrogenitus, prin- ceps omnium, qui ante se imperium tenuerunt, Christianissimus et maxime orthodoxus, cum accu- ralius in rerum honestarum cognitionem incumbe- ret, vir prompto et acri ingenio, optimum. esse ju- dicavit et ex utilitate publica, vitæ etiam humanæ fructuosum et commodum, primum quidem dili- genti perquisitione alios aliunde libros omnis generis scientia refertos per universum terrarum orbem colligere. Deinde cum immensa et confusa verborum VARIE LECTIONES.. γιώτερον conj. Cantocl. 3 διηγήσει Par.

ΠΕΡΙ ΠΡΕΣΒΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΠΡΟΣ ΕΘΝΙΚΟΥΣ ΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ ΠΡΕΣΒΕΙΣ ΒΑΣΙΛΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΕΘΝΙΚΟΙ, ΚΑΙ ΠΟΙΟ ΣΧΗΜΑΤΙ ΤΟΥΤΟΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ, ΚΑΙ ΜΕΘ' ΟΠΟΙΑΣ ΔΟΧΗΣ. DE LEGATIS ROMANORUM AD GENTES 3 LEGATOS IMPERATORUM ROMANORUM GENTES ADMISERINT, QUA FORMA EOS EXCEPERINT, ET QUE IN ILLIS. ADMITTENDIS OBSERVARINT. ΠΡΟΟΙΜΙΟΝ. B κ τῶν πάλαι ποτέ βασιλέων τε καὶ ἰδιωτῶν ν νοῦν παρεσύρησαν ἡδοναῖς ἢ κατεμαλακί- ν, ἀλλὰ τὸ τῆς ψυχῆς εὐγενὲς ἀκηλίδωτον συνετήρησαν, οὗτοι δὴ, οὗτοι καὶ πόνοις ἐν ἔρησαν καὶ λόγοις ενησχολήθησαν, καὶ ἄλλος * τῶν ὅσοι λογικώτερον. ἐπεβίωσαν, παι- ἐρασταὶ γεγονότες σπουδαιότερόν τινα συνε αντι, τοῦτο μὲν τῆς σφῶν αὐτῶν πολυμαθίας ι εναργές τοῖς μετέπειτα καταλιπεῖν ἱμειρόμε- νεο δὲ καὶ εὐκλειαν ἀείμνηστον ἐκ τῶν ἐντυ- στων καρπώσασθαι μνώμενοι. Ἐπεὶ δὲ ἐκ τῆς οσούτων ἐτῶν περιδρομῆς ἄπλετόν τι χρῆμα αγμάτων ἐγίγνετο και λόγων επλέκετο, ἐπ' ἄν τε καὶ ἀμήχανον ἡ τῆς ἱστορίας εὐρύνετο ο ακή, ἔδει δὲ ἐπιῤῥεπέστερον πρὸς τὰ χείρω ἐν ἀνθρώπων προαίρεσιν μετατίθεσθαι χρόνοις ν, καὶ ὀλιγώρως ἔχειν πρὸς τὰ καλὰ, καὶ ότερον διακεῖσθαι πρὸς τὴν τῶν φθασάντων αι κατάληψιν, κατόπιν γινομένης τῆς ἀλη- ἱπιτεύξεως, ὡς ἐντεῦθεν ἀδηλία σκιάζεσθαι 6 ἱστορίας εφεύρεσιν, πῆ μὲν σπάνει βίβλων λῶν, πῆ δὲ πρὸς τὴν ἐκτάδην πολυλογίαν δει των καὶ κατοῤῥωδούντων· ὁ τῆς πορφύρας ιος Κωνσταντίνος, ὁ ὀρθοδοξότατος καὶ Χρι- αώτατος τῶν πώποτε βεβασιλευκότων, οξυ- τρον πρὸς τὴν τῶν καλῶν κατανόησιν διακεί καὶ δραστήριον ἐσχηκώς νοῦν, ἔκρινε βέλτι ἶναι καὶ κοινωφελές, τῷ τε βίῳ ὀνησιφόρον, ον μὲν ζητητικῇ διεγέρσει * βίβλους ἄλλοθεν ο ἐξ ἁπάσης ἑκασταχοῦ οἰκουμένης συλλέξασθαι, απῆς καὶ πολυειδοῦς ἐπιστήμης εγκύμονας · τὸ τῆς πλατυεπείας μέγεθος καὶ ἀκοὰς ιον, ἄλλως τε καὶ ὀχληρὸν καὶ φορτικὴν φαι- ν τοῖς πολλοῖς, δεῖν ᾠήθη καταμερίσαι τοῦτο πτομέρειαν, ἀνεπιφθόνως τε προθεῖναι κοινῇ PROOEMIUM. 1 Quicunque olim reges aut privati mentem vo- luptatibus non depravarunt aut emolliverunt, sed innatam ingenii vim, nulla labe aspersam, integram virtuti reservarunt, illi, illi, inquam, labores per- tulerunt et arti dicendi studium et operam nəva · verunt, et eorum, qui litteris reliquam vitam im- pendebant, cum doctrinæ cupidi et amantes exsti- Hissent, accuratius quædam alius alia conscripserunt, partim suæ variæ et multiplicis eruditionis illustre monumentum posteris relinquere cupientes, partim ut inter suos æquales nominis celebritatem adepti, immortali gloria fruerentur. Postquam vero in tam longo annorum decursu infinitæ res et evenerunt et litteris sunt comprehensæ, in immensum quoque historiæ textura, ut minime comprehendi posset, est extensa et dilatata. Sed posterioribus sæculis in pejus hominum naturam proclivius mutari ne · cesse erat. Itaque cum honestum nihili ducerent, postposita & veritatis commentatione, negligentios res fuisse oportuit, quam ut res præclare gestas. scriptis comprehenderent. Unde factum est mola librorum utilium penuria, modo propterea quod pro- lixam et ingentem scriptorum molem homines hor- rerent et aversarentur, ut historiæ investigatio, quoniam vaga et incerta erat, in tenebris jaceret, Quamobrem Constantinus Porphyrogenitus, prin- ceps omnium, qui ante se imperium tenuerunt, Christianissimus et maxime orthodoxus, cum accu- ralius in rerum honestarum cognitionem incumbe- ret, vir prompto et acri ingenio, optimum. esse ju- dicavit et ex utilitate publica, vitæ etiam humanæ fructuosum et commodum, primum quidem dili- genti perquisitione alios aliunde libros omnis generis scientia refertos per universum terrarum orbem colligere. Deinde cum immensa et confusa verborum VARIE LECTIONES.. γιώτερον conj. Cantocl. 3 διηγήσει Par.

ΠΕΡΙ ΠΡΕΣΒΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΠΡΟΣ ΕΘΝΙΚΟΥΣ ΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ ΠΡΕΣΒΕΙΣ ΒΑΣΙΛΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΕΘΝΙΚΟΙ, ΚΑΙ ΠΟΙΟ ΣΧΗΜΑΤΙ ΤΟΥΤΟΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ, ΚΑΙ ΜΕΘ' ΟΠΟΙΑΣ ΔΟΧΗΣ. DE LEGATIS ROMANORUM AD GENTES 3 LEGATOS IMPERATORUM ROMANORUM GENTES ADMISERINT, QUA FORMA EOS EXCEPERINT, ET QUE IN ILLIS. ADMITTENDIS OBSERVARINT. ΠΡΟΟΙΜΙΟΝ. B κ τῶν πάλαι ποτέ βασιλέων τε καὶ ἰδιωτῶν ν νοῦν παρεσύρησαν ἡδοναῖς ἢ κατεμαλακί- ν, ἀλλὰ τὸ τῆς ψυχῆς εὐγενὲς ἀκηλίδωτον συνετήρησαν, οὗτοι δὴ, οὗτοι καὶ πόνοις ἐν ἔρησαν καὶ λόγοις ενησχολήθησαν, καὶ ἄλλος * τῶν ὅσοι λογικώτερον. ἐπεβίωσαν, παι- ἐρασταὶ γεγονότες σπουδαιότερόν τινα συνε αντι, τοῦτο μὲν τῆς σφῶν αὐτῶν πολυμαθίας ι εναργές τοῖς μετέπειτα καταλιπεῖν ἱμειρόμε- νεο δὲ καὶ εὐκλειαν ἀείμνηστον ἐκ τῶν ἐντυ- στων καρπώσασθαι μνώμενοι. Ἐπεὶ δὲ ἐκ τῆς οσούτων ἐτῶν περιδρομῆς ἄπλετόν τι χρῆμα αγμάτων ἐγίγνετο και λόγων επλέκετο, ἐπ' ἄν τε καὶ ἀμήχανον ἡ τῆς ἱστορίας εὐρύνετο ο ακή, ἔδει δὲ ἐπιῤῥεπέστερον πρὸς τὰ χείρω ἐν ἀνθρώπων προαίρεσιν μετατίθεσθαι χρόνοις ν, καὶ ὀλιγώρως ἔχειν πρὸς τὰ καλὰ, καὶ ότερον διακεῖσθαι πρὸς τὴν τῶν φθασάντων αι κατάληψιν, κατόπιν γινομένης τῆς ἀλη- ἱπιτεύξεως, ὡς ἐντεῦθεν ἀδηλία σκιάζεσθαι 6 ἱστορίας εφεύρεσιν, πῆ μὲν σπάνει βίβλων λῶν, πῆ δὲ πρὸς τὴν ἐκτάδην πολυλογίαν δει των καὶ κατοῤῥωδούντων· ὁ τῆς πορφύρας ιος Κωνσταντίνος, ὁ ὀρθοδοξότατος καὶ Χρι- αώτατος τῶν πώποτε βεβασιλευκότων, οξυ- τρον πρὸς τὴν τῶν καλῶν κατανόησιν διακεί καὶ δραστήριον ἐσχηκώς νοῦν, ἔκρινε βέλτι ἶναι καὶ κοινωφελές, τῷ τε βίῳ ὀνησιφόρον, ον μὲν ζητητικῇ διεγέρσει * βίβλους ἄλλοθεν ο ἐξ ἁπάσης ἑκασταχοῦ οἰκουμένης συλλέξασθαι, απῆς καὶ πολυειδοῦς ἐπιστήμης εγκύμονας · τὸ τῆς πλατυεπείας μέγεθος καὶ ἀκοὰς ιον, ἄλλως τε καὶ ὀχληρὸν καὶ φορτικὴν φαι- ν τοῖς πολλοῖς, δεῖν ᾠήθη καταμερίσαι τοῦτο πτομέρειαν, ἀνεπιφθόνως τε προθεῖναι κοινῇ PROOEMIUM. 1 Quicunque olim reges aut privati mentem vo- luptatibus non depravarunt aut emolliverunt, sed innatam ingenii vim, nulla labe aspersam, integram virtuti reservarunt, illi, illi, inquam, labores per- tulerunt et arti dicendi studium et operam nəva · verunt, et eorum, qui litteris reliquam vitam im- pendebant, cum doctrinæ cupidi et amantes exsti- Hissent, accuratius quædam alius alia conscripserunt, partim suæ variæ et multiplicis eruditionis illustre monumentum posteris relinquere cupientes, partim ut inter suos æquales nominis celebritatem adepti, immortali gloria fruerentur. Postquam vero in tam longo annorum decursu infinitæ res et evenerunt et litteris sunt comprehensæ, in immensum quoque historiæ textura, ut minime comprehendi posset, est extensa et dilatata. Sed posterioribus sæculis in pejus hominum naturam proclivius mutari ne · cesse erat. Itaque cum honestum nihili ducerent, postposita & veritatis commentatione, negligentios res fuisse oportuit, quam ut res præclare gestas. scriptis comprehenderent. Unde factum est mola librorum utilium penuria, modo propterea quod pro- lixam et ingentem scriptorum molem homines hor- rerent et aversarentur, ut historiæ investigatio, quoniam vaga et incerta erat, in tenebris jaceret, Quamobrem Constantinus Porphyrogenitus, prin- ceps omnium, qui ante se imperium tenuerunt, Christianissimus et maxime orthodoxus, cum accu- ralius in rerum honestarum cognitionem incumbe- ret, vir prompto et acri ingenio, optimum. esse ju- dicavit et ex utilitate publica, vitæ etiam humanæ fructuosum et commodum, primum quidem dili- genti perquisitione alios aliunde libros omnis generis scientia refertos per universum terrarum orbem colligere. Deinde cum immensa et confusa verborum VARIE LECTIONES.. γιώτερον conj. Cantocl. 3 διηγήσει Par.

ΠΕΡΙ ΠΡΕΣΒΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΠΡΟΣ ΕΘΝΙΚΟΥΣ ΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ ΠΡΕΣΒΕΙΣ ΒΑΣΙΛΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΕΘΝΙΚΟΙ, ΚΑΙ ΠΟΙΟ ΣΧΗΜΑΤΙ ΤΟΥΤΟΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ, ΚΑΙ ΜΕΘ' ΟΠΟΙΑΣ ΔΟΧΗΣ. DE LEGATIS ROMANORUM AD GENTES 3 LEGATOS IMPERATORUM ROMANORUM GENTES ADMISERINT, QUA FORMA EOS EXCEPERINT, ET QUE IN ILLIS. ADMITTENDIS OBSERVARINT. ΠΡΟΟΙΜΙΟΝ. B κ τῶν πάλαι ποτέ βασιλέων τε καὶ ἰδιωτῶν ν νοῦν παρεσύρησαν ἡδοναῖς ἢ κατεμαλακί- ν, ἀλλὰ τὸ τῆς ψυχῆς εὐγενὲς ἀκηλίδωτον συνετήρησαν, οὗτοι δὴ, οὗτοι καὶ πόνοις ἐν ἔρησαν καὶ λόγοις ενησχολήθησαν, καὶ ἄλλος * τῶν ὅσοι λογικώτερον. ἐπεβίωσαν, παι- ἐρασταὶ γεγονότες σπουδαιότερόν τινα συνε αντι, τοῦτο μὲν τῆς σφῶν αὐτῶν πολυμαθίας ι εναργές τοῖς μετέπειτα καταλιπεῖν ἱμειρόμε- νεο δὲ καὶ εὐκλειαν ἀείμνηστον ἐκ τῶν ἐντυ- στων καρπώσασθαι μνώμενοι. Ἐπεὶ δὲ ἐκ τῆς οσούτων ἐτῶν περιδρομῆς ἄπλετόν τι χρῆμα αγμάτων ἐγίγνετο και λόγων επλέκετο, ἐπ' ἄν τε καὶ ἀμήχανον ἡ τῆς ἱστορίας εὐρύνετο ο ακή, ἔδει δὲ ἐπιῤῥεπέστερον πρὸς τὰ χείρω ἐν ἀνθρώπων προαίρεσιν μετατίθεσθαι χρόνοις ν, καὶ ὀλιγώρως ἔχειν πρὸς τὰ καλὰ, καὶ ότερον διακεῖσθαι πρὸς τὴν τῶν φθασάντων αι κατάληψιν, κατόπιν γινομένης τῆς ἀλη- ἱπιτεύξεως, ὡς ἐντεῦθεν ἀδηλία σκιάζεσθαι 6 ἱστορίας εφεύρεσιν, πῆ μὲν σπάνει βίβλων λῶν, πῆ δὲ πρὸς τὴν ἐκτάδην πολυλογίαν δει των καὶ κατοῤῥωδούντων· ὁ τῆς πορφύρας ιος Κωνσταντίνος, ὁ ὀρθοδοξότατος καὶ Χρι- αώτατος τῶν πώποτε βεβασιλευκότων, οξυ- τρον πρὸς τὴν τῶν καλῶν κατανόησιν διακεί καὶ δραστήριον ἐσχηκώς νοῦν, ἔκρινε βέλτι ἶναι καὶ κοινωφελές, τῷ τε βίῳ ὀνησιφόρον, ον μὲν ζητητικῇ διεγέρσει * βίβλους ἄλλοθεν ο ἐξ ἁπάσης ἑκασταχοῦ οἰκουμένης συλλέξασθαι, απῆς καὶ πολυειδοῦς ἐπιστήμης εγκύμονας · τὸ τῆς πλατυεπείας μέγεθος καὶ ἀκοὰς ιον, ἄλλως τε καὶ ὀχληρὸν καὶ φορτικὴν φαι- ν τοῖς πολλοῖς, δεῖν ᾠήθη καταμερίσαι τοῦτο πτομέρειαν, ἀνεπιφθόνως τε προθεῖναι κοινῇ PROOEMIUM. 1 Quicunque olim reges aut privati mentem vo- luptatibus non depravarunt aut emolliverunt, sed innatam ingenii vim, nulla labe aspersam, integram virtuti reservarunt, illi, illi, inquam, labores per- tulerunt et arti dicendi studium et operam nəva · verunt, et eorum, qui litteris reliquam vitam im- pendebant, cum doctrinæ cupidi et amantes exsti- Hissent, accuratius quædam alius alia conscripserunt, partim suæ variæ et multiplicis eruditionis illustre monumentum posteris relinquere cupientes, partim ut inter suos æquales nominis celebritatem adepti, immortali gloria fruerentur. Postquam vero in tam longo annorum decursu infinitæ res et evenerunt et litteris sunt comprehensæ, in immensum quoque historiæ textura, ut minime comprehendi posset, est extensa et dilatata. Sed posterioribus sæculis in pejus hominum naturam proclivius mutari ne · cesse erat. Itaque cum honestum nihili ducerent, postposita & veritatis commentatione, negligentios res fuisse oportuit, quam ut res præclare gestas. scriptis comprehenderent. Unde factum est mola librorum utilium penuria, modo propterea quod pro- lixam et ingentem scriptorum molem homines hor- rerent et aversarentur, ut historiæ investigatio, quoniam vaga et incerta erat, in tenebris jaceret, Quamobrem Constantinus Porphyrogenitus, prin- ceps omnium, qui ante se imperium tenuerunt, Christianissimus et maxime orthodoxus, cum accu- ralius in rerum honestarum cognitionem incumbe- ret, vir prompto et acri ingenio, optimum. esse ju- dicavit et ex utilitate publica, vitæ etiam humanæ fructuosum et commodum, primum quidem dili- genti perquisitione alios aliunde libros omnis generis scientia refertos per universum terrarum orbem colligere. Deinde cum immensa et confusa verborum VARIE LECTIONES.. γιώτερον conj. Cantocl. 3 διηγήσει Par.

ΠΕΡΙ ΠΡΕΣΒΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΠΡΟΣ ΕΘΝΙΚΟΥΣ ΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ ΠΡΕΣΒΕΙΣ ΒΑΣΙΛΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΕΘΝΙΚΟΙ, ΚΑΙ ΠΟΙΟ ΣΧΗΜΑΤΙ ΤΟΥΤΟΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ, ΚΑΙ ΜΕΘ' ΟΠΟΙΑΣ ΔΟΧΗΣ. DE LEGATIS ROMANORUM AD GENTES 3 LEGATOS IMPERATORUM ROMANORUM GENTES ADMISERINT, QUA FORMA EOS EXCEPERINT, ET QUE IN ILLIS. ADMITTENDIS OBSERVARINT. ΠΡΟΟΙΜΙΟΝ. B κ τῶν πάλαι ποτέ βασιλέων τε καὶ ἰδιωτῶν ν νοῦν παρεσύρησαν ἡδοναῖς ἢ κατεμαλακί- ν, ἀλλὰ τὸ τῆς ψυχῆς εὐγενὲς ἀκηλίδωτον συνετήρησαν, οὗτοι δὴ, οὗτοι καὶ πόνοις ἐν ἔρησαν καὶ λόγοις ενησχολήθησαν, καὶ ἄλλος * τῶν ὅσοι λογικώτερον. ἐπεβίωσαν, παι- ἐρασταὶ γεγονότες σπουδαιότερόν τινα συνε αντι, τοῦτο μὲν τῆς σφῶν αὐτῶν πολυμαθίας ι εναργές τοῖς μετέπειτα καταλιπεῖν ἱμειρόμε- νεο δὲ καὶ εὐκλειαν ἀείμνηστον ἐκ τῶν ἐντυ- στων καρπώσασθαι μνώμενοι. Ἐπεὶ δὲ ἐκ τῆς οσούτων ἐτῶν περιδρομῆς ἄπλετόν τι χρῆμα αγμάτων ἐγίγνετο και λόγων επλέκετο, ἐπ' ἄν τε καὶ ἀμήχανον ἡ τῆς ἱστορίας εὐρύνετο ο ακή, ἔδει δὲ ἐπιῤῥεπέστερον πρὸς τὰ χείρω ἐν ἀνθρώπων προαίρεσιν μετατίθεσθαι χρόνοις ν, καὶ ὀλιγώρως ἔχειν πρὸς τὰ καλὰ, καὶ ότερον διακεῖσθαι πρὸς τὴν τῶν φθασάντων αι κατάληψιν, κατόπιν γινομένης τῆς ἀλη- ἱπιτεύξεως, ὡς ἐντεῦθεν ἀδηλία σκιάζεσθαι 6 ἱστορίας εφεύρεσιν, πῆ μὲν σπάνει βίβλων λῶν, πῆ δὲ πρὸς τὴν ἐκτάδην πολυλογίαν δει των καὶ κατοῤῥωδούντων· ὁ τῆς πορφύρας ιος Κωνσταντίνος, ὁ ὀρθοδοξότατος καὶ Χρι- αώτατος τῶν πώποτε βεβασιλευκότων, οξυ- τρον πρὸς τὴν τῶν καλῶν κατανόησιν διακεί καὶ δραστήριον ἐσχηκώς νοῦν, ἔκρινε βέλτι ἶναι καὶ κοινωφελές, τῷ τε βίῳ ὀνησιφόρον, ον μὲν ζητητικῇ διεγέρσει * βίβλους ἄλλοθεν ο ἐξ ἁπάσης ἑκασταχοῦ οἰκουμένης συλλέξασθαι, απῆς καὶ πολυειδοῦς ἐπιστήμης εγκύμονας · τὸ τῆς πλατυεπείας μέγεθος καὶ ἀκοὰς ιον, ἄλλως τε καὶ ὀχληρὸν καὶ φορτικὴν φαι- ν τοῖς πολλοῖς, δεῖν ᾠήθη καταμερίσαι τοῦτο πτομέρειαν, ἀνεπιφθόνως τε προθεῖναι κοινῇ PROOEMIUM. 1 Quicunque olim reges aut privati mentem vo- luptatibus non depravarunt aut emolliverunt, sed innatam ingenii vim, nulla labe aspersam, integram virtuti reservarunt, illi, illi, inquam, labores per- tulerunt et arti dicendi studium et operam nəva · verunt, et eorum, qui litteris reliquam vitam im- pendebant, cum doctrinæ cupidi et amantes exsti- Hissent, accuratius quædam alius alia conscripserunt, partim suæ variæ et multiplicis eruditionis illustre monumentum posteris relinquere cupientes, partim ut inter suos æquales nominis celebritatem adepti, immortali gloria fruerentur. Postquam vero in tam longo annorum decursu infinitæ res et evenerunt et litteris sunt comprehensæ, in immensum quoque historiæ textura, ut minime comprehendi posset, est extensa et dilatata. Sed posterioribus sæculis in pejus hominum naturam proclivius mutari ne · cesse erat. Itaque cum honestum nihili ducerent, postposita & veritatis commentatione, negligentios res fuisse oportuit, quam ut res præclare gestas. scriptis comprehenderent. Unde factum est mola librorum utilium penuria, modo propterea quod pro- lixam et ingentem scriptorum molem homines hor- rerent et aversarentur, ut historiæ investigatio, quoniam vaga et incerta erat, in tenebris jaceret, Quamobrem Constantinus Porphyrogenitus, prin- ceps omnium, qui ante se imperium tenuerunt, Christianissimus et maxime orthodoxus, cum accu- ralius in rerum honestarum cognitionem incumbe- ret, vir prompto et acri ingenio, optimum. esse ju- dicavit et ex utilitate publica, vitæ etiam humanæ fructuosum et commodum, primum quidem dili- genti perquisitione alios aliunde libros omnis generis scientia refertos per universum terrarum orbem colligere. Deinde cum immensa et confusa verborum VARIE LECTIONES.. γιώτερον conj. Cantocl. 3 διηγήσει Par.

ΠΕΡΙ ΠΡΕΣΒΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΠΡΟΣ ΕΘΝΙΚΟΥΣ ΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ ΠΡΕΣΒΕΙΣ ΒΑΣΙΛΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΕΘΝΙΚΟΙ, ΚΑΙ ΠΟΙΟ ΣΧΗΜΑΤΙ ΤΟΥΤΟΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ, ΚΑΙ ΜΕΘ' ΟΠΟΙΑΣ ΔΟΧΗΣ. DE LEGATIS ROMANORUM AD GENTES 3 LEGATOS IMPERATORUM ROMANORUM GENTES ADMISERINT, QUA FORMA EOS EXCEPERINT, ET QUE IN ILLIS. ADMITTENDIS OBSERVARINT. ΠΡΟΟΙΜΙΟΝ. B κ τῶν πάλαι ποτέ βασιλέων τε καὶ ἰδιωτῶν ν νοῦν παρεσύρησαν ἡδοναῖς ἢ κατεμαλακί- ν, ἀλλὰ τὸ τῆς ψυχῆς εὐγενὲς ἀκηλίδωτον συνετήρησαν, οὗτοι δὴ, οὗτοι καὶ πόνοις ἐν ἔρησαν καὶ λόγοις ενησχολήθησαν, καὶ ἄλλος * τῶν ὅσοι λογικώτερον. ἐπεβίωσαν, παι- ἐρασταὶ γεγονότες σπουδαιότερόν τινα συνε αντι, τοῦτο μὲν τῆς σφῶν αὐτῶν πολυμαθίας ι εναργές τοῖς μετέπειτα καταλιπεῖν ἱμειρόμε- νεο δὲ καὶ εὐκλειαν ἀείμνηστον ἐκ τῶν ἐντυ- στων καρπώσασθαι μνώμενοι. Ἐπεὶ δὲ ἐκ τῆς οσούτων ἐτῶν περιδρομῆς ἄπλετόν τι χρῆμα αγμάτων ἐγίγνετο και λόγων επλέκετο, ἐπ' ἄν τε καὶ ἀμήχανον ἡ τῆς ἱστορίας εὐρύνετο ο ακή, ἔδει δὲ ἐπιῤῥεπέστερον πρὸς τὰ χείρω ἐν ἀνθρώπων προαίρεσιν μετατίθεσθαι χρόνοις ν, καὶ ὀλιγώρως ἔχειν πρὸς τὰ καλὰ, καὶ ότερον διακεῖσθαι πρὸς τὴν τῶν φθασάντων αι κατάληψιν, κατόπιν γινομένης τῆς ἀλη- ἱπιτεύξεως, ὡς ἐντεῦθεν ἀδηλία σκιάζεσθαι 6 ἱστορίας εφεύρεσιν, πῆ μὲν σπάνει βίβλων λῶν, πῆ δὲ πρὸς τὴν ἐκτάδην πολυλογίαν δει των καὶ κατοῤῥωδούντων· ὁ τῆς πορφύρας ιος Κωνσταντίνος, ὁ ὀρθοδοξότατος καὶ Χρι- αώτατος τῶν πώποτε βεβασιλευκότων, οξυ- τρον πρὸς τὴν τῶν καλῶν κατανόησιν διακεί καὶ δραστήριον ἐσχηκώς νοῦν, ἔκρινε βέλτι ἶναι καὶ κοινωφελές, τῷ τε βίῳ ὀνησιφόρον, ον μὲν ζητητικῇ διεγέρσει * βίβλους ἄλλοθεν ο ἐξ ἁπάσης ἑκασταχοῦ οἰκουμένης συλλέξασθαι, απῆς καὶ πολυειδοῦς ἐπιστήμης εγκύμονας · τὸ τῆς πλατυεπείας μέγεθος καὶ ἀκοὰς ιον, ἄλλως τε καὶ ὀχληρὸν καὶ φορτικὴν φαι- ν τοῖς πολλοῖς, δεῖν ᾠήθη καταμερίσαι τοῦτο πτομέρειαν, ἀνεπιφθόνως τε προθεῖναι κοινῇ PROOEMIUM. 1 Quicunque olim reges aut privati mentem vo- luptatibus non depravarunt aut emolliverunt, sed innatam ingenii vim, nulla labe aspersam, integram virtuti reservarunt, illi, illi, inquam, labores per- tulerunt et arti dicendi studium et operam nəva · verunt, et eorum, qui litteris reliquam vitam im- pendebant, cum doctrinæ cupidi et amantes exsti- Hissent, accuratius quædam alius alia conscripserunt, partim suæ variæ et multiplicis eruditionis illustre monumentum posteris relinquere cupientes, partim ut inter suos æquales nominis celebritatem adepti, immortali gloria fruerentur. Postquam vero in tam longo annorum decursu infinitæ res et evenerunt et litteris sunt comprehensæ, in immensum quoque historiæ textura, ut minime comprehendi posset, est extensa et dilatata. Sed posterioribus sæculis in pejus hominum naturam proclivius mutari ne · cesse erat. Itaque cum honestum nihili ducerent, postposita & veritatis commentatione, negligentios res fuisse oportuit, quam ut res præclare gestas. scriptis comprehenderent. Unde factum est mola librorum utilium penuria, modo propterea quod pro- lixam et ingentem scriptorum molem homines hor- rerent et aversarentur, ut historiæ investigatio, quoniam vaga et incerta erat, in tenebris jaceret, Quamobrem Constantinus Porphyrogenitus, prin- ceps omnium, qui ante se imperium tenuerunt, Christianissimus et maxime orthodoxus, cum accu- ralius in rerum honestarum cognitionem incumbe- ret, vir prompto et acri ingenio, optimum. esse ju- dicavit et ex utilitate publica, vitæ etiam humanæ fructuosum et commodum, primum quidem dili- genti perquisitione alios aliunde libros omnis generis scientia refertos per universum terrarum orbem colligere. Deinde cum immensa et confusa verborum VARIE LECTIONES.. γιώτερον conj. Cantocl. 3 διηγήσει Par.

ΠΕΡΙ ΠΡΕΣΒΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΠΡΟΣ ΕΘΝΙΚΟΥΣ ΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ ΠΡΕΣΒΕΙΣ ΒΑΣΙΛΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΕΘΝΙΚΟΙ, ΚΑΙ ΠΟΙΟ ΣΧΗΜΑΤΙ ΤΟΥΤΟΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ, ΚΑΙ ΜΕΘ' ΟΠΟΙΑΣ ΔΟΧΗΣ. DE LEGATIS ROMANORUM AD GENTES 3 LEGATOS IMPERATORUM ROMANORUM GENTES ADMISERINT, QUA FORMA EOS EXCEPERINT, ET QUE IN ILLIS. ADMITTENDIS OBSERVARINT. ΠΡΟΟΙΜΙΟΝ. B κ τῶν πάλαι ποτέ βασιλέων τε καὶ ἰδιωτῶν ν νοῦν παρεσύρησαν ἡδοναῖς ἢ κατεμαλακί- ν, ἀλλὰ τὸ τῆς ψυχῆς εὐγενὲς ἀκηλίδωτον συνετήρησαν, οὗτοι δὴ, οὗτοι καὶ πόνοις ἐν ἔρησαν καὶ λόγοις ενησχολήθησαν, καὶ ἄλλος * τῶν ὅσοι λογικώτερον. ἐπεβίωσαν, παι- ἐρασταὶ γεγονότες σπουδαιότερόν τινα συνε αντι, τοῦτο μὲν τῆς σφῶν αὐτῶν πολυμαθίας ι εναργές τοῖς μετέπειτα καταλιπεῖν ἱμειρόμε- νεο δὲ καὶ εὐκλειαν ἀείμνηστον ἐκ τῶν ἐντυ- στων καρπώσασθαι μνώμενοι. Ἐπεὶ δὲ ἐκ τῆς οσούτων ἐτῶν περιδρομῆς ἄπλετόν τι χρῆμα αγμάτων ἐγίγνετο και λόγων επλέκετο, ἐπ' ἄν τε καὶ ἀμήχανον ἡ τῆς ἱστορίας εὐρύνετο ο ακή, ἔδει δὲ ἐπιῤῥεπέστερον πρὸς τὰ χείρω ἐν ἀνθρώπων προαίρεσιν μετατίθεσθαι χρόνοις ν, καὶ ὀλιγώρως ἔχειν πρὸς τὰ καλὰ, καὶ ότερον διακεῖσθαι πρὸς τὴν τῶν φθασάντων αι κατάληψιν, κατόπιν γινομένης τῆς ἀλη- ἱπιτεύξεως, ὡς ἐντεῦθεν ἀδηλία σκιάζεσθαι 6 ἱστορίας εφεύρεσιν, πῆ μὲν σπάνει βίβλων λῶν, πῆ δὲ πρὸς τὴν ἐκτάδην πολυλογίαν δει των καὶ κατοῤῥωδούντων· ὁ τῆς πορφύρας ιος Κωνσταντίνος, ὁ ὀρθοδοξότατος καὶ Χρι- αώτατος τῶν πώποτε βεβασιλευκότων, οξυ- τρον πρὸς τὴν τῶν καλῶν κατανόησιν διακεί καὶ δραστήριον ἐσχηκώς νοῦν, ἔκρινε βέλτι ἶναι καὶ κοινωφελές, τῷ τε βίῳ ὀνησιφόρον, ον μὲν ζητητικῇ διεγέρσει * βίβλους ἄλλοθεν ο ἐξ ἁπάσης ἑκασταχοῦ οἰκουμένης συλλέξασθαι, απῆς καὶ πολυειδοῦς ἐπιστήμης εγκύμονας · τὸ τῆς πλατυεπείας μέγεθος καὶ ἀκοὰς ιον, ἄλλως τε καὶ ὀχληρὸν καὶ φορτικὴν φαι- ν τοῖς πολλοῖς, δεῖν ᾠήθη καταμερίσαι τοῦτο πτομέρειαν, ἀνεπιφθόνως τε προθεῖναι κοινῇ PROOEMIUM. 1 Quicunque olim reges aut privati mentem vo- luptatibus non depravarunt aut emolliverunt, sed innatam ingenii vim, nulla labe aspersam, integram virtuti reservarunt, illi, illi, inquam, labores per- tulerunt et arti dicendi studium et operam nəva · verunt, et eorum, qui litteris reliquam vitam im- pendebant, cum doctrinæ cupidi et amantes exsti- Hissent, accuratius quædam alius alia conscripserunt, partim suæ variæ et multiplicis eruditionis illustre monumentum posteris relinquere cupientes, partim ut inter suos æquales nominis celebritatem adepti, immortali gloria fruerentur. Postquam vero in tam longo annorum decursu infinitæ res et evenerunt et litteris sunt comprehensæ, in immensum quoque historiæ textura, ut minime comprehendi posset, est extensa et dilatata. Sed posterioribus sæculis in pejus hominum naturam proclivius mutari ne · cesse erat. Itaque cum honestum nihili ducerent, postposita & veritatis commentatione, negligentios res fuisse oportuit, quam ut res præclare gestas. scriptis comprehenderent. Unde factum est mola librorum utilium penuria, modo propterea quod pro- lixam et ingentem scriptorum molem homines hor- rerent et aversarentur, ut historiæ investigatio, quoniam vaga et incerta erat, in tenebris jaceret, Quamobrem Constantinus Porphyrogenitus, prin- ceps omnium, qui ante se imperium tenuerunt, Christianissimus et maxime orthodoxus, cum accu- ralius in rerum honestarum cognitionem incumbe- ret, vir prompto et acri ingenio, optimum. esse ju- dicavit et ex utilitate publica, vitæ etiam humanæ fructuosum et commodum, primum quidem dili- genti perquisitione alios aliunde libros omnis generis scientia refertos per universum terrarum orbem colligere. Deinde cum immensa et confusa verborum VARIE LECTIONES.. γιώτερον conj. Cantocl. 3 διηγήσει Par.

ΠΕΡΙ ΠΡΕΣΒΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΠΡΟΣ ΕΘΝΙΚΟΥΣ ΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ ΠΡΕΣΒΕΙΣ ΒΑΣΙΛΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΕΘΝΙΚΟΙ, ΚΑΙ ΠΟΙΟ ΣΧΗΜΑΤΙ ΤΟΥΤΟΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ, ΚΑΙ ΜΕΘ' ΟΠΟΙΑΣ ΔΟΧΗΣ. DE LEGATIS ROMANORUM AD GENTES 3 LEGATOS IMPERATORUM ROMANORUM GENTES ADMISERINT, QUA FORMA EOS EXCEPERINT, ET QUE IN ILLIS. ADMITTENDIS OBSERVARINT. ΠΡΟΟΙΜΙΟΝ. B κ τῶν πάλαι ποτέ βασιλέων τε καὶ ἰδιωτῶν ν νοῦν παρεσύρησαν ἡδοναῖς ἢ κατεμαλακί- ν, ἀλλὰ τὸ τῆς ψυχῆς εὐγενὲς ἀκηλίδωτον συνετήρησαν, οὗτοι δὴ, οὗτοι καὶ πόνοις ἐν ἔρησαν καὶ λόγοις ενησχολήθησαν, καὶ ἄλλος * τῶν ὅσοι λογικώτερον. ἐπεβίωσαν, παι- ἐρασταὶ γεγονότες σπουδαιότερόν τινα συνε αντι, τοῦτο μὲν τῆς σφῶν αὐτῶν πολυμαθίας ι εναργές τοῖς μετέπειτα καταλιπεῖν ἱμειρόμε- νεο δὲ καὶ εὐκλειαν ἀείμνηστον ἐκ τῶν ἐντυ- στων καρπώσασθαι μνώμενοι. Ἐπεὶ δὲ ἐκ τῆς οσούτων ἐτῶν περιδρομῆς ἄπλετόν τι χρῆμα αγμάτων ἐγίγνετο και λόγων επλέκετο, ἐπ' ἄν τε καὶ ἀμήχανον ἡ τῆς ἱστορίας εὐρύνετο ο ακή, ἔδει δὲ ἐπιῤῥεπέστερον πρὸς τὰ χείρω ἐν ἀνθρώπων προαίρεσιν μετατίθεσθαι χρόνοις ν, καὶ ὀλιγώρως ἔχειν πρὸς τὰ καλὰ, καὶ ότερον διακεῖσθαι πρὸς τὴν τῶν φθασάντων αι κατάληψιν, κατόπιν γινομένης τῆς ἀλη- ἱπιτεύξεως, ὡς ἐντεῦθεν ἀδηλία σκιάζεσθαι 6 ἱστορίας εφεύρεσιν, πῆ μὲν σπάνει βίβλων λῶν, πῆ δὲ πρὸς τὴν ἐκτάδην πολυλογίαν δει των καὶ κατοῤῥωδούντων· ὁ τῆς πορφύρας ιος Κωνσταντίνος, ὁ ὀρθοδοξότατος καὶ Χρι- αώτατος τῶν πώποτε βεβασιλευκότων, οξυ- τρον πρὸς τὴν τῶν καλῶν κατανόησιν διακεί καὶ δραστήριον ἐσχηκώς νοῦν, ἔκρινε βέλτι ἶναι καὶ κοινωφελές, τῷ τε βίῳ ὀνησιφόρον, ον μὲν ζητητικῇ διεγέρσει * βίβλους ἄλλοθεν ο ἐξ ἁπάσης ἑκασταχοῦ οἰκουμένης συλλέξασθαι, απῆς καὶ πολυειδοῦς ἐπιστήμης εγκύμονας · τὸ τῆς πλατυεπείας μέγεθος καὶ ἀκοὰς ιον, ἄλλως τε καὶ ὀχληρὸν καὶ φορτικὴν φαι- ν τοῖς πολλοῖς, δεῖν ᾠήθη καταμερίσαι τοῦτο πτομέρειαν, ἀνεπιφθόνως τε προθεῖναι κοινῇ PROOEMIUM. 1 Quicunque olim reges aut privati mentem vo- luptatibus non depravarunt aut emolliverunt, sed innatam ingenii vim, nulla labe aspersam, integram virtuti reservarunt, illi, illi, inquam, labores per- tulerunt et arti dicendi studium et operam nəva · verunt, et eorum, qui litteris reliquam vitam im- pendebant, cum doctrinæ cupidi et amantes exsti- Hissent, accuratius quædam alius alia conscripserunt, partim suæ variæ et multiplicis eruditionis illustre monumentum posteris relinquere cupientes, partim ut inter suos æquales nominis celebritatem adepti, immortali gloria fruerentur. Postquam vero in tam longo annorum decursu infinitæ res et evenerunt et litteris sunt comprehensæ, in immensum quoque historiæ textura, ut minime comprehendi posset, est extensa et dilatata. Sed posterioribus sæculis in pejus hominum naturam proclivius mutari ne · cesse erat. Itaque cum honestum nihili ducerent, postposita & veritatis commentatione, negligentios res fuisse oportuit, quam ut res præclare gestas. scriptis comprehenderent. Unde factum est mola librorum utilium penuria, modo propterea quod pro- lixam et ingentem scriptorum molem homines hor- rerent et aversarentur, ut historiæ investigatio, quoniam vaga et incerta erat, in tenebris jaceret, Quamobrem Constantinus Porphyrogenitus, prin- ceps omnium, qui ante se imperium tenuerunt, Christianissimus et maxime orthodoxus, cum accu- ralius in rerum honestarum cognitionem incumbe- ret, vir prompto et acri ingenio, optimum. esse ju- dicavit et ex utilitate publica, vitæ etiam humanæ fructuosum et commodum, primum quidem dili- genti perquisitione alios aliunde libros omnis generis scientia refertos per universum terrarum orbem colligere. Deinde cum immensa et confusa verborum VARIE LECTIONES.. γιώτερον conj. Cantocl. 3 διηγήσει Par.

ΠΕΡΙ ΠΡΕΣΒΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΠΡΟΣ ΕΘΝΙΚΟΥΣ ΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ ΠΡΕΣΒΕΙΣ ΒΑΣΙΛΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΕΘΝΙΚΟΙ, ΚΑΙ ΠΟΙΟ ΣΧΗΜΑΤΙ ΤΟΥΤΟΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ, ΚΑΙ ΜΕΘ' ΟΠΟΙΑΣ ΔΟΧΗΣ. DE LEGATIS ROMANORUM AD GENTES 3 LEGATOS IMPERATORUM ROMANORUM GENTES ADMISERINT, QUA FORMA EOS EXCEPERINT, ET QUE IN ILLIS. ADMITTENDIS OBSERVARINT. ΠΡΟΟΙΜΙΟΝ. B κ τῶν πάλαι ποτέ βασιλέων τε καὶ ἰδιωτῶν ν νοῦν παρεσύρησαν ἡδοναῖς ἢ κατεμαλακί- ν, ἀλλὰ τὸ τῆς ψυχῆς εὐγενὲς ἀκηλίδωτον συνετήρησαν, οὗτοι δὴ, οὗτοι καὶ πόνοις ἐν ἔρησαν καὶ λόγοις ενησχολήθησαν, καὶ ἄλλος * τῶν ὅσοι λογικώτερον. ἐπεβίωσαν, παι- ἐρασταὶ γεγονότες σπουδαιότερόν τινα συνε αντι, τοῦτο μὲν τῆς σφῶν αὐτῶν πολυμαθίας ι εναργές τοῖς μετέπειτα καταλιπεῖν ἱμειρόμε- νεο δὲ καὶ εὐκλειαν ἀείμνηστον ἐκ τῶν ἐντυ- στων καρπώσασθαι μνώμενοι. Ἐπεὶ δὲ ἐκ τῆς οσούτων ἐτῶν περιδρομῆς ἄπλετόν τι χρῆμα αγμάτων ἐγίγνετο και λόγων επλέκετο, ἐπ' ἄν τε καὶ ἀμήχανον ἡ τῆς ἱστορίας εὐρύνετο ο ακή, ἔδει δὲ ἐπιῤῥεπέστερον πρὸς τὰ χείρω ἐν ἀνθρώπων προαίρεσιν μετατίθεσθαι χρόνοις ν, καὶ ὀλιγώρως ἔχειν πρὸς τὰ καλὰ, καὶ ότερον διακεῖσθαι πρὸς τὴν τῶν φθασάντων αι κατάληψιν, κατόπιν γινομένης τῆς ἀλη- ἱπιτεύξεως, ὡς ἐντεῦθεν ἀδηλία σκιάζεσθαι 6 ἱστορίας εφεύρεσιν, πῆ μὲν σπάνει βίβλων λῶν, πῆ δὲ πρὸς τὴν ἐκτάδην πολυλογίαν δει των καὶ κατοῤῥωδούντων· ὁ τῆς πορφύρας ιος Κωνσταντίνος, ὁ ὀρθοδοξότατος καὶ Χρι- αώτατος τῶν πώποτε βεβασιλευκότων, οξυ- τρον πρὸς τὴν τῶν καλῶν κατανόησιν διακεί καὶ δραστήριον ἐσχηκώς νοῦν, ἔκρινε βέλτι ἶναι καὶ κοινωφελές, τῷ τε βίῳ ὀνησιφόρον, ον μὲν ζητητικῇ διεγέρσει * βίβλους ἄλλοθεν ο ἐξ ἁπάσης ἑκασταχοῦ οἰκουμένης συλλέξασθαι, απῆς καὶ πολυειδοῦς ἐπιστήμης εγκύμονας · τὸ τῆς πλατυεπείας μέγεθος καὶ ἀκοὰς ιον, ἄλλως τε καὶ ὀχληρὸν καὶ φορτικὴν φαι- ν τοῖς πολλοῖς, δεῖν ᾠήθη καταμερίσαι τοῦτο πτομέρειαν, ἀνεπιφθόνως τε προθεῖναι κοινῇ PROOEMIUM. 1 Quicunque olim reges aut privati mentem vo- luptatibus non depravarunt aut emolliverunt, sed innatam ingenii vim, nulla labe aspersam, integram virtuti reservarunt, illi, illi, inquam, labores per- tulerunt et arti dicendi studium et operam nəva · verunt, et eorum, qui litteris reliquam vitam im- pendebant, cum doctrinæ cupidi et amantes exsti- Hissent, accuratius quædam alius alia conscripserunt, partim suæ variæ et multiplicis eruditionis illustre monumentum posteris relinquere cupientes, partim ut inter suos æquales nominis celebritatem adepti, immortali gloria fruerentur. Postquam vero in tam longo annorum decursu infinitæ res et evenerunt et litteris sunt comprehensæ, in immensum quoque historiæ textura, ut minime comprehendi posset, est extensa et dilatata. Sed posterioribus sæculis in pejus hominum naturam proclivius mutari ne · cesse erat. Itaque cum honestum nihili ducerent, postposita & veritatis commentatione, negligentios res fuisse oportuit, quam ut res præclare gestas. scriptis comprehenderent. Unde factum est mola librorum utilium penuria, modo propterea quod pro- lixam et ingentem scriptorum molem homines hor- rerent et aversarentur, ut historiæ investigatio, quoniam vaga et incerta erat, in tenebris jaceret, Quamobrem Constantinus Porphyrogenitus, prin- ceps omnium, qui ante se imperium tenuerunt, Christianissimus et maxime orthodoxus, cum accu- ralius in rerum honestarum cognitionem incumbe- ret, vir prompto et acri ingenio, optimum. esse ju- dicavit et ex utilitate publica, vitæ etiam humanæ fructuosum et commodum, primum quidem dili- genti perquisitione alios aliunde libros omnis generis scientia refertos per universum terrarum orbem colligere. Deinde cum immensa et confusa verborum VARIE LECTIONES.. γιώτερον conj. Cantocl. 3 διηγήσει Par.

ΠΕΡΙ ΠΡΕΣΒΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΠΡΟΣ ΕΘΝΙΚΟΥΣ ΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ ΠΡΕΣΒΕΙΣ ΒΑΣΙΛΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΕΘΝΙΚΟΙ, ΚΑΙ ΠΟΙΟ ΣΧΗΜΑΤΙ ΤΟΥΤΟΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ, ΚΑΙ ΜΕΘ' ΟΠΟΙΑΣ ΔΟΧΗΣ. DE LEGATIS ROMANORUM AD GENTES 3 LEGATOS IMPERATORUM ROMANORUM GENTES ADMISERINT, QUA FORMA EOS EXCEPERINT, ET QUE IN ILLIS. ADMITTENDIS OBSERVARINT. ΠΡΟΟΙΜΙΟΝ. B κ τῶν πάλαι ποτέ βασιλέων τε καὶ ἰδιωτῶν ν νοῦν παρεσύρησαν ἡδοναῖς ἢ κατεμαλακί- ν, ἀλλὰ τὸ τῆς ψυχῆς εὐγενὲς ἀκηλίδωτον συνετήρησαν, οὗτοι δὴ, οὗτοι καὶ πόνοις ἐν ἔρησαν καὶ λόγοις ενησχολήθησαν, καὶ ἄλλος * τῶν ὅσοι λογικώτερον. ἐπεβίωσαν, παι- ἐρασταὶ γεγονότες σπουδαιότερόν τινα συνε αντι, τοῦτο μὲν τῆς σφῶν αὐτῶν πολυμαθίας ι εναργές τοῖς μετέπειτα καταλιπεῖν ἱμειρόμε- νεο δὲ καὶ εὐκλειαν ἀείμνηστον ἐκ τῶν ἐντυ- στων καρπώσασθαι μνώμενοι. Ἐπεὶ δὲ ἐκ τῆς οσούτων ἐτῶν περιδρομῆς ἄπλετόν τι χρῆμα αγμάτων ἐγίγνετο και λόγων επλέκετο, ἐπ' ἄν τε καὶ ἀμήχανον ἡ τῆς ἱστορίας εὐρύνετο ο ακή, ἔδει δὲ ἐπιῤῥεπέστερον πρὸς τὰ χείρω ἐν ἀνθρώπων προαίρεσιν μετατίθεσθαι χρόνοις ν, καὶ ὀλιγώρως ἔχειν πρὸς τὰ καλὰ, καὶ ότερον διακεῖσθαι πρὸς τὴν τῶν φθασάντων αι κατάληψιν, κατόπιν γινομένης τῆς ἀλη- ἱπιτεύξεως, ὡς ἐντεῦθεν ἀδηλία σκιάζεσθαι 6 ἱστορίας εφεύρεσιν, πῆ μὲν σπάνει βίβλων λῶν, πῆ δὲ πρὸς τὴν ἐκτάδην πολυλογίαν δει των καὶ κατοῤῥωδούντων· ὁ τῆς πορφύρας ιος Κωνσταντίνος, ὁ ὀρθοδοξότατος καὶ Χρι- αώτατος τῶν πώποτε βεβασιλευκότων, οξυ- τρον πρὸς τὴν τῶν καλῶν κατανόησιν διακεί καὶ δραστήριον ἐσχηκώς νοῦν, ἔκρινε βέλτι ἶναι καὶ κοινωφελές, τῷ τε βίῳ ὀνησιφόρον, ον μὲν ζητητικῇ διεγέρσει * βίβλους ἄλλοθεν ο ἐξ ἁπάσης ἑκασταχοῦ οἰκουμένης συλλέξασθαι, απῆς καὶ πολυειδοῦς ἐπιστήμης εγκύμονας · τὸ τῆς πλατυεπείας μέγεθος καὶ ἀκοὰς ιον, ἄλλως τε καὶ ὀχληρὸν καὶ φορτικὴν φαι- ν τοῖς πολλοῖς, δεῖν ᾠήθη καταμερίσαι τοῦτο πτομέρειαν, ἀνεπιφθόνως τε προθεῖναι κοινῇ PROOEMIUM. 1 Quicunque olim reges aut privati mentem vo- luptatibus non depravarunt aut emolliverunt, sed innatam ingenii vim, nulla labe aspersam, integram virtuti reservarunt, illi, illi, inquam, labores per- tulerunt et arti dicendi studium et operam nəva · verunt, et eorum, qui litteris reliquam vitam im- pendebant, cum doctrinæ cupidi et amantes exsti- Hissent, accuratius quædam alius alia conscripserunt, partim suæ variæ et multiplicis eruditionis illustre monumentum posteris relinquere cupientes, partim ut inter suos æquales nominis celebritatem adepti, immortali gloria fruerentur. Postquam vero in tam longo annorum decursu infinitæ res et evenerunt et litteris sunt comprehensæ, in immensum quoque historiæ textura, ut minime comprehendi posset, est extensa et dilatata. Sed posterioribus sæculis in pejus hominum naturam proclivius mutari ne · cesse erat. Itaque cum honestum nihili ducerent, postposita & veritatis commentatione, negligentios res fuisse oportuit, quam ut res præclare gestas. scriptis comprehenderent. Unde factum est mola librorum utilium penuria, modo propterea quod pro- lixam et ingentem scriptorum molem homines hor- rerent et aversarentur, ut historiæ investigatio, quoniam vaga et incerta erat, in tenebris jaceret, Quamobrem Constantinus Porphyrogenitus, prin- ceps omnium, qui ante se imperium tenuerunt, Christianissimus et maxime orthodoxus, cum accu- ralius in rerum honestarum cognitionem incumbe- ret, vir prompto et acri ingenio, optimum. esse ju- dicavit et ex utilitate publica, vitæ etiam humanæ fructuosum et commodum, primum quidem dili- genti perquisitione alios aliunde libros omnis generis scientia refertos per universum terrarum orbem colligere. Deinde cum immensa et confusa verborum VARIE LECTIONES.. γιώτερον conj. Cantocl. 3 διηγήσει Par.

ΠΕΡΙ ΠΡΕΣΒΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΠΡΟΣ ΕΘΝΙΚΟΥΣ ΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ ΠΡΕΣΒΕΙΣ ΒΑΣΙΛΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΕΘΝΙΚΟΙ, ΚΑΙ ΠΟΙΟ ΣΧΗΜΑΤΙ ΤΟΥΤΟΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ, ΚΑΙ ΜΕΘ' ΟΠΟΙΑΣ ΔΟΧΗΣ. DE LEGATIS ROMANORUM AD GENTES 3 LEGATOS IMPERATORUM ROMANORUM GENTES ADMISERINT, QUA FORMA EOS EXCEPERINT, ET QUE IN ILLIS. ADMITTENDIS OBSERVARINT. ΠΡΟΟΙΜΙΟΝ. B κ τῶν πάλαι ποτέ βασιλέων τε καὶ ἰδιωτῶν ν νοῦν παρεσύρησαν ἡδοναῖς ἢ κατεμαλακί- ν, ἀλλὰ τὸ τῆς ψυχῆς εὐγενὲς ἀκηλίδωτον συνετήρησαν, οὗτοι δὴ, οὗτοι καὶ πόνοις ἐν ἔρησαν καὶ λόγοις ενησχολήθησαν, καὶ ἄλλος * τῶν ὅσοι λογικώτερον. ἐπεβίωσαν, παι- ἐρασταὶ γεγονότες σπουδαιότερόν τινα συνε αντι, τοῦτο μὲν τῆς σφῶν αὐτῶν πολυμαθίας ι εναργές τοῖς μετέπειτα καταλιπεῖν ἱμειρόμε- νεο δὲ καὶ εὐκλειαν ἀείμνηστον ἐκ τῶν ἐντυ- στων καρπώσασθαι μνώμενοι. Ἐπεὶ δὲ ἐκ τῆς οσούτων ἐτῶν περιδρομῆς ἄπλετόν τι χρῆμα αγμάτων ἐγίγνετο και λόγων επλέκετο, ἐπ' ἄν τε καὶ ἀμήχανον ἡ τῆς ἱστορίας εὐρύνετο ο ακή, ἔδει δὲ ἐπιῤῥεπέστερον πρὸς τὰ χείρω ἐν ἀνθρώπων προαίρεσιν μετατίθεσθαι χρόνοις ν, καὶ ὀλιγώρως ἔχειν πρὸς τὰ καλὰ, καὶ ότερον διακεῖσθαι πρὸς τὴν τῶν φθασάντων αι κατάληψιν, κατόπιν γινομένης τῆς ἀλη- ἱπιτεύξεως, ὡς ἐντεῦθεν ἀδηλία σκιάζεσθαι 6 ἱστορίας εφεύρεσιν, πῆ μὲν σπάνει βίβλων λῶν, πῆ δὲ πρὸς τὴν ἐκτάδην πολυλογίαν δει των καὶ κατοῤῥωδούντων· ὁ τῆς πορφύρας ιος Κωνσταντίνος, ὁ ὀρθοδοξότατος καὶ Χρι- αώτατος τῶν πώποτε βεβασιλευκότων, οξυ- τρον πρὸς τὴν τῶν καλῶν κατανόησιν διακεί καὶ δραστήριον ἐσχηκώς νοῦν, ἔκρινε βέλτι ἶναι καὶ κοινωφελές, τῷ τε βίῳ ὀνησιφόρον, ον μὲν ζητητικῇ διεγέρσει * βίβλους ἄλλοθεν ο ἐξ ἁπάσης ἑκασταχοῦ οἰκουμένης συλλέξασθαι, απῆς καὶ πολυειδοῦς ἐπιστήμης εγκύμονας · τὸ τῆς πλατυεπείας μέγεθος καὶ ἀκοὰς ιον, ἄλλως τε καὶ ὀχληρὸν καὶ φορτικὴν φαι- ν τοῖς πολλοῖς, δεῖν ᾠήθη καταμερίσαι τοῦτο πτομέρειαν, ἀνεπιφθόνως τε προθεῖναι κοινῇ PROOEMIUM. 1 Quicunque olim reges aut privati mentem vo- luptatibus non depravarunt aut emolliverunt, sed innatam ingenii vim, nulla labe aspersam, integram virtuti reservarunt, illi, illi, inquam, labores per- tulerunt et arti dicendi studium et operam nəva · verunt, et eorum, qui litteris reliquam vitam im- pendebant, cum doctrinæ cupidi et amantes exsti- Hissent, accuratius quædam alius alia conscripserunt, partim suæ variæ et multiplicis eruditionis illustre monumentum posteris relinquere cupientes, partim ut inter suos æquales nominis celebritatem adepti, immortali gloria fruerentur. Postquam vero in tam longo annorum decursu infinitæ res et evenerunt et litteris sunt comprehensæ, in immensum quoque historiæ textura, ut minime comprehendi posset, est extensa et dilatata. Sed posterioribus sæculis in pejus hominum naturam proclivius mutari ne · cesse erat. Itaque cum honestum nihili ducerent, postposita & veritatis commentatione, negligentios res fuisse oportuit, quam ut res præclare gestas. scriptis comprehenderent. Unde factum est mola librorum utilium penuria, modo propterea quod pro- lixam et ingentem scriptorum molem homines hor- rerent et aversarentur, ut historiæ investigatio, quoniam vaga et incerta erat, in tenebris jaceret, Quamobrem Constantinus Porphyrogenitus, prin- ceps omnium, qui ante se imperium tenuerunt, Christianissimus et maxime orthodoxus, cum accu- ralius in rerum honestarum cognitionem incumbe- ret, vir prompto et acri ingenio, optimum. esse ju- dicavit et ex utilitate publica, vitæ etiam humanæ fructuosum et commodum, primum quidem dili- genti perquisitione alios aliunde libros omnis generis scientia refertos per universum terrarum orbem colligere. Deinde cum immensa et confusa verborum VARIE LECTIONES.. γιώτερον conj. Cantocl. 3 διηγήσει Par.

ΠΕΡΙ ΠΡΕΣΒΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΠΡΟΣ ΕΘΝΙΚΟΥΣ ΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ ΠΡΕΣΒΕΙΣ ΒΑΣΙΛΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΕΘΝΙΚΟΙ, ΚΑΙ ΠΟΙΟ ΣΧΗΜΑΤΙ ΤΟΥΤΟΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ, ΚΑΙ ΜΕΘ' ΟΠΟΙΑΣ ΔΟΧΗΣ. DE LEGATIS ROMANORUM AD GENTES 3 LEGATOS IMPERATORUM ROMANORUM GENTES ADMISERINT, QUA FORMA EOS EXCEPERINT, ET QUE IN ILLIS. ADMITTENDIS OBSERVARINT. ΠΡΟΟΙΜΙΟΝ. B κ τῶν πάλαι ποτέ βασιλέων τε καὶ ἰδιωτῶν ν νοῦν παρεσύρησαν ἡδοναῖς ἢ κατεμαλακί- ν, ἀλλὰ τὸ τῆς ψυχῆς εὐγενὲς ἀκηλίδωτον συνετήρησαν, οὗτοι δὴ, οὗτοι καὶ πόνοις ἐν ἔρησαν καὶ λόγοις ενησχολήθησαν, καὶ ἄλλος * τῶν ὅσοι λογικώτερον. ἐπεβίωσαν, παι- ἐρασταὶ γεγονότες σπουδαιότερόν τινα συνε αντι, τοῦτο μὲν τῆς σφῶν αὐτῶν πολυμαθίας ι εναργές τοῖς μετέπειτα καταλιπεῖν ἱμειρόμε- νεο δὲ καὶ εὐκλειαν ἀείμνηστον ἐκ τῶν ἐντυ- στων καρπώσασθαι μνώμενοι. Ἐπεὶ δὲ ἐκ τῆς οσούτων ἐτῶν περιδρομῆς ἄπλετόν τι χρῆμα αγμάτων ἐγίγνετο και λόγων επλέκετο, ἐπ' ἄν τε καὶ ἀμήχανον ἡ τῆς ἱστορίας εὐρύνετο ο ακή, ἔδει δὲ ἐπιῤῥεπέστερον πρὸς τὰ χείρω ἐν ἀνθρώπων προαίρεσιν μετατίθεσθαι χρόνοις ν, καὶ ὀλιγώρως ἔχειν πρὸς τὰ καλὰ, καὶ ότερον διακεῖσθαι πρὸς τὴν τῶν φθασάντων αι κατάληψιν, κατόπιν γινομένης τῆς ἀλη- ἱπιτεύξεως, ὡς ἐντεῦθεν ἀδηλία σκιάζεσθαι 6 ἱστορίας εφεύρεσιν, πῆ μὲν σπάνει βίβλων λῶν, πῆ δὲ πρὸς τὴν ἐκτάδην πολυλογίαν δει των καὶ κατοῤῥωδούντων· ὁ τῆς πορφύρας ιος Κωνσταντίνος, ὁ ὀρθοδοξότατος καὶ Χρι- αώτατος τῶν πώποτε βεβασιλευκότων, οξυ- τρον πρὸς τὴν τῶν καλῶν κατανόησιν διακεί καὶ δραστήριον ἐσχηκώς νοῦν, ἔκρινε βέλτι ἶναι καὶ κοινωφελές, τῷ τε βίῳ ὀνησιφόρον, ον μὲν ζητητικῇ διεγέρσει * βίβλους ἄλλοθεν ο ἐξ ἁπάσης ἑκασταχοῦ οἰκουμένης συλλέξασθαι, απῆς καὶ πολυειδοῦς ἐπιστήμης εγκύμονας · τὸ τῆς πλατυεπείας μέγεθος καὶ ἀκοὰς ιον, ἄλλως τε καὶ ὀχληρὸν καὶ φορτικὴν φαι- ν τοῖς πολλοῖς, δεῖν ᾠήθη καταμερίσαι τοῦτο πτομέρειαν, ἀνεπιφθόνως τε προθεῖναι κοινῇ PROOEMIUM. 1 Quicunque olim reges aut privati mentem vo- luptatibus non depravarunt aut emolliverunt, sed innatam ingenii vim, nulla labe aspersam, integram virtuti reservarunt, illi, illi, inquam, labores per- tulerunt et arti dicendi studium et operam nəva · verunt, et eorum, qui litteris reliquam vitam im- pendebant, cum doctrinæ cupidi et amantes exsti- Hissent, accuratius quædam alius alia conscripserunt, partim suæ variæ et multiplicis eruditionis illustre monumentum posteris relinquere cupientes, partim ut inter suos æquales nominis celebritatem adepti, immortali gloria fruerentur. Postquam vero in tam longo annorum decursu infinitæ res et evenerunt et litteris sunt comprehensæ, in immensum quoque historiæ textura, ut minime comprehendi posset, est extensa et dilatata. Sed posterioribus sæculis in pejus hominum naturam proclivius mutari ne · cesse erat. Itaque cum honestum nihili ducerent, postposita & veritatis commentatione, negligentios res fuisse oportuit, quam ut res præclare gestas. scriptis comprehenderent. Unde factum est mola librorum utilium penuria, modo propterea quod pro- lixam et ingentem scriptorum molem homines hor- rerent et aversarentur, ut historiæ investigatio, quoniam vaga et incerta erat, in tenebris jaceret, Quamobrem Constantinus Porphyrogenitus, prin- ceps omnium, qui ante se imperium tenuerunt, Christianissimus et maxime orthodoxus, cum accu- ralius in rerum honestarum cognitionem incumbe- ret, vir prompto et acri ingenio, optimum. esse ju- dicavit et ex utilitate publica, vitæ etiam humanæ fructuosum et commodum, primum quidem dili- genti perquisitione alios aliunde libros omnis generis scientia refertos per universum terrarum orbem colligere. Deinde cum immensa et confusa verborum VARIE LECTIONES.. γιώτερον conj. Cantocl. 3 διηγήσει Par.

ΠΕΡΙ ΠΡΕΣΒΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΠΡΟΣ ΕΘΝΙΚΟΥΣ ΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ ΠΡΕΣΒΕΙΣ ΒΑΣΙΛΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΕΘΝΙΚΟΙ, ΚΑΙ ΠΟΙΟ ΣΧΗΜΑΤΙ ΤΟΥΤΟΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ, ΚΑΙ ΜΕΘ' ΟΠΟΙΑΣ ΔΟΧΗΣ. DE LEGATIS ROMANORUM AD GENTES 3 LEGATOS IMPERATORUM ROMANORUM GENTES ADMISERINT, QUA FORMA EOS EXCEPERINT, ET QUE IN ILLIS. ADMITTENDIS OBSERVARINT. ΠΡΟΟΙΜΙΟΝ. B κ τῶν πάλαι ποτέ βασιλέων τε καὶ ἰδιωτῶν ν νοῦν παρεσύρησαν ἡδοναῖς ἢ κατεμαλακί- ν, ἀλλὰ τὸ τῆς ψυχῆς εὐγενὲς ἀκηλίδωτον συνετήρησαν, οὗτοι δὴ, οὗτοι καὶ πόνοις ἐν ἔρησαν καὶ λόγοις ενησχολήθησαν, καὶ ἄλλος * τῶν ὅσοι λογικώτερον. ἐπεβίωσαν, παι- ἐρασταὶ γεγονότες σπουδαιότερόν τινα συνε αντι, τοῦτο μὲν τῆς σφῶν αὐτῶν πολυμαθίας ι εναργές τοῖς μετέπειτα καταλιπεῖν ἱμειρόμε- νεο δὲ καὶ εὐκλειαν ἀείμνηστον ἐκ τῶν ἐντυ- στων καρπώσασθαι μνώμενοι. Ἐπεὶ δὲ ἐκ τῆς οσούτων ἐτῶν περιδρομῆς ἄπλετόν τι χρῆμα αγμάτων ἐγίγνετο και λόγων επλέκετο, ἐπ' ἄν τε καὶ ἀμήχανον ἡ τῆς ἱστορίας εὐρύνετο ο ακή, ἔδει δὲ ἐπιῤῥεπέστερον πρὸς τὰ χείρω ἐν ἀνθρώπων προαίρεσιν μετατίθεσθαι χρόνοις ν, καὶ ὀλιγώρως ἔχειν πρὸς τὰ καλὰ, καὶ ότερον διακεῖσθαι πρὸς τὴν τῶν φθασάντων αι κατάληψιν, κατόπιν γινομένης τῆς ἀλη- ἱπιτεύξεως, ὡς ἐντεῦθεν ἀδηλία σκιάζεσθαι 6 ἱστορίας εφεύρεσιν, πῆ μὲν σπάνει βίβλων λῶν, πῆ δὲ πρὸς τὴν ἐκτάδην πολυλογίαν δει των καὶ κατοῤῥωδούντων· ὁ τῆς πορφύρας ιος Κωνσταντίνος, ὁ ὀρθοδοξότατος καὶ Χρι- αώτατος τῶν πώποτε βεβασιλευκότων, οξυ- τρον πρὸς τὴν τῶν καλῶν κατανόησιν διακεί καὶ δραστήριον ἐσχηκώς νοῦν, ἔκρινε βέλτι ἶναι καὶ κοινωφελές, τῷ τε βίῳ ὀνησιφόρον, ον μὲν ζητητικῇ διεγέρσει * βίβλους ἄλλοθεν ο ἐξ ἁπάσης ἑκασταχοῦ οἰκουμένης συλλέξασθαι, απῆς καὶ πολυειδοῦς ἐπιστήμης εγκύμονας · τὸ τῆς πλατυεπείας μέγεθος καὶ ἀκοὰς ιον, ἄλλως τε καὶ ὀχληρὸν καὶ φορτικὴν φαι- ν τοῖς πολλοῖς, δεῖν ᾠήθη καταμερίσαι τοῦτο πτομέρειαν, ἀνεπιφθόνως τε προθεῖναι κοινῇ PROOEMIUM. 1 Quicunque olim reges aut privati mentem vo- luptatibus non depravarunt aut emolliverunt, sed innatam ingenii vim, nulla labe aspersam, integram virtuti reservarunt, illi, illi, inquam, labores per- tulerunt et arti dicendi studium et operam nəva · verunt, et eorum, qui litteris reliquam vitam im- pendebant, cum doctrinæ cupidi et amantes exsti- Hissent, accuratius quædam alius alia conscripserunt, partim suæ variæ et multiplicis eruditionis illustre monumentum posteris relinquere cupientes, partim ut inter suos æquales nominis celebritatem adepti, immortali gloria fruerentur. Postquam vero in tam longo annorum decursu infinitæ res et evenerunt et litteris sunt comprehensæ, in immensum quoque historiæ textura, ut minime comprehendi posset, est extensa et dilatata. Sed posterioribus sæculis in pejus hominum naturam proclivius mutari ne · cesse erat. Itaque cum honestum nihili ducerent, postposita & veritatis commentatione, negligentios res fuisse oportuit, quam ut res præclare gestas. scriptis comprehenderent. Unde factum est mola librorum utilium penuria, modo propterea quod pro- lixam et ingentem scriptorum molem homines hor- rerent et aversarentur, ut historiæ investigatio, quoniam vaga et incerta erat, in tenebris jaceret, Quamobrem Constantinus Porphyrogenitus, prin- ceps omnium, qui ante se imperium tenuerunt, Christianissimus et maxime orthodoxus, cum accu- ralius in rerum honestarum cognitionem incumbe- ret, vir prompto et acri ingenio, optimum. esse ju- dicavit et ex utilitate publica, vitæ etiam humanæ fructuosum et commodum, primum quidem dili- genti perquisitione alios aliunde libros omnis generis scientia refertos per universum terrarum orbem colligere. Deinde cum immensa et confusa verborum VARIE LECTIONES.. γιώτερον conj. Cantocl. 3 διηγήσει Par.

ΠΕΡΙ ΠΡΕΣΒΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΠΡΟΣ ΕΘΝΙΚΟΥΣ ΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ ΠΡΕΣΒΕΙΣ ΒΑΣΙΛΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΕΘΝΙΚΟΙ, ΚΑΙ ΠΟΙΟ ΣΧΗΜΑΤΙ ΤΟΥΤΟΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ, ΚΑΙ ΜΕΘ' ΟΠΟΙΑΣ ΔΟΧΗΣ. DE LEGATIS ROMANORUM AD GENTES 3 LEGATOS IMPERATORUM ROMANORUM GENTES ADMISERINT, QUA FORMA EOS EXCEPERINT, ET QUE IN ILLIS. ADMITTENDIS OBSERVARINT. ΠΡΟΟΙΜΙΟΝ. B κ τῶν πάλαι ποτέ βασιλέων τε καὶ ἰδιωτῶν ν νοῦν παρεσύρησαν ἡδοναῖς ἢ κατεμαλακί- ν, ἀλλὰ τὸ τῆς ψυχῆς εὐγενὲς ἀκηλίδωτον συνετήρησαν, οὗτοι δὴ, οὗτοι καὶ πόνοις ἐν ἔρησαν καὶ λόγοις ενησχολήθησαν, καὶ ἄλλος * τῶν ὅσοι λογικώτερον. ἐπεβίωσαν, παι- ἐρασταὶ γεγονότες σπουδαιότερόν τινα συνε αντι, τοῦτο μὲν τῆς σφῶν αὐτῶν πολυμαθίας ι εναργές τοῖς μετέπειτα καταλιπεῖν ἱμειρόμε- νεο δὲ καὶ εὐκλειαν ἀείμνηστον ἐκ τῶν ἐντυ- στων καρπώσασθαι μνώμενοι. Ἐπεὶ δὲ ἐκ τῆς οσούτων ἐτῶν περιδρομῆς ἄπλετόν τι χρῆμα αγμάτων ἐγίγνετο και λόγων επλέκετο, ἐπ' ἄν τε καὶ ἀμήχανον ἡ τῆς ἱστορίας εὐρύνετο ο ακή, ἔδει δὲ ἐπιῤῥεπέστερον πρὸς τὰ χείρω ἐν ἀνθρώπων προαίρεσιν μετατίθεσθαι χρόνοις ν, καὶ ὀλιγώρως ἔχειν πρὸς τὰ καλὰ, καὶ ότερον διακεῖσθαι πρὸς τὴν τῶν φθασάντων αι κατάληψιν, κατόπιν γινομένης τῆς ἀλη- ἱπιτεύξεως, ὡς ἐντεῦθεν ἀδηλία σκιάζεσθαι 6 ἱστορίας εφεύρεσιν, πῆ μὲν σπάνει βίβλων λῶν, πῆ δὲ πρὸς τὴν ἐκτάδην πολυλογίαν δει των καὶ κατοῤῥωδούντων· ὁ τῆς πορφύρας ιος Κωνσταντίνος, ὁ ὀρθοδοξότατος καὶ Χρι- αώτατος τῶν πώποτε βεβασιλευκότων, οξυ- τρον πρὸς τὴν τῶν καλῶν κατανόησιν διακεί καὶ δραστήριον ἐσχηκώς νοῦν, ἔκρινε βέλτι ἶναι καὶ κοινωφελές, τῷ τε βίῳ ὀνησιφόρον, ον μὲν ζητητικῇ διεγέρσει * βίβλους ἄλλοθεν ο ἐξ ἁπάσης ἑκασταχοῦ οἰκουμένης συλλέξασθαι, απῆς καὶ πολυειδοῦς ἐπιστήμης εγκύμονας · τὸ τῆς πλατυεπείας μέγεθος καὶ ἀκοὰς ιον, ἄλλως τε καὶ ὀχληρὸν καὶ φορτικὴν φαι- ν τοῖς πολλοῖς, δεῖν ᾠήθη καταμερίσαι τοῦτο πτομέρειαν, ἀνεπιφθόνως τε προθεῖναι κοινῇ PROOEMIUM. 1 Quicunque olim reges aut privati mentem vo- luptatibus non depravarunt aut emolliverunt, sed innatam ingenii vim, nulla labe aspersam, integram virtuti reservarunt, illi, illi, inquam, labores per- tulerunt et arti dicendi studium et operam nəva · verunt, et eorum, qui litteris reliquam vitam im- pendebant, cum doctrinæ cupidi et amantes exsti- Hissent, accuratius quædam alius alia conscripserunt, partim suæ variæ et multiplicis eruditionis illustre monumentum posteris relinquere cupientes, partim ut inter suos æquales nominis celebritatem adepti, immortali gloria fruerentur. Postquam vero in tam longo annorum decursu infinitæ res et evenerunt et litteris sunt comprehensæ, in immensum quoque historiæ textura, ut minime comprehendi posset, est extensa et dilatata. Sed posterioribus sæculis in pejus hominum naturam proclivius mutari ne · cesse erat. Itaque cum honestum nihili ducerent, postposita & veritatis commentatione, negligentios res fuisse oportuit, quam ut res præclare gestas. scriptis comprehenderent. Unde factum est mola librorum utilium penuria, modo propterea quod pro- lixam et ingentem scriptorum molem homines hor- rerent et aversarentur, ut historiæ investigatio, quoniam vaga et incerta erat, in tenebris jaceret, Quamobrem Constantinus Porphyrogenitus, prin- ceps omnium, qui ante se imperium tenuerunt, Christianissimus et maxime orthodoxus, cum accu- ralius in rerum honestarum cognitionem incumbe- ret, vir prompto et acri ingenio, optimum. esse ju- dicavit et ex utilitate publica, vitæ etiam humanæ fructuosum et commodum, primum quidem dili- genti perquisitione alios aliunde libros omnis generis scientia refertos per universum terrarum orbem colligere. Deinde cum immensa et confusa verborum VARIE LECTIONES.. γιώτερον conj. Cantocl. 3 διηγήσει Par.

ΠΕΡΙ ΠΡΕΣΒΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΠΡΟΣ ΕΘΝΙΚΟΥΣ ΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ ΠΡΕΣΒΕΙΣ ΒΑΣΙΛΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΕΘΝΙΚΟΙ, ΚΑΙ ΠΟΙΟ ΣΧΗΜΑΤΙ ΤΟΥΤΟΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ, ΚΑΙ ΜΕΘ' ΟΠΟΙΑΣ ΔΟΧΗΣ. DE LEGATIS ROMANORUM AD GENTES 3 LEGATOS IMPERATORUM ROMANORUM GENTES ADMISERINT, QUA FORMA EOS EXCEPERINT, ET QUE IN ILLIS. ADMITTENDIS OBSERVARINT. ΠΡΟΟΙΜΙΟΝ. B κ τῶν πάλαι ποτέ βασιλέων τε καὶ ἰδιωτῶν ν νοῦν παρεσύρησαν ἡδοναῖς ἢ κατεμαλακί- ν, ἀλλὰ τὸ τῆς ψυχῆς εὐγενὲς ἀκηλίδωτον συνετήρησαν, οὗτοι δὴ, οὗτοι καὶ πόνοις ἐν ἔρησαν καὶ λόγοις ενησχολήθησαν, καὶ ἄλλος * τῶν ὅσοι λογικώτερον. ἐπεβίωσαν, παι- ἐρασταὶ γεγονότες σπουδαιότερόν τινα συνε αντι, τοῦτο μὲν τῆς σφῶν αὐτῶν πολυμαθίας ι εναργές τοῖς μετέπειτα καταλιπεῖν ἱμειρόμε- νεο δὲ καὶ εὐκλειαν ἀείμνηστον ἐκ τῶν ἐντυ- στων καρπώσασθαι μνώμενοι. Ἐπεὶ δὲ ἐκ τῆς οσούτων ἐτῶν περιδρομῆς ἄπλετόν τι χρῆμα αγμάτων ἐγίγνετο και λόγων επλέκετο, ἐπ' ἄν τε καὶ ἀμήχανον ἡ τῆς ἱστορίας εὐρύνετο ο ακή, ἔδει δὲ ἐπιῤῥεπέστερον πρὸς τὰ χείρω ἐν ἀνθρώπων προαίρεσιν μετατίθεσθαι χρόνοις ν, καὶ ὀλιγώρως ἔχειν πρὸς τὰ καλὰ, καὶ ότερον διακεῖσθαι πρὸς τὴν τῶν φθασάντων αι κατάληψιν, κατόπιν γινομένης τῆς ἀλη- ἱπιτεύξεως, ὡς ἐντεῦθεν ἀδηλία σκιάζεσθαι 6 ἱστορίας εφεύρεσιν, πῆ μὲν σπάνει βίβλων λῶν, πῆ δὲ πρὸς τὴν ἐκτάδην πολυλογίαν δει των καὶ κατοῤῥωδούντων· ὁ τῆς πορφύρας ιος Κωνσταντίνος, ὁ ὀρθοδοξότατος καὶ Χρι- αώτατος τῶν πώποτε βεβασιλευκότων, οξυ- τρον πρὸς τὴν τῶν καλῶν κατανόησιν διακεί καὶ δραστήριον ἐσχηκώς νοῦν, ἔκρινε βέλτι ἶναι καὶ κοινωφελές, τῷ τε βίῳ ὀνησιφόρον, ον μὲν ζητητικῇ διεγέρσει * βίβλους ἄλλοθεν ο ἐξ ἁπάσης ἑκασταχοῦ οἰκουμένης συλλέξασθαι, απῆς καὶ πολυειδοῦς ἐπιστήμης εγκύμονας · τὸ τῆς πλατυεπείας μέγεθος καὶ ἀκοὰς ιον, ἄλλως τε καὶ ὀχληρὸν καὶ φορτικὴν φαι- ν τοῖς πολλοῖς, δεῖν ᾠήθη καταμερίσαι τοῦτο πτομέρειαν, ἀνεπιφθόνως τε προθεῖναι κοινῇ PROOEMIUM. 1 Quicunque olim reges aut privati mentem vo- luptatibus non depravarunt aut emolliverunt, sed innatam ingenii vim, nulla labe aspersam, integram virtuti reservarunt, illi, illi, inquam, labores per- tulerunt et arti dicendi studium et operam nəva · verunt, et eorum, qui litteris reliquam vitam im- pendebant, cum doctrinæ cupidi et amantes exsti- Hissent, accuratius quædam alius alia conscripserunt, partim suæ variæ et multiplicis eruditionis illustre monumentum posteris relinquere cupientes, partim ut inter suos æquales nominis celebritatem adepti, immortali gloria fruerentur. Postquam vero in tam longo annorum decursu infinitæ res et evenerunt et litteris sunt comprehensæ, in immensum quoque historiæ textura, ut minime comprehendi posset, est extensa et dilatata. Sed posterioribus sæculis in pejus hominum naturam proclivius mutari ne · cesse erat. Itaque cum honestum nihili ducerent, postposita & veritatis commentatione, negligentios res fuisse oportuit, quam ut res præclare gestas. scriptis comprehenderent. Unde factum est mola librorum utilium penuria, modo propterea quod pro- lixam et ingentem scriptorum molem homines hor- rerent et aversarentur, ut historiæ investigatio, quoniam vaga et incerta erat, in tenebris jaceret, Quamobrem Constantinus Porphyrogenitus, prin- ceps omnium, qui ante se imperium tenuerunt, Christianissimus et maxime orthodoxus, cum accu- ralius in rerum honestarum cognitionem incumbe- ret, vir prompto et acri ingenio, optimum. esse ju- dicavit et ex utilitate publica, vitæ etiam humanæ fructuosum et commodum, primum quidem dili- genti perquisitione alios aliunde libros omnis generis scientia refertos per universum terrarum orbem colligere. Deinde cum immensa et confusa verborum VARIE LECTIONES.. γιώτερον conj. Cantocl. 3 διηγήσει Par.

ΠΕΡΙ ΠΡΕΣΒΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΠΡΟΣ ΕΘΝΙΚΟΥΣ ΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ ΠΡΕΣΒΕΙΣ ΒΑΣΙΛΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΕΘΝΙΚΟΙ, ΚΑΙ ΠΟΙΟ ΣΧΗΜΑΤΙ ΤΟΥΤΟΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ, ΚΑΙ ΜΕΘ' ΟΠΟΙΑΣ ΔΟΧΗΣ. DE LEGATIS ROMANORUM AD GENTES 3 LEGATOS IMPERATORUM ROMANORUM GENTES ADMISERINT, QUA FORMA EOS EXCEPERINT, ET QUE IN ILLIS. ADMITTENDIS OBSERVARINT. ΠΡΟΟΙΜΙΟΝ. B κ τῶν πάλαι ποτέ βασιλέων τε καὶ ἰδιωτῶν ν νοῦν παρεσύρησαν ἡδοναῖς ἢ κατεμαλακί- ν, ἀλλὰ τὸ τῆς ψυχῆς εὐγενὲς ἀκηλίδωτον συνετήρησαν, οὗτοι δὴ, οὗτοι καὶ πόνοις ἐν ἔρησαν καὶ λόγοις ενησχολήθησαν, καὶ ἄλλος * τῶν ὅσοι λογικώτερον. ἐπεβίωσαν, παι- ἐρασταὶ γεγονότες σπουδαιότερόν τινα συνε αντι, τοῦτο μὲν τῆς σφῶν αὐτῶν πολυμαθίας ι εναργές τοῖς μετέπειτα καταλιπεῖν ἱμειρόμε- νεο δὲ καὶ εὐκλειαν ἀείμνηστον ἐκ τῶν ἐντυ- στων καρπώσασθαι μνώμενοι. Ἐπεὶ δὲ ἐκ τῆς οσούτων ἐτῶν περιδρομῆς ἄπλετόν τι χρῆμα αγμάτων ἐγίγνετο και λόγων επλέκετο, ἐπ' ἄν τε καὶ ἀμήχανον ἡ τῆς ἱστορίας εὐρύνετο ο ακή, ἔδει δὲ ἐπιῤῥεπέστερον πρὸς τὰ χείρω ἐν ἀνθρώπων προαίρεσιν μετατίθεσθαι χρόνοις ν, καὶ ὀλιγώρως ἔχειν πρὸς τὰ καλὰ, καὶ ότερον διακεῖσθαι πρὸς τὴν τῶν φθασάντων αι κατάληψιν, κατόπιν γινομένης τῆς ἀλη- ἱπιτεύξεως, ὡς ἐντεῦθεν ἀδηλία σκιάζεσθαι 6 ἱστορίας εφεύρεσιν, πῆ μὲν σπάνει βίβλων λῶν, πῆ δὲ πρὸς τὴν ἐκτάδην πολυλογίαν δει των καὶ κατοῤῥωδούντων· ὁ τῆς πορφύρας ιος Κωνσταντίνος, ὁ ὀρθοδοξότατος καὶ Χρι- αώτατος τῶν πώποτε βεβασιλευκότων, οξυ- τρον πρὸς τὴν τῶν καλῶν κατανόησιν διακεί καὶ δραστήριον ἐσχηκώς νοῦν, ἔκρινε βέλτι ἶναι καὶ κοινωφελές, τῷ τε βίῳ ὀνησιφόρον, ον μὲν ζητητικῇ διεγέρσει * βίβλους ἄλλοθεν ο ἐξ ἁπάσης ἑκασταχοῦ οἰκουμένης συλλέξασθαι, απῆς καὶ πολυειδοῦς ἐπιστήμης εγκύμονας · τὸ τῆς πλατυεπείας μέγεθος καὶ ἀκοὰς ιον, ἄλλως τε καὶ ὀχληρὸν καὶ φορτικὴν φαι- ν τοῖς πολλοῖς, δεῖν ᾠήθη καταμερίσαι τοῦτο πτομέρειαν, ἀνεπιφθόνως τε προθεῖναι κοινῇ PROOEMIUM. 1 Quicunque olim reges aut privati mentem vo- luptatibus non depravarunt aut emolliverunt, sed innatam ingenii vim, nulla labe aspersam, integram virtuti reservarunt, illi, illi, inquam, labores per- tulerunt et arti dicendi studium et operam nəva · verunt, et eorum, qui litteris reliquam vitam im- pendebant, cum doctrinæ cupidi et amantes exsti- Hissent, accuratius quædam alius alia conscripserunt, partim suæ variæ et multiplicis eruditionis illustre monumentum posteris relinquere cupientes, partim ut inter suos æquales nominis celebritatem adepti, immortali gloria fruerentur. Postquam vero in tam longo annorum decursu infinitæ res et evenerunt et litteris sunt comprehensæ, in immensum quoque historiæ textura, ut minime comprehendi posset, est extensa et dilatata. Sed posterioribus sæculis in pejus hominum naturam proclivius mutari ne · cesse erat. Itaque cum honestum nihili ducerent, postposita & veritatis commentatione, negligentios res fuisse oportuit, quam ut res præclare gestas. scriptis comprehenderent. Unde factum est mola librorum utilium penuria, modo propterea quod pro- lixam et ingentem scriptorum molem homines hor- rerent et aversarentur, ut historiæ investigatio, quoniam vaga et incerta erat, in tenebris jaceret, Quamobrem Constantinus Porphyrogenitus, prin- ceps omnium, qui ante se imperium tenuerunt, Christianissimus et maxime orthodoxus, cum accu- ralius in rerum honestarum cognitionem incumbe- ret, vir prompto et acri ingenio, optimum. esse ju- dicavit et ex utilitate publica, vitæ etiam humanæ fructuosum et commodum, primum quidem dili- genti perquisitione alios aliunde libros omnis generis scientia refertos per universum terrarum orbem colligere. Deinde cum immensa et confusa verborum VARIE LECTIONES.. γιώτερον conj. Cantocl. 3 διηγήσει Par.

ΠΕΡΙ ΠΡΕΣΒΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΠΡΟΣ ΕΘΝΙΚΟΥΣ ΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ ΠΡΕΣΒΕΙΣ ΒΑΣΙΛΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΕΘΝΙΚΟΙ, ΚΑΙ ΠΟΙΟ ΣΧΗΜΑΤΙ ΤΟΥΤΟΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ, ΚΑΙ ΜΕΘ' ΟΠΟΙΑΣ ΔΟΧΗΣ. DE LEGATIS ROMANORUM AD GENTES 3 LEGATOS IMPERATORUM ROMANORUM GENTES ADMISERINT, QUA FORMA EOS EXCEPERINT, ET QUE IN ILLIS. ADMITTENDIS OBSERVARINT. ΠΡΟΟΙΜΙΟΝ. B κ τῶν πάλαι ποτέ βασιλέων τε καὶ ἰδιωτῶν ν νοῦν παρεσύρησαν ἡδοναῖς ἢ κατεμαλακί- ν, ἀλλὰ τὸ τῆς ψυχῆς εὐγενὲς ἀκηλίδωτον συνετήρησαν, οὗτοι δὴ, οὗτοι καὶ πόνοις ἐν ἔρησαν καὶ λόγοις ενησχολήθησαν, καὶ ἄλλος * τῶν ὅσοι λογικώτερον. ἐπεβίωσαν, παι- ἐρασταὶ γεγονότες σπουδαιότερόν τινα συνε αντι, τοῦτο μὲν τῆς σφῶν αὐτῶν πολυμαθίας ι εναργές τοῖς μετέπειτα καταλιπεῖν ἱμειρόμε- νεο δὲ καὶ εὐκλειαν ἀείμνηστον ἐκ τῶν ἐντυ- στων καρπώσασθαι μνώμενοι. Ἐπεὶ δὲ ἐκ τῆς οσούτων ἐτῶν περιδρομῆς ἄπλετόν τι χρῆμα αγμάτων ἐγίγνετο και λόγων επλέκετο, ἐπ' ἄν τε καὶ ἀμήχανον ἡ τῆς ἱστορίας εὐρύνετο ο ακή, ἔδει δὲ ἐπιῤῥεπέστερον πρὸς τὰ χείρω ἐν ἀνθρώπων προαίρεσιν μετατίθεσθαι χρόνοις ν, καὶ ὀλιγώρως ἔχειν πρὸς τὰ καλὰ, καὶ ότερον διακεῖσθαι πρὸς τὴν τῶν φθασάντων αι κατάληψιν, κατόπιν γινομένης τῆς ἀλη- ἱπιτεύξεως, ὡς ἐντεῦθεν ἀδηλία σκιάζεσθαι 6 ἱστορίας εφεύρεσιν, πῆ μὲν σπάνει βίβλων λῶν, πῆ δὲ πρὸς τὴν ἐκτάδην πολυλογίαν δει των καὶ κατοῤῥωδούντων· ὁ τῆς πορφύρας ιος Κωνσταντίνος, ὁ ὀρθοδοξότατος καὶ Χρι- αώτατος τῶν πώποτε βεβασιλευκότων, οξυ- τρον πρὸς τὴν τῶν καλῶν κατανόησιν διακεί καὶ δραστήριον ἐσχηκώς νοῦν, ἔκρινε βέλτι ἶναι καὶ κοινωφελές, τῷ τε βίῳ ὀνησιφόρον, ον μὲν ζητητικῇ διεγέρσει * βίβλους ἄλλοθεν ο ἐξ ἁπάσης ἑκασταχοῦ οἰκουμένης συλλέξασθαι, απῆς καὶ πολυειδοῦς ἐπιστήμης εγκύμονας · τὸ τῆς πλατυεπείας μέγεθος καὶ ἀκοὰς ιον, ἄλλως τε καὶ ὀχληρὸν καὶ φορτικὴν φαι- ν τοῖς πολλοῖς, δεῖν ᾠήθη καταμερίσαι τοῦτο πτομέρειαν, ἀνεπιφθόνως τε προθεῖναι κοινῇ PROOEMIUM. 1 Quicunque olim reges aut privati mentem vo- luptatibus non depravarunt aut emolliverunt, sed innatam ingenii vim, nulla labe aspersam, integram virtuti reservarunt, illi, illi, inquam, labores per- tulerunt et arti dicendi studium et operam nəva · verunt, et eorum, qui litteris reliquam vitam im- pendebant, cum doctrinæ cupidi et amantes exsti- Hissent, accuratius quædam alius alia conscripserunt, partim suæ variæ et multiplicis eruditionis illustre monumentum posteris relinquere cupientes, partim ut inter suos æquales nominis celebritatem adepti, immortali gloria fruerentur. Postquam vero in tam longo annorum decursu infinitæ res et evenerunt et litteris sunt comprehensæ, in immensum quoque historiæ textura, ut minime comprehendi posset, est extensa et dilatata. Sed posterioribus sæculis in pejus hominum naturam proclivius mutari ne · cesse erat. Itaque cum honestum nihili ducerent, postposita & veritatis commentatione, negligentios res fuisse oportuit, quam ut res præclare gestas. scriptis comprehenderent. Unde factum est mola librorum utilium penuria, modo propterea quod pro- lixam et ingentem scriptorum molem homines hor- rerent et aversarentur, ut historiæ investigatio, quoniam vaga et incerta erat, in tenebris jaceret, Quamobrem Constantinus Porphyrogenitus, prin- ceps omnium, qui ante se imperium tenuerunt, Christianissimus et maxime orthodoxus, cum accu- ralius in rerum honestarum cognitionem incumbe- ret, vir prompto et acri ingenio, optimum. esse ju- dicavit et ex utilitate publica, vitæ etiam humanæ fructuosum et commodum, primum quidem dili- genti perquisitione alios aliunde libros omnis generis scientia refertos per universum terrarum orbem colligere. Deinde cum immensa et confusa verborum VARIE LECTIONES.. γιώτερον conj. Cantocl. 3 διηγήσει Par.

ΠΕΡΙ ΠΡΕΣΒΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΠΡΟΣ ΕΘΝΙΚΟΥΣ ΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ ΠΡΕΣΒΕΙΣ ΒΑΣΙΛΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΕΘΝΙΚΟΙ, ΚΑΙ ΠΟΙΟ ΣΧΗΜΑΤΙ ΤΟΥΤΟΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ, ΚΑΙ ΜΕΘ' ΟΠΟΙΑΣ ΔΟΧΗΣ. DE LEGATIS ROMANORUM AD GENTES 3 LEGATOS IMPERATORUM ROMANORUM GENTES ADMISERINT, QUA FORMA EOS EXCEPERINT, ET QUE IN ILLIS. ADMITTENDIS OBSERVARINT. ΠΡΟΟΙΜΙΟΝ. B κ τῶν πάλαι ποτέ βασιλέων τε καὶ ἰδιωτῶν ν νοῦν παρεσύρησαν ἡδοναῖς ἢ κατεμαλακί- ν, ἀλλὰ τὸ τῆς ψυχῆς εὐγενὲς ἀκηλίδωτον συνετήρησαν, οὗτοι δὴ, οὗτοι καὶ πόνοις ἐν ἔρησαν καὶ λόγοις ενησχολήθησαν, καὶ ἄλλος * τῶν ὅσοι λογικώτερον. ἐπεβίωσαν, παι- ἐρασταὶ γεγονότες σπουδαιότερόν τινα συνε αντι, τοῦτο μὲν τῆς σφῶν αὐτῶν πολυμαθίας ι εναργές τοῖς μετέπειτα καταλιπεῖν ἱμειρόμε- νεο δὲ καὶ εὐκλειαν ἀείμνηστον ἐκ τῶν ἐντυ- στων καρπώσασθαι μνώμενοι. Ἐπεὶ δὲ ἐκ τῆς οσούτων ἐτῶν περιδρομῆς ἄπλετόν τι χρῆμα αγμάτων ἐγίγνετο και λόγων επλέκετο, ἐπ' ἄν τε καὶ ἀμήχανον ἡ τῆς ἱστορίας εὐρύνετο ο ακή, ἔδει δὲ ἐπιῤῥεπέστερον πρὸς τὰ χείρω ἐν ἀνθρώπων προαίρεσιν μετατίθεσθαι χρόνοις ν, καὶ ὀλιγώρως ἔχειν πρὸς τὰ καλὰ, καὶ ότερον διακεῖσθαι πρὸς τὴν τῶν φθασάντων αι κατάληψιν, κατόπιν γινομένης τῆς ἀλη- ἱπιτεύξεως, ὡς ἐντεῦθεν ἀδηλία σκιάζεσθαι 6 ἱστορίας εφεύρεσιν, πῆ μὲν σπάνει βίβλων λῶν, πῆ δὲ πρὸς τὴν ἐκτάδην πολυλογίαν δει των καὶ κατοῤῥωδούντων· ὁ τῆς πορφύρας ιος Κωνσταντίνος, ὁ ὀρθοδοξότατος καὶ Χρι- αώτατος τῶν πώποτε βεβασιλευκότων, οξυ- τρον πρὸς τὴν τῶν καλῶν κατανόησιν διακεί καὶ δραστήριον ἐσχηκώς νοῦν, ἔκρινε βέλτι ἶναι καὶ κοινωφελές, τῷ τε βίῳ ὀνησιφόρον, ον μὲν ζητητικῇ διεγέρσει * βίβλους ἄλλοθεν ο ἐξ ἁπάσης ἑκασταχοῦ οἰκουμένης συλλέξασθαι, απῆς καὶ πολυειδοῦς ἐπιστήμης εγκύμονας · τὸ τῆς πλατυεπείας μέγεθος καὶ ἀκοὰς ιον, ἄλλως τε καὶ ὀχληρὸν καὶ φορτικὴν φαι- ν τοῖς πολλοῖς, δεῖν ᾠήθη καταμερίσαι τοῦτο πτομέρειαν, ἀνεπιφθόνως τε προθεῖναι κοινῇ PROOEMIUM. 1 Quicunque olim reges aut privati mentem vo- luptatibus non depravarunt aut emolliverunt, sed innatam ingenii vim, nulla labe aspersam, integram virtuti reservarunt, illi, illi, inquam, labores per- tulerunt et arti dicendi studium et operam nəva · verunt, et eorum, qui litteris reliquam vitam im- pendebant, cum doctrinæ cupidi et amantes exsti- Hissent, accuratius quædam alius alia conscripserunt, partim suæ variæ et multiplicis eruditionis illustre monumentum posteris relinquere cupientes, partim ut inter suos æquales nominis celebritatem adepti, immortali gloria fruerentur. Postquam vero in tam longo annorum decursu infinitæ res et evenerunt et litteris sunt comprehensæ, in immensum quoque historiæ textura, ut minime comprehendi posset, est extensa et dilatata. Sed posterioribus sæculis in pejus hominum naturam proclivius mutari ne · cesse erat. Itaque cum honestum nihili ducerent, postposita & veritatis commentatione, negligentios res fuisse oportuit, quam ut res præclare gestas. scriptis comprehenderent. Unde factum est mola librorum utilium penuria, modo propterea quod pro- lixam et ingentem scriptorum molem homines hor- rerent et aversarentur, ut historiæ investigatio, quoniam vaga et incerta erat, in tenebris jaceret, Quamobrem Constantinus Porphyrogenitus, prin- ceps omnium, qui ante se imperium tenuerunt, Christianissimus et maxime orthodoxus, cum accu- ralius in rerum honestarum cognitionem incumbe- ret, vir prompto et acri ingenio, optimum. esse ju- dicavit et ex utilitate publica, vitæ etiam humanæ fructuosum et commodum, primum quidem dili- genti perquisitione alios aliunde libros omnis generis scientia refertos per universum terrarum orbem colligere. Deinde cum immensa et confusa verborum VARIE LECTIONES.. γιώτερον conj. Cantocl. 3 διηγήσει Par.

ΠΕΡΙ ΠΡΕΣΒΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΠΡΟΣ ΕΘΝΙΚΟΥΣ ΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ ΠΡΕΣΒΕΙΣ ΒΑΣΙΛΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΕΘΝΙΚΟΙ, ΚΑΙ ΠΟΙΟ ΣΧΗΜΑΤΙ ΤΟΥΤΟΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ, ΚΑΙ ΜΕΘ' ΟΠΟΙΑΣ ΔΟΧΗΣ. DE LEGATIS ROMANORUM AD GENTES 3 LEGATOS IMPERATORUM ROMANORUM GENTES ADMISERINT, QUA FORMA EOS EXCEPERINT, ET QUE IN ILLIS. ADMITTENDIS OBSERVARINT. ΠΡΟΟΙΜΙΟΝ. B κ τῶν πάλαι ποτέ βασιλέων τε καὶ ἰδιωτῶν ν νοῦν παρεσύρησαν ἡδοναῖς ἢ κατεμαλακί- ν, ἀλλὰ τὸ τῆς ψυχῆς εὐγενὲς ἀκηλίδωτον συνετήρησαν, οὗτοι δὴ, οὗτοι καὶ πόνοις ἐν ἔρησαν καὶ λόγοις ενησχολήθησαν, καὶ ἄλλος * τῶν ὅσοι λογικώτερον. ἐπεβίωσαν, παι- ἐρασταὶ γεγονότες σπουδαιότερόν τινα συνε αντι, τοῦτο μὲν τῆς σφῶν αὐτῶν πολυμαθίας ι εναργές τοῖς μετέπειτα καταλιπεῖν ἱμειρόμε- νεο δὲ καὶ εὐκλειαν ἀείμνηστον ἐκ τῶν ἐντυ- στων καρπώσασθαι μνώμενοι. Ἐπεὶ δὲ ἐκ τῆς οσούτων ἐτῶν περιδρομῆς ἄπλετόν τι χρῆμα αγμάτων ἐγίγνετο και λόγων επλέκετο, ἐπ' ἄν τε καὶ ἀμήχανον ἡ τῆς ἱστορίας εὐρύνετο ο ακή, ἔδει δὲ ἐπιῤῥεπέστερον πρὸς τὰ χείρω ἐν ἀνθρώπων προαίρεσιν μετατίθεσθαι χρόνοις ν, καὶ ὀλιγώρως ἔχειν πρὸς τὰ καλὰ, καὶ ότερον διακεῖσθαι πρὸς τὴν τῶν φθασάντων αι κατάληψιν, κατόπιν γινομένης τῆς ἀλη- ἱπιτεύξεως, ὡς ἐντεῦθεν ἀδηλία σκιάζεσθαι 6 ἱστορίας εφεύρεσιν, πῆ μὲν σπάνει βίβλων λῶν, πῆ δὲ πρὸς τὴν ἐκτάδην πολυλογίαν δει των καὶ κατοῤῥωδούντων· ὁ τῆς πορφύρας ιος Κωνσταντίνος, ὁ ὀρθοδοξότατος καὶ Χρι- αώτατος τῶν πώποτε βεβασιλευκότων, οξυ- τρον πρὸς τὴν τῶν καλῶν κατανόησιν διακεί καὶ δραστήριον ἐσχηκώς νοῦν, ἔκρινε βέλτι ἶναι καὶ κοινωφελές, τῷ τε βίῳ ὀνησιφόρον, ον μὲν ζητητικῇ διεγέρσει * βίβλους ἄλλοθεν ο ἐξ ἁπάσης ἑκασταχοῦ οἰκουμένης συλλέξασθαι, απῆς καὶ πολυειδοῦς ἐπιστήμης εγκύμονας · τὸ τῆς πλατυεπείας μέγεθος καὶ ἀκοὰς ιον, ἄλλως τε καὶ ὀχληρὸν καὶ φορτικὴν φαι- ν τοῖς πολλοῖς, δεῖν ᾠήθη καταμερίσαι τοῦτο πτομέρειαν, ἀνεπιφθόνως τε προθεῖναι κοινῇ PROOEMIUM. 1 Quicunque olim reges aut privati mentem vo- luptatibus non depravarunt aut emolliverunt, sed innatam ingenii vim, nulla labe aspersam, integram virtuti reservarunt, illi, illi, inquam, labores per- tulerunt et arti dicendi studium et operam nəva · verunt, et eorum, qui litteris reliquam vitam im- pendebant, cum doctrinæ cupidi et amantes exsti- Hissent, accuratius quædam alius alia conscripserunt, partim suæ variæ et multiplicis eruditionis illustre monumentum posteris relinquere cupientes, partim ut inter suos æquales nominis celebritatem adepti, immortali gloria fruerentur. Postquam vero in tam longo annorum decursu infinitæ res et evenerunt et litteris sunt comprehensæ, in immensum quoque historiæ textura, ut minime comprehendi posset, est extensa et dilatata. Sed posterioribus sæculis in pejus hominum naturam proclivius mutari ne · cesse erat. Itaque cum honestum nihili ducerent, postposita & veritatis commentatione, negligentios res fuisse oportuit, quam ut res præclare gestas. scriptis comprehenderent. Unde factum est mola librorum utilium penuria, modo propterea quod pro- lixam et ingentem scriptorum molem homines hor- rerent et aversarentur, ut historiæ investigatio, quoniam vaga et incerta erat, in tenebris jaceret, Quamobrem Constantinus Porphyrogenitus, prin- ceps omnium, qui ante se imperium tenuerunt, Christianissimus et maxime orthodoxus, cum accu- ralius in rerum honestarum cognitionem incumbe- ret, vir prompto et acri ingenio, optimum. esse ju- dicavit et ex utilitate publica, vitæ etiam humanæ fructuosum et commodum, primum quidem dili- genti perquisitione alios aliunde libros omnis generis scientia refertos per universum terrarum orbem colligere. Deinde cum immensa et confusa verborum VARIE LECTIONES.. γιώτερον conj. Cantocl. 3 διηγήσει Par.

ΠΕΡΙ ΠΡΕΣΒΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΠΡΟΣ ΕΘΝΙΚΟΥΣ ΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ ΠΡΕΣΒΕΙΣ ΒΑΣΙΛΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΕΘΝΙΚΟΙ, ΚΑΙ ΠΟΙΟ ΣΧΗΜΑΤΙ ΤΟΥΤΟΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ, ΚΑΙ ΜΕΘ' ΟΠΟΙΑΣ ΔΟΧΗΣ. DE LEGATIS ROMANORUM AD GENTES 3 LEGATOS IMPERATORUM ROMANORUM GENTES ADMISERINT, QUA FORMA EOS EXCEPERINT, ET QUE IN ILLIS. ADMITTENDIS OBSERVARINT. ΠΡΟΟΙΜΙΟΝ. B κ τῶν πάλαι ποτέ βασιλέων τε καὶ ἰδιωτῶν ν νοῦν παρεσύρησαν ἡδοναῖς ἢ κατεμαλακί- ν, ἀλλὰ τὸ τῆς ψυχῆς εὐγενὲς ἀκηλίδωτον συνετήρησαν, οὗτοι δὴ, οὗτοι καὶ πόνοις ἐν ἔρησαν καὶ λόγοις ενησχολήθησαν, καὶ ἄλλος * τῶν ὅσοι λογικώτερον. ἐπεβίωσαν, παι- ἐρασταὶ γεγονότες σπουδαιότερόν τινα συνε αντι, τοῦτο μὲν τῆς σφῶν αὐτῶν πολυμαθίας ι εναργές τοῖς μετέπειτα καταλιπεῖν ἱμειρόμε- νεο δὲ καὶ εὐκλειαν ἀείμνηστον ἐκ τῶν ἐντυ- στων καρπώσασθαι μνώμενοι. Ἐπεὶ δὲ ἐκ τῆς οσούτων ἐτῶν περιδρομῆς ἄπλετόν τι χρῆμα αγμάτων ἐγίγνετο και λόγων επλέκετο, ἐπ' ἄν τε καὶ ἀμήχανον ἡ τῆς ἱστορίας εὐρύνετο ο ακή, ἔδει δὲ ἐπιῤῥεπέστερον πρὸς τὰ χείρω ἐν ἀνθρώπων προαίρεσιν μετατίθεσθαι χρόνοις ν, καὶ ὀλιγώρως ἔχειν πρὸς τὰ καλὰ, καὶ ότερον διακεῖσθαι πρὸς τὴν τῶν φθασάντων αι κατάληψιν, κατόπιν γινομένης τῆς ἀλη- ἱπιτεύξεως, ὡς ἐντεῦθεν ἀδηλία σκιάζεσθαι 6 ἱστορίας εφεύρεσιν, πῆ μὲν σπάνει βίβλων λῶν, πῆ δὲ πρὸς τὴν ἐκτάδην πολυλογίαν δει των καὶ κατοῤῥωδούντων· ὁ τῆς πορφύρας ιος Κωνσταντίνος, ὁ ὀρθοδοξότατος καὶ Χρι- αώτατος τῶν πώποτε βεβασιλευκότων, οξυ- τρον πρὸς τὴν τῶν καλῶν κατανόησιν διακεί καὶ δραστήριον ἐσχηκώς νοῦν, ἔκρινε βέλτι ἶναι καὶ κοινωφελές, τῷ τε βίῳ ὀνησιφόρον, ον μὲν ζητητικῇ διεγέρσει * βίβλους ἄλλοθεν ο ἐξ ἁπάσης ἑκασταχοῦ οἰκουμένης συλλέξασθαι, απῆς καὶ πολυειδοῦς ἐπιστήμης εγκύμονας · τὸ τῆς πλατυεπείας μέγεθος καὶ ἀκοὰς ιον, ἄλλως τε καὶ ὀχληρὸν καὶ φορτικὴν φαι- ν τοῖς πολλοῖς, δεῖν ᾠήθη καταμερίσαι τοῦτο πτομέρειαν, ἀνεπιφθόνως τε προθεῖναι κοινῇ PROOEMIUM. 1 Quicunque olim reges aut privati mentem vo- luptatibus non depravarunt aut emolliverunt, sed innatam ingenii vim, nulla labe aspersam, integram virtuti reservarunt, illi, illi, inquam, labores per- tulerunt et arti dicendi studium et operam nəva · verunt, et eorum, qui litteris reliquam vitam im- pendebant, cum doctrinæ cupidi et amantes exsti- Hissent, accuratius quædam alius alia conscripserunt, partim suæ variæ et multiplicis eruditionis illustre monumentum posteris relinquere cupientes, partim ut inter suos æquales nominis celebritatem adepti, immortali gloria fruerentur. Postquam vero in tam longo annorum decursu infinitæ res et evenerunt et litteris sunt comprehensæ, in immensum quoque historiæ textura, ut minime comprehendi posset, est extensa et dilatata. Sed posterioribus sæculis in pejus hominum naturam proclivius mutari ne · cesse erat. Itaque cum honestum nihili ducerent, postposita & veritatis commentatione, negligentios res fuisse oportuit, quam ut res præclare gestas. scriptis comprehenderent. Unde factum est mola librorum utilium penuria, modo propterea quod pro- lixam et ingentem scriptorum molem homines hor- rerent et aversarentur, ut historiæ investigatio, quoniam vaga et incerta erat, in tenebris jaceret, Quamobrem Constantinus Porphyrogenitus, prin- ceps omnium, qui ante se imperium tenuerunt, Christianissimus et maxime orthodoxus, cum accu- ralius in rerum honestarum cognitionem incumbe- ret, vir prompto et acri ingenio, optimum. esse ju- dicavit et ex utilitate publica, vitæ etiam humanæ fructuosum et commodum, primum quidem dili- genti perquisitione alios aliunde libros omnis generis scientia refertos per universum terrarum orbem colligere. Deinde cum immensa et confusa verborum VARIE LECTIONES.. γιώτερον conj. Cantocl. 3 διηγήσει Par.

ΠΕΡΙ ΠΡΕΣΒΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΠΡΟΣ ΕΘΝΙΚΟΥΣ ΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ ΠΡΕΣΒΕΙΣ ΒΑΣΙΛΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΕΘΝΙΚΟΙ, ΚΑΙ ΠΟΙΟ ΣΧΗΜΑΤΙ ΤΟΥΤΟΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ, ΚΑΙ ΜΕΘ' ΟΠΟΙΑΣ ΔΟΧΗΣ. DE LEGATIS ROMANORUM AD GENTES 3 LEGATOS IMPERATORUM ROMANORUM GENTES ADMISERINT, QUA FORMA EOS EXCEPERINT, ET QUE IN ILLIS. ADMITTENDIS OBSERVARINT. ΠΡΟΟΙΜΙΟΝ. B κ τῶν πάλαι ποτέ βασιλέων τε καὶ ἰδιωτῶν ν νοῦν παρεσύρησαν ἡδοναῖς ἢ κατεμαλακί- ν, ἀλλὰ τὸ τῆς ψυχῆς εὐγενὲς ἀκηλίδωτον συνετήρησαν, οὗτοι δὴ, οὗτοι καὶ πόνοις ἐν ἔρησαν καὶ λόγοις ενησχολήθησαν, καὶ ἄλλος * τῶν ὅσοι λογικώτερον. ἐπεβίωσαν, παι- ἐρασταὶ γεγονότες σπουδαιότερόν τινα συνε αντι, τοῦτο μὲν τῆς σφῶν αὐτῶν πολυμαθίας ι εναργές τοῖς μετέπειτα καταλιπεῖν ἱμειρόμε- νεο δὲ καὶ εὐκλειαν ἀείμνηστον ἐκ τῶν ἐντυ- στων καρπώσασθαι μνώμενοι. Ἐπεὶ δὲ ἐκ τῆς οσούτων ἐτῶν περιδρομῆς ἄπλετόν τι χρῆμα αγμάτων ἐγίγνετο και λόγων επλέκετο, ἐπ' ἄν τε καὶ ἀμήχανον ἡ τῆς ἱστορίας εὐρύνετο ο ακή, ἔδει δὲ ἐπιῤῥεπέστερον πρὸς τὰ χείρω ἐν ἀνθρώπων προαίρεσιν μετατίθεσθαι χρόνοις ν, καὶ ὀλιγώρως ἔχειν πρὸς τὰ καλὰ, καὶ ότερον διακεῖσθαι πρὸς τὴν τῶν φθασάντων αι κατάληψιν, κατόπιν γινομένης τῆς ἀλη- ἱπιτεύξεως, ὡς ἐντεῦθεν ἀδηλία σκιάζεσθαι 6 ἱστορίας εφεύρεσιν, πῆ μὲν σπάνει βίβλων λῶν, πῆ δὲ πρὸς τὴν ἐκτάδην πολυλογίαν δει των καὶ κατοῤῥωδούντων· ὁ τῆς πορφύρας ιος Κωνσταντίνος, ὁ ὀρθοδοξότατος καὶ Χρι- αώτατος τῶν πώποτε βεβασιλευκότων, οξυ- τρον πρὸς τὴν τῶν καλῶν κατανόησιν διακεί καὶ δραστήριον ἐσχηκώς νοῦν, ἔκρινε βέλτι ἶναι καὶ κοινωφελές, τῷ τε βίῳ ὀνησιφόρον, ον μὲν ζητητικῇ διεγέρσει * βίβλους ἄλλοθεν ο ἐξ ἁπάσης ἑκασταχοῦ οἰκουμένης συλλέξασθαι, απῆς καὶ πολυειδοῦς ἐπιστήμης εγκύμονας · τὸ τῆς πλατυεπείας μέγεθος καὶ ἀκοὰς ιον, ἄλλως τε καὶ ὀχληρὸν καὶ φορτικὴν φαι- ν τοῖς πολλοῖς, δεῖν ᾠήθη καταμερίσαι τοῦτο πτομέρειαν, ἀνεπιφθόνως τε προθεῖναι κοινῇ PROOEMIUM. 1 Quicunque olim reges aut privati mentem vo- luptatibus non depravarunt aut emolliverunt, sed innatam ingenii vim, nulla labe aspersam, integram virtuti reservarunt, illi, illi, inquam, labores per- tulerunt et arti dicendi studium et operam nəva · verunt, et eorum, qui litteris reliquam vitam im- pendebant, cum doctrinæ cupidi et amantes exsti- Hissent, accuratius quædam alius alia conscripserunt, partim suæ variæ et multiplicis eruditionis illustre monumentum posteris relinquere cupientes, partim ut inter suos æquales nominis celebritatem adepti, immortali gloria fruerentur. Postquam vero in tam longo annorum decursu infinitæ res et evenerunt et litteris sunt comprehensæ, in immensum quoque historiæ textura, ut minime comprehendi posset, est extensa et dilatata. Sed posterioribus sæculis in pejus hominum naturam proclivius mutari ne · cesse erat. Itaque cum honestum nihili ducerent, postposita & veritatis commentatione, negligentios res fuisse oportuit, quam ut res præclare gestas. scriptis comprehenderent. Unde factum est mola librorum utilium penuria, modo propterea quod pro- lixam et ingentem scriptorum molem homines hor- rerent et aversarentur, ut historiæ investigatio, quoniam vaga et incerta erat, in tenebris jaceret, Quamobrem Constantinus Porphyrogenitus, prin- ceps omnium, qui ante se imperium tenuerunt, Christianissimus et maxime orthodoxus, cum accu- ralius in rerum honestarum cognitionem incumbe- ret, vir prompto et acri ingenio, optimum. esse ju- dicavit et ex utilitate publica, vitæ etiam humanæ fructuosum et commodum, primum quidem dili- genti perquisitione alios aliunde libros omnis generis scientia refertos per universum terrarum orbem colligere. Deinde cum immensa et confusa verborum VARIE LECTIONES.. γιώτερον conj. Cantocl. 3 διηγήσει Par.

ΠΕΡΙ ΠΡΕΣΒΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΠΡΟΣ ΕΘΝΙΚΟΥΣ ΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ ΠΡΕΣΒΕΙΣ ΒΑΣΙΛΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΕΘΝΙΚΟΙ, ΚΑΙ ΠΟΙΟ ΣΧΗΜΑΤΙ ΤΟΥΤΟΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ, ΚΑΙ ΜΕΘ' ΟΠΟΙΑΣ ΔΟΧΗΣ. DE LEGATIS ROMANORUM AD GENTES 3 LEGATOS IMPERATORUM ROMANORUM GENTES ADMISERINT, QUA FORMA EOS EXCEPERINT, ET QUE IN ILLIS. ADMITTENDIS OBSERVARINT. ΠΡΟΟΙΜΙΟΝ. B κ τῶν πάλαι ποτέ βασιλέων τε καὶ ἰδιωτῶν ν νοῦν παρεσύρησαν ἡδοναῖς ἢ κατεμαλακί- ν, ἀλλὰ τὸ τῆς ψυχῆς εὐγενὲς ἀκηλίδωτον συνετήρησαν, οὗτοι δὴ, οὗτοι καὶ πόνοις ἐν ἔρησαν καὶ λόγοις ενησχολήθησαν, καὶ ἄλλος * τῶν ὅσοι λογικώτερον. ἐπεβίωσαν, παι- ἐρασταὶ γεγονότες σπουδαιότερόν τινα συνε αντι, τοῦτο μὲν τῆς σφῶν αὐτῶν πολυμαθίας ι εναργές τοῖς μετέπειτα καταλιπεῖν ἱμειρόμε- νεο δὲ καὶ εὐκλειαν ἀείμνηστον ἐκ τῶν ἐντυ- στων καρπώσασθαι μνώμενοι. Ἐπεὶ δὲ ἐκ τῆς οσούτων ἐτῶν περιδρομῆς ἄπλετόν τι χρῆμα αγμάτων ἐγίγνετο και λόγων επλέκετο, ἐπ' ἄν τε καὶ ἀμήχανον ἡ τῆς ἱστορίας εὐρύνετο ο ακή, ἔδει δὲ ἐπιῤῥεπέστερον πρὸς τὰ χείρω ἐν ἀνθρώπων προαίρεσιν μετατίθεσθαι χρόνοις ν, καὶ ὀλιγώρως ἔχειν πρὸς τὰ καλὰ, καὶ ότερον διακεῖσθαι πρὸς τὴν τῶν φθασάντων αι κατάληψιν, κατόπιν γινομένης τῆς ἀλη- ἱπιτεύξεως, ὡς ἐντεῦθεν ἀδηλία σκιάζεσθαι 6 ἱστορίας εφεύρεσιν, πῆ μὲν σπάνει βίβλων λῶν, πῆ δὲ πρὸς τὴν ἐκτάδην πολυλογίαν δει των καὶ κατοῤῥωδούντων· ὁ τῆς πορφύρας ιος Κωνσταντίνος, ὁ ὀρθοδοξότατος καὶ Χρι- αώτατος τῶν πώποτε βεβασιλευκότων, οξυ- τρον πρὸς τὴν τῶν καλῶν κατανόησιν διακεί καὶ δραστήριον ἐσχηκώς νοῦν, ἔκρινε βέλτι ἶναι καὶ κοινωφελές, τῷ τε βίῳ ὀνησιφόρον, ον μὲν ζητητικῇ διεγέρσει * βίβλους ἄλλοθεν ο ἐξ ἁπάσης ἑκασταχοῦ οἰκουμένης συλλέξασθαι, απῆς καὶ πολυειδοῦς ἐπιστήμης εγκύμονας · τὸ τῆς πλατυεπείας μέγεθος καὶ ἀκοὰς ιον, ἄλλως τε καὶ ὀχληρὸν καὶ φορτικὴν φαι- ν τοῖς πολλοῖς, δεῖν ᾠήθη καταμερίσαι τοῦτο πτομέρειαν, ἀνεπιφθόνως τε προθεῖναι κοινῇ PROOEMIUM. 1 Quicunque olim reges aut privati mentem vo- luptatibus non depravarunt aut emolliverunt, sed innatam ingenii vim, nulla labe aspersam, integram virtuti reservarunt, illi, illi, inquam, labores per- tulerunt et arti dicendi studium et operam nəva · verunt, et eorum, qui litteris reliquam vitam im- pendebant, cum doctrinæ cupidi et amantes exsti- Hissent, accuratius quædam alius alia conscripserunt, partim suæ variæ et multiplicis eruditionis illustre monumentum posteris relinquere cupientes, partim ut inter suos æquales nominis celebritatem adepti, immortali gloria fruerentur. Postquam vero in tam longo annorum decursu infinitæ res et evenerunt et litteris sunt comprehensæ, in immensum quoque historiæ textura, ut minime comprehendi posset, est extensa et dilatata. Sed posterioribus sæculis in pejus hominum naturam proclivius mutari ne · cesse erat. Itaque cum honestum nihili ducerent, postposita & veritatis commentatione, negligentios res fuisse oportuit, quam ut res præclare gestas. scriptis comprehenderent. Unde factum est mola librorum utilium penuria, modo propterea quod pro- lixam et ingentem scriptorum molem homines hor- rerent et aversarentur, ut historiæ investigatio, quoniam vaga et incerta erat, in tenebris jaceret, Quamobrem Constantinus Porphyrogenitus, prin- ceps omnium, qui ante se imperium tenuerunt, Christianissimus et maxime orthodoxus, cum accu- ralius in rerum honestarum cognitionem incumbe- ret, vir prompto et acri ingenio, optimum. esse ju- dicavit et ex utilitate publica, vitæ etiam humanæ fructuosum et commodum, primum quidem dili- genti perquisitione alios aliunde libros omnis generis scientia refertos per universum terrarum orbem colligere. Deinde cum immensa et confusa verborum VARIE LECTIONES.. γιώτερον conj. Cantocl. 3 διηγήσει Par.

ΠΕΡΙ ΠΡΕΣΒΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΠΡΟΣ ΕΘΝΙΚΟΥΣ ΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ ΠΡΕΣΒΕΙΣ ΒΑΣΙΛΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΕΘΝΙΚΟΙ, ΚΑΙ ΠΟΙΟ ΣΧΗΜΑΤΙ ΤΟΥΤΟΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ, ΚΑΙ ΜΕΘ' ΟΠΟΙΑΣ ΔΟΧΗΣ. DE LEGATIS ROMANORUM AD GENTES 3 LEGATOS IMPERATORUM ROMANORUM GENTES ADMISERINT, QUA FORMA EOS EXCEPERINT, ET QUE IN ILLIS. ADMITTENDIS OBSERVARINT. ΠΡΟΟΙΜΙΟΝ. B κ τῶν πάλαι ποτέ βασιλέων τε καὶ ἰδιωτῶν ν νοῦν παρεσύρησαν ἡδοναῖς ἢ κατεμαλακί- ν, ἀλλὰ τὸ τῆς ψυχῆς εὐγενὲς ἀκηλίδωτον συνετήρησαν, οὗτοι δὴ, οὗτοι καὶ πόνοις ἐν ἔρησαν καὶ λόγοις ενησχολήθησαν, καὶ ἄλλος * τῶν ὅσοι λογικώτερον. ἐπεβίωσαν, παι- ἐρασταὶ γεγονότες σπουδαιότερόν τινα συνε αντι, τοῦτο μὲν τῆς σφῶν αὐτῶν πολυμαθίας ι εναργές τοῖς μετέπειτα καταλιπεῖν ἱμειρόμε- νεο δὲ καὶ εὐκλειαν ἀείμνηστον ἐκ τῶν ἐντυ- στων καρπώσασθαι μνώμενοι. Ἐπεὶ δὲ ἐκ τῆς οσούτων ἐτῶν περιδρομῆς ἄπλετόν τι χρῆμα αγμάτων ἐγίγνετο και λόγων επλέκετο, ἐπ' ἄν τε καὶ ἀμήχανον ἡ τῆς ἱστορίας εὐρύνετο ο ακή, ἔδει δὲ ἐπιῤῥεπέστερον πρὸς τὰ χείρω ἐν ἀνθρώπων προαίρεσιν μετατίθεσθαι χρόνοις ν, καὶ ὀλιγώρως ἔχειν πρὸς τὰ καλὰ, καὶ ότερον διακεῖσθαι πρὸς τὴν τῶν φθασάντων αι κατάληψιν, κατόπιν γινομένης τῆς ἀλη- ἱπιτεύξεως, ὡς ἐντεῦθεν ἀδηλία σκιάζεσθαι 6 ἱστορίας εφεύρεσιν, πῆ μὲν σπάνει βίβλων λῶν, πῆ δὲ πρὸς τὴν ἐκτάδην πολυλογίαν δει των καὶ κατοῤῥωδούντων· ὁ τῆς πορφύρας ιος Κωνσταντίνος, ὁ ὀρθοδοξότατος καὶ Χρι- αώτατος τῶν πώποτε βεβασιλευκότων, οξυ- τρον πρὸς τὴν τῶν καλῶν κατανόησιν διακεί καὶ δραστήριον ἐσχηκώς νοῦν, ἔκρινε βέλτι ἶναι καὶ κοινωφελές, τῷ τε βίῳ ὀνησιφόρον, ον μὲν ζητητικῇ διεγέρσει * βίβλους ἄλλοθεν ο ἐξ ἁπάσης ἑκασταχοῦ οἰκουμένης συλλέξασθαι, απῆς καὶ πολυειδοῦς ἐπιστήμης εγκύμονας · τὸ τῆς πλατυεπείας μέγεθος καὶ ἀκοὰς ιον, ἄλλως τε καὶ ὀχληρὸν καὶ φορτικὴν φαι- ν τοῖς πολλοῖς, δεῖν ᾠήθη καταμερίσαι τοῦτο πτομέρειαν, ἀνεπιφθόνως τε προθεῖναι κοινῇ PROOEMIUM. 1 Quicunque olim reges aut privati mentem vo- luptatibus non depravarunt aut emolliverunt, sed innatam ingenii vim, nulla labe aspersam, integram virtuti reservarunt, illi, illi, inquam, labores per- tulerunt et arti dicendi studium et operam nəva · verunt, et eorum, qui litteris reliquam vitam im- pendebant, cum doctrinæ cupidi et amantes exsti- Hissent, accuratius quædam alius alia conscripserunt, partim suæ variæ et multiplicis eruditionis illustre monumentum posteris relinquere cupientes, partim ut inter suos æquales nominis celebritatem adepti, immortali gloria fruerentur. Postquam vero in tam longo annorum decursu infinitæ res et evenerunt et litteris sunt comprehensæ, in immensum quoque historiæ textura, ut minime comprehendi posset, est extensa et dilatata. Sed posterioribus sæculis in pejus hominum naturam proclivius mutari ne · cesse erat. Itaque cum honestum nihili ducerent, postposita & veritatis commentatione, negligentios res fuisse oportuit, quam ut res præclare gestas. scriptis comprehenderent. Unde factum est mola librorum utilium penuria, modo propterea quod pro- lixam et ingentem scriptorum molem homines hor- rerent et aversarentur, ut historiæ investigatio, quoniam vaga et incerta erat, in tenebris jaceret, Quamobrem Constantinus Porphyrogenitus, prin- ceps omnium, qui ante se imperium tenuerunt, Christianissimus et maxime orthodoxus, cum accu- ralius in rerum honestarum cognitionem incumbe- ret, vir prompto et acri ingenio, optimum. esse ju- dicavit et ex utilitate publica, vitæ etiam humanæ fructuosum et commodum, primum quidem dili- genti perquisitione alios aliunde libros omnis generis scientia refertos per universum terrarum orbem colligere. Deinde cum immensa et confusa verborum VARIE LECTIONES.. γιώτερον conj. Cantocl. 3 διηγήσει Par.

ΠΕΡΙ ΠΡΕΣΒΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΠΡΟΣ ΕΘΝΙΚΟΥΣ ΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ ΠΡΕΣΒΕΙΣ ΒΑΣΙΛΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΕΘΝΙΚΟΙ, ΚΑΙ ΠΟΙΟ ΣΧΗΜΑΤΙ ΤΟΥΤΟΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ, ΚΑΙ ΜΕΘ' ΟΠΟΙΑΣ ΔΟΧΗΣ. DE LEGATIS ROMANORUM AD GENTES 3 LEGATOS IMPERATORUM ROMANORUM GENTES ADMISERINT, QUA FORMA EOS EXCEPERINT, ET QUE IN ILLIS. ADMITTENDIS OBSERVARINT. ΠΡΟΟΙΜΙΟΝ. B κ τῶν πάλαι ποτέ βασιλέων τε καὶ ἰδιωτῶν ν νοῦν παρεσύρησαν ἡδοναῖς ἢ κατεμαλακί- ν, ἀλλὰ τὸ τῆς ψυχῆς εὐγενὲς ἀκηλίδωτον συνετήρησαν, οὗτοι δὴ, οὗτοι καὶ πόνοις ἐν ἔρησαν καὶ λόγοις ενησχολήθησαν, καὶ ἄλλος * τῶν ὅσοι λογικώτερον. ἐπεβίωσαν, παι- ἐρασταὶ γεγονότες σπουδαιότερόν τινα συνε αντι, τοῦτο μὲν τῆς σφῶν αὐτῶν πολυμαθίας ι εναργές τοῖς μετέπειτα καταλιπεῖν ἱμειρόμε- νεο δὲ καὶ εὐκλειαν ἀείμνηστον ἐκ τῶν ἐντυ- στων καρπώσασθαι μνώμενοι. Ἐπεὶ δὲ ἐκ τῆς οσούτων ἐτῶν περιδρομῆς ἄπλετόν τι χρῆμα αγμάτων ἐγίγνετο και λόγων επλέκετο, ἐπ' ἄν τε καὶ ἀμήχανον ἡ τῆς ἱστορίας εὐρύνετο ο ακή, ἔδει δὲ ἐπιῤῥεπέστερον πρὸς τὰ χείρω ἐν ἀνθρώπων προαίρεσιν μετατίθεσθαι χρόνοις ν, καὶ ὀλιγώρως ἔχειν πρὸς τὰ καλὰ, καὶ ότερον διακεῖσθαι πρὸς τὴν τῶν φθασάντων αι κατάληψιν, κατόπιν γινομένης τῆς ἀλη- ἱπιτεύξεως, ὡς ἐντεῦθεν ἀδηλία σκιάζεσθαι 6 ἱστορίας εφεύρεσιν, πῆ μὲν σπάνει βίβλων λῶν, πῆ δὲ πρὸς τὴν ἐκτάδην πολυλογίαν δει των καὶ κατοῤῥωδούντων· ὁ τῆς πορφύρας ιος Κωνσταντίνος, ὁ ὀρθοδοξότατος καὶ Χρι- αώτατος τῶν πώποτε βεβασιλευκότων, οξυ- τρον πρὸς τὴν τῶν καλῶν κατανόησιν διακεί καὶ δραστήριον ἐσχηκώς νοῦν, ἔκρινε βέλτι ἶναι καὶ κοινωφελές, τῷ τε βίῳ ὀνησιφόρον, ον μὲν ζητητικῇ διεγέρσει * βίβλους ἄλλοθεν ο ἐξ ἁπάσης ἑκασταχοῦ οἰκουμένης συλλέξασθαι, απῆς καὶ πολυειδοῦς ἐπιστήμης εγκύμονας · τὸ τῆς πλατυεπείας μέγεθος καὶ ἀκοὰς ιον, ἄλλως τε καὶ ὀχληρὸν καὶ φορτικὴν φαι- ν τοῖς πολλοῖς, δεῖν ᾠήθη καταμερίσαι τοῦτο πτομέρειαν, ἀνεπιφθόνως τε προθεῖναι κοινῇ PROOEMIUM. 1 Quicunque olim reges aut privati mentem vo- luptatibus non depravarunt aut emolliverunt, sed innatam ingenii vim, nulla labe aspersam, integram virtuti reservarunt, illi, illi, inquam, labores per- tulerunt et arti dicendi studium et operam nəva · verunt, et eorum, qui litteris reliquam vitam im- pendebant, cum doctrinæ cupidi et amantes exsti- Hissent, accuratius quædam alius alia conscripserunt, partim suæ variæ et multiplicis eruditionis illustre monumentum posteris relinquere cupientes, partim ut inter suos æquales nominis celebritatem adepti, immortali gloria fruerentur. Postquam vero in tam longo annorum decursu infinitæ res et evenerunt et litteris sunt comprehensæ, in immensum quoque historiæ textura, ut minime comprehendi posset, est extensa et dilatata. Sed posterioribus sæculis in pejus hominum naturam proclivius mutari ne · cesse erat. Itaque cum honestum nihili ducerent, postposita & veritatis commentatione, negligentios res fuisse oportuit, quam ut res præclare gestas. scriptis comprehenderent. Unde factum est mola librorum utilium penuria, modo propterea quod pro- lixam et ingentem scriptorum molem homines hor- rerent et aversarentur, ut historiæ investigatio, quoniam vaga et incerta erat, in tenebris jaceret, Quamobrem Constantinus Porphyrogenitus, prin- ceps omnium, qui ante se imperium tenuerunt, Christianissimus et maxime orthodoxus, cum accu- ralius in rerum honestarum cognitionem incumbe- ret, vir prompto et acri ingenio, optimum. esse ju- dicavit et ex utilitate publica, vitæ etiam humanæ fructuosum et commodum, primum quidem dili- genti perquisitione alios aliunde libros omnis generis scientia refertos per universum terrarum orbem colligere. Deinde cum immensa et confusa verborum VARIE LECTIONES.. γιώτερον conj. Cantocl. 3 διηγήσει Par.

ΠΕΡΙ ΠΡΕΣΒΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΠΡΟΣ ΕΘΝΙΚΟΥΣ ΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ ΠΡΕΣΒΕΙΣ ΒΑΣΙΛΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΕΘΝΙΚΟΙ, ΚΑΙ ΠΟΙΟ ΣΧΗΜΑΤΙ ΤΟΥΤΟΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ, ΚΑΙ ΜΕΘ' ΟΠΟΙΑΣ ΔΟΧΗΣ. DE LEGATIS ROMANORUM AD GENTES 3 LEGATOS IMPERATORUM ROMANORUM GENTES ADMISERINT, QUA FORMA EOS EXCEPERINT, ET QUE IN ILLIS. ADMITTENDIS OBSERVARINT. ΠΡΟΟΙΜΙΟΝ. B κ τῶν πάλαι ποτέ βασιλέων τε καὶ ἰδιωτῶν ν νοῦν παρεσύρησαν ἡδοναῖς ἢ κατεμαλακί- ν, ἀλλὰ τὸ τῆς ψυχῆς εὐγενὲς ἀκηλίδωτον συνετήρησαν, οὗτοι δὴ, οὗτοι καὶ πόνοις ἐν ἔρησαν καὶ λόγοις ενησχολήθησαν, καὶ ἄλλος * τῶν ὅσοι λογικώτερον. ἐπεβίωσαν, παι- ἐρασταὶ γεγονότες σπουδαιότερόν τινα συνε αντι, τοῦτο μὲν τῆς σφῶν αὐτῶν πολυμαθίας ι εναργές τοῖς μετέπειτα καταλιπεῖν ἱμειρόμε- νεο δὲ καὶ εὐκλειαν ἀείμνηστον ἐκ τῶν ἐντυ- στων καρπώσασθαι μνώμενοι. Ἐπεὶ δὲ ἐκ τῆς οσούτων ἐτῶν περιδρομῆς ἄπλετόν τι χρῆμα αγμάτων ἐγίγνετο και λόγων επλέκετο, ἐπ' ἄν τε καὶ ἀμήχανον ἡ τῆς ἱστορίας εὐρύνετο ο ακή, ἔδει δὲ ἐπιῤῥεπέστερον πρὸς τὰ χείρω ἐν ἀνθρώπων προαίρεσιν μετατίθεσθαι χρόνοις ν, καὶ ὀλιγώρως ἔχειν πρὸς τὰ καλὰ, καὶ ότερον διακεῖσθαι πρὸς τὴν τῶν φθασάντων αι κατάληψιν, κατόπιν γινομένης τῆς ἀλη- ἱπιτεύξεως, ὡς ἐντεῦθεν ἀδηλία σκιάζεσθαι 6 ἱστορίας εφεύρεσιν, πῆ μὲν σπάνει βίβλων λῶν, πῆ δὲ πρὸς τὴν ἐκτάδην πολυλογίαν δει των καὶ κατοῤῥωδούντων· ὁ τῆς πορφύρας ιος Κωνσταντίνος, ὁ ὀρθοδοξότατος καὶ Χρι- αώτατος τῶν πώποτε βεβασιλευκότων, οξυ- τρον πρὸς τὴν τῶν καλῶν κατανόησιν διακεί καὶ δραστήριον ἐσχηκώς νοῦν, ἔκρινε βέλτι ἶναι καὶ κοινωφελές, τῷ τε βίῳ ὀνησιφόρον, ον μὲν ζητητικῇ διεγέρσει * βίβλους ἄλλοθεν ο ἐξ ἁπάσης ἑκασταχοῦ οἰκουμένης συλλέξασθαι, απῆς καὶ πολυειδοῦς ἐπιστήμης εγκύμονας · τὸ τῆς πλατυεπείας μέγεθος καὶ ἀκοὰς ιον, ἄλλως τε καὶ ὀχληρὸν καὶ φορτικὴν φαι- ν τοῖς πολλοῖς, δεῖν ᾠήθη καταμερίσαι τοῦτο πτομέρειαν, ἀνεπιφθόνως τε προθεῖναι κοινῇ PROOEMIUM. 1 Quicunque olim reges aut privati mentem vo- luptatibus non depravarunt aut emolliverunt, sed innatam ingenii vim, nulla labe aspersam, integram virtuti reservarunt, illi, illi, inquam, labores per- tulerunt et arti dicendi studium et operam nəva · verunt, et eorum, qui litteris reliquam vitam im- pendebant, cum doctrinæ cupidi et amantes exsti- Hissent, accuratius quædam alius alia conscripserunt, partim suæ variæ et multiplicis eruditionis illustre monumentum posteris relinquere cupientes, partim ut inter suos æquales nominis celebritatem adepti, immortali gloria fruerentur. Postquam vero in tam longo annorum decursu infinitæ res et evenerunt et litteris sunt comprehensæ, in immensum quoque historiæ textura, ut minime comprehendi posset, est extensa et dilatata. Sed posterioribus sæculis in pejus hominum naturam proclivius mutari ne · cesse erat. Itaque cum honestum nihili ducerent, postposita & veritatis commentatione, negligentios res fuisse oportuit, quam ut res præclare gestas. scriptis comprehenderent. Unde factum est mola librorum utilium penuria, modo propterea quod pro- lixam et ingentem scriptorum molem homines hor- rerent et aversarentur, ut historiæ investigatio, quoniam vaga et incerta erat, in tenebris jaceret, Quamobrem Constantinus Porphyrogenitus, prin- ceps omnium, qui ante se imperium tenuerunt, Christianissimus et maxime orthodoxus, cum accu- ralius in rerum honestarum cognitionem incumbe- ret, vir prompto et acri ingenio, optimum. esse ju- dicavit et ex utilitate publica, vitæ etiam humanæ fructuosum et commodum, primum quidem dili- genti perquisitione alios aliunde libros omnis generis scientia refertos per universum terrarum orbem colligere. Deinde cum immensa et confusa verborum VARIE LECTIONES.. γιώτερον conj. Cantocl. 3 διηγήσει Par.

ΠΕΡΙ ΠΡΕΣΒΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΠΡΟΣ ΕΘΝΙΚΟΥΣ ΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ ΠΡΕΣΒΕΙΣ ΒΑΣΙΛΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΕΘΝΙΚΟΙ, ΚΑΙ ΠΟΙΟ ΣΧΗΜΑΤΙ ΤΟΥΤΟΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ, ΚΑΙ ΜΕΘ' ΟΠΟΙΑΣ ΔΟΧΗΣ. DE LEGATIS ROMANORUM AD GENTES 3 LEGATOS IMPERATORUM ROMANORUM GENTES ADMISERINT, QUA FORMA EOS EXCEPERINT, ET QUE IN ILLIS. ADMITTENDIS OBSERVARINT. ΠΡΟΟΙΜΙΟΝ. B κ τῶν πάλαι ποτέ βασιλέων τε καὶ ἰδιωτῶν ν νοῦν παρεσύρησαν ἡδοναῖς ἢ κατεμαλακί- ν, ἀλλὰ τὸ τῆς ψυχῆς εὐγενὲς ἀκηλίδωτον συνετήρησαν, οὗτοι δὴ, οὗτοι καὶ πόνοις ἐν ἔρησαν καὶ λόγοις ενησχολήθησαν, καὶ ἄλλος * τῶν ὅσοι λογικώτερον. ἐπεβίωσαν, παι- ἐρασταὶ γεγονότες σπουδαιότερόν τινα συνε αντι, τοῦτο μὲν τῆς σφῶν αὐτῶν πολυμαθίας ι εναργές τοῖς μετέπειτα καταλιπεῖν ἱμειρόμε- νεο δὲ καὶ εὐκλειαν ἀείμνηστον ἐκ τῶν ἐντυ- στων καρπώσασθαι μνώμενοι. Ἐπεὶ δὲ ἐκ τῆς οσούτων ἐτῶν περιδρομῆς ἄπλετόν τι χρῆμα αγμάτων ἐγίγνετο και λόγων επλέκετο, ἐπ' ἄν τε καὶ ἀμήχανον ἡ τῆς ἱστορίας εὐρύνετο ο ακή, ἔδει δὲ ἐπιῤῥεπέστερον πρὸς τὰ χείρω ἐν ἀνθρώπων προαίρεσιν μετατίθεσθαι χρόνοις ν, καὶ ὀλιγώρως ἔχειν πρὸς τὰ καλὰ, καὶ ότερον διακεῖσθαι πρὸς τὴν τῶν φθασάντων αι κατάληψιν, κατόπιν γινομένης τῆς ἀλη- ἱπιτεύξεως, ὡς ἐντεῦθεν ἀδηλία σκιάζεσθαι 6 ἱστορίας εφεύρεσιν, πῆ μὲν σπάνει βίβλων λῶν, πῆ δὲ πρὸς τὴν ἐκτάδην πολυλογίαν δει των καὶ κατοῤῥωδούντων· ὁ τῆς πορφύρας ιος Κωνσταντίνος, ὁ ὀρθοδοξότατος καὶ Χρι- αώτατος τῶν πώποτε βεβασιλευκότων, οξυ- τρον πρὸς τὴν τῶν καλῶν κατανόησιν διακεί καὶ δραστήριον ἐσχηκώς νοῦν, ἔκρινε βέλτι ἶναι καὶ κοινωφελές, τῷ τε βίῳ ὀνησιφόρον, ον μὲν ζητητικῇ διεγέρσει * βίβλους ἄλλοθεν ο ἐξ ἁπάσης ἑκασταχοῦ οἰκουμένης συλλέξασθαι, απῆς καὶ πολυειδοῦς ἐπιστήμης εγκύμονας · τὸ τῆς πλατυεπείας μέγεθος καὶ ἀκοὰς ιον, ἄλλως τε καὶ ὀχληρὸν καὶ φορτικὴν φαι- ν τοῖς πολλοῖς, δεῖν ᾠήθη καταμερίσαι τοῦτο πτομέρειαν, ἀνεπιφθόνως τε προθεῖναι κοινῇ PROOEMIUM. 1 Quicunque olim reges aut privati mentem vo- luptatibus non depravarunt aut emolliverunt, sed innatam ingenii vim, nulla labe aspersam, integram virtuti reservarunt, illi, illi, inquam, labores per- tulerunt et arti dicendi studium et operam nəva · verunt, et eorum, qui litteris reliquam vitam im- pendebant, cum doctrinæ cupidi et amantes exsti- Hissent, accuratius quædam alius alia conscripserunt, partim suæ variæ et multiplicis eruditionis illustre monumentum posteris relinquere cupientes, partim ut inter suos æquales nominis celebritatem adepti, immortali gloria fruerentur. Postquam vero in tam longo annorum decursu infinitæ res et evenerunt et litteris sunt comprehensæ, in immensum quoque historiæ textura, ut minime comprehendi posset, est extensa et dilatata. Sed posterioribus sæculis in pejus hominum naturam proclivius mutari ne · cesse erat. Itaque cum honestum nihili ducerent, postposita & veritatis commentatione, negligentios res fuisse oportuit, quam ut res præclare gestas. scriptis comprehenderent. Unde factum est mola librorum utilium penuria, modo propterea quod pro- lixam et ingentem scriptorum molem homines hor- rerent et aversarentur, ut historiæ investigatio, quoniam vaga et incerta erat, in tenebris jaceret, Quamobrem Constantinus Porphyrogenitus, prin- ceps omnium, qui ante se imperium tenuerunt, Christianissimus et maxime orthodoxus, cum accu- ralius in rerum honestarum cognitionem incumbe- ret, vir prompto et acri ingenio, optimum. esse ju- dicavit et ex utilitate publica, vitæ etiam humanæ fructuosum et commodum, primum quidem dili- genti perquisitione alios aliunde libros omnis generis scientia refertos per universum terrarum orbem colligere. Deinde cum immensa et confusa verborum VARIE LECTIONES.. γιώτερον conj. Cantocl. 3 διηγήσει Par.

ΠΕΡΙ ΠΡΕΣΒΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΠΡΟΣ ΕΘΝΙΚΟΥΣ ΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ ΠΡΕΣΒΕΙΣ ΒΑΣΙΛΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΕΘΝΙΚΟΙ, ΚΑΙ ΠΟΙΟ ΣΧΗΜΑΤΙ ΤΟΥΤΟΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ, ΚΑΙ ΜΕΘ' ΟΠΟΙΑΣ ΔΟΧΗΣ. DE LEGATIS ROMANORUM AD GENTES 3 LEGATOS IMPERATORUM ROMANORUM GENTES ADMISERINT, QUA FORMA EOS EXCEPERINT, ET QUE IN ILLIS. ADMITTENDIS OBSERVARINT. ΠΡΟΟΙΜΙΟΝ. B κ τῶν πάλαι ποτέ βασιλέων τε καὶ ἰδιωτῶν ν νοῦν παρεσύρησαν ἡδοναῖς ἢ κατεμαλακί- ν, ἀλλὰ τὸ τῆς ψυχῆς εὐγενὲς ἀκηλίδωτον συνετήρησαν, οὗτοι δὴ, οὗτοι καὶ πόνοις ἐν ἔρησαν καὶ λόγοις ενησχολήθησαν, καὶ ἄλλος * τῶν ὅσοι λογικώτερον. ἐπεβίωσαν, παι- ἐρασταὶ γεγονότες σπουδαιότερόν τινα συνε αντι, τοῦτο μὲν τῆς σφῶν αὐτῶν πολυμαθίας ι εναργές τοῖς μετέπειτα καταλιπεῖν ἱμειρόμε- νεο δὲ καὶ εὐκλειαν ἀείμνηστον ἐκ τῶν ἐντυ- στων καρπώσασθαι μνώμενοι. Ἐπεὶ δὲ ἐκ τῆς οσούτων ἐτῶν περιδρομῆς ἄπλετόν τι χρῆμα αγμάτων ἐγίγνετο και λόγων επλέκετο, ἐπ' ἄν τε καὶ ἀμήχανον ἡ τῆς ἱστορίας εὐρύνετο ο ακή, ἔδει δὲ ἐπιῤῥεπέστερον πρὸς τὰ χείρω ἐν ἀνθρώπων προαίρεσιν μετατίθεσθαι χρόνοις ν, καὶ ὀλιγώρως ἔχειν πρὸς τὰ καλὰ, καὶ ότερον διακεῖσθαι πρὸς τὴν τῶν φθασάντων αι κατάληψιν, κατόπιν γινομένης τῆς ἀλη- ἱπιτεύξεως, ὡς ἐντεῦθεν ἀδηλία σκιάζεσθαι 6 ἱστορίας εφεύρεσιν, πῆ μὲν σπάνει βίβλων λῶν, πῆ δὲ πρὸς τὴν ἐκτάδην πολυλογίαν δει των καὶ κατοῤῥωδούντων· ὁ τῆς πορφύρας ιος Κωνσταντίνος, ὁ ὀρθοδοξότατος καὶ Χρι- αώτατος τῶν πώποτε βεβασιλευκότων, οξυ- τρον πρὸς τὴν τῶν καλῶν κατανόησιν διακεί καὶ δραστήριον ἐσχηκώς νοῦν, ἔκρινε βέλτι ἶναι καὶ κοινωφελές, τῷ τε βίῳ ὀνησιφόρον, ον μὲν ζητητικῇ διεγέρσει * βίβλους ἄλλοθεν ο ἐξ ἁπάσης ἑκασταχοῦ οἰκουμένης συλλέξασθαι, απῆς καὶ πολυειδοῦς ἐπιστήμης εγκύμονας · τὸ τῆς πλατυεπείας μέγεθος καὶ ἀκοὰς ιον, ἄλλως τε καὶ ὀχληρὸν καὶ φορτικὴν φαι- ν τοῖς πολλοῖς, δεῖν ᾠήθη καταμερίσαι τοῦτο πτομέρειαν, ἀνεπιφθόνως τε προθεῖναι κοινῇ PROOEMIUM. 1 Quicunque olim reges aut privati mentem vo- luptatibus non depravarunt aut emolliverunt, sed innatam ingenii vim, nulla labe aspersam, integram virtuti reservarunt, illi, illi, inquam, labores per- tulerunt et arti dicendi studium et operam nəva · verunt, et eorum, qui litteris reliquam vitam im- pendebant, cum doctrinæ cupidi et amantes exsti- Hissent, accuratius quædam alius alia conscripserunt, partim suæ variæ et multiplicis eruditionis illustre monumentum posteris relinquere cupientes, partim ut inter suos æquales nominis celebritatem adepti, immortali gloria fruerentur. Postquam vero in tam longo annorum decursu infinitæ res et evenerunt et litteris sunt comprehensæ, in immensum quoque historiæ textura, ut minime comprehendi posset, est extensa et dilatata. Sed posterioribus sæculis in pejus hominum naturam proclivius mutari ne · cesse erat. Itaque cum honestum nihili ducerent, postposita & veritatis commentatione, negligentios res fuisse oportuit, quam ut res præclare gestas. scriptis comprehenderent. Unde factum est mola librorum utilium penuria, modo propterea quod pro- lixam et ingentem scriptorum molem homines hor- rerent et aversarentur, ut historiæ investigatio, quoniam vaga et incerta erat, in tenebris jaceret, Quamobrem Constantinus Porphyrogenitus, prin- ceps omnium, qui ante se imperium tenuerunt, Christianissimus et maxime orthodoxus, cum accu- ralius in rerum honestarum cognitionem incumbe- ret, vir prompto et acri ingenio, optimum. esse ju- dicavit et ex utilitate publica, vitæ etiam humanæ fructuosum et commodum, primum quidem dili- genti perquisitione alios aliunde libros omnis generis scientia refertos per universum terrarum orbem colligere. Deinde cum immensa et confusa verborum VARIE LECTIONES.. γιώτερον conj. Cantocl. 3 διηγήσει Par.

ΠΕΡΙ ΠΡΕΣΒΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΠΡΟΣ ΕΘΝΙΚΟΥΣ ΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ ΠΡΕΣΒΕΙΣ ΒΑΣΙΛΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΕΘΝΙΚΟΙ, ΚΑΙ ΠΟΙΟ ΣΧΗΜΑΤΙ ΤΟΥΤΟΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ, ΚΑΙ ΜΕΘ' ΟΠΟΙΑΣ ΔΟΧΗΣ. DE LEGATIS ROMANORUM AD GENTES 3 LEGATOS IMPERATORUM ROMANORUM GENTES ADMISERINT, QUA FORMA EOS EXCEPERINT, ET QUE IN ILLIS. ADMITTENDIS OBSERVARINT. ΠΡΟΟΙΜΙΟΝ. B κ τῶν πάλαι ποτέ βασιλέων τε καὶ ἰδιωτῶν ν νοῦν παρεσύρησαν ἡδοναῖς ἢ κατεμαλακί- ν, ἀλλὰ τὸ τῆς ψυχῆς εὐγενὲς ἀκηλίδωτον συνετήρησαν, οὗτοι δὴ, οὗτοι καὶ πόνοις ἐν ἔρησαν καὶ λόγοις ενησχολήθησαν, καὶ ἄλλος * τῶν ὅσοι λογικώτερον. ἐπεβίωσαν, παι- ἐρασταὶ γεγονότες σπουδαιότερόν τινα συνε αντι, τοῦτο μὲν τῆς σφῶν αὐτῶν πολυμαθίας ι εναργές τοῖς μετέπειτα καταλιπεῖν ἱμειρόμε- νεο δὲ καὶ εὐκλειαν ἀείμνηστον ἐκ τῶν ἐντυ- στων καρπώσασθαι μνώμενοι. Ἐπεὶ δὲ ἐκ τῆς οσούτων ἐτῶν περιδρομῆς ἄπλετόν τι χρῆμα αγμάτων ἐγίγνετο και λόγων επλέκετο, ἐπ' ἄν τε καὶ ἀμήχανον ἡ τῆς ἱστορίας εὐρύνετο ο ακή, ἔδει δὲ ἐπιῤῥεπέστερον πρὸς τὰ χείρω ἐν ἀνθρώπων προαίρεσιν μετατίθεσθαι χρόνοις ν, καὶ ὀλιγώρως ἔχειν πρὸς τὰ καλὰ, καὶ ότερον διακεῖσθαι πρὸς τὴν τῶν φθασάντων αι κατάληψιν, κατόπιν γινομένης τῆς ἀλη- ἱπιτεύξεως, ὡς ἐντεῦθεν ἀδηλία σκιάζεσθαι 6 ἱστορίας εφεύρεσιν, πῆ μὲν σπάνει βίβλων λῶν, πῆ δὲ πρὸς τὴν ἐκτάδην πολυλογίαν δει των καὶ κατοῤῥωδούντων· ὁ τῆς πορφύρας ιος Κωνσταντίνος, ὁ ὀρθοδοξότατος καὶ Χρι- αώτατος τῶν πώποτε βεβασιλευκότων, οξυ- τρον πρὸς τὴν τῶν καλῶν κατανόησιν διακεί καὶ δραστήριον ἐσχηκώς νοῦν, ἔκρινε βέλτι ἶναι καὶ κοινωφελές, τῷ τε βίῳ ὀνησιφόρον, ον μὲν ζητητικῇ διεγέρσει * βίβλους ἄλλοθεν ο ἐξ ἁπάσης ἑκασταχοῦ οἰκουμένης συλλέξασθαι, απῆς καὶ πολυειδοῦς ἐπιστήμης εγκύμονας · τὸ τῆς πλατυεπείας μέγεθος καὶ ἀκοὰς ιον, ἄλλως τε καὶ ὀχληρὸν καὶ φορτικὴν φαι- ν τοῖς πολλοῖς, δεῖν ᾠήθη καταμερίσαι τοῦτο πτομέρειαν, ἀνεπιφθόνως τε προθεῖναι κοινῇ PROOEMIUM. 1 Quicunque olim reges aut privati mentem vo- luptatibus non depravarunt aut emolliverunt, sed innatam ingenii vim, nulla labe aspersam, integram virtuti reservarunt, illi, illi, inquam, labores per- tulerunt et arti dicendi studium et operam nəva · verunt, et eorum, qui litteris reliquam vitam im- pendebant, cum doctrinæ cupidi et amantes exsti- Hissent, accuratius quædam alius alia conscripserunt, partim suæ variæ et multiplicis eruditionis illustre monumentum posteris relinquere cupientes, partim ut inter suos æquales nominis celebritatem adepti, immortali gloria fruerentur. Postquam vero in tam longo annorum decursu infinitæ res et evenerunt et litteris sunt comprehensæ, in immensum quoque historiæ textura, ut minime comprehendi posset, est extensa et dilatata. Sed posterioribus sæculis in pejus hominum naturam proclivius mutari ne · cesse erat. Itaque cum honestum nihili ducerent, postposita & veritatis commentatione, negligentios res fuisse oportuit, quam ut res præclare gestas. scriptis comprehenderent. Unde factum est mola librorum utilium penuria, modo propterea quod pro- lixam et ingentem scriptorum molem homines hor- rerent et aversarentur, ut historiæ investigatio, quoniam vaga et incerta erat, in tenebris jaceret, Quamobrem Constantinus Porphyrogenitus, prin- ceps omnium, qui ante se imperium tenuerunt, Christianissimus et maxime orthodoxus, cum accu- ralius in rerum honestarum cognitionem incumbe- ret, vir prompto et acri ingenio, optimum. esse ju- dicavit et ex utilitate publica, vitæ etiam humanæ fructuosum et commodum, primum quidem dili- genti perquisitione alios aliunde libros omnis generis scientia refertos per universum terrarum orbem colligere. Deinde cum immensa et confusa verborum VARIE LECTIONES.. γιώτερον conj. Cantocl. 3 διηγήσει Par.

ΠΕΡΙ ΠΡΕΣΒΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΠΡΟΣ ΕΘΝΙΚΟΥΣ ΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ ΠΡΕΣΒΕΙΣ ΒΑΣΙΛΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΕΘΝΙΚΟΙ, ΚΑΙ ΠΟΙΟ ΣΧΗΜΑΤΙ ΤΟΥΤΟΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ, ΚΑΙ ΜΕΘ' ΟΠΟΙΑΣ ΔΟΧΗΣ. DE LEGATIS ROMANORUM AD GENTES 3 LEGATOS IMPERATORUM ROMANORUM GENTES ADMISERINT, QUA FORMA EOS EXCEPERINT, ET QUE IN ILLIS. ADMITTENDIS OBSERVARINT. ΠΡΟΟΙΜΙΟΝ. B κ τῶν πάλαι ποτέ βασιλέων τε καὶ ἰδιωτῶν ν νοῦν παρεσύρησαν ἡδοναῖς ἢ κατεμαλακί- ν, ἀλλὰ τὸ τῆς ψυχῆς εὐγενὲς ἀκηλίδωτον συνετήρησαν, οὗτοι δὴ, οὗτοι καὶ πόνοις ἐν ἔρησαν καὶ λόγοις ενησχολήθησαν, καὶ ἄλλος * τῶν ὅσοι λογικώτερον. ἐπεβίωσαν, παι- ἐρασταὶ γεγονότες σπουδαιότερόν τινα συνε αντι, τοῦτο μὲν τῆς σφῶν αὐτῶν πολυμαθίας ι εναργές τοῖς μετέπειτα καταλιπεῖν ἱμειρόμε- νεο δὲ καὶ εὐκλειαν ἀείμνηστον ἐκ τῶν ἐντυ- στων καρπώσασθαι μνώμενοι. Ἐπεὶ δὲ ἐκ τῆς οσούτων ἐτῶν περιδρομῆς ἄπλετόν τι χρῆμα αγμάτων ἐγίγνετο και λόγων επλέκετο, ἐπ' ἄν τε καὶ ἀμήχανον ἡ τῆς ἱστορίας εὐρύνετο ο ακή, ἔδει δὲ ἐπιῤῥεπέστερον πρὸς τὰ χείρω ἐν ἀνθρώπων προαίρεσιν μετατίθεσθαι χρόνοις ν, καὶ ὀλιγώρως ἔχειν πρὸς τὰ καλὰ, καὶ ότερον διακεῖσθαι πρὸς τὴν τῶν φθασάντων αι κατάληψιν, κατόπιν γινομένης τῆς ἀλη- ἱπιτεύξεως, ὡς ἐντεῦθεν ἀδηλία σκιάζεσθαι 6 ἱστορίας εφεύρεσιν, πῆ μὲν σπάνει βίβλων λῶν, πῆ δὲ πρὸς τὴν ἐκτάδην πολυλογίαν δει των καὶ κατοῤῥωδούντων· ὁ τῆς πορφύρας ιος Κωνσταντίνος, ὁ ὀρθοδοξότατος καὶ Χρι- αώτατος τῶν πώποτε βεβασιλευκότων, οξυ- τρον πρὸς τὴν τῶν καλῶν κατανόησιν διακεί καὶ δραστήριον ἐσχηκώς νοῦν, ἔκρινε βέλτι ἶναι καὶ κοινωφελές, τῷ τε βίῳ ὀνησιφόρον, ον μὲν ζητητικῇ διεγέρσει * βίβλους ἄλλοθεν ο ἐξ ἁπάσης ἑκασταχοῦ οἰκουμένης συλλέξασθαι, απῆς καὶ πολυειδοῦς ἐπιστήμης εγκύμονας · τὸ τῆς πλατυεπείας μέγεθος καὶ ἀκοὰς ιον, ἄλλως τε καὶ ὀχληρὸν καὶ φορτικὴν φαι- ν τοῖς πολλοῖς, δεῖν ᾠήθη καταμερίσαι τοῦτο πτομέρειαν, ἀνεπιφθόνως τε προθεῖναι κοινῇ PROOEMIUM. 1 Quicunque olim reges aut privati mentem vo- luptatibus non depravarunt aut emolliverunt, sed innatam ingenii vim, nulla labe aspersam, integram virtuti reservarunt, illi, illi, inquam, labores per- tulerunt et arti dicendi studium et operam nəva · verunt, et eorum, qui litteris reliquam vitam im- pendebant, cum doctrinæ cupidi et amantes exsti- Hissent, accuratius quædam alius alia conscripserunt, partim suæ variæ et multiplicis eruditionis illustre monumentum posteris relinquere cupientes, partim ut inter suos æquales nominis celebritatem adepti, immortali gloria fruerentur. Postquam vero in tam longo annorum decursu infinitæ res et evenerunt et litteris sunt comprehensæ, in immensum quoque historiæ textura, ut minime comprehendi posset, est extensa et dilatata. Sed posterioribus sæculis in pejus hominum naturam proclivius mutari ne · cesse erat. Itaque cum honestum nihili ducerent, postposita & veritatis commentatione, negligentios res fuisse oportuit, quam ut res præclare gestas. scriptis comprehenderent. Unde factum est mola librorum utilium penuria, modo propterea quod pro- lixam et ingentem scriptorum molem homines hor- rerent et aversarentur, ut historiæ investigatio, quoniam vaga et incerta erat, in tenebris jaceret, Quamobrem Constantinus Porphyrogenitus, prin- ceps omnium, qui ante se imperium tenuerunt, Christianissimus et maxime orthodoxus, cum accu- ralius in rerum honestarum cognitionem incumbe- ret, vir prompto et acri ingenio, optimum. esse ju- dicavit et ex utilitate publica, vitæ etiam humanæ fructuosum et commodum, primum quidem dili- genti perquisitione alios aliunde libros omnis generis scientia refertos per universum terrarum orbem colligere. Deinde cum immensa et confusa verborum VARIE LECTIONES.. γιώτερον conj. Cantocl. 3 διηγήσει Par.

ΠΕΡΙ ΠΡΕΣΒΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΠΡΟΣ ΕΘΝΙΚΟΥΣ ΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ ΠΡΕΣΒΕΙΣ ΒΑΣΙΛΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΕΘΝΙΚΟΙ, ΚΑΙ ΠΟΙΟ ΣΧΗΜΑΤΙ ΤΟΥΤΟΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ, ΚΑΙ ΜΕΘ' ΟΠΟΙΑΣ ΔΟΧΗΣ. DE LEGATIS ROMANORUM AD GENTES 3 LEGATOS IMPERATORUM ROMANORUM GENTES ADMISERINT, QUA FORMA EOS EXCEPERINT, ET QUE IN ILLIS. ADMITTENDIS OBSERVARINT. ΠΡΟΟΙΜΙΟΝ. B κ τῶν πάλαι ποτέ βασιλέων τε καὶ ἰδιωτῶν ν νοῦν παρεσύρησαν ἡδοναῖς ἢ κατεμαλακί- ν, ἀλλὰ τὸ τῆς ψυχῆς εὐγενὲς ἀκηλίδωτον συνετήρησαν, οὗτοι δὴ, οὗτοι καὶ πόνοις ἐν ἔρησαν καὶ λόγοις ενησχολήθησαν, καὶ ἄλλος * τῶν ὅσοι λογικώτερον. ἐπεβίωσαν, παι- ἐρασταὶ γεγονότες σπουδαιότερόν τινα συνε αντι, τοῦτο μὲν τῆς σφῶν αὐτῶν πολυμαθίας ι εναργές τοῖς μετέπειτα καταλιπεῖν ἱμειρόμε- νεο δὲ καὶ εὐκλειαν ἀείμνηστον ἐκ τῶν ἐντυ- στων καρπώσασθαι μνώμενοι. Ἐπεὶ δὲ ἐκ τῆς οσούτων ἐτῶν περιδρομῆς ἄπλετόν τι χρῆμα αγμάτων ἐγίγνετο και λόγων επλέκετο, ἐπ' ἄν τε καὶ ἀμήχανον ἡ τῆς ἱστορίας εὐρύνετο ο ακή, ἔδει δὲ ἐπιῤῥεπέστερον πρὸς τὰ χείρω ἐν ἀνθρώπων προαίρεσιν μετατίθεσθαι χρόνοις ν, καὶ ὀλιγώρως ἔχειν πρὸς τὰ καλὰ, καὶ ότερον διακεῖσθαι πρὸς τὴν τῶν φθασάντων αι κατάληψιν, κατόπιν γινομένης τῆς ἀλη- ἱπιτεύξεως, ὡς ἐντεῦθεν ἀδηλία σκιάζεσθαι 6 ἱστορίας εφεύρεσιν, πῆ μὲν σπάνει βίβλων λῶν, πῆ δὲ πρὸς τὴν ἐκτάδην πολυλογίαν δει των καὶ κατοῤῥωδούντων· ὁ τῆς πορφύρας ιος Κωνσταντίνος, ὁ ὀρθοδοξότατος καὶ Χρι- αώτατος τῶν πώποτε βεβασιλευκότων, οξυ- τρον πρὸς τὴν τῶν καλῶν κατανόησιν διακεί καὶ δραστήριον ἐσχηκώς νοῦν, ἔκρινε βέλτι ἶναι καὶ κοινωφελές, τῷ τε βίῳ ὀνησιφόρον, ον μὲν ζητητικῇ διεγέρσει * βίβλους ἄλλοθεν ο ἐξ ἁπάσης ἑκασταχοῦ οἰκουμένης συλλέξασθαι, απῆς καὶ πολυειδοῦς ἐπιστήμης εγκύμονας · τὸ τῆς πλατυεπείας μέγεθος καὶ ἀκοὰς ιον, ἄλλως τε καὶ ὀχληρὸν καὶ φορτικὴν φαι- ν τοῖς πολλοῖς, δεῖν ᾠήθη καταμερίσαι τοῦτο πτομέρειαν, ἀνεπιφθόνως τε προθεῖναι κοινῇ PROOEMIUM. 1 Quicunque olim reges aut privati mentem vo- luptatibus non depravarunt aut emolliverunt, sed innatam ingenii vim, nulla labe aspersam, integram virtuti reservarunt, illi, illi, inquam, labores per- tulerunt et arti dicendi studium et operam nəva · verunt, et eorum, qui litteris reliquam vitam im- pendebant, cum doctrinæ cupidi et amantes exsti- Hissent, accuratius quædam alius alia conscripserunt, partim suæ variæ et multiplicis eruditionis illustre monumentum posteris relinquere cupientes, partim ut inter suos æquales nominis celebritatem adepti, immortali gloria fruerentur. Postquam vero in tam longo annorum decursu infinitæ res et evenerunt et litteris sunt comprehensæ, in immensum quoque historiæ textura, ut minime comprehendi posset, est extensa et dilatata. Sed posterioribus sæculis in pejus hominum naturam proclivius mutari ne · cesse erat. Itaque cum honestum nihili ducerent, postposita & veritatis commentatione, negligentios res fuisse oportuit, quam ut res præclare gestas. scriptis comprehenderent. Unde factum est mola librorum utilium penuria, modo propterea quod pro- lixam et ingentem scriptorum molem homines hor- rerent et aversarentur, ut historiæ investigatio, quoniam vaga et incerta erat, in tenebris jaceret, Quamobrem Constantinus Porphyrogenitus, prin- ceps omnium, qui ante se imperium tenuerunt, Christianissimus et maxime orthodoxus, cum accu- ralius in rerum honestarum cognitionem incumbe- ret, vir prompto et acri ingenio, optimum. esse ju- dicavit et ex utilitate publica, vitæ etiam humanæ fructuosum et commodum, primum quidem dili- genti perquisitione alios aliunde libros omnis generis scientia refertos per universum terrarum orbem colligere. Deinde cum immensa et confusa verborum VARIE LECTIONES.. γιώτερον conj. Cantocl. 3 διηγήσει Par.

ΠΕΡΙ ΠΡΕΣΒΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΠΡΟΣ ΕΘΝΙΚΟΥΣ ΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ ΠΡΕΣΒΕΙΣ ΒΑΣΙΛΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΕΘΝΙΚΟΙ, ΚΑΙ ΠΟΙΟ ΣΧΗΜΑΤΙ ΤΟΥΤΟΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ, ΚΑΙ ΜΕΘ' ΟΠΟΙΑΣ ΔΟΧΗΣ. DE LEGATIS ROMANORUM AD GENTES 3 LEGATOS IMPERATORUM ROMANORUM GENTES ADMISERINT, QUA FORMA EOS EXCEPERINT, ET QUE IN ILLIS. ADMITTENDIS OBSERVARINT. ΠΡΟΟΙΜΙΟΝ. B κ τῶν πάλαι ποτέ βασιλέων τε καὶ ἰδιωτῶν ν νοῦν παρεσύρησαν ἡδοναῖς ἢ κατεμαλακί- ν, ἀλλὰ τὸ τῆς ψυχῆς εὐγενὲς ἀκηλίδωτον συνετήρησαν, οὗτοι δὴ, οὗτοι καὶ πόνοις ἐν ἔρησαν καὶ λόγοις ενησχολήθησαν, καὶ ἄλλος * τῶν ὅσοι λογικώτερον. ἐπεβίωσαν, παι- ἐρασταὶ γεγονότες σπουδαιότερόν τινα συνε αντι, τοῦτο μὲν τῆς σφῶν αὐτῶν πολυμαθίας ι εναργές τοῖς μετέπειτα καταλιπεῖν ἱμειρόμε- νεο δὲ καὶ εὐκλειαν ἀείμνηστον ἐκ τῶν ἐντυ- στων καρπώσασθαι μνώμενοι. Ἐπεὶ δὲ ἐκ τῆς οσούτων ἐτῶν περιδρομῆς ἄπλετόν τι χρῆμα αγμάτων ἐγίγνετο και λόγων επλέκετο, ἐπ' ἄν τε καὶ ἀμήχανον ἡ τῆς ἱστορίας εὐρύνετο ο ακή, ἔδει δὲ ἐπιῤῥεπέστερον πρὸς τὰ χείρω ἐν ἀνθρώπων προαίρεσιν μετατίθεσθαι χρόνοις ν, καὶ ὀλιγώρως ἔχειν πρὸς τὰ καλὰ, καὶ ότερον διακεῖσθαι πρὸς τὴν τῶν φθασάντων αι κατάληψιν, κατόπιν γινομένης τῆς ἀλη- ἱπιτεύξεως, ὡς ἐντεῦθεν ἀδηλία σκιάζεσθαι 6 ἱστορίας εφεύρεσιν, πῆ μὲν σπάνει βίβλων λῶν, πῆ δὲ πρὸς τὴν ἐκτάδην πολυλογίαν δει των καὶ κατοῤῥωδούντων· ὁ τῆς πορφύρας ιος Κωνσταντίνος, ὁ ὀρθοδοξότατος καὶ Χρι- αώτατος τῶν πώποτε βεβασιλευκότων, οξυ- τρον πρὸς τὴν τῶν καλῶν κατανόησιν διακεί καὶ δραστήριον ἐσχηκώς νοῦν, ἔκρινε βέλτι ἶναι καὶ κοινωφελές, τῷ τε βίῳ ὀνησιφόρον, ον μὲν ζητητικῇ διεγέρσει * βίβλους ἄλλοθεν ο ἐξ ἁπάσης ἑκασταχοῦ οἰκουμένης συλλέξασθαι, απῆς καὶ πολυειδοῦς ἐπιστήμης εγκύμονας · τὸ τῆς πλατυεπείας μέγεθος καὶ ἀκοὰς ιον, ἄλλως τε καὶ ὀχληρὸν καὶ φορτικὴν φαι- ν τοῖς πολλοῖς, δεῖν ᾠήθη καταμερίσαι τοῦτο πτομέρειαν, ἀνεπιφθόνως τε προθεῖναι κοινῇ PROOEMIUM. 1 Quicunque olim reges aut privati mentem vo- luptatibus non depravarunt aut emolliverunt, sed innatam ingenii vim, nulla labe aspersam, integram virtuti reservarunt, illi, illi, inquam, labores per- tulerunt et arti dicendi studium et operam nəva · verunt, et eorum, qui litteris reliquam vitam im- pendebant, cum doctrinæ cupidi et amantes exsti- Hissent, accuratius quædam alius alia conscripserunt, partim suæ variæ et multiplicis eruditionis illustre monumentum posteris relinquere cupientes, partim ut inter suos æquales nominis celebritatem adepti, immortali gloria fruerentur. Postquam vero in tam longo annorum decursu infinitæ res et evenerunt et litteris sunt comprehensæ, in immensum quoque historiæ textura, ut minime comprehendi posset, est extensa et dilatata. Sed posterioribus sæculis in pejus hominum naturam proclivius mutari ne · cesse erat. Itaque cum honestum nihili ducerent, postposita & veritatis commentatione, negligentios res fuisse oportuit, quam ut res præclare gestas. scriptis comprehenderent. Unde factum est mola librorum utilium penuria, modo propterea quod pro- lixam et ingentem scriptorum molem homines hor- rerent et aversarentur, ut historiæ investigatio, quoniam vaga et incerta erat, in tenebris jaceret, Quamobrem Constantinus Porphyrogenitus, prin- ceps omnium, qui ante se imperium tenuerunt, Christianissimus et maxime orthodoxus, cum accu- ralius in rerum honestarum cognitionem incumbe- ret, vir prompto et acri ingenio, optimum. esse ju- dicavit et ex utilitate publica, vitæ etiam humanæ fructuosum et commodum, primum quidem dili- genti perquisitione alios aliunde libros omnis generis scientia refertos per universum terrarum orbem colligere. Deinde cum immensa et confusa verborum VARIE LECTIONES.. γιώτερον conj. Cantocl. 3 διηγήσει Par.

ΠΕΡΙ ΠΡΕΣΒΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΠΡΟΣ ΕΘΝΙΚΟΥΣ ΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ ΠΡΕΣΒΕΙΣ ΒΑΣΙΛΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΕΘΝΙΚΟΙ, ΚΑΙ ΠΟΙΟ ΣΧΗΜΑΤΙ ΤΟΥΤΟΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ, ΚΑΙ ΜΕΘ' ΟΠΟΙΑΣ ΔΟΧΗΣ. DE LEGATIS ROMANORUM AD GENTES 3 LEGATOS IMPERATORUM ROMANORUM GENTES ADMISERINT, QUA FORMA EOS EXCEPERINT, ET QUE IN ILLIS. ADMITTENDIS OBSERVARINT. ΠΡΟΟΙΜΙΟΝ. B κ τῶν πάλαι ποτέ βασιλέων τε καὶ ἰδιωτῶν ν νοῦν παρεσύρησαν ἡδοναῖς ἢ κατεμαλακί- ν, ἀλλὰ τὸ τῆς ψυχῆς εὐγενὲς ἀκηλίδωτον συνετήρησαν, οὗτοι δὴ, οὗτοι καὶ πόνοις ἐν ἔρησαν καὶ λόγοις ενησχολήθησαν, καὶ ἄλλος * τῶν ὅσοι λογικώτερον. ἐπεβίωσαν, παι- ἐρασταὶ γεγονότες σπουδαιότερόν τινα συνε αντι, τοῦτο μὲν τῆς σφῶν αὐτῶν πολυμαθίας ι εναργές τοῖς μετέπειτα καταλιπεῖν ἱμειρόμε- νεο δὲ καὶ εὐκλειαν ἀείμνηστον ἐκ τῶν ἐντυ- στων καρπώσασθαι μνώμενοι. Ἐπεὶ δὲ ἐκ τῆς οσούτων ἐτῶν περιδρομῆς ἄπλετόν τι χρῆμα αγμάτων ἐγίγνετο και λόγων επλέκετο, ἐπ' ἄν τε καὶ ἀμήχανον ἡ τῆς ἱστορίας εὐρύνετο ο ακή, ἔδει δὲ ἐπιῤῥεπέστερον πρὸς τὰ χείρω ἐν ἀνθρώπων προαίρεσιν μετατίθεσθαι χρόνοις ν, καὶ ὀλιγώρως ἔχειν πρὸς τὰ καλὰ, καὶ ότερον διακεῖσθαι πρὸς τὴν τῶν φθασάντων αι κατάληψιν, κατόπιν γινομένης τῆς ἀλη- ἱπιτεύξεως, ὡς ἐντεῦθεν ἀδηλία σκιάζεσθαι 6 ἱστορίας εφεύρεσιν, πῆ μὲν σπάνει βίβλων λῶν, πῆ δὲ πρὸς τὴν ἐκτάδην πολυλογίαν δει των καὶ κατοῤῥωδούντων· ὁ τῆς πορφύρας ιος Κωνσταντίνος, ὁ ὀρθοδοξότατος καὶ Χρι- αώτατος τῶν πώποτε βεβασιλευκότων, οξυ- τρον πρὸς τὴν τῶν καλῶν κατανόησιν διακεί καὶ δραστήριον ἐσχηκώς νοῦν, ἔκρινε βέλτι ἶναι καὶ κοινωφελές, τῷ τε βίῳ ὀνησιφόρον, ον μὲν ζητητικῇ διεγέρσει * βίβλους ἄλλοθεν ο ἐξ ἁπάσης ἑκασταχοῦ οἰκουμένης συλλέξασθαι, απῆς καὶ πολυειδοῦς ἐπιστήμης εγκύμονας · τὸ τῆς πλατυεπείας μέγεθος καὶ ἀκοὰς ιον, ἄλλως τε καὶ ὀχληρὸν καὶ φορτικὴν φαι- ν τοῖς πολλοῖς, δεῖν ᾠήθη καταμερίσαι τοῦτο πτομέρειαν, ἀνεπιφθόνως τε προθεῖναι κοινῇ PROOEMIUM. 1 Quicunque olim reges aut privati mentem vo- luptatibus non depravarunt aut emolliverunt, sed innatam ingenii vim, nulla labe aspersam, integram virtuti reservarunt, illi, illi, inquam, labores per- tulerunt et arti dicendi studium et operam nəva · verunt, et eorum, qui litteris reliquam vitam im- pendebant, cum doctrinæ cupidi et amantes exsti- Hissent, accuratius quædam alius alia conscripserunt, partim suæ variæ et multiplicis eruditionis illustre monumentum posteris relinquere cupientes, partim ut inter suos æquales nominis celebritatem adepti, immortali gloria fruerentur. Postquam vero in tam longo annorum decursu infinitæ res et evenerunt et litteris sunt comprehensæ, in immensum quoque historiæ textura, ut minime comprehendi posset, est extensa et dilatata. Sed posterioribus sæculis in pejus hominum naturam proclivius mutari ne · cesse erat. Itaque cum honestum nihili ducerent, postposita & veritatis commentatione, negligentios res fuisse oportuit, quam ut res præclare gestas. scriptis comprehenderent. Unde factum est mola librorum utilium penuria, modo propterea quod pro- lixam et ingentem scriptorum molem homines hor- rerent et aversarentur, ut historiæ investigatio, quoniam vaga et incerta erat, in tenebris jaceret, Quamobrem Constantinus Porphyrogenitus, prin- ceps omnium, qui ante se imperium tenuerunt, Christianissimus et maxime orthodoxus, cum accu- ralius in rerum honestarum cognitionem incumbe- ret, vir prompto et acri ingenio, optimum. esse ju- dicavit et ex utilitate publica, vitæ etiam humanæ fructuosum et commodum, primum quidem dili- genti perquisitione alios aliunde libros omnis generis scientia refertos per universum terrarum orbem colligere. Deinde cum immensa et confusa verborum VARIE LECTIONES.. γιώτερον conj. Cantocl. 3 διηγήσει Par.

ΠΕΡΙ ΠΡΕΣΒΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΠΡΟΣ ΕΘΝΙΚΟΥΣ ΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ ΠΡΕΣΒΕΙΣ ΒΑΣΙΛΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΕΘΝΙΚΟΙ, ΚΑΙ ΠΟΙΟ ΣΧΗΜΑΤΙ ΤΟΥΤΟΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ, ΚΑΙ ΜΕΘ' ΟΠΟΙΑΣ ΔΟΧΗΣ. DE LEGATIS ROMANORUM AD GENTES 3 LEGATOS IMPERATORUM ROMANORUM GENTES ADMISERINT, QUA FORMA EOS EXCEPERINT, ET QUE IN ILLIS. ADMITTENDIS OBSERVARINT. ΠΡΟΟΙΜΙΟΝ. B κ τῶν πάλαι ποτέ βασιλέων τε καὶ ἰδιωτῶν ν νοῦν παρεσύρησαν ἡδοναῖς ἢ κατεμαλακί- ν, ἀλλὰ τὸ τῆς ψυχῆς εὐγενὲς ἀκηλίδωτον συνετήρησαν, οὗτοι δὴ, οὗτοι καὶ πόνοις ἐν ἔρησαν καὶ λόγοις ενησχολήθησαν, καὶ ἄλλος * τῶν ὅσοι λογικώτερον. ἐπεβίωσαν, παι- ἐρασταὶ γεγονότες σπουδαιότερόν τινα συνε αντι, τοῦτο μὲν τῆς σφῶν αὐτῶν πολυμαθίας ι εναργές τοῖς μετέπειτα καταλιπεῖν ἱμειρόμε- νεο δὲ καὶ εὐκλειαν ἀείμνηστον ἐκ τῶν ἐντυ- στων καρπώσασθαι μνώμενοι. Ἐπεὶ δὲ ἐκ τῆς οσούτων ἐτῶν περιδρομῆς ἄπλετόν τι χρῆμα αγμάτων ἐγίγνετο και λόγων επλέκετο, ἐπ' ἄν τε καὶ ἀμήχανον ἡ τῆς ἱστορίας εὐρύνετο ο ακή, ἔδει δὲ ἐπιῤῥεπέστερον πρὸς τὰ χείρω ἐν ἀνθρώπων προαίρεσιν μετατίθεσθαι χρόνοις ν, καὶ ὀλιγώρως ἔχειν πρὸς τὰ καλὰ, καὶ ότερον διακεῖσθαι πρὸς τὴν τῶν φθασάντων αι κατάληψιν, κατόπιν γινομένης τῆς ἀλη- ἱπιτεύξεως, ὡς ἐντεῦθεν ἀδηλία σκιάζεσθαι 6 ἱστορίας εφεύρεσιν, πῆ μὲν σπάνει βίβλων λῶν, πῆ δὲ πρὸς τὴν ἐκτάδην πολυλογίαν δει των καὶ κατοῤῥωδούντων· ὁ τῆς πορφύρας ιος Κωνσταντίνος, ὁ ὀρθοδοξότατος καὶ Χρι- αώτατος τῶν πώποτε βεβασιλευκότων, οξυ- τρον πρὸς τὴν τῶν καλῶν κατανόησιν διακεί καὶ δραστήριον ἐσχηκώς νοῦν, ἔκρινε βέλτι ἶναι καὶ κοινωφελές, τῷ τε βίῳ ὀνησιφόρον, ον μὲν ζητητικῇ διεγέρσει * βίβλους ἄλλοθεν ο ἐξ ἁπάσης ἑκασταχοῦ οἰκουμένης συλλέξασθαι, απῆς καὶ πολυειδοῦς ἐπιστήμης εγκύμονας · τὸ τῆς πλατυεπείας μέγεθος καὶ ἀκοὰς ιον, ἄλλως τε καὶ ὀχληρὸν καὶ φορτικὴν φαι- ν τοῖς πολλοῖς, δεῖν ᾠήθη καταμερίσαι τοῦτο πτομέρειαν, ἀνεπιφθόνως τε προθεῖναι κοινῇ PROOEMIUM. 1 Quicunque olim reges aut privati mentem vo- luptatibus non depravarunt aut emolliverunt, sed innatam ingenii vim, nulla labe aspersam, integram virtuti reservarunt, illi, illi, inquam, labores per- tulerunt et arti dicendi studium et operam nəva · verunt, et eorum, qui litteris reliquam vitam im- pendebant, cum doctrinæ cupidi et amantes exsti- Hissent, accuratius quædam alius alia conscripserunt, partim suæ variæ et multiplicis eruditionis illustre monumentum posteris relinquere cupientes, partim ut inter suos æquales nominis celebritatem adepti, immortali gloria fruerentur. Postquam vero in tam longo annorum decursu infinitæ res et evenerunt et litteris sunt comprehensæ, in immensum quoque historiæ textura, ut minime comprehendi posset, est extensa et dilatata. Sed posterioribus sæculis in pejus hominum naturam proclivius mutari ne · cesse erat. Itaque cum honestum nihili ducerent, postposita & veritatis commentatione, negligentios res fuisse oportuit, quam ut res præclare gestas. scriptis comprehenderent. Unde factum est mola librorum utilium penuria, modo propterea quod pro- lixam et ingentem scriptorum molem homines hor- rerent et aversarentur, ut historiæ investigatio, quoniam vaga et incerta erat, in tenebris jaceret, Quamobrem Constantinus Porphyrogenitus, prin- ceps omnium, qui ante se imperium tenuerunt, Christianissimus et maxime orthodoxus, cum accu- ralius in rerum honestarum cognitionem incumbe- ret, vir prompto et acri ingenio, optimum. esse ju- dicavit et ex utilitate publica, vitæ etiam humanæ fructuosum et commodum, primum quidem dili- genti perquisitione alios aliunde libros omnis generis scientia refertos per universum terrarum orbem colligere. Deinde cum immensa et confusa verborum VARIE LECTIONES.. γιώτερον conj. Cantocl. 3 διηγήσει Par.

ΠΕΡΙ ΠΡΕΣΒΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΠΡΟΣ ΕΘΝΙΚΟΥΣ ΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ ΠΡΕΣΒΕΙΣ ΒΑΣΙΛΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΕΘΝΙΚΟΙ, ΚΑΙ ΠΟΙΟ ΣΧΗΜΑΤΙ ΤΟΥΤΟΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ, ΚΑΙ ΜΕΘ' ΟΠΟΙΑΣ ΔΟΧΗΣ. DE LEGATIS ROMANORUM AD GENTES 3 LEGATOS IMPERATORUM ROMANORUM GENTES ADMISERINT, QUA FORMA EOS EXCEPERINT, ET QUE IN ILLIS. ADMITTENDIS OBSERVARINT. ΠΡΟΟΙΜΙΟΝ. B κ τῶν πάλαι ποτέ βασιλέων τε καὶ ἰδιωτῶν ν νοῦν παρεσύρησαν ἡδοναῖς ἢ κατεμαλακί- ν, ἀλλὰ τὸ τῆς ψυχῆς εὐγενὲς ἀκηλίδωτον συνετήρησαν, οὗτοι δὴ, οὗτοι καὶ πόνοις ἐν ἔρησαν καὶ λόγοις ενησχολήθησαν, καὶ ἄλλος * τῶν ὅσοι λογικώτερον. ἐπεβίωσαν, παι- ἐρασταὶ γεγονότες σπουδαιότερόν τινα συνε αντι, τοῦτο μὲν τῆς σφῶν αὐτῶν πολυμαθίας ι εναργές τοῖς μετέπειτα καταλιπεῖν ἱμειρόμε- νεο δὲ καὶ εὐκλειαν ἀείμνηστον ἐκ τῶν ἐντυ- στων καρπώσασθαι μνώμενοι. Ἐπεὶ δὲ ἐκ τῆς οσούτων ἐτῶν περιδρομῆς ἄπλετόν τι χρῆμα αγμάτων ἐγίγνετο και λόγων επλέκετο, ἐπ' ἄν τε καὶ ἀμήχανον ἡ τῆς ἱστορίας εὐρύνετο ο ακή, ἔδει δὲ ἐπιῤῥεπέστερον πρὸς τὰ χείρω ἐν ἀνθρώπων προαίρεσιν μετατίθεσθαι χρόνοις ν, καὶ ὀλιγώρως ἔχειν πρὸς τὰ καλὰ, καὶ ότερον διακεῖσθαι πρὸς τὴν τῶν φθασάντων αι κατάληψιν, κατόπιν γινομένης τῆς ἀλη- ἱπιτεύξεως, ὡς ἐντεῦθεν ἀδηλία σκιάζεσθαι 6 ἱστορίας εφεύρεσιν, πῆ μὲν σπάνει βίβλων λῶν, πῆ δὲ πρὸς τὴν ἐκτάδην πολυλογίαν δει των καὶ κατοῤῥωδούντων· ὁ τῆς πορφύρας ιος Κωνσταντίνος, ὁ ὀρθοδοξότατος καὶ Χρι- αώτατος τῶν πώποτε βεβασιλευκότων, οξυ- τρον πρὸς τὴν τῶν καλῶν κατανόησιν διακεί καὶ δραστήριον ἐσχηκώς νοῦν, ἔκρινε βέλτι ἶναι καὶ κοινωφελές, τῷ τε βίῳ ὀνησιφόρον, ον μὲν ζητητικῇ διεγέρσει * βίβλους ἄλλοθεν ο ἐξ ἁπάσης ἑκασταχοῦ οἰκουμένης συλλέξασθαι, απῆς καὶ πολυειδοῦς ἐπιστήμης εγκύμονας · τὸ τῆς πλατυεπείας μέγεθος καὶ ἀκοὰς ιον, ἄλλως τε καὶ ὀχληρὸν καὶ φορτικὴν φαι- ν τοῖς πολλοῖς, δεῖν ᾠήθη καταμερίσαι τοῦτο πτομέρειαν, ἀνεπιφθόνως τε προθεῖναι κοινῇ PROOEMIUM. 1 Quicunque olim reges aut privati mentem vo- luptatibus non depravarunt aut emolliverunt, sed innatam ingenii vim, nulla labe aspersam, integram virtuti reservarunt, illi, illi, inquam, labores per- tulerunt et arti dicendi studium et operam nəva · verunt, et eorum, qui litteris reliquam vitam im- pendebant, cum doctrinæ cupidi et amantes exsti- Hissent, accuratius quædam alius alia conscripserunt, partim suæ variæ et multiplicis eruditionis illustre monumentum posteris relinquere cupientes, partim ut inter suos æquales nominis celebritatem adepti, immortali gloria fruerentur. Postquam vero in tam longo annorum decursu infinitæ res et evenerunt et litteris sunt comprehensæ, in immensum quoque historiæ textura, ut minime comprehendi posset, est extensa et dilatata. Sed posterioribus sæculis in pejus hominum naturam proclivius mutari ne · cesse erat. Itaque cum honestum nihili ducerent, postposita & veritatis commentatione, negligentios res fuisse oportuit, quam ut res præclare gestas. scriptis comprehenderent. Unde factum est mola librorum utilium penuria, modo propterea quod pro- lixam et ingentem scriptorum molem homines hor- rerent et aversarentur, ut historiæ investigatio, quoniam vaga et incerta erat, in tenebris jaceret, Quamobrem Constantinus Porphyrogenitus, prin- ceps omnium, qui ante se imperium tenuerunt, Christianissimus et maxime orthodoxus, cum accu- ralius in rerum honestarum cognitionem incumbe- ret, vir prompto et acri ingenio, optimum. esse ju- dicavit et ex utilitate publica, vitæ etiam humanæ fructuosum et commodum, primum quidem dili- genti perquisitione alios aliunde libros omnis generis scientia refertos per universum terrarum orbem colligere. Deinde cum immensa et confusa verborum VARIE LECTIONES.. γιώτερον conj. Cantocl. 3 διηγήσει Par.

ΠΕΡΙ ΠΡΕΣΒΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΠΡΟΣ ΕΘΝΙΚΟΥΣ ΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ ΠΡΕΣΒΕΙΣ ΒΑΣΙΛΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΕΘΝΙΚΟΙ, ΚΑΙ ΠΟΙΟ ΣΧΗΜΑΤΙ ΤΟΥΤΟΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ, ΚΑΙ ΜΕΘ' ΟΠΟΙΑΣ ΔΟΧΗΣ. DE LEGATIS ROMANORUM AD GENTES 3 LEGATOS IMPERATORUM ROMANORUM GENTES ADMISERINT, QUA FORMA EOS EXCEPERINT, ET QUE IN ILLIS. ADMITTENDIS OBSERVARINT. ΠΡΟΟΙΜΙΟΝ. B κ τῶν πάλαι ποτέ βασιλέων τε καὶ ἰδιωτῶν ν νοῦν παρεσύρησαν ἡδοναῖς ἢ κατεμαλακί- ν, ἀλλὰ τὸ τῆς ψυχῆς εὐγενὲς ἀκηλίδωτον συνετήρησαν, οὗτοι δὴ, οὗτοι καὶ πόνοις ἐν ἔρησαν καὶ λόγοις ενησχολήθησαν, καὶ ἄλλος * τῶν ὅσοι λογικώτερον. ἐπεβίωσαν, παι- ἐρασταὶ γεγονότες σπουδαιότερόν τινα συνε αντι, τοῦτο μὲν τῆς σφῶν αὐτῶν πολυμαθίας ι εναργές τοῖς μετέπειτα καταλιπεῖν ἱμειρόμε- νεο δὲ καὶ εὐκλειαν ἀείμνηστον ἐκ τῶν ἐντυ- στων καρπώσασθαι μνώμενοι. Ἐπεὶ δὲ ἐκ τῆς οσούτων ἐτῶν περιδρομῆς ἄπλετόν τι χρῆμα αγμάτων ἐγίγνετο και λόγων επλέκετο, ἐπ' ἄν τε καὶ ἀμήχανον ἡ τῆς ἱστορίας εὐρύνετο ο ακή, ἔδει δὲ ἐπιῤῥεπέστερον πρὸς τὰ χείρω ἐν ἀνθρώπων προαίρεσιν μετατίθεσθαι χρόνοις ν, καὶ ὀλιγώρως ἔχειν πρὸς τὰ καλὰ, καὶ ότερον διακεῖσθαι πρὸς τὴν τῶν φθασάντων αι κατάληψιν, κατόπιν γινομένης τῆς ἀλη- ἱπιτεύξεως, ὡς ἐντεῦθεν ἀδηλία σκιάζεσθαι 6 ἱστορίας εφεύρεσιν, πῆ μὲν σπάνει βίβλων λῶν, πῆ δὲ πρὸς τὴν ἐκτάδην πολυλογίαν δει των καὶ κατοῤῥωδούντων· ὁ τῆς πορφύρας ιος Κωνσταντίνος, ὁ ὀρθοδοξότατος καὶ Χρι- αώτατος τῶν πώποτε βεβασιλευκότων, οξυ- τρον πρὸς τὴν τῶν καλῶν κατανόησιν διακεί καὶ δραστήριον ἐσχηκώς νοῦν, ἔκρινε βέλτι ἶναι καὶ κοινωφελές, τῷ τε βίῳ ὀνησιφόρον, ον μὲν ζητητικῇ διεγέρσει * βίβλους ἄλλοθεν ο ἐξ ἁπάσης ἑκασταχοῦ οἰκουμένης συλλέξασθαι, απῆς καὶ πολυειδοῦς ἐπιστήμης εγκύμονας · τὸ τῆς πλατυεπείας μέγεθος καὶ ἀκοὰς ιον, ἄλλως τε καὶ ὀχληρὸν καὶ φορτικὴν φαι- ν τοῖς πολλοῖς, δεῖν ᾠήθη καταμερίσαι τοῦτο πτομέρειαν, ἀνεπιφθόνως τε προθεῖναι κοινῇ PROOEMIUM. 1 Quicunque olim reges aut privati mentem vo- luptatibus non depravarunt aut emolliverunt, sed innatam ingenii vim, nulla labe aspersam, integram virtuti reservarunt, illi, illi, inquam, labores per- tulerunt et arti dicendi studium et operam nəva · verunt, et eorum, qui litteris reliquam vitam im- pendebant, cum doctrinæ cupidi et amantes exsti- Hissent, accuratius quædam alius alia conscripserunt, partim suæ variæ et multiplicis eruditionis illustre monumentum posteris relinquere cupientes, partim ut inter suos æquales nominis celebritatem adepti, immortali gloria fruerentur. Postquam vero in tam longo annorum decursu infinitæ res et evenerunt et litteris sunt comprehensæ, in immensum quoque historiæ textura, ut minime comprehendi posset, est extensa et dilatata. Sed posterioribus sæculis in pejus hominum naturam proclivius mutari ne · cesse erat. Itaque cum honestum nihili ducerent, postposita & veritatis commentatione, negligentios res fuisse oportuit, quam ut res præclare gestas. scriptis comprehenderent. Unde factum est mola librorum utilium penuria, modo propterea quod pro- lixam et ingentem scriptorum molem homines hor- rerent et aversarentur, ut historiæ investigatio, quoniam vaga et incerta erat, in tenebris jaceret, Quamobrem Constantinus Porphyrogenitus, prin- ceps omnium, qui ante se imperium tenuerunt, Christianissimus et maxime orthodoxus, cum accu- ralius in rerum honestarum cognitionem incumbe- ret, vir prompto et acri ingenio, optimum. esse ju- dicavit et ex utilitate publica, vitæ etiam humanæ fructuosum et commodum, primum quidem dili- genti perquisitione alios aliunde libros omnis generis scientia refertos per universum terrarum orbem colligere. Deinde cum immensa et confusa verborum VARIE LECTIONES.. γιώτερον conj. Cantocl. 3 διηγήσει Par.

ΠΕΡΙ ΠΡΕΣΒΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΠΡΟΣ ΕΘΝΙΚΟΥΣ ΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ ΠΡΕΣΒΕΙΣ ΒΑΣΙΛΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΕΘΝΙΚΟΙ, ΚΑΙ ΠΟΙΟ ΣΧΗΜΑΤΙ ΤΟΥΤΟΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ, ΚΑΙ ΜΕΘ' ΟΠΟΙΑΣ ΔΟΧΗΣ. DE LEGATIS ROMANORUM AD GENTES 3 LEGATOS IMPERATORUM ROMANORUM GENTES ADMISERINT, QUA FORMA EOS EXCEPERINT, ET QUE IN ILLIS. ADMITTENDIS OBSERVARINT. ΠΡΟΟΙΜΙΟΝ. B κ τῶν πάλαι ποτέ βασιλέων τε καὶ ἰδιωτῶν ν νοῦν παρεσύρησαν ἡδοναῖς ἢ κατεμαλακί- ν, ἀλλὰ τὸ τῆς ψυχῆς εὐγενὲς ἀκηλίδωτον συνετήρησαν, οὗτοι δὴ, οὗτοι καὶ πόνοις ἐν ἔρησαν καὶ λόγοις ενησχολήθησαν, καὶ ἄλλος * τῶν ὅσοι λογικώτερον. ἐπεβίωσαν, παι- ἐρασταὶ γεγονότες σπουδαιότερόν τινα συνε αντι, τοῦτο μὲν τῆς σφῶν αὐτῶν πολυμαθίας ι εναργές τοῖς μετέπειτα καταλιπεῖν ἱμειρόμε- νεο δὲ καὶ εὐκλειαν ἀείμνηστον ἐκ τῶν ἐντυ- στων καρπώσασθαι μνώμενοι. Ἐπεὶ δὲ ἐκ τῆς οσούτων ἐτῶν περιδρομῆς ἄπλετόν τι χρῆμα αγμάτων ἐγίγνετο και λόγων επλέκετο, ἐπ' ἄν τε καὶ ἀμήχανον ἡ τῆς ἱστορίας εὐρύνετο ο ακή, ἔδει δὲ ἐπιῤῥεπέστερον πρὸς τὰ χείρω ἐν ἀνθρώπων προαίρεσιν μετατίθεσθαι χρόνοις ν, καὶ ὀλιγώρως ἔχειν πρὸς τὰ καλὰ, καὶ ότερον διακεῖσθαι πρὸς τὴν τῶν φθασάντων αι κατάληψιν, κατόπιν γινομένης τῆς ἀλη- ἱπιτεύξεως, ὡς ἐντεῦθεν ἀδηλία σκιάζεσθαι 6 ἱστορίας εφεύρεσιν, πῆ μὲν σπάνει βίβλων λῶν, πῆ δὲ πρὸς τὴν ἐκτάδην πολυλογίαν δει των καὶ κατοῤῥωδούντων· ὁ τῆς πορφύρας ιος Κωνσταντίνος, ὁ ὀρθοδοξότατος καὶ Χρι- αώτατος τῶν πώποτε βεβασιλευκότων, οξυ- τρον πρὸς τὴν τῶν καλῶν κατανόησιν διακεί καὶ δραστήριον ἐσχηκώς νοῦν, ἔκρινε βέλτι ἶναι καὶ κοινωφελές, τῷ τε βίῳ ὀνησιφόρον, ον μὲν ζητητικῇ διεγέρσει * βίβλους ἄλλοθεν ο ἐξ ἁπάσης ἑκασταχοῦ οἰκουμένης συλλέξασθαι, απῆς καὶ πολυειδοῦς ἐπιστήμης εγκύμονας · τὸ τῆς πλατυεπείας μέγεθος καὶ ἀκοὰς ιον, ἄλλως τε καὶ ὀχληρὸν καὶ φορτικὴν φαι- ν τοῖς πολλοῖς, δεῖν ᾠήθη καταμερίσαι τοῦτο πτομέρειαν, ἀνεπιφθόνως τε προθεῖναι κοινῇ PROOEMIUM. 1 Quicunque olim reges aut privati mentem vo- luptatibus non depravarunt aut emolliverunt, sed innatam ingenii vim, nulla labe aspersam, integram virtuti reservarunt, illi, illi, inquam, labores per- tulerunt et arti dicendi studium et operam nəva · verunt, et eorum, qui litteris reliquam vitam im- pendebant, cum doctrinæ cupidi et amantes exsti- Hissent, accuratius quædam alius alia conscripserunt, partim suæ variæ et multiplicis eruditionis illustre monumentum posteris relinquere cupientes, partim ut inter suos æquales nominis celebritatem adepti, immortali gloria fruerentur. Postquam vero in tam longo annorum decursu infinitæ res et evenerunt et litteris sunt comprehensæ, in immensum quoque historiæ textura, ut minime comprehendi posset, est extensa et dilatata. Sed posterioribus sæculis in pejus hominum naturam proclivius mutari ne · cesse erat. Itaque cum honestum nihili ducerent, postposita & veritatis commentatione, negligentios res fuisse oportuit, quam ut res præclare gestas. scriptis comprehenderent. Unde factum est mola librorum utilium penuria, modo propterea quod pro- lixam et ingentem scriptorum molem homines hor- rerent et aversarentur, ut historiæ investigatio, quoniam vaga et incerta erat, in tenebris jaceret, Quamobrem Constantinus Porphyrogenitus, prin- ceps omnium, qui ante se imperium tenuerunt, Christianissimus et maxime orthodoxus, cum accu- ralius in rerum honestarum cognitionem incumbe- ret, vir prompto et acri ingenio, optimum. esse ju- dicavit et ex utilitate publica, vitæ etiam humanæ fructuosum et commodum, primum quidem dili- genti perquisitione alios aliunde libros omnis generis scientia refertos per universum terrarum orbem colligere. Deinde cum immensa et confusa verborum VARIE LECTIONES.. γιώτερον conj. Cantocl. 3 διηγήσει Par.

ΠΕΡΙ ΠΡΕΣΒΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΠΡΟΣ ΕΘΝΙΚΟΥΣ ΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ ΠΡΕΣΒΕΙΣ ΒΑΣΙΛΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΕΘΝΙΚΟΙ, ΚΑΙ ΠΟΙΟ ΣΧΗΜΑΤΙ ΤΟΥΤΟΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ, ΚΑΙ ΜΕΘ' ΟΠΟΙΑΣ ΔΟΧΗΣ. DE LEGATIS ROMANORUM AD GENTES 3 LEGATOS IMPERATORUM ROMANORUM GENTES ADMISERINT, QUA FORMA EOS EXCEPERINT, ET QUE IN ILLIS. ADMITTENDIS OBSERVARINT. ΠΡΟΟΙΜΙΟΝ. B κ τῶν πάλαι ποτέ βασιλέων τε καὶ ἰδιωτῶν ν νοῦν παρεσύρησαν ἡδοναῖς ἢ κατεμαλακί- ν, ἀλλὰ τὸ τῆς ψυχῆς εὐγενὲς ἀκηλίδωτον συνετήρησαν, οὗτοι δὴ, οὗτοι καὶ πόνοις ἐν ἔρησαν καὶ λόγοις ενησχολήθησαν, καὶ ἄλλος * τῶν ὅσοι λογικώτερον. ἐπεβίωσαν, παι- ἐρασταὶ γεγονότες σπουδαιότερόν τινα συνε αντι, τοῦτο μὲν τῆς σφῶν αὐτῶν πολυμαθίας ι εναργές τοῖς μετέπειτα καταλιπεῖν ἱμειρόμε- νεο δὲ καὶ εὐκλειαν ἀείμνηστον ἐκ τῶν ἐντυ- στων καρπώσασθαι μνώμενοι. Ἐπεὶ δὲ ἐκ τῆς οσούτων ἐτῶν περιδρομῆς ἄπλετόν τι χρῆμα αγμάτων ἐγίγνετο και λόγων επλέκετο, ἐπ' ἄν τε καὶ ἀμήχανον ἡ τῆς ἱστορίας εὐρύνετο ο ακή, ἔδει δὲ ἐπιῤῥεπέστερον πρὸς τὰ χείρω ἐν ἀνθρώπων προαίρεσιν μετατίθεσθαι χρόνοις ν, καὶ ὀλιγώρως ἔχειν πρὸς τὰ καλὰ, καὶ ότερον διακεῖσθαι πρὸς τὴν τῶν φθασάντων αι κατάληψιν, κατόπιν γινομένης τῆς ἀλη- ἱπιτεύξεως, ὡς ἐντεῦθεν ἀδηλία σκιάζεσθαι 6 ἱστορίας εφεύρεσιν, πῆ μὲν σπάνει βίβλων λῶν, πῆ δὲ πρὸς τὴν ἐκτάδην πολυλογίαν δει των καὶ κατοῤῥωδούντων· ὁ τῆς πορφύρας ιος Κωνσταντίνος, ὁ ὀρθοδοξότατος καὶ Χρι- αώτατος τῶν πώποτε βεβασιλευκότων, οξυ- τρον πρὸς τὴν τῶν καλῶν κατανόησιν διακεί καὶ δραστήριον ἐσχηκώς νοῦν, ἔκρινε βέλτι ἶναι καὶ κοινωφελές, τῷ τε βίῳ ὀνησιφόρον, ον μὲν ζητητικῇ διεγέρσει * βίβλους ἄλλοθεν ο ἐξ ἁπάσης ἑκασταχοῦ οἰκουμένης συλλέξασθαι, απῆς καὶ πολυειδοῦς ἐπιστήμης εγκύμονας · τὸ τῆς πλατυεπείας μέγεθος καὶ ἀκοὰς ιον, ἄλλως τε καὶ ὀχληρὸν καὶ φορτικὴν φαι- ν τοῖς πολλοῖς, δεῖν ᾠήθη καταμερίσαι τοῦτο πτομέρειαν, ἀνεπιφθόνως τε προθεῖναι κοινῇ PROOEMIUM. 1 Quicunque olim reges aut privati mentem vo- luptatibus non depravarunt aut emolliverunt, sed innatam ingenii vim, nulla labe aspersam, integram virtuti reservarunt, illi, illi, inquam, labores per- tulerunt et arti dicendi studium et operam nəva · verunt, et eorum, qui litteris reliquam vitam im- pendebant, cum doctrinæ cupidi et amantes exsti- Hissent, accuratius quædam alius alia conscripserunt, partim suæ variæ et multiplicis eruditionis illustre monumentum posteris relinquere cupientes, partim ut inter suos æquales nominis celebritatem adepti, immortali gloria fruerentur. Postquam vero in tam longo annorum decursu infinitæ res et evenerunt et litteris sunt comprehensæ, in immensum quoque historiæ textura, ut minime comprehendi posset, est extensa et dilatata. Sed posterioribus sæculis in pejus hominum naturam proclivius mutari ne · cesse erat. Itaque cum honestum nihili ducerent, postposita & veritatis commentatione, negligentios res fuisse oportuit, quam ut res præclare gestas. scriptis comprehenderent. Unde factum est mola librorum utilium penuria, modo propterea quod pro- lixam et ingentem scriptorum molem homines hor- rerent et aversarentur, ut historiæ investigatio, quoniam vaga et incerta erat, in tenebris jaceret, Quamobrem Constantinus Porphyrogenitus, prin- ceps omnium, qui ante se imperium tenuerunt, Christianissimus et maxime orthodoxus, cum accu- ralius in rerum honestarum cognitionem incumbe- ret, vir prompto et acri ingenio, optimum. esse ju- dicavit et ex utilitate publica, vitæ etiam humanæ fructuosum et commodum, primum quidem dili- genti perquisitione alios aliunde libros omnis generis scientia refertos per universum terrarum orbem colligere. Deinde cum immensa et confusa verborum VARIE LECTIONES.. γιώτερον conj. Cantocl. 3 διηγήσει Par.

ΠΕΡΙ ΠΡΕΣΒΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΠΡΟΣ ΕΘΝΙΚΟΥΣ ΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ ΠΡΕΣΒΕΙΣ ΒΑΣΙΛΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΕΘΝΙΚΟΙ, ΚΑΙ ΠΟΙΟ ΣΧΗΜΑΤΙ ΤΟΥΤΟΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ, ΚΑΙ ΜΕΘ' ΟΠΟΙΑΣ ΔΟΧΗΣ. DE LEGATIS ROMANORUM AD GENTES 3 LEGATOS IMPERATORUM ROMANORUM GENTES ADMISERINT, QUA FORMA EOS EXCEPERINT, ET QUE IN ILLIS. ADMITTENDIS OBSERVARINT. ΠΡΟΟΙΜΙΟΝ. B κ τῶν πάλαι ποτέ βασιλέων τε καὶ ἰδιωτῶν ν νοῦν παρεσύρησαν ἡδοναῖς ἢ κατεμαλακί- ν, ἀλλὰ τὸ τῆς ψυχῆς εὐγενὲς ἀκηλίδωτον συνετήρησαν, οὗτοι δὴ, οὗτοι καὶ πόνοις ἐν ἔρησαν καὶ λόγοις ενησχολήθησαν, καὶ ἄλλος * τῶν ὅσοι λογικώτερον. ἐπεβίωσαν, παι- ἐρασταὶ γεγονότες σπουδαιότερόν τινα συνε αντι, τοῦτο μὲν τῆς σφῶν αὐτῶν πολυμαθίας ι εναργές τοῖς μετέπειτα καταλιπεῖν ἱμειρόμε- νεο δὲ καὶ εὐκλειαν ἀείμνηστον ἐκ τῶν ἐντυ- στων καρπώσασθαι μνώμενοι. Ἐπεὶ δὲ ἐκ τῆς οσούτων ἐτῶν περιδρομῆς ἄπλετόν τι χρῆμα αγμάτων ἐγίγνετο και λόγων επλέκετο, ἐπ' ἄν τε καὶ ἀμήχανον ἡ τῆς ἱστορίας εὐρύνετο ο ακή, ἔδει δὲ ἐπιῤῥεπέστερον πρὸς τὰ χείρω ἐν ἀνθρώπων προαίρεσιν μετατίθεσθαι χρόνοις ν, καὶ ὀλιγώρως ἔχειν πρὸς τὰ καλὰ, καὶ ότερον διακεῖσθαι πρὸς τὴν τῶν φθασάντων αι κατάληψιν, κατόπιν γινομένης τῆς ἀλη- ἱπιτεύξεως, ὡς ἐντεῦθεν ἀδηλία σκιάζεσθαι 6 ἱστορίας εφεύρεσιν, πῆ μὲν σπάνει βίβλων λῶν, πῆ δὲ πρὸς τὴν ἐκτάδην πολυλογίαν δει των καὶ κατοῤῥωδούντων· ὁ τῆς πορφύρας ιος Κωνσταντίνος, ὁ ὀρθοδοξότατος καὶ Χρι- αώτατος τῶν πώποτε βεβασιλευκότων, οξυ- τρον πρὸς τὴν τῶν καλῶν κατανόησιν διακεί καὶ δραστήριον ἐσχηκώς νοῦν, ἔκρινε βέλτι ἶναι καὶ κοινωφελές, τῷ τε βίῳ ὀνησιφόρον, ον μὲν ζητητικῇ διεγέρσει * βίβλους ἄλλοθεν ο ἐξ ἁπάσης ἑκασταχοῦ οἰκουμένης συλλέξασθαι, απῆς καὶ πολυειδοῦς ἐπιστήμης εγκύμονας · τὸ τῆς πλατυεπείας μέγεθος καὶ ἀκοὰς ιον, ἄλλως τε καὶ ὀχληρὸν καὶ φορτικὴν φαι- ν τοῖς πολλοῖς, δεῖν ᾠήθη καταμερίσαι τοῦτο πτομέρειαν, ἀνεπιφθόνως τε προθεῖναι κοινῇ PROOEMIUM. 1 Quicunque olim reges aut privati mentem vo- luptatibus non depravarunt aut emolliverunt, sed innatam ingenii vim, nulla labe aspersam, integram virtuti reservarunt, illi, illi, inquam, labores per- tulerunt et arti dicendi studium et operam nəva · verunt, et eorum, qui litteris reliquam vitam im- pendebant, cum doctrinæ cupidi et amantes exsti- Hissent, accuratius quædam alius alia conscripserunt, partim suæ variæ et multiplicis eruditionis illustre monumentum posteris relinquere cupientes, partim ut inter suos æquales nominis celebritatem adepti, immortali gloria fruerentur. Postquam vero in tam longo annorum decursu infinitæ res et evenerunt et litteris sunt comprehensæ, in immensum quoque historiæ textura, ut minime comprehendi posset, est extensa et dilatata. Sed posterioribus sæculis in pejus hominum naturam proclivius mutari ne · cesse erat. Itaque cum honestum nihili ducerent, postposita & veritatis commentatione, negligentios res fuisse oportuit, quam ut res præclare gestas. scriptis comprehenderent. Unde factum est mola librorum utilium penuria, modo propterea quod pro- lixam et ingentem scriptorum molem homines hor- rerent et aversarentur, ut historiæ investigatio, quoniam vaga et incerta erat, in tenebris jaceret, Quamobrem Constantinus Porphyrogenitus, prin- ceps omnium, qui ante se imperium tenuerunt, Christianissimus et maxime orthodoxus, cum accu- ralius in rerum honestarum cognitionem incumbe- ret, vir prompto et acri ingenio, optimum. esse ju- dicavit et ex utilitate publica, vitæ etiam humanæ fructuosum et commodum, primum quidem dili- genti perquisitione alios aliunde libros omnis generis scientia refertos per universum terrarum orbem colligere. Deinde cum immensa et confusa verborum VARIE LECTIONES.. γιώτερον conj. Cantocl. 3 διηγήσει Par.

ΠΕΡΙ ΠΡΕΣΒΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΠΡΟΣ ΕΘΝΙΚΟΥΣ ΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ ΠΡΕΣΒΕΙΣ ΒΑΣΙΛΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΕΘΝΙΚΟΙ, ΚΑΙ ΠΟΙΟ ΣΧΗΜΑΤΙ ΤΟΥΤΟΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ, ΚΑΙ ΜΕΘ' ΟΠΟΙΑΣ ΔΟΧΗΣ. DE LEGATIS ROMANORUM AD GENTES 3 LEGATOS IMPERATORUM ROMANORUM GENTES ADMISERINT, QUA FORMA EOS EXCEPERINT, ET QUE IN ILLIS. ADMITTENDIS OBSERVARINT. ΠΡΟΟΙΜΙΟΝ. B κ τῶν πάλαι ποτέ βασιλέων τε καὶ ἰδιωτῶν ν νοῦν παρεσύρησαν ἡδοναῖς ἢ κατεμαλακί- ν, ἀλλὰ τὸ τῆς ψυχῆς εὐγενὲς ἀκηλίδωτον συνετήρησαν, οὗτοι δὴ, οὗτοι καὶ πόνοις ἐν ἔρησαν καὶ λόγοις ενησχολήθησαν, καὶ ἄλλος * τῶν ὅσοι λογικώτερον. ἐπεβίωσαν, παι- ἐρασταὶ γεγονότες σπουδαιότερόν τινα συνε αντι, τοῦτο μὲν τῆς σφῶν αὐτῶν πολυμαθίας ι εναργές τοῖς μετέπειτα καταλιπεῖν ἱμειρόμε- νεο δὲ καὶ εὐκλειαν ἀείμνηστον ἐκ τῶν ἐντυ- στων καρπώσασθαι μνώμενοι. Ἐπεὶ δὲ ἐκ τῆς οσούτων ἐτῶν περιδρομῆς ἄπλετόν τι χρῆμα αγμάτων ἐγίγνετο και λόγων επλέκετο, ἐπ' ἄν τε καὶ ἀμήχανον ἡ τῆς ἱστορίας εὐρύνετο ο ακή, ἔδει δὲ ἐπιῤῥεπέστερον πρὸς τὰ χείρω ἐν ἀνθρώπων προαίρεσιν μετατίθεσθαι χρόνοις ν, καὶ ὀλιγώρως ἔχειν πρὸς τὰ καλὰ, καὶ ότερον διακεῖσθαι πρὸς τὴν τῶν φθασάντων αι κατάληψιν, κατόπιν γινομένης τῆς ἀλη- ἱπιτεύξεως, ὡς ἐντεῦθεν ἀδηλία σκιάζεσθαι 6 ἱστορίας εφεύρεσιν, πῆ μὲν σπάνει βίβλων λῶν, πῆ δὲ πρὸς τὴν ἐκτάδην πολυλογίαν δει των καὶ κατοῤῥωδούντων· ὁ τῆς πορφύρας ιος Κωνσταντίνος, ὁ ὀρθοδοξότατος καὶ Χρι- αώτατος τῶν πώποτε βεβασιλευκότων, οξυ- τρον πρὸς τὴν τῶν καλῶν κατανόησιν διακεί καὶ δραστήριον ἐσχηκώς νοῦν, ἔκρινε βέλτι ἶναι καὶ κοινωφελές, τῷ τε βίῳ ὀνησιφόρον, ον μὲν ζητητικῇ διεγέρσει * βίβλους ἄλλοθεν ο ἐξ ἁπάσης ἑκασταχοῦ οἰκουμένης συλλέξασθαι, απῆς καὶ πολυειδοῦς ἐπιστήμης εγκύμονας · τὸ τῆς πλατυεπείας μέγεθος καὶ ἀκοὰς ιον, ἄλλως τε καὶ ὀχληρὸν καὶ φορτικὴν φαι- ν τοῖς πολλοῖς, δεῖν ᾠήθη καταμερίσαι τοῦτο πτομέρειαν, ἀνεπιφθόνως τε προθεῖναι κοινῇ PROOEMIUM. 1 Quicunque olim reges aut privati mentem vo- luptatibus non depravarunt aut emolliverunt, sed innatam ingenii vim, nulla labe aspersam, integram virtuti reservarunt, illi, illi, inquam, labores per- tulerunt et arti dicendi studium et operam nəva · verunt, et eorum, qui litteris reliquam vitam im- pendebant, cum doctrinæ cupidi et amantes exsti- Hissent, accuratius quædam alius alia conscripserunt, partim suæ variæ et multiplicis eruditionis illustre monumentum posteris relinquere cupientes, partim ut inter suos æquales nominis celebritatem adepti, immortali gloria fruerentur. Postquam vero in tam longo annorum decursu infinitæ res et evenerunt et litteris sunt comprehensæ, in immensum quoque historiæ textura, ut minime comprehendi posset, est extensa et dilatata. Sed posterioribus sæculis in pejus hominum naturam proclivius mutari ne · cesse erat. Itaque cum honestum nihili ducerent, postposita & veritatis commentatione, negligentios res fuisse oportuit, quam ut res præclare gestas. scriptis comprehenderent. Unde factum est mola librorum utilium penuria, modo propterea quod pro- lixam et ingentem scriptorum molem homines hor- rerent et aversarentur, ut historiæ investigatio, quoniam vaga et incerta erat, in tenebris jaceret, Quamobrem Constantinus Porphyrogenitus, prin- ceps omnium, qui ante se imperium tenuerunt, Christianissimus et maxime orthodoxus, cum accu- ralius in rerum honestarum cognitionem incumbe- ret, vir prompto et acri ingenio, optimum. esse ju- dicavit et ex utilitate publica, vitæ etiam humanæ fructuosum et commodum, primum quidem dili- genti perquisitione alios aliunde libros omnis generis scientia refertos per universum terrarum orbem colligere. Deinde cum immensa et confusa verborum VARIE LECTIONES.. γιώτερον conj. Cantocl. 3 διηγήσει Par.

ΠΕΡΙ ΠΡΕΣΒΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΠΡΟΣ ΕΘΝΙΚΟΥΣ ΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ ΠΡΕΣΒΕΙΣ ΒΑΣΙΛΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΕΘΝΙΚΟΙ, ΚΑΙ ΠΟΙΟ ΣΧΗΜΑΤΙ ΤΟΥΤΟΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ, ΚΑΙ ΜΕΘ' ΟΠΟΙΑΣ ΔΟΧΗΣ. DE LEGATIS ROMANORUM AD GENTES 3 LEGATOS IMPERATORUM ROMANORUM GENTES ADMISERINT, QUA FORMA EOS EXCEPERINT, ET QUE IN ILLIS. ADMITTENDIS OBSERVARINT. ΠΡΟΟΙΜΙΟΝ. B κ τῶν πάλαι ποτέ βασιλέων τε καὶ ἰδιωτῶν ν νοῦν παρεσύρησαν ἡδοναῖς ἢ κατεμαλακί- ν, ἀλλὰ τὸ τῆς ψυχῆς εὐγενὲς ἀκηλίδωτον συνετήρησαν, οὗτοι δὴ, οὗτοι καὶ πόνοις ἐν ἔρησαν καὶ λόγοις ενησχολήθησαν, καὶ ἄλλος * τῶν ὅσοι λογικώτερον. ἐπεβίωσαν, παι- ἐρασταὶ γεγονότες σπουδαιότερόν τινα συνε αντι, τοῦτο μὲν τῆς σφῶν αὐτῶν πολυμαθίας ι εναργές τοῖς μετέπειτα καταλιπεῖν ἱμειρόμε- νεο δὲ καὶ εὐκλειαν ἀείμνηστον ἐκ τῶν ἐντυ- στων καρπώσασθαι μνώμενοι. Ἐπεὶ δὲ ἐκ τῆς οσούτων ἐτῶν περιδρομῆς ἄπλετόν τι χρῆμα αγμάτων ἐγίγνετο και λόγων επλέκετο, ἐπ' ἄν τε καὶ ἀμήχανον ἡ τῆς ἱστορίας εὐρύνετο ο ακή, ἔδει δὲ ἐπιῤῥεπέστερον πρὸς τὰ χείρω ἐν ἀνθρώπων προαίρεσιν μετατίθεσθαι χρόνοις ν, καὶ ὀλιγώρως ἔχειν πρὸς τὰ καλὰ, καὶ ότερον διακεῖσθαι πρὸς τὴν τῶν φθασάντων αι κατάληψιν, κατόπιν γινομένης τῆς ἀλη- ἱπιτεύξεως, ὡς ἐντεῦθεν ἀδηλία σκιάζεσθαι 6 ἱστορίας εφεύρεσιν, πῆ μὲν σπάνει βίβλων λῶν, πῆ δὲ πρὸς τὴν ἐκτάδην πολυλογίαν δει των καὶ κατοῤῥωδούντων· ὁ τῆς πορφύρας ιος Κωνσταντίνος, ὁ ὀρθοδοξότατος καὶ Χρι- αώτατος τῶν πώποτε βεβασιλευκότων, οξυ- τρον πρὸς τὴν τῶν καλῶν κατανόησιν διακεί καὶ δραστήριον ἐσχηκώς νοῦν, ἔκρινε βέλτι ἶναι καὶ κοινωφελές, τῷ τε βίῳ ὀνησιφόρον, ον μὲν ζητητικῇ διεγέρσει * βίβλους ἄλλοθεν ο ἐξ ἁπάσης ἑκασταχοῦ οἰκουμένης συλλέξασθαι, απῆς καὶ πολυειδοῦς ἐπιστήμης εγκύμονας · τὸ τῆς πλατυεπείας μέγεθος καὶ ἀκοὰς ιον, ἄλλως τε καὶ ὀχληρὸν καὶ φορτικὴν φαι- ν τοῖς πολλοῖς, δεῖν ᾠήθη καταμερίσαι τοῦτο πτομέρειαν, ἀνεπιφθόνως τε προθεῖναι κοινῇ PROOEMIUM. 1 Quicunque olim reges aut privati mentem vo- luptatibus non depravarunt aut emolliverunt, sed innatam ingenii vim, nulla labe aspersam, integram virtuti reservarunt, illi, illi, inquam, labores per- tulerunt et arti dicendi studium et operam nəva · verunt, et eorum, qui litteris reliquam vitam im- pendebant, cum doctrinæ cupidi et amantes exsti- Hissent, accuratius quædam alius alia conscripserunt, partim suæ variæ et multiplicis eruditionis illustre monumentum posteris relinquere cupientes, partim ut inter suos æquales nominis celebritatem adepti, immortali gloria fruerentur. Postquam vero in tam longo annorum decursu infinitæ res et evenerunt et litteris sunt comprehensæ, in immensum quoque historiæ textura, ut minime comprehendi posset, est extensa et dilatata. Sed posterioribus sæculis in pejus hominum naturam proclivius mutari ne · cesse erat. Itaque cum honestum nihili ducerent, postposita & veritatis commentatione, negligentios res fuisse oportuit, quam ut res præclare gestas. scriptis comprehenderent. Unde factum est mola librorum utilium penuria, modo propterea quod pro- lixam et ingentem scriptorum molem homines hor- rerent et aversarentur, ut historiæ investigatio, quoniam vaga et incerta erat, in tenebris jaceret, Quamobrem Constantinus Porphyrogenitus, prin- ceps omnium, qui ante se imperium tenuerunt, Christianissimus et maxime orthodoxus, cum accu- ralius in rerum honestarum cognitionem incumbe- ret, vir prompto et acri ingenio, optimum. esse ju- dicavit et ex utilitate publica, vitæ etiam humanæ fructuosum et commodum, primum quidem dili- genti perquisitione alios aliunde libros omnis generis scientia refertos per universum terrarum orbem colligere. Deinde cum immensa et confusa verborum VARIE LECTIONES.. γιώτερον conj. Cantocl. 3 διηγήσει Par.

ΠΕΡΙ ΠΡΕΣΒΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΠΡΟΣ ΕΘΝΙΚΟΥΣ ΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ ΠΡΕΣΒΕΙΣ ΒΑΣΙΛΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΕΘΝΙΚΟΙ, ΚΑΙ ΠΟΙΟ ΣΧΗΜΑΤΙ ΤΟΥΤΟΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ, ΚΑΙ ΜΕΘ' ΟΠΟΙΑΣ ΔΟΧΗΣ. DE LEGATIS ROMANORUM AD GENTES 3 LEGATOS IMPERATORUM ROMANORUM GENTES ADMISERINT, QUA FORMA EOS EXCEPERINT, ET QUE IN ILLIS. ADMITTENDIS OBSERVARINT. ΠΡΟΟΙΜΙΟΝ. B κ τῶν πάλαι ποτέ βασιλέων τε καὶ ἰδιωτῶν ν νοῦν παρεσύρησαν ἡδοναῖς ἢ κατεμαλακί- ν, ἀλλὰ τὸ τῆς ψυχῆς εὐγενὲς ἀκηλίδωτον συνετήρησαν, οὗτοι δὴ, οὗτοι καὶ πόνοις ἐν ἔρησαν καὶ λόγοις ενησχολήθησαν, καὶ ἄλλος * τῶν ὅσοι λογικώτερον. ἐπεβίωσαν, παι- ἐρασταὶ γεγονότες σπουδαιότερόν τινα συνε αντι, τοῦτο μὲν τῆς σφῶν αὐτῶν πολυμαθίας ι εναργές τοῖς μετέπειτα καταλιπεῖν ἱμειρόμε- νεο δὲ καὶ εὐκλειαν ἀείμνηστον ἐκ τῶν ἐντυ- στων καρπώσασθαι μνώμενοι. Ἐπεὶ δὲ ἐκ τῆς οσούτων ἐτῶν περιδρομῆς ἄπλετόν τι χρῆμα αγμάτων ἐγίγνετο και λόγων επλέκετο, ἐπ' ἄν τε καὶ ἀμήχανον ἡ τῆς ἱστορίας εὐρύνετο ο ακή, ἔδει δὲ ἐπιῤῥεπέστερον πρὸς τὰ χείρω ἐν ἀνθρώπων προαίρεσιν μετατίθεσθαι χρόνοις ν, καὶ ὀλιγώρως ἔχειν πρὸς τὰ καλὰ, καὶ ότερον διακεῖσθαι πρὸς τὴν τῶν φθασάντων αι κατάληψιν, κατόπιν γινομένης τῆς ἀλη- ἱπιτεύξεως, ὡς ἐντεῦθεν ἀδηλία σκιάζεσθαι 6 ἱστορίας εφεύρεσιν, πῆ μὲν σπάνει βίβλων λῶν, πῆ δὲ πρὸς τὴν ἐκτάδην πολυλογίαν δει των καὶ κατοῤῥωδούντων· ὁ τῆς πορφύρας ιος Κωνσταντίνος, ὁ ὀρθοδοξότατος καὶ Χρι- αώτατος τῶν πώποτε βεβασιλευκότων, οξυ- τρον πρὸς τὴν τῶν καλῶν κατανόησιν διακεί καὶ δραστήριον ἐσχηκώς νοῦν, ἔκρινε βέλτι ἶναι καὶ κοινωφελές, τῷ τε βίῳ ὀνησιφόρον, ον μὲν ζητητικῇ διεγέρσει * βίβλους ἄλλοθεν ο ἐξ ἁπάσης ἑκασταχοῦ οἰκουμένης συλλέξασθαι, απῆς καὶ πολυειδοῦς ἐπιστήμης εγκύμονας · τὸ τῆς πλατυεπείας μέγεθος καὶ ἀκοὰς ιον, ἄλλως τε καὶ ὀχληρὸν καὶ φορτικὴν φαι- ν τοῖς πολλοῖς, δεῖν ᾠήθη καταμερίσαι τοῦτο πτομέρειαν, ἀνεπιφθόνως τε προθεῖναι κοινῇ PROOEMIUM. 1 Quicunque olim reges aut privati mentem vo- luptatibus non depravarunt aut emolliverunt, sed innatam ingenii vim, nulla labe aspersam, integram virtuti reservarunt, illi, illi, inquam, labores per- tulerunt et arti dicendi studium et operam nəva · verunt, et eorum, qui litteris reliquam vitam im- pendebant, cum doctrinæ cupidi et amantes exsti- Hissent, accuratius quædam alius alia conscripserunt, partim suæ variæ et multiplicis eruditionis illustre monumentum posteris relinquere cupientes, partim ut inter suos æquales nominis celebritatem adepti, immortali gloria fruerentur. Postquam vero in tam longo annorum decursu infinitæ res et evenerunt et litteris sunt comprehensæ, in immensum quoque historiæ textura, ut minime comprehendi posset, est extensa et dilatata. Sed posterioribus sæculis in pejus hominum naturam proclivius mutari ne · cesse erat. Itaque cum honestum nihili ducerent, postposita & veritatis commentatione, negligentios res fuisse oportuit, quam ut res præclare gestas. scriptis comprehenderent. Unde factum est mola librorum utilium penuria, modo propterea quod pro- lixam et ingentem scriptorum molem homines hor- rerent et aversarentur, ut historiæ investigatio, quoniam vaga et incerta erat, in tenebris jaceret, Quamobrem Constantinus Porphyrogenitus, prin- ceps omnium, qui ante se imperium tenuerunt, Christianissimus et maxime orthodoxus, cum accu- ralius in rerum honestarum cognitionem incumbe- ret, vir prompto et acri ingenio, optimum. esse ju- dicavit et ex utilitate publica, vitæ etiam humanæ fructuosum et commodum, primum quidem dili- genti perquisitione alios aliunde libros omnis generis scientia refertos per universum terrarum orbem colligere. Deinde cum immensa et confusa verborum VARIE LECTIONES.. γιώτερον conj. Cantocl. 3 διηγήσει Par.

ΠΕΡΙ ΠΡΕΣΒΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΠΡΟΣ ΕΘΝΙΚΟΥΣ ΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ ΠΡΕΣΒΕΙΣ ΒΑΣΙΛΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΕΘΝΙΚΟΙ, ΚΑΙ ΠΟΙΟ ΣΧΗΜΑΤΙ ΤΟΥΤΟΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ, ΚΑΙ ΜΕΘ' ΟΠΟΙΑΣ ΔΟΧΗΣ. DE LEGATIS ROMANORUM AD GENTES 3 LEGATOS IMPERATORUM ROMANORUM GENTES ADMISERINT, QUA FORMA EOS EXCEPERINT, ET QUE IN ILLIS. ADMITTENDIS OBSERVARINT. ΠΡΟΟΙΜΙΟΝ. B κ τῶν πάλαι ποτέ βασιλέων τε καὶ ἰδιωτῶν ν νοῦν παρεσύρησαν ἡδοναῖς ἢ κατεμαλακί- ν, ἀλλὰ τὸ τῆς ψυχῆς εὐγενὲς ἀκηλίδωτον συνετήρησαν, οὗτοι δὴ, οὗτοι καὶ πόνοις ἐν ἔρησαν καὶ λόγοις ενησχολήθησαν, καὶ ἄλλος * τῶν ὅσοι λογικώτερον. ἐπεβίωσαν, παι- ἐρασταὶ γεγονότες σπουδαιότερόν τινα συνε αντι, τοῦτο μὲν τῆς σφῶν αὐτῶν πολυμαθίας ι εναργές τοῖς μετέπειτα καταλιπεῖν ἱμειρόμε- νεο δὲ καὶ εὐκλειαν ἀείμνηστον ἐκ τῶν ἐντυ- στων καρπώσασθαι μνώμενοι. Ἐπεὶ δὲ ἐκ τῆς οσούτων ἐτῶν περιδρομῆς ἄπλετόν τι χρῆμα αγμάτων ἐγίγνετο και λόγων επλέκετο, ἐπ' ἄν τε καὶ ἀμήχανον ἡ τῆς ἱστορίας εὐρύνετο ο ακή, ἔδει δὲ ἐπιῤῥεπέστερον πρὸς τὰ χείρω ἐν ἀνθρώπων προαίρεσιν μετατίθεσθαι χρόνοις ν, καὶ ὀλιγώρως ἔχειν πρὸς τὰ καλὰ, καὶ ότερον διακεῖσθαι πρὸς τὴν τῶν φθασάντων αι κατάληψιν, κατόπιν γινομένης τῆς ἀλη- ἱπιτεύξεως, ὡς ἐντεῦθεν ἀδηλία σκιάζεσθαι 6 ἱστορίας εφεύρεσιν, πῆ μὲν σπάνει βίβλων λῶν, πῆ δὲ πρὸς τὴν ἐκτάδην πολυλογίαν δει των καὶ κατοῤῥωδούντων· ὁ τῆς πορφύρας ιος Κωνσταντίνος, ὁ ὀρθοδοξότατος καὶ Χρι- αώτατος τῶν πώποτε βεβασιλευκότων, οξυ- τρον πρὸς τὴν τῶν καλῶν κατανόησιν διακεί καὶ δραστήριον ἐσχηκώς νοῦν, ἔκρινε βέλτι ἶναι καὶ κοινωφελές, τῷ τε βίῳ ὀνησιφόρον, ον μὲν ζητητικῇ διεγέρσει * βίβλους ἄλλοθεν ο ἐξ ἁπάσης ἑκασταχοῦ οἰκουμένης συλλέξασθαι, απῆς καὶ πολυειδοῦς ἐπιστήμης εγκύμονας · τὸ τῆς πλατυεπείας μέγεθος καὶ ἀκοὰς ιον, ἄλλως τε καὶ ὀχληρὸν καὶ φορτικὴν φαι- ν τοῖς πολλοῖς, δεῖν ᾠήθη καταμερίσαι τοῦτο πτομέρειαν, ἀνεπιφθόνως τε προθεῖναι κοινῇ PROOEMIUM. 1 Quicunque olim reges aut privati mentem vo- luptatibus non depravarunt aut emolliverunt, sed innatam ingenii vim, nulla labe aspersam, integram virtuti reservarunt, illi, illi, inquam, labores per- tulerunt et arti dicendi studium et operam nəva · verunt, et eorum, qui litteris reliquam vitam im- pendebant, cum doctrinæ cupidi et amantes exsti- Hissent, accuratius quædam alius alia conscripserunt, partim suæ variæ et multiplicis eruditionis illustre monumentum posteris relinquere cupientes, partim ut inter suos æquales nominis celebritatem adepti, immortali gloria fruerentur. Postquam vero in tam longo annorum decursu infinitæ res et evenerunt et litteris sunt comprehensæ, in immensum quoque historiæ textura, ut minime comprehendi posset, est extensa et dilatata. Sed posterioribus sæculis in pejus hominum naturam proclivius mutari ne · cesse erat. Itaque cum honestum nihili ducerent, postposita & veritatis commentatione, negligentios res fuisse oportuit, quam ut res præclare gestas. scriptis comprehenderent. Unde factum est mola librorum utilium penuria, modo propterea quod pro- lixam et ingentem scriptorum molem homines hor- rerent et aversarentur, ut historiæ investigatio, quoniam vaga et incerta erat, in tenebris jaceret, Quamobrem Constantinus Porphyrogenitus, prin- ceps omnium, qui ante se imperium tenuerunt, Christianissimus et maxime orthodoxus, cum accu- ralius in rerum honestarum cognitionem incumbe- ret, vir prompto et acri ingenio, optimum. esse ju- dicavit et ex utilitate publica, vitæ etiam humanæ fructuosum et commodum, primum quidem dili- genti perquisitione alios aliunde libros omnis generis scientia refertos per universum terrarum orbem colligere. Deinde cum immensa et confusa verborum VARIE LECTIONES.. γιώτερον conj. Cantocl. 3 διηγήσει Par.

ΠΕΡΙ ΠΡΕΣΒΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΠΡΟΣ ΕΘΝΙΚΟΥΣ ΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ ΠΡΕΣΒΕΙΣ ΒΑΣΙΛΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΕΘΝΙΚΟΙ, ΚΑΙ ΠΟΙΟ ΣΧΗΜΑΤΙ ΤΟΥΤΟΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ, ΚΑΙ ΜΕΘ' ΟΠΟΙΑΣ ΔΟΧΗΣ. DE LEGATIS ROMANORUM AD GENTES 3 LEGATOS IMPERATORUM ROMANORUM GENTES ADMISERINT, QUA FORMA EOS EXCEPERINT, ET QUE IN ILLIS. ADMITTENDIS OBSERVARINT. ΠΡΟΟΙΜΙΟΝ. B κ τῶν πάλαι ποτέ βασιλέων τε καὶ ἰδιωτῶν ν νοῦν παρεσύρησαν ἡδοναῖς ἢ κατεμαλακί- ν, ἀλλὰ τὸ τῆς ψυχῆς εὐγενὲς ἀκηλίδωτον συνετήρησαν, οὗτοι δὴ, οὗτοι καὶ πόνοις ἐν ἔρησαν καὶ λόγοις ενησχολήθησαν, καὶ ἄλλος * τῶν ὅσοι λογικώτερον. ἐπεβίωσαν, παι- ἐρασταὶ γεγονότες σπουδαιότερόν τινα συνε αντι, τοῦτο μὲν τῆς σφῶν αὐτῶν πολυμαθίας ι εναργές τοῖς μετέπειτα καταλιπεῖν ἱμειρόμε- νεο δὲ καὶ εὐκλειαν ἀείμνηστον ἐκ τῶν ἐντυ- στων καρπώσασθαι μνώμενοι. Ἐπεὶ δὲ ἐκ τῆς οσούτων ἐτῶν περιδρομῆς ἄπλετόν τι χρῆμα αγμάτων ἐγίγνετο και λόγων επλέκετο, ἐπ' ἄν τε καὶ ἀμήχανον ἡ τῆς ἱστορίας εὐρύνετο ο ακή, ἔδει δὲ ἐπιῤῥεπέστερον πρὸς τὰ χείρω ἐν ἀνθρώπων προαίρεσιν μετατίθεσθαι χρόνοις ν, καὶ ὀλιγώρως ἔχειν πρὸς τὰ καλὰ, καὶ ότερον διακεῖσθαι πρὸς τὴν τῶν φθασάντων αι κατάληψιν, κατόπιν γινομένης τῆς ἀλη- ἱπιτεύξεως, ὡς ἐντεῦθεν ἀδηλία σκιάζεσθαι 6 ἱστορίας εφεύρεσιν, πῆ μὲν σπάνει βίβλων λῶν, πῆ δὲ πρὸς τὴν ἐκτάδην πολυλογίαν δει των καὶ κατοῤῥωδούντων· ὁ τῆς πορφύρας ιος Κωνσταντίνος, ὁ ὀρθοδοξότατος καὶ Χρι- αώτατος τῶν πώποτε βεβασιλευκότων, οξυ- τρον πρὸς τὴν τῶν καλῶν κατανόησιν διακεί καὶ δραστήριον ἐσχηκώς νοῦν, ἔκρινε βέλτι ἶναι καὶ κοινωφελές, τῷ τε βίῳ ὀνησιφόρον, ον μὲν ζητητικῇ διεγέρσει * βίβλους ἄλλοθεν ο ἐξ ἁπάσης ἑκασταχοῦ οἰκουμένης συλλέξασθαι, απῆς καὶ πολυειδοῦς ἐπιστήμης εγκύμονας · τὸ τῆς πλατυεπείας μέγεθος καὶ ἀκοὰς ιον, ἄλλως τε καὶ ὀχληρὸν καὶ φορτικὴν φαι- ν τοῖς πολλοῖς, δεῖν ᾠήθη καταμερίσαι τοῦτο πτομέρειαν, ἀνεπιφθόνως τε προθεῖναι κοινῇ PROOEMIUM. 1 Quicunque olim reges aut privati mentem vo- luptatibus non depravarunt aut emolliverunt, sed innatam ingenii vim, nulla labe aspersam, integram virtuti reservarunt, illi, illi, inquam, labores per- tulerunt et arti dicendi studium et operam nəva · verunt, et eorum, qui litteris reliquam vitam im- pendebant, cum doctrinæ cupidi et amantes exsti- Hissent, accuratius quædam alius alia conscripserunt, partim suæ variæ et multiplicis eruditionis illustre monumentum posteris relinquere cupientes, partim ut inter suos æquales nominis celebritatem adepti, immortali gloria fruerentur. Postquam vero in tam longo annorum decursu infinitæ res et evenerunt et litteris sunt comprehensæ, in immensum quoque historiæ textura, ut minime comprehendi posset, est extensa et dilatata. Sed posterioribus sæculis in pejus hominum naturam proclivius mutari ne · cesse erat. Itaque cum honestum nihili ducerent, postposita & veritatis commentatione, negligentios res fuisse oportuit, quam ut res præclare gestas. scriptis comprehenderent. Unde factum est mola librorum utilium penuria, modo propterea quod pro- lixam et ingentem scriptorum molem homines hor- rerent et aversarentur, ut historiæ investigatio, quoniam vaga et incerta erat, in tenebris jaceret, Quamobrem Constantinus Porphyrogenitus, prin- ceps omnium, qui ante se imperium tenuerunt, Christianissimus et maxime orthodoxus, cum accu- ralius in rerum honestarum cognitionem incumbe- ret, vir prompto et acri ingenio, optimum. esse ju- dicavit et ex utilitate publica, vitæ etiam humanæ fructuosum et commodum, primum quidem dili- genti perquisitione alios aliunde libros omnis generis scientia refertos per universum terrarum orbem colligere. Deinde cum immensa et confusa verborum VARIE LECTIONES.. γιώτερον conj. Cantocl. 3 διηγήσει Par.

ΠΕΡΙ ΠΡΕΣΒΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΠΡΟΣ ΕΘΝΙΚΟΥΣ ΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ ΠΡΕΣΒΕΙΣ ΒΑΣΙΛΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΕΘΝΙΚΟΙ, ΚΑΙ ΠΟΙΟ ΣΧΗΜΑΤΙ ΤΟΥΤΟΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ, ΚΑΙ ΜΕΘ' ΟΠΟΙΑΣ ΔΟΧΗΣ. DE LEGATIS ROMANORUM AD GENTES 3 LEGATOS IMPERATORUM ROMANORUM GENTES ADMISERINT, QUA FORMA EOS EXCEPERINT, ET QUE IN ILLIS. ADMITTENDIS OBSERVARINT. ΠΡΟΟΙΜΙΟΝ. B κ τῶν πάλαι ποτέ βασιλέων τε καὶ ἰδιωτῶν ν νοῦν παρεσύρησαν ἡδοναῖς ἢ κατεμαλακί- ν, ἀλλὰ τὸ τῆς ψυχῆς εὐγενὲς ἀκηλίδωτον συνετήρησαν, οὗτοι δὴ, οὗτοι καὶ πόνοις ἐν ἔρησαν καὶ λόγοις ενησχολήθησαν, καὶ ἄλλος * τῶν ὅσοι λογικώτερον. ἐπεβίωσαν, παι- ἐρασταὶ γεγονότες σπουδαιότερόν τινα συνε αντι, τοῦτο μὲν τῆς σφῶν αὐτῶν πολυμαθίας ι εναργές τοῖς μετέπειτα καταλιπεῖν ἱμειρόμε- νεο δὲ καὶ εὐκλειαν ἀείμνηστον ἐκ τῶν ἐντυ- στων καρπώσασθαι μνώμενοι. Ἐπεὶ δὲ ἐκ τῆς οσούτων ἐτῶν περιδρομῆς ἄπλετόν τι χρῆμα αγμάτων ἐγίγνετο και λόγων επλέκετο, ἐπ' ἄν τε καὶ ἀμήχανον ἡ τῆς ἱστορίας εὐρύνετο ο ακή, ἔδει δὲ ἐπιῤῥεπέστερον πρὸς τὰ χείρω ἐν ἀνθρώπων προαίρεσιν μετατίθεσθαι χρόνοις ν, καὶ ὀλιγώρως ἔχειν πρὸς τὰ καλὰ, καὶ ότερον διακεῖσθαι πρὸς τὴν τῶν φθασάντων αι κατάληψιν, κατόπιν γινομένης τῆς ἀλη- ἱπιτεύξεως, ὡς ἐντεῦθεν ἀδηλία σκιάζεσθαι 6 ἱστορίας εφεύρεσιν, πῆ μὲν σπάνει βίβλων λῶν, πῆ δὲ πρὸς τὴν ἐκτάδην πολυλογίαν δει των καὶ κατοῤῥωδούντων· ὁ τῆς πορφύρας ιος Κωνσταντίνος, ὁ ὀρθοδοξότατος καὶ Χρι- αώτατος τῶν πώποτε βεβασιλευκότων, οξυ- τρον πρὸς τὴν τῶν καλῶν κατανόησιν διακεί καὶ δραστήριον ἐσχηκώς νοῦν, ἔκρινε βέλτι ἶναι καὶ κοινωφελές, τῷ τε βίῳ ὀνησιφόρον, ον μὲν ζητητικῇ διεγέρσει * βίβλους ἄλλοθεν ο ἐξ ἁπάσης ἑκασταχοῦ οἰκουμένης συλλέξασθαι, απῆς καὶ πολυειδοῦς ἐπιστήμης εγκύμονας · τὸ τῆς πλατυεπείας μέγεθος καὶ ἀκοὰς ιον, ἄλλως τε καὶ ὀχληρὸν καὶ φορτικὴν φαι- ν τοῖς πολλοῖς, δεῖν ᾠήθη καταμερίσαι τοῦτο πτομέρειαν, ἀνεπιφθόνως τε προθεῖναι κοινῇ PROOEMIUM. 1 Quicunque olim reges aut privati mentem vo- luptatibus non depravarunt aut emolliverunt, sed innatam ingenii vim, nulla labe aspersam, integram virtuti reservarunt, illi, illi, inquam, labores per- tulerunt et arti dicendi studium et operam nəva · verunt, et eorum, qui litteris reliquam vitam im- pendebant, cum doctrinæ cupidi et amantes exsti- Hissent, accuratius quædam alius alia conscripserunt, partim suæ variæ et multiplicis eruditionis illustre monumentum posteris relinquere cupientes, partim ut inter suos æquales nominis celebritatem adepti, immortali gloria fruerentur. Postquam vero in tam longo annorum decursu infinitæ res et evenerunt et litteris sunt comprehensæ, in immensum quoque historiæ textura, ut minime comprehendi posset, est extensa et dilatata. Sed posterioribus sæculis in pejus hominum naturam proclivius mutari ne · cesse erat. Itaque cum honestum nihili ducerent, postposita & veritatis commentatione, negligentios res fuisse oportuit, quam ut res præclare gestas. scriptis comprehenderent. Unde factum est mola librorum utilium penuria, modo propterea quod pro- lixam et ingentem scriptorum molem homines hor- rerent et aversarentur, ut historiæ investigatio, quoniam vaga et incerta erat, in tenebris jaceret, Quamobrem Constantinus Porphyrogenitus, prin- ceps omnium, qui ante se imperium tenuerunt, Christianissimus et maxime orthodoxus, cum accu- ralius in rerum honestarum cognitionem incumbe- ret, vir prompto et acri ingenio, optimum. esse ju- dicavit et ex utilitate publica, vitæ etiam humanæ fructuosum et commodum, primum quidem dili- genti perquisitione alios aliunde libros omnis generis scientia refertos per universum terrarum orbem colligere. Deinde cum immensa et confusa verborum VARIE LECTIONES.. γιώτερον conj. Cantocl. 3 διηγήσει Par.

ΠΕΡΙ ΠΡΕΣΒΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΠΡΟΣ ΕΘΝΙΚΟΥΣ ΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ ΠΡΕΣΒΕΙΣ ΒΑΣΙΛΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΕΘΝΙΚΟΙ, ΚΑΙ ΠΟΙΟ ΣΧΗΜΑΤΙ ΤΟΥΤΟΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ, ΚΑΙ ΜΕΘ' ΟΠΟΙΑΣ ΔΟΧΗΣ. DE LEGATIS ROMANORUM AD GENTES 3 LEGATOS IMPERATORUM ROMANORUM GENTES ADMISERINT, QUA FORMA EOS EXCEPERINT, ET QUE IN ILLIS. ADMITTENDIS OBSERVARINT. ΠΡΟΟΙΜΙΟΝ. B κ τῶν πάλαι ποτέ βασιλέων τε καὶ ἰδιωτῶν ν νοῦν παρεσύρησαν ἡδοναῖς ἢ κατεμαλακί- ν, ἀλλὰ τὸ τῆς ψυχῆς εὐγενὲς ἀκηλίδωτον συνετήρησαν, οὗτοι δὴ, οὗτοι καὶ πόνοις ἐν ἔρησαν καὶ λόγοις ενησχολήθησαν, καὶ ἄλλος * τῶν ὅσοι λογικώτερον. ἐπεβίωσαν, παι- ἐρασταὶ γεγονότες σπουδαιότερόν τινα συνε αντι, τοῦτο μὲν τῆς σφῶν αὐτῶν πολυμαθίας ι εναργές τοῖς μετέπειτα καταλιπεῖν ἱμειρόμε- νεο δὲ καὶ εὐκλειαν ἀείμνηστον ἐκ τῶν ἐντυ- στων καρπώσασθαι μνώμενοι. Ἐπεὶ δὲ ἐκ τῆς οσούτων ἐτῶν περιδρομῆς ἄπλετόν τι χρῆμα αγμάτων ἐγίγνετο και λόγων επλέκετο, ἐπ' ἄν τε καὶ ἀμήχανον ἡ τῆς ἱστορίας εὐρύνετο ο ακή, ἔδει δὲ ἐπιῤῥεπέστερον πρὸς τὰ χείρω ἐν ἀνθρώπων προαίρεσιν μετατίθεσθαι χρόνοις ν, καὶ ὀλιγώρως ἔχειν πρὸς τὰ καλὰ, καὶ ότερον διακεῖσθαι πρὸς τὴν τῶν φθασάντων αι κατάληψιν, κατόπιν γινομένης τῆς ἀλη- ἱπιτεύξεως, ὡς ἐντεῦθεν ἀδηλία σκιάζεσθαι 6 ἱστορίας εφεύρεσιν, πῆ μὲν σπάνει βίβλων λῶν, πῆ δὲ πρὸς τὴν ἐκτάδην πολυλογίαν δει των καὶ κατοῤῥωδούντων· ὁ τῆς πορφύρας ιος Κωνσταντίνος, ὁ ὀρθοδοξότατος καὶ Χρι- αώτατος τῶν πώποτε βεβασιλευκότων, οξυ- τρον πρὸς τὴν τῶν καλῶν κατανόησιν διακεί καὶ δραστήριον ἐσχηκώς νοῦν, ἔκρινε βέλτι ἶναι καὶ κοινωφελές, τῷ τε βίῳ ὀνησιφόρον, ον μὲν ζητητικῇ διεγέρσει * βίβλους ἄλλοθεν ο ἐξ ἁπάσης ἑκασταχοῦ οἰκουμένης συλλέξασθαι, απῆς καὶ πολυειδοῦς ἐπιστήμης εγκύμονας · τὸ τῆς πλατυεπείας μέγεθος καὶ ἀκοὰς ιον, ἄλλως τε καὶ ὀχληρὸν καὶ φορτικὴν φαι- ν τοῖς πολλοῖς, δεῖν ᾠήθη καταμερίσαι τοῦτο πτομέρειαν, ἀνεπιφθόνως τε προθεῖναι κοινῇ PROOEMIUM. 1 Quicunque olim reges aut privati mentem vo- luptatibus non depravarunt aut emolliverunt, sed innatam ingenii vim, nulla labe aspersam, integram virtuti reservarunt, illi, illi, inquam, labores per- tulerunt et arti dicendi studium et operam nəva · verunt, et eorum, qui litteris reliquam vitam im- pendebant, cum doctrinæ cupidi et amantes exsti- Hissent, accuratius quædam alius alia conscripserunt, partim suæ variæ et multiplicis eruditionis illustre monumentum posteris relinquere cupientes, partim ut inter suos æquales nominis celebritatem adepti, immortali gloria fruerentur. Postquam vero in tam longo annorum decursu infinitæ res et evenerunt et litteris sunt comprehensæ, in immensum quoque historiæ textura, ut minime comprehendi posset, est extensa et dilatata. Sed posterioribus sæculis in pejus hominum naturam proclivius mutari ne · cesse erat. Itaque cum honestum nihili ducerent, postposita & veritatis commentatione, negligentios res fuisse oportuit, quam ut res præclare gestas. scriptis comprehenderent. Unde factum est mola librorum utilium penuria, modo propterea quod pro- lixam et ingentem scriptorum molem homines hor- rerent et aversarentur, ut historiæ investigatio, quoniam vaga et incerta erat, in tenebris jaceret, Quamobrem Constantinus Porphyrogenitus, prin- ceps omnium, qui ante se imperium tenuerunt, Christianissimus et maxime orthodoxus, cum accu- ralius in rerum honestarum cognitionem incumbe- ret, vir prompto et acri ingenio, optimum. esse ju- dicavit et ex utilitate publica, vitæ etiam humanæ fructuosum et commodum, primum quidem dili- genti perquisitione alios aliunde libros omnis generis scientia refertos per universum terrarum orbem colligere. Deinde cum immensa et confusa verborum VARIE LECTIONES.. γιώτερον conj. Cantocl. 3 διηγήσει Par.

ΠΕΡΙ ΠΡΕΣΒΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΠΡΟΣ ΕΘΝΙΚΟΥΣ ΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ ΠΡΕΣΒΕΙΣ ΒΑΣΙΛΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΕΘΝΙΚΟΙ, ΚΑΙ ΠΟΙΟ ΣΧΗΜΑΤΙ ΤΟΥΤΟΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ, ΚΑΙ ΜΕΘ' ΟΠΟΙΑΣ ΔΟΧΗΣ. DE LEGATIS ROMANORUM AD GENTES 3 LEGATOS IMPERATORUM ROMANORUM GENTES ADMISERINT, QUA FORMA EOS EXCEPERINT, ET QUE IN ILLIS. ADMITTENDIS OBSERVARINT. ΠΡΟΟΙΜΙΟΝ. B κ τῶν πάλαι ποτέ βασιλέων τε καὶ ἰδιωτῶν ν νοῦν παρεσύρησαν ἡδοναῖς ἢ κατεμαλακί- ν, ἀλλὰ τὸ τῆς ψυχῆς εὐγενὲς ἀκηλίδωτον συνετήρησαν, οὗτοι δὴ, οὗτοι καὶ πόνοις ἐν ἔρησαν καὶ λόγοις ενησχολήθησαν, καὶ ἄλλος * τῶν ὅσοι λογικώτερον. ἐπεβίωσαν, παι- ἐρασταὶ γεγονότες σπουδαιότερόν τινα συνε αντι, τοῦτο μὲν τῆς σφῶν αὐτῶν πολυμαθίας ι εναργές τοῖς μετέπειτα καταλιπεῖν ἱμειρόμε- νεο δὲ καὶ εὐκλειαν ἀείμνηστον ἐκ τῶν ἐντυ- στων καρπώσασθαι μνώμενοι. Ἐπεὶ δὲ ἐκ τῆς οσούτων ἐτῶν περιδρομῆς ἄπλετόν τι χρῆμα αγμάτων ἐγίγνετο και λόγων επλέκετο, ἐπ' ἄν τε καὶ ἀμήχανον ἡ τῆς ἱστορίας εὐρύνετο ο ακή, ἔδει δὲ ἐπιῤῥεπέστερον πρὸς τὰ χείρω ἐν ἀνθρώπων προαίρεσιν μετατίθεσθαι χρόνοις ν, καὶ ὀλιγώρως ἔχειν πρὸς τὰ καλὰ, καὶ ότερον διακεῖσθαι πρὸς τὴν τῶν φθασάντων αι κατάληψιν, κατόπιν γινομένης τῆς ἀλη- ἱπιτεύξεως, ὡς ἐντεῦθεν ἀδηλία σκιάζεσθαι 6 ἱστορίας εφεύρεσιν, πῆ μὲν σπάνει βίβλων λῶν, πῆ δὲ πρὸς τὴν ἐκτάδην πολυλογίαν δει των καὶ κατοῤῥωδούντων· ὁ τῆς πορφύρας ιος Κωνσταντίνος, ὁ ὀρθοδοξότατος καὶ Χρι- αώτατος τῶν πώποτε βεβασιλευκότων, οξυ- τρον πρὸς τὴν τῶν καλῶν κατανόησιν διακεί καὶ δραστήριον ἐσχηκώς νοῦν, ἔκρινε βέλτι ἶναι καὶ κοινωφελές, τῷ τε βίῳ ὀνησιφόρον, ον μὲν ζητητικῇ διεγέρσει * βίβλους ἄλλοθεν ο ἐξ ἁπάσης ἑκασταχοῦ οἰκουμένης συλλέξασθαι, απῆς καὶ πολυειδοῦς ἐπιστήμης εγκύμονας · τὸ τῆς πλατυεπείας μέγεθος καὶ ἀκοὰς ιον, ἄλλως τε καὶ ὀχληρὸν καὶ φορτικὴν φαι- ν τοῖς πολλοῖς, δεῖν ᾠήθη καταμερίσαι τοῦτο πτομέρειαν, ἀνεπιφθόνως τε προθεῖναι κοινῇ PROOEMIUM. 1 Quicunque olim reges aut privati mentem vo- luptatibus non depravarunt aut emolliverunt, sed innatam ingenii vim, nulla labe aspersam, integram virtuti reservarunt, illi, illi, inquam, labores per- tulerunt et arti dicendi studium et operam nəva · verunt, et eorum, qui litteris reliquam vitam im- pendebant, cum doctrinæ cupidi et amantes exsti- Hissent, accuratius quædam alius alia conscripserunt, partim suæ variæ et multiplicis eruditionis illustre monumentum posteris relinquere cupientes, partim ut inter suos æquales nominis celebritatem adepti, immortali gloria fruerentur. Postquam vero in tam longo annorum decursu infinitæ res et evenerunt et litteris sunt comprehensæ, in immensum quoque historiæ textura, ut minime comprehendi posset, est extensa et dilatata. Sed posterioribus sæculis in pejus hominum naturam proclivius mutari ne · cesse erat. Itaque cum honestum nihili ducerent, postposita & veritatis commentatione, negligentios res fuisse oportuit, quam ut res præclare gestas. scriptis comprehenderent. Unde factum est mola librorum utilium penuria, modo propterea quod pro- lixam et ingentem scriptorum molem homines hor- rerent et aversarentur, ut historiæ investigatio, quoniam vaga et incerta erat, in tenebris jaceret, Quamobrem Constantinus Porphyrogenitus, prin- ceps omnium, qui ante se imperium tenuerunt, Christianissimus et maxime orthodoxus, cum accu- ralius in rerum honestarum cognitionem incumbe- ret, vir prompto et acri ingenio, optimum. esse ju- dicavit et ex utilitate publica, vitæ etiam humanæ fructuosum et commodum, primum quidem dili- genti perquisitione alios aliunde libros omnis generis scientia refertos per universum terrarum orbem colligere. Deinde cum immensa et confusa verborum VARIE LECTIONES.. γιώτερον conj. Cantocl. 3 διηγήσει Par.

ΠΕΡΙ ΠΡΕΣΒΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΠΡΟΣ ΕΘΝΙΚΟΥΣ ΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ ΠΡΕΣΒΕΙΣ ΒΑΣΙΛΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΕΘΝΙΚΟΙ, ΚΑΙ ΠΟΙΟ ΣΧΗΜΑΤΙ ΤΟΥΤΟΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ, ΚΑΙ ΜΕΘ' ΟΠΟΙΑΣ ΔΟΧΗΣ. DE LEGATIS ROMANORUM AD GENTES 3 LEGATOS IMPERATORUM ROMANORUM GENTES ADMISERINT, QUA FORMA EOS EXCEPERINT, ET QUE IN ILLIS. ADMITTENDIS OBSERVARINT. ΠΡΟΟΙΜΙΟΝ. B κ τῶν πάλαι ποτέ βασιλέων τε καὶ ἰδιωτῶν ν νοῦν παρεσύρησαν ἡδοναῖς ἢ κατεμαλακί- ν, ἀλλὰ τὸ τῆς ψυχῆς εὐγενὲς ἀκηλίδωτον συνετήρησαν, οὗτοι δὴ, οὗτοι καὶ πόνοις ἐν ἔρησαν καὶ λόγοις ενησχολήθησαν, καὶ ἄλλος * τῶν ὅσοι λογικώτερον. ἐπεβίωσαν, παι- ἐρασταὶ γεγονότες σπουδαιότερόν τινα συνε αντι, τοῦτο μὲν τῆς σφῶν αὐτῶν πολυμαθίας ι εναργές τοῖς μετέπειτα καταλιπεῖν ἱμειρόμε- νεο δὲ καὶ εὐκλειαν ἀείμνηστον ἐκ τῶν ἐντυ- στων καρπώσασθαι μνώμενοι. Ἐπεὶ δὲ ἐκ τῆς οσούτων ἐτῶν περιδρομῆς ἄπλετόν τι χρῆμα αγμάτων ἐγίγνετο και λόγων επλέκετο, ἐπ' ἄν τε καὶ ἀμήχανον ἡ τῆς ἱστορίας εὐρύνετο ο ακή, ἔδει δὲ ἐπιῤῥεπέστερον πρὸς τὰ χείρω ἐν ἀνθρώπων προαίρεσιν μετατίθεσθαι χρόνοις ν, καὶ ὀλιγώρως ἔχειν πρὸς τὰ καλὰ, καὶ ότερον διακεῖσθαι πρὸς τὴν τῶν φθασάντων αι κατάληψιν, κατόπιν γινομένης τῆς ἀλη- ἱπιτεύξεως, ὡς ἐντεῦθεν ἀδηλία σκιάζεσθαι 6 ἱστορίας εφεύρεσιν, πῆ μὲν σπάνει βίβλων λῶν, πῆ δὲ πρὸς τὴν ἐκτάδην πολυλογίαν δει των καὶ κατοῤῥωδούντων· ὁ τῆς πορφύρας ιος Κωνσταντίνος, ὁ ὀρθοδοξότατος καὶ Χρι- αώτατος τῶν πώποτε βεβασιλευκότων, οξυ- τρον πρὸς τὴν τῶν καλῶν κατανόησιν διακεί καὶ δραστήριον ἐσχηκώς νοῦν, ἔκρινε βέλτι ἶναι καὶ κοινωφελές, τῷ τε βίῳ ὀνησιφόρον, ον μὲν ζητητικῇ διεγέρσει * βίβλους ἄλλοθεν ο ἐξ ἁπάσης ἑκασταχοῦ οἰκουμένης συλλέξασθαι, απῆς καὶ πολυειδοῦς ἐπιστήμης εγκύμονας · τὸ τῆς πλατυεπείας μέγεθος καὶ ἀκοὰς ιον, ἄλλως τε καὶ ὀχληρὸν καὶ φορτικὴν φαι- ν τοῖς πολλοῖς, δεῖν ᾠήθη καταμερίσαι τοῦτο πτομέρειαν, ἀνεπιφθόνως τε προθεῖναι κοινῇ PROOEMIUM. 1 Quicunque olim reges aut privati mentem vo- luptatibus non depravarunt aut emolliverunt, sed innatam ingenii vim, nulla labe aspersam, integram virtuti reservarunt, illi, illi, inquam, labores per- tulerunt et arti dicendi studium et operam nəva · verunt, et eorum, qui litteris reliquam vitam im- pendebant, cum doctrinæ cupidi et amantes exsti- Hissent, accuratius quædam alius alia conscripserunt, partim suæ variæ et multiplicis eruditionis illustre monumentum posteris relinquere cupientes, partim ut inter suos æquales nominis celebritatem adepti, immortali gloria fruerentur. Postquam vero in tam longo annorum decursu infinitæ res et evenerunt et litteris sunt comprehensæ, in immensum quoque historiæ textura, ut minime comprehendi posset, est extensa et dilatata. Sed posterioribus sæculis in pejus hominum naturam proclivius mutari ne · cesse erat. Itaque cum honestum nihili ducerent, postposita & veritatis commentatione, negligentios res fuisse oportuit, quam ut res præclare gestas. scriptis comprehenderent. Unde factum est mola librorum utilium penuria, modo propterea quod pro- lixam et ingentem scriptorum molem homines hor- rerent et aversarentur, ut historiæ investigatio, quoniam vaga et incerta erat, in tenebris jaceret, Quamobrem Constantinus Porphyrogenitus, prin- ceps omnium, qui ante se imperium tenuerunt, Christianissimus et maxime orthodoxus, cum accu- ralius in rerum honestarum cognitionem incumbe- ret, vir prompto et acri ingenio, optimum. esse ju- dicavit et ex utilitate publica, vitæ etiam humanæ fructuosum et commodum, primum quidem dili- genti perquisitione alios aliunde libros omnis generis scientia refertos per universum terrarum orbem colligere. Deinde cum immensa et confusa verborum VARIE LECTIONES.. γιώτερον conj. Cantocl. 3 διηγήσει Par.

ΠΕΡΙ ΠΡΕΣΒΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΠΡΟΣ ΕΘΝΙΚΟΥΣ ΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ ΠΡΕΣΒΕΙΣ ΒΑΣΙΛΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΕΘΝΙΚΟΙ, ΚΑΙ ΠΟΙΟ ΣΧΗΜΑΤΙ ΤΟΥΤΟΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ, ΚΑΙ ΜΕΘ' ΟΠΟΙΑΣ ΔΟΧΗΣ. DE LEGATIS ROMANORUM AD GENTES 3 LEGATOS IMPERATORUM ROMANORUM GENTES ADMISERINT, QUA FORMA EOS EXCEPERINT, ET QUE IN ILLIS. ADMITTENDIS OBSERVARINT. ΠΡΟΟΙΜΙΟΝ. B κ τῶν πάλαι ποτέ βασιλέων τε καὶ ἰδιωτῶν ν νοῦν παρεσύρησαν ἡδοναῖς ἢ κατεμαλακί- ν, ἀλλὰ τὸ τῆς ψυχῆς εὐγενὲς ἀκηλίδωτον συνετήρησαν, οὗτοι δὴ, οὗτοι καὶ πόνοις ἐν ἔρησαν καὶ λόγοις ενησχολήθησαν, καὶ ἄλλος * τῶν ὅσοι λογικώτερον. ἐπεβίωσαν, παι- ἐρασταὶ γεγονότες σπουδαιότερόν τινα συνε αντι, τοῦτο μὲν τῆς σφῶν αὐτῶν πολυμαθίας ι εναργές τοῖς μετέπειτα καταλιπεῖν ἱμειρόμε- νεο δὲ καὶ εὐκλειαν ἀείμνηστον ἐκ τῶν ἐντυ- στων καρπώσασθαι μνώμενοι. Ἐπεὶ δὲ ἐκ τῆς οσούτων ἐτῶν περιδρομῆς ἄπλετόν τι χρῆμα αγμάτων ἐγίγνετο και λόγων επλέκετο, ἐπ' ἄν τε καὶ ἀμήχανον ἡ τῆς ἱστορίας εὐρύνετο ο ακή, ἔδει δὲ ἐπιῤῥεπέστερον πρὸς τὰ χείρω ἐν ἀνθρώπων προαίρεσιν μετατίθεσθαι χρόνοις ν, καὶ ὀλιγώρως ἔχειν πρὸς τὰ καλὰ, καὶ ότερον διακεῖσθαι πρὸς τὴν τῶν φθασάντων αι κατάληψιν, κατόπιν γινομένης τῆς ἀλη- ἱπιτεύξεως, ὡς ἐντεῦθεν ἀδηλία σκιάζεσθαι 6 ἱστορίας εφεύρεσιν, πῆ μὲν σπάνει βίβλων λῶν, πῆ δὲ πρὸς τὴν ἐκτάδην πολυλογίαν δει των καὶ κατοῤῥωδούντων· ὁ τῆς πορφύρας ιος Κωνσταντίνος, ὁ ὀρθοδοξότατος καὶ Χρι- αώτατος τῶν πώποτε βεβασιλευκότων, οξυ- τρον πρὸς τὴν τῶν καλῶν κατανόησιν διακεί καὶ δραστήριον ἐσχηκώς νοῦν, ἔκρινε βέλτι ἶναι καὶ κοινωφελές, τῷ τε βίῳ ὀνησιφόρον, ον μὲν ζητητικῇ διεγέρσει * βίβλους ἄλλοθεν ο ἐξ ἁπάσης ἑκασταχοῦ οἰκουμένης συλλέξασθαι, απῆς καὶ πολυειδοῦς ἐπιστήμης εγκύμονας · τὸ τῆς πλατυεπείας μέγεθος καὶ ἀκοὰς ιον, ἄλλως τε καὶ ὀχληρὸν καὶ φορτικὴν φαι- ν τοῖς πολλοῖς, δεῖν ᾠήθη καταμερίσαι τοῦτο πτομέρειαν, ἀνεπιφθόνως τε προθεῖναι κοινῇ PROOEMIUM. 1 Quicunque olim reges aut privati mentem vo- luptatibus non depravarunt aut emolliverunt, sed innatam ingenii vim, nulla labe aspersam, integram virtuti reservarunt, illi, illi, inquam, labores per- tulerunt et arti dicendi studium et operam nəva · verunt, et eorum, qui litteris reliquam vitam im- pendebant, cum doctrinæ cupidi et amantes exsti- Hissent, accuratius quædam alius alia conscripserunt, partim suæ variæ et multiplicis eruditionis illustre monumentum posteris relinquere cupientes, partim ut inter suos æquales nominis celebritatem adepti, immortali gloria fruerentur. Postquam vero in tam longo annorum decursu infinitæ res et evenerunt et litteris sunt comprehensæ, in immensum quoque historiæ textura, ut minime comprehendi posset, est extensa et dilatata. Sed posterioribus sæculis in pejus hominum naturam proclivius mutari ne · cesse erat. Itaque cum honestum nihili ducerent, postposita & veritatis commentatione, negligentios res fuisse oportuit, quam ut res præclare gestas. scriptis comprehenderent. Unde factum est mola librorum utilium penuria, modo propterea quod pro- lixam et ingentem scriptorum molem homines hor- rerent et aversarentur, ut historiæ investigatio, quoniam vaga et incerta erat, in tenebris jaceret, Quamobrem Constantinus Porphyrogenitus, prin- ceps omnium, qui ante se imperium tenuerunt, Christianissimus et maxime orthodoxus, cum accu- ralius in rerum honestarum cognitionem incumbe- ret, vir prompto et acri ingenio, optimum. esse ju- dicavit et ex utilitate publica, vitæ etiam humanæ fructuosum et commodum, primum quidem dili- genti perquisitione alios aliunde libros omnis generis scientia refertos per universum terrarum orbem colligere. Deinde cum immensa et confusa verborum VARIE LECTIONES.. γιώτερον conj. Cantocl. 3 διηγήσει Par.

ΠΕΡΙ ΠΡΕΣΒΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΠΡΟΣ ΕΘΝΙΚΟΥΣ ΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ ΠΡΕΣΒΕΙΣ ΒΑΣΙΛΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΕΘΝΙΚΟΙ, ΚΑΙ ΠΟΙΟ ΣΧΗΜΑΤΙ ΤΟΥΤΟΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ, ΚΑΙ ΜΕΘ' ΟΠΟΙΑΣ ΔΟΧΗΣ. DE LEGATIS ROMANORUM AD GENTES 3 LEGATOS IMPERATORUM ROMANORUM GENTES ADMISERINT, QUA FORMA EOS EXCEPERINT, ET QUE IN ILLIS. ADMITTENDIS OBSERVARINT. ΠΡΟΟΙΜΙΟΝ. B κ τῶν πάλαι ποτέ βασιλέων τε καὶ ἰδιωτῶν ν νοῦν παρεσύρησαν ἡδοναῖς ἢ κατεμαλακί- ν, ἀλλὰ τὸ τῆς ψυχῆς εὐγενὲς ἀκηλίδωτον συνετήρησαν, οὗτοι δὴ, οὗτοι καὶ πόνοις ἐν ἔρησαν καὶ λόγοις ενησχολήθησαν, καὶ ἄλλος * τῶν ὅσοι λογικώτερον. ἐπεβίωσαν, παι- ἐρασταὶ γεγονότες σπουδαιότερόν τινα συνε αντι, τοῦτο μὲν τῆς σφῶν αὐτῶν πολυμαθίας ι εναργές τοῖς μετέπειτα καταλιπεῖν ἱμειρόμε- νεο δὲ καὶ εὐκλειαν ἀείμνηστον ἐκ τῶν ἐντυ- στων καρπώσασθαι μνώμενοι. Ἐπεὶ δὲ ἐκ τῆς οσούτων ἐτῶν περιδρομῆς ἄπλετόν τι χρῆμα αγμάτων ἐγίγνετο και λόγων επλέκετο, ἐπ' ἄν τε καὶ ἀμήχανον ἡ τῆς ἱστορίας εὐρύνετο ο ακή, ἔδει δὲ ἐπιῤῥεπέστερον πρὸς τὰ χείρω ἐν ἀνθρώπων προαίρεσιν μετατίθεσθαι χρόνοις ν, καὶ ὀλιγώρως ἔχειν πρὸς τὰ καλὰ, καὶ ότερον διακεῖσθαι πρὸς τὴν τῶν φθασάντων αι κατάληψιν, κατόπιν γινομένης τῆς ἀλη- ἱπιτεύξεως, ὡς ἐντεῦθεν ἀδηλία σκιάζεσθαι 6 ἱστορίας εφεύρεσιν, πῆ μὲν σπάνει βίβλων λῶν, πῆ δὲ πρὸς τὴν ἐκτάδην πολυλογίαν δει των καὶ κατοῤῥωδούντων· ὁ τῆς πορφύρας ιος Κωνσταντίνος, ὁ ὀρθοδοξότατος καὶ Χρι- αώτατος τῶν πώποτε βεβασιλευκότων, οξυ- τρον πρὸς τὴν τῶν καλῶν κατανόησιν διακεί καὶ δραστήριον ἐσχηκώς νοῦν, ἔκρινε βέλτι ἶναι καὶ κοινωφελές, τῷ τε βίῳ ὀνησιφόρον, ον μὲν ζητητικῇ διεγέρσει * βίβλους ἄλλοθεν ο ἐξ ἁπάσης ἑκασταχοῦ οἰκουμένης συλλέξασθαι, απῆς καὶ πολυειδοῦς ἐπιστήμης εγκύμονας · τὸ τῆς πλατυεπείας μέγεθος καὶ ἀκοὰς ιον, ἄλλως τε καὶ ὀχληρὸν καὶ φορτικὴν φαι- ν τοῖς πολλοῖς, δεῖν ᾠήθη καταμερίσαι τοῦτο πτομέρειαν, ἀνεπιφθόνως τε προθεῖναι κοινῇ PROOEMIUM. 1 Quicunque olim reges aut privati mentem vo- luptatibus non depravarunt aut emolliverunt, sed innatam ingenii vim, nulla labe aspersam, integram virtuti reservarunt, illi, illi, inquam, labores per- tulerunt et arti dicendi studium et operam nəva · verunt, et eorum, qui litteris reliquam vitam im- pendebant, cum doctrinæ cupidi et amantes exsti- Hissent, accuratius quædam alius alia conscripserunt, partim suæ variæ et multiplicis eruditionis illustre monumentum posteris relinquere cupientes, partim ut inter suos æquales nominis celebritatem adepti, immortali gloria fruerentur. Postquam vero in tam longo annorum decursu infinitæ res et evenerunt et litteris sunt comprehensæ, in immensum quoque historiæ textura, ut minime comprehendi posset, est extensa et dilatata. Sed posterioribus sæculis in pejus hominum naturam proclivius mutari ne · cesse erat. Itaque cum honestum nihili ducerent, postposita & veritatis commentatione, negligentios res fuisse oportuit, quam ut res præclare gestas. scriptis comprehenderent. Unde factum est mola librorum utilium penuria, modo propterea quod pro- lixam et ingentem scriptorum molem homines hor- rerent et aversarentur, ut historiæ investigatio, quoniam vaga et incerta erat, in tenebris jaceret, Quamobrem Constantinus Porphyrogenitus, prin- ceps omnium, qui ante se imperium tenuerunt, Christianissimus et maxime orthodoxus, cum accu- ralius in rerum honestarum cognitionem incumbe- ret, vir prompto et acri ingenio, optimum. esse ju- dicavit et ex utilitate publica, vitæ etiam humanæ fructuosum et commodum, primum quidem dili- genti perquisitione alios aliunde libros omnis generis scientia refertos per universum terrarum orbem colligere. Deinde cum immensa et confusa verborum VARIE LECTIONES.. γιώτερον conj. Cantocl. 3 διηγήσει Par.

ΠΕΡΙ ΠΡΕΣΒΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΠΡΟΣ ΕΘΝΙΚΟΥΣ ΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ ΠΡΕΣΒΕΙΣ ΒΑΣΙΛΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΕΘΝΙΚΟΙ, ΚΑΙ ΠΟΙΟ ΣΧΗΜΑΤΙ ΤΟΥΤΟΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ, ΚΑΙ ΜΕΘ' ΟΠΟΙΑΣ ΔΟΧΗΣ. DE LEGATIS ROMANORUM AD GENTES 3 LEGATOS IMPERATORUM ROMANORUM GENTES ADMISERINT, QUA FORMA EOS EXCEPERINT, ET QUE IN ILLIS. ADMITTENDIS OBSERVARINT. ΠΡΟΟΙΜΙΟΝ. B κ τῶν πάλαι ποτέ βασιλέων τε καὶ ἰδιωτῶν ν νοῦν παρεσύρησαν ἡδοναῖς ἢ κατεμαλακί- ν, ἀλλὰ τὸ τῆς ψυχῆς εὐγενὲς ἀκηλίδωτον συνετήρησαν, οὗτοι δὴ, οὗτοι καὶ πόνοις ἐν ἔρησαν καὶ λόγοις ενησχολήθησαν, καὶ ἄλλος * τῶν ὅσοι λογικώτερον. ἐπεβίωσαν, παι- ἐρασταὶ γεγονότες σπουδαιότερόν τινα συνε αντι, τοῦτο μὲν τῆς σφῶν αὐτῶν πολυμαθίας ι εναργές τοῖς μετέπειτα καταλιπεῖν ἱμειρόμε- νεο δὲ καὶ εὐκλειαν ἀείμνηστον ἐκ τῶν ἐντυ- στων καρπώσασθαι μνώμενοι. Ἐπεὶ δὲ ἐκ τῆς οσούτων ἐτῶν περιδρομῆς ἄπλετόν τι χρῆμα αγμάτων ἐγίγνετο και λόγων επλέκετο, ἐπ' ἄν τε καὶ ἀμήχανον ἡ τῆς ἱστορίας εὐρύνετο ο ακή, ἔδει δὲ ἐπιῤῥεπέστερον πρὸς τὰ χείρω ἐν ἀνθρώπων προαίρεσιν μετατίθεσθαι χρόνοις ν, καὶ ὀλιγώρως ἔχειν πρὸς τὰ καλὰ, καὶ ότερον διακεῖσθαι πρὸς τὴν τῶν φθασάντων αι κατάληψιν, κατόπιν γινομένης τῆς ἀλη- ἱπιτεύξεως, ὡς ἐντεῦθεν ἀδηλία σκιάζεσθαι 6 ἱστορίας εφεύρεσιν, πῆ μὲν σπάνει βίβλων λῶν, πῆ δὲ πρὸς τὴν ἐκτάδην πολυλογίαν δει των καὶ κατοῤῥωδούντων· ὁ τῆς πορφύρας ιος Κωνσταντίνος, ὁ ὀρθοδοξότατος καὶ Χρι- αώτατος τῶν πώποτε βεβασιλευκότων, οξυ- τρον πρὸς τὴν τῶν καλῶν κατανόησιν διακεί καὶ δραστήριον ἐσχηκώς νοῦν, ἔκρινε βέλτι ἶναι καὶ κοινωφελές, τῷ τε βίῳ ὀνησιφόρον, ον μὲν ζητητικῇ διεγέρσει * βίβλους ἄλλοθεν ο ἐξ ἁπάσης ἑκασταχοῦ οἰκουμένης συλλέξασθαι, απῆς καὶ πολυειδοῦς ἐπιστήμης εγκύμονας · τὸ τῆς πλατυεπείας μέγεθος καὶ ἀκοὰς ιον, ἄλλως τε καὶ ὀχληρὸν καὶ φορτικὴν φαι- ν τοῖς πολλοῖς, δεῖν ᾠήθη καταμερίσαι τοῦτο πτομέρειαν, ἀνεπιφθόνως τε προθεῖναι κοινῇ PROOEMIUM. 1 Quicunque olim reges aut privati mentem vo- luptatibus non depravarunt aut emolliverunt, sed innatam ingenii vim, nulla labe aspersam, integram virtuti reservarunt, illi, illi, inquam, labores per- tulerunt et arti dicendi studium et operam nəva · verunt, et eorum, qui litteris reliquam vitam im- pendebant, cum doctrinæ cupidi et amantes exsti- Hissent, accuratius quædam alius alia conscripserunt, partim suæ variæ et multiplicis eruditionis illustre monumentum posteris relinquere cupientes, partim ut inter suos æquales nominis celebritatem adepti, immortali gloria fruerentur. Postquam vero in tam longo annorum decursu infinitæ res et evenerunt et litteris sunt comprehensæ, in immensum quoque historiæ textura, ut minime comprehendi posset, est extensa et dilatata. Sed posterioribus sæculis in pejus hominum naturam proclivius mutari ne · cesse erat. Itaque cum honestum nihili ducerent, postposita & veritatis commentatione, negligentios res fuisse oportuit, quam ut res præclare gestas. scriptis comprehenderent. Unde factum est mola librorum utilium penuria, modo propterea quod pro- lixam et ingentem scriptorum molem homines hor- rerent et aversarentur, ut historiæ investigatio, quoniam vaga et incerta erat, in tenebris jaceret, Quamobrem Constantinus Porphyrogenitus, prin- ceps omnium, qui ante se imperium tenuerunt, Christianissimus et maxime orthodoxus, cum accu- ralius in rerum honestarum cognitionem incumbe- ret, vir prompto et acri ingenio, optimum. esse ju- dicavit et ex utilitate publica, vitæ etiam humanæ fructuosum et commodum, primum quidem dili- genti perquisitione alios aliunde libros omnis generis scientia refertos per universum terrarum orbem colligere. Deinde cum immensa et confusa verborum VARIE LECTIONES.. γιώτερον conj. Cantocl. 3 διηγήσει Par.

ΠΕΡΙ ΠΡΕΣΒΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΠΡΟΣ ΕΘΝΙΚΟΥΣ ΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ ΠΡΕΣΒΕΙΣ ΒΑΣΙΛΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΕΘΝΙΚΟΙ, ΚΑΙ ΠΟΙΟ ΣΧΗΜΑΤΙ ΤΟΥΤΟΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ, ΚΑΙ ΜΕΘ' ΟΠΟΙΑΣ ΔΟΧΗΣ. DE LEGATIS ROMANORUM AD GENTES 3 LEGATOS IMPERATORUM ROMANORUM GENTES ADMISERINT, QUA FORMA EOS EXCEPERINT, ET QUE IN ILLIS. ADMITTENDIS OBSERVARINT. ΠΡΟΟΙΜΙΟΝ. B κ τῶν πάλαι ποτέ βασιλέων τε καὶ ἰδιωτῶν ν νοῦν παρεσύρησαν ἡδοναῖς ἢ κατεμαλακί- ν, ἀλλὰ τὸ τῆς ψυχῆς εὐγενὲς ἀκηλίδωτον συνετήρησαν, οὗτοι δὴ, οὗτοι καὶ πόνοις ἐν ἔρησαν καὶ λόγοις ενησχολήθησαν, καὶ ἄλλος * τῶν ὅσοι λογικώτερον. ἐπεβίωσαν, παι- ἐρασταὶ γεγονότες σπουδαιότερόν τινα συνε αντι, τοῦτο μὲν τῆς σφῶν αὐτῶν πολυμαθίας ι εναργές τοῖς μετέπειτα καταλιπεῖν ἱμειρόμε- νεο δὲ καὶ εὐκλειαν ἀείμνηστον ἐκ τῶν ἐντυ- στων καρπώσασθαι μνώμενοι. Ἐπεὶ δὲ ἐκ τῆς οσούτων ἐτῶν περιδρομῆς ἄπλετόν τι χρῆμα αγμάτων ἐγίγνετο και λόγων επλέκετο, ἐπ' ἄν τε καὶ ἀμήχανον ἡ τῆς ἱστορίας εὐρύνετο ο ακή, ἔδει δὲ ἐπιῤῥεπέστερον πρὸς τὰ χείρω ἐν ἀνθρώπων προαίρεσιν μετατίθεσθαι χρόνοις ν, καὶ ὀλιγώρως ἔχειν πρὸς τὰ καλὰ, καὶ ότερον διακεῖσθαι πρὸς τὴν τῶν φθασάντων αι κατάληψιν, κατόπιν γινομένης τῆς ἀλη- ἱπιτεύξεως, ὡς ἐντεῦθεν ἀδηλία σκιάζεσθαι 6 ἱστορίας εφεύρεσιν, πῆ μὲν σπάνει βίβλων λῶν, πῆ δὲ πρὸς τὴν ἐκτάδην πολυλογίαν δει των καὶ κατοῤῥωδούντων· ὁ τῆς πορφύρας ιος Κωνσταντίνος, ὁ ὀρθοδοξότατος καὶ Χρι- αώτατος τῶν πώποτε βεβασιλευκότων, οξυ- τρον πρὸς τὴν τῶν καλῶν κατανόησιν διακεί καὶ δραστήριον ἐσχηκώς νοῦν, ἔκρινε βέλτι ἶναι καὶ κοινωφελές, τῷ τε βίῳ ὀνησιφόρον, ον μὲν ζητητικῇ διεγέρσει * βίβλους ἄλλοθεν ο ἐξ ἁπάσης ἑκασταχοῦ οἰκουμένης συλλέξασθαι, απῆς καὶ πολυειδοῦς ἐπιστήμης εγκύμονας · τὸ τῆς πλατυεπείας μέγεθος καὶ ἀκοὰς ιον, ἄλλως τε καὶ ὀχληρὸν καὶ φορτικὴν φαι- ν τοῖς πολλοῖς, δεῖν ᾠήθη καταμερίσαι τοῦτο πτομέρειαν, ἀνεπιφθόνως τε προθεῖναι κοινῇ PROOEMIUM. 1 Quicunque olim reges aut privati mentem vo- luptatibus non depravarunt aut emolliverunt, sed innatam ingenii vim, nulla labe aspersam, integram virtuti reservarunt, illi, illi, inquam, labores per- tulerunt et arti dicendi studium et operam nəva · verunt, et eorum, qui litteris reliquam vitam im- pendebant, cum doctrinæ cupidi et amantes exsti- Hissent, accuratius quædam alius alia conscripserunt, partim suæ variæ et multiplicis eruditionis illustre monumentum posteris relinquere cupientes, partim ut inter suos æquales nominis celebritatem adepti, immortali gloria fruerentur. Postquam vero in tam longo annorum decursu infinitæ res et evenerunt et litteris sunt comprehensæ, in immensum quoque historiæ textura, ut minime comprehendi posset, est extensa et dilatata. Sed posterioribus sæculis in pejus hominum naturam proclivius mutari ne · cesse erat. Itaque cum honestum nihili ducerent, postposita & veritatis commentatione, negligentios res fuisse oportuit, quam ut res præclare gestas. scriptis comprehenderent. Unde factum est mola librorum utilium penuria, modo propterea quod pro- lixam et ingentem scriptorum molem homines hor- rerent et aversarentur, ut historiæ investigatio, quoniam vaga et incerta erat, in tenebris jaceret, Quamobrem Constantinus Porphyrogenitus, prin- ceps omnium, qui ante se imperium tenuerunt, Christianissimus et maxime orthodoxus, cum accu- ralius in rerum honestarum cognitionem incumbe- ret, vir prompto et acri ingenio, optimum. esse ju- dicavit et ex utilitate publica, vitæ etiam humanæ fructuosum et commodum, primum quidem dili- genti perquisitione alios aliunde libros omnis generis scientia refertos per universum terrarum orbem colligere. Deinde cum immensa et confusa verborum VARIE LECTIONES.. γιώτερον conj. Cantocl. 3 διηγήσει Par.

ΠΕΡΙ ΠΡΕΣΒΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΠΡΟΣ ΕΘΝΙΚΟΥΣ ΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ ΠΡΕΣΒΕΙΣ ΒΑΣΙΛΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΕΘΝΙΚΟΙ, ΚΑΙ ΠΟΙΟ ΣΧΗΜΑΤΙ ΤΟΥΤΟΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ, ΚΑΙ ΜΕΘ' ΟΠΟΙΑΣ ΔΟΧΗΣ. DE LEGATIS ROMANORUM AD GENTES 3 LEGATOS IMPERATORUM ROMANORUM GENTES ADMISERINT, QUA FORMA EOS EXCEPERINT, ET QUE IN ILLIS. ADMITTENDIS OBSERVARINT. ΠΡΟΟΙΜΙΟΝ. B κ τῶν πάλαι ποτέ βασιλέων τε καὶ ἰδιωτῶν ν νοῦν παρεσύρησαν ἡδοναῖς ἢ κατεμαλακί- ν, ἀλλὰ τὸ τῆς ψυχῆς εὐγενὲς ἀκηλίδωτον συνετήρησαν, οὗτοι δὴ, οὗτοι καὶ πόνοις ἐν ἔρησαν καὶ λόγοις ενησχολήθησαν, καὶ ἄλλος * τῶν ὅσοι λογικώτερον. ἐπεβίωσαν, παι- ἐρασταὶ γεγονότες σπουδαιότερόν τινα συνε αντι, τοῦτο μὲν τῆς σφῶν αὐτῶν πολυμαθίας ι εναργές τοῖς μετέπειτα καταλιπεῖν ἱμειρόμε- νεο δὲ καὶ εὐκλειαν ἀείμνηστον ἐκ τῶν ἐντυ- στων καρπώσασθαι μνώμενοι. Ἐπεὶ δὲ ἐκ τῆς οσούτων ἐτῶν περιδρομῆς ἄπλετόν τι χρῆμα αγμάτων ἐγίγνετο και λόγων επλέκετο, ἐπ' ἄν τε καὶ ἀμήχανον ἡ τῆς ἱστορίας εὐρύνετο ο ακή, ἔδει δὲ ἐπιῤῥεπέστερον πρὸς τὰ χείρω ἐν ἀνθρώπων προαίρεσιν μετατίθεσθαι χρόνοις ν, καὶ ὀλιγώρως ἔχειν πρὸς τὰ καλὰ, καὶ ότερον διακεῖσθαι πρὸς τὴν τῶν φθασάντων αι κατάληψιν, κατόπιν γινομένης τῆς ἀλη- ἱπιτεύξεως, ὡς ἐντεῦθεν ἀδηλία σκιάζεσθαι 6 ἱστορίας εφεύρεσιν, πῆ μὲν σπάνει βίβλων λῶν, πῆ δὲ πρὸς τὴν ἐκτάδην πολυλογίαν δει των καὶ κατοῤῥωδούντων· ὁ τῆς πορφύρας ιος Κωνσταντίνος, ὁ ὀρθοδοξότατος καὶ Χρι- αώτατος τῶν πώποτε βεβασιλευκότων, οξυ- τρον πρὸς τὴν τῶν καλῶν κατανόησιν διακεί καὶ δραστήριον ἐσχηκώς νοῦν, ἔκρινε βέλτι ἶναι καὶ κοινωφελές, τῷ τε βίῳ ὀνησιφόρον, ον μὲν ζητητικῇ διεγέρσει * βίβλους ἄλλοθεν ο ἐξ ἁπάσης ἑκασταχοῦ οἰκουμένης συλλέξασθαι, απῆς καὶ πολυειδοῦς ἐπιστήμης εγκύμονας · τὸ τῆς πλατυεπείας μέγεθος καὶ ἀκοὰς ιον, ἄλλως τε καὶ ὀχληρὸν καὶ φορτικὴν φαι- ν τοῖς πολλοῖς, δεῖν ᾠήθη καταμερίσαι τοῦτο πτομέρειαν, ἀνεπιφθόνως τε προθεῖναι κοινῇ PROOEMIUM. 1 Quicunque olim reges aut privati mentem vo- luptatibus non depravarunt aut emolliverunt, sed innatam ingenii vim, nulla labe aspersam, integram virtuti reservarunt, illi, illi, inquam, labores per- tulerunt et arti dicendi studium et operam nəva · verunt, et eorum, qui litteris reliquam vitam im- pendebant, cum doctrinæ cupidi et amantes exsti- Hissent, accuratius quædam alius alia conscripserunt, partim suæ variæ et multiplicis eruditionis illustre monumentum posteris relinquere cupientes, partim ut inter suos æquales nominis celebritatem adepti, immortali gloria fruerentur. Postquam vero in tam longo annorum decursu infinitæ res et evenerunt et litteris sunt comprehensæ, in immensum quoque historiæ textura, ut minime comprehendi posset, est extensa et dilatata. Sed posterioribus sæculis in pejus hominum naturam proclivius mutari ne · cesse erat. Itaque cum honestum nihili ducerent, postposita & veritatis commentatione, negligentios res fuisse oportuit, quam ut res præclare gestas. scriptis comprehenderent. Unde factum est mola librorum utilium penuria, modo propterea quod pro- lixam et ingentem scriptorum molem homines hor- rerent et aversarentur, ut historiæ investigatio, quoniam vaga et incerta erat, in tenebris jaceret, Quamobrem Constantinus Porphyrogenitus, prin- ceps omnium, qui ante se imperium tenuerunt, Christianissimus et maxime orthodoxus, cum accu- ralius in rerum honestarum cognitionem incumbe- ret, vir prompto et acri ingenio, optimum. esse ju- dicavit et ex utilitate publica, vitæ etiam humanæ fructuosum et commodum, primum quidem dili- genti perquisitione alios aliunde libros omnis generis scientia refertos per universum terrarum orbem colligere. Deinde cum immensa et confusa verborum VARIE LECTIONES.. γιώτερον conj. Cantocl. 3 διηγήσει Par.

ΠΕΡΙ ΠΡΕΣΒΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΠΡΟΣ ΕΘΝΙΚΟΥΣ ΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ ΠΡΕΣΒΕΙΣ ΒΑΣΙΛΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΕΘΝΙΚΟΙ, ΚΑΙ ΠΟΙΟ ΣΧΗΜΑΤΙ ΤΟΥΤΟΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ, ΚΑΙ ΜΕΘ' ΟΠΟΙΑΣ ΔΟΧΗΣ. DE LEGATIS ROMANORUM AD GENTES 3 LEGATOS IMPERATORUM ROMANORUM GENTES ADMISERINT, QUA FORMA EOS EXCEPERINT, ET QUE IN ILLIS. ADMITTENDIS OBSERVARINT. ΠΡΟΟΙΜΙΟΝ. B κ τῶν πάλαι ποτέ βασιλέων τε καὶ ἰδιωτῶν ν νοῦν παρεσύρησαν ἡδοναῖς ἢ κατεμαλακί- ν, ἀλλὰ τὸ τῆς ψυχῆς εὐγενὲς ἀκηλίδωτον συνετήρησαν, οὗτοι δὴ, οὗτοι καὶ πόνοις ἐν ἔρησαν καὶ λόγοις ενησχολήθησαν, καὶ ἄλλος * τῶν ὅσοι λογικώτερον. ἐπεβίωσαν, παι- ἐρασταὶ γεγονότες σπουδαιότερόν τινα συνε αντι, τοῦτο μὲν τῆς σφῶν αὐτῶν πολυμαθίας ι εναργές τοῖς μετέπειτα καταλιπεῖν ἱμειρόμε- νεο δὲ καὶ εὐκλειαν ἀείμνηστον ἐκ τῶν ἐντυ- στων καρπώσασθαι μνώμενοι. Ἐπεὶ δὲ ἐκ τῆς οσούτων ἐτῶν περιδρομῆς ἄπλετόν τι χρῆμα αγμάτων ἐγίγνετο και λόγων επλέκετο, ἐπ' ἄν τε καὶ ἀμήχανον ἡ τῆς ἱστορίας εὐρύνετο ο ακή, ἔδει δὲ ἐπιῤῥεπέστερον πρὸς τὰ χείρω ἐν ἀνθρώπων προαίρεσιν μετατίθεσθαι χρόνοις ν, καὶ ὀλιγώρως ἔχειν πρὸς τὰ καλὰ, καὶ ότερον διακεῖσθαι πρὸς τὴν τῶν φθασάντων αι κατάληψιν, κατόπιν γινομένης τῆς ἀλη- ἱπιτεύξεως, ὡς ἐντεῦθεν ἀδηλία σκιάζεσθαι 6 ἱστορίας εφεύρεσιν, πῆ μὲν σπάνει βίβλων λῶν, πῆ δὲ πρὸς τὴν ἐκτάδην πολυλογίαν δει των καὶ κατοῤῥωδούντων· ὁ τῆς πορφύρας ιος Κωνσταντίνος, ὁ ὀρθοδοξότατος καὶ Χρι- αώτατος τῶν πώποτε βεβασιλευκότων, οξυ- τρον πρὸς τὴν τῶν καλῶν κατανόησιν διακεί καὶ δραστήριον ἐσχηκώς νοῦν, ἔκρινε βέλτι ἶναι καὶ κοινωφελές, τῷ τε βίῳ ὀνησιφόρον, ον μὲν ζητητικῇ διεγέρσει * βίβλους ἄλλοθεν ο ἐξ ἁπάσης ἑκασταχοῦ οἰκουμένης συλλέξασθαι, απῆς καὶ πολυειδοῦς ἐπιστήμης εγκύμονας · τὸ τῆς πλατυεπείας μέγεθος καὶ ἀκοὰς ιον, ἄλλως τε καὶ ὀχληρὸν καὶ φορτικὴν φαι- ν τοῖς πολλοῖς, δεῖν ᾠήθη καταμερίσαι τοῦτο πτομέρειαν, ἀνεπιφθόνως τε προθεῖναι κοινῇ PROOEMIUM. 1 Quicunque olim reges aut privati mentem vo- luptatibus non depravarunt aut emolliverunt, sed innatam ingenii vim, nulla labe aspersam, integram virtuti reservarunt, illi, illi, inquam, labores per- tulerunt et arti dicendi studium et operam nəva · verunt, et eorum, qui litteris reliquam vitam im- pendebant, cum doctrinæ cupidi et amantes exsti- Hissent, accuratius quædam alius alia conscripserunt, partim suæ variæ et multiplicis eruditionis illustre monumentum posteris relinquere cupientes, partim ut inter suos æquales nominis celebritatem adepti, immortali gloria fruerentur. Postquam vero in tam longo annorum decursu infinitæ res et evenerunt et litteris sunt comprehensæ, in immensum quoque historiæ textura, ut minime comprehendi posset, est extensa et dilatata. Sed posterioribus sæculis in pejus hominum naturam proclivius mutari ne · cesse erat. Itaque cum honestum nihili ducerent, postposita & veritatis commentatione, negligentios res fuisse oportuit, quam ut res præclare gestas. scriptis comprehenderent. Unde factum est mola librorum utilium penuria, modo propterea quod pro- lixam et ingentem scriptorum molem homines hor- rerent et aversarentur, ut historiæ investigatio, quoniam vaga et incerta erat, in tenebris jaceret, Quamobrem Constantinus Porphyrogenitus, prin- ceps omnium, qui ante se imperium tenuerunt, Christianissimus et maxime orthodoxus, cum accu- ralius in rerum honestarum cognitionem incumbe- ret, vir prompto et acri ingenio, optimum. esse ju- dicavit et ex utilitate publica, vitæ etiam humanæ fructuosum et commodum, primum quidem dili- genti perquisitione alios aliunde libros omnis generis scientia refertos per universum terrarum orbem colligere. Deinde cum immensa et confusa verborum VARIE LECTIONES.. γιώτερον conj. Cantocl. 3 διηγήσει Par.

ΠΕΡΙ ΠΡΕΣΒΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΠΡΟΣ ΕΘΝΙΚΟΥΣ ΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ ΠΡΕΣΒΕΙΣ ΒΑΣΙΛΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΕΘΝΙΚΟΙ, ΚΑΙ ΠΟΙΟ ΣΧΗΜΑΤΙ ΤΟΥΤΟΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ, ΚΑΙ ΜΕΘ' ΟΠΟΙΑΣ ΔΟΧΗΣ. DE LEGATIS ROMANORUM AD GENTES 3 LEGATOS IMPERATORUM ROMANORUM GENTES ADMISERINT, QUA FORMA EOS EXCEPERINT, ET QUE IN ILLIS. ADMITTENDIS OBSERVARINT. ΠΡΟΟΙΜΙΟΝ. B κ τῶν πάλαι ποτέ βασιλέων τε καὶ ἰδιωτῶν ν νοῦν παρεσύρησαν ἡδοναῖς ἢ κατεμαλακί- ν, ἀλλὰ τὸ τῆς ψυχῆς εὐγενὲς ἀκηλίδωτον συνετήρησαν, οὗτοι δὴ, οὗτοι καὶ πόνοις ἐν ἔρησαν καὶ λόγοις ενησχολήθησαν, καὶ ἄλλος * τῶν ὅσοι λογικώτερον. ἐπεβίωσαν, παι- ἐρασταὶ γεγονότες σπουδαιότερόν τινα συνε αντι, τοῦτο μὲν τῆς σφῶν αὐτῶν πολυμαθίας ι εναργές τοῖς μετέπειτα καταλιπεῖν ἱμειρόμε- νεο δὲ καὶ εὐκλειαν ἀείμνηστον ἐκ τῶν ἐντυ- στων καρπώσασθαι μνώμενοι. Ἐπεὶ δὲ ἐκ τῆς οσούτων ἐτῶν περιδρομῆς ἄπλετόν τι χρῆμα αγμάτων ἐγίγνετο και λόγων επλέκετο, ἐπ' ἄν τε καὶ ἀμήχανον ἡ τῆς ἱστορίας εὐρύνετο ο ακή, ἔδει δὲ ἐπιῤῥεπέστερον πρὸς τὰ χείρω ἐν ἀνθρώπων προαίρεσιν μετατίθεσθαι χρόνοις ν, καὶ ὀλιγώρως ἔχειν πρὸς τὰ καλὰ, καὶ ότερον διακεῖσθαι πρὸς τὴν τῶν φθασάντων αι κατάληψιν, κατόπιν γινομένης τῆς ἀλη- ἱπιτεύξεως, ὡς ἐντεῦθεν ἀδηλία σκιάζεσθαι 6 ἱστορίας εφεύρεσιν, πῆ μὲν σπάνει βίβλων λῶν, πῆ δὲ πρὸς τὴν ἐκτάδην πολυλογίαν δει των καὶ κατοῤῥωδούντων· ὁ τῆς πορφύρας ιος Κωνσταντίνος, ὁ ὀρθοδοξότατος καὶ Χρι- αώτατος τῶν πώποτε βεβασιλευκότων, οξυ- τρον πρὸς τὴν τῶν καλῶν κατανόησιν διακεί καὶ δραστήριον ἐσχηκώς νοῦν, ἔκρινε βέλτι ἶναι καὶ κοινωφελές, τῷ τε βίῳ ὀνησιφόρον, ον μὲν ζητητικῇ διεγέρσει * βίβλους ἄλλοθεν ο ἐξ ἁπάσης ἑκασταχοῦ οἰκουμένης συλλέξασθαι, απῆς καὶ πολυειδοῦς ἐπιστήμης εγκύμονας · τὸ τῆς πλατυεπείας μέγεθος καὶ ἀκοὰς ιον, ἄλλως τε καὶ ὀχληρὸν καὶ φορτικὴν φαι- ν τοῖς πολλοῖς, δεῖν ᾠήθη καταμερίσαι τοῦτο πτομέρειαν, ἀνεπιφθόνως τε προθεῖναι κοινῇ PROOEMIUM. 1 Quicunque olim reges aut privati mentem vo- luptatibus non depravarunt aut emolliverunt, sed innatam ingenii vim, nulla labe aspersam, integram virtuti reservarunt, illi, illi, inquam, labores per- tulerunt et arti dicendi studium et operam nəva · verunt, et eorum, qui litteris reliquam vitam im- pendebant, cum doctrinæ cupidi et amantes exsti- Hissent, accuratius quædam alius alia conscripserunt, partim suæ variæ et multiplicis eruditionis illustre monumentum posteris relinquere cupientes, partim ut inter suos æquales nominis celebritatem adepti, immortali gloria fruerentur. Postquam vero in tam longo annorum decursu infinitæ res et evenerunt et litteris sunt comprehensæ, in immensum quoque historiæ textura, ut minime comprehendi posset, est extensa et dilatata. Sed posterioribus sæculis in pejus hominum naturam proclivius mutari ne · cesse erat. Itaque cum honestum nihili ducerent, postposita & veritatis commentatione, negligentios res fuisse oportuit, quam ut res præclare gestas. scriptis comprehenderent. Unde factum est mola librorum utilium penuria, modo propterea quod pro- lixam et ingentem scriptorum molem homines hor- rerent et aversarentur, ut historiæ investigatio, quoniam vaga et incerta erat, in tenebris jaceret, Quamobrem Constantinus Porphyrogenitus, prin- ceps omnium, qui ante se imperium tenuerunt, Christianissimus et maxime orthodoxus, cum accu- ralius in rerum honestarum cognitionem incumbe- ret, vir prompto et acri ingenio, optimum. esse ju- dicavit et ex utilitate publica, vitæ etiam humanæ fructuosum et commodum, primum quidem dili- genti perquisitione alios aliunde libros omnis generis scientia refertos per universum terrarum orbem colligere. Deinde cum immensa et confusa verborum VARIE LECTIONES.. γιώτερον conj. Cantocl. 3 διηγήσει Par.

ΠΕΡΙ ΠΡΕΣΒΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΠΡΟΣ ΕΘΝΙΚΟΥΣ ΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ ΠΡΕΣΒΕΙΣ ΒΑΣΙΛΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΕΘΝΙΚΟΙ, ΚΑΙ ΠΟΙΟ ΣΧΗΜΑΤΙ ΤΟΥΤΟΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ, ΚΑΙ ΜΕΘ' ΟΠΟΙΑΣ ΔΟΧΗΣ. DE LEGATIS ROMANORUM AD GENTES 3 LEGATOS IMPERATORUM ROMANORUM GENTES ADMISERINT, QUA FORMA EOS EXCEPERINT, ET QUE IN ILLIS. ADMITTENDIS OBSERVARINT. ΠΡΟΟΙΜΙΟΝ. B κ τῶν πάλαι ποτέ βασιλέων τε καὶ ἰδιωτῶν ν νοῦν παρεσύρησαν ἡδοναῖς ἢ κατεμαλακί- ν, ἀλλὰ τὸ τῆς ψυχῆς εὐγενὲς ἀκηλίδωτον συνετήρησαν, οὗτοι δὴ, οὗτοι καὶ πόνοις ἐν ἔρησαν καὶ λόγοις ενησχολήθησαν, καὶ ἄλλος * τῶν ὅσοι λογικώτερον. ἐπεβίωσαν, παι- ἐρασταὶ γεγονότες σπουδαιότερόν τινα συνε αντι, τοῦτο μὲν τῆς σφῶν αὐτῶν πολυμαθίας ι εναργές τοῖς μετέπειτα καταλιπεῖν ἱμειρόμε- νεο δὲ καὶ εὐκλειαν ἀείμνηστον ἐκ τῶν ἐντυ- στων καρπώσασθαι μνώμενοι. Ἐπεὶ δὲ ἐκ τῆς οσούτων ἐτῶν περιδρομῆς ἄπλετόν τι χρῆμα αγμάτων ἐγίγνετο και λόγων επλέκετο, ἐπ' ἄν τε καὶ ἀμήχανον ἡ τῆς ἱστορίας εὐρύνετο ο ακή, ἔδει δὲ ἐπιῤῥεπέστερον πρὸς τὰ χείρω ἐν ἀνθρώπων προαίρεσιν μετατίθεσθαι χρόνοις ν, καὶ ὀλιγώρως ἔχειν πρὸς τὰ καλὰ, καὶ ότερον διακεῖσθαι πρὸς τὴν τῶν φθασάντων αι κατάληψιν, κατόπιν γινομένης τῆς ἀλη- ἱπιτεύξεως, ὡς ἐντεῦθεν ἀδηλία σκιάζεσθαι 6 ἱστορίας εφεύρεσιν, πῆ μὲν σπάνει βίβλων λῶν, πῆ δὲ πρὸς τὴν ἐκτάδην πολυλογίαν δει των καὶ κατοῤῥωδούντων· ὁ τῆς πορφύρας ιος Κωνσταντίνος, ὁ ὀρθοδοξότατος καὶ Χρι- αώτατος τῶν πώποτε βεβασιλευκότων, οξυ- τρον πρὸς τὴν τῶν καλῶν κατανόησιν διακεί καὶ δραστήριον ἐσχηκώς νοῦν, ἔκρινε βέλτι ἶναι καὶ κοινωφελές, τῷ τε βίῳ ὀνησιφόρον, ον μὲν ζητητικῇ διεγέρσει * βίβλους ἄλλοθεν ο ἐξ ἁπάσης ἑκασταχοῦ οἰκουμένης συλλέξασθαι, απῆς καὶ πολυειδοῦς ἐπιστήμης εγκύμονας · τὸ τῆς πλατυεπείας μέγεθος καὶ ἀκοὰς ιον, ἄλλως τε καὶ ὀχληρὸν καὶ φορτικὴν φαι- ν τοῖς πολλοῖς, δεῖν ᾠήθη καταμερίσαι τοῦτο πτομέρειαν, ἀνεπιφθόνως τε προθεῖναι κοινῇ PROOEMIUM. 1 Quicunque olim reges aut privati mentem vo- luptatibus non depravarunt aut emolliverunt, sed innatam ingenii vim, nulla labe aspersam, integram virtuti reservarunt, illi, illi, inquam, labores per- tulerunt et arti dicendi studium et operam nəva · verunt, et eorum, qui litteris reliquam vitam im- pendebant, cum doctrinæ cupidi et amantes exsti- Hissent, accuratius quædam alius alia conscripserunt, partim suæ variæ et multiplicis eruditionis illustre monumentum posteris relinquere cupientes, partim ut inter suos æquales nominis celebritatem adepti, immortali gloria fruerentur. Postquam vero in tam longo annorum decursu infinitæ res et evenerunt et litteris sunt comprehensæ, in immensum quoque historiæ textura, ut minime comprehendi posset, est extensa et dilatata. Sed posterioribus sæculis in pejus hominum naturam proclivius mutari ne · cesse erat. Itaque cum honestum nihili ducerent, postposita & veritatis commentatione, negligentios res fuisse oportuit, quam ut res præclare gestas. scriptis comprehenderent. Unde factum est mola librorum utilium penuria, modo propterea quod pro- lixam et ingentem scriptorum molem homines hor- rerent et aversarentur, ut historiæ investigatio, quoniam vaga et incerta erat, in tenebris jaceret, Quamobrem Constantinus Porphyrogenitus, prin- ceps omnium, qui ante se imperium tenuerunt, Christianissimus et maxime orthodoxus, cum accu- ralius in rerum honestarum cognitionem incumbe- ret, vir prompto et acri ingenio, optimum. esse ju- dicavit et ex utilitate publica, vitæ etiam humanæ fructuosum et commodum, primum quidem dili- genti perquisitione alios aliunde libros omnis generis scientia refertos per universum terrarum orbem colligere. Deinde cum immensa et confusa verborum VARIE LECTIONES.. γιώτερον conj. Cantocl. 3 διηγήσει Par.

ΠΕΡΙ ΠΡΕΣΒΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΠΡΟΣ ΕΘΝΙΚΟΥΣ ΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ ΠΡΕΣΒΕΙΣ ΒΑΣΙΛΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΕΘΝΙΚΟΙ, ΚΑΙ ΠΟΙΟ ΣΧΗΜΑΤΙ ΤΟΥΤΟΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ, ΚΑΙ ΜΕΘ' ΟΠΟΙΑΣ ΔΟΧΗΣ. DE LEGATIS ROMANORUM AD GENTES 3 LEGATOS IMPERATORUM ROMANORUM GENTES ADMISERINT, QUA FORMA EOS EXCEPERINT, ET QUE IN ILLIS. ADMITTENDIS OBSERVARINT. ΠΡΟΟΙΜΙΟΝ. B κ τῶν πάλαι ποτέ βασιλέων τε καὶ ἰδιωτῶν ν νοῦν παρεσύρησαν ἡδοναῖς ἢ κατεμαλακί- ν, ἀλλὰ τὸ τῆς ψυχῆς εὐγενὲς ἀκηλίδωτον συνετήρησαν, οὗτοι δὴ, οὗτοι καὶ πόνοις ἐν ἔρησαν καὶ λόγοις ενησχολήθησαν, καὶ ἄλλος * τῶν ὅσοι λογικώτερον. ἐπεβίωσαν, παι- ἐρασταὶ γεγονότες σπουδαιότερόν τινα συνε αντι, τοῦτο μὲν τῆς σφῶν αὐτῶν πολυμαθίας ι εναργές τοῖς μετέπειτα καταλιπεῖν ἱμειρόμε- νεο δὲ καὶ εὐκλειαν ἀείμνηστον ἐκ τῶν ἐντυ- στων καρπώσασθαι μνώμενοι. Ἐπεὶ δὲ ἐκ τῆς οσούτων ἐτῶν περιδρομῆς ἄπλετόν τι χρῆμα αγμάτων ἐγίγνετο και λόγων επλέκετο, ἐπ' ἄν τε καὶ ἀμήχανον ἡ τῆς ἱστορίας εὐρύνετο ο ακή, ἔδει δὲ ἐπιῤῥεπέστερον πρὸς τὰ χείρω ἐν ἀνθρώπων προαίρεσιν μετατίθεσθαι χρόνοις ν, καὶ ὀλιγώρως ἔχειν πρὸς τὰ καλὰ, καὶ ότερον διακεῖσθαι πρὸς τὴν τῶν φθασάντων αι κατάληψιν, κατόπιν γινομένης τῆς ἀλη- ἱπιτεύξεως, ὡς ἐντεῦθεν ἀδηλία σκιάζεσθαι 6 ἱστορίας εφεύρεσιν, πῆ μὲν σπάνει βίβλων λῶν, πῆ δὲ πρὸς τὴν ἐκτάδην πολυλογίαν δει των καὶ κατοῤῥωδούντων· ὁ τῆς πορφύρας ιος Κωνσταντίνος, ὁ ὀρθοδοξότατος καὶ Χρι- αώτατος τῶν πώποτε βεβασιλευκότων, οξυ- τρον πρὸς τὴν τῶν καλῶν κατανόησιν διακεί καὶ δραστήριον ἐσχηκώς νοῦν, ἔκρινε βέλτι ἶναι καὶ κοινωφελές, τῷ τε βίῳ ὀνησιφόρον, ον μὲν ζητητικῇ διεγέρσει * βίβλους ἄλλοθεν ο ἐξ ἁπάσης ἑκασταχοῦ οἰκουμένης συλλέξασθαι, απῆς καὶ πολυειδοῦς ἐπιστήμης εγκύμονας · τὸ τῆς πλατυεπείας μέγεθος καὶ ἀκοὰς ιον, ἄλλως τε καὶ ὀχληρὸν καὶ φορτικὴν φαι- ν τοῖς πολλοῖς, δεῖν ᾠήθη καταμερίσαι τοῦτο πτομέρειαν, ἀνεπιφθόνως τε προθεῖναι κοινῇ PROOEMIUM. 1 Quicunque olim reges aut privati mentem vo- luptatibus non depravarunt aut emolliverunt, sed innatam ingenii vim, nulla labe aspersam, integram virtuti reservarunt, illi, illi, inquam, labores per- tulerunt et arti dicendi studium et operam nəva · verunt, et eorum, qui litteris reliquam vitam im- pendebant, cum doctrinæ cupidi et amantes exsti- Hissent, accuratius quædam alius alia conscripserunt, partim suæ variæ et multiplicis eruditionis illustre monumentum posteris relinquere cupientes, partim ut inter suos æquales nominis celebritatem adepti, immortali gloria fruerentur. Postquam vero in tam longo annorum decursu infinitæ res et evenerunt et litteris sunt comprehensæ, in immensum quoque historiæ textura, ut minime comprehendi posset, est extensa et dilatata. Sed posterioribus sæculis in pejus hominum naturam proclivius mutari ne · cesse erat. Itaque cum honestum nihili ducerent, postposita & veritatis commentatione, negligentios res fuisse oportuit, quam ut res præclare gestas. scriptis comprehenderent. Unde factum est mola librorum utilium penuria, modo propterea quod pro- lixam et ingentem scriptorum molem homines hor- rerent et aversarentur, ut historiæ investigatio, quoniam vaga et incerta erat, in tenebris jaceret, Quamobrem Constantinus Porphyrogenitus, prin- ceps omnium, qui ante se imperium tenuerunt, Christianissimus et maxime orthodoxus, cum accu- ralius in rerum honestarum cognitionem incumbe- ret, vir prompto et acri ingenio, optimum. esse ju- dicavit et ex utilitate publica, vitæ etiam humanæ fructuosum et commodum, primum quidem dili- genti perquisitione alios aliunde libros omnis generis scientia refertos per universum terrarum orbem colligere. Deinde cum immensa et confusa verborum VARIE LECTIONES.. γιώτερον conj. Cantocl. 3 διηγήσει Par.

ΠΕΡΙ ΠΡΕΣΒΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΠΡΟΣ ΕΘΝΙΚΟΥΣ ΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ ΠΡΕΣΒΕΙΣ ΒΑΣΙΛΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΕΘΝΙΚΟΙ, ΚΑΙ ΠΟΙΟ ΣΧΗΜΑΤΙ ΤΟΥΤΟΥΣ ΕΔΕΞΑΝΤΟ, ΚΑΙ ΜΕΘ' ΟΠΟΙΑΣ ΔΟΧΗΣ. DE LEGATIS ROMANORUM AD GENTES 3 LEGATOS IMPERATORUM ROMANORUM GENTES ADMISERINT, QUA FORMA EOS EXCEPERINT, ET QUE IN ILLIS. ADMITTENDIS OBSERVARINT. ΠΡΟΟΙΜΙΟΝ. B κ τῶν πάλαι ποτέ βασιλέων τε καὶ ἰδιωτῶν ν νοῦν παρεσύρησαν ἡδοναῖς ἢ κατεμαλακί- ν, ἀλλὰ τὸ τῆς ψυχῆς εὐγενὲς ἀκηλίδωτον συνετήρησαν, οὗτοι δὴ, οὗτοι καὶ πόνοις ἐν ἔρησαν καὶ λόγοις ενησχολήθησαν, καὶ ἄλλος * τῶν ὅσοι λογικώτερον. ἐπεβίωσαν, παι- ἐρασταὶ γεγονότες σπουδαιότερόν τινα συνε αντι, τοῦτο μὲν τῆς σφῶν αὐτῶν πολυμαθίας ι εναργές τοῖς μετέπειτα καταλιπεῖν ἱμειρόμε- νεο δὲ καὶ εὐκλειαν ἀείμνηστον ἐκ τῶν ἐντυ- στων καρπώσασθαι μνώμενοι. Ἐπεὶ δὲ ἐκ τῆς οσούτων ἐτῶν περιδρομῆς ἄπλετόν τι χρῆμα αγμάτων ἐγίγνετο και λόγων επλέκετο, ἐπ' ἄν τε καὶ ἀμήχανον ἡ τῆς ἱστορίας εὐρύνετο ο ακή, ἔδει δὲ ἐπιῤῥεπέστερον πρὸς τὰ χείρω ἐν ἀνθρώπων προαίρεσιν μετατίθεσθαι χρόνοις ν, καὶ ὀλιγώρως ἔχειν πρὸς τὰ καλὰ, καὶ ότερον διακεῖσθαι πρὸς τὴν τῶν φθασάντων αι κατάληψιν, κατόπιν γινομένης τῆς ἀλη- ἱπιτεύξεως, ὡς ἐντεῦθεν ἀδηλία σκιάζεσθαι 6 ἱστορίας εφεύρεσιν, πῆ μὲν σπάνει βίβλων λῶν, πῆ δὲ πρὸς τὴν ἐκτάδην πολυλογίαν δει των καὶ κατοῤῥωδούντων· ὁ τῆς πορφύρας ιος Κωνσταντίνος, ὁ ὀρθοδοξότατος καὶ Χρι- αώτατος τῶν πώποτε βεβασιλευκότων, οξυ- τρον πρὸς τὴν τῶν καλῶν κατανόησιν διακεί καὶ δραστήριον ἐσχηκώς νοῦν, ἔκρινε βέλτι ἶναι καὶ κοινωφελές, τῷ τε βίῳ ὀνησιφόρον, ον μὲν ζητητικῇ διεγέρσει * βίβλους ἄλλοθεν ο ἐξ ἁπάσης ἑκασταχοῦ οἰκουμένης συλλέξασθαι, απῆς καὶ πολυειδοῦς ἐπιστήμης εγκύμονας · τὸ τῆς πλατυεπείας μέγεθος καὶ ἀκοὰς ιον, ἄλλως τε καὶ ὀχληρὸν καὶ φορτικὴν φαι- ν τοῖς πολλοῖς, δεῖν ᾠήθη καταμερίσαι τοῦτο πτομέρειαν, ἀνεπιφθόνως τε προθεῖναι κοινῇ PROOEMIUM. 1 Quicunque olim reges aut privati mentem vo- luptatibus non depravarunt aut emolliverunt, sed innatam ingenii vim, nulla labe aspersam, integram virtuti reservarunt, illi, illi, inquam, labores per- tulerunt et arti dicendi studium et operam nəva · verunt, et eorum, qui litteris reliquam vitam im- pendebant, cum doctrinæ cupidi et amantes exsti- Hissent, accuratius quædam alius alia conscripserunt, partim suæ variæ et multiplicis eruditionis illustre monumentum posteris relinquere cupientes, partim ut inter suos æquales nominis celebritatem adepti, immortali gloria fruerentur. Postquam vero in tam longo annorum decursu infinitæ res et evenerunt et litteris sunt comprehensæ, in immensum quoque historiæ textura, ut minime comprehendi posset, est extensa et dilatata. Sed posterioribus sæculis in pejus hominum naturam proclivius mutari ne · cesse erat. Itaque cum honestum nihili ducerent, postposita & veritatis commentatione, negligentios res fuisse oportuit, quam ut res præclare gestas. scriptis comprehenderent. Unde factum est mola librorum utilium penuria, modo propterea quod pro- lixam et ingentem scriptorum molem homines hor- rerent et aversarentur, ut historiæ investigatio, quoniam vaga et incerta erat, in tenebris jaceret, Quamobrem Constantinus Porphyrogenitus, prin- ceps omnium, qui ante se imperium tenuerunt, Christianissimus et maxime orthodoxus, cum accu- ralius in rerum honestarum cognitionem incumbe- ret, vir prompto et acri ingenio, optimum. esse ju- dicavit et ex utilitate publica, vitæ etiam humanæ fructuosum et commodum, primum quidem dili- genti perquisitione alios aliunde libros omnis generis scientia refertos per universum terrarum orbem colligere. Deinde cum immensa et confusa verborum VARIE LECTIONES.. γιώτερον conj. Cantocl. 3 διηγήσει Par.

€53 DE LEGATIONIBUS GENTIUM AD ROMANOS. 654 ὁμολογίαν, ἀλλὰ παρὰ τοῦ πολέμου λαβὼν καὶ τῷ Α dem, inquit, ut vos existimatis, vestrum bellun κρατεῖν ἀρκούμενος. Καὶ οὗτος μὲν οὐδενὸς ἀτυχή- σει τῶν καλλίστων ἐμοὶ ξυνών. Ὑμεῖς δὲ πειρώ- μενοι παραβαίνειν τὰς συνθήκας ἀποτεύξεσθε πάντ των. Φημὶ δὲ οὐχ ὅτι κολάσομαι τὸν ὁμηρον, ὃν οὔτε ἐνέχυρον παρ' ὑμῶν εἴληφα τῆς εἰρήνης, ἀλλ' ἀνδρείας ἀπόδειξιν καθ' ὑμῶν ἔχω· ὅ σε καὶ ἄλλω; ἄνισον καὶ θεομισές, τοὺς οὐδὲν ἀδικοῦντας ὑπὲρ τῶν ἀδικούντων δάκνειν καὶ σπαράττειν, ὥσπερ τα θηρία τοὺς ἀπαντώντας, ὅταν ὑφ᾽ ἑτέρων διώκηται. ᾿Αλλ' ὅτι πρῶτον μὲν ἄρξετε σε χειρῶν ἀδίκων, οὗ μείζων ὄλεθρος οὐκ ἔστιν ἀνθρώποις, κἂν δοκῶσι πρὸς τὸ βραχὺ καὶ παρὸν ἐπιτυγχάνειν· δεύτερον δὲ ὅτι πρὸς Ρωμαίους ὑμῖν ὁ λόγος ἔσται κἀμὲ τὸν ἄρχοντα τούτων, ὃν οὔτε πολεμοῦντες οὔτε εἰ- μήνην αὐτοῦντες ἐνικήσατε. » Προσεκύνησαν ἐπὶ Β τούτοις ἅπαντες καὶ ἀνευφήμουν, θεόν τινα ἐπὶ τοῖς λόγοι; ἡγούμενοι. Σπεισάμενος γοῦν καὶ τὴν τοῦ Νεβισγά του μητέρα μόνον αἰτήσας, ἐκείνων όμο- λογούντων τε άμα καὶ δόντων, ἀνέζευξεν ἐπὶ τοι- αύταις πράξεσι, μετοπώρου τε ἑστηκότος και χει μῶνος ἤδη συνισταμένου καὶ διαψύχοντος. los sermones deum aliquem esse existimantes, illi fecit, et solam Nebisgasti matrem petiit, quam confectis, autumno ad finem vergente, et hieme β'. "Οτι Βιδομάριός τις δυνάμει καὶ τόλμῃ προεῖ- χε σε Γερμανῶν, καὶ ἐς τοῦτο ὑπετύφετο μεγαλαυ- χίας, ὥστε ἐτύγχανε μὲν ὅμηρον τὸν ἑαυτοῦ δεδωκώς υἱόν, ἕως ἂν ἀποδῷ τοὺς αἰχμαλώτους, οὓς ἐκ τῆς καταδρομῆς εἶχε συνηρπασμένους, τούτους δὲ οὐκ ἀποδιδοὺς ἀπῄτει τὸν ἔμηρον, πολλὰ ἀπειλῶν, εἰ μὴ λάβοι. Αποπέμπει δὴ τοῦτον Ἰουλιανὸς αὐτῷ, τοσο οῦτον ἐπιθεὶς, ὡς οὐκ ἔστιν ἀξιόπιστον ἓν μειρά- πιον ὑπὲρ πολλῶν εὐγενεστέρων ὁμηρεῦον παρ' αὐτῷ· ἀλλ᾽ ἢ τοὺς αἰχμαλώτους ἀποδιδόναι προσ- ἥκον, ὄντας ὑπὲρ τρισχιλίους, τοῖς αὐτίκα ήξουσι πρέσβεσιν, ἢ ἀδικοῦντα εἰδέναι. Ταῦτα ἔγραφέ τε καὶ τὴν πρεσβείαν ἔστελλε. Καὶ αὐτὸς εἶπετο τῇ πρεσβείᾳ ἀπὸ Νεμέτων ἄρας ἐπὶ τὸν Ῥῆνον. Ηδη τε ἦν πρὸς τοῖς Ῥαυράκοι:, ὅ ἐστι φρούριον. 67 γ΄. Οτι μετὰ τὴν Ἰουλιανοῦ τῆς βασιλείας ἀνα- γόρευσιν πρεσβείαι πανταχόθεν συνέβαινον, καὶ στέφανοι πολλοί χρυσοί [οἶ] αὐτῷ παρὰ τῶν ἐθνῶν ἀνεκομίζοντο. Ἐνταῦθα καὶ οἱ τὴν Ἰωνία» οἰκοῦν- τες ἔτυχον ὅσων ἐδεήθησαν, καὶ πλειόνων και στο Ελασσόνων 68. Λυδοὶ δὲ καὶ εὐχῆς κρεῖττον ἔπρατ- τον, Ευναπίου μὲν τοῦ ῥήτορος ὑπὲρ αὐτῶν πρεσ σβεύοντος, εὐημερήσαντος δὲ οὕτω κατὰ τὴν πρεσ σβείαν ὥστε καὶ δίκῃ τινὶ περιμαχήτῳ συνειπείν, ῇ ὁ βασιλεὺς αὐτὸν ἐκέλευεν. Ὁ δὲ ἐνίκα καὶ τὴν δίκην. Καὶ ἐκ Κλαζομενών ο δὲ Πείσων εὐδοκίμει λέγων. perdiderat : sed Deus fortasse et Romanorum beni- gnitas restituit. Habebo ego ipsum obsidem, neque eum a vobis ex conventione, sed a bello ipso, contentus vicisse, et illum quidem amplissima quæque non deficient, dum mea consuetudine frue- tur. Quod si conabimini a fœdere discedere, omnium jacturam facietis. Hoc dico, non qnod saviam in obsidem, quem apud me habeo, non tanquam pignus pacis, sed meæ erga vos virtutis documen- tum. Est enim impium et minime Deo gratum, eos qui nihil commeruerunt, pro his qui deliquerunt morsu appetere et laniare, ut feræ bestiæ, quid- quid occurrit et obvium est, si quis eos persequitur. Sed primum quia a vobis initium injuriæ faciendæ orietur, qua re nulla est capitalior pestis pernicies que hominibus etiam si videantur ad breve tempus, et quantum ad præsens attinet ad optata pervenire. Deinde, quia vobis res est cum Romanis et mecum qui sum eorum imperator, quem neque bellum gerentes, neque pacem facientes unquam supe- ravistis. Procubuerunt his dictis omnes et post fausta feliciaque omnia sunt precati. Pacem igitur Barbari foedus approbantes statim dederunt. His ineunte (jain enim frigebat), profectus est, C D domarius inter Germanos potentia et auctoritate excelluit, quæ res eum ad tantam superbiam ex- tulit, ut, proprio filio, dum captivos redderet, quos per excursiones ceperat, obside dato, cum minime captivos restitueret, nihilominus obsidem sibi re- stitui postulavit, multa mala minatus, si non re- ciperet. Hunc vero Julianus ad ipsum remisit, hoc adjiciens, unum adolescentem non esse idoneum apud se pro multis nobilioribus obsidem. Sed ant captivos, qui ad tria millia in ejus potestate erant eum restituere oportere, aut injuriæ pœnas se so- luturum esse sciret. Hæc scripsit et legationem misit, quem non multo post ipse subsecutus est, a Nemetibus ad Rhenum movens, jam enim apud Rauracos erat, quæ est Romanorum colonia. Juliani ad imperium evectionem honorificæ ad eum legationes convenerunt, et coronas aureas a barbaris attulerunt. Ioniam habitantes ab eo et magna et parva, quæ petebant, sunt consecuti. Lydi quoque, Eunapio rhetore, eorum legato, pro his verba faciente, 18 nullo ampliora, quam pre- cibus suis complexi fuerant, obtinuerunt. Quæ le- gatio tam prospere legato successit, ut legatum quoque imperator juberet causam quamdam valde intricatam agere. Qua in lite et ipse superior evasit, et Piso quidam Clazomenius magna cum laude ver- ba fecit. VARIE LECTIONES. 67 εἶχε vulg. οι ευγενεστέρων Ν., εὐγενέστερον vulg. στ· καὶ ante έλασ. Ν., ἢ vulg. 68 ελασσένων Η., Ελάσσων vulg. ἐν ἐκ Κλαζομενῶν δὲ Πείσων] ἐκκλαζόμενον δὲ πείθων ed. pr. et Par, ἐκκλησιαζομένο των vel ἐκκλησιαζόμενον Η. 2. (A. C. 359, ind. 2, Con. I. 23, Jul¸ C. 5.) Ba- 3. (A. C. 360, ind. 3, Con. I. 24. Jul. A. 1.) Post 8] 8 Boissonadus. * άρξετε Boissonadus, ήρξατε vulg., άρξητα: codd. " προείχε Boisson., προσ-

655 EXCERPTA EX EUNAPIO SARDIANO apud Nicæam Bithyniæ imperator est appellatus : illuc multæ legationes advenerunt, quæ coronas aureas ad ipsum afferebaut. In his recipiendis mi- nime se præposterum aut festinantem exhibuit, sed omnibus quamprimum se satisfacturum esse pro- misit. cum otium ageret ab externis et domesticis bel- lis, nuntiatum est, collectum Scytharum exercitum prope jam adesse. Hi vero erant, quos Procopius in suum auxilium a Scytharum rege impetraverat. Ilos aiebant magno cum fastu et arrogantia ince- dere et omnia quæ se eorum conspectui obtulissent despicere,propterea quod quidquid injuriæ inferebant, G C Сбо δ'. "Οτι Βαλεντινιανοῦ ἀνάῤῥησις ἐν Νικαίᾳ τῆς Βιθυνίας γίνεται, πρεσβεῖαί τε, ὅσαι συνεπερατή- κεσαν ἐπὶ τοῦτον τοὺς χρυσοῦς ἔχονται στεφάνους, πρὸς ἐκεῖνον ἀνεφέροντο. Καὶ πρὸς πάσας ἀπεφαί- νετο μὲν οὐδὲν, ἐπιτρέχων ῥᾳδίως ούτωσὶ καὶ συντόμως, ἐπηγγέλλετο το δὲ ἅπασιν ὡς ποιήσων αὐτίκα μάλα. ε'. Οτι τῷ βασιλεῖ Ουάλεντι, ἡσυχίαν ἀπὸ τῶν οἰκείων καὶ τῶν ὀθνείων ἄγοντι, τὸ ἐπίλεκτον ἀγγέλλεται τῶν Σκυθῶν στράτευμα πλησίον ήδη που τυγχάνειν, οὓς ὁ Προκόπιος εἰς συμμαχίαν ἐξεκεκλήκει παρὰ τοῦ Σκυθῶν βασιλέως. Γαύρους εἶναι τὰ φρονήματα ἔλεγον τους προσιόντας καὶ περιφρονητικοὺς τῶν ὁρωμένων τι, ὀλιγώρους τε πρὸς τὸ ἀκόλαστον μεθ᾽ ὕβρεως, καὶ πολὺ τὸ 71 id impune faciebant, et arroganter et superbe se B ἀγέρωχον καὶ θερμὸν ἐπὶ πᾶσιν ἔχοντας. Ο δὲ cum omnibus gerebant. Ilos imperator intra breve tempus interclusos in Scythiam reditu, quasi re- tibus captos continui et arma tradere jussit : et vero tradiderunt, etiam motu capillorum mentis ferociam iudicantes. Hos igitur per urbes disper- SOS in libera custodia habuit, et contemptum eorum excitavit his, qui viderunt corum corpora, in nimiam proceritatem surgentia, graviora, quam ut pedes ferrent, et circa mediam partem exsilia, qualia Aristoteles insecta dicit. At urbium incolæ cum Scythas in suas domos admisissent, ubi eorum virium imbecillitatis periculum fecerunt, suum errorem irridere coacti sunt. Hos igitur tam præclaros Scytharum rex repetiit. Erat hoc nego- tium arduum et hujusmodi, quod non facile posset ad justi rationem expendi. Dicebat enim se hos lide juramento habita ad suppetias imperatori mi- sisse. Valentinus vero negabat eum ad quem mi- serat imperatorem fuisse, neque se jurasse: ille Julianum in medium adducebat, seque propter illius cum hoc consanguinitatem dedisse. Legalo- rum etiam dignitatem obtendebat : imperator con- tra disserebat, etiam legatos jure teneri, et eos, qui prasentes erant, hostium numero halere, quando- quidem hostibus auxilium latum venissent. Ex his causis Scythicum excitatum est bellum, quod et dignitate gentium, quæ coierunt, et magnitudine apparatuum magnam 19 variorum casuum et in- certæ fortunæ exspectationem movebat, sed acu- mine judicii imperatoris et providentia ad firmum et tutum exitum perductum est. victis et ab Hunnis cæsis et ad internecionem usque deletis, omnes qui capti erant cum mulieribus et corum filiis interempti sunt, cum nullus crudeli- tatis et cædium esset modus; qui autem collecti effugerant non minus quam hominum ducenta millia, ad bellum apti et ætate florentes, conve- nerunt. Itaque profecti et ad ripain stantes, manus D βασιλεὺς συντόμως αὐτοὺς ἀποταμὼν τῆς ἐπὶ Σκύθας ὑποστροφῆς κατεῖχεν ἐντὸς ἀρκύων, καὶ τὰ ὅπλα παραδοῦναι κελεύσας. Οἱ δὲ ἔδοσαν, τὴν τῆς γνώμης ὑπεροψίαν μέχρι τοῦ κινῆσαι τ8 τὰς κόμας ἐπι- δειξάμενοι. Διασπείρας οὖν αὐτοὺς κατὰ τὰς πόλεις ἐν ἀδέσμῳ κατείχε φρουρά, καὶ καταφρόνησιν ἐνεποιεῖτο τοῖς θεωμένοις αὐτῶν τὰ σώματα πρός τε μῆκος ἀχρεῖον ἐλαυνόμενα, καὶ βαρύτερα τοῖς ποσί, κατά τε τὸ μέσον διεσφιγμένα, ᾗπέρ φησιν Αριστοτέλης τὰ ἔντομα. Δεχόμενοι το δ᾽ οὖν αὐτοὺς εἰς τὰς οἰκίας οἱ τὰς πόλεις οἰκοῦντες καὶ πειρώ μενοι τῆς ἀσθενείας, τὴν ἑαυτῶν ἐξαπάτην γελ ἠναγκάζοντο. Τούτους ἀπῄτει τους γενναίους ὁ Σκυθῶν βασιλεύς. Καὶ ἦν τὸ πρᾶγμα δριμὺ καὶ πρὸς τὸν τοῦ δικαίου λόγον οὐκ εὐδιαίτητον. Ὁ μὲν γὰρ ἔφασκε βασιλεῖ δεδωκέναι κατὰ συμμαχίαν καὶ ὅρκους· ὁ δὲ ἀπέφασκε βασιλέα μὴ τυγχάνειν καὶ αὐτὸν οὐκ ὀμωμοκέναι. Ἐκείνου δὲ προστιθέντος τ τὸν Ἰουλιανὸν, καὶ ὅτι διὰ τὴν ἐκείνου δεδώκει συγγένειαν, καὶ τὰ τῶν πρέσβεων ἀξιώματα προσ- τιθέντος, ὁ βασιλεὺς ἀντεφώνει, τούς τε πρέσβεις ἔχειν τὴν δίκην καὶ τοὺς παρόντας ως πολεμίους κατέχεσθαι, πολεμίῳ πρὸς συμμαχίαν ήκοντας. Ἐκ τούτων δὲ τῶν προφάσεων ὁ Σκυθικὸς ἀνεγείρεται πόλεμος, τῷ μὲν ἀξιώματι τῶν συνιόντων ἐθνῶν καὶ τοῖς μεγέθεσι τῶν παρασκευῶν ἐπὶ μέγα προβή- σεσθαι καὶ χωρήσειν πολυτρόπων συμφορῶν καὶ ἀτεκμάρτου τύχης προσδοκηθείς, τῇ δὲ τοῦ βασιλέως ὀξύτητι καὶ προνοίᾳ κατενεχθεὶς ἐπὶ τὸ σταθερὸν καὶ ἀσφαλέστερον. Εκ 5'. "Οτι τῶν Σκυθῶν ἡττηθέντων καὶ ὑπὸ τῶν Ούννων ἀναιρεθέντων καὶ ἄρδην ἀπολλυμένων τὸ πλῆθος, οἱ μὲν ἐγκαταλαμβανόμενοι σὺν γυναιξὶ καὶ τέκνοις διεφθείροντο, καὶ οὐδεμία φειδώ τῆς περὶ τοὺς φόνους ἦν ὠμότητος. Τὸ δὲ συναλισθὲν καὶ πρὸς φυγὴν ὁρμῆσαν πλῆθος μὲν οὐ πολὺ τῶν εἴκοσι μυριάδων ἀποδέουσαι συνῆλθον ἐς τὸ μάχιμον ἀκο μαζούσας. Κινηθέντες ' καὶ ταῖς ὄχθαις ἐπιστάντες VARIE LECTIONES. 78 κινη το ἐπηγγέλλετο Ν., ἐπήγγελλέ τι vulg. τι ὁρωμένων Ρωμαίων Β. τι κινῆσαι] κομῆσαι conj. Cantocl. το δεχόμενοι δ' οὖν Valesius ap. Boisson. p. 192, δεχόμενα δοῦναι vulg. " προστεθέντος vulg. θέντες] νικηθέντες 11. 4. (A. C. 364, ind. 7 Valent. I. 1) Valentinianus A 5. (A. C. 366, ind. 9, Valent. et Val. I. 3). Valenti 6. (A. C. 376, ind. 4, Valentis imp. 13,) Scythis

655 EXCERPTA EX EUNAPIO SARDIANO apud Nicæam Bithyniæ imperator est appellatus : illuc multæ legationes advenerunt, quæ coronas aureas ad ipsum afferebaut. In his recipiendis mi- nime se præposterum aut festinantem exhibuit, sed omnibus quamprimum se satisfacturum esse pro- misit. cum otium ageret ab externis et domesticis bel- lis, nuntiatum est, collectum Scytharum exercitum prope jam adesse. Hi vero erant, quos Procopius in suum auxilium a Scytharum rege impetraverat. Ilos aiebant magno cum fastu et arrogantia ince- dere et omnia quæ se eorum conspectui obtulissent despicere,propterea quod quidquid injuriæ inferebant, G C Сбо δ'. "Οτι Βαλεντινιανοῦ ἀνάῤῥησις ἐν Νικαίᾳ τῆς Βιθυνίας γίνεται, πρεσβεῖαί τε, ὅσαι συνεπερατή- κεσαν ἐπὶ τοῦτον τοὺς χρυσοῦς ἔχονται στεφάνους, πρὸς ἐκεῖνον ἀνεφέροντο. Καὶ πρὸς πάσας ἀπεφαί- νετο μὲν οὐδὲν, ἐπιτρέχων ῥᾳδίως ούτωσὶ καὶ συντόμως, ἐπηγγέλλετο το δὲ ἅπασιν ὡς ποιήσων αὐτίκα μάλα. ε'. Οτι τῷ βασιλεῖ Ουάλεντι, ἡσυχίαν ἀπὸ τῶν οἰκείων καὶ τῶν ὀθνείων ἄγοντι, τὸ ἐπίλεκτον ἀγγέλλεται τῶν Σκυθῶν στράτευμα πλησίον ήδη που τυγχάνειν, οὓς ὁ Προκόπιος εἰς συμμαχίαν ἐξεκεκλήκει παρὰ τοῦ Σκυθῶν βασιλέως. Γαύρους εἶναι τὰ φρονήματα ἔλεγον τους προσιόντας καὶ περιφρονητικοὺς τῶν ὁρωμένων τι, ὀλιγώρους τε πρὸς τὸ ἀκόλαστον μεθ᾽ ὕβρεως, καὶ πολὺ τὸ 71 id impune faciebant, et arroganter et superbe se B ἀγέρωχον καὶ θερμὸν ἐπὶ πᾶσιν ἔχοντας. Ο δὲ cum omnibus gerebant. Ilos imperator intra breve tempus interclusos in Scythiam reditu, quasi re- tibus captos continui et arma tradere jussit : et vero tradiderunt, etiam motu capillorum mentis ferociam iudicantes. Hos igitur per urbes disper- SOS in libera custodia habuit, et contemptum eorum excitavit his, qui viderunt corum corpora, in nimiam proceritatem surgentia, graviora, quam ut pedes ferrent, et circa mediam partem exsilia, qualia Aristoteles insecta dicit. At urbium incolæ cum Scythas in suas domos admisissent, ubi eorum virium imbecillitatis periculum fecerunt, suum errorem irridere coacti sunt. Hos igitur tam præclaros Scytharum rex repetiit. Erat hoc nego- tium arduum et hujusmodi, quod non facile posset ad justi rationem expendi. Dicebat enim se hos lide juramento habita ad suppetias imperatori mi- sisse. Valentinus vero negabat eum ad quem mi- serat imperatorem fuisse, neque se jurasse: ille Julianum in medium adducebat, seque propter illius cum hoc consanguinitatem dedisse. Legalo- rum etiam dignitatem obtendebat : imperator con- tra disserebat, etiam legatos jure teneri, et eos, qui prasentes erant, hostium numero halere, quando- quidem hostibus auxilium latum venissent. Ex his causis Scythicum excitatum est bellum, quod et dignitate gentium, quæ coierunt, et magnitudine apparatuum magnam 19 variorum casuum et in- certæ fortunæ exspectationem movebat, sed acu- mine judicii imperatoris et providentia ad firmum et tutum exitum perductum est. victis et ab Hunnis cæsis et ad internecionem usque deletis, omnes qui capti erant cum mulieribus et corum filiis interempti sunt, cum nullus crudeli- tatis et cædium esset modus; qui autem collecti effugerant non minus quam hominum ducenta millia, ad bellum apti et ætate florentes, conve- nerunt. Itaque profecti et ad ripain stantes, manus D βασιλεὺς συντόμως αὐτοὺς ἀποταμὼν τῆς ἐπὶ Σκύθας ὑποστροφῆς κατεῖχεν ἐντὸς ἀρκύων, καὶ τὰ ὅπλα παραδοῦναι κελεύσας. Οἱ δὲ ἔδοσαν, τὴν τῆς γνώμης ὑπεροψίαν μέχρι τοῦ κινῆσαι τ8 τὰς κόμας ἐπι- δειξάμενοι. Διασπείρας οὖν αὐτοὺς κατὰ τὰς πόλεις ἐν ἀδέσμῳ κατείχε φρουρά, καὶ καταφρόνησιν ἐνεποιεῖτο τοῖς θεωμένοις αὐτῶν τὰ σώματα πρός τε μῆκος ἀχρεῖον ἐλαυνόμενα, καὶ βαρύτερα τοῖς ποσί, κατά τε τὸ μέσον διεσφιγμένα, ᾗπέρ φησιν Αριστοτέλης τὰ ἔντομα. Δεχόμενοι το δ᾽ οὖν αὐτοὺς εἰς τὰς οἰκίας οἱ τὰς πόλεις οἰκοῦντες καὶ πειρώ μενοι τῆς ἀσθενείας, τὴν ἑαυτῶν ἐξαπάτην γελ ἠναγκάζοντο. Τούτους ἀπῄτει τους γενναίους ὁ Σκυθῶν βασιλεύς. Καὶ ἦν τὸ πρᾶγμα δριμὺ καὶ πρὸς τὸν τοῦ δικαίου λόγον οὐκ εὐδιαίτητον. Ὁ μὲν γὰρ ἔφασκε βασιλεῖ δεδωκέναι κατὰ συμμαχίαν καὶ ὅρκους· ὁ δὲ ἀπέφασκε βασιλέα μὴ τυγχάνειν καὶ αὐτὸν οὐκ ὀμωμοκέναι. Ἐκείνου δὲ προστιθέντος τ τὸν Ἰουλιανὸν, καὶ ὅτι διὰ τὴν ἐκείνου δεδώκει συγγένειαν, καὶ τὰ τῶν πρέσβεων ἀξιώματα προσ- τιθέντος, ὁ βασιλεὺς ἀντεφώνει, τούς τε πρέσβεις ἔχειν τὴν δίκην καὶ τοὺς παρόντας ως πολεμίους κατέχεσθαι, πολεμίῳ πρὸς συμμαχίαν ήκοντας. Ἐκ τούτων δὲ τῶν προφάσεων ὁ Σκυθικὸς ἀνεγείρεται πόλεμος, τῷ μὲν ἀξιώματι τῶν συνιόντων ἐθνῶν καὶ τοῖς μεγέθεσι τῶν παρασκευῶν ἐπὶ μέγα προβή- σεσθαι καὶ χωρήσειν πολυτρόπων συμφορῶν καὶ ἀτεκμάρτου τύχης προσδοκηθείς, τῇ δὲ τοῦ βασιλέως ὀξύτητι καὶ προνοίᾳ κατενεχθεὶς ἐπὶ τὸ σταθερὸν καὶ ἀσφαλέστερον. Εκ 5'. "Οτι τῶν Σκυθῶν ἡττηθέντων καὶ ὑπὸ τῶν Ούννων ἀναιρεθέντων καὶ ἄρδην ἀπολλυμένων τὸ πλῆθος, οἱ μὲν ἐγκαταλαμβανόμενοι σὺν γυναιξὶ καὶ τέκνοις διεφθείροντο, καὶ οὐδεμία φειδώ τῆς περὶ τοὺς φόνους ἦν ὠμότητος. Τὸ δὲ συναλισθὲν καὶ πρὸς φυγὴν ὁρμῆσαν πλῆθος μὲν οὐ πολὺ τῶν εἴκοσι μυριάδων ἀποδέουσαι συνῆλθον ἐς τὸ μάχιμον ἀκο μαζούσας. Κινηθέντες ' καὶ ταῖς ὄχθαις ἐπιστάντες VARIE LECTIONES. 78 κινη το ἐπηγγέλλετο Ν., ἐπήγγελλέ τι vulg. τι ὁρωμένων Ρωμαίων Β. τι κινῆσαι] κομῆσαι conj. Cantocl. το δεχόμενοι δ' οὖν Valesius ap. Boisson. p. 192, δεχόμενα δοῦναι vulg. " προστεθέντος vulg. θέντες] νικηθέντες 11. 4. (A. C. 364, ind. 7 Valent. I. 1) Valentinianus A 5. (A. C. 366, ind. 9, Valent. et Val. I. 3). Valenti 6. (A. C. 376, ind. 4, Valentis imp. 13,) Scythis

655 EXCERPTA EX EUNAPIO SARDIANO apud Nicæam Bithyniæ imperator est appellatus : illuc multæ legationes advenerunt, quæ coronas aureas ad ipsum afferebaut. In his recipiendis mi- nime se præposterum aut festinantem exhibuit, sed omnibus quamprimum se satisfacturum esse pro- misit. cum otium ageret ab externis et domesticis bel- lis, nuntiatum est, collectum Scytharum exercitum prope jam adesse. Hi vero erant, quos Procopius in suum auxilium a Scytharum rege impetraverat. Ilos aiebant magno cum fastu et arrogantia ince- dere et omnia quæ se eorum conspectui obtulissent despicere,propterea quod quidquid injuriæ inferebant, G C Сбо δ'. "Οτι Βαλεντινιανοῦ ἀνάῤῥησις ἐν Νικαίᾳ τῆς Βιθυνίας γίνεται, πρεσβεῖαί τε, ὅσαι συνεπερατή- κεσαν ἐπὶ τοῦτον τοὺς χρυσοῦς ἔχονται στεφάνους, πρὸς ἐκεῖνον ἀνεφέροντο. Καὶ πρὸς πάσας ἀπεφαί- νετο μὲν οὐδὲν, ἐπιτρέχων ῥᾳδίως ούτωσὶ καὶ συντόμως, ἐπηγγέλλετο το δὲ ἅπασιν ὡς ποιήσων αὐτίκα μάλα. ε'. Οτι τῷ βασιλεῖ Ουάλεντι, ἡσυχίαν ἀπὸ τῶν οἰκείων καὶ τῶν ὀθνείων ἄγοντι, τὸ ἐπίλεκτον ἀγγέλλεται τῶν Σκυθῶν στράτευμα πλησίον ήδη που τυγχάνειν, οὓς ὁ Προκόπιος εἰς συμμαχίαν ἐξεκεκλήκει παρὰ τοῦ Σκυθῶν βασιλέως. Γαύρους εἶναι τὰ φρονήματα ἔλεγον τους προσιόντας καὶ περιφρονητικοὺς τῶν ὁρωμένων τι, ὀλιγώρους τε πρὸς τὸ ἀκόλαστον μεθ᾽ ὕβρεως, καὶ πολὺ τὸ 71 id impune faciebant, et arroganter et superbe se B ἀγέρωχον καὶ θερμὸν ἐπὶ πᾶσιν ἔχοντας. Ο δὲ cum omnibus gerebant. Ilos imperator intra breve tempus interclusos in Scythiam reditu, quasi re- tibus captos continui et arma tradere jussit : et vero tradiderunt, etiam motu capillorum mentis ferociam iudicantes. Hos igitur per urbes disper- SOS in libera custodia habuit, et contemptum eorum excitavit his, qui viderunt corum corpora, in nimiam proceritatem surgentia, graviora, quam ut pedes ferrent, et circa mediam partem exsilia, qualia Aristoteles insecta dicit. At urbium incolæ cum Scythas in suas domos admisissent, ubi eorum virium imbecillitatis periculum fecerunt, suum errorem irridere coacti sunt. Hos igitur tam præclaros Scytharum rex repetiit. Erat hoc nego- tium arduum et hujusmodi, quod non facile posset ad justi rationem expendi. Dicebat enim se hos lide juramento habita ad suppetias imperatori mi- sisse. Valentinus vero negabat eum ad quem mi- serat imperatorem fuisse, neque se jurasse: ille Julianum in medium adducebat, seque propter illius cum hoc consanguinitatem dedisse. Legalo- rum etiam dignitatem obtendebat : imperator con- tra disserebat, etiam legatos jure teneri, et eos, qui prasentes erant, hostium numero halere, quando- quidem hostibus auxilium latum venissent. Ex his causis Scythicum excitatum est bellum, quod et dignitate gentium, quæ coierunt, et magnitudine apparatuum magnam 19 variorum casuum et in- certæ fortunæ exspectationem movebat, sed acu- mine judicii imperatoris et providentia ad firmum et tutum exitum perductum est. victis et ab Hunnis cæsis et ad internecionem usque deletis, omnes qui capti erant cum mulieribus et corum filiis interempti sunt, cum nullus crudeli- tatis et cædium esset modus; qui autem collecti effugerant non minus quam hominum ducenta millia, ad bellum apti et ætate florentes, conve- nerunt. Itaque profecti et ad ripain stantes, manus D βασιλεὺς συντόμως αὐτοὺς ἀποταμὼν τῆς ἐπὶ Σκύθας ὑποστροφῆς κατεῖχεν ἐντὸς ἀρκύων, καὶ τὰ ὅπλα παραδοῦναι κελεύσας. Οἱ δὲ ἔδοσαν, τὴν τῆς γνώμης ὑπεροψίαν μέχρι τοῦ κινῆσαι τ8 τὰς κόμας ἐπι- δειξάμενοι. Διασπείρας οὖν αὐτοὺς κατὰ τὰς πόλεις ἐν ἀδέσμῳ κατείχε φρουρά, καὶ καταφρόνησιν ἐνεποιεῖτο τοῖς θεωμένοις αὐτῶν τὰ σώματα πρός τε μῆκος ἀχρεῖον ἐλαυνόμενα, καὶ βαρύτερα τοῖς ποσί, κατά τε τὸ μέσον διεσφιγμένα, ᾗπέρ φησιν Αριστοτέλης τὰ ἔντομα. Δεχόμενοι το δ᾽ οὖν αὐτοὺς εἰς τὰς οἰκίας οἱ τὰς πόλεις οἰκοῦντες καὶ πειρώ μενοι τῆς ἀσθενείας, τὴν ἑαυτῶν ἐξαπάτην γελ ἠναγκάζοντο. Τούτους ἀπῄτει τους γενναίους ὁ Σκυθῶν βασιλεύς. Καὶ ἦν τὸ πρᾶγμα δριμὺ καὶ πρὸς τὸν τοῦ δικαίου λόγον οὐκ εὐδιαίτητον. Ὁ μὲν γὰρ ἔφασκε βασιλεῖ δεδωκέναι κατὰ συμμαχίαν καὶ ὅρκους· ὁ δὲ ἀπέφασκε βασιλέα μὴ τυγχάνειν καὶ αὐτὸν οὐκ ὀμωμοκέναι. Ἐκείνου δὲ προστιθέντος τ τὸν Ἰουλιανὸν, καὶ ὅτι διὰ τὴν ἐκείνου δεδώκει συγγένειαν, καὶ τὰ τῶν πρέσβεων ἀξιώματα προσ- τιθέντος, ὁ βασιλεὺς ἀντεφώνει, τούς τε πρέσβεις ἔχειν τὴν δίκην καὶ τοὺς παρόντας ως πολεμίους κατέχεσθαι, πολεμίῳ πρὸς συμμαχίαν ήκοντας. Ἐκ τούτων δὲ τῶν προφάσεων ὁ Σκυθικὸς ἀνεγείρεται πόλεμος, τῷ μὲν ἀξιώματι τῶν συνιόντων ἐθνῶν καὶ τοῖς μεγέθεσι τῶν παρασκευῶν ἐπὶ μέγα προβή- σεσθαι καὶ χωρήσειν πολυτρόπων συμφορῶν καὶ ἀτεκμάρτου τύχης προσδοκηθείς, τῇ δὲ τοῦ βασιλέως ὀξύτητι καὶ προνοίᾳ κατενεχθεὶς ἐπὶ τὸ σταθερὸν καὶ ἀσφαλέστερον. Εκ 5'. "Οτι τῶν Σκυθῶν ἡττηθέντων καὶ ὑπὸ τῶν Ούννων ἀναιρεθέντων καὶ ἄρδην ἀπολλυμένων τὸ πλῆθος, οἱ μὲν ἐγκαταλαμβανόμενοι σὺν γυναιξὶ καὶ τέκνοις διεφθείροντο, καὶ οὐδεμία φειδώ τῆς περὶ τοὺς φόνους ἦν ὠμότητος. Τὸ δὲ συναλισθὲν καὶ πρὸς φυγὴν ὁρμῆσαν πλῆθος μὲν οὐ πολὺ τῶν εἴκοσι μυριάδων ἀποδέουσαι συνῆλθον ἐς τὸ μάχιμον ἀκο μαζούσας. Κινηθέντες ' καὶ ταῖς ὄχθαις ἐπιστάντες VARIE LECTIONES. 78 κινη το ἐπηγγέλλετο Ν., ἐπήγγελλέ τι vulg. τι ὁρωμένων Ρωμαίων Β. τι κινῆσαι] κομῆσαι conj. Cantocl. το δεχόμενοι δ' οὖν Valesius ap. Boisson. p. 192, δεχόμενα δοῦναι vulg. " προστεθέντος vulg. θέντες] νικηθέντες 11. 4. (A. C. 364, ind. 7 Valent. I. 1) Valentinianus A 5. (A. C. 366, ind. 9, Valent. et Val. I. 3). Valenti 6. (A. C. 376, ind. 4, Valentis imp. 13,) Scythis

655 EXCERPTA EX EUNAPIO SARDIANO apud Nicæam Bithyniæ imperator est appellatus : illuc multæ legationes advenerunt, quæ coronas aureas ad ipsum afferebaut. In his recipiendis mi- nime se præposterum aut festinantem exhibuit, sed omnibus quamprimum se satisfacturum esse pro- misit. cum otium ageret ab externis et domesticis bel- lis, nuntiatum est, collectum Scytharum exercitum prope jam adesse. Hi vero erant, quos Procopius in suum auxilium a Scytharum rege impetraverat. Ilos aiebant magno cum fastu et arrogantia ince- dere et omnia quæ se eorum conspectui obtulissent despicere,propterea quod quidquid injuriæ inferebant, G C Сбо δ'. "Οτι Βαλεντινιανοῦ ἀνάῤῥησις ἐν Νικαίᾳ τῆς Βιθυνίας γίνεται, πρεσβεῖαί τε, ὅσαι συνεπερατή- κεσαν ἐπὶ τοῦτον τοὺς χρυσοῦς ἔχονται στεφάνους, πρὸς ἐκεῖνον ἀνεφέροντο. Καὶ πρὸς πάσας ἀπεφαί- νετο μὲν οὐδὲν, ἐπιτρέχων ῥᾳδίως ούτωσὶ καὶ συντόμως, ἐπηγγέλλετο το δὲ ἅπασιν ὡς ποιήσων αὐτίκα μάλα. ε'. Οτι τῷ βασιλεῖ Ουάλεντι, ἡσυχίαν ἀπὸ τῶν οἰκείων καὶ τῶν ὀθνείων ἄγοντι, τὸ ἐπίλεκτον ἀγγέλλεται τῶν Σκυθῶν στράτευμα πλησίον ήδη που τυγχάνειν, οὓς ὁ Προκόπιος εἰς συμμαχίαν ἐξεκεκλήκει παρὰ τοῦ Σκυθῶν βασιλέως. Γαύρους εἶναι τὰ φρονήματα ἔλεγον τους προσιόντας καὶ περιφρονητικοὺς τῶν ὁρωμένων τι, ὀλιγώρους τε πρὸς τὸ ἀκόλαστον μεθ᾽ ὕβρεως, καὶ πολὺ τὸ 71 id impune faciebant, et arroganter et superbe se B ἀγέρωχον καὶ θερμὸν ἐπὶ πᾶσιν ἔχοντας. Ο δὲ cum omnibus gerebant. Ilos imperator intra breve tempus interclusos in Scythiam reditu, quasi re- tibus captos continui et arma tradere jussit : et vero tradiderunt, etiam motu capillorum mentis ferociam iudicantes. Hos igitur per urbes disper- SOS in libera custodia habuit, et contemptum eorum excitavit his, qui viderunt corum corpora, in nimiam proceritatem surgentia, graviora, quam ut pedes ferrent, et circa mediam partem exsilia, qualia Aristoteles insecta dicit. At urbium incolæ cum Scythas in suas domos admisissent, ubi eorum virium imbecillitatis periculum fecerunt, suum errorem irridere coacti sunt. Hos igitur tam præclaros Scytharum rex repetiit. Erat hoc nego- tium arduum et hujusmodi, quod non facile posset ad justi rationem expendi. Dicebat enim se hos lide juramento habita ad suppetias imperatori mi- sisse. Valentinus vero negabat eum ad quem mi- serat imperatorem fuisse, neque se jurasse: ille Julianum in medium adducebat, seque propter illius cum hoc consanguinitatem dedisse. Legalo- rum etiam dignitatem obtendebat : imperator con- tra disserebat, etiam legatos jure teneri, et eos, qui prasentes erant, hostium numero halere, quando- quidem hostibus auxilium latum venissent. Ex his causis Scythicum excitatum est bellum, quod et dignitate gentium, quæ coierunt, et magnitudine apparatuum magnam 19 variorum casuum et in- certæ fortunæ exspectationem movebat, sed acu- mine judicii imperatoris et providentia ad firmum et tutum exitum perductum est. victis et ab Hunnis cæsis et ad internecionem usque deletis, omnes qui capti erant cum mulieribus et corum filiis interempti sunt, cum nullus crudeli- tatis et cædium esset modus; qui autem collecti effugerant non minus quam hominum ducenta millia, ad bellum apti et ætate florentes, conve- nerunt. Itaque profecti et ad ripain stantes, manus D βασιλεὺς συντόμως αὐτοὺς ἀποταμὼν τῆς ἐπὶ Σκύθας ὑποστροφῆς κατεῖχεν ἐντὸς ἀρκύων, καὶ τὰ ὅπλα παραδοῦναι κελεύσας. Οἱ δὲ ἔδοσαν, τὴν τῆς γνώμης ὑπεροψίαν μέχρι τοῦ κινῆσαι τ8 τὰς κόμας ἐπι- δειξάμενοι. Διασπείρας οὖν αὐτοὺς κατὰ τὰς πόλεις ἐν ἀδέσμῳ κατείχε φρουρά, καὶ καταφρόνησιν ἐνεποιεῖτο τοῖς θεωμένοις αὐτῶν τὰ σώματα πρός τε μῆκος ἀχρεῖον ἐλαυνόμενα, καὶ βαρύτερα τοῖς ποσί, κατά τε τὸ μέσον διεσφιγμένα, ᾗπέρ φησιν Αριστοτέλης τὰ ἔντομα. Δεχόμενοι το δ᾽ οὖν αὐτοὺς εἰς τὰς οἰκίας οἱ τὰς πόλεις οἰκοῦντες καὶ πειρώ μενοι τῆς ἀσθενείας, τὴν ἑαυτῶν ἐξαπάτην γελ ἠναγκάζοντο. Τούτους ἀπῄτει τους γενναίους ὁ Σκυθῶν βασιλεύς. Καὶ ἦν τὸ πρᾶγμα δριμὺ καὶ πρὸς τὸν τοῦ δικαίου λόγον οὐκ εὐδιαίτητον. Ὁ μὲν γὰρ ἔφασκε βασιλεῖ δεδωκέναι κατὰ συμμαχίαν καὶ ὅρκους· ὁ δὲ ἀπέφασκε βασιλέα μὴ τυγχάνειν καὶ αὐτὸν οὐκ ὀμωμοκέναι. Ἐκείνου δὲ προστιθέντος τ τὸν Ἰουλιανὸν, καὶ ὅτι διὰ τὴν ἐκείνου δεδώκει συγγένειαν, καὶ τὰ τῶν πρέσβεων ἀξιώματα προσ- τιθέντος, ὁ βασιλεὺς ἀντεφώνει, τούς τε πρέσβεις ἔχειν τὴν δίκην καὶ τοὺς παρόντας ως πολεμίους κατέχεσθαι, πολεμίῳ πρὸς συμμαχίαν ήκοντας. Ἐκ τούτων δὲ τῶν προφάσεων ὁ Σκυθικὸς ἀνεγείρεται πόλεμος, τῷ μὲν ἀξιώματι τῶν συνιόντων ἐθνῶν καὶ τοῖς μεγέθεσι τῶν παρασκευῶν ἐπὶ μέγα προβή- σεσθαι καὶ χωρήσειν πολυτρόπων συμφορῶν καὶ ἀτεκμάρτου τύχης προσδοκηθείς, τῇ δὲ τοῦ βασιλέως ὀξύτητι καὶ προνοίᾳ κατενεχθεὶς ἐπὶ τὸ σταθερὸν καὶ ἀσφαλέστερον. Εκ 5'. "Οτι τῶν Σκυθῶν ἡττηθέντων καὶ ὑπὸ τῶν Ούννων ἀναιρεθέντων καὶ ἄρδην ἀπολλυμένων τὸ πλῆθος, οἱ μὲν ἐγκαταλαμβανόμενοι σὺν γυναιξὶ καὶ τέκνοις διεφθείροντο, καὶ οὐδεμία φειδώ τῆς περὶ τοὺς φόνους ἦν ὠμότητος. Τὸ δὲ συναλισθὲν καὶ πρὸς φυγὴν ὁρμῆσαν πλῆθος μὲν οὐ πολὺ τῶν εἴκοσι μυριάδων ἀποδέουσαι συνῆλθον ἐς τὸ μάχιμον ἀκο μαζούσας. Κινηθέντες ' καὶ ταῖς ὄχθαις ἐπιστάντες VARIE LECTIONES. 78 κινη το ἐπηγγέλλετο Ν., ἐπήγγελλέ τι vulg. τι ὁρωμένων Ρωμαίων Β. τι κινῆσαι] κομῆσαι conj. Cantocl. το δεχόμενοι δ' οὖν Valesius ap. Boisson. p. 192, δεχόμενα δοῦναι vulg. " προστεθέντος vulg. θέντες] νικηθέντες 11. 4. (A. C. 364, ind. 7 Valent. I. 1) Valentinianus A 5. (A. C. 366, ind. 9, Valent. et Val. I. 3). Valenti 6. (A. C. 376, ind. 4, Valentis imp. 13,) Scythis

655 EXCERPTA EX EUNAPIO SARDIANO apud Nicæam Bithyniæ imperator est appellatus : illuc multæ legationes advenerunt, quæ coronas aureas ad ipsum afferebaut. In his recipiendis mi- nime se præposterum aut festinantem exhibuit, sed omnibus quamprimum se satisfacturum esse pro- misit. cum otium ageret ab externis et domesticis bel- lis, nuntiatum est, collectum Scytharum exercitum prope jam adesse. Hi vero erant, quos Procopius in suum auxilium a Scytharum rege impetraverat. Ilos aiebant magno cum fastu et arrogantia ince- dere et omnia quæ se eorum conspectui obtulissent despicere,propterea quod quidquid injuriæ inferebant, G C Сбо δ'. "Οτι Βαλεντινιανοῦ ἀνάῤῥησις ἐν Νικαίᾳ τῆς Βιθυνίας γίνεται, πρεσβεῖαί τε, ὅσαι συνεπερατή- κεσαν ἐπὶ τοῦτον τοὺς χρυσοῦς ἔχονται στεφάνους, πρὸς ἐκεῖνον ἀνεφέροντο. Καὶ πρὸς πάσας ἀπεφαί- νετο μὲν οὐδὲν, ἐπιτρέχων ῥᾳδίως ούτωσὶ καὶ συντόμως, ἐπηγγέλλετο το δὲ ἅπασιν ὡς ποιήσων αὐτίκα μάλα. ε'. Οτι τῷ βασιλεῖ Ουάλεντι, ἡσυχίαν ἀπὸ τῶν οἰκείων καὶ τῶν ὀθνείων ἄγοντι, τὸ ἐπίλεκτον ἀγγέλλεται τῶν Σκυθῶν στράτευμα πλησίον ήδη που τυγχάνειν, οὓς ὁ Προκόπιος εἰς συμμαχίαν ἐξεκεκλήκει παρὰ τοῦ Σκυθῶν βασιλέως. Γαύρους εἶναι τὰ φρονήματα ἔλεγον τους προσιόντας καὶ περιφρονητικοὺς τῶν ὁρωμένων τι, ὀλιγώρους τε πρὸς τὸ ἀκόλαστον μεθ᾽ ὕβρεως, καὶ πολὺ τὸ 71 id impune faciebant, et arroganter et superbe se B ἀγέρωχον καὶ θερμὸν ἐπὶ πᾶσιν ἔχοντας. Ο δὲ cum omnibus gerebant. Ilos imperator intra breve tempus interclusos in Scythiam reditu, quasi re- tibus captos continui et arma tradere jussit : et vero tradiderunt, etiam motu capillorum mentis ferociam iudicantes. Hos igitur per urbes disper- SOS in libera custodia habuit, et contemptum eorum excitavit his, qui viderunt corum corpora, in nimiam proceritatem surgentia, graviora, quam ut pedes ferrent, et circa mediam partem exsilia, qualia Aristoteles insecta dicit. At urbium incolæ cum Scythas in suas domos admisissent, ubi eorum virium imbecillitatis periculum fecerunt, suum errorem irridere coacti sunt. Hos igitur tam præclaros Scytharum rex repetiit. Erat hoc nego- tium arduum et hujusmodi, quod non facile posset ad justi rationem expendi. Dicebat enim se hos lide juramento habita ad suppetias imperatori mi- sisse. Valentinus vero negabat eum ad quem mi- serat imperatorem fuisse, neque se jurasse: ille Julianum in medium adducebat, seque propter illius cum hoc consanguinitatem dedisse. Legalo- rum etiam dignitatem obtendebat : imperator con- tra disserebat, etiam legatos jure teneri, et eos, qui prasentes erant, hostium numero halere, quando- quidem hostibus auxilium latum venissent. Ex his causis Scythicum excitatum est bellum, quod et dignitate gentium, quæ coierunt, et magnitudine apparatuum magnam 19 variorum casuum et in- certæ fortunæ exspectationem movebat, sed acu- mine judicii imperatoris et providentia ad firmum et tutum exitum perductum est. victis et ab Hunnis cæsis et ad internecionem usque deletis, omnes qui capti erant cum mulieribus et corum filiis interempti sunt, cum nullus crudeli- tatis et cædium esset modus; qui autem collecti effugerant non minus quam hominum ducenta millia, ad bellum apti et ætate florentes, conve- nerunt. Itaque profecti et ad ripain stantes, manus D βασιλεὺς συντόμως αὐτοὺς ἀποταμὼν τῆς ἐπὶ Σκύθας ὑποστροφῆς κατεῖχεν ἐντὸς ἀρκύων, καὶ τὰ ὅπλα παραδοῦναι κελεύσας. Οἱ δὲ ἔδοσαν, τὴν τῆς γνώμης ὑπεροψίαν μέχρι τοῦ κινῆσαι τ8 τὰς κόμας ἐπι- δειξάμενοι. Διασπείρας οὖν αὐτοὺς κατὰ τὰς πόλεις ἐν ἀδέσμῳ κατείχε φρουρά, καὶ καταφρόνησιν ἐνεποιεῖτο τοῖς θεωμένοις αὐτῶν τὰ σώματα πρός τε μῆκος ἀχρεῖον ἐλαυνόμενα, καὶ βαρύτερα τοῖς ποσί, κατά τε τὸ μέσον διεσφιγμένα, ᾗπέρ φησιν Αριστοτέλης τὰ ἔντομα. Δεχόμενοι το δ᾽ οὖν αὐτοὺς εἰς τὰς οἰκίας οἱ τὰς πόλεις οἰκοῦντες καὶ πειρώ μενοι τῆς ἀσθενείας, τὴν ἑαυτῶν ἐξαπάτην γελ ἠναγκάζοντο. Τούτους ἀπῄτει τους γενναίους ὁ Σκυθῶν βασιλεύς. Καὶ ἦν τὸ πρᾶγμα δριμὺ καὶ πρὸς τὸν τοῦ δικαίου λόγον οὐκ εὐδιαίτητον. Ὁ μὲν γὰρ ἔφασκε βασιλεῖ δεδωκέναι κατὰ συμμαχίαν καὶ ὅρκους· ὁ δὲ ἀπέφασκε βασιλέα μὴ τυγχάνειν καὶ αὐτὸν οὐκ ὀμωμοκέναι. Ἐκείνου δὲ προστιθέντος τ τὸν Ἰουλιανὸν, καὶ ὅτι διὰ τὴν ἐκείνου δεδώκει συγγένειαν, καὶ τὰ τῶν πρέσβεων ἀξιώματα προσ- τιθέντος, ὁ βασιλεὺς ἀντεφώνει, τούς τε πρέσβεις ἔχειν τὴν δίκην καὶ τοὺς παρόντας ως πολεμίους κατέχεσθαι, πολεμίῳ πρὸς συμμαχίαν ήκοντας. Ἐκ τούτων δὲ τῶν προφάσεων ὁ Σκυθικὸς ἀνεγείρεται πόλεμος, τῷ μὲν ἀξιώματι τῶν συνιόντων ἐθνῶν καὶ τοῖς μεγέθεσι τῶν παρασκευῶν ἐπὶ μέγα προβή- σεσθαι καὶ χωρήσειν πολυτρόπων συμφορῶν καὶ ἀτεκμάρτου τύχης προσδοκηθείς, τῇ δὲ τοῦ βασιλέως ὀξύτητι καὶ προνοίᾳ κατενεχθεὶς ἐπὶ τὸ σταθερὸν καὶ ἀσφαλέστερον. Εκ 5'. "Οτι τῶν Σκυθῶν ἡττηθέντων καὶ ὑπὸ τῶν Ούννων ἀναιρεθέντων καὶ ἄρδην ἀπολλυμένων τὸ πλῆθος, οἱ μὲν ἐγκαταλαμβανόμενοι σὺν γυναιξὶ καὶ τέκνοις διεφθείροντο, καὶ οὐδεμία φειδώ τῆς περὶ τοὺς φόνους ἦν ὠμότητος. Τὸ δὲ συναλισθὲν καὶ πρὸς φυγὴν ὁρμῆσαν πλῆθος μὲν οὐ πολὺ τῶν εἴκοσι μυριάδων ἀποδέουσαι συνῆλθον ἐς τὸ μάχιμον ἀκο μαζούσας. Κινηθέντες ' καὶ ταῖς ὄχθαις ἐπιστάντες VARIE LECTIONES. 78 κινη το ἐπηγγέλλετο Ν., ἐπήγγελλέ τι vulg. τι ὁρωμένων Ρωμαίων Β. τι κινῆσαι] κομῆσαι conj. Cantocl. το δεχόμενοι δ' οὖν Valesius ap. Boisson. p. 192, δεχόμενα δοῦναι vulg. " προστεθέντος vulg. θέντες] νικηθέντες 11. 4. (A. C. 364, ind. 7 Valent. I. 1) Valentinianus A 5. (A. C. 366, ind. 9, Valent. et Val. I. 3). Valenti 6. (A. C. 376, ind. 4, Valentis imp. 13,) Scythis

655 EXCERPTA EX EUNAPIO SARDIANO apud Nicæam Bithyniæ imperator est appellatus : illuc multæ legationes advenerunt, quæ coronas aureas ad ipsum afferebaut. In his recipiendis mi- nime se præposterum aut festinantem exhibuit, sed omnibus quamprimum se satisfacturum esse pro- misit. cum otium ageret ab externis et domesticis bel- lis, nuntiatum est, collectum Scytharum exercitum prope jam adesse. Hi vero erant, quos Procopius in suum auxilium a Scytharum rege impetraverat. Ilos aiebant magno cum fastu et arrogantia ince- dere et omnia quæ se eorum conspectui obtulissent despicere,propterea quod quidquid injuriæ inferebant, G C Сбо δ'. "Οτι Βαλεντινιανοῦ ἀνάῤῥησις ἐν Νικαίᾳ τῆς Βιθυνίας γίνεται, πρεσβεῖαί τε, ὅσαι συνεπερατή- κεσαν ἐπὶ τοῦτον τοὺς χρυσοῦς ἔχονται στεφάνους, πρὸς ἐκεῖνον ἀνεφέροντο. Καὶ πρὸς πάσας ἀπεφαί- νετο μὲν οὐδὲν, ἐπιτρέχων ῥᾳδίως ούτωσὶ καὶ συντόμως, ἐπηγγέλλετο το δὲ ἅπασιν ὡς ποιήσων αὐτίκα μάλα. ε'. Οτι τῷ βασιλεῖ Ουάλεντι, ἡσυχίαν ἀπὸ τῶν οἰκείων καὶ τῶν ὀθνείων ἄγοντι, τὸ ἐπίλεκτον ἀγγέλλεται τῶν Σκυθῶν στράτευμα πλησίον ήδη που τυγχάνειν, οὓς ὁ Προκόπιος εἰς συμμαχίαν ἐξεκεκλήκει παρὰ τοῦ Σκυθῶν βασιλέως. Γαύρους εἶναι τὰ φρονήματα ἔλεγον τους προσιόντας καὶ περιφρονητικοὺς τῶν ὁρωμένων τι, ὀλιγώρους τε πρὸς τὸ ἀκόλαστον μεθ᾽ ὕβρεως, καὶ πολὺ τὸ 71 id impune faciebant, et arroganter et superbe se B ἀγέρωχον καὶ θερμὸν ἐπὶ πᾶσιν ἔχοντας. Ο δὲ cum omnibus gerebant. Ilos imperator intra breve tempus interclusos in Scythiam reditu, quasi re- tibus captos continui et arma tradere jussit : et vero tradiderunt, etiam motu capillorum mentis ferociam iudicantes. Hos igitur per urbes disper- SOS in libera custodia habuit, et contemptum eorum excitavit his, qui viderunt corum corpora, in nimiam proceritatem surgentia, graviora, quam ut pedes ferrent, et circa mediam partem exsilia, qualia Aristoteles insecta dicit. At urbium incolæ cum Scythas in suas domos admisissent, ubi eorum virium imbecillitatis periculum fecerunt, suum errorem irridere coacti sunt. Hos igitur tam præclaros Scytharum rex repetiit. Erat hoc nego- tium arduum et hujusmodi, quod non facile posset ad justi rationem expendi. Dicebat enim se hos lide juramento habita ad suppetias imperatori mi- sisse. Valentinus vero negabat eum ad quem mi- serat imperatorem fuisse, neque se jurasse: ille Julianum in medium adducebat, seque propter illius cum hoc consanguinitatem dedisse. Legalo- rum etiam dignitatem obtendebat : imperator con- tra disserebat, etiam legatos jure teneri, et eos, qui prasentes erant, hostium numero halere, quando- quidem hostibus auxilium latum venissent. Ex his causis Scythicum excitatum est bellum, quod et dignitate gentium, quæ coierunt, et magnitudine apparatuum magnam 19 variorum casuum et in- certæ fortunæ exspectationem movebat, sed acu- mine judicii imperatoris et providentia ad firmum et tutum exitum perductum est. victis et ab Hunnis cæsis et ad internecionem usque deletis, omnes qui capti erant cum mulieribus et corum filiis interempti sunt, cum nullus crudeli- tatis et cædium esset modus; qui autem collecti effugerant non minus quam hominum ducenta millia, ad bellum apti et ætate florentes, conve- nerunt. Itaque profecti et ad ripain stantes, manus D βασιλεὺς συντόμως αὐτοὺς ἀποταμὼν τῆς ἐπὶ Σκύθας ὑποστροφῆς κατεῖχεν ἐντὸς ἀρκύων, καὶ τὰ ὅπλα παραδοῦναι κελεύσας. Οἱ δὲ ἔδοσαν, τὴν τῆς γνώμης ὑπεροψίαν μέχρι τοῦ κινῆσαι τ8 τὰς κόμας ἐπι- δειξάμενοι. Διασπείρας οὖν αὐτοὺς κατὰ τὰς πόλεις ἐν ἀδέσμῳ κατείχε φρουρά, καὶ καταφρόνησιν ἐνεποιεῖτο τοῖς θεωμένοις αὐτῶν τὰ σώματα πρός τε μῆκος ἀχρεῖον ἐλαυνόμενα, καὶ βαρύτερα τοῖς ποσί, κατά τε τὸ μέσον διεσφιγμένα, ᾗπέρ φησιν Αριστοτέλης τὰ ἔντομα. Δεχόμενοι το δ᾽ οὖν αὐτοὺς εἰς τὰς οἰκίας οἱ τὰς πόλεις οἰκοῦντες καὶ πειρώ μενοι τῆς ἀσθενείας, τὴν ἑαυτῶν ἐξαπάτην γελ ἠναγκάζοντο. Τούτους ἀπῄτει τους γενναίους ὁ Σκυθῶν βασιλεύς. Καὶ ἦν τὸ πρᾶγμα δριμὺ καὶ πρὸς τὸν τοῦ δικαίου λόγον οὐκ εὐδιαίτητον. Ὁ μὲν γὰρ ἔφασκε βασιλεῖ δεδωκέναι κατὰ συμμαχίαν καὶ ὅρκους· ὁ δὲ ἀπέφασκε βασιλέα μὴ τυγχάνειν καὶ αὐτὸν οὐκ ὀμωμοκέναι. Ἐκείνου δὲ προστιθέντος τ τὸν Ἰουλιανὸν, καὶ ὅτι διὰ τὴν ἐκείνου δεδώκει συγγένειαν, καὶ τὰ τῶν πρέσβεων ἀξιώματα προσ- τιθέντος, ὁ βασιλεὺς ἀντεφώνει, τούς τε πρέσβεις ἔχειν τὴν δίκην καὶ τοὺς παρόντας ως πολεμίους κατέχεσθαι, πολεμίῳ πρὸς συμμαχίαν ήκοντας. Ἐκ τούτων δὲ τῶν προφάσεων ὁ Σκυθικὸς ἀνεγείρεται πόλεμος, τῷ μὲν ἀξιώματι τῶν συνιόντων ἐθνῶν καὶ τοῖς μεγέθεσι τῶν παρασκευῶν ἐπὶ μέγα προβή- σεσθαι καὶ χωρήσειν πολυτρόπων συμφορῶν καὶ ἀτεκμάρτου τύχης προσδοκηθείς, τῇ δὲ τοῦ βασιλέως ὀξύτητι καὶ προνοίᾳ κατενεχθεὶς ἐπὶ τὸ σταθερὸν καὶ ἀσφαλέστερον. Εκ 5'. "Οτι τῶν Σκυθῶν ἡττηθέντων καὶ ὑπὸ τῶν Ούννων ἀναιρεθέντων καὶ ἄρδην ἀπολλυμένων τὸ πλῆθος, οἱ μὲν ἐγκαταλαμβανόμενοι σὺν γυναιξὶ καὶ τέκνοις διεφθείροντο, καὶ οὐδεμία φειδώ τῆς περὶ τοὺς φόνους ἦν ὠμότητος. Τὸ δὲ συναλισθὲν καὶ πρὸς φυγὴν ὁρμῆσαν πλῆθος μὲν οὐ πολὺ τῶν εἴκοσι μυριάδων ἀποδέουσαι συνῆλθον ἐς τὸ μάχιμον ἀκο μαζούσας. Κινηθέντες ' καὶ ταῖς ὄχθαις ἐπιστάντες VARIE LECTIONES. 78 κινη το ἐπηγγέλλετο Ν., ἐπήγγελλέ τι vulg. τι ὁρωμένων Ρωμαίων Β. τι κινῆσαι] κομῆσαι conj. Cantocl. το δεχόμενοι δ' οὖν Valesius ap. Boisson. p. 192, δεχόμενα δοῦναι vulg. " προστεθέντος vulg. θέντες] νικηθέντες 11. 4. (A. C. 364, ind. 7 Valent. I. 1) Valentinianus A 5. (A. C. 366, ind. 9, Valent. et Val. I. 3). Valenti 6. (A. C. 376, ind. 4, Valentis imp. 13,) Scythis

655 EXCERPTA EX EUNAPIO SARDIANO apud Nicæam Bithyniæ imperator est appellatus : illuc multæ legationes advenerunt, quæ coronas aureas ad ipsum afferebaut. In his recipiendis mi- nime se præposterum aut festinantem exhibuit, sed omnibus quamprimum se satisfacturum esse pro- misit. cum otium ageret ab externis et domesticis bel- lis, nuntiatum est, collectum Scytharum exercitum prope jam adesse. Hi vero erant, quos Procopius in suum auxilium a Scytharum rege impetraverat. Ilos aiebant magno cum fastu et arrogantia ince- dere et omnia quæ se eorum conspectui obtulissent despicere,propterea quod quidquid injuriæ inferebant, G C Сбо δ'. "Οτι Βαλεντινιανοῦ ἀνάῤῥησις ἐν Νικαίᾳ τῆς Βιθυνίας γίνεται, πρεσβεῖαί τε, ὅσαι συνεπερατή- κεσαν ἐπὶ τοῦτον τοὺς χρυσοῦς ἔχονται στεφάνους, πρὸς ἐκεῖνον ἀνεφέροντο. Καὶ πρὸς πάσας ἀπεφαί- νετο μὲν οὐδὲν, ἐπιτρέχων ῥᾳδίως ούτωσὶ καὶ συντόμως, ἐπηγγέλλετο το δὲ ἅπασιν ὡς ποιήσων αὐτίκα μάλα. ε'. Οτι τῷ βασιλεῖ Ουάλεντι, ἡσυχίαν ἀπὸ τῶν οἰκείων καὶ τῶν ὀθνείων ἄγοντι, τὸ ἐπίλεκτον ἀγγέλλεται τῶν Σκυθῶν στράτευμα πλησίον ήδη που τυγχάνειν, οὓς ὁ Προκόπιος εἰς συμμαχίαν ἐξεκεκλήκει παρὰ τοῦ Σκυθῶν βασιλέως. Γαύρους εἶναι τὰ φρονήματα ἔλεγον τους προσιόντας καὶ περιφρονητικοὺς τῶν ὁρωμένων τι, ὀλιγώρους τε πρὸς τὸ ἀκόλαστον μεθ᾽ ὕβρεως, καὶ πολὺ τὸ 71 id impune faciebant, et arroganter et superbe se B ἀγέρωχον καὶ θερμὸν ἐπὶ πᾶσιν ἔχοντας. Ο δὲ cum omnibus gerebant. Ilos imperator intra breve tempus interclusos in Scythiam reditu, quasi re- tibus captos continui et arma tradere jussit : et vero tradiderunt, etiam motu capillorum mentis ferociam iudicantes. Hos igitur per urbes disper- SOS in libera custodia habuit, et contemptum eorum excitavit his, qui viderunt corum corpora, in nimiam proceritatem surgentia, graviora, quam ut pedes ferrent, et circa mediam partem exsilia, qualia Aristoteles insecta dicit. At urbium incolæ cum Scythas in suas domos admisissent, ubi eorum virium imbecillitatis periculum fecerunt, suum errorem irridere coacti sunt. Hos igitur tam præclaros Scytharum rex repetiit. Erat hoc nego- tium arduum et hujusmodi, quod non facile posset ad justi rationem expendi. Dicebat enim se hos lide juramento habita ad suppetias imperatori mi- sisse. Valentinus vero negabat eum ad quem mi- serat imperatorem fuisse, neque se jurasse: ille Julianum in medium adducebat, seque propter illius cum hoc consanguinitatem dedisse. Legalo- rum etiam dignitatem obtendebat : imperator con- tra disserebat, etiam legatos jure teneri, et eos, qui prasentes erant, hostium numero halere, quando- quidem hostibus auxilium latum venissent. Ex his causis Scythicum excitatum est bellum, quod et dignitate gentium, quæ coierunt, et magnitudine apparatuum magnam 19 variorum casuum et in- certæ fortunæ exspectationem movebat, sed acu- mine judicii imperatoris et providentia ad firmum et tutum exitum perductum est. victis et ab Hunnis cæsis et ad internecionem usque deletis, omnes qui capti erant cum mulieribus et corum filiis interempti sunt, cum nullus crudeli- tatis et cædium esset modus; qui autem collecti effugerant non minus quam hominum ducenta millia, ad bellum apti et ætate florentes, conve- nerunt. Itaque profecti et ad ripain stantes, manus D βασιλεὺς συντόμως αὐτοὺς ἀποταμὼν τῆς ἐπὶ Σκύθας ὑποστροφῆς κατεῖχεν ἐντὸς ἀρκύων, καὶ τὰ ὅπλα παραδοῦναι κελεύσας. Οἱ δὲ ἔδοσαν, τὴν τῆς γνώμης ὑπεροψίαν μέχρι τοῦ κινῆσαι τ8 τὰς κόμας ἐπι- δειξάμενοι. Διασπείρας οὖν αὐτοὺς κατὰ τὰς πόλεις ἐν ἀδέσμῳ κατείχε φρουρά, καὶ καταφρόνησιν ἐνεποιεῖτο τοῖς θεωμένοις αὐτῶν τὰ σώματα πρός τε μῆκος ἀχρεῖον ἐλαυνόμενα, καὶ βαρύτερα τοῖς ποσί, κατά τε τὸ μέσον διεσφιγμένα, ᾗπέρ φησιν Αριστοτέλης τὰ ἔντομα. Δεχόμενοι το δ᾽ οὖν αὐτοὺς εἰς τὰς οἰκίας οἱ τὰς πόλεις οἰκοῦντες καὶ πειρώ μενοι τῆς ἀσθενείας, τὴν ἑαυτῶν ἐξαπάτην γελ ἠναγκάζοντο. Τούτους ἀπῄτει τους γενναίους ὁ Σκυθῶν βασιλεύς. Καὶ ἦν τὸ πρᾶγμα δριμὺ καὶ πρὸς τὸν τοῦ δικαίου λόγον οὐκ εὐδιαίτητον. Ὁ μὲν γὰρ ἔφασκε βασιλεῖ δεδωκέναι κατὰ συμμαχίαν καὶ ὅρκους· ὁ δὲ ἀπέφασκε βασιλέα μὴ τυγχάνειν καὶ αὐτὸν οὐκ ὀμωμοκέναι. Ἐκείνου δὲ προστιθέντος τ τὸν Ἰουλιανὸν, καὶ ὅτι διὰ τὴν ἐκείνου δεδώκει συγγένειαν, καὶ τὰ τῶν πρέσβεων ἀξιώματα προσ- τιθέντος, ὁ βασιλεὺς ἀντεφώνει, τούς τε πρέσβεις ἔχειν τὴν δίκην καὶ τοὺς παρόντας ως πολεμίους κατέχεσθαι, πολεμίῳ πρὸς συμμαχίαν ήκοντας. Ἐκ τούτων δὲ τῶν προφάσεων ὁ Σκυθικὸς ἀνεγείρεται πόλεμος, τῷ μὲν ἀξιώματι τῶν συνιόντων ἐθνῶν καὶ τοῖς μεγέθεσι τῶν παρασκευῶν ἐπὶ μέγα προβή- σεσθαι καὶ χωρήσειν πολυτρόπων συμφορῶν καὶ ἀτεκμάρτου τύχης προσδοκηθείς, τῇ δὲ τοῦ βασιλέως ὀξύτητι καὶ προνοίᾳ κατενεχθεὶς ἐπὶ τὸ σταθερὸν καὶ ἀσφαλέστερον. Εκ 5'. "Οτι τῶν Σκυθῶν ἡττηθέντων καὶ ὑπὸ τῶν Ούννων ἀναιρεθέντων καὶ ἄρδην ἀπολλυμένων τὸ πλῆθος, οἱ μὲν ἐγκαταλαμβανόμενοι σὺν γυναιξὶ καὶ τέκνοις διεφθείροντο, καὶ οὐδεμία φειδώ τῆς περὶ τοὺς φόνους ἦν ὠμότητος. Τὸ δὲ συναλισθὲν καὶ πρὸς φυγὴν ὁρμῆσαν πλῆθος μὲν οὐ πολὺ τῶν εἴκοσι μυριάδων ἀποδέουσαι συνῆλθον ἐς τὸ μάχιμον ἀκο μαζούσας. Κινηθέντες ' καὶ ταῖς ὄχθαις ἐπιστάντες VARIE LECTIONES. 78 κινη το ἐπηγγέλλετο Ν., ἐπήγγελλέ τι vulg. τι ὁρωμένων Ρωμαίων Β. τι κινῆσαι] κομῆσαι conj. Cantocl. το δεχόμενοι δ' οὖν Valesius ap. Boisson. p. 192, δεχόμενα δοῦναι vulg. " προστεθέντος vulg. θέντες] νικηθέντες 11. 4. (A. C. 364, ind. 7 Valent. I. 1) Valentinianus A 5. (A. C. 366, ind. 9, Valent. et Val. I. 3). Valenti 6. (A. C. 376, ind. 4, Valentis imp. 13,) Scythis

χεῖράς τε ώρεγον πόρρωθεν μετ' ολοφυρμῶν καὶ Α βοῆς, καὶ προέτεινον ἱκετηρίας, ἐπιτραπῆναι τὴν διάβασιν παρακαλοῦντες, καὶ τὴν σφῶν συμφοράν ὀδυρόμενοι, καὶ προσθήκην τῇ συμμαχία παρέξειν ἐπαγγελλόμενοι ". Οἱ δὲ ταῖς ὄχθαις ἐπιτεταγμένοι Ρωμαίων οὐδὲν ἔφασαν πράξειν ἄνευ βασιλέως γνώμης. Εντεύθεν ἀναφέρεται μὲν ἐπὶ τὸν βασιλέα ἡ γνῶσι; · πολλῆς δὲ ἀντιλογίας γενομένης, καὶ πολυ λῶν ἐφ' ἑκάτερα γνωμῶν ἐν τῷ βασιλικῷ συλλόγῳ ῥηθεισῶν, ἔδοξε τῷ βασιλεῖ. Καὶ γὰρ ὑπ' ἀντιζηλο- τυπίας αὐτῷ πρὸς τοὺς συμβασιλεύοντας, οἱ παῖδες μὲν ἦσαν ἀδελφοῦ (καὶ γέγραπται οὕτω πρότερον), τὴν βασιλείαν δὲ διῃρῆσθαι κατὰ σφᾶς ἐδόκουν, τὴν διακομὴν οὐκ ἐνεγκόντες ἐπὶ τὸν θεῖον. Τούτων δὴ ἕνεκα, καὶ ὡς μεγάλη προσθήκῃ τὸ Ῥωμαϊκὸν αὐτ ξήσων ", δεχθῆναι κελεύει τοὺς ἄνδρας, τὰ ὅπλα καταθεμένους. Πρὶν δὲ τὴν διάβασιν το ἐκ βασιλέως Επιτραπῆναι, Σκυθῶν οἱ τολμηρότατοι καὶ αὐθάδεις βιάσασθαι τὸν πόρον ἔγνωσαν, καὶ βιαζόμενοι κατα εκόπησαν. Οἱ δὲ διαφθείραντες τὸν ἀπόδασμον τοῦτον τῆς τε ἀρχῆς παρελύθησαν καὶ περὶ τοῖς σώμασιν ἐκινδύνευσαν, ὅτι πολεμίους διέφθειραν. Οἵ τε παρα- δυναστεύοντες βασιλεῖ καὶ δυνάμενοι μέγιστον κατα εγέλων αὐτῶν τὸ φιλοπόλεμον καὶ στρατηγικών, πολιτικοὺς δὲ οὐκ ἔφασαν εἶναι. Ο μὲν γὰρ βασι- λεὺς ἐξ Ἀντιοχείας επέτρεπεν αὐτοῖς τὴν ἀχρεῖον ἡλικίαν πρῶτον ὑποδεξαμένοις καὶ παραπέμψατιν εἰς τὴν Ῥωμαϊκὴν ἐπικράτειαν, καὶ ταύτην εἰς ὀμη- ρείαν ἀσφαλῶς κατέχουσιν, ἐπιστῆναι ταῖς ὄχο θαις, καὶ μὴ πρότερον τοὺς μαχίμους δέξασθαι δια- βαίνοντας, μηδὲ τὰ πλοῖα παρασχεῖν εἰς τὴν πε ραίωσιν, εἰ μὴ τὰ ὅπλα καταθέμενοι γυμνοί διαβαί νοιεν. Οἱ δὲ ταῦτα ἐπιτραπέντες, ὁ μὲν ἐκ τῶν διαβεβηκότων ήρα παιδαρίου τινὸς λευκοῦ καὶ χαρίεντος τὴν ὄψιν, ὁ δὲ ἠλέει γυναικὸς εὐπροσώπου τῶν αἰχμαλώτων, ὃς δὲ ἦν αἰχμάλωτος ὑπὸ παρθένου, τοὺς δὲ τὸ μέγεθος κατείχε τῶν δώρων, τά τε λινά ὑράσματα καὶ τὸ τῶν στρωμάτων ἐπ' ἀμφότερα θυσανοειδές (3)· ἕκαστος δὲ ἁπλῶς αὐτῶν ὑπελάμ- βανε καὶ τὴν οἰκίαν καταπλήσειν οἰκετῶν καὶ τὰ χωρία βοηλατῶν καὶ τὴν ἐρωτικὴν λύσσαν τῆς περὶ ταῦτα ἐξουσίας. Νικηθέντες δὲ ὑπὸ τούτων νίκην αισχίστην καὶ παρανομωτάτην, ὥσπερ τινὰς εὐεργέ τας καὶ σωτῆρας παλαιοὺς μετὰ τῶν ὅπλων ἐδέ- ξαντο. Οἱ δὲ τοσοῦτον ἀκονιτὶ πρᾶγμα διαπεπρα- γμένοι καὶ τὴν οἴκοι συμφοράν εὐτυχήσαντες, οι γε ἀντὶ τῆς Σκυθῶν ἐρημίας καὶ τοῦ βαράθρου τὴν 'Ρω- μαϊκὴν ἀρχὴν ἀπελάμβανον δ', εὐθὺς πολύ τι βάρ- βαρον ἐν τῷ παρασπόνδῳ καὶ ἀπίστῳ διέφαινον. Η μὲν γὰρ ἄχρηστος ἡλικία προλαβοῦσα κατὰ τὴν διά βασιν μετὰ βαθείας σπουδῆς καὶ φροντίδος τῶν ταῦτα βεβουλευμένων εἰς τὰ ἔθνη κατεχεῖτο καὶ διεσπείρετο. Οἰκέται δὲ καὶ γυναῖκες καὶ παῖδες ἐκείνων, οἱ μὲν βασιλικά παράσημα ἔχοντες, τὰς δὲ ἦν ἀδροτέρας ὁρᾷν ἢ κατὰ αἰχμάλωτον. Παῖδες δὲ αὐτῶν καὶ τὸ οἰκετικὸν πρός τε τὴν εὐκρασίαν τῶν ἀέρων ἀνέδρα- Αι το διάβασιν διάθεσιν * έπαγγ. ἀπαγγ. αὐξήσων Ν., αὐξῆσαν ἐπιστάναι οἰκίαν 11., οίκείαν οἱ ὑπελάμβανον DE LEGATIONIBUS GENTIUM AD ROMANOS. e longinquo porrigebant, et preces cum fetu et • B vociferatione emittebant, trajectionem sibi concedi flagitantes, suam cladem deplorabant, et se illis praebituros auxilii accessionem spondebant. Romani, qui ripis præerant, nihil se nisi imperatoris jussu facturos responderum. Quam- obrem hujus rei eognitio est ad imperatorem delata. Cum res in magna varietate versaretur mnliaque in utramque partem in consilio principis dicta es- sent, tandem assensus est, maxime propter lationem, quam habebat cum his, qui imperium cum eo tenebant. Erant autem Glii fratris, quem- admodum et supra dictum est, sed illi imperato- riam potestatem inter se dividendam statuerant, non patrui arbitrio permissa divisione. His causis impulsus, tum etiam quia maxima accessio poten- tiæ foret Romanis, jussit Scythas admitti, modo arma deponerent. Antequam trajectus esset ab imperatore concessus, Scytharam audaciores et elatiores transitum sibi vi aperire constituerunt, sed vi repulsi deleti sunt. At illi qui eam Scy- tharum exercitus partem oppressam confecerant, magistratu privati sunt et capitis periculum adierunt, quia hostes trucidaverant. Qui autem apud imperatorem primas partes gratise occu- pabant et plurimum apud ipsum valebant, eos irri debant, tanquam homines militares, et bello qui- dem aptos, sed prorsus rerum civilium rudes esse dicebant. Præceperat enim imperator ab Antiochia ut primum imbellem et nulli usui aplam susci- perent ætatem et per Romanorum ditionis terras dimitterent, et tauquam obsides tuto loco haberent ; neque eo secius ad ripas consisterent, ut turbas pugnæ aptas minime transgredi sinerent, neque navigia illis ad trajectionem præberent, priusquam arma deposuissent, quo uudos transmitterent. Eorum autem, qui ista mandata exceperunt, exarsit hic amore pueri alicujus candidi et valtu graui ex his qui trajecti fuerant, alter misertus est uxoris formosæ unius ex captivis. Hic captus est virgine formosa, alios magnitudo munerum cepit, linea vestimenta et stragula ab utraque parte fimbriata. Plane unusquisque ipsorum hoc propositi habuit, ut suas domos servis, villas pastoribus et insanum amoris furorem quavis licentia implerent. Itaque victi a Scythis victoria fœdissima ct disso- lutissima, eos tanquam benefactores et servatores priscos cum armis exceperunt. At illi tantam ren sine ullo labore adepti, ex clade, quam domi acceperant, suam comparaverunt prosperitatem. Nam pro desertis Scythiæ locis et barathro in Romanum invaserunt imperium. Atque imperium adeo jam tum barbara eorum natura et perfida ex eo, quod foedera pro nihilo ducebant, apparuit. Etenim ætas inutilis, in trajectione suscepta magno studio et cura eorum, qui học consilii dederant, VARIE LECTIONES. c D ' Βoisson, Commelinus, vulg. * vulg. vulg. vulg. vulg. vulg.

χεῖράς τε ώρεγον πόρρωθεν μετ' ολοφυρμῶν καὶ Α βοῆς, καὶ προέτεινον ἱκετηρίας, ἐπιτραπῆναι τὴν διάβασιν παρακαλοῦντες, καὶ τὴν σφῶν συμφοράν ὀδυρόμενοι, καὶ προσθήκην τῇ συμμαχία παρέξειν ἐπαγγελλόμενοι ". Οἱ δὲ ταῖς ὄχθαις ἐπιτεταγμένοι Ρωμαίων οὐδὲν ἔφασαν πράξειν ἄνευ βασιλέως γνώμης. Εντεύθεν ἀναφέρεται μὲν ἐπὶ τὸν βασιλέα ἡ γνῶσι; · πολλῆς δὲ ἀντιλογίας γενομένης, καὶ πολυ λῶν ἐφ' ἑκάτερα γνωμῶν ἐν τῷ βασιλικῷ συλλόγῳ ῥηθεισῶν, ἔδοξε τῷ βασιλεῖ. Καὶ γὰρ ὑπ' ἀντιζηλο- τυπίας αὐτῷ πρὸς τοὺς συμβασιλεύοντας, οἱ παῖδες μὲν ἦσαν ἀδελφοῦ (καὶ γέγραπται οὕτω πρότερον), τὴν βασιλείαν δὲ διῃρῆσθαι κατὰ σφᾶς ἐδόκουν, τὴν διακομὴν οὐκ ἐνεγκόντες ἐπὶ τὸν θεῖον. Τούτων δὴ ἕνεκα, καὶ ὡς μεγάλη προσθήκῃ τὸ Ῥωμαϊκὸν αὐτ ξήσων ", δεχθῆναι κελεύει τοὺς ἄνδρας, τὰ ὅπλα καταθεμένους. Πρὶν δὲ τὴν διάβασιν το ἐκ βασιλέως Επιτραπῆναι, Σκυθῶν οἱ τολμηρότατοι καὶ αὐθάδεις βιάσασθαι τὸν πόρον ἔγνωσαν, καὶ βιαζόμενοι κατα εκόπησαν. Οἱ δὲ διαφθείραντες τὸν ἀπόδασμον τοῦτον τῆς τε ἀρχῆς παρελύθησαν καὶ περὶ τοῖς σώμασιν ἐκινδύνευσαν, ὅτι πολεμίους διέφθειραν. Οἵ τε παρα- δυναστεύοντες βασιλεῖ καὶ δυνάμενοι μέγιστον κατα εγέλων αὐτῶν τὸ φιλοπόλεμον καὶ στρατηγικών, πολιτικοὺς δὲ οὐκ ἔφασαν εἶναι. Ο μὲν γὰρ βασι- λεὺς ἐξ Ἀντιοχείας επέτρεπεν αὐτοῖς τὴν ἀχρεῖον ἡλικίαν πρῶτον ὑποδεξαμένοις καὶ παραπέμψατιν εἰς τὴν Ῥωμαϊκὴν ἐπικράτειαν, καὶ ταύτην εἰς ὀμη- ρείαν ἀσφαλῶς κατέχουσιν, ἐπιστῆναι ταῖς ὄχο θαις, καὶ μὴ πρότερον τοὺς μαχίμους δέξασθαι δια- βαίνοντας, μηδὲ τὰ πλοῖα παρασχεῖν εἰς τὴν πε ραίωσιν, εἰ μὴ τὰ ὅπλα καταθέμενοι γυμνοί διαβαί νοιεν. Οἱ δὲ ταῦτα ἐπιτραπέντες, ὁ μὲν ἐκ τῶν διαβεβηκότων ήρα παιδαρίου τινὸς λευκοῦ καὶ χαρίεντος τὴν ὄψιν, ὁ δὲ ἠλέει γυναικὸς εὐπροσώπου τῶν αἰχμαλώτων, ὃς δὲ ἦν αἰχμάλωτος ὑπὸ παρθένου, τοὺς δὲ τὸ μέγεθος κατείχε τῶν δώρων, τά τε λινά ὑράσματα καὶ τὸ τῶν στρωμάτων ἐπ' ἀμφότερα θυσανοειδές (3)· ἕκαστος δὲ ἁπλῶς αὐτῶν ὑπελάμ- βανε καὶ τὴν οἰκίαν καταπλήσειν οἰκετῶν καὶ τὰ χωρία βοηλατῶν καὶ τὴν ἐρωτικὴν λύσσαν τῆς περὶ ταῦτα ἐξουσίας. Νικηθέντες δὲ ὑπὸ τούτων νίκην αισχίστην καὶ παρανομωτάτην, ὥσπερ τινὰς εὐεργέ τας καὶ σωτῆρας παλαιοὺς μετὰ τῶν ὅπλων ἐδέ- ξαντο. Οἱ δὲ τοσοῦτον ἀκονιτὶ πρᾶγμα διαπεπρα- γμένοι καὶ τὴν οἴκοι συμφοράν εὐτυχήσαντες, οι γε ἀντὶ τῆς Σκυθῶν ἐρημίας καὶ τοῦ βαράθρου τὴν 'Ρω- μαϊκὴν ἀρχὴν ἀπελάμβανον δ', εὐθὺς πολύ τι βάρ- βαρον ἐν τῷ παρασπόνδῳ καὶ ἀπίστῳ διέφαινον. Η μὲν γὰρ ἄχρηστος ἡλικία προλαβοῦσα κατὰ τὴν διά βασιν μετὰ βαθείας σπουδῆς καὶ φροντίδος τῶν ταῦτα βεβουλευμένων εἰς τὰ ἔθνη κατεχεῖτο καὶ διεσπείρετο. Οἰκέται δὲ καὶ γυναῖκες καὶ παῖδες ἐκείνων, οἱ μὲν βασιλικά παράσημα ἔχοντες, τὰς δὲ ἦν ἀδροτέρας ὁρᾷν ἢ κατὰ αἰχμάλωτον. Παῖδες δὲ αὐτῶν καὶ τὸ οἰκετικὸν πρός τε τὴν εὐκρασίαν τῶν ἀέρων ἀνέδρα- Αι το διάβασιν διάθεσιν * έπαγγ. ἀπαγγ. αὐξήσων Ν., αὐξῆσαν ἐπιστάναι οἰκίαν 11., οίκείαν οἱ ὑπελάμβανον DE LEGATIONIBUS GENTIUM AD ROMANOS. e longinquo porrigebant, et preces cum fetu et • B vociferatione emittebant, trajectionem sibi concedi flagitantes, suam cladem deplorabant, et se illis praebituros auxilii accessionem spondebant. Romani, qui ripis præerant, nihil se nisi imperatoris jussu facturos responderum. Quam- obrem hujus rei eognitio est ad imperatorem delata. Cum res in magna varietate versaretur mnliaque in utramque partem in consilio principis dicta es- sent, tandem assensus est, maxime propter lationem, quam habebat cum his, qui imperium cum eo tenebant. Erant autem Glii fratris, quem- admodum et supra dictum est, sed illi imperato- riam potestatem inter se dividendam statuerant, non patrui arbitrio permissa divisione. His causis impulsus, tum etiam quia maxima accessio poten- tiæ foret Romanis, jussit Scythas admitti, modo arma deponerent. Antequam trajectus esset ab imperatore concessus, Scytharam audaciores et elatiores transitum sibi vi aperire constituerunt, sed vi repulsi deleti sunt. At illi qui eam Scy- tharum exercitus partem oppressam confecerant, magistratu privati sunt et capitis periculum adierunt, quia hostes trucidaverant. Qui autem apud imperatorem primas partes gratise occu- pabant et plurimum apud ipsum valebant, eos irri debant, tanquam homines militares, et bello qui- dem aptos, sed prorsus rerum civilium rudes esse dicebant. Præceperat enim imperator ab Antiochia ut primum imbellem et nulli usui aplam susci- perent ætatem et per Romanorum ditionis terras dimitterent, et tauquam obsides tuto loco haberent ; neque eo secius ad ripas consisterent, ut turbas pugnæ aptas minime transgredi sinerent, neque navigia illis ad trajectionem præberent, priusquam arma deposuissent, quo uudos transmitterent. Eorum autem, qui ista mandata exceperunt, exarsit hic amore pueri alicujus candidi et valtu graui ex his qui trajecti fuerant, alter misertus est uxoris formosæ unius ex captivis. Hic captus est virgine formosa, alios magnitudo munerum cepit, linea vestimenta et stragula ab utraque parte fimbriata. Plane unusquisque ipsorum hoc propositi habuit, ut suas domos servis, villas pastoribus et insanum amoris furorem quavis licentia implerent. Itaque victi a Scythis victoria fœdissima ct disso- lutissima, eos tanquam benefactores et servatores priscos cum armis exceperunt. At illi tantam ren sine ullo labore adepti, ex clade, quam domi acceperant, suam comparaverunt prosperitatem. Nam pro desertis Scythiæ locis et barathro in Romanum invaserunt imperium. Atque imperium adeo jam tum barbara eorum natura et perfida ex eo, quod foedera pro nihilo ducebant, apparuit. Etenim ætas inutilis, in trajectione suscepta magno studio et cura eorum, qui học consilii dederant, VARIE LECTIONES. c D ' Βoisson, Commelinus, vulg. * vulg. vulg. vulg. vulg. vulg.

χεῖράς τε ώρεγον πόρρωθεν μετ' ολοφυρμῶν καὶ Α βοῆς, καὶ προέτεινον ἱκετηρίας, ἐπιτραπῆναι τὴν διάβασιν παρακαλοῦντες, καὶ τὴν σφῶν συμφοράν ὀδυρόμενοι, καὶ προσθήκην τῇ συμμαχία παρέξειν ἐπαγγελλόμενοι ". Οἱ δὲ ταῖς ὄχθαις ἐπιτεταγμένοι Ρωμαίων οὐδὲν ἔφασαν πράξειν ἄνευ βασιλέως γνώμης. Εντεύθεν ἀναφέρεται μὲν ἐπὶ τὸν βασιλέα ἡ γνῶσι; · πολλῆς δὲ ἀντιλογίας γενομένης, καὶ πολυ λῶν ἐφ' ἑκάτερα γνωμῶν ἐν τῷ βασιλικῷ συλλόγῳ ῥηθεισῶν, ἔδοξε τῷ βασιλεῖ. Καὶ γὰρ ὑπ' ἀντιζηλο- τυπίας αὐτῷ πρὸς τοὺς συμβασιλεύοντας, οἱ παῖδες μὲν ἦσαν ἀδελφοῦ (καὶ γέγραπται οὕτω πρότερον), τὴν βασιλείαν δὲ διῃρῆσθαι κατὰ σφᾶς ἐδόκουν, τὴν διακομὴν οὐκ ἐνεγκόντες ἐπὶ τὸν θεῖον. Τούτων δὴ ἕνεκα, καὶ ὡς μεγάλη προσθήκῃ τὸ Ῥωμαϊκὸν αὐτ ξήσων ", δεχθῆναι κελεύει τοὺς ἄνδρας, τὰ ὅπλα καταθεμένους. Πρὶν δὲ τὴν διάβασιν το ἐκ βασιλέως Επιτραπῆναι, Σκυθῶν οἱ τολμηρότατοι καὶ αὐθάδεις βιάσασθαι τὸν πόρον ἔγνωσαν, καὶ βιαζόμενοι κατα εκόπησαν. Οἱ δὲ διαφθείραντες τὸν ἀπόδασμον τοῦτον τῆς τε ἀρχῆς παρελύθησαν καὶ περὶ τοῖς σώμασιν ἐκινδύνευσαν, ὅτι πολεμίους διέφθειραν. Οἵ τε παρα- δυναστεύοντες βασιλεῖ καὶ δυνάμενοι μέγιστον κατα εγέλων αὐτῶν τὸ φιλοπόλεμον καὶ στρατηγικών, πολιτικοὺς δὲ οὐκ ἔφασαν εἶναι. Ο μὲν γὰρ βασι- λεὺς ἐξ Ἀντιοχείας επέτρεπεν αὐτοῖς τὴν ἀχρεῖον ἡλικίαν πρῶτον ὑποδεξαμένοις καὶ παραπέμψατιν εἰς τὴν Ῥωμαϊκὴν ἐπικράτειαν, καὶ ταύτην εἰς ὀμη- ρείαν ἀσφαλῶς κατέχουσιν, ἐπιστῆναι ταῖς ὄχο θαις, καὶ μὴ πρότερον τοὺς μαχίμους δέξασθαι δια- βαίνοντας, μηδὲ τὰ πλοῖα παρασχεῖν εἰς τὴν πε ραίωσιν, εἰ μὴ τὰ ὅπλα καταθέμενοι γυμνοί διαβαί νοιεν. Οἱ δὲ ταῦτα ἐπιτραπέντες, ὁ μὲν ἐκ τῶν διαβεβηκότων ήρα παιδαρίου τινὸς λευκοῦ καὶ χαρίεντος τὴν ὄψιν, ὁ δὲ ἠλέει γυναικὸς εὐπροσώπου τῶν αἰχμαλώτων, ὃς δὲ ἦν αἰχμάλωτος ὑπὸ παρθένου, τοὺς δὲ τὸ μέγεθος κατείχε τῶν δώρων, τά τε λινά ὑράσματα καὶ τὸ τῶν στρωμάτων ἐπ' ἀμφότερα θυσανοειδές (3)· ἕκαστος δὲ ἁπλῶς αὐτῶν ὑπελάμ- βανε καὶ τὴν οἰκίαν καταπλήσειν οἰκετῶν καὶ τὰ χωρία βοηλατῶν καὶ τὴν ἐρωτικὴν λύσσαν τῆς περὶ ταῦτα ἐξουσίας. Νικηθέντες δὲ ὑπὸ τούτων νίκην αισχίστην καὶ παρανομωτάτην, ὥσπερ τινὰς εὐεργέ τας καὶ σωτῆρας παλαιοὺς μετὰ τῶν ὅπλων ἐδέ- ξαντο. Οἱ δὲ τοσοῦτον ἀκονιτὶ πρᾶγμα διαπεπρα- γμένοι καὶ τὴν οἴκοι συμφοράν εὐτυχήσαντες, οι γε ἀντὶ τῆς Σκυθῶν ἐρημίας καὶ τοῦ βαράθρου τὴν 'Ρω- μαϊκὴν ἀρχὴν ἀπελάμβανον δ', εὐθὺς πολύ τι βάρ- βαρον ἐν τῷ παρασπόνδῳ καὶ ἀπίστῳ διέφαινον. Η μὲν γὰρ ἄχρηστος ἡλικία προλαβοῦσα κατὰ τὴν διά βασιν μετὰ βαθείας σπουδῆς καὶ φροντίδος τῶν ταῦτα βεβουλευμένων εἰς τὰ ἔθνη κατεχεῖτο καὶ διεσπείρετο. Οἰκέται δὲ καὶ γυναῖκες καὶ παῖδες ἐκείνων, οἱ μὲν βασιλικά παράσημα ἔχοντες, τὰς δὲ ἦν ἀδροτέρας ὁρᾷν ἢ κατὰ αἰχμάλωτον. Παῖδες δὲ αὐτῶν καὶ τὸ οἰκετικὸν πρός τε τὴν εὐκρασίαν τῶν ἀέρων ἀνέδρα- Αι το διάβασιν διάθεσιν * έπαγγ. ἀπαγγ. αὐξήσων Ν., αὐξῆσαν ἐπιστάναι οἰκίαν 11., οίκείαν οἱ ὑπελάμβανον DE LEGATIONIBUS GENTIUM AD ROMANOS. e longinquo porrigebant, et preces cum fetu et • B vociferatione emittebant, trajectionem sibi concedi flagitantes, suam cladem deplorabant, et se illis praebituros auxilii accessionem spondebant. Romani, qui ripis præerant, nihil se nisi imperatoris jussu facturos responderum. Quam- obrem hujus rei eognitio est ad imperatorem delata. Cum res in magna varietate versaretur mnliaque in utramque partem in consilio principis dicta es- sent, tandem assensus est, maxime propter lationem, quam habebat cum his, qui imperium cum eo tenebant. Erant autem Glii fratris, quem- admodum et supra dictum est, sed illi imperato- riam potestatem inter se dividendam statuerant, non patrui arbitrio permissa divisione. His causis impulsus, tum etiam quia maxima accessio poten- tiæ foret Romanis, jussit Scythas admitti, modo arma deponerent. Antequam trajectus esset ab imperatore concessus, Scytharam audaciores et elatiores transitum sibi vi aperire constituerunt, sed vi repulsi deleti sunt. At illi qui eam Scy- tharum exercitus partem oppressam confecerant, magistratu privati sunt et capitis periculum adierunt, quia hostes trucidaverant. Qui autem apud imperatorem primas partes gratise occu- pabant et plurimum apud ipsum valebant, eos irri debant, tanquam homines militares, et bello qui- dem aptos, sed prorsus rerum civilium rudes esse dicebant. Præceperat enim imperator ab Antiochia ut primum imbellem et nulli usui aplam susci- perent ætatem et per Romanorum ditionis terras dimitterent, et tauquam obsides tuto loco haberent ; neque eo secius ad ripas consisterent, ut turbas pugnæ aptas minime transgredi sinerent, neque navigia illis ad trajectionem præberent, priusquam arma deposuissent, quo uudos transmitterent. Eorum autem, qui ista mandata exceperunt, exarsit hic amore pueri alicujus candidi et valtu graui ex his qui trajecti fuerant, alter misertus est uxoris formosæ unius ex captivis. Hic captus est virgine formosa, alios magnitudo munerum cepit, linea vestimenta et stragula ab utraque parte fimbriata. Plane unusquisque ipsorum hoc propositi habuit, ut suas domos servis, villas pastoribus et insanum amoris furorem quavis licentia implerent. Itaque victi a Scythis victoria fœdissima ct disso- lutissima, eos tanquam benefactores et servatores priscos cum armis exceperunt. At illi tantam ren sine ullo labore adepti, ex clade, quam domi acceperant, suam comparaverunt prosperitatem. Nam pro desertis Scythiæ locis et barathro in Romanum invaserunt imperium. Atque imperium adeo jam tum barbara eorum natura et perfida ex eo, quod foedera pro nihilo ducebant, apparuit. Etenim ætas inutilis, in trajectione suscepta magno studio et cura eorum, qui học consilii dederant, VARIE LECTIONES. c D ' Βoisson, Commelinus, vulg. * vulg. vulg. vulg. vulg. vulg.

χεῖράς τε ώρεγον πόρρωθεν μετ' ολοφυρμῶν καὶ Α βοῆς, καὶ προέτεινον ἱκετηρίας, ἐπιτραπῆναι τὴν διάβασιν παρακαλοῦντες, καὶ τὴν σφῶν συμφοράν ὀδυρόμενοι, καὶ προσθήκην τῇ συμμαχία παρέξειν ἐπαγγελλόμενοι ". Οἱ δὲ ταῖς ὄχθαις ἐπιτεταγμένοι Ρωμαίων οὐδὲν ἔφασαν πράξειν ἄνευ βασιλέως γνώμης. Εντεύθεν ἀναφέρεται μὲν ἐπὶ τὸν βασιλέα ἡ γνῶσι; · πολλῆς δὲ ἀντιλογίας γενομένης, καὶ πολυ λῶν ἐφ' ἑκάτερα γνωμῶν ἐν τῷ βασιλικῷ συλλόγῳ ῥηθεισῶν, ἔδοξε τῷ βασιλεῖ. Καὶ γὰρ ὑπ' ἀντιζηλο- τυπίας αὐτῷ πρὸς τοὺς συμβασιλεύοντας, οἱ παῖδες μὲν ἦσαν ἀδελφοῦ (καὶ γέγραπται οὕτω πρότερον), τὴν βασιλείαν δὲ διῃρῆσθαι κατὰ σφᾶς ἐδόκουν, τὴν διακομὴν οὐκ ἐνεγκόντες ἐπὶ τὸν θεῖον. Τούτων δὴ ἕνεκα, καὶ ὡς μεγάλη προσθήκῃ τὸ Ῥωμαϊκὸν αὐτ ξήσων ", δεχθῆναι κελεύει τοὺς ἄνδρας, τὰ ὅπλα καταθεμένους. Πρὶν δὲ τὴν διάβασιν το ἐκ βασιλέως Επιτραπῆναι, Σκυθῶν οἱ τολμηρότατοι καὶ αὐθάδεις βιάσασθαι τὸν πόρον ἔγνωσαν, καὶ βιαζόμενοι κατα εκόπησαν. Οἱ δὲ διαφθείραντες τὸν ἀπόδασμον τοῦτον τῆς τε ἀρχῆς παρελύθησαν καὶ περὶ τοῖς σώμασιν ἐκινδύνευσαν, ὅτι πολεμίους διέφθειραν. Οἵ τε παρα- δυναστεύοντες βασιλεῖ καὶ δυνάμενοι μέγιστον κατα εγέλων αὐτῶν τὸ φιλοπόλεμον καὶ στρατηγικών, πολιτικοὺς δὲ οὐκ ἔφασαν εἶναι. Ο μὲν γὰρ βασι- λεὺς ἐξ Ἀντιοχείας επέτρεπεν αὐτοῖς τὴν ἀχρεῖον ἡλικίαν πρῶτον ὑποδεξαμένοις καὶ παραπέμψατιν εἰς τὴν Ῥωμαϊκὴν ἐπικράτειαν, καὶ ταύτην εἰς ὀμη- ρείαν ἀσφαλῶς κατέχουσιν, ἐπιστῆναι ταῖς ὄχο θαις, καὶ μὴ πρότερον τοὺς μαχίμους δέξασθαι δια- βαίνοντας, μηδὲ τὰ πλοῖα παρασχεῖν εἰς τὴν πε ραίωσιν, εἰ μὴ τὰ ὅπλα καταθέμενοι γυμνοί διαβαί νοιεν. Οἱ δὲ ταῦτα ἐπιτραπέντες, ὁ μὲν ἐκ τῶν διαβεβηκότων ήρα παιδαρίου τινὸς λευκοῦ καὶ χαρίεντος τὴν ὄψιν, ὁ δὲ ἠλέει γυναικὸς εὐπροσώπου τῶν αἰχμαλώτων, ὃς δὲ ἦν αἰχμάλωτος ὑπὸ παρθένου, τοὺς δὲ τὸ μέγεθος κατείχε τῶν δώρων, τά τε λινά ὑράσματα καὶ τὸ τῶν στρωμάτων ἐπ' ἀμφότερα θυσανοειδές (3)· ἕκαστος δὲ ἁπλῶς αὐτῶν ὑπελάμ- βανε καὶ τὴν οἰκίαν καταπλήσειν οἰκετῶν καὶ τὰ χωρία βοηλατῶν καὶ τὴν ἐρωτικὴν λύσσαν τῆς περὶ ταῦτα ἐξουσίας. Νικηθέντες δὲ ὑπὸ τούτων νίκην αισχίστην καὶ παρανομωτάτην, ὥσπερ τινὰς εὐεργέ τας καὶ σωτῆρας παλαιοὺς μετὰ τῶν ὅπλων ἐδέ- ξαντο. Οἱ δὲ τοσοῦτον ἀκονιτὶ πρᾶγμα διαπεπρα- γμένοι καὶ τὴν οἴκοι συμφοράν εὐτυχήσαντες, οι γε ἀντὶ τῆς Σκυθῶν ἐρημίας καὶ τοῦ βαράθρου τὴν 'Ρω- μαϊκὴν ἀρχὴν ἀπελάμβανον δ', εὐθὺς πολύ τι βάρ- βαρον ἐν τῷ παρασπόνδῳ καὶ ἀπίστῳ διέφαινον. Η μὲν γὰρ ἄχρηστος ἡλικία προλαβοῦσα κατὰ τὴν διά βασιν μετὰ βαθείας σπουδῆς καὶ φροντίδος τῶν ταῦτα βεβουλευμένων εἰς τὰ ἔθνη κατεχεῖτο καὶ διεσπείρετο. Οἰκέται δὲ καὶ γυναῖκες καὶ παῖδες ἐκείνων, οἱ μὲν βασιλικά παράσημα ἔχοντες, τὰς δὲ ἦν ἀδροτέρας ὁρᾷν ἢ κατὰ αἰχμάλωτον. Παῖδες δὲ αὐτῶν καὶ τὸ οἰκετικὸν πρός τε τὴν εὐκρασίαν τῶν ἀέρων ἀνέδρα- Αι το διάβασιν διάθεσιν * έπαγγ. ἀπαγγ. αὐξήσων Ν., αὐξῆσαν ἐπιστάναι οἰκίαν 11., οίκείαν οἱ ὑπελάμβανον DE LEGATIONIBUS GENTIUM AD ROMANOS. e longinquo porrigebant, et preces cum fetu et • B vociferatione emittebant, trajectionem sibi concedi flagitantes, suam cladem deplorabant, et se illis praebituros auxilii accessionem spondebant. Romani, qui ripis præerant, nihil se nisi imperatoris jussu facturos responderum. Quam- obrem hujus rei eognitio est ad imperatorem delata. Cum res in magna varietate versaretur mnliaque in utramque partem in consilio principis dicta es- sent, tandem assensus est, maxime propter lationem, quam habebat cum his, qui imperium cum eo tenebant. Erant autem Glii fratris, quem- admodum et supra dictum est, sed illi imperato- riam potestatem inter se dividendam statuerant, non patrui arbitrio permissa divisione. His causis impulsus, tum etiam quia maxima accessio poten- tiæ foret Romanis, jussit Scythas admitti, modo arma deponerent. Antequam trajectus esset ab imperatore concessus, Scytharam audaciores et elatiores transitum sibi vi aperire constituerunt, sed vi repulsi deleti sunt. At illi qui eam Scy- tharum exercitus partem oppressam confecerant, magistratu privati sunt et capitis periculum adierunt, quia hostes trucidaverant. Qui autem apud imperatorem primas partes gratise occu- pabant et plurimum apud ipsum valebant, eos irri debant, tanquam homines militares, et bello qui- dem aptos, sed prorsus rerum civilium rudes esse dicebant. Præceperat enim imperator ab Antiochia ut primum imbellem et nulli usui aplam susci- perent ætatem et per Romanorum ditionis terras dimitterent, et tauquam obsides tuto loco haberent ; neque eo secius ad ripas consisterent, ut turbas pugnæ aptas minime transgredi sinerent, neque navigia illis ad trajectionem præberent, priusquam arma deposuissent, quo uudos transmitterent. Eorum autem, qui ista mandata exceperunt, exarsit hic amore pueri alicujus candidi et valtu graui ex his qui trajecti fuerant, alter misertus est uxoris formosæ unius ex captivis. Hic captus est virgine formosa, alios magnitudo munerum cepit, linea vestimenta et stragula ab utraque parte fimbriata. Plane unusquisque ipsorum hoc propositi habuit, ut suas domos servis, villas pastoribus et insanum amoris furorem quavis licentia implerent. Itaque victi a Scythis victoria fœdissima ct disso- lutissima, eos tanquam benefactores et servatores priscos cum armis exceperunt. At illi tantam ren sine ullo labore adepti, ex clade, quam domi acceperant, suam comparaverunt prosperitatem. Nam pro desertis Scythiæ locis et barathro in Romanum invaserunt imperium. Atque imperium adeo jam tum barbara eorum natura et perfida ex eo, quod foedera pro nihilo ducebant, apparuit. Etenim ætas inutilis, in trajectione suscepta magno studio et cura eorum, qui học consilii dederant, VARIE LECTIONES. c D ' Βoisson, Commelinus, vulg. * vulg. vulg. vulg. vulg. vulg.

χεῖράς τε ώρεγον πόρρωθεν μετ' ολοφυρμῶν καὶ Α βοῆς, καὶ προέτεινον ἱκετηρίας, ἐπιτραπῆναι τὴν διάβασιν παρακαλοῦντες, καὶ τὴν σφῶν συμφοράν ὀδυρόμενοι, καὶ προσθήκην τῇ συμμαχία παρέξειν ἐπαγγελλόμενοι ". Οἱ δὲ ταῖς ὄχθαις ἐπιτεταγμένοι Ρωμαίων οὐδὲν ἔφασαν πράξειν ἄνευ βασιλέως γνώμης. Εντεύθεν ἀναφέρεται μὲν ἐπὶ τὸν βασιλέα ἡ γνῶσι; · πολλῆς δὲ ἀντιλογίας γενομένης, καὶ πολυ λῶν ἐφ' ἑκάτερα γνωμῶν ἐν τῷ βασιλικῷ συλλόγῳ ῥηθεισῶν, ἔδοξε τῷ βασιλεῖ. Καὶ γὰρ ὑπ' ἀντιζηλο- τυπίας αὐτῷ πρὸς τοὺς συμβασιλεύοντας, οἱ παῖδες μὲν ἦσαν ἀδελφοῦ (καὶ γέγραπται οὕτω πρότερον), τὴν βασιλείαν δὲ διῃρῆσθαι κατὰ σφᾶς ἐδόκουν, τὴν διακομὴν οὐκ ἐνεγκόντες ἐπὶ τὸν θεῖον. Τούτων δὴ ἕνεκα, καὶ ὡς μεγάλη προσθήκῃ τὸ Ῥωμαϊκὸν αὐτ ξήσων ", δεχθῆναι κελεύει τοὺς ἄνδρας, τὰ ὅπλα καταθεμένους. Πρὶν δὲ τὴν διάβασιν το ἐκ βασιλέως Επιτραπῆναι, Σκυθῶν οἱ τολμηρότατοι καὶ αὐθάδεις βιάσασθαι τὸν πόρον ἔγνωσαν, καὶ βιαζόμενοι κατα εκόπησαν. Οἱ δὲ διαφθείραντες τὸν ἀπόδασμον τοῦτον τῆς τε ἀρχῆς παρελύθησαν καὶ περὶ τοῖς σώμασιν ἐκινδύνευσαν, ὅτι πολεμίους διέφθειραν. Οἵ τε παρα- δυναστεύοντες βασιλεῖ καὶ δυνάμενοι μέγιστον κατα εγέλων αὐτῶν τὸ φιλοπόλεμον καὶ στρατηγικών, πολιτικοὺς δὲ οὐκ ἔφασαν εἶναι. Ο μὲν γὰρ βασι- λεὺς ἐξ Ἀντιοχείας επέτρεπεν αὐτοῖς τὴν ἀχρεῖον ἡλικίαν πρῶτον ὑποδεξαμένοις καὶ παραπέμψατιν εἰς τὴν Ῥωμαϊκὴν ἐπικράτειαν, καὶ ταύτην εἰς ὀμη- ρείαν ἀσφαλῶς κατέχουσιν, ἐπιστῆναι ταῖς ὄχο θαις, καὶ μὴ πρότερον τοὺς μαχίμους δέξασθαι δια- βαίνοντας, μηδὲ τὰ πλοῖα παρασχεῖν εἰς τὴν πε ραίωσιν, εἰ μὴ τὰ ὅπλα καταθέμενοι γυμνοί διαβαί νοιεν. Οἱ δὲ ταῦτα ἐπιτραπέντες, ὁ μὲν ἐκ τῶν διαβεβηκότων ήρα παιδαρίου τινὸς λευκοῦ καὶ χαρίεντος τὴν ὄψιν, ὁ δὲ ἠλέει γυναικὸς εὐπροσώπου τῶν αἰχμαλώτων, ὃς δὲ ἦν αἰχμάλωτος ὑπὸ παρθένου, τοὺς δὲ τὸ μέγεθος κατείχε τῶν δώρων, τά τε λινά ὑράσματα καὶ τὸ τῶν στρωμάτων ἐπ' ἀμφότερα θυσανοειδές (3)· ἕκαστος δὲ ἁπλῶς αὐτῶν ὑπελάμ- βανε καὶ τὴν οἰκίαν καταπλήσειν οἰκετῶν καὶ τὰ χωρία βοηλατῶν καὶ τὴν ἐρωτικὴν λύσσαν τῆς περὶ ταῦτα ἐξουσίας. Νικηθέντες δὲ ὑπὸ τούτων νίκην αισχίστην καὶ παρανομωτάτην, ὥσπερ τινὰς εὐεργέ τας καὶ σωτῆρας παλαιοὺς μετὰ τῶν ὅπλων ἐδέ- ξαντο. Οἱ δὲ τοσοῦτον ἀκονιτὶ πρᾶγμα διαπεπρα- γμένοι καὶ τὴν οἴκοι συμφοράν εὐτυχήσαντες, οι γε ἀντὶ τῆς Σκυθῶν ἐρημίας καὶ τοῦ βαράθρου τὴν 'Ρω- μαϊκὴν ἀρχὴν ἀπελάμβανον δ', εὐθὺς πολύ τι βάρ- βαρον ἐν τῷ παρασπόνδῳ καὶ ἀπίστῳ διέφαινον. Η μὲν γὰρ ἄχρηστος ἡλικία προλαβοῦσα κατὰ τὴν διά βασιν μετὰ βαθείας σπουδῆς καὶ φροντίδος τῶν ταῦτα βεβουλευμένων εἰς τὰ ἔθνη κατεχεῖτο καὶ διεσπείρετο. Οἰκέται δὲ καὶ γυναῖκες καὶ παῖδες ἐκείνων, οἱ μὲν βασιλικά παράσημα ἔχοντες, τὰς δὲ ἦν ἀδροτέρας ὁρᾷν ἢ κατὰ αἰχμάλωτον. Παῖδες δὲ αὐτῶν καὶ τὸ οἰκετικὸν πρός τε τὴν εὐκρασίαν τῶν ἀέρων ἀνέδρα- Αι το διάβασιν διάθεσιν * έπαγγ. ἀπαγγ. αὐξήσων Ν., αὐξῆσαν ἐπιστάναι οἰκίαν 11., οίκείαν οἱ ὑπελάμβανον DE LEGATIONIBUS GENTIUM AD ROMANOS. e longinquo porrigebant, et preces cum fetu et • B vociferatione emittebant, trajectionem sibi concedi flagitantes, suam cladem deplorabant, et se illis praebituros auxilii accessionem spondebant. Romani, qui ripis præerant, nihil se nisi imperatoris jussu facturos responderum. Quam- obrem hujus rei eognitio est ad imperatorem delata. Cum res in magna varietate versaretur mnliaque in utramque partem in consilio principis dicta es- sent, tandem assensus est, maxime propter lationem, quam habebat cum his, qui imperium cum eo tenebant. Erant autem Glii fratris, quem- admodum et supra dictum est, sed illi imperato- riam potestatem inter se dividendam statuerant, non patrui arbitrio permissa divisione. His causis impulsus, tum etiam quia maxima accessio poten- tiæ foret Romanis, jussit Scythas admitti, modo arma deponerent. Antequam trajectus esset ab imperatore concessus, Scytharam audaciores et elatiores transitum sibi vi aperire constituerunt, sed vi repulsi deleti sunt. At illi qui eam Scy- tharum exercitus partem oppressam confecerant, magistratu privati sunt et capitis periculum adierunt, quia hostes trucidaverant. Qui autem apud imperatorem primas partes gratise occu- pabant et plurimum apud ipsum valebant, eos irri debant, tanquam homines militares, et bello qui- dem aptos, sed prorsus rerum civilium rudes esse dicebant. Præceperat enim imperator ab Antiochia ut primum imbellem et nulli usui aplam susci- perent ætatem et per Romanorum ditionis terras dimitterent, et tauquam obsides tuto loco haberent ; neque eo secius ad ripas consisterent, ut turbas pugnæ aptas minime transgredi sinerent, neque navigia illis ad trajectionem præberent, priusquam arma deposuissent, quo uudos transmitterent. Eorum autem, qui ista mandata exceperunt, exarsit hic amore pueri alicujus candidi et valtu graui ex his qui trajecti fuerant, alter misertus est uxoris formosæ unius ex captivis. Hic captus est virgine formosa, alios magnitudo munerum cepit, linea vestimenta et stragula ab utraque parte fimbriata. Plane unusquisque ipsorum hoc propositi habuit, ut suas domos servis, villas pastoribus et insanum amoris furorem quavis licentia implerent. Itaque victi a Scythis victoria fœdissima ct disso- lutissima, eos tanquam benefactores et servatores priscos cum armis exceperunt. At illi tantam ren sine ullo labore adepti, ex clade, quam domi acceperant, suam comparaverunt prosperitatem. Nam pro desertis Scythiæ locis et barathro in Romanum invaserunt imperium. Atque imperium adeo jam tum barbara eorum natura et perfida ex eo, quod foedera pro nihilo ducebant, apparuit. Etenim ætas inutilis, in trajectione suscepta magno studio et cura eorum, qui học consilii dederant, VARIE LECTIONES. c D ' Βoisson, Commelinus, vulg. * vulg. vulg. vulg. vulg. vulg.

χεῖράς τε ώρεγον πόρρωθεν μετ' ολοφυρμῶν καὶ Α βοῆς, καὶ προέτεινον ἱκετηρίας, ἐπιτραπῆναι τὴν διάβασιν παρακαλοῦντες, καὶ τὴν σφῶν συμφοράν ὀδυρόμενοι, καὶ προσθήκην τῇ συμμαχία παρέξειν ἐπαγγελλόμενοι ". Οἱ δὲ ταῖς ὄχθαις ἐπιτεταγμένοι Ρωμαίων οὐδὲν ἔφασαν πράξειν ἄνευ βασιλέως γνώμης. Εντεύθεν ἀναφέρεται μὲν ἐπὶ τὸν βασιλέα ἡ γνῶσι; · πολλῆς δὲ ἀντιλογίας γενομένης, καὶ πολυ λῶν ἐφ' ἑκάτερα γνωμῶν ἐν τῷ βασιλικῷ συλλόγῳ ῥηθεισῶν, ἔδοξε τῷ βασιλεῖ. Καὶ γὰρ ὑπ' ἀντιζηλο- τυπίας αὐτῷ πρὸς τοὺς συμβασιλεύοντας, οἱ παῖδες μὲν ἦσαν ἀδελφοῦ (καὶ γέγραπται οὕτω πρότερον), τὴν βασιλείαν δὲ διῃρῆσθαι κατὰ σφᾶς ἐδόκουν, τὴν διακομὴν οὐκ ἐνεγκόντες ἐπὶ τὸν θεῖον. Τούτων δὴ ἕνεκα, καὶ ὡς μεγάλη προσθήκῃ τὸ Ῥωμαϊκὸν αὐτ ξήσων ", δεχθῆναι κελεύει τοὺς ἄνδρας, τὰ ὅπλα καταθεμένους. Πρὶν δὲ τὴν διάβασιν το ἐκ βασιλέως Επιτραπῆναι, Σκυθῶν οἱ τολμηρότατοι καὶ αὐθάδεις βιάσασθαι τὸν πόρον ἔγνωσαν, καὶ βιαζόμενοι κατα εκόπησαν. Οἱ δὲ διαφθείραντες τὸν ἀπόδασμον τοῦτον τῆς τε ἀρχῆς παρελύθησαν καὶ περὶ τοῖς σώμασιν ἐκινδύνευσαν, ὅτι πολεμίους διέφθειραν. Οἵ τε παρα- δυναστεύοντες βασιλεῖ καὶ δυνάμενοι μέγιστον κατα εγέλων αὐτῶν τὸ φιλοπόλεμον καὶ στρατηγικών, πολιτικοὺς δὲ οὐκ ἔφασαν εἶναι. Ο μὲν γὰρ βασι- λεὺς ἐξ Ἀντιοχείας επέτρεπεν αὐτοῖς τὴν ἀχρεῖον ἡλικίαν πρῶτον ὑποδεξαμένοις καὶ παραπέμψατιν εἰς τὴν Ῥωμαϊκὴν ἐπικράτειαν, καὶ ταύτην εἰς ὀμη- ρείαν ἀσφαλῶς κατέχουσιν, ἐπιστῆναι ταῖς ὄχο θαις, καὶ μὴ πρότερον τοὺς μαχίμους δέξασθαι δια- βαίνοντας, μηδὲ τὰ πλοῖα παρασχεῖν εἰς τὴν πε ραίωσιν, εἰ μὴ τὰ ὅπλα καταθέμενοι γυμνοί διαβαί νοιεν. Οἱ δὲ ταῦτα ἐπιτραπέντες, ὁ μὲν ἐκ τῶν διαβεβηκότων ήρα παιδαρίου τινὸς λευκοῦ καὶ χαρίεντος τὴν ὄψιν, ὁ δὲ ἠλέει γυναικὸς εὐπροσώπου τῶν αἰχμαλώτων, ὃς δὲ ἦν αἰχμάλωτος ὑπὸ παρθένου, τοὺς δὲ τὸ μέγεθος κατείχε τῶν δώρων, τά τε λινά ὑράσματα καὶ τὸ τῶν στρωμάτων ἐπ' ἀμφότερα θυσανοειδές (3)· ἕκαστος δὲ ἁπλῶς αὐτῶν ὑπελάμ- βανε καὶ τὴν οἰκίαν καταπλήσειν οἰκετῶν καὶ τὰ χωρία βοηλατῶν καὶ τὴν ἐρωτικὴν λύσσαν τῆς περὶ ταῦτα ἐξουσίας. Νικηθέντες δὲ ὑπὸ τούτων νίκην αισχίστην καὶ παρανομωτάτην, ὥσπερ τινὰς εὐεργέ τας καὶ σωτῆρας παλαιοὺς μετὰ τῶν ὅπλων ἐδέ- ξαντο. Οἱ δὲ τοσοῦτον ἀκονιτὶ πρᾶγμα διαπεπρα- γμένοι καὶ τὴν οἴκοι συμφοράν εὐτυχήσαντες, οι γε ἀντὶ τῆς Σκυθῶν ἐρημίας καὶ τοῦ βαράθρου τὴν 'Ρω- μαϊκὴν ἀρχὴν ἀπελάμβανον δ', εὐθὺς πολύ τι βάρ- βαρον ἐν τῷ παρασπόνδῳ καὶ ἀπίστῳ διέφαινον. Η μὲν γὰρ ἄχρηστος ἡλικία προλαβοῦσα κατὰ τὴν διά βασιν μετὰ βαθείας σπουδῆς καὶ φροντίδος τῶν ταῦτα βεβουλευμένων εἰς τὰ ἔθνη κατεχεῖτο καὶ διεσπείρετο. Οἰκέται δὲ καὶ γυναῖκες καὶ παῖδες ἐκείνων, οἱ μὲν βασιλικά παράσημα ἔχοντες, τὰς δὲ ἦν ἀδροτέρας ὁρᾷν ἢ κατὰ αἰχμάλωτον. Παῖδες δὲ αὐτῶν καὶ τὸ οἰκετικὸν πρός τε τὴν εὐκρασίαν τῶν ἀέρων ἀνέδρα- Αι το διάβασιν διάθεσιν * έπαγγ. ἀπαγγ. αὐξήσων Ν., αὐξῆσαν ἐπιστάναι οἰκίαν 11., οίκείαν οἱ ὑπελάμβανον DE LEGATIONIBUS GENTIUM AD ROMANOS. e longinquo porrigebant, et preces cum fetu et • B vociferatione emittebant, trajectionem sibi concedi flagitantes, suam cladem deplorabant, et se illis praebituros auxilii accessionem spondebant. Romani, qui ripis præerant, nihil se nisi imperatoris jussu facturos responderum. Quam- obrem hujus rei eognitio est ad imperatorem delata. Cum res in magna varietate versaretur mnliaque in utramque partem in consilio principis dicta es- sent, tandem assensus est, maxime propter lationem, quam habebat cum his, qui imperium cum eo tenebant. Erant autem Glii fratris, quem- admodum et supra dictum est, sed illi imperato- riam potestatem inter se dividendam statuerant, non patrui arbitrio permissa divisione. His causis impulsus, tum etiam quia maxima accessio poten- tiæ foret Romanis, jussit Scythas admitti, modo arma deponerent. Antequam trajectus esset ab imperatore concessus, Scytharam audaciores et elatiores transitum sibi vi aperire constituerunt, sed vi repulsi deleti sunt. At illi qui eam Scy- tharum exercitus partem oppressam confecerant, magistratu privati sunt et capitis periculum adierunt, quia hostes trucidaverant. Qui autem apud imperatorem primas partes gratise occu- pabant et plurimum apud ipsum valebant, eos irri debant, tanquam homines militares, et bello qui- dem aptos, sed prorsus rerum civilium rudes esse dicebant. Præceperat enim imperator ab Antiochia ut primum imbellem et nulli usui aplam susci- perent ætatem et per Romanorum ditionis terras dimitterent, et tauquam obsides tuto loco haberent ; neque eo secius ad ripas consisterent, ut turbas pugnæ aptas minime transgredi sinerent, neque navigia illis ad trajectionem præberent, priusquam arma deposuissent, quo uudos transmitterent. Eorum autem, qui ista mandata exceperunt, exarsit hic amore pueri alicujus candidi et valtu graui ex his qui trajecti fuerant, alter misertus est uxoris formosæ unius ex captivis. Hic captus est virgine formosa, alios magnitudo munerum cepit, linea vestimenta et stragula ab utraque parte fimbriata. Plane unusquisque ipsorum hoc propositi habuit, ut suas domos servis, villas pastoribus et insanum amoris furorem quavis licentia implerent. Itaque victi a Scythis victoria fœdissima ct disso- lutissima, eos tanquam benefactores et servatores priscos cum armis exceperunt. At illi tantam ren sine ullo labore adepti, ex clade, quam domi acceperant, suam comparaverunt prosperitatem. Nam pro desertis Scythiæ locis et barathro in Romanum invaserunt imperium. Atque imperium adeo jam tum barbara eorum natura et perfida ex eo, quod foedera pro nihilo ducebant, apparuit. Etenim ætas inutilis, in trajectione suscepta magno studio et cura eorum, qui học consilii dederant, VARIE LECTIONES. c D ' Βoisson, Commelinus, vulg. * vulg. vulg. vulg. vulg. vulg.

χεῖράς τε ώρεγον πόρρωθεν μετ' ολοφυρμῶν καὶ Α βοῆς, καὶ προέτεινον ἱκετηρίας, ἐπιτραπῆναι τὴν διάβασιν παρακαλοῦντες, καὶ τὴν σφῶν συμφοράν ὀδυρόμενοι, καὶ προσθήκην τῇ συμμαχία παρέξειν ἐπαγγελλόμενοι ". Οἱ δὲ ταῖς ὄχθαις ἐπιτεταγμένοι Ρωμαίων οὐδὲν ἔφασαν πράξειν ἄνευ βασιλέως γνώμης. Εντεύθεν ἀναφέρεται μὲν ἐπὶ τὸν βασιλέα ἡ γνῶσι; · πολλῆς δὲ ἀντιλογίας γενομένης, καὶ πολυ λῶν ἐφ' ἑκάτερα γνωμῶν ἐν τῷ βασιλικῷ συλλόγῳ ῥηθεισῶν, ἔδοξε τῷ βασιλεῖ. Καὶ γὰρ ὑπ' ἀντιζηλο- τυπίας αὐτῷ πρὸς τοὺς συμβασιλεύοντας, οἱ παῖδες μὲν ἦσαν ἀδελφοῦ (καὶ γέγραπται οὕτω πρότερον), τὴν βασιλείαν δὲ διῃρῆσθαι κατὰ σφᾶς ἐδόκουν, τὴν διακομὴν οὐκ ἐνεγκόντες ἐπὶ τὸν θεῖον. Τούτων δὴ ἕνεκα, καὶ ὡς μεγάλη προσθήκῃ τὸ Ῥωμαϊκὸν αὐτ ξήσων ", δεχθῆναι κελεύει τοὺς ἄνδρας, τὰ ὅπλα καταθεμένους. Πρὶν δὲ τὴν διάβασιν το ἐκ βασιλέως Επιτραπῆναι, Σκυθῶν οἱ τολμηρότατοι καὶ αὐθάδεις βιάσασθαι τὸν πόρον ἔγνωσαν, καὶ βιαζόμενοι κατα εκόπησαν. Οἱ δὲ διαφθείραντες τὸν ἀπόδασμον τοῦτον τῆς τε ἀρχῆς παρελύθησαν καὶ περὶ τοῖς σώμασιν ἐκινδύνευσαν, ὅτι πολεμίους διέφθειραν. Οἵ τε παρα- δυναστεύοντες βασιλεῖ καὶ δυνάμενοι μέγιστον κατα εγέλων αὐτῶν τὸ φιλοπόλεμον καὶ στρατηγικών, πολιτικοὺς δὲ οὐκ ἔφασαν εἶναι. Ο μὲν γὰρ βασι- λεὺς ἐξ Ἀντιοχείας επέτρεπεν αὐτοῖς τὴν ἀχρεῖον ἡλικίαν πρῶτον ὑποδεξαμένοις καὶ παραπέμψατιν εἰς τὴν Ῥωμαϊκὴν ἐπικράτειαν, καὶ ταύτην εἰς ὀμη- ρείαν ἀσφαλῶς κατέχουσιν, ἐπιστῆναι ταῖς ὄχο θαις, καὶ μὴ πρότερον τοὺς μαχίμους δέξασθαι δια- βαίνοντας, μηδὲ τὰ πλοῖα παρασχεῖν εἰς τὴν πε ραίωσιν, εἰ μὴ τὰ ὅπλα καταθέμενοι γυμνοί διαβαί νοιεν. Οἱ δὲ ταῦτα ἐπιτραπέντες, ὁ μὲν ἐκ τῶν διαβεβηκότων ήρα παιδαρίου τινὸς λευκοῦ καὶ χαρίεντος τὴν ὄψιν, ὁ δὲ ἠλέει γυναικὸς εὐπροσώπου τῶν αἰχμαλώτων, ὃς δὲ ἦν αἰχμάλωτος ὑπὸ παρθένου, τοὺς δὲ τὸ μέγεθος κατείχε τῶν δώρων, τά τε λινά ὑράσματα καὶ τὸ τῶν στρωμάτων ἐπ' ἀμφότερα θυσανοειδές (3)· ἕκαστος δὲ ἁπλῶς αὐτῶν ὑπελάμ- βανε καὶ τὴν οἰκίαν καταπλήσειν οἰκετῶν καὶ τὰ χωρία βοηλατῶν καὶ τὴν ἐρωτικὴν λύσσαν τῆς περὶ ταῦτα ἐξουσίας. Νικηθέντες δὲ ὑπὸ τούτων νίκην αισχίστην καὶ παρανομωτάτην, ὥσπερ τινὰς εὐεργέ τας καὶ σωτῆρας παλαιοὺς μετὰ τῶν ὅπλων ἐδέ- ξαντο. Οἱ δὲ τοσοῦτον ἀκονιτὶ πρᾶγμα διαπεπρα- γμένοι καὶ τὴν οἴκοι συμφοράν εὐτυχήσαντες, οι γε ἀντὶ τῆς Σκυθῶν ἐρημίας καὶ τοῦ βαράθρου τὴν 'Ρω- μαϊκὴν ἀρχὴν ἀπελάμβανον δ', εὐθὺς πολύ τι βάρ- βαρον ἐν τῷ παρασπόνδῳ καὶ ἀπίστῳ διέφαινον. Η μὲν γὰρ ἄχρηστος ἡλικία προλαβοῦσα κατὰ τὴν διά βασιν μετὰ βαθείας σπουδῆς καὶ φροντίδος τῶν ταῦτα βεβουλευμένων εἰς τὰ ἔθνη κατεχεῖτο καὶ διεσπείρετο. Οἰκέται δὲ καὶ γυναῖκες καὶ παῖδες ἐκείνων, οἱ μὲν βασιλικά παράσημα ἔχοντες, τὰς δὲ ἦν ἀδροτέρας ὁρᾷν ἢ κατὰ αἰχμάλωτον. Παῖδες δὲ αὐτῶν καὶ τὸ οἰκετικὸν πρός τε τὴν εὐκρασίαν τῶν ἀέρων ἀνέδρα- Αι το διάβασιν διάθεσιν * έπαγγ. ἀπαγγ. αὐξήσων Ν., αὐξῆσαν ἐπιστάναι οἰκίαν 11., οίκείαν οἱ ὑπελάμβανον DE LEGATIONIBUS GENTIUM AD ROMANOS. e longinquo porrigebant, et preces cum fetu et • B vociferatione emittebant, trajectionem sibi concedi flagitantes, suam cladem deplorabant, et se illis praebituros auxilii accessionem spondebant. Romani, qui ripis præerant, nihil se nisi imperatoris jussu facturos responderum. Quam- obrem hujus rei eognitio est ad imperatorem delata. Cum res in magna varietate versaretur mnliaque in utramque partem in consilio principis dicta es- sent, tandem assensus est, maxime propter lationem, quam habebat cum his, qui imperium cum eo tenebant. Erant autem Glii fratris, quem- admodum et supra dictum est, sed illi imperato- riam potestatem inter se dividendam statuerant, non patrui arbitrio permissa divisione. His causis impulsus, tum etiam quia maxima accessio poten- tiæ foret Romanis, jussit Scythas admitti, modo arma deponerent. Antequam trajectus esset ab imperatore concessus, Scytharam audaciores et elatiores transitum sibi vi aperire constituerunt, sed vi repulsi deleti sunt. At illi qui eam Scy- tharum exercitus partem oppressam confecerant, magistratu privati sunt et capitis periculum adierunt, quia hostes trucidaverant. Qui autem apud imperatorem primas partes gratise occu- pabant et plurimum apud ipsum valebant, eos irri debant, tanquam homines militares, et bello qui- dem aptos, sed prorsus rerum civilium rudes esse dicebant. Præceperat enim imperator ab Antiochia ut primum imbellem et nulli usui aplam susci- perent ætatem et per Romanorum ditionis terras dimitterent, et tauquam obsides tuto loco haberent ; neque eo secius ad ripas consisterent, ut turbas pugnæ aptas minime transgredi sinerent, neque navigia illis ad trajectionem præberent, priusquam arma deposuissent, quo uudos transmitterent. Eorum autem, qui ista mandata exceperunt, exarsit hic amore pueri alicujus candidi et valtu graui ex his qui trajecti fuerant, alter misertus est uxoris formosæ unius ex captivis. Hic captus est virgine formosa, alios magnitudo munerum cepit, linea vestimenta et stragula ab utraque parte fimbriata. Plane unusquisque ipsorum hoc propositi habuit, ut suas domos servis, villas pastoribus et insanum amoris furorem quavis licentia implerent. Itaque victi a Scythis victoria fœdissima ct disso- lutissima, eos tanquam benefactores et servatores priscos cum armis exceperunt. At illi tantam ren sine ullo labore adepti, ex clade, quam domi acceperant, suam comparaverunt prosperitatem. Nam pro desertis Scythiæ locis et barathro in Romanum invaserunt imperium. Atque imperium adeo jam tum barbara eorum natura et perfida ex eo, quod foedera pro nihilo ducebant, apparuit. Etenim ætas inutilis, in trajectione suscepta magno studio et cura eorum, qui học consilii dederant, VARIE LECTIONES. c D ' Βoisson, Commelinus, vulg. * vulg. vulg. vulg. vulg. vulg.

χεῖράς τε ώρεγον πόρρωθεν μετ' ολοφυρμῶν καὶ Α βοῆς, καὶ προέτεινον ἱκετηρίας, ἐπιτραπῆναι τὴν διάβασιν παρακαλοῦντες, καὶ τὴν σφῶν συμφοράν ὀδυρόμενοι, καὶ προσθήκην τῇ συμμαχία παρέξειν ἐπαγγελλόμενοι ". Οἱ δὲ ταῖς ὄχθαις ἐπιτεταγμένοι Ρωμαίων οὐδὲν ἔφασαν πράξειν ἄνευ βασιλέως γνώμης. Εντεύθεν ἀναφέρεται μὲν ἐπὶ τὸν βασιλέα ἡ γνῶσι; · πολλῆς δὲ ἀντιλογίας γενομένης, καὶ πολυ λῶν ἐφ' ἑκάτερα γνωμῶν ἐν τῷ βασιλικῷ συλλόγῳ ῥηθεισῶν, ἔδοξε τῷ βασιλεῖ. Καὶ γὰρ ὑπ' ἀντιζηλο- τυπίας αὐτῷ πρὸς τοὺς συμβασιλεύοντας, οἱ παῖδες μὲν ἦσαν ἀδελφοῦ (καὶ γέγραπται οὕτω πρότερον), τὴν βασιλείαν δὲ διῃρῆσθαι κατὰ σφᾶς ἐδόκουν, τὴν διακομὴν οὐκ ἐνεγκόντες ἐπὶ τὸν θεῖον. Τούτων δὴ ἕνεκα, καὶ ὡς μεγάλη προσθήκῃ τὸ Ῥωμαϊκὸν αὐτ ξήσων ", δεχθῆναι κελεύει τοὺς ἄνδρας, τὰ ὅπλα καταθεμένους. Πρὶν δὲ τὴν διάβασιν το ἐκ βασιλέως Επιτραπῆναι, Σκυθῶν οἱ τολμηρότατοι καὶ αὐθάδεις βιάσασθαι τὸν πόρον ἔγνωσαν, καὶ βιαζόμενοι κατα εκόπησαν. Οἱ δὲ διαφθείραντες τὸν ἀπόδασμον τοῦτον τῆς τε ἀρχῆς παρελύθησαν καὶ περὶ τοῖς σώμασιν ἐκινδύνευσαν, ὅτι πολεμίους διέφθειραν. Οἵ τε παρα- δυναστεύοντες βασιλεῖ καὶ δυνάμενοι μέγιστον κατα εγέλων αὐτῶν τὸ φιλοπόλεμον καὶ στρατηγικών, πολιτικοὺς δὲ οὐκ ἔφασαν εἶναι. Ο μὲν γὰρ βασι- λεὺς ἐξ Ἀντιοχείας επέτρεπεν αὐτοῖς τὴν ἀχρεῖον ἡλικίαν πρῶτον ὑποδεξαμένοις καὶ παραπέμψατιν εἰς τὴν Ῥωμαϊκὴν ἐπικράτειαν, καὶ ταύτην εἰς ὀμη- ρείαν ἀσφαλῶς κατέχουσιν, ἐπιστῆναι ταῖς ὄχο θαις, καὶ μὴ πρότερον τοὺς μαχίμους δέξασθαι δια- βαίνοντας, μηδὲ τὰ πλοῖα παρασχεῖν εἰς τὴν πε ραίωσιν, εἰ μὴ τὰ ὅπλα καταθέμενοι γυμνοί διαβαί νοιεν. Οἱ δὲ ταῦτα ἐπιτραπέντες, ὁ μὲν ἐκ τῶν διαβεβηκότων ήρα παιδαρίου τινὸς λευκοῦ καὶ χαρίεντος τὴν ὄψιν, ὁ δὲ ἠλέει γυναικὸς εὐπροσώπου τῶν αἰχμαλώτων, ὃς δὲ ἦν αἰχμάλωτος ὑπὸ παρθένου, τοὺς δὲ τὸ μέγεθος κατείχε τῶν δώρων, τά τε λινά ὑράσματα καὶ τὸ τῶν στρωμάτων ἐπ' ἀμφότερα θυσανοειδές (3)· ἕκαστος δὲ ἁπλῶς αὐτῶν ὑπελάμ- βανε καὶ τὴν οἰκίαν καταπλήσειν οἰκετῶν καὶ τὰ χωρία βοηλατῶν καὶ τὴν ἐρωτικὴν λύσσαν τῆς περὶ ταῦτα ἐξουσίας. Νικηθέντες δὲ ὑπὸ τούτων νίκην αισχίστην καὶ παρανομωτάτην, ὥσπερ τινὰς εὐεργέ τας καὶ σωτῆρας παλαιοὺς μετὰ τῶν ὅπλων ἐδέ- ξαντο. Οἱ δὲ τοσοῦτον ἀκονιτὶ πρᾶγμα διαπεπρα- γμένοι καὶ τὴν οἴκοι συμφοράν εὐτυχήσαντες, οι γε ἀντὶ τῆς Σκυθῶν ἐρημίας καὶ τοῦ βαράθρου τὴν 'Ρω- μαϊκὴν ἀρχὴν ἀπελάμβανον δ', εὐθὺς πολύ τι βάρ- βαρον ἐν τῷ παρασπόνδῳ καὶ ἀπίστῳ διέφαινον. Η μὲν γὰρ ἄχρηστος ἡλικία προλαβοῦσα κατὰ τὴν διά βασιν μετὰ βαθείας σπουδῆς καὶ φροντίδος τῶν ταῦτα βεβουλευμένων εἰς τὰ ἔθνη κατεχεῖτο καὶ διεσπείρετο. Οἰκέται δὲ καὶ γυναῖκες καὶ παῖδες ἐκείνων, οἱ μὲν βασιλικά παράσημα ἔχοντες, τὰς δὲ ἦν ἀδροτέρας ὁρᾷν ἢ κατὰ αἰχμάλωτον. Παῖδες δὲ αὐτῶν καὶ τὸ οἰκετικὸν πρός τε τὴν εὐκρασίαν τῶν ἀέρων ἀνέδρα- Αι το διάβασιν διάθεσιν * έπαγγ. ἀπαγγ. αὐξήσων Ν., αὐξῆσαν ἐπιστάναι οἰκίαν 11., οίκείαν οἱ ὑπελάμβανον DE LEGATIONIBUS GENTIUM AD ROMANOS. e longinquo porrigebant, et preces cum fetu et • B vociferatione emittebant, trajectionem sibi concedi flagitantes, suam cladem deplorabant, et se illis praebituros auxilii accessionem spondebant. Romani, qui ripis præerant, nihil se nisi imperatoris jussu facturos responderum. Quam- obrem hujus rei eognitio est ad imperatorem delata. Cum res in magna varietate versaretur mnliaque in utramque partem in consilio principis dicta es- sent, tandem assensus est, maxime propter lationem, quam habebat cum his, qui imperium cum eo tenebant. Erant autem Glii fratris, quem- admodum et supra dictum est, sed illi imperato- riam potestatem inter se dividendam statuerant, non patrui arbitrio permissa divisione. His causis impulsus, tum etiam quia maxima accessio poten- tiæ foret Romanis, jussit Scythas admitti, modo arma deponerent. Antequam trajectus esset ab imperatore concessus, Scytharam audaciores et elatiores transitum sibi vi aperire constituerunt, sed vi repulsi deleti sunt. At illi qui eam Scy- tharum exercitus partem oppressam confecerant, magistratu privati sunt et capitis periculum adierunt, quia hostes trucidaverant. Qui autem apud imperatorem primas partes gratise occu- pabant et plurimum apud ipsum valebant, eos irri debant, tanquam homines militares, et bello qui- dem aptos, sed prorsus rerum civilium rudes esse dicebant. Præceperat enim imperator ab Antiochia ut primum imbellem et nulli usui aplam susci- perent ætatem et per Romanorum ditionis terras dimitterent, et tauquam obsides tuto loco haberent ; neque eo secius ad ripas consisterent, ut turbas pugnæ aptas minime transgredi sinerent, neque navigia illis ad trajectionem præberent, priusquam arma deposuissent, quo uudos transmitterent. Eorum autem, qui ista mandata exceperunt, exarsit hic amore pueri alicujus candidi et valtu graui ex his qui trajecti fuerant, alter misertus est uxoris formosæ unius ex captivis. Hic captus est virgine formosa, alios magnitudo munerum cepit, linea vestimenta et stragula ab utraque parte fimbriata. Plane unusquisque ipsorum hoc propositi habuit, ut suas domos servis, villas pastoribus et insanum amoris furorem quavis licentia implerent. Itaque victi a Scythis victoria fœdissima ct disso- lutissima, eos tanquam benefactores et servatores priscos cum armis exceperunt. At illi tantam ren sine ullo labore adepti, ex clade, quam domi acceperant, suam comparaverunt prosperitatem. Nam pro desertis Scythiæ locis et barathro in Romanum invaserunt imperium. Atque imperium adeo jam tum barbara eorum natura et perfida ex eo, quod foedera pro nihilo ducebant, apparuit. Etenim ætas inutilis, in trajectione suscepta magno studio et cura eorum, qui học consilii dederant, VARIE LECTIONES. c D ' Βoisson, Commelinus, vulg. * vulg. vulg. vulg. vulg. vulg.

χεῖράς τε ώρεγον πόρρωθεν μετ' ολοφυρμῶν καὶ Α βοῆς, καὶ προέτεινον ἱκετηρίας, ἐπιτραπῆναι τὴν διάβασιν παρακαλοῦντες, καὶ τὴν σφῶν συμφοράν ὀδυρόμενοι, καὶ προσθήκην τῇ συμμαχία παρέξειν ἐπαγγελλόμενοι ". Οἱ δὲ ταῖς ὄχθαις ἐπιτεταγμένοι Ρωμαίων οὐδὲν ἔφασαν πράξειν ἄνευ βασιλέως γνώμης. Εντεύθεν ἀναφέρεται μὲν ἐπὶ τὸν βασιλέα ἡ γνῶσι; · πολλῆς δὲ ἀντιλογίας γενομένης, καὶ πολυ λῶν ἐφ' ἑκάτερα γνωμῶν ἐν τῷ βασιλικῷ συλλόγῳ ῥηθεισῶν, ἔδοξε τῷ βασιλεῖ. Καὶ γὰρ ὑπ' ἀντιζηλο- τυπίας αὐτῷ πρὸς τοὺς συμβασιλεύοντας, οἱ παῖδες μὲν ἦσαν ἀδελφοῦ (καὶ γέγραπται οὕτω πρότερον), τὴν βασιλείαν δὲ διῃρῆσθαι κατὰ σφᾶς ἐδόκουν, τὴν διακομὴν οὐκ ἐνεγκόντες ἐπὶ τὸν θεῖον. Τούτων δὴ ἕνεκα, καὶ ὡς μεγάλη προσθήκῃ τὸ Ῥωμαϊκὸν αὐτ ξήσων ", δεχθῆναι κελεύει τοὺς ἄνδρας, τὰ ὅπλα καταθεμένους. Πρὶν δὲ τὴν διάβασιν το ἐκ βασιλέως Επιτραπῆναι, Σκυθῶν οἱ τολμηρότατοι καὶ αὐθάδεις βιάσασθαι τὸν πόρον ἔγνωσαν, καὶ βιαζόμενοι κατα εκόπησαν. Οἱ δὲ διαφθείραντες τὸν ἀπόδασμον τοῦτον τῆς τε ἀρχῆς παρελύθησαν καὶ περὶ τοῖς σώμασιν ἐκινδύνευσαν, ὅτι πολεμίους διέφθειραν. Οἵ τε παρα- δυναστεύοντες βασιλεῖ καὶ δυνάμενοι μέγιστον κατα εγέλων αὐτῶν τὸ φιλοπόλεμον καὶ στρατηγικών, πολιτικοὺς δὲ οὐκ ἔφασαν εἶναι. Ο μὲν γὰρ βασι- λεὺς ἐξ Ἀντιοχείας επέτρεπεν αὐτοῖς τὴν ἀχρεῖον ἡλικίαν πρῶτον ὑποδεξαμένοις καὶ παραπέμψατιν εἰς τὴν Ῥωμαϊκὴν ἐπικράτειαν, καὶ ταύτην εἰς ὀμη- ρείαν ἀσφαλῶς κατέχουσιν, ἐπιστῆναι ταῖς ὄχο θαις, καὶ μὴ πρότερον τοὺς μαχίμους δέξασθαι δια- βαίνοντας, μηδὲ τὰ πλοῖα παρασχεῖν εἰς τὴν πε ραίωσιν, εἰ μὴ τὰ ὅπλα καταθέμενοι γυμνοί διαβαί νοιεν. Οἱ δὲ ταῦτα ἐπιτραπέντες, ὁ μὲν ἐκ τῶν διαβεβηκότων ήρα παιδαρίου τινὸς λευκοῦ καὶ χαρίεντος τὴν ὄψιν, ὁ δὲ ἠλέει γυναικὸς εὐπροσώπου τῶν αἰχμαλώτων, ὃς δὲ ἦν αἰχμάλωτος ὑπὸ παρθένου, τοὺς δὲ τὸ μέγεθος κατείχε τῶν δώρων, τά τε λινά ὑράσματα καὶ τὸ τῶν στρωμάτων ἐπ' ἀμφότερα θυσανοειδές (3)· ἕκαστος δὲ ἁπλῶς αὐτῶν ὑπελάμ- βανε καὶ τὴν οἰκίαν καταπλήσειν οἰκετῶν καὶ τὰ χωρία βοηλατῶν καὶ τὴν ἐρωτικὴν λύσσαν τῆς περὶ ταῦτα ἐξουσίας. Νικηθέντες δὲ ὑπὸ τούτων νίκην αισχίστην καὶ παρανομωτάτην, ὥσπερ τινὰς εὐεργέ τας καὶ σωτῆρας παλαιοὺς μετὰ τῶν ὅπλων ἐδέ- ξαντο. Οἱ δὲ τοσοῦτον ἀκονιτὶ πρᾶγμα διαπεπρα- γμένοι καὶ τὴν οἴκοι συμφοράν εὐτυχήσαντες, οι γε ἀντὶ τῆς Σκυθῶν ἐρημίας καὶ τοῦ βαράθρου τὴν 'Ρω- μαϊκὴν ἀρχὴν ἀπελάμβανον δ', εὐθὺς πολύ τι βάρ- βαρον ἐν τῷ παρασπόνδῳ καὶ ἀπίστῳ διέφαινον. Η μὲν γὰρ ἄχρηστος ἡλικία προλαβοῦσα κατὰ τὴν διά βασιν μετὰ βαθείας σπουδῆς καὶ φροντίδος τῶν ταῦτα βεβουλευμένων εἰς τὰ ἔθνη κατεχεῖτο καὶ διεσπείρετο. Οἰκέται δὲ καὶ γυναῖκες καὶ παῖδες ἐκείνων, οἱ μὲν βασιλικά παράσημα ἔχοντες, τὰς δὲ ἦν ἀδροτέρας ὁρᾷν ἢ κατὰ αἰχμάλωτον. Παῖδες δὲ αὐτῶν καὶ τὸ οἰκετικὸν πρός τε τὴν εὐκρασίαν τῶν ἀέρων ἀνέδρα- Αι το διάβασιν διάθεσιν * έπαγγ. ἀπαγγ. αὐξήσων Ν., αὐξῆσαν ἐπιστάναι οἰκίαν 11., οίκείαν οἱ ὑπελάμβανον DE LEGATIONIBUS GENTIUM AD ROMANOS. e longinquo porrigebant, et preces cum fetu et • B vociferatione emittebant, trajectionem sibi concedi flagitantes, suam cladem deplorabant, et se illis praebituros auxilii accessionem spondebant. Romani, qui ripis præerant, nihil se nisi imperatoris jussu facturos responderum. Quam- obrem hujus rei eognitio est ad imperatorem delata. Cum res in magna varietate versaretur mnliaque in utramque partem in consilio principis dicta es- sent, tandem assensus est, maxime propter lationem, quam habebat cum his, qui imperium cum eo tenebant. Erant autem Glii fratris, quem- admodum et supra dictum est, sed illi imperato- riam potestatem inter se dividendam statuerant, non patrui arbitrio permissa divisione. His causis impulsus, tum etiam quia maxima accessio poten- tiæ foret Romanis, jussit Scythas admitti, modo arma deponerent. Antequam trajectus esset ab imperatore concessus, Scytharam audaciores et elatiores transitum sibi vi aperire constituerunt, sed vi repulsi deleti sunt. At illi qui eam Scy- tharum exercitus partem oppressam confecerant, magistratu privati sunt et capitis periculum adierunt, quia hostes trucidaverant. Qui autem apud imperatorem primas partes gratise occu- pabant et plurimum apud ipsum valebant, eos irri debant, tanquam homines militares, et bello qui- dem aptos, sed prorsus rerum civilium rudes esse dicebant. Præceperat enim imperator ab Antiochia ut primum imbellem et nulli usui aplam susci- perent ætatem et per Romanorum ditionis terras dimitterent, et tauquam obsides tuto loco haberent ; neque eo secius ad ripas consisterent, ut turbas pugnæ aptas minime transgredi sinerent, neque navigia illis ad trajectionem præberent, priusquam arma deposuissent, quo uudos transmitterent. Eorum autem, qui ista mandata exceperunt, exarsit hic amore pueri alicujus candidi et valtu graui ex his qui trajecti fuerant, alter misertus est uxoris formosæ unius ex captivis. Hic captus est virgine formosa, alios magnitudo munerum cepit, linea vestimenta et stragula ab utraque parte fimbriata. Plane unusquisque ipsorum hoc propositi habuit, ut suas domos servis, villas pastoribus et insanum amoris furorem quavis licentia implerent. Itaque victi a Scythis victoria fœdissima ct disso- lutissima, eos tanquam benefactores et servatores priscos cum armis exceperunt. At illi tantam ren sine ullo labore adepti, ex clade, quam domi acceperant, suam comparaverunt prosperitatem. Nam pro desertis Scythiæ locis et barathro in Romanum invaserunt imperium. Atque imperium adeo jam tum barbara eorum natura et perfida ex eo, quod foedera pro nihilo ducebant, apparuit. Etenim ætas inutilis, in trajectione suscepta magno studio et cura eorum, qui học consilii dederant, VARIE LECTIONES. c D ' Βoisson, Commelinus, vulg. * vulg. vulg. vulg. vulg. vulg.

χεῖράς τε ώρεγον πόρρωθεν μετ' ολοφυρμῶν καὶ Α βοῆς, καὶ προέτεινον ἱκετηρίας, ἐπιτραπῆναι τὴν διάβασιν παρακαλοῦντες, καὶ τὴν σφῶν συμφοράν ὀδυρόμενοι, καὶ προσθήκην τῇ συμμαχία παρέξειν ἐπαγγελλόμενοι ". Οἱ δὲ ταῖς ὄχθαις ἐπιτεταγμένοι Ρωμαίων οὐδὲν ἔφασαν πράξειν ἄνευ βασιλέως γνώμης. Εντεύθεν ἀναφέρεται μὲν ἐπὶ τὸν βασιλέα ἡ γνῶσι; · πολλῆς δὲ ἀντιλογίας γενομένης, καὶ πολυ λῶν ἐφ' ἑκάτερα γνωμῶν ἐν τῷ βασιλικῷ συλλόγῳ ῥηθεισῶν, ἔδοξε τῷ βασιλεῖ. Καὶ γὰρ ὑπ' ἀντιζηλο- τυπίας αὐτῷ πρὸς τοὺς συμβασιλεύοντας, οἱ παῖδες μὲν ἦσαν ἀδελφοῦ (καὶ γέγραπται οὕτω πρότερον), τὴν βασιλείαν δὲ διῃρῆσθαι κατὰ σφᾶς ἐδόκουν, τὴν διακομὴν οὐκ ἐνεγκόντες ἐπὶ τὸν θεῖον. Τούτων δὴ ἕνεκα, καὶ ὡς μεγάλη προσθήκῃ τὸ Ῥωμαϊκὸν αὐτ ξήσων ", δεχθῆναι κελεύει τοὺς ἄνδρας, τὰ ὅπλα καταθεμένους. Πρὶν δὲ τὴν διάβασιν το ἐκ βασιλέως Επιτραπῆναι, Σκυθῶν οἱ τολμηρότατοι καὶ αὐθάδεις βιάσασθαι τὸν πόρον ἔγνωσαν, καὶ βιαζόμενοι κατα εκόπησαν. Οἱ δὲ διαφθείραντες τὸν ἀπόδασμον τοῦτον τῆς τε ἀρχῆς παρελύθησαν καὶ περὶ τοῖς σώμασιν ἐκινδύνευσαν, ὅτι πολεμίους διέφθειραν. Οἵ τε παρα- δυναστεύοντες βασιλεῖ καὶ δυνάμενοι μέγιστον κατα εγέλων αὐτῶν τὸ φιλοπόλεμον καὶ στρατηγικών, πολιτικοὺς δὲ οὐκ ἔφασαν εἶναι. Ο μὲν γὰρ βασι- λεὺς ἐξ Ἀντιοχείας επέτρεπεν αὐτοῖς τὴν ἀχρεῖον ἡλικίαν πρῶτον ὑποδεξαμένοις καὶ παραπέμψατιν εἰς τὴν Ῥωμαϊκὴν ἐπικράτειαν, καὶ ταύτην εἰς ὀμη- ρείαν ἀσφαλῶς κατέχουσιν, ἐπιστῆναι ταῖς ὄχο θαις, καὶ μὴ πρότερον τοὺς μαχίμους δέξασθαι δια- βαίνοντας, μηδὲ τὰ πλοῖα παρασχεῖν εἰς τὴν πε ραίωσιν, εἰ μὴ τὰ ὅπλα καταθέμενοι γυμνοί διαβαί νοιεν. Οἱ δὲ ταῦτα ἐπιτραπέντες, ὁ μὲν ἐκ τῶν διαβεβηκότων ήρα παιδαρίου τινὸς λευκοῦ καὶ χαρίεντος τὴν ὄψιν, ὁ δὲ ἠλέει γυναικὸς εὐπροσώπου τῶν αἰχμαλώτων, ὃς δὲ ἦν αἰχμάλωτος ὑπὸ παρθένου, τοὺς δὲ τὸ μέγεθος κατείχε τῶν δώρων, τά τε λινά ὑράσματα καὶ τὸ τῶν στρωμάτων ἐπ' ἀμφότερα θυσανοειδές (3)· ἕκαστος δὲ ἁπλῶς αὐτῶν ὑπελάμ- βανε καὶ τὴν οἰκίαν καταπλήσειν οἰκετῶν καὶ τὰ χωρία βοηλατῶν καὶ τὴν ἐρωτικὴν λύσσαν τῆς περὶ ταῦτα ἐξουσίας. Νικηθέντες δὲ ὑπὸ τούτων νίκην αισχίστην καὶ παρανομωτάτην, ὥσπερ τινὰς εὐεργέ τας καὶ σωτῆρας παλαιοὺς μετὰ τῶν ὅπλων ἐδέ- ξαντο. Οἱ δὲ τοσοῦτον ἀκονιτὶ πρᾶγμα διαπεπρα- γμένοι καὶ τὴν οἴκοι συμφοράν εὐτυχήσαντες, οι γε ἀντὶ τῆς Σκυθῶν ἐρημίας καὶ τοῦ βαράθρου τὴν 'Ρω- μαϊκὴν ἀρχὴν ἀπελάμβανον δ', εὐθὺς πολύ τι βάρ- βαρον ἐν τῷ παρασπόνδῳ καὶ ἀπίστῳ διέφαινον. Η μὲν γὰρ ἄχρηστος ἡλικία προλαβοῦσα κατὰ τὴν διά βασιν μετὰ βαθείας σπουδῆς καὶ φροντίδος τῶν ταῦτα βεβουλευμένων εἰς τὰ ἔθνη κατεχεῖτο καὶ διεσπείρετο. Οἰκέται δὲ καὶ γυναῖκες καὶ παῖδες ἐκείνων, οἱ μὲν βασιλικά παράσημα ἔχοντες, τὰς δὲ ἦν ἀδροτέρας ὁρᾷν ἢ κατὰ αἰχμάλωτον. Παῖδες δὲ αὐτῶν καὶ τὸ οἰκετικὸν πρός τε τὴν εὐκρασίαν τῶν ἀέρων ἀνέδρα- Αι το διάβασιν διάθεσιν * έπαγγ. ἀπαγγ. αὐξήσων Ν., αὐξῆσαν ἐπιστάναι οἰκίαν 11., οίκείαν οἱ ὑπελάμβανον DE LEGATIONIBUS GENTIUM AD ROMANOS. e longinquo porrigebant, et preces cum fetu et • B vociferatione emittebant, trajectionem sibi concedi flagitantes, suam cladem deplorabant, et se illis praebituros auxilii accessionem spondebant. Romani, qui ripis præerant, nihil se nisi imperatoris jussu facturos responderum. Quam- obrem hujus rei eognitio est ad imperatorem delata. Cum res in magna varietate versaretur mnliaque in utramque partem in consilio principis dicta es- sent, tandem assensus est, maxime propter lationem, quam habebat cum his, qui imperium cum eo tenebant. Erant autem Glii fratris, quem- admodum et supra dictum est, sed illi imperato- riam potestatem inter se dividendam statuerant, non patrui arbitrio permissa divisione. His causis impulsus, tum etiam quia maxima accessio poten- tiæ foret Romanis, jussit Scythas admitti, modo arma deponerent. Antequam trajectus esset ab imperatore concessus, Scytharam audaciores et elatiores transitum sibi vi aperire constituerunt, sed vi repulsi deleti sunt. At illi qui eam Scy- tharum exercitus partem oppressam confecerant, magistratu privati sunt et capitis periculum adierunt, quia hostes trucidaverant. Qui autem apud imperatorem primas partes gratise occu- pabant et plurimum apud ipsum valebant, eos irri debant, tanquam homines militares, et bello qui- dem aptos, sed prorsus rerum civilium rudes esse dicebant. Præceperat enim imperator ab Antiochia ut primum imbellem et nulli usui aplam susci- perent ætatem et per Romanorum ditionis terras dimitterent, et tauquam obsides tuto loco haberent ; neque eo secius ad ripas consisterent, ut turbas pugnæ aptas minime transgredi sinerent, neque navigia illis ad trajectionem præberent, priusquam arma deposuissent, quo uudos transmitterent. Eorum autem, qui ista mandata exceperunt, exarsit hic amore pueri alicujus candidi et valtu graui ex his qui trajecti fuerant, alter misertus est uxoris formosæ unius ex captivis. Hic captus est virgine formosa, alios magnitudo munerum cepit, linea vestimenta et stragula ab utraque parte fimbriata. Plane unusquisque ipsorum hoc propositi habuit, ut suas domos servis, villas pastoribus et insanum amoris furorem quavis licentia implerent. Itaque victi a Scythis victoria fœdissima ct disso- lutissima, eos tanquam benefactores et servatores priscos cum armis exceperunt. At illi tantam ren sine ullo labore adepti, ex clade, quam domi acceperant, suam comparaverunt prosperitatem. Nam pro desertis Scythiæ locis et barathro in Romanum invaserunt imperium. Atque imperium adeo jam tum barbara eorum natura et perfida ex eo, quod foedera pro nihilo ducebant, apparuit. Etenim ætas inutilis, in trajectione suscepta magno studio et cura eorum, qui học consilii dederant, VARIE LECTIONES. c D ' Βoisson, Commelinus, vulg. * vulg. vulg. vulg. vulg. vulg.

661 DE LEGATIONIBUS GENTIUM AD ROMANOS. 662 ταῖς τιμαῖς τοῦ βασιλέως εξωγκωμένοι καὶ πάντα & nobilitate praestabant, trajecerunt, et honoribus ἐφ' ἑαυτοὺς ὁρῶντες κείμενα, στάσιν ἐν ἀλλήλοις οὐ ab imperatore delatis arrogantiores facti et omnia μικρὰν ἤγειραν, οἱ μὲν ἀγαπᾷν καὶ δέχεσθαι τὴν in se posita conspicientes, inter se non parvam παροῦσαν εὐδαιμονίαν κελεύοντες, οἱ δὲ τὸν οἶκοι seditionen excitarunt, cum alii hortarentur, ut γεγονότα φυλάττειν ὅρκον αὐτοῖς καὶ μὴ παραβαί- contenu present prosperitate fruerentur, alii ut νειν ἐκείνας τὰς συνθήκας. Αύται δὲ ἦσαν ἀσεβέ- jusjurandum, quod demi praestiterant, servarent, σταται καὶ βαρβαρικὸν ἦθος εἰς ὠμότητα παρατρέ- neque pacta migrarent. Illa autem pacta erant χουσαι, παντί τρόπῳ 'Ρωμαίοις ἐπιβουλεύειν καὶ Immanissima, et crudelitate ipsum barbarorum πάσῃ μηχανῇ καὶ δόλῳ τοὺς ὑποδεξαμένους ἀδι morem excedebant, ut omni ratione Romanis κεῖν, κἂν τὰ μέγιστα ὑπ' αὐτῶν εἴ πάσχωσιν, ὡς insidias tenderent et omnl arte et fraude illos, ἂν τῆς ἐκείνων ἁπάσης χώρας ἐγκρατεῖ; γένωνται. quorum summa in eos constabant merita, aggre- Περὶ τούτου μὲν οὖν ἦν αὐτοῖς ἡ στάσις, καὶ διανε- derentur et circumvenirent, neque quiescerent, μηθέντες ἀπεῤῥάγησαν, οἱ μὲν τὰ χείρω προθέ donec omni illorum regione potiti essent. De hoc μένοι τῆς βουλῆς, οἱ δὲ τὰ εὐσεβέστερα, ἐπικού. igitur erat inter Scythas seditio, et inter se dissi- πτοντες δὲ ἑκατέρα στάσις τὴν πρόφασιν τῆς ὀργῆς dentes, in duas contrarias partes lati sunt, Alii in ὅμως. Καὶ ὁ βασιλεὺς τιμῶν οὐκ ἔληγεν, ἀλλ' ὁμο- Β benigniorum sententiam vergebant, utraque tamen τραπέζους είχε καὶ ἐμοσκήνους, καὶ πολὺ τὸ φιλό δωρον ἐς αὐτοὺς ἦν· οὐδαμοῦ γὰρ ἐξεφέρετο καὶ παρεγυμνοῦντο τὰ τῆς φιλονεικίας. Ην δὲ ἡγεμὼν τῆς μὲν θεοφιλοῦς καὶ θείας μερίδος Φράβιθος, ἀνὴρ νέος μὲν κατὰ τὴν ἡλικίαν, γεγονὼς δὲ εἰς ἀρετὴν καὶ ἀλήθειαν ἀπάντων ἀνθρώπων κάλλιστος. Θεούς τε γὰρ ὡμολόγει θεραπεύειν κατὰ τὸν ἀρχαῖον τρόπον, καὶ οὐδεμίαν ὑπέστη πλάσιν ἐς ἀπάτην καὶ διακράτησιν 4', ἀλλὰ γυμνὴν καὶ καθαρὰν διέφαινε τὴν ψυχὴν περὶ τοῦ βίου, ἐχθρὸν ὑπολαμβάνων B pars seditionis causam occultabat. Nihilominus imperator illos honoribus ornare non desistebat, et modo suæ mensæ participes, modo sub eodem tentorio degentes admittebat et omni benevolentia eos prosequebatur. Nusquam enim prava eorum consilia apparebant et detegebantur, Erat autem sanctioris et Dei charm partis dux Fravitta, ætate quidem juvenis, sed qui, cum virtutem excoluisset et veritati studuisset, ompium hominum præstan- tissimus 22 evaserat. Deos ille sibi ad antiquum morem colendos statuebat, neque illi ullus inerat dolus. Non ille quidquam pér fraudem et malitiam fingebat, quo sibi potentiam comparet, sed puro, • 88 C simplici et candido animo inter homines agebat. Pejorem portis infernorum eum esse ducebat, Qui aliud in pectore versabat, aliud ore proferebat. Uxorem Romanam expetivit, ne propter corporis necessitatem injurius esse cogeretur. Et imperator secundum parentis arbitrium dedit jus nuptiarum, etenim puella sub patre nutriebatur. Is cum rem esset admiratus, beatum se ducebat, quod talem generum nactus esset. Ex eo factum cst, ut nonnulli, sed admodum pauci, adolescentis virtutem et pietam reveriti, ad ejus causam se adjunxerint. Multo vero plures et hi potentiores, quæ semel ab initio decreverant, tuenda sibi ducere, et conceptas insidias parturientes, ¦insanire et furere. Horum princeps erat Eriulfus, vir impotens et furibundus. Cum autem illos imperator convivio lautiore exce- ὁμῶς Αίδαο πύλησιν *Ος χ' ἕτερον μέν κεύθῃ ἐνὶ φρεσὶν, ἄλλο δὲ εἴπῃ. Γυναῖκα οὖν ήτησε Ῥωμαίαν εὐθὺς, ἵνα μη- δὲν ὑβρίζῃ διὰ σώματος ἀνάγκην. Καὶ ὁ βα σιλεὺς ἐπέτρεψε τον γάμον, καὶ ὁ πατὴρ τῆς κόρης ( ετρέφετο γὰρ ὑπὸ πατρὶ καὶ τὸ πράγ μα εθαύμασε, μακάριον ἑαυτὴν ὑπολαμβάνων, εἰ τοιοῦτον ἕξει γαμβρόν. Τῶν μὲν οὖν ὁμοφύλων ὀλίγοι τινὲς τὴν εὐσέβειαν καὶ ἀρετὴν ἀγασθέντες τοῦ νεανίσκου, πρὸς τὴν ἐκείνου γνώμην ἐχώρησαν καὶ συνεστήκεσαν, οἱ δὲ πολλοὶ καὶ δυνατώτεροι τῶν δεδογμένων ἐξ ἀρχῆς ἀπρὶξ είχοντο, καὶ πρὸς τὴν ὠδῖνα τῆς ἐπιβουλής σφαδάζοντες ἐμεμήνεσαν· ὧν ἦρχεν Ἐρίουλφος, ἀνὴρ ἡμιμανὴς καὶ τῶν ἄλλων λυσσωδέστερος. Συμποσίου δὲ προτεθέντος αὐτοῖς παρὰ τοῦ βασιλέως ἀδροτέρου καὶ πολυτελεστέρου, D pisset, verum esse illud antiquum proverbium appa- τὴν παροιμίαν ἀποδείξαντες ἀληθῆ τὴν λέγουσαν, Οἶνος καὶ ἀλήθεια, τοῦ Διονύσου καὶ τότε ρήξαντος αὐτοῖς παρὰ πότον τὴν ἐπικρυπτομένην στάσιν, διαλύεται μὲν τὸ συμπόσιον ἀτάκτως, καὶ διὰ θυρῶν ἐχώρουν τεθορυβημένοι καὶ παρακεκινηκότες εν ὁ δὲ Φράβιθος δι' ἀρετῆς ὑπερβολὴν τὸ καλὸν καὶ δίν καιον κάλλιον ἅμα καὶ θεοφιλέστερον ὀφθήσεσθαι νο μίζων, εἰ προσθείη " τάχος, οὐ περιμείνας ἕτερον καιρὸν, ἀλλὰ σπασάμενος τὸ ξίφος τῆς πλευρᾶς Εριούλφου διήλασε. Καὶ ἡ μὲν ἔκειτο πεσών, ὀνει ροπολήσας τὴν ἄδικον ἐπιβουλήν· οἱ δὲ. . . 89. ruit, in vino veritatem esse. Nam ejus ope in apertum erupit seditio. Solvitur igitur convivium Incondite, et magna cum commotione et confusione convivæ tumultuantes foras prosiliunt. At Fravitta, quæ erat ejus virtutis magnitudo, si statim prosili- ret, pulchrius et justius se facturum existimavit. Itaque non exspectato allo tempore, ense educto latus Eriuli confodit: et ille quidem occubuit, cum ante in somniis violentam et injustam aggressionem pravidisset; illi vero... VARIÆ LECTIONES. σε διακρότησιν conj. Cl. * κεύθει vulg. * παρωνηκότε; conj. Cl. " προσείη Ν.

661 DE LEGATIONIBUS GENTIUM AD ROMANOS. 662 ταῖς τιμαῖς τοῦ βασιλέως εξωγκωμένοι καὶ πάντα & nobilitate praestabant, trajecerunt, et honoribus ἐφ' ἑαυτοὺς ὁρῶντες κείμενα, στάσιν ἐν ἀλλήλοις οὐ ab imperatore delatis arrogantiores facti et omnia μικρὰν ἤγειραν, οἱ μὲν ἀγαπᾷν καὶ δέχεσθαι τὴν in se posita conspicientes, inter se non parvam παροῦσαν εὐδαιμονίαν κελεύοντες, οἱ δὲ τὸν οἶκοι seditionen excitarunt, cum alii hortarentur, ut γεγονότα φυλάττειν ὅρκον αὐτοῖς καὶ μὴ παραβαί- contenu present prosperitate fruerentur, alii ut νειν ἐκείνας τὰς συνθήκας. Αύται δὲ ἦσαν ἀσεβέ- jusjurandum, quod demi praestiterant, servarent, σταται καὶ βαρβαρικὸν ἦθος εἰς ὠμότητα παρατρέ- neque pacta migrarent. Illa autem pacta erant χουσαι, παντί τρόπῳ 'Ρωμαίοις ἐπιβουλεύειν καὶ Immanissima, et crudelitate ipsum barbarorum πάσῃ μηχανῇ καὶ δόλῳ τοὺς ὑποδεξαμένους ἀδι morem excedebant, ut omni ratione Romanis κεῖν, κἂν τὰ μέγιστα ὑπ' αὐτῶν εἴ πάσχωσιν, ὡς insidias tenderent et omnl arte et fraude illos, ἂν τῆς ἐκείνων ἁπάσης χώρας ἐγκρατεῖ; γένωνται. quorum summa in eos constabant merita, aggre- Περὶ τούτου μὲν οὖν ἦν αὐτοῖς ἡ στάσις, καὶ διανε- derentur et circumvenirent, neque quiescerent, μηθέντες ἀπεῤῥάγησαν, οἱ μὲν τὰ χείρω προθέ donec omni illorum regione potiti essent. De hoc μένοι τῆς βουλῆς, οἱ δὲ τὰ εὐσεβέστερα, ἐπικού. igitur erat inter Scythas seditio, et inter se dissi- πτοντες δὲ ἑκατέρα στάσις τὴν πρόφασιν τῆς ὀργῆς dentes, in duas contrarias partes lati sunt, Alii in ὅμως. Καὶ ὁ βασιλεὺς τιμῶν οὐκ ἔληγεν, ἀλλ' ὁμο- Β benigniorum sententiam vergebant, utraque tamen τραπέζους είχε καὶ ἐμοσκήνους, καὶ πολὺ τὸ φιλό δωρον ἐς αὐτοὺς ἦν· οὐδαμοῦ γὰρ ἐξεφέρετο καὶ παρεγυμνοῦντο τὰ τῆς φιλονεικίας. Ην δὲ ἡγεμὼν τῆς μὲν θεοφιλοῦς καὶ θείας μερίδος Φράβιθος, ἀνὴρ νέος μὲν κατὰ τὴν ἡλικίαν, γεγονὼς δὲ εἰς ἀρετὴν καὶ ἀλήθειαν ἀπάντων ἀνθρώπων κάλλιστος. Θεούς τε γὰρ ὡμολόγει θεραπεύειν κατὰ τὸν ἀρχαῖον τρόπον, καὶ οὐδεμίαν ὑπέστη πλάσιν ἐς ἀπάτην καὶ διακράτησιν 4', ἀλλὰ γυμνὴν καὶ καθαρὰν διέφαινε τὴν ψυχὴν περὶ τοῦ βίου, ἐχθρὸν ὑπολαμβάνων B pars seditionis causam occultabat. Nihilominus imperator illos honoribus ornare non desistebat, et modo suæ mensæ participes, modo sub eodem tentorio degentes admittebat et omni benevolentia eos prosequebatur. Nusquam enim prava eorum consilia apparebant et detegebantur, Erat autem sanctioris et Dei charm partis dux Fravitta, ætate quidem juvenis, sed qui, cum virtutem excoluisset et veritati studuisset, ompium hominum præstan- tissimus 22 evaserat. Deos ille sibi ad antiquum morem colendos statuebat, neque illi ullus inerat dolus. Non ille quidquam pér fraudem et malitiam fingebat, quo sibi potentiam comparet, sed puro, • 88 C simplici et candido animo inter homines agebat. Pejorem portis infernorum eum esse ducebat, Qui aliud in pectore versabat, aliud ore proferebat. Uxorem Romanam expetivit, ne propter corporis necessitatem injurius esse cogeretur. Et imperator secundum parentis arbitrium dedit jus nuptiarum, etenim puella sub patre nutriebatur. Is cum rem esset admiratus, beatum se ducebat, quod talem generum nactus esset. Ex eo factum cst, ut nonnulli, sed admodum pauci, adolescentis virtutem et pietam reveriti, ad ejus causam se adjunxerint. Multo vero plures et hi potentiores, quæ semel ab initio decreverant, tuenda sibi ducere, et conceptas insidias parturientes, ¦insanire et furere. Horum princeps erat Eriulfus, vir impotens et furibundus. Cum autem illos imperator convivio lautiore exce- ὁμῶς Αίδαο πύλησιν *Ος χ' ἕτερον μέν κεύθῃ ἐνὶ φρεσὶν, ἄλλο δὲ εἴπῃ. Γυναῖκα οὖν ήτησε Ῥωμαίαν εὐθὺς, ἵνα μη- δὲν ὑβρίζῃ διὰ σώματος ἀνάγκην. Καὶ ὁ βα σιλεὺς ἐπέτρεψε τον γάμον, καὶ ὁ πατὴρ τῆς κόρης ( ετρέφετο γὰρ ὑπὸ πατρὶ καὶ τὸ πράγ μα εθαύμασε, μακάριον ἑαυτὴν ὑπολαμβάνων, εἰ τοιοῦτον ἕξει γαμβρόν. Τῶν μὲν οὖν ὁμοφύλων ὀλίγοι τινὲς τὴν εὐσέβειαν καὶ ἀρετὴν ἀγασθέντες τοῦ νεανίσκου, πρὸς τὴν ἐκείνου γνώμην ἐχώρησαν καὶ συνεστήκεσαν, οἱ δὲ πολλοὶ καὶ δυνατώτεροι τῶν δεδογμένων ἐξ ἀρχῆς ἀπρὶξ είχοντο, καὶ πρὸς τὴν ὠδῖνα τῆς ἐπιβουλής σφαδάζοντες ἐμεμήνεσαν· ὧν ἦρχεν Ἐρίουλφος, ἀνὴρ ἡμιμανὴς καὶ τῶν ἄλλων λυσσωδέστερος. Συμποσίου δὲ προτεθέντος αὐτοῖς παρὰ τοῦ βασιλέως ἀδροτέρου καὶ πολυτελεστέρου, D pisset, verum esse illud antiquum proverbium appa- τὴν παροιμίαν ἀποδείξαντες ἀληθῆ τὴν λέγουσαν, Οἶνος καὶ ἀλήθεια, τοῦ Διονύσου καὶ τότε ρήξαντος αὐτοῖς παρὰ πότον τὴν ἐπικρυπτομένην στάσιν, διαλύεται μὲν τὸ συμπόσιον ἀτάκτως, καὶ διὰ θυρῶν ἐχώρουν τεθορυβημένοι καὶ παρακεκινηκότες εν ὁ δὲ Φράβιθος δι' ἀρετῆς ὑπερβολὴν τὸ καλὸν καὶ δίν καιον κάλλιον ἅμα καὶ θεοφιλέστερον ὀφθήσεσθαι νο μίζων, εἰ προσθείη " τάχος, οὐ περιμείνας ἕτερον καιρὸν, ἀλλὰ σπασάμενος τὸ ξίφος τῆς πλευρᾶς Εριούλφου διήλασε. Καὶ ἡ μὲν ἔκειτο πεσών, ὀνει ροπολήσας τὴν ἄδικον ἐπιβουλήν· οἱ δὲ. . . 89. ruit, in vino veritatem esse. Nam ejus ope in apertum erupit seditio. Solvitur igitur convivium Incondite, et magna cum commotione et confusione convivæ tumultuantes foras prosiliunt. At Fravitta, quæ erat ejus virtutis magnitudo, si statim prosili- ret, pulchrius et justius se facturum existimavit. Itaque non exspectato allo tempore, ense educto latus Eriuli confodit: et ille quidem occubuit, cum ante in somniis violentam et injustam aggressionem pravidisset; illi vero... VARIÆ LECTIONES. σε διακρότησιν conj. Cl. * κεύθει vulg. * παρωνηκότε; conj. Cl. " προσείη Ν.

661 DE LEGATIONIBUS GENTIUM AD ROMANOS. 662 ταῖς τιμαῖς τοῦ βασιλέως εξωγκωμένοι καὶ πάντα & nobilitate praestabant, trajecerunt, et honoribus ἐφ' ἑαυτοὺς ὁρῶντες κείμενα, στάσιν ἐν ἀλλήλοις οὐ ab imperatore delatis arrogantiores facti et omnia μικρὰν ἤγειραν, οἱ μὲν ἀγαπᾷν καὶ δέχεσθαι τὴν in se posita conspicientes, inter se non parvam παροῦσαν εὐδαιμονίαν κελεύοντες, οἱ δὲ τὸν οἶκοι seditionen excitarunt, cum alii hortarentur, ut γεγονότα φυλάττειν ὅρκον αὐτοῖς καὶ μὴ παραβαί- contenu present prosperitate fruerentur, alii ut νειν ἐκείνας τὰς συνθήκας. Αύται δὲ ἦσαν ἀσεβέ- jusjurandum, quod demi praestiterant, servarent, σταται καὶ βαρβαρικὸν ἦθος εἰς ὠμότητα παρατρέ- neque pacta migrarent. Illa autem pacta erant χουσαι, παντί τρόπῳ 'Ρωμαίοις ἐπιβουλεύειν καὶ Immanissima, et crudelitate ipsum barbarorum πάσῃ μηχανῇ καὶ δόλῳ τοὺς ὑποδεξαμένους ἀδι morem excedebant, ut omni ratione Romanis κεῖν, κἂν τὰ μέγιστα ὑπ' αὐτῶν εἴ πάσχωσιν, ὡς insidias tenderent et omnl arte et fraude illos, ἂν τῆς ἐκείνων ἁπάσης χώρας ἐγκρατεῖ; γένωνται. quorum summa in eos constabant merita, aggre- Περὶ τούτου μὲν οὖν ἦν αὐτοῖς ἡ στάσις, καὶ διανε- derentur et circumvenirent, neque quiescerent, μηθέντες ἀπεῤῥάγησαν, οἱ μὲν τὰ χείρω προθέ donec omni illorum regione potiti essent. De hoc μένοι τῆς βουλῆς, οἱ δὲ τὰ εὐσεβέστερα, ἐπικού. igitur erat inter Scythas seditio, et inter se dissi- πτοντες δὲ ἑκατέρα στάσις τὴν πρόφασιν τῆς ὀργῆς dentes, in duas contrarias partes lati sunt, Alii in ὅμως. Καὶ ὁ βασιλεὺς τιμῶν οὐκ ἔληγεν, ἀλλ' ὁμο- Β benigniorum sententiam vergebant, utraque tamen τραπέζους είχε καὶ ἐμοσκήνους, καὶ πολὺ τὸ φιλό δωρον ἐς αὐτοὺς ἦν· οὐδαμοῦ γὰρ ἐξεφέρετο καὶ παρεγυμνοῦντο τὰ τῆς φιλονεικίας. Ην δὲ ἡγεμὼν τῆς μὲν θεοφιλοῦς καὶ θείας μερίδος Φράβιθος, ἀνὴρ νέος μὲν κατὰ τὴν ἡλικίαν, γεγονὼς δὲ εἰς ἀρετὴν καὶ ἀλήθειαν ἀπάντων ἀνθρώπων κάλλιστος. Θεούς τε γὰρ ὡμολόγει θεραπεύειν κατὰ τὸν ἀρχαῖον τρόπον, καὶ οὐδεμίαν ὑπέστη πλάσιν ἐς ἀπάτην καὶ διακράτησιν 4', ἀλλὰ γυμνὴν καὶ καθαρὰν διέφαινε τὴν ψυχὴν περὶ τοῦ βίου, ἐχθρὸν ὑπολαμβάνων B pars seditionis causam occultabat. Nihilominus imperator illos honoribus ornare non desistebat, et modo suæ mensæ participes, modo sub eodem tentorio degentes admittebat et omni benevolentia eos prosequebatur. Nusquam enim prava eorum consilia apparebant et detegebantur, Erat autem sanctioris et Dei charm partis dux Fravitta, ætate quidem juvenis, sed qui, cum virtutem excoluisset et veritati studuisset, ompium hominum præstan- tissimus 22 evaserat. Deos ille sibi ad antiquum morem colendos statuebat, neque illi ullus inerat dolus. Non ille quidquam pér fraudem et malitiam fingebat, quo sibi potentiam comparet, sed puro, • 88 C simplici et candido animo inter homines agebat. Pejorem portis infernorum eum esse ducebat, Qui aliud in pectore versabat, aliud ore proferebat. Uxorem Romanam expetivit, ne propter corporis necessitatem injurius esse cogeretur. Et imperator secundum parentis arbitrium dedit jus nuptiarum, etenim puella sub patre nutriebatur. Is cum rem esset admiratus, beatum se ducebat, quod talem generum nactus esset. Ex eo factum cst, ut nonnulli, sed admodum pauci, adolescentis virtutem et pietam reveriti, ad ejus causam se adjunxerint. Multo vero plures et hi potentiores, quæ semel ab initio decreverant, tuenda sibi ducere, et conceptas insidias parturientes, ¦insanire et furere. Horum princeps erat Eriulfus, vir impotens et furibundus. Cum autem illos imperator convivio lautiore exce- ὁμῶς Αίδαο πύλησιν *Ος χ' ἕτερον μέν κεύθῃ ἐνὶ φρεσὶν, ἄλλο δὲ εἴπῃ. Γυναῖκα οὖν ήτησε Ῥωμαίαν εὐθὺς, ἵνα μη- δὲν ὑβρίζῃ διὰ σώματος ἀνάγκην. Καὶ ὁ βα σιλεὺς ἐπέτρεψε τον γάμον, καὶ ὁ πατὴρ τῆς κόρης ( ετρέφετο γὰρ ὑπὸ πατρὶ καὶ τὸ πράγ μα εθαύμασε, μακάριον ἑαυτὴν ὑπολαμβάνων, εἰ τοιοῦτον ἕξει γαμβρόν. Τῶν μὲν οὖν ὁμοφύλων ὀλίγοι τινὲς τὴν εὐσέβειαν καὶ ἀρετὴν ἀγασθέντες τοῦ νεανίσκου, πρὸς τὴν ἐκείνου γνώμην ἐχώρησαν καὶ συνεστήκεσαν, οἱ δὲ πολλοὶ καὶ δυνατώτεροι τῶν δεδογμένων ἐξ ἀρχῆς ἀπρὶξ είχοντο, καὶ πρὸς τὴν ὠδῖνα τῆς ἐπιβουλής σφαδάζοντες ἐμεμήνεσαν· ὧν ἦρχεν Ἐρίουλφος, ἀνὴρ ἡμιμανὴς καὶ τῶν ἄλλων λυσσωδέστερος. Συμποσίου δὲ προτεθέντος αὐτοῖς παρὰ τοῦ βασιλέως ἀδροτέρου καὶ πολυτελεστέρου, D pisset, verum esse illud antiquum proverbium appa- τὴν παροιμίαν ἀποδείξαντες ἀληθῆ τὴν λέγουσαν, Οἶνος καὶ ἀλήθεια, τοῦ Διονύσου καὶ τότε ρήξαντος αὐτοῖς παρὰ πότον τὴν ἐπικρυπτομένην στάσιν, διαλύεται μὲν τὸ συμπόσιον ἀτάκτως, καὶ διὰ θυρῶν ἐχώρουν τεθορυβημένοι καὶ παρακεκινηκότες εν ὁ δὲ Φράβιθος δι' ἀρετῆς ὑπερβολὴν τὸ καλὸν καὶ δίν καιον κάλλιον ἅμα καὶ θεοφιλέστερον ὀφθήσεσθαι νο μίζων, εἰ προσθείη " τάχος, οὐ περιμείνας ἕτερον καιρὸν, ἀλλὰ σπασάμενος τὸ ξίφος τῆς πλευρᾶς Εριούλφου διήλασε. Καὶ ἡ μὲν ἔκειτο πεσών, ὀνει ροπολήσας τὴν ἄδικον ἐπιβουλήν· οἱ δὲ. . . 89. ruit, in vino veritatem esse. Nam ejus ope in apertum erupit seditio. Solvitur igitur convivium Incondite, et magna cum commotione et confusione convivæ tumultuantes foras prosiliunt. At Fravitta, quæ erat ejus virtutis magnitudo, si statim prosili- ret, pulchrius et justius se facturum existimavit. Itaque non exspectato allo tempore, ense educto latus Eriuli confodit: et ille quidem occubuit, cum ante in somniis violentam et injustam aggressionem pravidisset; illi vero... VARIÆ LECTIONES. σε διακρότησιν conj. Cl. * κεύθει vulg. * παρωνηκότε; conj. Cl. " προσείη Ν.

661 DE LEGATIONIBUS GENTIUM AD ROMANOS. 662 ταῖς τιμαῖς τοῦ βασιλέως εξωγκωμένοι καὶ πάντα & nobilitate praestabant, trajecerunt, et honoribus ἐφ' ἑαυτοὺς ὁρῶντες κείμενα, στάσιν ἐν ἀλλήλοις οὐ ab imperatore delatis arrogantiores facti et omnia μικρὰν ἤγειραν, οἱ μὲν ἀγαπᾷν καὶ δέχεσθαι τὴν in se posita conspicientes, inter se non parvam παροῦσαν εὐδαιμονίαν κελεύοντες, οἱ δὲ τὸν οἶκοι seditionen excitarunt, cum alii hortarentur, ut γεγονότα φυλάττειν ὅρκον αὐτοῖς καὶ μὴ παραβαί- contenu present prosperitate fruerentur, alii ut νειν ἐκείνας τὰς συνθήκας. Αύται δὲ ἦσαν ἀσεβέ- jusjurandum, quod demi praestiterant, servarent, σταται καὶ βαρβαρικὸν ἦθος εἰς ὠμότητα παρατρέ- neque pacta migrarent. Illa autem pacta erant χουσαι, παντί τρόπῳ 'Ρωμαίοις ἐπιβουλεύειν καὶ Immanissima, et crudelitate ipsum barbarorum πάσῃ μηχανῇ καὶ δόλῳ τοὺς ὑποδεξαμένους ἀδι morem excedebant, ut omni ratione Romanis κεῖν, κἂν τὰ μέγιστα ὑπ' αὐτῶν εἴ πάσχωσιν, ὡς insidias tenderent et omnl arte et fraude illos, ἂν τῆς ἐκείνων ἁπάσης χώρας ἐγκρατεῖ; γένωνται. quorum summa in eos constabant merita, aggre- Περὶ τούτου μὲν οὖν ἦν αὐτοῖς ἡ στάσις, καὶ διανε- derentur et circumvenirent, neque quiescerent, μηθέντες ἀπεῤῥάγησαν, οἱ μὲν τὰ χείρω προθέ donec omni illorum regione potiti essent. De hoc μένοι τῆς βουλῆς, οἱ δὲ τὰ εὐσεβέστερα, ἐπικού. igitur erat inter Scythas seditio, et inter se dissi- πτοντες δὲ ἑκατέρα στάσις τὴν πρόφασιν τῆς ὀργῆς dentes, in duas contrarias partes lati sunt, Alii in ὅμως. Καὶ ὁ βασιλεὺς τιμῶν οὐκ ἔληγεν, ἀλλ' ὁμο- Β benigniorum sententiam vergebant, utraque tamen τραπέζους είχε καὶ ἐμοσκήνους, καὶ πολὺ τὸ φιλό δωρον ἐς αὐτοὺς ἦν· οὐδαμοῦ γὰρ ἐξεφέρετο καὶ παρεγυμνοῦντο τὰ τῆς φιλονεικίας. Ην δὲ ἡγεμὼν τῆς μὲν θεοφιλοῦς καὶ θείας μερίδος Φράβιθος, ἀνὴρ νέος μὲν κατὰ τὴν ἡλικίαν, γεγονὼς δὲ εἰς ἀρετὴν καὶ ἀλήθειαν ἀπάντων ἀνθρώπων κάλλιστος. Θεούς τε γὰρ ὡμολόγει θεραπεύειν κατὰ τὸν ἀρχαῖον τρόπον, καὶ οὐδεμίαν ὑπέστη πλάσιν ἐς ἀπάτην καὶ διακράτησιν 4', ἀλλὰ γυμνὴν καὶ καθαρὰν διέφαινε τὴν ψυχὴν περὶ τοῦ βίου, ἐχθρὸν ὑπολαμβάνων B pars seditionis causam occultabat. Nihilominus imperator illos honoribus ornare non desistebat, et modo suæ mensæ participes, modo sub eodem tentorio degentes admittebat et omni benevolentia eos prosequebatur. Nusquam enim prava eorum consilia apparebant et detegebantur, Erat autem sanctioris et Dei charm partis dux Fravitta, ætate quidem juvenis, sed qui, cum virtutem excoluisset et veritati studuisset, ompium hominum præstan- tissimus 22 evaserat. Deos ille sibi ad antiquum morem colendos statuebat, neque illi ullus inerat dolus. Non ille quidquam pér fraudem et malitiam fingebat, quo sibi potentiam comparet, sed puro, • 88 C simplici et candido animo inter homines agebat. Pejorem portis infernorum eum esse ducebat, Qui aliud in pectore versabat, aliud ore proferebat. Uxorem Romanam expetivit, ne propter corporis necessitatem injurius esse cogeretur. Et imperator secundum parentis arbitrium dedit jus nuptiarum, etenim puella sub patre nutriebatur. Is cum rem esset admiratus, beatum se ducebat, quod talem generum nactus esset. Ex eo factum cst, ut nonnulli, sed admodum pauci, adolescentis virtutem et pietam reveriti, ad ejus causam se adjunxerint. Multo vero plures et hi potentiores, quæ semel ab initio decreverant, tuenda sibi ducere, et conceptas insidias parturientes, ¦insanire et furere. Horum princeps erat Eriulfus, vir impotens et furibundus. Cum autem illos imperator convivio lautiore exce- ὁμῶς Αίδαο πύλησιν *Ος χ' ἕτερον μέν κεύθῃ ἐνὶ φρεσὶν, ἄλλο δὲ εἴπῃ. Γυναῖκα οὖν ήτησε Ῥωμαίαν εὐθὺς, ἵνα μη- δὲν ὑβρίζῃ διὰ σώματος ἀνάγκην. Καὶ ὁ βα σιλεὺς ἐπέτρεψε τον γάμον, καὶ ὁ πατὴρ τῆς κόρης ( ετρέφετο γὰρ ὑπὸ πατρὶ καὶ τὸ πράγ μα εθαύμασε, μακάριον ἑαυτὴν ὑπολαμβάνων, εἰ τοιοῦτον ἕξει γαμβρόν. Τῶν μὲν οὖν ὁμοφύλων ὀλίγοι τινὲς τὴν εὐσέβειαν καὶ ἀρετὴν ἀγασθέντες τοῦ νεανίσκου, πρὸς τὴν ἐκείνου γνώμην ἐχώρησαν καὶ συνεστήκεσαν, οἱ δὲ πολλοὶ καὶ δυνατώτεροι τῶν δεδογμένων ἐξ ἀρχῆς ἀπρὶξ είχοντο, καὶ πρὸς τὴν ὠδῖνα τῆς ἐπιβουλής σφαδάζοντες ἐμεμήνεσαν· ὧν ἦρχεν Ἐρίουλφος, ἀνὴρ ἡμιμανὴς καὶ τῶν ἄλλων λυσσωδέστερος. Συμποσίου δὲ προτεθέντος αὐτοῖς παρὰ τοῦ βασιλέως ἀδροτέρου καὶ πολυτελεστέρου, D pisset, verum esse illud antiquum proverbium appa- τὴν παροιμίαν ἀποδείξαντες ἀληθῆ τὴν λέγουσαν, Οἶνος καὶ ἀλήθεια, τοῦ Διονύσου καὶ τότε ρήξαντος αὐτοῖς παρὰ πότον τὴν ἐπικρυπτομένην στάσιν, διαλύεται μὲν τὸ συμπόσιον ἀτάκτως, καὶ διὰ θυρῶν ἐχώρουν τεθορυβημένοι καὶ παρακεκινηκότες εν ὁ δὲ Φράβιθος δι' ἀρετῆς ὑπερβολὴν τὸ καλὸν καὶ δίν καιον κάλλιον ἅμα καὶ θεοφιλέστερον ὀφθήσεσθαι νο μίζων, εἰ προσθείη " τάχος, οὐ περιμείνας ἕτερον καιρὸν, ἀλλὰ σπασάμενος τὸ ξίφος τῆς πλευρᾶς Εριούλφου διήλασε. Καὶ ἡ μὲν ἔκειτο πεσών, ὀνει ροπολήσας τὴν ἄδικον ἐπιβουλήν· οἱ δὲ. . . 89. ruit, in vino veritatem esse. Nam ejus ope in apertum erupit seditio. Solvitur igitur convivium Incondite, et magna cum commotione et confusione convivæ tumultuantes foras prosiliunt. At Fravitta, quæ erat ejus virtutis magnitudo, si statim prosili- ret, pulchrius et justius se facturum existimavit. Itaque non exspectato allo tempore, ense educto latus Eriuli confodit: et ille quidem occubuit, cum ante in somniis violentam et injustam aggressionem pravidisset; illi vero... VARIÆ LECTIONES. σε διακρότησιν conj. Cl. * κεύθει vulg. * παρωνηκότε; conj. Cl. " προσείη Ν.

661 DE LEGATIONIBUS GENTIUM AD ROMANOS. 662 ταῖς τιμαῖς τοῦ βασιλέως εξωγκωμένοι καὶ πάντα & nobilitate praestabant, trajecerunt, et honoribus ἐφ' ἑαυτοὺς ὁρῶντες κείμενα, στάσιν ἐν ἀλλήλοις οὐ ab imperatore delatis arrogantiores facti et omnia μικρὰν ἤγειραν, οἱ μὲν ἀγαπᾷν καὶ δέχεσθαι τὴν in se posita conspicientes, inter se non parvam παροῦσαν εὐδαιμονίαν κελεύοντες, οἱ δὲ τὸν οἶκοι seditionen excitarunt, cum alii hortarentur, ut γεγονότα φυλάττειν ὅρκον αὐτοῖς καὶ μὴ παραβαί- contenu present prosperitate fruerentur, alii ut νειν ἐκείνας τὰς συνθήκας. Αύται δὲ ἦσαν ἀσεβέ- jusjurandum, quod demi praestiterant, servarent, σταται καὶ βαρβαρικὸν ἦθος εἰς ὠμότητα παρατρέ- neque pacta migrarent. Illa autem pacta erant χουσαι, παντί τρόπῳ 'Ρωμαίοις ἐπιβουλεύειν καὶ Immanissima, et crudelitate ipsum barbarorum πάσῃ μηχανῇ καὶ δόλῳ τοὺς ὑποδεξαμένους ἀδι morem excedebant, ut omni ratione Romanis κεῖν, κἂν τὰ μέγιστα ὑπ' αὐτῶν εἴ πάσχωσιν, ὡς insidias tenderent et omnl arte et fraude illos, ἂν τῆς ἐκείνων ἁπάσης χώρας ἐγκρατεῖ; γένωνται. quorum summa in eos constabant merita, aggre- Περὶ τούτου μὲν οὖν ἦν αὐτοῖς ἡ στάσις, καὶ διανε- derentur et circumvenirent, neque quiescerent, μηθέντες ἀπεῤῥάγησαν, οἱ μὲν τὰ χείρω προθέ donec omni illorum regione potiti essent. De hoc μένοι τῆς βουλῆς, οἱ δὲ τὰ εὐσεβέστερα, ἐπικού. igitur erat inter Scythas seditio, et inter se dissi- πτοντες δὲ ἑκατέρα στάσις τὴν πρόφασιν τῆς ὀργῆς dentes, in duas contrarias partes lati sunt, Alii in ὅμως. Καὶ ὁ βασιλεὺς τιμῶν οὐκ ἔληγεν, ἀλλ' ὁμο- Β benigniorum sententiam vergebant, utraque tamen τραπέζους είχε καὶ ἐμοσκήνους, καὶ πολὺ τὸ φιλό δωρον ἐς αὐτοὺς ἦν· οὐδαμοῦ γὰρ ἐξεφέρετο καὶ παρεγυμνοῦντο τὰ τῆς φιλονεικίας. Ην δὲ ἡγεμὼν τῆς μὲν θεοφιλοῦς καὶ θείας μερίδος Φράβιθος, ἀνὴρ νέος μὲν κατὰ τὴν ἡλικίαν, γεγονὼς δὲ εἰς ἀρετὴν καὶ ἀλήθειαν ἀπάντων ἀνθρώπων κάλλιστος. Θεούς τε γὰρ ὡμολόγει θεραπεύειν κατὰ τὸν ἀρχαῖον τρόπον, καὶ οὐδεμίαν ὑπέστη πλάσιν ἐς ἀπάτην καὶ διακράτησιν 4', ἀλλὰ γυμνὴν καὶ καθαρὰν διέφαινε τὴν ψυχὴν περὶ τοῦ βίου, ἐχθρὸν ὑπολαμβάνων B pars seditionis causam occultabat. Nihilominus imperator illos honoribus ornare non desistebat, et modo suæ mensæ participes, modo sub eodem tentorio degentes admittebat et omni benevolentia eos prosequebatur. Nusquam enim prava eorum consilia apparebant et detegebantur, Erat autem sanctioris et Dei charm partis dux Fravitta, ætate quidem juvenis, sed qui, cum virtutem excoluisset et veritati studuisset, ompium hominum præstan- tissimus 22 evaserat. Deos ille sibi ad antiquum morem colendos statuebat, neque illi ullus inerat dolus. Non ille quidquam pér fraudem et malitiam fingebat, quo sibi potentiam comparet, sed puro, • 88 C simplici et candido animo inter homines agebat. Pejorem portis infernorum eum esse ducebat, Qui aliud in pectore versabat, aliud ore proferebat. Uxorem Romanam expetivit, ne propter corporis necessitatem injurius esse cogeretur. Et imperator secundum parentis arbitrium dedit jus nuptiarum, etenim puella sub patre nutriebatur. Is cum rem esset admiratus, beatum se ducebat, quod talem generum nactus esset. Ex eo factum cst, ut nonnulli, sed admodum pauci, adolescentis virtutem et pietam reveriti, ad ejus causam se adjunxerint. Multo vero plures et hi potentiores, quæ semel ab initio decreverant, tuenda sibi ducere, et conceptas insidias parturientes, ¦insanire et furere. Horum princeps erat Eriulfus, vir impotens et furibundus. Cum autem illos imperator convivio lautiore exce- ὁμῶς Αίδαο πύλησιν *Ος χ' ἕτερον μέν κεύθῃ ἐνὶ φρεσὶν, ἄλλο δὲ εἴπῃ. Γυναῖκα οὖν ήτησε Ῥωμαίαν εὐθὺς, ἵνα μη- δὲν ὑβρίζῃ διὰ σώματος ἀνάγκην. Καὶ ὁ βα σιλεὺς ἐπέτρεψε τον γάμον, καὶ ὁ πατὴρ τῆς κόρης ( ετρέφετο γὰρ ὑπὸ πατρὶ καὶ τὸ πράγ μα εθαύμασε, μακάριον ἑαυτὴν ὑπολαμβάνων, εἰ τοιοῦτον ἕξει γαμβρόν. Τῶν μὲν οὖν ὁμοφύλων ὀλίγοι τινὲς τὴν εὐσέβειαν καὶ ἀρετὴν ἀγασθέντες τοῦ νεανίσκου, πρὸς τὴν ἐκείνου γνώμην ἐχώρησαν καὶ συνεστήκεσαν, οἱ δὲ πολλοὶ καὶ δυνατώτεροι τῶν δεδογμένων ἐξ ἀρχῆς ἀπρὶξ είχοντο, καὶ πρὸς τὴν ὠδῖνα τῆς ἐπιβουλής σφαδάζοντες ἐμεμήνεσαν· ὧν ἦρχεν Ἐρίουλφος, ἀνὴρ ἡμιμανὴς καὶ τῶν ἄλλων λυσσωδέστερος. Συμποσίου δὲ προτεθέντος αὐτοῖς παρὰ τοῦ βασιλέως ἀδροτέρου καὶ πολυτελεστέρου, D pisset, verum esse illud antiquum proverbium appa- τὴν παροιμίαν ἀποδείξαντες ἀληθῆ τὴν λέγουσαν, Οἶνος καὶ ἀλήθεια, τοῦ Διονύσου καὶ τότε ρήξαντος αὐτοῖς παρὰ πότον τὴν ἐπικρυπτομένην στάσιν, διαλύεται μὲν τὸ συμπόσιον ἀτάκτως, καὶ διὰ θυρῶν ἐχώρουν τεθορυβημένοι καὶ παρακεκινηκότες εν ὁ δὲ Φράβιθος δι' ἀρετῆς ὑπερβολὴν τὸ καλὸν καὶ δίν καιον κάλλιον ἅμα καὶ θεοφιλέστερον ὀφθήσεσθαι νο μίζων, εἰ προσθείη " τάχος, οὐ περιμείνας ἕτερον καιρὸν, ἀλλὰ σπασάμενος τὸ ξίφος τῆς πλευρᾶς Εριούλφου διήλασε. Καὶ ἡ μὲν ἔκειτο πεσών, ὀνει ροπολήσας τὴν ἄδικον ἐπιβουλήν· οἱ δὲ. . . 89. ruit, in vino veritatem esse. Nam ejus ope in apertum erupit seditio. Solvitur igitur convivium Incondite, et magna cum commotione et confusione convivæ tumultuantes foras prosiliunt. At Fravitta, quæ erat ejus virtutis magnitudo, si statim prosili- ret, pulchrius et justius se facturum existimavit. Itaque non exspectato allo tempore, ense educto latus Eriuli confodit: et ille quidem occubuit, cum ante in somniis violentam et injustam aggressionem pravidisset; illi vero... VARIÆ LECTIONES. σε διακρότησιν conj. Cl. * κεύθει vulg. * παρωνηκότε; conj. Cl. " προσείη Ν.

661 DE LEGATIONIBUS GENTIUM AD ROMANOS. 662 ταῖς τιμαῖς τοῦ βασιλέως εξωγκωμένοι καὶ πάντα & nobilitate praestabant, trajecerunt, et honoribus ἐφ' ἑαυτοὺς ὁρῶντες κείμενα, στάσιν ἐν ἀλλήλοις οὐ ab imperatore delatis arrogantiores facti et omnia μικρὰν ἤγειραν, οἱ μὲν ἀγαπᾷν καὶ δέχεσθαι τὴν in se posita conspicientes, inter se non parvam παροῦσαν εὐδαιμονίαν κελεύοντες, οἱ δὲ τὸν οἶκοι seditionen excitarunt, cum alii hortarentur, ut γεγονότα φυλάττειν ὅρκον αὐτοῖς καὶ μὴ παραβαί- contenu present prosperitate fruerentur, alii ut νειν ἐκείνας τὰς συνθήκας. Αύται δὲ ἦσαν ἀσεβέ- jusjurandum, quod demi praestiterant, servarent, σταται καὶ βαρβαρικὸν ἦθος εἰς ὠμότητα παρατρέ- neque pacta migrarent. Illa autem pacta erant χουσαι, παντί τρόπῳ 'Ρωμαίοις ἐπιβουλεύειν καὶ Immanissima, et crudelitate ipsum barbarorum πάσῃ μηχανῇ καὶ δόλῳ τοὺς ὑποδεξαμένους ἀδι morem excedebant, ut omni ratione Romanis κεῖν, κἂν τὰ μέγιστα ὑπ' αὐτῶν εἴ πάσχωσιν, ὡς insidias tenderent et omnl arte et fraude illos, ἂν τῆς ἐκείνων ἁπάσης χώρας ἐγκρατεῖ; γένωνται. quorum summa in eos constabant merita, aggre- Περὶ τούτου μὲν οὖν ἦν αὐτοῖς ἡ στάσις, καὶ διανε- derentur et circumvenirent, neque quiescerent, μηθέντες ἀπεῤῥάγησαν, οἱ μὲν τὰ χείρω προθέ donec omni illorum regione potiti essent. De hoc μένοι τῆς βουλῆς, οἱ δὲ τὰ εὐσεβέστερα, ἐπικού. igitur erat inter Scythas seditio, et inter se dissi- πτοντες δὲ ἑκατέρα στάσις τὴν πρόφασιν τῆς ὀργῆς dentes, in duas contrarias partes lati sunt, Alii in ὅμως. Καὶ ὁ βασιλεὺς τιμῶν οὐκ ἔληγεν, ἀλλ' ὁμο- Β benigniorum sententiam vergebant, utraque tamen τραπέζους είχε καὶ ἐμοσκήνους, καὶ πολὺ τὸ φιλό δωρον ἐς αὐτοὺς ἦν· οὐδαμοῦ γὰρ ἐξεφέρετο καὶ παρεγυμνοῦντο τὰ τῆς φιλονεικίας. Ην δὲ ἡγεμὼν τῆς μὲν θεοφιλοῦς καὶ θείας μερίδος Φράβιθος, ἀνὴρ νέος μὲν κατὰ τὴν ἡλικίαν, γεγονὼς δὲ εἰς ἀρετὴν καὶ ἀλήθειαν ἀπάντων ἀνθρώπων κάλλιστος. Θεούς τε γὰρ ὡμολόγει θεραπεύειν κατὰ τὸν ἀρχαῖον τρόπον, καὶ οὐδεμίαν ὑπέστη πλάσιν ἐς ἀπάτην καὶ διακράτησιν 4', ἀλλὰ γυμνὴν καὶ καθαρὰν διέφαινε τὴν ψυχὴν περὶ τοῦ βίου, ἐχθρὸν ὑπολαμβάνων B pars seditionis causam occultabat. Nihilominus imperator illos honoribus ornare non desistebat, et modo suæ mensæ participes, modo sub eodem tentorio degentes admittebat et omni benevolentia eos prosequebatur. Nusquam enim prava eorum consilia apparebant et detegebantur, Erat autem sanctioris et Dei charm partis dux Fravitta, ætate quidem juvenis, sed qui, cum virtutem excoluisset et veritati studuisset, ompium hominum præstan- tissimus 22 evaserat. Deos ille sibi ad antiquum morem colendos statuebat, neque illi ullus inerat dolus. Non ille quidquam pér fraudem et malitiam fingebat, quo sibi potentiam comparet, sed puro, • 88 C simplici et candido animo inter homines agebat. Pejorem portis infernorum eum esse ducebat, Qui aliud in pectore versabat, aliud ore proferebat. Uxorem Romanam expetivit, ne propter corporis necessitatem injurius esse cogeretur. Et imperator secundum parentis arbitrium dedit jus nuptiarum, etenim puella sub patre nutriebatur. Is cum rem esset admiratus, beatum se ducebat, quod talem generum nactus esset. Ex eo factum cst, ut nonnulli, sed admodum pauci, adolescentis virtutem et pietam reveriti, ad ejus causam se adjunxerint. Multo vero plures et hi potentiores, quæ semel ab initio decreverant, tuenda sibi ducere, et conceptas insidias parturientes, ¦insanire et furere. Horum princeps erat Eriulfus, vir impotens et furibundus. Cum autem illos imperator convivio lautiore exce- ὁμῶς Αίδαο πύλησιν *Ος χ' ἕτερον μέν κεύθῃ ἐνὶ φρεσὶν, ἄλλο δὲ εἴπῃ. Γυναῖκα οὖν ήτησε Ῥωμαίαν εὐθὺς, ἵνα μη- δὲν ὑβρίζῃ διὰ σώματος ἀνάγκην. Καὶ ὁ βα σιλεὺς ἐπέτρεψε τον γάμον, καὶ ὁ πατὴρ τῆς κόρης ( ετρέφετο γὰρ ὑπὸ πατρὶ καὶ τὸ πράγ μα εθαύμασε, μακάριον ἑαυτὴν ὑπολαμβάνων, εἰ τοιοῦτον ἕξει γαμβρόν. Τῶν μὲν οὖν ὁμοφύλων ὀλίγοι τινὲς τὴν εὐσέβειαν καὶ ἀρετὴν ἀγασθέντες τοῦ νεανίσκου, πρὸς τὴν ἐκείνου γνώμην ἐχώρησαν καὶ συνεστήκεσαν, οἱ δὲ πολλοὶ καὶ δυνατώτεροι τῶν δεδογμένων ἐξ ἀρχῆς ἀπρὶξ είχοντο, καὶ πρὸς τὴν ὠδῖνα τῆς ἐπιβουλής σφαδάζοντες ἐμεμήνεσαν· ὧν ἦρχεν Ἐρίουλφος, ἀνὴρ ἡμιμανὴς καὶ τῶν ἄλλων λυσσωδέστερος. Συμποσίου δὲ προτεθέντος αὐτοῖς παρὰ τοῦ βασιλέως ἀδροτέρου καὶ πολυτελεστέρου, D pisset, verum esse illud antiquum proverbium appa- τὴν παροιμίαν ἀποδείξαντες ἀληθῆ τὴν λέγουσαν, Οἶνος καὶ ἀλήθεια, τοῦ Διονύσου καὶ τότε ρήξαντος αὐτοῖς παρὰ πότον τὴν ἐπικρυπτομένην στάσιν, διαλύεται μὲν τὸ συμπόσιον ἀτάκτως, καὶ διὰ θυρῶν ἐχώρουν τεθορυβημένοι καὶ παρακεκινηκότες εν ὁ δὲ Φράβιθος δι' ἀρετῆς ὑπερβολὴν τὸ καλὸν καὶ δίν καιον κάλλιον ἅμα καὶ θεοφιλέστερον ὀφθήσεσθαι νο μίζων, εἰ προσθείη " τάχος, οὐ περιμείνας ἕτερον καιρὸν, ἀλλὰ σπασάμενος τὸ ξίφος τῆς πλευρᾶς Εριούλφου διήλασε. Καὶ ἡ μὲν ἔκειτο πεσών, ὀνει ροπολήσας τὴν ἄδικον ἐπιβουλήν· οἱ δὲ. . . 89. ruit, in vino veritatem esse. Nam ejus ope in apertum erupit seditio. Solvitur igitur convivium Incondite, et magna cum commotione et confusione convivæ tumultuantes foras prosiliunt. At Fravitta, quæ erat ejus virtutis magnitudo, si statim prosili- ret, pulchrius et justius se facturum existimavit. Itaque non exspectato allo tempore, ense educto latus Eriuli confodit: et ille quidem occubuit, cum ante in somniis violentam et injustam aggressionem pravidisset; illi vero... VARIÆ LECTIONES. σε διακρότησιν conj. Cl. * κεύθει vulg. * παρωνηκότε; conj. Cl. " προσείη Ν.

661 DE LEGATIONIBUS GENTIUM AD ROMANOS. 662 ταῖς τιμαῖς τοῦ βασιλέως εξωγκωμένοι καὶ πάντα & nobilitate praestabant, trajecerunt, et honoribus ἐφ' ἑαυτοὺς ὁρῶντες κείμενα, στάσιν ἐν ἀλλήλοις οὐ ab imperatore delatis arrogantiores facti et omnia μικρὰν ἤγειραν, οἱ μὲν ἀγαπᾷν καὶ δέχεσθαι τὴν in se posita conspicientes, inter se non parvam παροῦσαν εὐδαιμονίαν κελεύοντες, οἱ δὲ τὸν οἶκοι seditionen excitarunt, cum alii hortarentur, ut γεγονότα φυλάττειν ὅρκον αὐτοῖς καὶ μὴ παραβαί- contenu present prosperitate fruerentur, alii ut νειν ἐκείνας τὰς συνθήκας. Αύται δὲ ἦσαν ἀσεβέ- jusjurandum, quod demi praestiterant, servarent, σταται καὶ βαρβαρικὸν ἦθος εἰς ὠμότητα παρατρέ- neque pacta migrarent. Illa autem pacta erant χουσαι, παντί τρόπῳ 'Ρωμαίοις ἐπιβουλεύειν καὶ Immanissima, et crudelitate ipsum barbarorum πάσῃ μηχανῇ καὶ δόλῳ τοὺς ὑποδεξαμένους ἀδι morem excedebant, ut omni ratione Romanis κεῖν, κἂν τὰ μέγιστα ὑπ' αὐτῶν εἴ πάσχωσιν, ὡς insidias tenderent et omnl arte et fraude illos, ἂν τῆς ἐκείνων ἁπάσης χώρας ἐγκρατεῖ; γένωνται. quorum summa in eos constabant merita, aggre- Περὶ τούτου μὲν οὖν ἦν αὐτοῖς ἡ στάσις, καὶ διανε- derentur et circumvenirent, neque quiescerent, μηθέντες ἀπεῤῥάγησαν, οἱ μὲν τὰ χείρω προθέ donec omni illorum regione potiti essent. De hoc μένοι τῆς βουλῆς, οἱ δὲ τὰ εὐσεβέστερα, ἐπικού. igitur erat inter Scythas seditio, et inter se dissi- πτοντες δὲ ἑκατέρα στάσις τὴν πρόφασιν τῆς ὀργῆς dentes, in duas contrarias partes lati sunt, Alii in ὅμως. Καὶ ὁ βασιλεὺς τιμῶν οὐκ ἔληγεν, ἀλλ' ὁμο- Β benigniorum sententiam vergebant, utraque tamen τραπέζους είχε καὶ ἐμοσκήνους, καὶ πολὺ τὸ φιλό δωρον ἐς αὐτοὺς ἦν· οὐδαμοῦ γὰρ ἐξεφέρετο καὶ παρεγυμνοῦντο τὰ τῆς φιλονεικίας. Ην δὲ ἡγεμὼν τῆς μὲν θεοφιλοῦς καὶ θείας μερίδος Φράβιθος, ἀνὴρ νέος μὲν κατὰ τὴν ἡλικίαν, γεγονὼς δὲ εἰς ἀρετὴν καὶ ἀλήθειαν ἀπάντων ἀνθρώπων κάλλιστος. Θεούς τε γὰρ ὡμολόγει θεραπεύειν κατὰ τὸν ἀρχαῖον τρόπον, καὶ οὐδεμίαν ὑπέστη πλάσιν ἐς ἀπάτην καὶ διακράτησιν 4', ἀλλὰ γυμνὴν καὶ καθαρὰν διέφαινε τὴν ψυχὴν περὶ τοῦ βίου, ἐχθρὸν ὑπολαμβάνων B pars seditionis causam occultabat. Nihilominus imperator illos honoribus ornare non desistebat, et modo suæ mensæ participes, modo sub eodem tentorio degentes admittebat et omni benevolentia eos prosequebatur. Nusquam enim prava eorum consilia apparebant et detegebantur, Erat autem sanctioris et Dei charm partis dux Fravitta, ætate quidem juvenis, sed qui, cum virtutem excoluisset et veritati studuisset, ompium hominum præstan- tissimus 22 evaserat. Deos ille sibi ad antiquum morem colendos statuebat, neque illi ullus inerat dolus. Non ille quidquam pér fraudem et malitiam fingebat, quo sibi potentiam comparet, sed puro, • 88 C simplici et candido animo inter homines agebat. Pejorem portis infernorum eum esse ducebat, Qui aliud in pectore versabat, aliud ore proferebat. Uxorem Romanam expetivit, ne propter corporis necessitatem injurius esse cogeretur. Et imperator secundum parentis arbitrium dedit jus nuptiarum, etenim puella sub patre nutriebatur. Is cum rem esset admiratus, beatum se ducebat, quod talem generum nactus esset. Ex eo factum cst, ut nonnulli, sed admodum pauci, adolescentis virtutem et pietam reveriti, ad ejus causam se adjunxerint. Multo vero plures et hi potentiores, quæ semel ab initio decreverant, tuenda sibi ducere, et conceptas insidias parturientes, ¦insanire et furere. Horum princeps erat Eriulfus, vir impotens et furibundus. Cum autem illos imperator convivio lautiore exce- ὁμῶς Αίδαο πύλησιν *Ος χ' ἕτερον μέν κεύθῃ ἐνὶ φρεσὶν, ἄλλο δὲ εἴπῃ. Γυναῖκα οὖν ήτησε Ῥωμαίαν εὐθὺς, ἵνα μη- δὲν ὑβρίζῃ διὰ σώματος ἀνάγκην. Καὶ ὁ βα σιλεὺς ἐπέτρεψε τον γάμον, καὶ ὁ πατὴρ τῆς κόρης ( ετρέφετο γὰρ ὑπὸ πατρὶ καὶ τὸ πράγ μα εθαύμασε, μακάριον ἑαυτὴν ὑπολαμβάνων, εἰ τοιοῦτον ἕξει γαμβρόν. Τῶν μὲν οὖν ὁμοφύλων ὀλίγοι τινὲς τὴν εὐσέβειαν καὶ ἀρετὴν ἀγασθέντες τοῦ νεανίσκου, πρὸς τὴν ἐκείνου γνώμην ἐχώρησαν καὶ συνεστήκεσαν, οἱ δὲ πολλοὶ καὶ δυνατώτεροι τῶν δεδογμένων ἐξ ἀρχῆς ἀπρὶξ είχοντο, καὶ πρὸς τὴν ὠδῖνα τῆς ἐπιβουλής σφαδάζοντες ἐμεμήνεσαν· ὧν ἦρχεν Ἐρίουλφος, ἀνὴρ ἡμιμανὴς καὶ τῶν ἄλλων λυσσωδέστερος. Συμποσίου δὲ προτεθέντος αὐτοῖς παρὰ τοῦ βασιλέως ἀδροτέρου καὶ πολυτελεστέρου, D pisset, verum esse illud antiquum proverbium appa- τὴν παροιμίαν ἀποδείξαντες ἀληθῆ τὴν λέγουσαν, Οἶνος καὶ ἀλήθεια, τοῦ Διονύσου καὶ τότε ρήξαντος αὐτοῖς παρὰ πότον τὴν ἐπικρυπτομένην στάσιν, διαλύεται μὲν τὸ συμπόσιον ἀτάκτως, καὶ διὰ θυρῶν ἐχώρουν τεθορυβημένοι καὶ παρακεκινηκότες εν ὁ δὲ Φράβιθος δι' ἀρετῆς ὑπερβολὴν τὸ καλὸν καὶ δίν καιον κάλλιον ἅμα καὶ θεοφιλέστερον ὀφθήσεσθαι νο μίζων, εἰ προσθείη " τάχος, οὐ περιμείνας ἕτερον καιρὸν, ἀλλὰ σπασάμενος τὸ ξίφος τῆς πλευρᾶς Εριούλφου διήλασε. Καὶ ἡ μὲν ἔκειτο πεσών, ὀνει ροπολήσας τὴν ἄδικον ἐπιβουλήν· οἱ δὲ. . . 89. ruit, in vino veritatem esse. Nam ejus ope in apertum erupit seditio. Solvitur igitur convivium Incondite, et magna cum commotione et confusione convivæ tumultuantes foras prosiliunt. At Fravitta, quæ erat ejus virtutis magnitudo, si statim prosili- ret, pulchrius et justius se facturum existimavit. Itaque non exspectato allo tempore, ense educto latus Eriuli confodit: et ille quidem occubuit, cum ante in somniis violentam et injustam aggressionem pravidisset; illi vero... VARIÆ LECTIONES. σε διακρότησιν conj. Cl. * κεύθει vulg. * παρωνηκότε; conj. Cl. " προσείη Ν.

:665 DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. 666 τὸν πρεσβείαν αὖθις ἐν χλευασμῷ, λέγων, ὡς, εἰ A legatum misit, qui eum irrisione ili diceret, se ἔλοιτο ἕκαστος Ρωμαίων δύο οβολούς Δεκεβάλω ἑκάστου ἔτους τελεῖν, εἰρήνην πρὸς αὐτὸν τίθεσθαι· εἰ δὲ μὴ τοῦτο ἔλοιτο, πολεμήσειν καὶ μεγάλα αὐτοῖς προστρίψεσθαι 28 κακά. 95 δ'. "Οτι Δεκέβαλος πρός Τραϊανόν πρέσβεις έπεμψε πιλοφόρους· οὗτοι γάρ εἰσι παρ' αὐτοῖς οἱ τιμιώτε- ροι. Πρότερον γὰρ κομήτας ο ἔπεμπεν, εὐτελε στέρους δοκοῦντας παρ' αὐτοῖς εἶναι. Ἐκεῖνοι δὲ ἐλθόντες ἐπὶ τοῦ Τραϊανοῦ ἔῤῥιψαν καὶ τὰ ο' ὅπλα, καὶ τὰς χεῖρας ὄπισθεν δήσαντες ἐν αἰχμαλώτων τάξει ἐδέοντο τοῦ Τραϊανοῦ εἰς λόγους ἐλθεῖν Δεκε βάλῳ . B pacem facturum, si unusquisque Romanorum vek let illi quotannis pendere duos obolos, sin minus, bellum et magna mala se illis illaturum. Trajanum legatos ex his, qui pileos ferunt : hi enim apud Dacos sunt honoratiores. Prius autem comatos miserat, qui apud eos viliores habentur. Ili cum ad Trajanum venissent, abjecerunt arma el, manibus post terga vinctis captivorum instar, Tra- janum orarunt, ut cum Decebalo in colloquium veniret. misit, quæ belli finem peteret. Pollicebatur se omnia arma et bellica instrumenta Trajano traditurum et Romanos machinarum fabricatores et transfugas qui apud ipsum essent, et omnia præsidia et ca- stella, quæ extruxisset, diruturum. Cessurum quo- que omni terra, qua Trajanus potitus esset, et ejus et Romanorum hostes pro suis hostibus habiturum, neque posthac jullos transfugas admissurum, nequc ullum militem Romanorum retenturum. His condi- tionibus hanc legationem Trajanus accepit. At De- cebalus in conspectu Trajani arma abjecit, et in terram cadens eum salutavit. Legatos etiam Romam misit, qui captivorum more erant manibus vincti. ἐν αἰχμαλώτων τάξει. ε. “Οτι πάλιν ὁ Δεκέβαλος πρεσβείαν ἔπεμψε πρὸς Τραϊανόν, τῶν παρόντων ἀνακωχήν κομιζόμε- νος . Υπισχνεῖτο δὲ τά τε ὅπλα πάντα καὶ τὰ μηχανήματα παραδιδόναι τῷ Τραϊανῷ καὶ τοὺς μην χανοποιοὺς τοὺς Ρωμαίους τοὺς παρ' αὐτῷ ὄντας, καὶ τοὺς αὐτομόλους, καὶ τὰ ἐρύματα πάντα όσα κατεσκεύασε καθαιρεῖν, παραχωρεῖν δὲ καὶ τῆς γῆς, ἦν ἐκράτησεν ὁ Τραϊανός, καὶ τοὺς ἐχθροὺς αὐτοῦ καὶ τῶν Ῥωμαίων οἰκείους ἐχθροὺς νομίζειν, καὶ αὐτομόλους ' μὴ ὑποδέχεσθαι, μηδὲ στρατιώτην Ρω μαίων ἔχειν ἐγγὺς ἑαυτοῦ. Προσεδέξατο οὖν τὴν πρεσβείαν ὁ Τραϊανὸς ἐπὶ ταύταις ταῖς συνθήκαις. Ὁ δὲ Δεκέβαλος τὰ ὅπλα ἔῤῥιψεν ἐπὶ αὐτοῦ, καὶ εἰς τὴν γῆν πεσὼν προσεκύνησε καὶ εἰς 'Ρώμην πρέ αδεις ἔπεμψε, καὶ αὐτοὶ ὁμοίως τὰς χεῖρας ἔδησαν ὡς Ίστρον περαιωθέντων, τῶν περὶ Βίνδικα ἱππέων C dorum et Obiorum Istrum trajecerunt, in quos Vin- ἐξελασάντων καὶ τῶν ἀμφὶ Κάνδιδον πεζῶν ἐπιφθα σάντων, εἰς παντελῆ φυγὴν οἱ Βάρβαροι ετράποντο. Εφ᾽ οἷς οὕτω πραχθεῖσιν ἐν δέει καταστάντες ἐκ πρώτης επιχειρήσεως οἱ Βάρβαροι, πρέσβεις παρὰ Αίλιον Βάσσον τὴν Παιονίαν ', διέποντα στέλλουσι, Βαλλομάριόν τε τὸν βασιλέα Μαρκομάννων * καὶ ἑτέ ρους δέκα, κατ' ἔθνος ἐπιλεξάμενοι ἕνα. Καὶ ὅρκοις τὴν εἰρήνην οἱ πρέσβεις πιστωσάμενοι οἴκαδε χω- ροῦσιν. ζ. Οτι Κούρδοι πρέσβεις έπεμψαν πρὸς Μάρκον εἰρήνην αιτούμενοι, καὶ ἔτυχον. Καὶ πολλοὺς μὲν ἵππους, πολλοὺς δὲ βόας δεδώκασι, καὶ αἰχμαλώτους τότε μὲν μυρίους καὶ τρισχιλίους, ὕστερον δὲ καὶ ἑτέρους πλείστους ἀπέλυσαν. η. Οτι ἦλθον καὶ Αστιγγοι καὶ Λαχριγγοὶ εἰς βοήθειαν τοῦ Μάρκου. θ'. "Οτι Κάρποι τὸ ἔθνος φθονοῦντες τοῖς καθ᾽ ἔκατ στον ἐνιαυτὸν τελουμένοις τοῖς Γότθοις, ἔπεμψαν πρὸς Τούλλιον Μηνόφιλον πρεσβείαν μεθ' ὑπερ- ηφανείας ἀπαιτοῦντες χρήματα. Οὗτος δὲ δοὺξ ἦν Μυσίας, καὶ καθ᾿ ἑκάστην ἡμέραν τὸν στρατὸν ἐγύ μναζε, καὶ προμαθὼν τὴν ὑπερηφάνειαν αὐτῶν ἐπὶ πολλὰς ἡμέρας οὐκ ἐδέξατο αὐτούς, διδοὺς αὐτοῖς ἄδειαν ὁρᾷν τοὺς στρατιώτας γυμναζομένους. Καὶ ἵνα τῷ παρελκυσμῷ καθέλοι αὐτῶν τὰ φρονήματα, καθίσας ἐπὶ βήματος ὑψηλοῦ καὶ παραστήσας τοὺς 96 D dicis equites, et pedites, quorum dux erat Can- didus, irruerunt et in fugam verterunt. Prima sta- tim invasione terrore Barbari perculsi, legatos ad Alion Bassun, qui Pannoniam provinciam obti- nebat, mittunt Ballomarium, regem Marcomanno- rum, una cum aliis decem, ex unaquaque gente uno electo. Sic pace jurejurando firmata, legati domum redierunt. ad Marcum pacem petituros, et consecuti sunt. Itaque multos equos et multas boves dederunt : et tredecim millia captivorum, et plures etiam post- ea libertati restituerunt. Marci. gens invidia flagrabat, quod Gothi stipendia a Ro- manis accipiebant. Itaque legationem miserunt ad Tullium Menophilum, et arroganter pecunias ab illo petierunt. Erat ille dux Masiæ et singulis 25 diebus exercitum ad bellum exercebat : et cuin Carpos insolentes et superbos esse accepisset, per plures dies eos non admisit, sed tamen potestatem eis fecit, cum exercitus exercebatur, ut milites con spicerent : et cum satis prorogatione temporis dien> VARIÆ LECTIONES. να προστριψασθαι vulg. κόμητας vulg. ' καὶ τὰ] τε τὰ Β. 28 Δεκεβάλον vulg. οι κομισόμενος Ν. 4 αυτόμολον ΙΙ. • Πανονίαν Par. 3 Μαρκομάνη mg. f. • Ἰούλιον Ν. 4. (A. C. 103, Trajan. 6.) Decebalus misit ad 5. Rursus Decebalus legationem ad Trajanum 5. Οτι Λαγγιβάρδων καὶ Οβίων εξακισχιλίων 6. (A. C. 167? Marc. 8?) Sex} millia Longobar- 7. (A. C. 175, Marc. 16.) Quadi legatos miserunt 8. Venerunt et Astingi et Lacoragi in auxilium 9. (c. Α. C. 230, Alex: Sev. imp. 9.) Carporu

:665 DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. 666 τὸν πρεσβείαν αὖθις ἐν χλευασμῷ, λέγων, ὡς, εἰ A legatum misit, qui eum irrisione ili diceret, se ἔλοιτο ἕκαστος Ρωμαίων δύο οβολούς Δεκεβάλω ἑκάστου ἔτους τελεῖν, εἰρήνην πρὸς αὐτὸν τίθεσθαι· εἰ δὲ μὴ τοῦτο ἔλοιτο, πολεμήσειν καὶ μεγάλα αὐτοῖς προστρίψεσθαι 28 κακά. 95 δ'. "Οτι Δεκέβαλος πρός Τραϊανόν πρέσβεις έπεμψε πιλοφόρους· οὗτοι γάρ εἰσι παρ' αὐτοῖς οἱ τιμιώτε- ροι. Πρότερον γὰρ κομήτας ο ἔπεμπεν, εὐτελε στέρους δοκοῦντας παρ' αὐτοῖς εἶναι. Ἐκεῖνοι δὲ ἐλθόντες ἐπὶ τοῦ Τραϊανοῦ ἔῤῥιψαν καὶ τὰ ο' ὅπλα, καὶ τὰς χεῖρας ὄπισθεν δήσαντες ἐν αἰχμαλώτων τάξει ἐδέοντο τοῦ Τραϊανοῦ εἰς λόγους ἐλθεῖν Δεκε βάλῳ . B pacem facturum, si unusquisque Romanorum vek let illi quotannis pendere duos obolos, sin minus, bellum et magna mala se illis illaturum. Trajanum legatos ex his, qui pileos ferunt : hi enim apud Dacos sunt honoratiores. Prius autem comatos miserat, qui apud eos viliores habentur. Ili cum ad Trajanum venissent, abjecerunt arma el, manibus post terga vinctis captivorum instar, Tra- janum orarunt, ut cum Decebalo in colloquium veniret. misit, quæ belli finem peteret. Pollicebatur se omnia arma et bellica instrumenta Trajano traditurum et Romanos machinarum fabricatores et transfugas qui apud ipsum essent, et omnia præsidia et ca- stella, quæ extruxisset, diruturum. Cessurum quo- que omni terra, qua Trajanus potitus esset, et ejus et Romanorum hostes pro suis hostibus habiturum, neque posthac jullos transfugas admissurum, nequc ullum militem Romanorum retenturum. His condi- tionibus hanc legationem Trajanus accepit. At De- cebalus in conspectu Trajani arma abjecit, et in terram cadens eum salutavit. Legatos etiam Romam misit, qui captivorum more erant manibus vincti. ἐν αἰχμαλώτων τάξει. ε. “Οτι πάλιν ὁ Δεκέβαλος πρεσβείαν ἔπεμψε πρὸς Τραϊανόν, τῶν παρόντων ἀνακωχήν κομιζόμε- νος . Υπισχνεῖτο δὲ τά τε ὅπλα πάντα καὶ τὰ μηχανήματα παραδιδόναι τῷ Τραϊανῷ καὶ τοὺς μην χανοποιοὺς τοὺς Ρωμαίους τοὺς παρ' αὐτῷ ὄντας, καὶ τοὺς αὐτομόλους, καὶ τὰ ἐρύματα πάντα όσα κατεσκεύασε καθαιρεῖν, παραχωρεῖν δὲ καὶ τῆς γῆς, ἦν ἐκράτησεν ὁ Τραϊανός, καὶ τοὺς ἐχθροὺς αὐτοῦ καὶ τῶν Ῥωμαίων οἰκείους ἐχθροὺς νομίζειν, καὶ αὐτομόλους ' μὴ ὑποδέχεσθαι, μηδὲ στρατιώτην Ρω μαίων ἔχειν ἐγγὺς ἑαυτοῦ. Προσεδέξατο οὖν τὴν πρεσβείαν ὁ Τραϊανὸς ἐπὶ ταύταις ταῖς συνθήκαις. Ὁ δὲ Δεκέβαλος τὰ ὅπλα ἔῤῥιψεν ἐπὶ αὐτοῦ, καὶ εἰς τὴν γῆν πεσὼν προσεκύνησε καὶ εἰς 'Ρώμην πρέ αδεις ἔπεμψε, καὶ αὐτοὶ ὁμοίως τὰς χεῖρας ἔδησαν ὡς Ίστρον περαιωθέντων, τῶν περὶ Βίνδικα ἱππέων C dorum et Obiorum Istrum trajecerunt, in quos Vin- ἐξελασάντων καὶ τῶν ἀμφὶ Κάνδιδον πεζῶν ἐπιφθα σάντων, εἰς παντελῆ φυγὴν οἱ Βάρβαροι ετράποντο. Εφ᾽ οἷς οὕτω πραχθεῖσιν ἐν δέει καταστάντες ἐκ πρώτης επιχειρήσεως οἱ Βάρβαροι, πρέσβεις παρὰ Αίλιον Βάσσον τὴν Παιονίαν ', διέποντα στέλλουσι, Βαλλομάριόν τε τὸν βασιλέα Μαρκομάννων * καὶ ἑτέ ρους δέκα, κατ' ἔθνος ἐπιλεξάμενοι ἕνα. Καὶ ὅρκοις τὴν εἰρήνην οἱ πρέσβεις πιστωσάμενοι οἴκαδε χω- ροῦσιν. ζ. Οτι Κούρδοι πρέσβεις έπεμψαν πρὸς Μάρκον εἰρήνην αιτούμενοι, καὶ ἔτυχον. Καὶ πολλοὺς μὲν ἵππους, πολλοὺς δὲ βόας δεδώκασι, καὶ αἰχμαλώτους τότε μὲν μυρίους καὶ τρισχιλίους, ὕστερον δὲ καὶ ἑτέρους πλείστους ἀπέλυσαν. η. Οτι ἦλθον καὶ Αστιγγοι καὶ Λαχριγγοὶ εἰς βοήθειαν τοῦ Μάρκου. θ'. "Οτι Κάρποι τὸ ἔθνος φθονοῦντες τοῖς καθ᾽ ἔκατ στον ἐνιαυτὸν τελουμένοις τοῖς Γότθοις, ἔπεμψαν πρὸς Τούλλιον Μηνόφιλον πρεσβείαν μεθ' ὑπερ- ηφανείας ἀπαιτοῦντες χρήματα. Οὗτος δὲ δοὺξ ἦν Μυσίας, καὶ καθ᾿ ἑκάστην ἡμέραν τὸν στρατὸν ἐγύ μναζε, καὶ προμαθὼν τὴν ὑπερηφάνειαν αὐτῶν ἐπὶ πολλὰς ἡμέρας οὐκ ἐδέξατο αὐτούς, διδοὺς αὐτοῖς ἄδειαν ὁρᾷν τοὺς στρατιώτας γυμναζομένους. Καὶ ἵνα τῷ παρελκυσμῷ καθέλοι αὐτῶν τὰ φρονήματα, καθίσας ἐπὶ βήματος ὑψηλοῦ καὶ παραστήσας τοὺς 96 D dicis equites, et pedites, quorum dux erat Can- didus, irruerunt et in fugam verterunt. Prima sta- tim invasione terrore Barbari perculsi, legatos ad Alion Bassun, qui Pannoniam provinciam obti- nebat, mittunt Ballomarium, regem Marcomanno- rum, una cum aliis decem, ex unaquaque gente uno electo. Sic pace jurejurando firmata, legati domum redierunt. ad Marcum pacem petituros, et consecuti sunt. Itaque multos equos et multas boves dederunt : et tredecim millia captivorum, et plures etiam post- ea libertati restituerunt. Marci. gens invidia flagrabat, quod Gothi stipendia a Ro- manis accipiebant. Itaque legationem miserunt ad Tullium Menophilum, et arroganter pecunias ab illo petierunt. Erat ille dux Masiæ et singulis 25 diebus exercitum ad bellum exercebat : et cuin Carpos insolentes et superbos esse accepisset, per plures dies eos non admisit, sed tamen potestatem eis fecit, cum exercitus exercebatur, ut milites con spicerent : et cum satis prorogatione temporis dien> VARIÆ LECTIONES. να προστριψασθαι vulg. κόμητας vulg. ' καὶ τὰ] τε τὰ Β. 28 Δεκεβάλον vulg. οι κομισόμενος Ν. 4 αυτόμολον ΙΙ. • Πανονίαν Par. 3 Μαρκομάνη mg. f. • Ἰούλιον Ν. 4. (A. C. 103, Trajan. 6.) Decebalus misit ad 5. Rursus Decebalus legationem ad Trajanum 5. Οτι Λαγγιβάρδων καὶ Οβίων εξακισχιλίων 6. (A. C. 167? Marc. 8?) Sex} millia Longobar- 7. (A. C. 175, Marc. 16.) Quadi legatos miserunt 8. Venerunt et Astingi et Lacoragi in auxilium 9. (c. Α. C. 230, Alex: Sev. imp. 9.) Carporu

:665 DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. 666 τὸν πρεσβείαν αὖθις ἐν χλευασμῷ, λέγων, ὡς, εἰ A legatum misit, qui eum irrisione ili diceret, se ἔλοιτο ἕκαστος Ρωμαίων δύο οβολούς Δεκεβάλω ἑκάστου ἔτους τελεῖν, εἰρήνην πρὸς αὐτὸν τίθεσθαι· εἰ δὲ μὴ τοῦτο ἔλοιτο, πολεμήσειν καὶ μεγάλα αὐτοῖς προστρίψεσθαι 28 κακά. 95 δ'. "Οτι Δεκέβαλος πρός Τραϊανόν πρέσβεις έπεμψε πιλοφόρους· οὗτοι γάρ εἰσι παρ' αὐτοῖς οἱ τιμιώτε- ροι. Πρότερον γὰρ κομήτας ο ἔπεμπεν, εὐτελε στέρους δοκοῦντας παρ' αὐτοῖς εἶναι. Ἐκεῖνοι δὲ ἐλθόντες ἐπὶ τοῦ Τραϊανοῦ ἔῤῥιψαν καὶ τὰ ο' ὅπλα, καὶ τὰς χεῖρας ὄπισθεν δήσαντες ἐν αἰχμαλώτων τάξει ἐδέοντο τοῦ Τραϊανοῦ εἰς λόγους ἐλθεῖν Δεκε βάλῳ . B pacem facturum, si unusquisque Romanorum vek let illi quotannis pendere duos obolos, sin minus, bellum et magna mala se illis illaturum. Trajanum legatos ex his, qui pileos ferunt : hi enim apud Dacos sunt honoratiores. Prius autem comatos miserat, qui apud eos viliores habentur. Ili cum ad Trajanum venissent, abjecerunt arma el, manibus post terga vinctis captivorum instar, Tra- janum orarunt, ut cum Decebalo in colloquium veniret. misit, quæ belli finem peteret. Pollicebatur se omnia arma et bellica instrumenta Trajano traditurum et Romanos machinarum fabricatores et transfugas qui apud ipsum essent, et omnia præsidia et ca- stella, quæ extruxisset, diruturum. Cessurum quo- que omni terra, qua Trajanus potitus esset, et ejus et Romanorum hostes pro suis hostibus habiturum, neque posthac jullos transfugas admissurum, nequc ullum militem Romanorum retenturum. His condi- tionibus hanc legationem Trajanus accepit. At De- cebalus in conspectu Trajani arma abjecit, et in terram cadens eum salutavit. Legatos etiam Romam misit, qui captivorum more erant manibus vincti. ἐν αἰχμαλώτων τάξει. ε. “Οτι πάλιν ὁ Δεκέβαλος πρεσβείαν ἔπεμψε πρὸς Τραϊανόν, τῶν παρόντων ἀνακωχήν κομιζόμε- νος . Υπισχνεῖτο δὲ τά τε ὅπλα πάντα καὶ τὰ μηχανήματα παραδιδόναι τῷ Τραϊανῷ καὶ τοὺς μην χανοποιοὺς τοὺς Ρωμαίους τοὺς παρ' αὐτῷ ὄντας, καὶ τοὺς αὐτομόλους, καὶ τὰ ἐρύματα πάντα όσα κατεσκεύασε καθαιρεῖν, παραχωρεῖν δὲ καὶ τῆς γῆς, ἦν ἐκράτησεν ὁ Τραϊανός, καὶ τοὺς ἐχθροὺς αὐτοῦ καὶ τῶν Ῥωμαίων οἰκείους ἐχθροὺς νομίζειν, καὶ αὐτομόλους ' μὴ ὑποδέχεσθαι, μηδὲ στρατιώτην Ρω μαίων ἔχειν ἐγγὺς ἑαυτοῦ. Προσεδέξατο οὖν τὴν πρεσβείαν ὁ Τραϊανὸς ἐπὶ ταύταις ταῖς συνθήκαις. Ὁ δὲ Δεκέβαλος τὰ ὅπλα ἔῤῥιψεν ἐπὶ αὐτοῦ, καὶ εἰς τὴν γῆν πεσὼν προσεκύνησε καὶ εἰς 'Ρώμην πρέ αδεις ἔπεμψε, καὶ αὐτοὶ ὁμοίως τὰς χεῖρας ἔδησαν ὡς Ίστρον περαιωθέντων, τῶν περὶ Βίνδικα ἱππέων C dorum et Obiorum Istrum trajecerunt, in quos Vin- ἐξελασάντων καὶ τῶν ἀμφὶ Κάνδιδον πεζῶν ἐπιφθα σάντων, εἰς παντελῆ φυγὴν οἱ Βάρβαροι ετράποντο. Εφ᾽ οἷς οὕτω πραχθεῖσιν ἐν δέει καταστάντες ἐκ πρώτης επιχειρήσεως οἱ Βάρβαροι, πρέσβεις παρὰ Αίλιον Βάσσον τὴν Παιονίαν ', διέποντα στέλλουσι, Βαλλομάριόν τε τὸν βασιλέα Μαρκομάννων * καὶ ἑτέ ρους δέκα, κατ' ἔθνος ἐπιλεξάμενοι ἕνα. Καὶ ὅρκοις τὴν εἰρήνην οἱ πρέσβεις πιστωσάμενοι οἴκαδε χω- ροῦσιν. ζ. Οτι Κούρδοι πρέσβεις έπεμψαν πρὸς Μάρκον εἰρήνην αιτούμενοι, καὶ ἔτυχον. Καὶ πολλοὺς μὲν ἵππους, πολλοὺς δὲ βόας δεδώκασι, καὶ αἰχμαλώτους τότε μὲν μυρίους καὶ τρισχιλίους, ὕστερον δὲ καὶ ἑτέρους πλείστους ἀπέλυσαν. η. Οτι ἦλθον καὶ Αστιγγοι καὶ Λαχριγγοὶ εἰς βοήθειαν τοῦ Μάρκου. θ'. "Οτι Κάρποι τὸ ἔθνος φθονοῦντες τοῖς καθ᾽ ἔκατ στον ἐνιαυτὸν τελουμένοις τοῖς Γότθοις, ἔπεμψαν πρὸς Τούλλιον Μηνόφιλον πρεσβείαν μεθ' ὑπερ- ηφανείας ἀπαιτοῦντες χρήματα. Οὗτος δὲ δοὺξ ἦν Μυσίας, καὶ καθ᾿ ἑκάστην ἡμέραν τὸν στρατὸν ἐγύ μναζε, καὶ προμαθὼν τὴν ὑπερηφάνειαν αὐτῶν ἐπὶ πολλὰς ἡμέρας οὐκ ἐδέξατο αὐτούς, διδοὺς αὐτοῖς ἄδειαν ὁρᾷν τοὺς στρατιώτας γυμναζομένους. Καὶ ἵνα τῷ παρελκυσμῷ καθέλοι αὐτῶν τὰ φρονήματα, καθίσας ἐπὶ βήματος ὑψηλοῦ καὶ παραστήσας τοὺς 96 D dicis equites, et pedites, quorum dux erat Can- didus, irruerunt et in fugam verterunt. Prima sta- tim invasione terrore Barbari perculsi, legatos ad Alion Bassun, qui Pannoniam provinciam obti- nebat, mittunt Ballomarium, regem Marcomanno- rum, una cum aliis decem, ex unaquaque gente uno electo. Sic pace jurejurando firmata, legati domum redierunt. ad Marcum pacem petituros, et consecuti sunt. Itaque multos equos et multas boves dederunt : et tredecim millia captivorum, et plures etiam post- ea libertati restituerunt. Marci. gens invidia flagrabat, quod Gothi stipendia a Ro- manis accipiebant. Itaque legationem miserunt ad Tullium Menophilum, et arroganter pecunias ab illo petierunt. Erat ille dux Masiæ et singulis 25 diebus exercitum ad bellum exercebat : et cuin Carpos insolentes et superbos esse accepisset, per plures dies eos non admisit, sed tamen potestatem eis fecit, cum exercitus exercebatur, ut milites con spicerent : et cum satis prorogatione temporis dien> VARIÆ LECTIONES. να προστριψασθαι vulg. κόμητας vulg. ' καὶ τὰ] τε τὰ Β. 28 Δεκεβάλον vulg. οι κομισόμενος Ν. 4 αυτόμολον ΙΙ. • Πανονίαν Par. 3 Μαρκομάνη mg. f. • Ἰούλιον Ν. 4. (A. C. 103, Trajan. 6.) Decebalus misit ad 5. Rursus Decebalus legationem ad Trajanum 5. Οτι Λαγγιβάρδων καὶ Οβίων εξακισχιλίων 6. (A. C. 167? Marc. 8?) Sex} millia Longobar- 7. (A. C. 175, Marc. 16.) Quadi legatos miserunt 8. Venerunt et Astingi et Lacoragi in auxilium 9. (c. Α. C. 230, Alex: Sev. imp. 9.) Carporu

:665 DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. 666 τὸν πρεσβείαν αὖθις ἐν χλευασμῷ, λέγων, ὡς, εἰ A legatum misit, qui eum irrisione ili diceret, se ἔλοιτο ἕκαστος Ρωμαίων δύο οβολούς Δεκεβάλω ἑκάστου ἔτους τελεῖν, εἰρήνην πρὸς αὐτὸν τίθεσθαι· εἰ δὲ μὴ τοῦτο ἔλοιτο, πολεμήσειν καὶ μεγάλα αὐτοῖς προστρίψεσθαι 28 κακά. 95 δ'. "Οτι Δεκέβαλος πρός Τραϊανόν πρέσβεις έπεμψε πιλοφόρους· οὗτοι γάρ εἰσι παρ' αὐτοῖς οἱ τιμιώτε- ροι. Πρότερον γὰρ κομήτας ο ἔπεμπεν, εὐτελε στέρους δοκοῦντας παρ' αὐτοῖς εἶναι. Ἐκεῖνοι δὲ ἐλθόντες ἐπὶ τοῦ Τραϊανοῦ ἔῤῥιψαν καὶ τὰ ο' ὅπλα, καὶ τὰς χεῖρας ὄπισθεν δήσαντες ἐν αἰχμαλώτων τάξει ἐδέοντο τοῦ Τραϊανοῦ εἰς λόγους ἐλθεῖν Δεκε βάλῳ . B pacem facturum, si unusquisque Romanorum vek let illi quotannis pendere duos obolos, sin minus, bellum et magna mala se illis illaturum. Trajanum legatos ex his, qui pileos ferunt : hi enim apud Dacos sunt honoratiores. Prius autem comatos miserat, qui apud eos viliores habentur. Ili cum ad Trajanum venissent, abjecerunt arma el, manibus post terga vinctis captivorum instar, Tra- janum orarunt, ut cum Decebalo in colloquium veniret. misit, quæ belli finem peteret. Pollicebatur se omnia arma et bellica instrumenta Trajano traditurum et Romanos machinarum fabricatores et transfugas qui apud ipsum essent, et omnia præsidia et ca- stella, quæ extruxisset, diruturum. Cessurum quo- que omni terra, qua Trajanus potitus esset, et ejus et Romanorum hostes pro suis hostibus habiturum, neque posthac jullos transfugas admissurum, nequc ullum militem Romanorum retenturum. His condi- tionibus hanc legationem Trajanus accepit. At De- cebalus in conspectu Trajani arma abjecit, et in terram cadens eum salutavit. Legatos etiam Romam misit, qui captivorum more erant manibus vincti. ἐν αἰχμαλώτων τάξει. ε. “Οτι πάλιν ὁ Δεκέβαλος πρεσβείαν ἔπεμψε πρὸς Τραϊανόν, τῶν παρόντων ἀνακωχήν κομιζόμε- νος . Υπισχνεῖτο δὲ τά τε ὅπλα πάντα καὶ τὰ μηχανήματα παραδιδόναι τῷ Τραϊανῷ καὶ τοὺς μην χανοποιοὺς τοὺς Ρωμαίους τοὺς παρ' αὐτῷ ὄντας, καὶ τοὺς αὐτομόλους, καὶ τὰ ἐρύματα πάντα όσα κατεσκεύασε καθαιρεῖν, παραχωρεῖν δὲ καὶ τῆς γῆς, ἦν ἐκράτησεν ὁ Τραϊανός, καὶ τοὺς ἐχθροὺς αὐτοῦ καὶ τῶν Ῥωμαίων οἰκείους ἐχθροὺς νομίζειν, καὶ αὐτομόλους ' μὴ ὑποδέχεσθαι, μηδὲ στρατιώτην Ρω μαίων ἔχειν ἐγγὺς ἑαυτοῦ. Προσεδέξατο οὖν τὴν πρεσβείαν ὁ Τραϊανὸς ἐπὶ ταύταις ταῖς συνθήκαις. Ὁ δὲ Δεκέβαλος τὰ ὅπλα ἔῤῥιψεν ἐπὶ αὐτοῦ, καὶ εἰς τὴν γῆν πεσὼν προσεκύνησε καὶ εἰς 'Ρώμην πρέ αδεις ἔπεμψε, καὶ αὐτοὶ ὁμοίως τὰς χεῖρας ἔδησαν ὡς Ίστρον περαιωθέντων, τῶν περὶ Βίνδικα ἱππέων C dorum et Obiorum Istrum trajecerunt, in quos Vin- ἐξελασάντων καὶ τῶν ἀμφὶ Κάνδιδον πεζῶν ἐπιφθα σάντων, εἰς παντελῆ φυγὴν οἱ Βάρβαροι ετράποντο. Εφ᾽ οἷς οὕτω πραχθεῖσιν ἐν δέει καταστάντες ἐκ πρώτης επιχειρήσεως οἱ Βάρβαροι, πρέσβεις παρὰ Αίλιον Βάσσον τὴν Παιονίαν ', διέποντα στέλλουσι, Βαλλομάριόν τε τὸν βασιλέα Μαρκομάννων * καὶ ἑτέ ρους δέκα, κατ' ἔθνος ἐπιλεξάμενοι ἕνα. Καὶ ὅρκοις τὴν εἰρήνην οἱ πρέσβεις πιστωσάμενοι οἴκαδε χω- ροῦσιν. ζ. Οτι Κούρδοι πρέσβεις έπεμψαν πρὸς Μάρκον εἰρήνην αιτούμενοι, καὶ ἔτυχον. Καὶ πολλοὺς μὲν ἵππους, πολλοὺς δὲ βόας δεδώκασι, καὶ αἰχμαλώτους τότε μὲν μυρίους καὶ τρισχιλίους, ὕστερον δὲ καὶ ἑτέρους πλείστους ἀπέλυσαν. η. Οτι ἦλθον καὶ Αστιγγοι καὶ Λαχριγγοὶ εἰς βοήθειαν τοῦ Μάρκου. θ'. "Οτι Κάρποι τὸ ἔθνος φθονοῦντες τοῖς καθ᾽ ἔκατ στον ἐνιαυτὸν τελουμένοις τοῖς Γότθοις, ἔπεμψαν πρὸς Τούλλιον Μηνόφιλον πρεσβείαν μεθ' ὑπερ- ηφανείας ἀπαιτοῦντες χρήματα. Οὗτος δὲ δοὺξ ἦν Μυσίας, καὶ καθ᾿ ἑκάστην ἡμέραν τὸν στρατὸν ἐγύ μναζε, καὶ προμαθὼν τὴν ὑπερηφάνειαν αὐτῶν ἐπὶ πολλὰς ἡμέρας οὐκ ἐδέξατο αὐτούς, διδοὺς αὐτοῖς ἄδειαν ὁρᾷν τοὺς στρατιώτας γυμναζομένους. Καὶ ἵνα τῷ παρελκυσμῷ καθέλοι αὐτῶν τὰ φρονήματα, καθίσας ἐπὶ βήματος ὑψηλοῦ καὶ παραστήσας τοὺς 96 D dicis equites, et pedites, quorum dux erat Can- didus, irruerunt et in fugam verterunt. Prima sta- tim invasione terrore Barbari perculsi, legatos ad Alion Bassun, qui Pannoniam provinciam obti- nebat, mittunt Ballomarium, regem Marcomanno- rum, una cum aliis decem, ex unaquaque gente uno electo. Sic pace jurejurando firmata, legati domum redierunt. ad Marcum pacem petituros, et consecuti sunt. Itaque multos equos et multas boves dederunt : et tredecim millia captivorum, et plures etiam post- ea libertati restituerunt. Marci. gens invidia flagrabat, quod Gothi stipendia a Ro- manis accipiebant. Itaque legationem miserunt ad Tullium Menophilum, et arroganter pecunias ab illo petierunt. Erat ille dux Masiæ et singulis 25 diebus exercitum ad bellum exercebat : et cuin Carpos insolentes et superbos esse accepisset, per plures dies eos non admisit, sed tamen potestatem eis fecit, cum exercitus exercebatur, ut milites con spicerent : et cum satis prorogatione temporis dien> VARIÆ LECTIONES. να προστριψασθαι vulg. κόμητας vulg. ' καὶ τὰ] τε τὰ Β. 28 Δεκεβάλον vulg. οι κομισόμενος Ν. 4 αυτόμολον ΙΙ. • Πανονίαν Par. 3 Μαρκομάνη mg. f. • Ἰούλιον Ν. 4. (A. C. 103, Trajan. 6.) Decebalus misit ad 5. Rursus Decebalus legationem ad Trajanum 5. Οτι Λαγγιβάρδων καὶ Οβίων εξακισχιλίων 6. (A. C. 167? Marc. 8?) Sex} millia Longobar- 7. (A. C. 175, Marc. 16.) Quadi legatos miserunt 8. Venerunt et Astingi et Lacoragi in auxilium 9. (c. Α. C. 230, Alex: Sev. imp. 9.) Carporu

:665 DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. 666 τὸν πρεσβείαν αὖθις ἐν χλευασμῷ, λέγων, ὡς, εἰ A legatum misit, qui eum irrisione ili diceret, se ἔλοιτο ἕκαστος Ρωμαίων δύο οβολούς Δεκεβάλω ἑκάστου ἔτους τελεῖν, εἰρήνην πρὸς αὐτὸν τίθεσθαι· εἰ δὲ μὴ τοῦτο ἔλοιτο, πολεμήσειν καὶ μεγάλα αὐτοῖς προστρίψεσθαι 28 κακά. 95 δ'. "Οτι Δεκέβαλος πρός Τραϊανόν πρέσβεις έπεμψε πιλοφόρους· οὗτοι γάρ εἰσι παρ' αὐτοῖς οἱ τιμιώτε- ροι. Πρότερον γὰρ κομήτας ο ἔπεμπεν, εὐτελε στέρους δοκοῦντας παρ' αὐτοῖς εἶναι. Ἐκεῖνοι δὲ ἐλθόντες ἐπὶ τοῦ Τραϊανοῦ ἔῤῥιψαν καὶ τὰ ο' ὅπλα, καὶ τὰς χεῖρας ὄπισθεν δήσαντες ἐν αἰχμαλώτων τάξει ἐδέοντο τοῦ Τραϊανοῦ εἰς λόγους ἐλθεῖν Δεκε βάλῳ . B pacem facturum, si unusquisque Romanorum vek let illi quotannis pendere duos obolos, sin minus, bellum et magna mala se illis illaturum. Trajanum legatos ex his, qui pileos ferunt : hi enim apud Dacos sunt honoratiores. Prius autem comatos miserat, qui apud eos viliores habentur. Ili cum ad Trajanum venissent, abjecerunt arma el, manibus post terga vinctis captivorum instar, Tra- janum orarunt, ut cum Decebalo in colloquium veniret. misit, quæ belli finem peteret. Pollicebatur se omnia arma et bellica instrumenta Trajano traditurum et Romanos machinarum fabricatores et transfugas qui apud ipsum essent, et omnia præsidia et ca- stella, quæ extruxisset, diruturum. Cessurum quo- que omni terra, qua Trajanus potitus esset, et ejus et Romanorum hostes pro suis hostibus habiturum, neque posthac jullos transfugas admissurum, nequc ullum militem Romanorum retenturum. His condi- tionibus hanc legationem Trajanus accepit. At De- cebalus in conspectu Trajani arma abjecit, et in terram cadens eum salutavit. Legatos etiam Romam misit, qui captivorum more erant manibus vincti. ἐν αἰχμαλώτων τάξει. ε. “Οτι πάλιν ὁ Δεκέβαλος πρεσβείαν ἔπεμψε πρὸς Τραϊανόν, τῶν παρόντων ἀνακωχήν κομιζόμε- νος . Υπισχνεῖτο δὲ τά τε ὅπλα πάντα καὶ τὰ μηχανήματα παραδιδόναι τῷ Τραϊανῷ καὶ τοὺς μην χανοποιοὺς τοὺς Ρωμαίους τοὺς παρ' αὐτῷ ὄντας, καὶ τοὺς αὐτομόλους, καὶ τὰ ἐρύματα πάντα όσα κατεσκεύασε καθαιρεῖν, παραχωρεῖν δὲ καὶ τῆς γῆς, ἦν ἐκράτησεν ὁ Τραϊανός, καὶ τοὺς ἐχθροὺς αὐτοῦ καὶ τῶν Ῥωμαίων οἰκείους ἐχθροὺς νομίζειν, καὶ αὐτομόλους ' μὴ ὑποδέχεσθαι, μηδὲ στρατιώτην Ρω μαίων ἔχειν ἐγγὺς ἑαυτοῦ. Προσεδέξατο οὖν τὴν πρεσβείαν ὁ Τραϊανὸς ἐπὶ ταύταις ταῖς συνθήκαις. Ὁ δὲ Δεκέβαλος τὰ ὅπλα ἔῤῥιψεν ἐπὶ αὐτοῦ, καὶ εἰς τὴν γῆν πεσὼν προσεκύνησε καὶ εἰς 'Ρώμην πρέ αδεις ἔπεμψε, καὶ αὐτοὶ ὁμοίως τὰς χεῖρας ἔδησαν ὡς Ίστρον περαιωθέντων, τῶν περὶ Βίνδικα ἱππέων C dorum et Obiorum Istrum trajecerunt, in quos Vin- ἐξελασάντων καὶ τῶν ἀμφὶ Κάνδιδον πεζῶν ἐπιφθα σάντων, εἰς παντελῆ φυγὴν οἱ Βάρβαροι ετράποντο. Εφ᾽ οἷς οὕτω πραχθεῖσιν ἐν δέει καταστάντες ἐκ πρώτης επιχειρήσεως οἱ Βάρβαροι, πρέσβεις παρὰ Αίλιον Βάσσον τὴν Παιονίαν ', διέποντα στέλλουσι, Βαλλομάριόν τε τὸν βασιλέα Μαρκομάννων * καὶ ἑτέ ρους δέκα, κατ' ἔθνος ἐπιλεξάμενοι ἕνα. Καὶ ὅρκοις τὴν εἰρήνην οἱ πρέσβεις πιστωσάμενοι οἴκαδε χω- ροῦσιν. ζ. Οτι Κούρδοι πρέσβεις έπεμψαν πρὸς Μάρκον εἰρήνην αιτούμενοι, καὶ ἔτυχον. Καὶ πολλοὺς μὲν ἵππους, πολλοὺς δὲ βόας δεδώκασι, καὶ αἰχμαλώτους τότε μὲν μυρίους καὶ τρισχιλίους, ὕστερον δὲ καὶ ἑτέρους πλείστους ἀπέλυσαν. η. Οτι ἦλθον καὶ Αστιγγοι καὶ Λαχριγγοὶ εἰς βοήθειαν τοῦ Μάρκου. θ'. "Οτι Κάρποι τὸ ἔθνος φθονοῦντες τοῖς καθ᾽ ἔκατ στον ἐνιαυτὸν τελουμένοις τοῖς Γότθοις, ἔπεμψαν πρὸς Τούλλιον Μηνόφιλον πρεσβείαν μεθ' ὑπερ- ηφανείας ἀπαιτοῦντες χρήματα. Οὗτος δὲ δοὺξ ἦν Μυσίας, καὶ καθ᾿ ἑκάστην ἡμέραν τὸν στρατὸν ἐγύ μναζε, καὶ προμαθὼν τὴν ὑπερηφάνειαν αὐτῶν ἐπὶ πολλὰς ἡμέρας οὐκ ἐδέξατο αὐτούς, διδοὺς αὐτοῖς ἄδειαν ὁρᾷν τοὺς στρατιώτας γυμναζομένους. Καὶ ἵνα τῷ παρελκυσμῷ καθέλοι αὐτῶν τὰ φρονήματα, καθίσας ἐπὶ βήματος ὑψηλοῦ καὶ παραστήσας τοὺς 96 D dicis equites, et pedites, quorum dux erat Can- didus, irruerunt et in fugam verterunt. Prima sta- tim invasione terrore Barbari perculsi, legatos ad Alion Bassun, qui Pannoniam provinciam obti- nebat, mittunt Ballomarium, regem Marcomanno- rum, una cum aliis decem, ex unaquaque gente uno electo. Sic pace jurejurando firmata, legati domum redierunt. ad Marcum pacem petituros, et consecuti sunt. Itaque multos equos et multas boves dederunt : et tredecim millia captivorum, et plures etiam post- ea libertati restituerunt. Marci. gens invidia flagrabat, quod Gothi stipendia a Ro- manis accipiebant. Itaque legationem miserunt ad Tullium Menophilum, et arroganter pecunias ab illo petierunt. Erat ille dux Masiæ et singulis 25 diebus exercitum ad bellum exercebat : et cuin Carpos insolentes et superbos esse accepisset, per plures dies eos non admisit, sed tamen potestatem eis fecit, cum exercitus exercebatur, ut milites con spicerent : et cum satis prorogatione temporis dien> VARIÆ LECTIONES. να προστριψασθαι vulg. κόμητας vulg. ' καὶ τὰ] τε τὰ Β. 28 Δεκεβάλον vulg. οι κομισόμενος Ν. 4 αυτόμολον ΙΙ. • Πανονίαν Par. 3 Μαρκομάνη mg. f. • Ἰούλιον Ν. 4. (A. C. 103, Trajan. 6.) Decebalus misit ad 5. Rursus Decebalus legationem ad Trajanum 5. Οτι Λαγγιβάρδων καὶ Οβίων εξακισχιλίων 6. (A. C. 167? Marc. 8?) Sex} millia Longobar- 7. (A. C. 175, Marc. 16.) Quadi legatos miserunt 8. Venerunt et Astingi et Lacoragi in auxilium 9. (c. Α. C. 230, Alex: Sev. imp. 9.) Carporu

:665 DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. 666 τὸν πρεσβείαν αὖθις ἐν χλευασμῷ, λέγων, ὡς, εἰ A legatum misit, qui eum irrisione ili diceret, se ἔλοιτο ἕκαστος Ρωμαίων δύο οβολούς Δεκεβάλω ἑκάστου ἔτους τελεῖν, εἰρήνην πρὸς αὐτὸν τίθεσθαι· εἰ δὲ μὴ τοῦτο ἔλοιτο, πολεμήσειν καὶ μεγάλα αὐτοῖς προστρίψεσθαι 28 κακά. 95 δ'. "Οτι Δεκέβαλος πρός Τραϊανόν πρέσβεις έπεμψε πιλοφόρους· οὗτοι γάρ εἰσι παρ' αὐτοῖς οἱ τιμιώτε- ροι. Πρότερον γὰρ κομήτας ο ἔπεμπεν, εὐτελε στέρους δοκοῦντας παρ' αὐτοῖς εἶναι. Ἐκεῖνοι δὲ ἐλθόντες ἐπὶ τοῦ Τραϊανοῦ ἔῤῥιψαν καὶ τὰ ο' ὅπλα, καὶ τὰς χεῖρας ὄπισθεν δήσαντες ἐν αἰχμαλώτων τάξει ἐδέοντο τοῦ Τραϊανοῦ εἰς λόγους ἐλθεῖν Δεκε βάλῳ . B pacem facturum, si unusquisque Romanorum vek let illi quotannis pendere duos obolos, sin minus, bellum et magna mala se illis illaturum. Trajanum legatos ex his, qui pileos ferunt : hi enim apud Dacos sunt honoratiores. Prius autem comatos miserat, qui apud eos viliores habentur. Ili cum ad Trajanum venissent, abjecerunt arma el, manibus post terga vinctis captivorum instar, Tra- janum orarunt, ut cum Decebalo in colloquium veniret. misit, quæ belli finem peteret. Pollicebatur se omnia arma et bellica instrumenta Trajano traditurum et Romanos machinarum fabricatores et transfugas qui apud ipsum essent, et omnia præsidia et ca- stella, quæ extruxisset, diruturum. Cessurum quo- que omni terra, qua Trajanus potitus esset, et ejus et Romanorum hostes pro suis hostibus habiturum, neque posthac jullos transfugas admissurum, nequc ullum militem Romanorum retenturum. His condi- tionibus hanc legationem Trajanus accepit. At De- cebalus in conspectu Trajani arma abjecit, et in terram cadens eum salutavit. Legatos etiam Romam misit, qui captivorum more erant manibus vincti. ἐν αἰχμαλώτων τάξει. ε. “Οτι πάλιν ὁ Δεκέβαλος πρεσβείαν ἔπεμψε πρὸς Τραϊανόν, τῶν παρόντων ἀνακωχήν κομιζόμε- νος . Υπισχνεῖτο δὲ τά τε ὅπλα πάντα καὶ τὰ μηχανήματα παραδιδόναι τῷ Τραϊανῷ καὶ τοὺς μην χανοποιοὺς τοὺς Ρωμαίους τοὺς παρ' αὐτῷ ὄντας, καὶ τοὺς αὐτομόλους, καὶ τὰ ἐρύματα πάντα όσα κατεσκεύασε καθαιρεῖν, παραχωρεῖν δὲ καὶ τῆς γῆς, ἦν ἐκράτησεν ὁ Τραϊανός, καὶ τοὺς ἐχθροὺς αὐτοῦ καὶ τῶν Ῥωμαίων οἰκείους ἐχθροὺς νομίζειν, καὶ αὐτομόλους ' μὴ ὑποδέχεσθαι, μηδὲ στρατιώτην Ρω μαίων ἔχειν ἐγγὺς ἑαυτοῦ. Προσεδέξατο οὖν τὴν πρεσβείαν ὁ Τραϊανὸς ἐπὶ ταύταις ταῖς συνθήκαις. Ὁ δὲ Δεκέβαλος τὰ ὅπλα ἔῤῥιψεν ἐπὶ αὐτοῦ, καὶ εἰς τὴν γῆν πεσὼν προσεκύνησε καὶ εἰς 'Ρώμην πρέ αδεις ἔπεμψε, καὶ αὐτοὶ ὁμοίως τὰς χεῖρας ἔδησαν ὡς Ίστρον περαιωθέντων, τῶν περὶ Βίνδικα ἱππέων C dorum et Obiorum Istrum trajecerunt, in quos Vin- ἐξελασάντων καὶ τῶν ἀμφὶ Κάνδιδον πεζῶν ἐπιφθα σάντων, εἰς παντελῆ φυγὴν οἱ Βάρβαροι ετράποντο. Εφ᾽ οἷς οὕτω πραχθεῖσιν ἐν δέει καταστάντες ἐκ πρώτης επιχειρήσεως οἱ Βάρβαροι, πρέσβεις παρὰ Αίλιον Βάσσον τὴν Παιονίαν ', διέποντα στέλλουσι, Βαλλομάριόν τε τὸν βασιλέα Μαρκομάννων * καὶ ἑτέ ρους δέκα, κατ' ἔθνος ἐπιλεξάμενοι ἕνα. Καὶ ὅρκοις τὴν εἰρήνην οἱ πρέσβεις πιστωσάμενοι οἴκαδε χω- ροῦσιν. ζ. Οτι Κούρδοι πρέσβεις έπεμψαν πρὸς Μάρκον εἰρήνην αιτούμενοι, καὶ ἔτυχον. Καὶ πολλοὺς μὲν ἵππους, πολλοὺς δὲ βόας δεδώκασι, καὶ αἰχμαλώτους τότε μὲν μυρίους καὶ τρισχιλίους, ὕστερον δὲ καὶ ἑτέρους πλείστους ἀπέλυσαν. η. Οτι ἦλθον καὶ Αστιγγοι καὶ Λαχριγγοὶ εἰς βοήθειαν τοῦ Μάρκου. θ'. "Οτι Κάρποι τὸ ἔθνος φθονοῦντες τοῖς καθ᾽ ἔκατ στον ἐνιαυτὸν τελουμένοις τοῖς Γότθοις, ἔπεμψαν πρὸς Τούλλιον Μηνόφιλον πρεσβείαν μεθ' ὑπερ- ηφανείας ἀπαιτοῦντες χρήματα. Οὗτος δὲ δοὺξ ἦν Μυσίας, καὶ καθ᾿ ἑκάστην ἡμέραν τὸν στρατὸν ἐγύ μναζε, καὶ προμαθὼν τὴν ὑπερηφάνειαν αὐτῶν ἐπὶ πολλὰς ἡμέρας οὐκ ἐδέξατο αὐτούς, διδοὺς αὐτοῖς ἄδειαν ὁρᾷν τοὺς στρατιώτας γυμναζομένους. Καὶ ἵνα τῷ παρελκυσμῷ καθέλοι αὐτῶν τὰ φρονήματα, καθίσας ἐπὶ βήματος ὑψηλοῦ καὶ παραστήσας τοὺς 96 D dicis equites, et pedites, quorum dux erat Can- didus, irruerunt et in fugam verterunt. Prima sta- tim invasione terrore Barbari perculsi, legatos ad Alion Bassun, qui Pannoniam provinciam obti- nebat, mittunt Ballomarium, regem Marcomanno- rum, una cum aliis decem, ex unaquaque gente uno electo. Sic pace jurejurando firmata, legati domum redierunt. ad Marcum pacem petituros, et consecuti sunt. Itaque multos equos et multas boves dederunt : et tredecim millia captivorum, et plures etiam post- ea libertati restituerunt. Marci. gens invidia flagrabat, quod Gothi stipendia a Ro- manis accipiebant. Itaque legationem miserunt ad Tullium Menophilum, et arroganter pecunias ab illo petierunt. Erat ille dux Masiæ et singulis 25 diebus exercitum ad bellum exercebat : et cuin Carpos insolentes et superbos esse accepisset, per plures dies eos non admisit, sed tamen potestatem eis fecit, cum exercitus exercebatur, ut milites con spicerent : et cum satis prorogatione temporis dien> VARIÆ LECTIONES. να προστριψασθαι vulg. κόμητας vulg. ' καὶ τὰ] τε τὰ Β. 28 Δεκεβάλον vulg. οι κομισόμενος Ν. 4 αυτόμολον ΙΙ. • Πανονίαν Par. 3 Μαρκομάνη mg. f. • Ἰούλιον Ν. 4. (A. C. 103, Trajan. 6.) Decebalus misit ad 5. Rursus Decebalus legationem ad Trajanum 5. Οτι Λαγγιβάρδων καὶ Οβίων εξακισχιλίων 6. (A. C. 167? Marc. 8?) Sex} millia Longobar- 7. (A. C. 175, Marc. 16.) Quadi legatos miserunt 8. Venerunt et Astingi et Lacoragi in auxilium 9. (c. Α. C. 230, Alex: Sev. imp. 9.) Carporu

:665 DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. 666 τὸν πρεσβείαν αὖθις ἐν χλευασμῷ, λέγων, ὡς, εἰ A legatum misit, qui eum irrisione ili diceret, se ἔλοιτο ἕκαστος Ρωμαίων δύο οβολούς Δεκεβάλω ἑκάστου ἔτους τελεῖν, εἰρήνην πρὸς αὐτὸν τίθεσθαι· εἰ δὲ μὴ τοῦτο ἔλοιτο, πολεμήσειν καὶ μεγάλα αὐτοῖς προστρίψεσθαι 28 κακά. 95 δ'. "Οτι Δεκέβαλος πρός Τραϊανόν πρέσβεις έπεμψε πιλοφόρους· οὗτοι γάρ εἰσι παρ' αὐτοῖς οἱ τιμιώτε- ροι. Πρότερον γὰρ κομήτας ο ἔπεμπεν, εὐτελε στέρους δοκοῦντας παρ' αὐτοῖς εἶναι. Ἐκεῖνοι δὲ ἐλθόντες ἐπὶ τοῦ Τραϊανοῦ ἔῤῥιψαν καὶ τὰ ο' ὅπλα, καὶ τὰς χεῖρας ὄπισθεν δήσαντες ἐν αἰχμαλώτων τάξει ἐδέοντο τοῦ Τραϊανοῦ εἰς λόγους ἐλθεῖν Δεκε βάλῳ . B pacem facturum, si unusquisque Romanorum vek let illi quotannis pendere duos obolos, sin minus, bellum et magna mala se illis illaturum. Trajanum legatos ex his, qui pileos ferunt : hi enim apud Dacos sunt honoratiores. Prius autem comatos miserat, qui apud eos viliores habentur. Ili cum ad Trajanum venissent, abjecerunt arma el, manibus post terga vinctis captivorum instar, Tra- janum orarunt, ut cum Decebalo in colloquium veniret. misit, quæ belli finem peteret. Pollicebatur se omnia arma et bellica instrumenta Trajano traditurum et Romanos machinarum fabricatores et transfugas qui apud ipsum essent, et omnia præsidia et ca- stella, quæ extruxisset, diruturum. Cessurum quo- que omni terra, qua Trajanus potitus esset, et ejus et Romanorum hostes pro suis hostibus habiturum, neque posthac jullos transfugas admissurum, nequc ullum militem Romanorum retenturum. His condi- tionibus hanc legationem Trajanus accepit. At De- cebalus in conspectu Trajani arma abjecit, et in terram cadens eum salutavit. Legatos etiam Romam misit, qui captivorum more erant manibus vincti. ἐν αἰχμαλώτων τάξει. ε. “Οτι πάλιν ὁ Δεκέβαλος πρεσβείαν ἔπεμψε πρὸς Τραϊανόν, τῶν παρόντων ἀνακωχήν κομιζόμε- νος . Υπισχνεῖτο δὲ τά τε ὅπλα πάντα καὶ τὰ μηχανήματα παραδιδόναι τῷ Τραϊανῷ καὶ τοὺς μην χανοποιοὺς τοὺς Ρωμαίους τοὺς παρ' αὐτῷ ὄντας, καὶ τοὺς αὐτομόλους, καὶ τὰ ἐρύματα πάντα όσα κατεσκεύασε καθαιρεῖν, παραχωρεῖν δὲ καὶ τῆς γῆς, ἦν ἐκράτησεν ὁ Τραϊανός, καὶ τοὺς ἐχθροὺς αὐτοῦ καὶ τῶν Ῥωμαίων οἰκείους ἐχθροὺς νομίζειν, καὶ αὐτομόλους ' μὴ ὑποδέχεσθαι, μηδὲ στρατιώτην Ρω μαίων ἔχειν ἐγγὺς ἑαυτοῦ. Προσεδέξατο οὖν τὴν πρεσβείαν ὁ Τραϊανὸς ἐπὶ ταύταις ταῖς συνθήκαις. Ὁ δὲ Δεκέβαλος τὰ ὅπλα ἔῤῥιψεν ἐπὶ αὐτοῦ, καὶ εἰς τὴν γῆν πεσὼν προσεκύνησε καὶ εἰς 'Ρώμην πρέ αδεις ἔπεμψε, καὶ αὐτοὶ ὁμοίως τὰς χεῖρας ἔδησαν ὡς Ίστρον περαιωθέντων, τῶν περὶ Βίνδικα ἱππέων C dorum et Obiorum Istrum trajecerunt, in quos Vin- ἐξελασάντων καὶ τῶν ἀμφὶ Κάνδιδον πεζῶν ἐπιφθα σάντων, εἰς παντελῆ φυγὴν οἱ Βάρβαροι ετράποντο. Εφ᾽ οἷς οὕτω πραχθεῖσιν ἐν δέει καταστάντες ἐκ πρώτης επιχειρήσεως οἱ Βάρβαροι, πρέσβεις παρὰ Αίλιον Βάσσον τὴν Παιονίαν ', διέποντα στέλλουσι, Βαλλομάριόν τε τὸν βασιλέα Μαρκομάννων * καὶ ἑτέ ρους δέκα, κατ' ἔθνος ἐπιλεξάμενοι ἕνα. Καὶ ὅρκοις τὴν εἰρήνην οἱ πρέσβεις πιστωσάμενοι οἴκαδε χω- ροῦσιν. ζ. Οτι Κούρδοι πρέσβεις έπεμψαν πρὸς Μάρκον εἰρήνην αιτούμενοι, καὶ ἔτυχον. Καὶ πολλοὺς μὲν ἵππους, πολλοὺς δὲ βόας δεδώκασι, καὶ αἰχμαλώτους τότε μὲν μυρίους καὶ τρισχιλίους, ὕστερον δὲ καὶ ἑτέρους πλείστους ἀπέλυσαν. η. Οτι ἦλθον καὶ Αστιγγοι καὶ Λαχριγγοὶ εἰς βοήθειαν τοῦ Μάρκου. θ'. "Οτι Κάρποι τὸ ἔθνος φθονοῦντες τοῖς καθ᾽ ἔκατ στον ἐνιαυτὸν τελουμένοις τοῖς Γότθοις, ἔπεμψαν πρὸς Τούλλιον Μηνόφιλον πρεσβείαν μεθ' ὑπερ- ηφανείας ἀπαιτοῦντες χρήματα. Οὗτος δὲ δοὺξ ἦν Μυσίας, καὶ καθ᾿ ἑκάστην ἡμέραν τὸν στρατὸν ἐγύ μναζε, καὶ προμαθὼν τὴν ὑπερηφάνειαν αὐτῶν ἐπὶ πολλὰς ἡμέρας οὐκ ἐδέξατο αὐτούς, διδοὺς αὐτοῖς ἄδειαν ὁρᾷν τοὺς στρατιώτας γυμναζομένους. Καὶ ἵνα τῷ παρελκυσμῷ καθέλοι αὐτῶν τὰ φρονήματα, καθίσας ἐπὶ βήματος ὑψηλοῦ καὶ παραστήσας τοὺς 96 D dicis equites, et pedites, quorum dux erat Can- didus, irruerunt et in fugam verterunt. Prima sta- tim invasione terrore Barbari perculsi, legatos ad Alion Bassun, qui Pannoniam provinciam obti- nebat, mittunt Ballomarium, regem Marcomanno- rum, una cum aliis decem, ex unaquaque gente uno electo. Sic pace jurejurando firmata, legati domum redierunt. ad Marcum pacem petituros, et consecuti sunt. Itaque multos equos et multas boves dederunt : et tredecim millia captivorum, et plures etiam post- ea libertati restituerunt. Marci. gens invidia flagrabat, quod Gothi stipendia a Ro- manis accipiebant. Itaque legationem miserunt ad Tullium Menophilum, et arroganter pecunias ab illo petierunt. Erat ille dux Masiæ et singulis 25 diebus exercitum ad bellum exercebat : et cuin Carpos insolentes et superbos esse accepisset, per plures dies eos non admisit, sed tamen potestatem eis fecit, cum exercitus exercebatur, ut milites con spicerent : et cum satis prorogatione temporis dien> VARIÆ LECTIONES. να προστριψασθαι vulg. κόμητας vulg. ' καὶ τὰ] τε τὰ Β. 28 Δεκεβάλον vulg. οι κομισόμενος Ν. 4 αυτόμολον ΙΙ. • Πανονίαν Par. 3 Μαρκομάνη mg. f. • Ἰούλιον Ν. 4. (A. C. 103, Trajan. 6.) Decebalus misit ad 5. Rursus Decebalus legationem ad Trajanum 5. Οτι Λαγγιβάρδων καὶ Οβίων εξακισχιλίων 6. (A. C. 167? Marc. 8?) Sex} millia Longobar- 7. (A. C. 175, Marc. 16.) Quadi legatos miserunt 8. Venerunt et Astingi et Lacoragi in auxilium 9. (c. Α. C. 230, Alex: Sev. imp. 9.) Carporu

:665 DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. 666 τὸν πρεσβείαν αὖθις ἐν χλευασμῷ, λέγων, ὡς, εἰ A legatum misit, qui eum irrisione ili diceret, se ἔλοιτο ἕκαστος Ρωμαίων δύο οβολούς Δεκεβάλω ἑκάστου ἔτους τελεῖν, εἰρήνην πρὸς αὐτὸν τίθεσθαι· εἰ δὲ μὴ τοῦτο ἔλοιτο, πολεμήσειν καὶ μεγάλα αὐτοῖς προστρίψεσθαι 28 κακά. 95 δ'. "Οτι Δεκέβαλος πρός Τραϊανόν πρέσβεις έπεμψε πιλοφόρους· οὗτοι γάρ εἰσι παρ' αὐτοῖς οἱ τιμιώτε- ροι. Πρότερον γὰρ κομήτας ο ἔπεμπεν, εὐτελε στέρους δοκοῦντας παρ' αὐτοῖς εἶναι. Ἐκεῖνοι δὲ ἐλθόντες ἐπὶ τοῦ Τραϊανοῦ ἔῤῥιψαν καὶ τὰ ο' ὅπλα, καὶ τὰς χεῖρας ὄπισθεν δήσαντες ἐν αἰχμαλώτων τάξει ἐδέοντο τοῦ Τραϊανοῦ εἰς λόγους ἐλθεῖν Δεκε βάλῳ . B pacem facturum, si unusquisque Romanorum vek let illi quotannis pendere duos obolos, sin minus, bellum et magna mala se illis illaturum. Trajanum legatos ex his, qui pileos ferunt : hi enim apud Dacos sunt honoratiores. Prius autem comatos miserat, qui apud eos viliores habentur. Ili cum ad Trajanum venissent, abjecerunt arma el, manibus post terga vinctis captivorum instar, Tra- janum orarunt, ut cum Decebalo in colloquium veniret. misit, quæ belli finem peteret. Pollicebatur se omnia arma et bellica instrumenta Trajano traditurum et Romanos machinarum fabricatores et transfugas qui apud ipsum essent, et omnia præsidia et ca- stella, quæ extruxisset, diruturum. Cessurum quo- que omni terra, qua Trajanus potitus esset, et ejus et Romanorum hostes pro suis hostibus habiturum, neque posthac jullos transfugas admissurum, nequc ullum militem Romanorum retenturum. His condi- tionibus hanc legationem Trajanus accepit. At De- cebalus in conspectu Trajani arma abjecit, et in terram cadens eum salutavit. Legatos etiam Romam misit, qui captivorum more erant manibus vincti. ἐν αἰχμαλώτων τάξει. ε. “Οτι πάλιν ὁ Δεκέβαλος πρεσβείαν ἔπεμψε πρὸς Τραϊανόν, τῶν παρόντων ἀνακωχήν κομιζόμε- νος . Υπισχνεῖτο δὲ τά τε ὅπλα πάντα καὶ τὰ μηχανήματα παραδιδόναι τῷ Τραϊανῷ καὶ τοὺς μην χανοποιοὺς τοὺς Ρωμαίους τοὺς παρ' αὐτῷ ὄντας, καὶ τοὺς αὐτομόλους, καὶ τὰ ἐρύματα πάντα όσα κατεσκεύασε καθαιρεῖν, παραχωρεῖν δὲ καὶ τῆς γῆς, ἦν ἐκράτησεν ὁ Τραϊανός, καὶ τοὺς ἐχθροὺς αὐτοῦ καὶ τῶν Ῥωμαίων οἰκείους ἐχθροὺς νομίζειν, καὶ αὐτομόλους ' μὴ ὑποδέχεσθαι, μηδὲ στρατιώτην Ρω μαίων ἔχειν ἐγγὺς ἑαυτοῦ. Προσεδέξατο οὖν τὴν πρεσβείαν ὁ Τραϊανὸς ἐπὶ ταύταις ταῖς συνθήκαις. Ὁ δὲ Δεκέβαλος τὰ ὅπλα ἔῤῥιψεν ἐπὶ αὐτοῦ, καὶ εἰς τὴν γῆν πεσὼν προσεκύνησε καὶ εἰς 'Ρώμην πρέ αδεις ἔπεμψε, καὶ αὐτοὶ ὁμοίως τὰς χεῖρας ἔδησαν ὡς Ίστρον περαιωθέντων, τῶν περὶ Βίνδικα ἱππέων C dorum et Obiorum Istrum trajecerunt, in quos Vin- ἐξελασάντων καὶ τῶν ἀμφὶ Κάνδιδον πεζῶν ἐπιφθα σάντων, εἰς παντελῆ φυγὴν οἱ Βάρβαροι ετράποντο. Εφ᾽ οἷς οὕτω πραχθεῖσιν ἐν δέει καταστάντες ἐκ πρώτης επιχειρήσεως οἱ Βάρβαροι, πρέσβεις παρὰ Αίλιον Βάσσον τὴν Παιονίαν ', διέποντα στέλλουσι, Βαλλομάριόν τε τὸν βασιλέα Μαρκομάννων * καὶ ἑτέ ρους δέκα, κατ' ἔθνος ἐπιλεξάμενοι ἕνα. Καὶ ὅρκοις τὴν εἰρήνην οἱ πρέσβεις πιστωσάμενοι οἴκαδε χω- ροῦσιν. ζ. Οτι Κούρδοι πρέσβεις έπεμψαν πρὸς Μάρκον εἰρήνην αιτούμενοι, καὶ ἔτυχον. Καὶ πολλοὺς μὲν ἵππους, πολλοὺς δὲ βόας δεδώκασι, καὶ αἰχμαλώτους τότε μὲν μυρίους καὶ τρισχιλίους, ὕστερον δὲ καὶ ἑτέρους πλείστους ἀπέλυσαν. η. Οτι ἦλθον καὶ Αστιγγοι καὶ Λαχριγγοὶ εἰς βοήθειαν τοῦ Μάρκου. θ'. "Οτι Κάρποι τὸ ἔθνος φθονοῦντες τοῖς καθ᾽ ἔκατ στον ἐνιαυτὸν τελουμένοις τοῖς Γότθοις, ἔπεμψαν πρὸς Τούλλιον Μηνόφιλον πρεσβείαν μεθ' ὑπερ- ηφανείας ἀπαιτοῦντες χρήματα. Οὗτος δὲ δοὺξ ἦν Μυσίας, καὶ καθ᾿ ἑκάστην ἡμέραν τὸν στρατὸν ἐγύ μναζε, καὶ προμαθὼν τὴν ὑπερηφάνειαν αὐτῶν ἐπὶ πολλὰς ἡμέρας οὐκ ἐδέξατο αὐτούς, διδοὺς αὐτοῖς ἄδειαν ὁρᾷν τοὺς στρατιώτας γυμναζομένους. Καὶ ἵνα τῷ παρελκυσμῷ καθέλοι αὐτῶν τὰ φρονήματα, καθίσας ἐπὶ βήματος ὑψηλοῦ καὶ παραστήσας τοὺς 96 D dicis equites, et pedites, quorum dux erat Can- didus, irruerunt et in fugam verterunt. Prima sta- tim invasione terrore Barbari perculsi, legatos ad Alion Bassun, qui Pannoniam provinciam obti- nebat, mittunt Ballomarium, regem Marcomanno- rum, una cum aliis decem, ex unaquaque gente uno electo. Sic pace jurejurando firmata, legati domum redierunt. ad Marcum pacem petituros, et consecuti sunt. Itaque multos equos et multas boves dederunt : et tredecim millia captivorum, et plures etiam post- ea libertati restituerunt. Marci. gens invidia flagrabat, quod Gothi stipendia a Ro- manis accipiebant. Itaque legationem miserunt ad Tullium Menophilum, et arroganter pecunias ab illo petierunt. Erat ille dux Masiæ et singulis 25 diebus exercitum ad bellum exercebat : et cuin Carpos insolentes et superbos esse accepisset, per plures dies eos non admisit, sed tamen potestatem eis fecit, cum exercitus exercebatur, ut milites con spicerent : et cum satis prorogatione temporis dien> VARIÆ LECTIONES. να προστριψασθαι vulg. κόμητας vulg. ' καὶ τὰ] τε τὰ Β. 28 Δεκεβάλον vulg. οι κομισόμενος Ν. 4 αυτόμολον ΙΙ. • Πανονίαν Par. 3 Μαρκομάνη mg. f. • Ἰούλιον Ν. 4. (A. C. 103, Trajan. 6.) Decebalus misit ad 5. Rursus Decebalus legationem ad Trajanum 5. Οτι Λαγγιβάρδων καὶ Οβίων εξακισχιλίων 6. (A. C. 167? Marc. 8?) Sex} millia Longobar- 7. (A. C. 175, Marc. 16.) Quadi legatos miserunt 8. Venerunt et Astingi et Lacoragi in auxilium 9. (c. Α. C. 230, Alex: Sev. imp. 9.) Carporu

:665 DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. 666 τὸν πρεσβείαν αὖθις ἐν χλευασμῷ, λέγων, ὡς, εἰ A legatum misit, qui eum irrisione ili diceret, se ἔλοιτο ἕκαστος Ρωμαίων δύο οβολούς Δεκεβάλω ἑκάστου ἔτους τελεῖν, εἰρήνην πρὸς αὐτὸν τίθεσθαι· εἰ δὲ μὴ τοῦτο ἔλοιτο, πολεμήσειν καὶ μεγάλα αὐτοῖς προστρίψεσθαι 28 κακά. 95 δ'. "Οτι Δεκέβαλος πρός Τραϊανόν πρέσβεις έπεμψε πιλοφόρους· οὗτοι γάρ εἰσι παρ' αὐτοῖς οἱ τιμιώτε- ροι. Πρότερον γὰρ κομήτας ο ἔπεμπεν, εὐτελε στέρους δοκοῦντας παρ' αὐτοῖς εἶναι. Ἐκεῖνοι δὲ ἐλθόντες ἐπὶ τοῦ Τραϊανοῦ ἔῤῥιψαν καὶ τὰ ο' ὅπλα, καὶ τὰς χεῖρας ὄπισθεν δήσαντες ἐν αἰχμαλώτων τάξει ἐδέοντο τοῦ Τραϊανοῦ εἰς λόγους ἐλθεῖν Δεκε βάλῳ . B pacem facturum, si unusquisque Romanorum vek let illi quotannis pendere duos obolos, sin minus, bellum et magna mala se illis illaturum. Trajanum legatos ex his, qui pileos ferunt : hi enim apud Dacos sunt honoratiores. Prius autem comatos miserat, qui apud eos viliores habentur. Ili cum ad Trajanum venissent, abjecerunt arma el, manibus post terga vinctis captivorum instar, Tra- janum orarunt, ut cum Decebalo in colloquium veniret. misit, quæ belli finem peteret. Pollicebatur se omnia arma et bellica instrumenta Trajano traditurum et Romanos machinarum fabricatores et transfugas qui apud ipsum essent, et omnia præsidia et ca- stella, quæ extruxisset, diruturum. Cessurum quo- que omni terra, qua Trajanus potitus esset, et ejus et Romanorum hostes pro suis hostibus habiturum, neque posthac jullos transfugas admissurum, nequc ullum militem Romanorum retenturum. His condi- tionibus hanc legationem Trajanus accepit. At De- cebalus in conspectu Trajani arma abjecit, et in terram cadens eum salutavit. Legatos etiam Romam misit, qui captivorum more erant manibus vincti. ἐν αἰχμαλώτων τάξει. ε. “Οτι πάλιν ὁ Δεκέβαλος πρεσβείαν ἔπεμψε πρὸς Τραϊανόν, τῶν παρόντων ἀνακωχήν κομιζόμε- νος . Υπισχνεῖτο δὲ τά τε ὅπλα πάντα καὶ τὰ μηχανήματα παραδιδόναι τῷ Τραϊανῷ καὶ τοὺς μην χανοποιοὺς τοὺς Ρωμαίους τοὺς παρ' αὐτῷ ὄντας, καὶ τοὺς αὐτομόλους, καὶ τὰ ἐρύματα πάντα όσα κατεσκεύασε καθαιρεῖν, παραχωρεῖν δὲ καὶ τῆς γῆς, ἦν ἐκράτησεν ὁ Τραϊανός, καὶ τοὺς ἐχθροὺς αὐτοῦ καὶ τῶν Ῥωμαίων οἰκείους ἐχθροὺς νομίζειν, καὶ αὐτομόλους ' μὴ ὑποδέχεσθαι, μηδὲ στρατιώτην Ρω μαίων ἔχειν ἐγγὺς ἑαυτοῦ. Προσεδέξατο οὖν τὴν πρεσβείαν ὁ Τραϊανὸς ἐπὶ ταύταις ταῖς συνθήκαις. Ὁ δὲ Δεκέβαλος τὰ ὅπλα ἔῤῥιψεν ἐπὶ αὐτοῦ, καὶ εἰς τὴν γῆν πεσὼν προσεκύνησε καὶ εἰς 'Ρώμην πρέ αδεις ἔπεμψε, καὶ αὐτοὶ ὁμοίως τὰς χεῖρας ἔδησαν ὡς Ίστρον περαιωθέντων, τῶν περὶ Βίνδικα ἱππέων C dorum et Obiorum Istrum trajecerunt, in quos Vin- ἐξελασάντων καὶ τῶν ἀμφὶ Κάνδιδον πεζῶν ἐπιφθα σάντων, εἰς παντελῆ φυγὴν οἱ Βάρβαροι ετράποντο. Εφ᾽ οἷς οὕτω πραχθεῖσιν ἐν δέει καταστάντες ἐκ πρώτης επιχειρήσεως οἱ Βάρβαροι, πρέσβεις παρὰ Αίλιον Βάσσον τὴν Παιονίαν ', διέποντα στέλλουσι, Βαλλομάριόν τε τὸν βασιλέα Μαρκομάννων * καὶ ἑτέ ρους δέκα, κατ' ἔθνος ἐπιλεξάμενοι ἕνα. Καὶ ὅρκοις τὴν εἰρήνην οἱ πρέσβεις πιστωσάμενοι οἴκαδε χω- ροῦσιν. ζ. Οτι Κούρδοι πρέσβεις έπεμψαν πρὸς Μάρκον εἰρήνην αιτούμενοι, καὶ ἔτυχον. Καὶ πολλοὺς μὲν ἵππους, πολλοὺς δὲ βόας δεδώκασι, καὶ αἰχμαλώτους τότε μὲν μυρίους καὶ τρισχιλίους, ὕστερον δὲ καὶ ἑτέρους πλείστους ἀπέλυσαν. η. Οτι ἦλθον καὶ Αστιγγοι καὶ Λαχριγγοὶ εἰς βοήθειαν τοῦ Μάρκου. θ'. "Οτι Κάρποι τὸ ἔθνος φθονοῦντες τοῖς καθ᾽ ἔκατ στον ἐνιαυτὸν τελουμένοις τοῖς Γότθοις, ἔπεμψαν πρὸς Τούλλιον Μηνόφιλον πρεσβείαν μεθ' ὑπερ- ηφανείας ἀπαιτοῦντες χρήματα. Οὗτος δὲ δοὺξ ἦν Μυσίας, καὶ καθ᾿ ἑκάστην ἡμέραν τὸν στρατὸν ἐγύ μναζε, καὶ προμαθὼν τὴν ὑπερηφάνειαν αὐτῶν ἐπὶ πολλὰς ἡμέρας οὐκ ἐδέξατο αὐτούς, διδοὺς αὐτοῖς ἄδειαν ὁρᾷν τοὺς στρατιώτας γυμναζομένους. Καὶ ἵνα τῷ παρελκυσμῷ καθέλοι αὐτῶν τὰ φρονήματα, καθίσας ἐπὶ βήματος ὑψηλοῦ καὶ παραστήσας τοὺς 96 D dicis equites, et pedites, quorum dux erat Can- didus, irruerunt et in fugam verterunt. Prima sta- tim invasione terrore Barbari perculsi, legatos ad Alion Bassun, qui Pannoniam provinciam obti- nebat, mittunt Ballomarium, regem Marcomanno- rum, una cum aliis decem, ex unaquaque gente uno electo. Sic pace jurejurando firmata, legati domum redierunt. ad Marcum pacem petituros, et consecuti sunt. Itaque multos equos et multas boves dederunt : et tredecim millia captivorum, et plures etiam post- ea libertati restituerunt. Marci. gens invidia flagrabat, quod Gothi stipendia a Ro- manis accipiebant. Itaque legationem miserunt ad Tullium Menophilum, et arroganter pecunias ab illo petierunt. Erat ille dux Masiæ et singulis 25 diebus exercitum ad bellum exercebat : et cuin Carpos insolentes et superbos esse accepisset, per plures dies eos non admisit, sed tamen potestatem eis fecit, cum exercitus exercebatur, ut milites con spicerent : et cum satis prorogatione temporis dien> VARIÆ LECTIONES. να προστριψασθαι vulg. κόμητας vulg. ' καὶ τὰ] τε τὰ Β. 28 Δεκεβάλον vulg. οι κομισόμενος Ν. 4 αυτόμολον ΙΙ. • Πανονίαν Par. 3 Μαρκομάνη mg. f. • Ἰούλιον Ν. 4. (A. C. 103, Trajan. 6.) Decebalus misit ad 5. Rursus Decebalus legationem ad Trajanum 5. Οτι Λαγγιβάρδων καὶ Οβίων εξακισχιλίων 6. (A. C. 167? Marc. 8?) Sex} millia Longobar- 7. (A. C. 175, Marc. 16.) Quadi legatos miserunt 8. Venerunt et Astingi et Lacoragi in auxilium 9. (c. Α. C. 230, Alex: Sev. imp. 9.) Carporu

:665 DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. 666 τὸν πρεσβείαν αὖθις ἐν χλευασμῷ, λέγων, ὡς, εἰ A legatum misit, qui eum irrisione ili diceret, se ἔλοιτο ἕκαστος Ρωμαίων δύο οβολούς Δεκεβάλω ἑκάστου ἔτους τελεῖν, εἰρήνην πρὸς αὐτὸν τίθεσθαι· εἰ δὲ μὴ τοῦτο ἔλοιτο, πολεμήσειν καὶ μεγάλα αὐτοῖς προστρίψεσθαι 28 κακά. 95 δ'. "Οτι Δεκέβαλος πρός Τραϊανόν πρέσβεις έπεμψε πιλοφόρους· οὗτοι γάρ εἰσι παρ' αὐτοῖς οἱ τιμιώτε- ροι. Πρότερον γὰρ κομήτας ο ἔπεμπεν, εὐτελε στέρους δοκοῦντας παρ' αὐτοῖς εἶναι. Ἐκεῖνοι δὲ ἐλθόντες ἐπὶ τοῦ Τραϊανοῦ ἔῤῥιψαν καὶ τὰ ο' ὅπλα, καὶ τὰς χεῖρας ὄπισθεν δήσαντες ἐν αἰχμαλώτων τάξει ἐδέοντο τοῦ Τραϊανοῦ εἰς λόγους ἐλθεῖν Δεκε βάλῳ . B pacem facturum, si unusquisque Romanorum vek let illi quotannis pendere duos obolos, sin minus, bellum et magna mala se illis illaturum. Trajanum legatos ex his, qui pileos ferunt : hi enim apud Dacos sunt honoratiores. Prius autem comatos miserat, qui apud eos viliores habentur. Ili cum ad Trajanum venissent, abjecerunt arma el, manibus post terga vinctis captivorum instar, Tra- janum orarunt, ut cum Decebalo in colloquium veniret. misit, quæ belli finem peteret. Pollicebatur se omnia arma et bellica instrumenta Trajano traditurum et Romanos machinarum fabricatores et transfugas qui apud ipsum essent, et omnia præsidia et ca- stella, quæ extruxisset, diruturum. Cessurum quo- que omni terra, qua Trajanus potitus esset, et ejus et Romanorum hostes pro suis hostibus habiturum, neque posthac jullos transfugas admissurum, nequc ullum militem Romanorum retenturum. His condi- tionibus hanc legationem Trajanus accepit. At De- cebalus in conspectu Trajani arma abjecit, et in terram cadens eum salutavit. Legatos etiam Romam misit, qui captivorum more erant manibus vincti. ἐν αἰχμαλώτων τάξει. ε. “Οτι πάλιν ὁ Δεκέβαλος πρεσβείαν ἔπεμψε πρὸς Τραϊανόν, τῶν παρόντων ἀνακωχήν κομιζόμε- νος . Υπισχνεῖτο δὲ τά τε ὅπλα πάντα καὶ τὰ μηχανήματα παραδιδόναι τῷ Τραϊανῷ καὶ τοὺς μην χανοποιοὺς τοὺς Ρωμαίους τοὺς παρ' αὐτῷ ὄντας, καὶ τοὺς αὐτομόλους, καὶ τὰ ἐρύματα πάντα όσα κατεσκεύασε καθαιρεῖν, παραχωρεῖν δὲ καὶ τῆς γῆς, ἦν ἐκράτησεν ὁ Τραϊανός, καὶ τοὺς ἐχθροὺς αὐτοῦ καὶ τῶν Ῥωμαίων οἰκείους ἐχθροὺς νομίζειν, καὶ αὐτομόλους ' μὴ ὑποδέχεσθαι, μηδὲ στρατιώτην Ρω μαίων ἔχειν ἐγγὺς ἑαυτοῦ. Προσεδέξατο οὖν τὴν πρεσβείαν ὁ Τραϊανὸς ἐπὶ ταύταις ταῖς συνθήκαις. Ὁ δὲ Δεκέβαλος τὰ ὅπλα ἔῤῥιψεν ἐπὶ αὐτοῦ, καὶ εἰς τὴν γῆν πεσὼν προσεκύνησε καὶ εἰς 'Ρώμην πρέ αδεις ἔπεμψε, καὶ αὐτοὶ ὁμοίως τὰς χεῖρας ἔδησαν ὡς Ίστρον περαιωθέντων, τῶν περὶ Βίνδικα ἱππέων C dorum et Obiorum Istrum trajecerunt, in quos Vin- ἐξελασάντων καὶ τῶν ἀμφὶ Κάνδιδον πεζῶν ἐπιφθα σάντων, εἰς παντελῆ φυγὴν οἱ Βάρβαροι ετράποντο. Εφ᾽ οἷς οὕτω πραχθεῖσιν ἐν δέει καταστάντες ἐκ πρώτης επιχειρήσεως οἱ Βάρβαροι, πρέσβεις παρὰ Αίλιον Βάσσον τὴν Παιονίαν ', διέποντα στέλλουσι, Βαλλομάριόν τε τὸν βασιλέα Μαρκομάννων * καὶ ἑτέ ρους δέκα, κατ' ἔθνος ἐπιλεξάμενοι ἕνα. Καὶ ὅρκοις τὴν εἰρήνην οἱ πρέσβεις πιστωσάμενοι οἴκαδε χω- ροῦσιν. ζ. Οτι Κούρδοι πρέσβεις έπεμψαν πρὸς Μάρκον εἰρήνην αιτούμενοι, καὶ ἔτυχον. Καὶ πολλοὺς μὲν ἵππους, πολλοὺς δὲ βόας δεδώκασι, καὶ αἰχμαλώτους τότε μὲν μυρίους καὶ τρισχιλίους, ὕστερον δὲ καὶ ἑτέρους πλείστους ἀπέλυσαν. η. Οτι ἦλθον καὶ Αστιγγοι καὶ Λαχριγγοὶ εἰς βοήθειαν τοῦ Μάρκου. θ'. "Οτι Κάρποι τὸ ἔθνος φθονοῦντες τοῖς καθ᾽ ἔκατ στον ἐνιαυτὸν τελουμένοις τοῖς Γότθοις, ἔπεμψαν πρὸς Τούλλιον Μηνόφιλον πρεσβείαν μεθ' ὑπερ- ηφανείας ἀπαιτοῦντες χρήματα. Οὗτος δὲ δοὺξ ἦν Μυσίας, καὶ καθ᾿ ἑκάστην ἡμέραν τὸν στρατὸν ἐγύ μναζε, καὶ προμαθὼν τὴν ὑπερηφάνειαν αὐτῶν ἐπὶ πολλὰς ἡμέρας οὐκ ἐδέξατο αὐτούς, διδοὺς αὐτοῖς ἄδειαν ὁρᾷν τοὺς στρατιώτας γυμναζομένους. Καὶ ἵνα τῷ παρελκυσμῷ καθέλοι αὐτῶν τὰ φρονήματα, καθίσας ἐπὶ βήματος ὑψηλοῦ καὶ παραστήσας τοὺς 96 D dicis equites, et pedites, quorum dux erat Can- didus, irruerunt et in fugam verterunt. Prima sta- tim invasione terrore Barbari perculsi, legatos ad Alion Bassun, qui Pannoniam provinciam obti- nebat, mittunt Ballomarium, regem Marcomanno- rum, una cum aliis decem, ex unaquaque gente uno electo. Sic pace jurejurando firmata, legati domum redierunt. ad Marcum pacem petituros, et consecuti sunt. Itaque multos equos et multas boves dederunt : et tredecim millia captivorum, et plures etiam post- ea libertati restituerunt. Marci. gens invidia flagrabat, quod Gothi stipendia a Ro- manis accipiebant. Itaque legationem miserunt ad Tullium Menophilum, et arroganter pecunias ab illo petierunt. Erat ille dux Masiæ et singulis 25 diebus exercitum ad bellum exercebat : et cuin Carpos insolentes et superbos esse accepisset, per plures dies eos non admisit, sed tamen potestatem eis fecit, cum exercitus exercebatur, ut milites con spicerent : et cum satis prorogatione temporis dien> VARIÆ LECTIONES. να προστριψασθαι vulg. κόμητας vulg. ' καὶ τὰ] τε τὰ Β. 28 Δεκεβάλον vulg. οι κομισόμενος Ν. 4 αυτόμολον ΙΙ. • Πανονίαν Par. 3 Μαρκομάνη mg. f. • Ἰούλιον Ν. 4. (A. C. 103, Trajan. 6.) Decebalus misit ad 5. Rursus Decebalus legationem ad Trajanum 5. Οτι Λαγγιβάρδων καὶ Οβίων εξακισχιλίων 6. (A. C. 167? Marc. 8?) Sex} millia Longobar- 7. (A. C. 175, Marc. 16.) Quadi legatos miserunt 8. Venerunt et Astingi et Lacoragi in auxilium 9. (c. Α. C. 230, Alex: Sev. imp. 9.) Carporu

:665 DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. 666 τὸν πρεσβείαν αὖθις ἐν χλευασμῷ, λέγων, ὡς, εἰ A legatum misit, qui eum irrisione ili diceret, se ἔλοιτο ἕκαστος Ρωμαίων δύο οβολούς Δεκεβάλω ἑκάστου ἔτους τελεῖν, εἰρήνην πρὸς αὐτὸν τίθεσθαι· εἰ δὲ μὴ τοῦτο ἔλοιτο, πολεμήσειν καὶ μεγάλα αὐτοῖς προστρίψεσθαι 28 κακά. 95 δ'. "Οτι Δεκέβαλος πρός Τραϊανόν πρέσβεις έπεμψε πιλοφόρους· οὗτοι γάρ εἰσι παρ' αὐτοῖς οἱ τιμιώτε- ροι. Πρότερον γὰρ κομήτας ο ἔπεμπεν, εὐτελε στέρους δοκοῦντας παρ' αὐτοῖς εἶναι. Ἐκεῖνοι δὲ ἐλθόντες ἐπὶ τοῦ Τραϊανοῦ ἔῤῥιψαν καὶ τὰ ο' ὅπλα, καὶ τὰς χεῖρας ὄπισθεν δήσαντες ἐν αἰχμαλώτων τάξει ἐδέοντο τοῦ Τραϊανοῦ εἰς λόγους ἐλθεῖν Δεκε βάλῳ . B pacem facturum, si unusquisque Romanorum vek let illi quotannis pendere duos obolos, sin minus, bellum et magna mala se illis illaturum. Trajanum legatos ex his, qui pileos ferunt : hi enim apud Dacos sunt honoratiores. Prius autem comatos miserat, qui apud eos viliores habentur. Ili cum ad Trajanum venissent, abjecerunt arma el, manibus post terga vinctis captivorum instar, Tra- janum orarunt, ut cum Decebalo in colloquium veniret. misit, quæ belli finem peteret. Pollicebatur se omnia arma et bellica instrumenta Trajano traditurum et Romanos machinarum fabricatores et transfugas qui apud ipsum essent, et omnia præsidia et ca- stella, quæ extruxisset, diruturum. Cessurum quo- que omni terra, qua Trajanus potitus esset, et ejus et Romanorum hostes pro suis hostibus habiturum, neque posthac jullos transfugas admissurum, nequc ullum militem Romanorum retenturum. His condi- tionibus hanc legationem Trajanus accepit. At De- cebalus in conspectu Trajani arma abjecit, et in terram cadens eum salutavit. Legatos etiam Romam misit, qui captivorum more erant manibus vincti. ἐν αἰχμαλώτων τάξει. ε. “Οτι πάλιν ὁ Δεκέβαλος πρεσβείαν ἔπεμψε πρὸς Τραϊανόν, τῶν παρόντων ἀνακωχήν κομιζόμε- νος . Υπισχνεῖτο δὲ τά τε ὅπλα πάντα καὶ τὰ μηχανήματα παραδιδόναι τῷ Τραϊανῷ καὶ τοὺς μην χανοποιοὺς τοὺς Ρωμαίους τοὺς παρ' αὐτῷ ὄντας, καὶ τοὺς αὐτομόλους, καὶ τὰ ἐρύματα πάντα όσα κατεσκεύασε καθαιρεῖν, παραχωρεῖν δὲ καὶ τῆς γῆς, ἦν ἐκράτησεν ὁ Τραϊανός, καὶ τοὺς ἐχθροὺς αὐτοῦ καὶ τῶν Ῥωμαίων οἰκείους ἐχθροὺς νομίζειν, καὶ αὐτομόλους ' μὴ ὑποδέχεσθαι, μηδὲ στρατιώτην Ρω μαίων ἔχειν ἐγγὺς ἑαυτοῦ. Προσεδέξατο οὖν τὴν πρεσβείαν ὁ Τραϊανὸς ἐπὶ ταύταις ταῖς συνθήκαις. Ὁ δὲ Δεκέβαλος τὰ ὅπλα ἔῤῥιψεν ἐπὶ αὐτοῦ, καὶ εἰς τὴν γῆν πεσὼν προσεκύνησε καὶ εἰς 'Ρώμην πρέ αδεις ἔπεμψε, καὶ αὐτοὶ ὁμοίως τὰς χεῖρας ἔδησαν ὡς Ίστρον περαιωθέντων, τῶν περὶ Βίνδικα ἱππέων C dorum et Obiorum Istrum trajecerunt, in quos Vin- ἐξελασάντων καὶ τῶν ἀμφὶ Κάνδιδον πεζῶν ἐπιφθα σάντων, εἰς παντελῆ φυγὴν οἱ Βάρβαροι ετράποντο. Εφ᾽ οἷς οὕτω πραχθεῖσιν ἐν δέει καταστάντες ἐκ πρώτης επιχειρήσεως οἱ Βάρβαροι, πρέσβεις παρὰ Αίλιον Βάσσον τὴν Παιονίαν ', διέποντα στέλλουσι, Βαλλομάριόν τε τὸν βασιλέα Μαρκομάννων * καὶ ἑτέ ρους δέκα, κατ' ἔθνος ἐπιλεξάμενοι ἕνα. Καὶ ὅρκοις τὴν εἰρήνην οἱ πρέσβεις πιστωσάμενοι οἴκαδε χω- ροῦσιν. ζ. Οτι Κούρδοι πρέσβεις έπεμψαν πρὸς Μάρκον εἰρήνην αιτούμενοι, καὶ ἔτυχον. Καὶ πολλοὺς μὲν ἵππους, πολλοὺς δὲ βόας δεδώκασι, καὶ αἰχμαλώτους τότε μὲν μυρίους καὶ τρισχιλίους, ὕστερον δὲ καὶ ἑτέρους πλείστους ἀπέλυσαν. η. Οτι ἦλθον καὶ Αστιγγοι καὶ Λαχριγγοὶ εἰς βοήθειαν τοῦ Μάρκου. θ'. "Οτι Κάρποι τὸ ἔθνος φθονοῦντες τοῖς καθ᾽ ἔκατ στον ἐνιαυτὸν τελουμένοις τοῖς Γότθοις, ἔπεμψαν πρὸς Τούλλιον Μηνόφιλον πρεσβείαν μεθ' ὑπερ- ηφανείας ἀπαιτοῦντες χρήματα. Οὗτος δὲ δοὺξ ἦν Μυσίας, καὶ καθ᾿ ἑκάστην ἡμέραν τὸν στρατὸν ἐγύ μναζε, καὶ προμαθὼν τὴν ὑπερηφάνειαν αὐτῶν ἐπὶ πολλὰς ἡμέρας οὐκ ἐδέξατο αὐτούς, διδοὺς αὐτοῖς ἄδειαν ὁρᾷν τοὺς στρατιώτας γυμναζομένους. Καὶ ἵνα τῷ παρελκυσμῷ καθέλοι αὐτῶν τὰ φρονήματα, καθίσας ἐπὶ βήματος ὑψηλοῦ καὶ παραστήσας τοὺς 96 D dicis equites, et pedites, quorum dux erat Can- didus, irruerunt et in fugam verterunt. Prima sta- tim invasione terrore Barbari perculsi, legatos ad Alion Bassun, qui Pannoniam provinciam obti- nebat, mittunt Ballomarium, regem Marcomanno- rum, una cum aliis decem, ex unaquaque gente uno electo. Sic pace jurejurando firmata, legati domum redierunt. ad Marcum pacem petituros, et consecuti sunt. Itaque multos equos et multas boves dederunt : et tredecim millia captivorum, et plures etiam post- ea libertati restituerunt. Marci. gens invidia flagrabat, quod Gothi stipendia a Ro- manis accipiebant. Itaque legationem miserunt ad Tullium Menophilum, et arroganter pecunias ab illo petierunt. Erat ille dux Masiæ et singulis 25 diebus exercitum ad bellum exercebat : et cuin Carpos insolentes et superbos esse accepisset, per plures dies eos non admisit, sed tamen potestatem eis fecit, cum exercitus exercebatur, ut milites con spicerent : et cum satis prorogatione temporis dien> VARIÆ LECTIONES. να προστριψασθαι vulg. κόμητας vulg. ' καὶ τὰ] τε τὰ Β. 28 Δεκεβάλον vulg. οι κομισόμενος Ν. 4 αυτόμολον ΙΙ. • Πανονίαν Par. 3 Μαρκομάνη mg. f. • Ἰούλιον Ν. 4. (A. C. 103, Trajan. 6.) Decebalus misit ad 5. Rursus Decebalus legationem ad Trajanum 5. Οτι Λαγγιβάρδων καὶ Οβίων εξακισχιλίων 6. (A. C. 167? Marc. 8?) Sex} millia Longobar- 7. (A. C. 175, Marc. 16.) Quadi legatos miserunt 8. Venerunt et Astingi et Lacoragi in auxilium 9. (c. Α. C. 230, Alex: Sev. imp. 9.) Carporu

:665 DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. 666 τὸν πρεσβείαν αὖθις ἐν χλευασμῷ, λέγων, ὡς, εἰ A legatum misit, qui eum irrisione ili diceret, se ἔλοιτο ἕκαστος Ρωμαίων δύο οβολούς Δεκεβάλω ἑκάστου ἔτους τελεῖν, εἰρήνην πρὸς αὐτὸν τίθεσθαι· εἰ δὲ μὴ τοῦτο ἔλοιτο, πολεμήσειν καὶ μεγάλα αὐτοῖς προστρίψεσθαι 28 κακά. 95 δ'. "Οτι Δεκέβαλος πρός Τραϊανόν πρέσβεις έπεμψε πιλοφόρους· οὗτοι γάρ εἰσι παρ' αὐτοῖς οἱ τιμιώτε- ροι. Πρότερον γὰρ κομήτας ο ἔπεμπεν, εὐτελε στέρους δοκοῦντας παρ' αὐτοῖς εἶναι. Ἐκεῖνοι δὲ ἐλθόντες ἐπὶ τοῦ Τραϊανοῦ ἔῤῥιψαν καὶ τὰ ο' ὅπλα, καὶ τὰς χεῖρας ὄπισθεν δήσαντες ἐν αἰχμαλώτων τάξει ἐδέοντο τοῦ Τραϊανοῦ εἰς λόγους ἐλθεῖν Δεκε βάλῳ . B pacem facturum, si unusquisque Romanorum vek let illi quotannis pendere duos obolos, sin minus, bellum et magna mala se illis illaturum. Trajanum legatos ex his, qui pileos ferunt : hi enim apud Dacos sunt honoratiores. Prius autem comatos miserat, qui apud eos viliores habentur. Ili cum ad Trajanum venissent, abjecerunt arma el, manibus post terga vinctis captivorum instar, Tra- janum orarunt, ut cum Decebalo in colloquium veniret. misit, quæ belli finem peteret. Pollicebatur se omnia arma et bellica instrumenta Trajano traditurum et Romanos machinarum fabricatores et transfugas qui apud ipsum essent, et omnia præsidia et ca- stella, quæ extruxisset, diruturum. Cessurum quo- que omni terra, qua Trajanus potitus esset, et ejus et Romanorum hostes pro suis hostibus habiturum, neque posthac jullos transfugas admissurum, nequc ullum militem Romanorum retenturum. His condi- tionibus hanc legationem Trajanus accepit. At De- cebalus in conspectu Trajani arma abjecit, et in terram cadens eum salutavit. Legatos etiam Romam misit, qui captivorum more erant manibus vincti. ἐν αἰχμαλώτων τάξει. ε. “Οτι πάλιν ὁ Δεκέβαλος πρεσβείαν ἔπεμψε πρὸς Τραϊανόν, τῶν παρόντων ἀνακωχήν κομιζόμε- νος . Υπισχνεῖτο δὲ τά τε ὅπλα πάντα καὶ τὰ μηχανήματα παραδιδόναι τῷ Τραϊανῷ καὶ τοὺς μην χανοποιοὺς τοὺς Ρωμαίους τοὺς παρ' αὐτῷ ὄντας, καὶ τοὺς αὐτομόλους, καὶ τὰ ἐρύματα πάντα όσα κατεσκεύασε καθαιρεῖν, παραχωρεῖν δὲ καὶ τῆς γῆς, ἦν ἐκράτησεν ὁ Τραϊανός, καὶ τοὺς ἐχθροὺς αὐτοῦ καὶ τῶν Ῥωμαίων οἰκείους ἐχθροὺς νομίζειν, καὶ αὐτομόλους ' μὴ ὑποδέχεσθαι, μηδὲ στρατιώτην Ρω μαίων ἔχειν ἐγγὺς ἑαυτοῦ. Προσεδέξατο οὖν τὴν πρεσβείαν ὁ Τραϊανὸς ἐπὶ ταύταις ταῖς συνθήκαις. Ὁ δὲ Δεκέβαλος τὰ ὅπλα ἔῤῥιψεν ἐπὶ αὐτοῦ, καὶ εἰς τὴν γῆν πεσὼν προσεκύνησε καὶ εἰς 'Ρώμην πρέ αδεις ἔπεμψε, καὶ αὐτοὶ ὁμοίως τὰς χεῖρας ἔδησαν ὡς Ίστρον περαιωθέντων, τῶν περὶ Βίνδικα ἱππέων C dorum et Obiorum Istrum trajecerunt, in quos Vin- ἐξελασάντων καὶ τῶν ἀμφὶ Κάνδιδον πεζῶν ἐπιφθα σάντων, εἰς παντελῆ φυγὴν οἱ Βάρβαροι ετράποντο. Εφ᾽ οἷς οὕτω πραχθεῖσιν ἐν δέει καταστάντες ἐκ πρώτης επιχειρήσεως οἱ Βάρβαροι, πρέσβεις παρὰ Αίλιον Βάσσον τὴν Παιονίαν ', διέποντα στέλλουσι, Βαλλομάριόν τε τὸν βασιλέα Μαρκομάννων * καὶ ἑτέ ρους δέκα, κατ' ἔθνος ἐπιλεξάμενοι ἕνα. Καὶ ὅρκοις τὴν εἰρήνην οἱ πρέσβεις πιστωσάμενοι οἴκαδε χω- ροῦσιν. ζ. Οτι Κούρδοι πρέσβεις έπεμψαν πρὸς Μάρκον εἰρήνην αιτούμενοι, καὶ ἔτυχον. Καὶ πολλοὺς μὲν ἵππους, πολλοὺς δὲ βόας δεδώκασι, καὶ αἰχμαλώτους τότε μὲν μυρίους καὶ τρισχιλίους, ὕστερον δὲ καὶ ἑτέρους πλείστους ἀπέλυσαν. η. Οτι ἦλθον καὶ Αστιγγοι καὶ Λαχριγγοὶ εἰς βοήθειαν τοῦ Μάρκου. θ'. "Οτι Κάρποι τὸ ἔθνος φθονοῦντες τοῖς καθ᾽ ἔκατ στον ἐνιαυτὸν τελουμένοις τοῖς Γότθοις, ἔπεμψαν πρὸς Τούλλιον Μηνόφιλον πρεσβείαν μεθ' ὑπερ- ηφανείας ἀπαιτοῦντες χρήματα. Οὗτος δὲ δοὺξ ἦν Μυσίας, καὶ καθ᾿ ἑκάστην ἡμέραν τὸν στρατὸν ἐγύ μναζε, καὶ προμαθὼν τὴν ὑπερηφάνειαν αὐτῶν ἐπὶ πολλὰς ἡμέρας οὐκ ἐδέξατο αὐτούς, διδοὺς αὐτοῖς ἄδειαν ὁρᾷν τοὺς στρατιώτας γυμναζομένους. Καὶ ἵνα τῷ παρελκυσμῷ καθέλοι αὐτῶν τὰ φρονήματα, καθίσας ἐπὶ βήματος ὑψηλοῦ καὶ παραστήσας τοὺς 96 D dicis equites, et pedites, quorum dux erat Can- didus, irruerunt et in fugam verterunt. Prima sta- tim invasione terrore Barbari perculsi, legatos ad Alion Bassun, qui Pannoniam provinciam obti- nebat, mittunt Ballomarium, regem Marcomanno- rum, una cum aliis decem, ex unaquaque gente uno electo. Sic pace jurejurando firmata, legati domum redierunt. ad Marcum pacem petituros, et consecuti sunt. Itaque multos equos et multas boves dederunt : et tredecim millia captivorum, et plures etiam post- ea libertati restituerunt. Marci. gens invidia flagrabat, quod Gothi stipendia a Ro- manis accipiebant. Itaque legationem miserunt ad Tullium Menophilum, et arroganter pecunias ab illo petierunt. Erat ille dux Masiæ et singulis 25 diebus exercitum ad bellum exercebat : et cuin Carpos insolentes et superbos esse accepisset, per plures dies eos non admisit, sed tamen potestatem eis fecit, cum exercitus exercebatur, ut milites con spicerent : et cum satis prorogatione temporis dien> VARIÆ LECTIONES. να προστριψασθαι vulg. κόμητας vulg. ' καὶ τὰ] τε τὰ Β. 28 Δεκεβάλον vulg. οι κομισόμενος Ν. 4 αυτόμολον ΙΙ. • Πανονίαν Par. 3 Μαρκομάνη mg. f. • Ἰούλιον Ν. 4. (A. C. 103, Trajan. 6.) Decebalus misit ad 5. Rursus Decebalus legationem ad Trajanum 5. Οτι Λαγγιβάρδων καὶ Οβίων εξακισχιλίων 6. (A. C. 167? Marc. 8?) Sex} millia Longobar- 7. (A. C. 175, Marc. 16.) Quadi legatos miserunt 8. Venerunt et Astingi et Lacoragi in auxilium 9. (c. Α. C. 230, Alex: Sev. imp. 9.) Carporu

:665 DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. 666 τὸν πρεσβείαν αὖθις ἐν χλευασμῷ, λέγων, ὡς, εἰ A legatum misit, qui eum irrisione ili diceret, se ἔλοιτο ἕκαστος Ρωμαίων δύο οβολούς Δεκεβάλω ἑκάστου ἔτους τελεῖν, εἰρήνην πρὸς αὐτὸν τίθεσθαι· εἰ δὲ μὴ τοῦτο ἔλοιτο, πολεμήσειν καὶ μεγάλα αὐτοῖς προστρίψεσθαι 28 κακά. 95 δ'. "Οτι Δεκέβαλος πρός Τραϊανόν πρέσβεις έπεμψε πιλοφόρους· οὗτοι γάρ εἰσι παρ' αὐτοῖς οἱ τιμιώτε- ροι. Πρότερον γὰρ κομήτας ο ἔπεμπεν, εὐτελε στέρους δοκοῦντας παρ' αὐτοῖς εἶναι. Ἐκεῖνοι δὲ ἐλθόντες ἐπὶ τοῦ Τραϊανοῦ ἔῤῥιψαν καὶ τὰ ο' ὅπλα, καὶ τὰς χεῖρας ὄπισθεν δήσαντες ἐν αἰχμαλώτων τάξει ἐδέοντο τοῦ Τραϊανοῦ εἰς λόγους ἐλθεῖν Δεκε βάλῳ . B pacem facturum, si unusquisque Romanorum vek let illi quotannis pendere duos obolos, sin minus, bellum et magna mala se illis illaturum. Trajanum legatos ex his, qui pileos ferunt : hi enim apud Dacos sunt honoratiores. Prius autem comatos miserat, qui apud eos viliores habentur. Ili cum ad Trajanum venissent, abjecerunt arma el, manibus post terga vinctis captivorum instar, Tra- janum orarunt, ut cum Decebalo in colloquium veniret. misit, quæ belli finem peteret. Pollicebatur se omnia arma et bellica instrumenta Trajano traditurum et Romanos machinarum fabricatores et transfugas qui apud ipsum essent, et omnia præsidia et ca- stella, quæ extruxisset, diruturum. Cessurum quo- que omni terra, qua Trajanus potitus esset, et ejus et Romanorum hostes pro suis hostibus habiturum, neque posthac jullos transfugas admissurum, nequc ullum militem Romanorum retenturum. His condi- tionibus hanc legationem Trajanus accepit. At De- cebalus in conspectu Trajani arma abjecit, et in terram cadens eum salutavit. Legatos etiam Romam misit, qui captivorum more erant manibus vincti. ἐν αἰχμαλώτων τάξει. ε. “Οτι πάλιν ὁ Δεκέβαλος πρεσβείαν ἔπεμψε πρὸς Τραϊανόν, τῶν παρόντων ἀνακωχήν κομιζόμε- νος . Υπισχνεῖτο δὲ τά τε ὅπλα πάντα καὶ τὰ μηχανήματα παραδιδόναι τῷ Τραϊανῷ καὶ τοὺς μην χανοποιοὺς τοὺς Ρωμαίους τοὺς παρ' αὐτῷ ὄντας, καὶ τοὺς αὐτομόλους, καὶ τὰ ἐρύματα πάντα όσα κατεσκεύασε καθαιρεῖν, παραχωρεῖν δὲ καὶ τῆς γῆς, ἦν ἐκράτησεν ὁ Τραϊανός, καὶ τοὺς ἐχθροὺς αὐτοῦ καὶ τῶν Ῥωμαίων οἰκείους ἐχθροὺς νομίζειν, καὶ αὐτομόλους ' μὴ ὑποδέχεσθαι, μηδὲ στρατιώτην Ρω μαίων ἔχειν ἐγγὺς ἑαυτοῦ. Προσεδέξατο οὖν τὴν πρεσβείαν ὁ Τραϊανὸς ἐπὶ ταύταις ταῖς συνθήκαις. Ὁ δὲ Δεκέβαλος τὰ ὅπλα ἔῤῥιψεν ἐπὶ αὐτοῦ, καὶ εἰς τὴν γῆν πεσὼν προσεκύνησε καὶ εἰς 'Ρώμην πρέ αδεις ἔπεμψε, καὶ αὐτοὶ ὁμοίως τὰς χεῖρας ἔδησαν ὡς Ίστρον περαιωθέντων, τῶν περὶ Βίνδικα ἱππέων C dorum et Obiorum Istrum trajecerunt, in quos Vin- ἐξελασάντων καὶ τῶν ἀμφὶ Κάνδιδον πεζῶν ἐπιφθα σάντων, εἰς παντελῆ φυγὴν οἱ Βάρβαροι ετράποντο. Εφ᾽ οἷς οὕτω πραχθεῖσιν ἐν δέει καταστάντες ἐκ πρώτης επιχειρήσεως οἱ Βάρβαροι, πρέσβεις παρὰ Αίλιον Βάσσον τὴν Παιονίαν ', διέποντα στέλλουσι, Βαλλομάριόν τε τὸν βασιλέα Μαρκομάννων * καὶ ἑτέ ρους δέκα, κατ' ἔθνος ἐπιλεξάμενοι ἕνα. Καὶ ὅρκοις τὴν εἰρήνην οἱ πρέσβεις πιστωσάμενοι οἴκαδε χω- ροῦσιν. ζ. Οτι Κούρδοι πρέσβεις έπεμψαν πρὸς Μάρκον εἰρήνην αιτούμενοι, καὶ ἔτυχον. Καὶ πολλοὺς μὲν ἵππους, πολλοὺς δὲ βόας δεδώκασι, καὶ αἰχμαλώτους τότε μὲν μυρίους καὶ τρισχιλίους, ὕστερον δὲ καὶ ἑτέρους πλείστους ἀπέλυσαν. η. Οτι ἦλθον καὶ Αστιγγοι καὶ Λαχριγγοὶ εἰς βοήθειαν τοῦ Μάρκου. θ'. "Οτι Κάρποι τὸ ἔθνος φθονοῦντες τοῖς καθ᾽ ἔκατ στον ἐνιαυτὸν τελουμένοις τοῖς Γότθοις, ἔπεμψαν πρὸς Τούλλιον Μηνόφιλον πρεσβείαν μεθ' ὑπερ- ηφανείας ἀπαιτοῦντες χρήματα. Οὗτος δὲ δοὺξ ἦν Μυσίας, καὶ καθ᾿ ἑκάστην ἡμέραν τὸν στρατὸν ἐγύ μναζε, καὶ προμαθὼν τὴν ὑπερηφάνειαν αὐτῶν ἐπὶ πολλὰς ἡμέρας οὐκ ἐδέξατο αὐτούς, διδοὺς αὐτοῖς ἄδειαν ὁρᾷν τοὺς στρατιώτας γυμναζομένους. Καὶ ἵνα τῷ παρελκυσμῷ καθέλοι αὐτῶν τὰ φρονήματα, καθίσας ἐπὶ βήματος ὑψηλοῦ καὶ παραστήσας τοὺς 96 D dicis equites, et pedites, quorum dux erat Can- didus, irruerunt et in fugam verterunt. Prima sta- tim invasione terrore Barbari perculsi, legatos ad Alion Bassun, qui Pannoniam provinciam obti- nebat, mittunt Ballomarium, regem Marcomanno- rum, una cum aliis decem, ex unaquaque gente uno electo. Sic pace jurejurando firmata, legati domum redierunt. ad Marcum pacem petituros, et consecuti sunt. Itaque multos equos et multas boves dederunt : et tredecim millia captivorum, et plures etiam post- ea libertati restituerunt. Marci. gens invidia flagrabat, quod Gothi stipendia a Ro- manis accipiebant. Itaque legationem miserunt ad Tullium Menophilum, et arroganter pecunias ab illo petierunt. Erat ille dux Masiæ et singulis 25 diebus exercitum ad bellum exercebat : et cuin Carpos insolentes et superbos esse accepisset, per plures dies eos non admisit, sed tamen potestatem eis fecit, cum exercitus exercebatur, ut milites con spicerent : et cum satis prorogatione temporis dien> VARIÆ LECTIONES. να προστριψασθαι vulg. κόμητας vulg. ' καὶ τὰ] τε τὰ Β. 28 Δεκεβάλον vulg. οι κομισόμενος Ν. 4 αυτόμολον ΙΙ. • Πανονίαν Par. 3 Μαρκομάνη mg. f. • Ἰούλιον Ν. 4. (A. C. 103, Trajan. 6.) Decebalus misit ad 5. Rursus Decebalus legationem ad Trajanum 5. Οτι Λαγγιβάρδων καὶ Οβίων εξακισχιλίων 6. (A. C. 167? Marc. 8?) Sex} millia Longobar- 7. (A. C. 175, Marc. 16.) Quadi legatos miserunt 8. Venerunt et Astingi et Lacoragi in auxilium 9. (c. Α. C. 230, Alex: Sev. imp. 9.) Carporu

:665 DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. 666 τὸν πρεσβείαν αὖθις ἐν χλευασμῷ, λέγων, ὡς, εἰ A legatum misit, qui eum irrisione ili diceret, se ἔλοιτο ἕκαστος Ρωμαίων δύο οβολούς Δεκεβάλω ἑκάστου ἔτους τελεῖν, εἰρήνην πρὸς αὐτὸν τίθεσθαι· εἰ δὲ μὴ τοῦτο ἔλοιτο, πολεμήσειν καὶ μεγάλα αὐτοῖς προστρίψεσθαι 28 κακά. 95 δ'. "Οτι Δεκέβαλος πρός Τραϊανόν πρέσβεις έπεμψε πιλοφόρους· οὗτοι γάρ εἰσι παρ' αὐτοῖς οἱ τιμιώτε- ροι. Πρότερον γὰρ κομήτας ο ἔπεμπεν, εὐτελε στέρους δοκοῦντας παρ' αὐτοῖς εἶναι. Ἐκεῖνοι δὲ ἐλθόντες ἐπὶ τοῦ Τραϊανοῦ ἔῤῥιψαν καὶ τὰ ο' ὅπλα, καὶ τὰς χεῖρας ὄπισθεν δήσαντες ἐν αἰχμαλώτων τάξει ἐδέοντο τοῦ Τραϊανοῦ εἰς λόγους ἐλθεῖν Δεκε βάλῳ . B pacem facturum, si unusquisque Romanorum vek let illi quotannis pendere duos obolos, sin minus, bellum et magna mala se illis illaturum. Trajanum legatos ex his, qui pileos ferunt : hi enim apud Dacos sunt honoratiores. Prius autem comatos miserat, qui apud eos viliores habentur. Ili cum ad Trajanum venissent, abjecerunt arma el, manibus post terga vinctis captivorum instar, Tra- janum orarunt, ut cum Decebalo in colloquium veniret. misit, quæ belli finem peteret. Pollicebatur se omnia arma et bellica instrumenta Trajano traditurum et Romanos machinarum fabricatores et transfugas qui apud ipsum essent, et omnia præsidia et ca- stella, quæ extruxisset, diruturum. Cessurum quo- que omni terra, qua Trajanus potitus esset, et ejus et Romanorum hostes pro suis hostibus habiturum, neque posthac jullos transfugas admissurum, nequc ullum militem Romanorum retenturum. His condi- tionibus hanc legationem Trajanus accepit. At De- cebalus in conspectu Trajani arma abjecit, et in terram cadens eum salutavit. Legatos etiam Romam misit, qui captivorum more erant manibus vincti. ἐν αἰχμαλώτων τάξει. ε. “Οτι πάλιν ὁ Δεκέβαλος πρεσβείαν ἔπεμψε πρὸς Τραϊανόν, τῶν παρόντων ἀνακωχήν κομιζόμε- νος . Υπισχνεῖτο δὲ τά τε ὅπλα πάντα καὶ τὰ μηχανήματα παραδιδόναι τῷ Τραϊανῷ καὶ τοὺς μην χανοποιοὺς τοὺς Ρωμαίους τοὺς παρ' αὐτῷ ὄντας, καὶ τοὺς αὐτομόλους, καὶ τὰ ἐρύματα πάντα όσα κατεσκεύασε καθαιρεῖν, παραχωρεῖν δὲ καὶ τῆς γῆς, ἦν ἐκράτησεν ὁ Τραϊανός, καὶ τοὺς ἐχθροὺς αὐτοῦ καὶ τῶν Ῥωμαίων οἰκείους ἐχθροὺς νομίζειν, καὶ αὐτομόλους ' μὴ ὑποδέχεσθαι, μηδὲ στρατιώτην Ρω μαίων ἔχειν ἐγγὺς ἑαυτοῦ. Προσεδέξατο οὖν τὴν πρεσβείαν ὁ Τραϊανὸς ἐπὶ ταύταις ταῖς συνθήκαις. Ὁ δὲ Δεκέβαλος τὰ ὅπλα ἔῤῥιψεν ἐπὶ αὐτοῦ, καὶ εἰς τὴν γῆν πεσὼν προσεκύνησε καὶ εἰς 'Ρώμην πρέ αδεις ἔπεμψε, καὶ αὐτοὶ ὁμοίως τὰς χεῖρας ἔδησαν ὡς Ίστρον περαιωθέντων, τῶν περὶ Βίνδικα ἱππέων C dorum et Obiorum Istrum trajecerunt, in quos Vin- ἐξελασάντων καὶ τῶν ἀμφὶ Κάνδιδον πεζῶν ἐπιφθα σάντων, εἰς παντελῆ φυγὴν οἱ Βάρβαροι ετράποντο. Εφ᾽ οἷς οὕτω πραχθεῖσιν ἐν δέει καταστάντες ἐκ πρώτης επιχειρήσεως οἱ Βάρβαροι, πρέσβεις παρὰ Αίλιον Βάσσον τὴν Παιονίαν ', διέποντα στέλλουσι, Βαλλομάριόν τε τὸν βασιλέα Μαρκομάννων * καὶ ἑτέ ρους δέκα, κατ' ἔθνος ἐπιλεξάμενοι ἕνα. Καὶ ὅρκοις τὴν εἰρήνην οἱ πρέσβεις πιστωσάμενοι οἴκαδε χω- ροῦσιν. ζ. Οτι Κούρδοι πρέσβεις έπεμψαν πρὸς Μάρκον εἰρήνην αιτούμενοι, καὶ ἔτυχον. Καὶ πολλοὺς μὲν ἵππους, πολλοὺς δὲ βόας δεδώκασι, καὶ αἰχμαλώτους τότε μὲν μυρίους καὶ τρισχιλίους, ὕστερον δὲ καὶ ἑτέρους πλείστους ἀπέλυσαν. η. Οτι ἦλθον καὶ Αστιγγοι καὶ Λαχριγγοὶ εἰς βοήθειαν τοῦ Μάρκου. θ'. "Οτι Κάρποι τὸ ἔθνος φθονοῦντες τοῖς καθ᾽ ἔκατ στον ἐνιαυτὸν τελουμένοις τοῖς Γότθοις, ἔπεμψαν πρὸς Τούλλιον Μηνόφιλον πρεσβείαν μεθ' ὑπερ- ηφανείας ἀπαιτοῦντες χρήματα. Οὗτος δὲ δοὺξ ἦν Μυσίας, καὶ καθ᾿ ἑκάστην ἡμέραν τὸν στρατὸν ἐγύ μναζε, καὶ προμαθὼν τὴν ὑπερηφάνειαν αὐτῶν ἐπὶ πολλὰς ἡμέρας οὐκ ἐδέξατο αὐτούς, διδοὺς αὐτοῖς ἄδειαν ὁρᾷν τοὺς στρατιώτας γυμναζομένους. Καὶ ἵνα τῷ παρελκυσμῷ καθέλοι αὐτῶν τὰ φρονήματα, καθίσας ἐπὶ βήματος ὑψηλοῦ καὶ παραστήσας τοὺς 96 D dicis equites, et pedites, quorum dux erat Can- didus, irruerunt et in fugam verterunt. Prima sta- tim invasione terrore Barbari perculsi, legatos ad Alion Bassun, qui Pannoniam provinciam obti- nebat, mittunt Ballomarium, regem Marcomanno- rum, una cum aliis decem, ex unaquaque gente uno electo. Sic pace jurejurando firmata, legati domum redierunt. ad Marcum pacem petituros, et consecuti sunt. Itaque multos equos et multas boves dederunt : et tredecim millia captivorum, et plures etiam post- ea libertati restituerunt. Marci. gens invidia flagrabat, quod Gothi stipendia a Ro- manis accipiebant. Itaque legationem miserunt ad Tullium Menophilum, et arroganter pecunias ab illo petierunt. Erat ille dux Masiæ et singulis 25 diebus exercitum ad bellum exercebat : et cuin Carpos insolentes et superbos esse accepisset, per plures dies eos non admisit, sed tamen potestatem eis fecit, cum exercitus exercebatur, ut milites con spicerent : et cum satis prorogatione temporis dien> VARIÆ LECTIONES. να προστριψασθαι vulg. κόμητας vulg. ' καὶ τὰ] τε τὰ Β. 28 Δεκεβάλον vulg. οι κομισόμενος Ν. 4 αυτόμολον ΙΙ. • Πανονίαν Par. 3 Μαρκομάνη mg. f. • Ἰούλιον Ν. 4. (A. C. 103, Trajan. 6.) Decebalus misit ad 5. Rursus Decebalus legationem ad Trajanum 5. Οτι Λαγγιβάρδων καὶ Οβίων εξακισχιλίων 6. (A. C. 167? Marc. 8?) Sex} millia Longobar- 7. (A. C. 175, Marc. 16.) Quadi legatos miserunt 8. Venerunt et Astingi et Lacoragi in auxilium 9. (c. Α. C. 230, Alex: Sev. imp. 9.) Carporu

:665 DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. 666 τὸν πρεσβείαν αὖθις ἐν χλευασμῷ, λέγων, ὡς, εἰ A legatum misit, qui eum irrisione ili diceret, se ἔλοιτο ἕκαστος Ρωμαίων δύο οβολούς Δεκεβάλω ἑκάστου ἔτους τελεῖν, εἰρήνην πρὸς αὐτὸν τίθεσθαι· εἰ δὲ μὴ τοῦτο ἔλοιτο, πολεμήσειν καὶ μεγάλα αὐτοῖς προστρίψεσθαι 28 κακά. 95 δ'. "Οτι Δεκέβαλος πρός Τραϊανόν πρέσβεις έπεμψε πιλοφόρους· οὗτοι γάρ εἰσι παρ' αὐτοῖς οἱ τιμιώτε- ροι. Πρότερον γὰρ κομήτας ο ἔπεμπεν, εὐτελε στέρους δοκοῦντας παρ' αὐτοῖς εἶναι. Ἐκεῖνοι δὲ ἐλθόντες ἐπὶ τοῦ Τραϊανοῦ ἔῤῥιψαν καὶ τὰ ο' ὅπλα, καὶ τὰς χεῖρας ὄπισθεν δήσαντες ἐν αἰχμαλώτων τάξει ἐδέοντο τοῦ Τραϊανοῦ εἰς λόγους ἐλθεῖν Δεκε βάλῳ . B pacem facturum, si unusquisque Romanorum vek let illi quotannis pendere duos obolos, sin minus, bellum et magna mala se illis illaturum. Trajanum legatos ex his, qui pileos ferunt : hi enim apud Dacos sunt honoratiores. Prius autem comatos miserat, qui apud eos viliores habentur. Ili cum ad Trajanum venissent, abjecerunt arma el, manibus post terga vinctis captivorum instar, Tra- janum orarunt, ut cum Decebalo in colloquium veniret. misit, quæ belli finem peteret. Pollicebatur se omnia arma et bellica instrumenta Trajano traditurum et Romanos machinarum fabricatores et transfugas qui apud ipsum essent, et omnia præsidia et ca- stella, quæ extruxisset, diruturum. Cessurum quo- que omni terra, qua Trajanus potitus esset, et ejus et Romanorum hostes pro suis hostibus habiturum, neque posthac jullos transfugas admissurum, nequc ullum militem Romanorum retenturum. His condi- tionibus hanc legationem Trajanus accepit. At De- cebalus in conspectu Trajani arma abjecit, et in terram cadens eum salutavit. Legatos etiam Romam misit, qui captivorum more erant manibus vincti. ἐν αἰχμαλώτων τάξει. ε. “Οτι πάλιν ὁ Δεκέβαλος πρεσβείαν ἔπεμψε πρὸς Τραϊανόν, τῶν παρόντων ἀνακωχήν κομιζόμε- νος . Υπισχνεῖτο δὲ τά τε ὅπλα πάντα καὶ τὰ μηχανήματα παραδιδόναι τῷ Τραϊανῷ καὶ τοὺς μην χανοποιοὺς τοὺς Ρωμαίους τοὺς παρ' αὐτῷ ὄντας, καὶ τοὺς αὐτομόλους, καὶ τὰ ἐρύματα πάντα όσα κατεσκεύασε καθαιρεῖν, παραχωρεῖν δὲ καὶ τῆς γῆς, ἦν ἐκράτησεν ὁ Τραϊανός, καὶ τοὺς ἐχθροὺς αὐτοῦ καὶ τῶν Ῥωμαίων οἰκείους ἐχθροὺς νομίζειν, καὶ αὐτομόλους ' μὴ ὑποδέχεσθαι, μηδὲ στρατιώτην Ρω μαίων ἔχειν ἐγγὺς ἑαυτοῦ. Προσεδέξατο οὖν τὴν πρεσβείαν ὁ Τραϊανὸς ἐπὶ ταύταις ταῖς συνθήκαις. Ὁ δὲ Δεκέβαλος τὰ ὅπλα ἔῤῥιψεν ἐπὶ αὐτοῦ, καὶ εἰς τὴν γῆν πεσὼν προσεκύνησε καὶ εἰς 'Ρώμην πρέ αδεις ἔπεμψε, καὶ αὐτοὶ ὁμοίως τὰς χεῖρας ἔδησαν ὡς Ίστρον περαιωθέντων, τῶν περὶ Βίνδικα ἱππέων C dorum et Obiorum Istrum trajecerunt, in quos Vin- ἐξελασάντων καὶ τῶν ἀμφὶ Κάνδιδον πεζῶν ἐπιφθα σάντων, εἰς παντελῆ φυγὴν οἱ Βάρβαροι ετράποντο. Εφ᾽ οἷς οὕτω πραχθεῖσιν ἐν δέει καταστάντες ἐκ πρώτης επιχειρήσεως οἱ Βάρβαροι, πρέσβεις παρὰ Αίλιον Βάσσον τὴν Παιονίαν ', διέποντα στέλλουσι, Βαλλομάριόν τε τὸν βασιλέα Μαρκομάννων * καὶ ἑτέ ρους δέκα, κατ' ἔθνος ἐπιλεξάμενοι ἕνα. Καὶ ὅρκοις τὴν εἰρήνην οἱ πρέσβεις πιστωσάμενοι οἴκαδε χω- ροῦσιν. ζ. Οτι Κούρδοι πρέσβεις έπεμψαν πρὸς Μάρκον εἰρήνην αιτούμενοι, καὶ ἔτυχον. Καὶ πολλοὺς μὲν ἵππους, πολλοὺς δὲ βόας δεδώκασι, καὶ αἰχμαλώτους τότε μὲν μυρίους καὶ τρισχιλίους, ὕστερον δὲ καὶ ἑτέρους πλείστους ἀπέλυσαν. η. Οτι ἦλθον καὶ Αστιγγοι καὶ Λαχριγγοὶ εἰς βοήθειαν τοῦ Μάρκου. θ'. "Οτι Κάρποι τὸ ἔθνος φθονοῦντες τοῖς καθ᾽ ἔκατ στον ἐνιαυτὸν τελουμένοις τοῖς Γότθοις, ἔπεμψαν πρὸς Τούλλιον Μηνόφιλον πρεσβείαν μεθ' ὑπερ- ηφανείας ἀπαιτοῦντες χρήματα. Οὗτος δὲ δοὺξ ἦν Μυσίας, καὶ καθ᾿ ἑκάστην ἡμέραν τὸν στρατὸν ἐγύ μναζε, καὶ προμαθὼν τὴν ὑπερηφάνειαν αὐτῶν ἐπὶ πολλὰς ἡμέρας οὐκ ἐδέξατο αὐτούς, διδοὺς αὐτοῖς ἄδειαν ὁρᾷν τοὺς στρατιώτας γυμναζομένους. Καὶ ἵνα τῷ παρελκυσμῷ καθέλοι αὐτῶν τὰ φρονήματα, καθίσας ἐπὶ βήματος ὑψηλοῦ καὶ παραστήσας τοὺς 96 D dicis equites, et pedites, quorum dux erat Can- didus, irruerunt et in fugam verterunt. Prima sta- tim invasione terrore Barbari perculsi, legatos ad Alion Bassun, qui Pannoniam provinciam obti- nebat, mittunt Ballomarium, regem Marcomanno- rum, una cum aliis decem, ex unaquaque gente uno electo. Sic pace jurejurando firmata, legati domum redierunt. ad Marcum pacem petituros, et consecuti sunt. Itaque multos equos et multas boves dederunt : et tredecim millia captivorum, et plures etiam post- ea libertati restituerunt. Marci. gens invidia flagrabat, quod Gothi stipendia a Ro- manis accipiebant. Itaque legationem miserunt ad Tullium Menophilum, et arroganter pecunias ab illo petierunt. Erat ille dux Masiæ et singulis 25 diebus exercitum ad bellum exercebat : et cuin Carpos insolentes et superbos esse accepisset, per plures dies eos non admisit, sed tamen potestatem eis fecit, cum exercitus exercebatur, ut milites con spicerent : et cum satis prorogatione temporis dien> VARIÆ LECTIONES. να προστριψασθαι vulg. κόμητας vulg. ' καὶ τὰ] τε τὰ Β. 28 Δεκεβάλον vulg. οι κομισόμενος Ν. 4 αυτόμολον ΙΙ. • Πανονίαν Par. 3 Μαρκομάνη mg. f. • Ἰούλιον Ν. 4. (A. C. 103, Trajan. 6.) Decebalus misit ad 5. Rursus Decebalus legationem ad Trajanum 5. Οτι Λαγγιβάρδων καὶ Οβίων εξακισχιλίων 6. (A. C. 167? Marc. 8?) Sex} millia Longobar- 7. (A. C. 175, Marc. 16.) Quadi legatos miserunt 8. Venerunt et Astingi et Lacoragi in auxilium 9. (c. Α. C. 230, Alex: Sev. imp. 9.) Carporu

:665 DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. 666 τὸν πρεσβείαν αὖθις ἐν χλευασμῷ, λέγων, ὡς, εἰ A legatum misit, qui eum irrisione ili diceret, se ἔλοιτο ἕκαστος Ρωμαίων δύο οβολούς Δεκεβάλω ἑκάστου ἔτους τελεῖν, εἰρήνην πρὸς αὐτὸν τίθεσθαι· εἰ δὲ μὴ τοῦτο ἔλοιτο, πολεμήσειν καὶ μεγάλα αὐτοῖς προστρίψεσθαι 28 κακά. 95 δ'. "Οτι Δεκέβαλος πρός Τραϊανόν πρέσβεις έπεμψε πιλοφόρους· οὗτοι γάρ εἰσι παρ' αὐτοῖς οἱ τιμιώτε- ροι. Πρότερον γὰρ κομήτας ο ἔπεμπεν, εὐτελε στέρους δοκοῦντας παρ' αὐτοῖς εἶναι. Ἐκεῖνοι δὲ ἐλθόντες ἐπὶ τοῦ Τραϊανοῦ ἔῤῥιψαν καὶ τὰ ο' ὅπλα, καὶ τὰς χεῖρας ὄπισθεν δήσαντες ἐν αἰχμαλώτων τάξει ἐδέοντο τοῦ Τραϊανοῦ εἰς λόγους ἐλθεῖν Δεκε βάλῳ . B pacem facturum, si unusquisque Romanorum vek let illi quotannis pendere duos obolos, sin minus, bellum et magna mala se illis illaturum. Trajanum legatos ex his, qui pileos ferunt : hi enim apud Dacos sunt honoratiores. Prius autem comatos miserat, qui apud eos viliores habentur. Ili cum ad Trajanum venissent, abjecerunt arma el, manibus post terga vinctis captivorum instar, Tra- janum orarunt, ut cum Decebalo in colloquium veniret. misit, quæ belli finem peteret. Pollicebatur se omnia arma et bellica instrumenta Trajano traditurum et Romanos machinarum fabricatores et transfugas qui apud ipsum essent, et omnia præsidia et ca- stella, quæ extruxisset, diruturum. Cessurum quo- que omni terra, qua Trajanus potitus esset, et ejus et Romanorum hostes pro suis hostibus habiturum, neque posthac jullos transfugas admissurum, nequc ullum militem Romanorum retenturum. His condi- tionibus hanc legationem Trajanus accepit. At De- cebalus in conspectu Trajani arma abjecit, et in terram cadens eum salutavit. Legatos etiam Romam misit, qui captivorum more erant manibus vincti. ἐν αἰχμαλώτων τάξει. ε. “Οτι πάλιν ὁ Δεκέβαλος πρεσβείαν ἔπεμψε πρὸς Τραϊανόν, τῶν παρόντων ἀνακωχήν κομιζόμε- νος . Υπισχνεῖτο δὲ τά τε ὅπλα πάντα καὶ τὰ μηχανήματα παραδιδόναι τῷ Τραϊανῷ καὶ τοὺς μην χανοποιοὺς τοὺς Ρωμαίους τοὺς παρ' αὐτῷ ὄντας, καὶ τοὺς αὐτομόλους, καὶ τὰ ἐρύματα πάντα όσα κατεσκεύασε καθαιρεῖν, παραχωρεῖν δὲ καὶ τῆς γῆς, ἦν ἐκράτησεν ὁ Τραϊανός, καὶ τοὺς ἐχθροὺς αὐτοῦ καὶ τῶν Ῥωμαίων οἰκείους ἐχθροὺς νομίζειν, καὶ αὐτομόλους ' μὴ ὑποδέχεσθαι, μηδὲ στρατιώτην Ρω μαίων ἔχειν ἐγγὺς ἑαυτοῦ. Προσεδέξατο οὖν τὴν πρεσβείαν ὁ Τραϊανὸς ἐπὶ ταύταις ταῖς συνθήκαις. Ὁ δὲ Δεκέβαλος τὰ ὅπλα ἔῤῥιψεν ἐπὶ αὐτοῦ, καὶ εἰς τὴν γῆν πεσὼν προσεκύνησε καὶ εἰς 'Ρώμην πρέ αδεις ἔπεμψε, καὶ αὐτοὶ ὁμοίως τὰς χεῖρας ἔδησαν ὡς Ίστρον περαιωθέντων, τῶν περὶ Βίνδικα ἱππέων C dorum et Obiorum Istrum trajecerunt, in quos Vin- ἐξελασάντων καὶ τῶν ἀμφὶ Κάνδιδον πεζῶν ἐπιφθα σάντων, εἰς παντελῆ φυγὴν οἱ Βάρβαροι ετράποντο. Εφ᾽ οἷς οὕτω πραχθεῖσιν ἐν δέει καταστάντες ἐκ πρώτης επιχειρήσεως οἱ Βάρβαροι, πρέσβεις παρὰ Αίλιον Βάσσον τὴν Παιονίαν ', διέποντα στέλλουσι, Βαλλομάριόν τε τὸν βασιλέα Μαρκομάννων * καὶ ἑτέ ρους δέκα, κατ' ἔθνος ἐπιλεξάμενοι ἕνα. Καὶ ὅρκοις τὴν εἰρήνην οἱ πρέσβεις πιστωσάμενοι οἴκαδε χω- ροῦσιν. ζ. Οτι Κούρδοι πρέσβεις έπεμψαν πρὸς Μάρκον εἰρήνην αιτούμενοι, καὶ ἔτυχον. Καὶ πολλοὺς μὲν ἵππους, πολλοὺς δὲ βόας δεδώκασι, καὶ αἰχμαλώτους τότε μὲν μυρίους καὶ τρισχιλίους, ὕστερον δὲ καὶ ἑτέρους πλείστους ἀπέλυσαν. η. Οτι ἦλθον καὶ Αστιγγοι καὶ Λαχριγγοὶ εἰς βοήθειαν τοῦ Μάρκου. θ'. "Οτι Κάρποι τὸ ἔθνος φθονοῦντες τοῖς καθ᾽ ἔκατ στον ἐνιαυτὸν τελουμένοις τοῖς Γότθοις, ἔπεμψαν πρὸς Τούλλιον Μηνόφιλον πρεσβείαν μεθ' ὑπερ- ηφανείας ἀπαιτοῦντες χρήματα. Οὗτος δὲ δοὺξ ἦν Μυσίας, καὶ καθ᾿ ἑκάστην ἡμέραν τὸν στρατὸν ἐγύ μναζε, καὶ προμαθὼν τὴν ὑπερηφάνειαν αὐτῶν ἐπὶ πολλὰς ἡμέρας οὐκ ἐδέξατο αὐτούς, διδοὺς αὐτοῖς ἄδειαν ὁρᾷν τοὺς στρατιώτας γυμναζομένους. Καὶ ἵνα τῷ παρελκυσμῷ καθέλοι αὐτῶν τὰ φρονήματα, καθίσας ἐπὶ βήματος ὑψηλοῦ καὶ παραστήσας τοὺς 96 D dicis equites, et pedites, quorum dux erat Can- didus, irruerunt et in fugam verterunt. Prima sta- tim invasione terrore Barbari perculsi, legatos ad Alion Bassun, qui Pannoniam provinciam obti- nebat, mittunt Ballomarium, regem Marcomanno- rum, una cum aliis decem, ex unaquaque gente uno electo. Sic pace jurejurando firmata, legati domum redierunt. ad Marcum pacem petituros, et consecuti sunt. Itaque multos equos et multas boves dederunt : et tredecim millia captivorum, et plures etiam post- ea libertati restituerunt. Marci. gens invidia flagrabat, quod Gothi stipendia a Ro- manis accipiebant. Itaque legationem miserunt ad Tullium Menophilum, et arroganter pecunias ab illo petierunt. Erat ille dux Masiæ et singulis 25 diebus exercitum ad bellum exercebat : et cuin Carpos insolentes et superbos esse accepisset, per plures dies eos non admisit, sed tamen potestatem eis fecit, cum exercitus exercebatur, ut milites con spicerent : et cum satis prorogatione temporis dien> VARIÆ LECTIONES. να προστριψασθαι vulg. κόμητας vulg. ' καὶ τὰ] τε τὰ Β. 28 Δεκεβάλον vulg. οι κομισόμενος Ν. 4 αυτόμολον ΙΙ. • Πανονίαν Par. 3 Μαρκομάνη mg. f. • Ἰούλιον Ν. 4. (A. C. 103, Trajan. 6.) Decebalus misit ad 5. Rursus Decebalus legationem ad Trajanum 5. Οτι Λαγγιβάρδων καὶ Οβίων εξακισχιλίων 6. (A. C. 167? Marc. 8?) Sex} millia Longobar- 7. (A. C. 175, Marc. 16.) Quadi legatos miserunt 8. Venerunt et Astingi et Lacoragi in auxilium 9. (c. Α. C. 230, Alex: Sev. imp. 9.) Carporu

603 ROMA DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. 670 invicem sibi molestos et graves esse. Hoc enim non virtus, sed magis levitas et mollities censeretur. Nam qui inferiores nihil sibi prodesse posse putant, conantur eos, qui sibi adversantur, tollere et evertere. Non oportere autem Narsæum omnibus aliis regibus imbecilliorem existimare; scd Gale. rium tanto reliquis regibus superiorem esse, ut ab ep solo merito Narsæus victus sit, tametsi ne Nar- sæus quidem a suorum majorum virtute absit. Praeterea dixit Appliarban mandatum sibi fuisse a Narsæo,omnia proprii regni jura Romanorum luna- pitati committi, ipsum æquum esse ducere : neque ideo conditiones, quibus pacem fieri vellet, ipsum ferre, sed id omne imperatoris arbitrio permittere. Hoc solum ipsum hortari, ut sibi uxorem et filios redderet, quos si reciperet, multo devinctiorem se illi fore beneficiis, quam si armis vicisset; no nunc quidem satis pro merito gratias agere posse, quod captivi haud quiquam contumelia passi sint, sed ita habiti, ut pristinæ suæ nobilitati primo quoque tempore se restitutum iri sperarent. Hie legalus Persarum in memoriam revocavit rerum humanarum inconstantiam. Ad quæ visus est Gale- rius subirasci, et toto corpore commotus, ‹ non recte Persas ait petere, ut alii varietatis et incon- stantiæ rerum humanarum meminissent, quippe qui ipsi, cum secundæ res illis contigerint, homi- num calamitatibus ultro instare non desisterent. χρὴ καθάπερ ὀφθαλμοὺς τὴν ἑτέραν τῇ τῆς ἑτέρας Α illustrari, neque ad exstinctionem et eversionem κοσμεῖσθαι λαμπρότητι, καὶ μὴ πρὸς ἀναίρεσιν ἑαυ τῶν ἀμοιβαδόν μέχρι παντὸς χαλεπαίνειν. Τοῦτο γὰρ οὐκ ἀρετὴ μᾶλλον, ἀλλὰ κουφότης νομίζεται ἢ μα λακία· τοὺς γὰρ μεταγενεστέρους οιόμενοι μὴ δύ νασθαι ἑαυτοῖς βοηθεῖν σπουδάζουσι τοὺς ἀντιτε- ταγμένους ἀνελεῖν. Μὴ χρῆναι μέντοι μηδὲ Ναρσαίον ἀσθενέστερον πάντων τῶν ἄλλων βασιλέων νομίζε- σθαι· ἀλλὰ τοσοῦτον τῶν ἄλλων βασιλέων Γαλέριον ὑπερέχειν, ὥστε αὐτὸν τούτῳ μόνῳ δικαίως Ναρσαίον ἡττῆσθαι, καίτοι τῆς τῶν οἰκείων προγόνων ἀξίας καταδεέστερον οὐ γενόμενον. » Πρὸς τούτοις ἔλεγεν 8 Αφφαρδᾶν ἐντετάλθαι αὐτῷ παρὰ Ναρσαίου, ὡς ἔχοντες 15 ἐπιείκειαν, τὸ τῆς οἰκείας βασιλείας δίκαιον τῇ Ῥωμαίων ἐπιτρέψαι φιλανθρωπία. Τοιγαροῦν μηδὲ τοὺς ὅρκους κομίζειν, ἐφ᾽ οἷς χρὴ γίνεσθαι τὴν εἰρήνην, ἀλλὰ τὸ ὅλον τῇ γνώμῃ τοῦ βασιλέως διδόναι. Πλην ὅτι παρακαλεῖ τοὺς παῖδας μόνον καὶ τὰς γαμετάς αὐτῷ ἀποδοθῆναι, διὰ τῆς τούτων ἀποδόσεως πλέον εὐεργεσίαις ἔνοχος εἶναι λέγων ἢ ὅπλοις περιών 1. οὐδὲ νῦν δύνασθαι κατ' ἀξίαν χάριτας ὁμολογεῖν, ὅτι ἐν αἰχμαλωσία γενόμενοι τῆς ἐντεῦθεν οὐκ ἐπειράθησαν ὕβρεως, ἀλλ᾽ οὕτω μετεχειρίσθησαν ὡς τῇ οἰκείᾳ εὐγενείᾳ ὅσον οὔπω ἀποδοθησόμενοι. Ἐν τούτοις εἰς μνήμην ἦγε καὶ τὸ τῶν ἀνθρωπίνων πραγμάτων εὐμετάβλητον (6). Ὁ δὲ Γαλέριος πρὸς ταῦτα δόξας ὀργίζεσθαι, συγκινήσας τὸ ἑαυτοῦ σῶμα, ἀπεκρίνατο λέγων, οὐ καλῶς Πέρσας ἀξιοῦν τῆς μεταβολῆς τῶν ἀνθρωπίνων πραγμάτων ἑτέρους μεμνήσθαι, οπότε αὐτοὶ καιροῦ ἐπιλαμβανόμενοι οὐ παύονται ταῖς τῶν ἀνθρώπων συμφοραῖς ἐπικείμενοι. • Καλῶς γὰρ καὶ ἐπὶ Βαλεριανοῦ 18 τὸ μέτρον τῆς νίκης ἐφυλάξατε, οἵτινες δόλοις αὐτὸν ἀπατήσαντες κατέσχετε και μέχρι γήρως ἐσχάτου καὶ τελευτῆς ἀτίμου οὐκ ἀπὸ ελύσατε, εἶτα μετά θάνατον μυσαρᾷ τιν: τέχνῃ τὸ δέρμα αὐτοῦ φυλάξαντες θνητῷ σώματι ἀθάνατον ὅβριν ἐπηγάγετε. » Ταῦτα διεξελθὼν ὁ βασιλεὺς, καὶ εἰπὼν ἑαυτὸν ἐπικαμφθῆναι οὐχ οἷς Πέρσαι διὰ τῆς πρεσβείας υπέμνησαν, ὡς δέον πρὸς τὰς ἀνθρωπίνας ἀφορῶν τύχας (διὰ τοῦτο γὰρ μᾶλλον καὶ πρὸς ὀργὴν προσήκειν κινεῖσθαι, εἴ τις πρὸς ἃ Πέρσα, περ πράχασιν ἀποβλέψειεν 17), ἀλλὰ τοῖς τῶν οἰκείων προγόνων ίχνεσιν ἀκολουθεῖν, οἷς ἔθος φείδεσθαι μὲν τῶν ὑπηκόων, καταγωνίζεσθαι δὲ τῶν ἀντιταττο- μένων, ἐκέλευσε τῷ πρεσβευομένῳ τῷ ἰδίῳ βασιλεῖ D ἀπαγγεῖλαι τὴν Ῥωμαίων καλοκαγαθίαν, ὧν τῆς ἀρετῆς ἐπειράθη, καὶ οὐ πολλῷ ὕστερον προσελπίζειν παρ' αὐτὸν ἀφιξομένους κατά γνώμην τοῦ βασιλέως. 16 ιγ'. Ὅτι Λικίννιος πέμπει πρεσβευτήν πρὸς Κων σταντίνον Μεστριανὸν κόμητα. Ελθόντα δὲ τὸν Μετ στριανὸν ὁ βασιλεὺς ἐπί τινα χρόνον διέσυρε. Μετά ταῦτα δὲ πρός τε τὸ ἄδηλον τοῦ πολέμου ἀποβλέπων, ἅμα δὲ καὶ ὅτι οἱ τοῦ Λικιννίου ἐφόδῳ λανθανούσῃ χρησάμενοι τὴν βαστάγην αὐτοῦ μετὰ τῆς βασιλικῆς υπηρεσίας κατέσχον, δέχεται αὐτόν. Ὁ δὲ τοῖς δυσὶ C «Belle scilicet adversus Valerianum moderationem in victoria tenuistis. Nam dolo eum cepistis, et usque ad extremam senectutem et mortem turpem et fœdam non dimisistis. Etiam post mortem nefaria arte cutem ejus custodientes, mortali corpori im- mortalem ignominiam inussistis. › In ista digressus est imperator, et dixit, se quidem flecti non his, quorum Persæ in legatione mentionem fecerant, oportere in rerum humanarum varietatem intueri (ob hoc enim si quis ad ea, quæ Persa commise- rint, 27 advertat, oportere in iram ferri), sed se vestigiis majorum insistere, quibus mos fuerit par- cere subjectis et debellare superbos. Itaque jussit eum, qui legatione fungebatur, regi suo Romano- rum mansuetudinem et clementiam, quorum vir-' tutis periculum fecisset, renuntiare, et spem facere, non multo post fore, ut, impetrata ab imperatore venia, captivi ad ipsum redirent. stantinum Mestrianum comitem mittit, quem Con- stantinus, cum ad se venisset, longo tempore deli- nuit. Tandem cum ad incertos belli casus animum adjiceret, quia manus militum Licinii jumenta sarcinalia cum regia suppellectili ad se tendentem clandestina incursione interceperat, legatum admi- VARIE LECTIONES. 18 ἔχοντος Ν. * περιὼν Valesius, περὶ ὧν vulg. 10 Βαλεριανού Ν., Γαλεριανού vulg. 17 ἀποβλέψειεν 11., ἀποβλέψειν vulg. vulg. 10 προσήκει 13. (A. C. 314, Const. 9.) Licinnius legatum ad Con-

603 ROMA DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. 670 invicem sibi molestos et graves esse. Hoc enim non virtus, sed magis levitas et mollities censeretur. Nam qui inferiores nihil sibi prodesse posse putant, conantur eos, qui sibi adversantur, tollere et evertere. Non oportere autem Narsæum omnibus aliis regibus imbecilliorem existimare; scd Gale. rium tanto reliquis regibus superiorem esse, ut ab ep solo merito Narsæus victus sit, tametsi ne Nar- sæus quidem a suorum majorum virtute absit. Praeterea dixit Appliarban mandatum sibi fuisse a Narsæo,omnia proprii regni jura Romanorum luna- pitati committi, ipsum æquum esse ducere : neque ideo conditiones, quibus pacem fieri vellet, ipsum ferre, sed id omne imperatoris arbitrio permittere. Hoc solum ipsum hortari, ut sibi uxorem et filios redderet, quos si reciperet, multo devinctiorem se illi fore beneficiis, quam si armis vicisset; no nunc quidem satis pro merito gratias agere posse, quod captivi haud quiquam contumelia passi sint, sed ita habiti, ut pristinæ suæ nobilitati primo quoque tempore se restitutum iri sperarent. Hie legalus Persarum in memoriam revocavit rerum humanarum inconstantiam. Ad quæ visus est Gale- rius subirasci, et toto corpore commotus, ‹ non recte Persas ait petere, ut alii varietatis et incon- stantiæ rerum humanarum meminissent, quippe qui ipsi, cum secundæ res illis contigerint, homi- num calamitatibus ultro instare non desisterent. χρὴ καθάπερ ὀφθαλμοὺς τὴν ἑτέραν τῇ τῆς ἑτέρας Α illustrari, neque ad exstinctionem et eversionem κοσμεῖσθαι λαμπρότητι, καὶ μὴ πρὸς ἀναίρεσιν ἑαυ τῶν ἀμοιβαδόν μέχρι παντὸς χαλεπαίνειν. Τοῦτο γὰρ οὐκ ἀρετὴ μᾶλλον, ἀλλὰ κουφότης νομίζεται ἢ μα λακία· τοὺς γὰρ μεταγενεστέρους οιόμενοι μὴ δύ νασθαι ἑαυτοῖς βοηθεῖν σπουδάζουσι τοὺς ἀντιτε- ταγμένους ἀνελεῖν. Μὴ χρῆναι μέντοι μηδὲ Ναρσαίον ἀσθενέστερον πάντων τῶν ἄλλων βασιλέων νομίζε- σθαι· ἀλλὰ τοσοῦτον τῶν ἄλλων βασιλέων Γαλέριον ὑπερέχειν, ὥστε αὐτὸν τούτῳ μόνῳ δικαίως Ναρσαίον ἡττῆσθαι, καίτοι τῆς τῶν οἰκείων προγόνων ἀξίας καταδεέστερον οὐ γενόμενον. » Πρὸς τούτοις ἔλεγεν 8 Αφφαρδᾶν ἐντετάλθαι αὐτῷ παρὰ Ναρσαίου, ὡς ἔχοντες 15 ἐπιείκειαν, τὸ τῆς οἰκείας βασιλείας δίκαιον τῇ Ῥωμαίων ἐπιτρέψαι φιλανθρωπία. Τοιγαροῦν μηδὲ τοὺς ὅρκους κομίζειν, ἐφ᾽ οἷς χρὴ γίνεσθαι τὴν εἰρήνην, ἀλλὰ τὸ ὅλον τῇ γνώμῃ τοῦ βασιλέως διδόναι. Πλην ὅτι παρακαλεῖ τοὺς παῖδας μόνον καὶ τὰς γαμετάς αὐτῷ ἀποδοθῆναι, διὰ τῆς τούτων ἀποδόσεως πλέον εὐεργεσίαις ἔνοχος εἶναι λέγων ἢ ὅπλοις περιών 1. οὐδὲ νῦν δύνασθαι κατ' ἀξίαν χάριτας ὁμολογεῖν, ὅτι ἐν αἰχμαλωσία γενόμενοι τῆς ἐντεῦθεν οὐκ ἐπειράθησαν ὕβρεως, ἀλλ᾽ οὕτω μετεχειρίσθησαν ὡς τῇ οἰκείᾳ εὐγενείᾳ ὅσον οὔπω ἀποδοθησόμενοι. Ἐν τούτοις εἰς μνήμην ἦγε καὶ τὸ τῶν ἀνθρωπίνων πραγμάτων εὐμετάβλητον (6). Ὁ δὲ Γαλέριος πρὸς ταῦτα δόξας ὀργίζεσθαι, συγκινήσας τὸ ἑαυτοῦ σῶμα, ἀπεκρίνατο λέγων, οὐ καλῶς Πέρσας ἀξιοῦν τῆς μεταβολῆς τῶν ἀνθρωπίνων πραγμάτων ἑτέρους μεμνήσθαι, οπότε αὐτοὶ καιροῦ ἐπιλαμβανόμενοι οὐ παύονται ταῖς τῶν ἀνθρώπων συμφοραῖς ἐπικείμενοι. • Καλῶς γὰρ καὶ ἐπὶ Βαλεριανοῦ 18 τὸ μέτρον τῆς νίκης ἐφυλάξατε, οἵτινες δόλοις αὐτὸν ἀπατήσαντες κατέσχετε και μέχρι γήρως ἐσχάτου καὶ τελευτῆς ἀτίμου οὐκ ἀπὸ ελύσατε, εἶτα μετά θάνατον μυσαρᾷ τιν: τέχνῃ τὸ δέρμα αὐτοῦ φυλάξαντες θνητῷ σώματι ἀθάνατον ὅβριν ἐπηγάγετε. » Ταῦτα διεξελθὼν ὁ βασιλεὺς, καὶ εἰπὼν ἑαυτὸν ἐπικαμφθῆναι οὐχ οἷς Πέρσαι διὰ τῆς πρεσβείας υπέμνησαν, ὡς δέον πρὸς τὰς ἀνθρωπίνας ἀφορῶν τύχας (διὰ τοῦτο γὰρ μᾶλλον καὶ πρὸς ὀργὴν προσήκειν κινεῖσθαι, εἴ τις πρὸς ἃ Πέρσα, περ πράχασιν ἀποβλέψειεν 17), ἀλλὰ τοῖς τῶν οἰκείων προγόνων ίχνεσιν ἀκολουθεῖν, οἷς ἔθος φείδεσθαι μὲν τῶν ὑπηκόων, καταγωνίζεσθαι δὲ τῶν ἀντιταττο- μένων, ἐκέλευσε τῷ πρεσβευομένῳ τῷ ἰδίῳ βασιλεῖ D ἀπαγγεῖλαι τὴν Ῥωμαίων καλοκαγαθίαν, ὧν τῆς ἀρετῆς ἐπειράθη, καὶ οὐ πολλῷ ὕστερον προσελπίζειν παρ' αὐτὸν ἀφιξομένους κατά γνώμην τοῦ βασιλέως. 16 ιγ'. Ὅτι Λικίννιος πέμπει πρεσβευτήν πρὸς Κων σταντίνον Μεστριανὸν κόμητα. Ελθόντα δὲ τὸν Μετ στριανὸν ὁ βασιλεὺς ἐπί τινα χρόνον διέσυρε. Μετά ταῦτα δὲ πρός τε τὸ ἄδηλον τοῦ πολέμου ἀποβλέπων, ἅμα δὲ καὶ ὅτι οἱ τοῦ Λικιννίου ἐφόδῳ λανθανούσῃ χρησάμενοι τὴν βαστάγην αὐτοῦ μετὰ τῆς βασιλικῆς υπηρεσίας κατέσχον, δέχεται αὐτόν. Ὁ δὲ τοῖς δυσὶ C «Belle scilicet adversus Valerianum moderationem in victoria tenuistis. Nam dolo eum cepistis, et usque ad extremam senectutem et mortem turpem et fœdam non dimisistis. Etiam post mortem nefaria arte cutem ejus custodientes, mortali corpori im- mortalem ignominiam inussistis. › In ista digressus est imperator, et dixit, se quidem flecti non his, quorum Persæ in legatione mentionem fecerant, oportere in rerum humanarum varietatem intueri (ob hoc enim si quis ad ea, quæ Persa commise- rint, 27 advertat, oportere in iram ferri), sed se vestigiis majorum insistere, quibus mos fuerit par- cere subjectis et debellare superbos. Itaque jussit eum, qui legatione fungebatur, regi suo Romano- rum mansuetudinem et clementiam, quorum vir-' tutis periculum fecisset, renuntiare, et spem facere, non multo post fore, ut, impetrata ab imperatore venia, captivi ad ipsum redirent. stantinum Mestrianum comitem mittit, quem Con- stantinus, cum ad se venisset, longo tempore deli- nuit. Tandem cum ad incertos belli casus animum adjiceret, quia manus militum Licinii jumenta sarcinalia cum regia suppellectili ad se tendentem clandestina incursione interceperat, legatum admi- VARIE LECTIONES. 18 ἔχοντος Ν. * περιὼν Valesius, περὶ ὧν vulg. 10 Βαλεριανού Ν., Γαλεριανού vulg. 17 ἀποβλέψειεν 11., ἀποβλέψειν vulg. vulg. 10 προσήκει 13. (A. C. 314, Const. 9.) Licinnius legatum ad Con-

603 ROMA DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. 670 invicem sibi molestos et graves esse. Hoc enim non virtus, sed magis levitas et mollities censeretur. Nam qui inferiores nihil sibi prodesse posse putant, conantur eos, qui sibi adversantur, tollere et evertere. Non oportere autem Narsæum omnibus aliis regibus imbecilliorem existimare; scd Gale. rium tanto reliquis regibus superiorem esse, ut ab ep solo merito Narsæus victus sit, tametsi ne Nar- sæus quidem a suorum majorum virtute absit. Praeterea dixit Appliarban mandatum sibi fuisse a Narsæo,omnia proprii regni jura Romanorum luna- pitati committi, ipsum æquum esse ducere : neque ideo conditiones, quibus pacem fieri vellet, ipsum ferre, sed id omne imperatoris arbitrio permittere. Hoc solum ipsum hortari, ut sibi uxorem et filios redderet, quos si reciperet, multo devinctiorem se illi fore beneficiis, quam si armis vicisset; no nunc quidem satis pro merito gratias agere posse, quod captivi haud quiquam contumelia passi sint, sed ita habiti, ut pristinæ suæ nobilitati primo quoque tempore se restitutum iri sperarent. Hie legalus Persarum in memoriam revocavit rerum humanarum inconstantiam. Ad quæ visus est Gale- rius subirasci, et toto corpore commotus, ‹ non recte Persas ait petere, ut alii varietatis et incon- stantiæ rerum humanarum meminissent, quippe qui ipsi, cum secundæ res illis contigerint, homi- num calamitatibus ultro instare non desisterent. χρὴ καθάπερ ὀφθαλμοὺς τὴν ἑτέραν τῇ τῆς ἑτέρας Α illustrari, neque ad exstinctionem et eversionem κοσμεῖσθαι λαμπρότητι, καὶ μὴ πρὸς ἀναίρεσιν ἑαυ τῶν ἀμοιβαδόν μέχρι παντὸς χαλεπαίνειν. Τοῦτο γὰρ οὐκ ἀρετὴ μᾶλλον, ἀλλὰ κουφότης νομίζεται ἢ μα λακία· τοὺς γὰρ μεταγενεστέρους οιόμενοι μὴ δύ νασθαι ἑαυτοῖς βοηθεῖν σπουδάζουσι τοὺς ἀντιτε- ταγμένους ἀνελεῖν. Μὴ χρῆναι μέντοι μηδὲ Ναρσαίον ἀσθενέστερον πάντων τῶν ἄλλων βασιλέων νομίζε- σθαι· ἀλλὰ τοσοῦτον τῶν ἄλλων βασιλέων Γαλέριον ὑπερέχειν, ὥστε αὐτὸν τούτῳ μόνῳ δικαίως Ναρσαίον ἡττῆσθαι, καίτοι τῆς τῶν οἰκείων προγόνων ἀξίας καταδεέστερον οὐ γενόμενον. » Πρὸς τούτοις ἔλεγεν 8 Αφφαρδᾶν ἐντετάλθαι αὐτῷ παρὰ Ναρσαίου, ὡς ἔχοντες 15 ἐπιείκειαν, τὸ τῆς οἰκείας βασιλείας δίκαιον τῇ Ῥωμαίων ἐπιτρέψαι φιλανθρωπία. Τοιγαροῦν μηδὲ τοὺς ὅρκους κομίζειν, ἐφ᾽ οἷς χρὴ γίνεσθαι τὴν εἰρήνην, ἀλλὰ τὸ ὅλον τῇ γνώμῃ τοῦ βασιλέως διδόναι. Πλην ὅτι παρακαλεῖ τοὺς παῖδας μόνον καὶ τὰς γαμετάς αὐτῷ ἀποδοθῆναι, διὰ τῆς τούτων ἀποδόσεως πλέον εὐεργεσίαις ἔνοχος εἶναι λέγων ἢ ὅπλοις περιών 1. οὐδὲ νῦν δύνασθαι κατ' ἀξίαν χάριτας ὁμολογεῖν, ὅτι ἐν αἰχμαλωσία γενόμενοι τῆς ἐντεῦθεν οὐκ ἐπειράθησαν ὕβρεως, ἀλλ᾽ οὕτω μετεχειρίσθησαν ὡς τῇ οἰκείᾳ εὐγενείᾳ ὅσον οὔπω ἀποδοθησόμενοι. Ἐν τούτοις εἰς μνήμην ἦγε καὶ τὸ τῶν ἀνθρωπίνων πραγμάτων εὐμετάβλητον (6). Ὁ δὲ Γαλέριος πρὸς ταῦτα δόξας ὀργίζεσθαι, συγκινήσας τὸ ἑαυτοῦ σῶμα, ἀπεκρίνατο λέγων, οὐ καλῶς Πέρσας ἀξιοῦν τῆς μεταβολῆς τῶν ἀνθρωπίνων πραγμάτων ἑτέρους μεμνήσθαι, οπότε αὐτοὶ καιροῦ ἐπιλαμβανόμενοι οὐ παύονται ταῖς τῶν ἀνθρώπων συμφοραῖς ἐπικείμενοι. • Καλῶς γὰρ καὶ ἐπὶ Βαλεριανοῦ 18 τὸ μέτρον τῆς νίκης ἐφυλάξατε, οἵτινες δόλοις αὐτὸν ἀπατήσαντες κατέσχετε και μέχρι γήρως ἐσχάτου καὶ τελευτῆς ἀτίμου οὐκ ἀπὸ ελύσατε, εἶτα μετά θάνατον μυσαρᾷ τιν: τέχνῃ τὸ δέρμα αὐτοῦ φυλάξαντες θνητῷ σώματι ἀθάνατον ὅβριν ἐπηγάγετε. » Ταῦτα διεξελθὼν ὁ βασιλεὺς, καὶ εἰπὼν ἑαυτὸν ἐπικαμφθῆναι οὐχ οἷς Πέρσαι διὰ τῆς πρεσβείας υπέμνησαν, ὡς δέον πρὸς τὰς ἀνθρωπίνας ἀφορῶν τύχας (διὰ τοῦτο γὰρ μᾶλλον καὶ πρὸς ὀργὴν προσήκειν κινεῖσθαι, εἴ τις πρὸς ἃ Πέρσα, περ πράχασιν ἀποβλέψειεν 17), ἀλλὰ τοῖς τῶν οἰκείων προγόνων ίχνεσιν ἀκολουθεῖν, οἷς ἔθος φείδεσθαι μὲν τῶν ὑπηκόων, καταγωνίζεσθαι δὲ τῶν ἀντιταττο- μένων, ἐκέλευσε τῷ πρεσβευομένῳ τῷ ἰδίῳ βασιλεῖ D ἀπαγγεῖλαι τὴν Ῥωμαίων καλοκαγαθίαν, ὧν τῆς ἀρετῆς ἐπειράθη, καὶ οὐ πολλῷ ὕστερον προσελπίζειν παρ' αὐτὸν ἀφιξομένους κατά γνώμην τοῦ βασιλέως. 16 ιγ'. Ὅτι Λικίννιος πέμπει πρεσβευτήν πρὸς Κων σταντίνον Μεστριανὸν κόμητα. Ελθόντα δὲ τὸν Μετ στριανὸν ὁ βασιλεὺς ἐπί τινα χρόνον διέσυρε. Μετά ταῦτα δὲ πρός τε τὸ ἄδηλον τοῦ πολέμου ἀποβλέπων, ἅμα δὲ καὶ ὅτι οἱ τοῦ Λικιννίου ἐφόδῳ λανθανούσῃ χρησάμενοι τὴν βαστάγην αὐτοῦ μετὰ τῆς βασιλικῆς υπηρεσίας κατέσχον, δέχεται αὐτόν. Ὁ δὲ τοῖς δυσὶ C «Belle scilicet adversus Valerianum moderationem in victoria tenuistis. Nam dolo eum cepistis, et usque ad extremam senectutem et mortem turpem et fœdam non dimisistis. Etiam post mortem nefaria arte cutem ejus custodientes, mortali corpori im- mortalem ignominiam inussistis. › In ista digressus est imperator, et dixit, se quidem flecti non his, quorum Persæ in legatione mentionem fecerant, oportere in rerum humanarum varietatem intueri (ob hoc enim si quis ad ea, quæ Persa commise- rint, 27 advertat, oportere in iram ferri), sed se vestigiis majorum insistere, quibus mos fuerit par- cere subjectis et debellare superbos. Itaque jussit eum, qui legatione fungebatur, regi suo Romano- rum mansuetudinem et clementiam, quorum vir-' tutis periculum fecisset, renuntiare, et spem facere, non multo post fore, ut, impetrata ab imperatore venia, captivi ad ipsum redirent. stantinum Mestrianum comitem mittit, quem Con- stantinus, cum ad se venisset, longo tempore deli- nuit. Tandem cum ad incertos belli casus animum adjiceret, quia manus militum Licinii jumenta sarcinalia cum regia suppellectili ad se tendentem clandestina incursione interceperat, legatum admi- VARIE LECTIONES. 18 ἔχοντος Ν. * περιὼν Valesius, περὶ ὧν vulg. 10 Βαλεριανού Ν., Γαλεριανού vulg. 17 ἀποβλέψειεν 11., ἀποβλέψειν vulg. vulg. 10 προσήκει 13. (A. C. 314, Const. 9.) Licinnius legatum ad Con-

603 ROMA DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. 670 invicem sibi molestos et graves esse. Hoc enim non virtus, sed magis levitas et mollities censeretur. Nam qui inferiores nihil sibi prodesse posse putant, conantur eos, qui sibi adversantur, tollere et evertere. Non oportere autem Narsæum omnibus aliis regibus imbecilliorem existimare; scd Gale. rium tanto reliquis regibus superiorem esse, ut ab ep solo merito Narsæus victus sit, tametsi ne Nar- sæus quidem a suorum majorum virtute absit. Praeterea dixit Appliarban mandatum sibi fuisse a Narsæo,omnia proprii regni jura Romanorum luna- pitati committi, ipsum æquum esse ducere : neque ideo conditiones, quibus pacem fieri vellet, ipsum ferre, sed id omne imperatoris arbitrio permittere. Hoc solum ipsum hortari, ut sibi uxorem et filios redderet, quos si reciperet, multo devinctiorem se illi fore beneficiis, quam si armis vicisset; no nunc quidem satis pro merito gratias agere posse, quod captivi haud quiquam contumelia passi sint, sed ita habiti, ut pristinæ suæ nobilitati primo quoque tempore se restitutum iri sperarent. Hie legalus Persarum in memoriam revocavit rerum humanarum inconstantiam. Ad quæ visus est Gale- rius subirasci, et toto corpore commotus, ‹ non recte Persas ait petere, ut alii varietatis et incon- stantiæ rerum humanarum meminissent, quippe qui ipsi, cum secundæ res illis contigerint, homi- num calamitatibus ultro instare non desisterent. χρὴ καθάπερ ὀφθαλμοὺς τὴν ἑτέραν τῇ τῆς ἑτέρας Α illustrari, neque ad exstinctionem et eversionem κοσμεῖσθαι λαμπρότητι, καὶ μὴ πρὸς ἀναίρεσιν ἑαυ τῶν ἀμοιβαδόν μέχρι παντὸς χαλεπαίνειν. Τοῦτο γὰρ οὐκ ἀρετὴ μᾶλλον, ἀλλὰ κουφότης νομίζεται ἢ μα λακία· τοὺς γὰρ μεταγενεστέρους οιόμενοι μὴ δύ νασθαι ἑαυτοῖς βοηθεῖν σπουδάζουσι τοὺς ἀντιτε- ταγμένους ἀνελεῖν. Μὴ χρῆναι μέντοι μηδὲ Ναρσαίον ἀσθενέστερον πάντων τῶν ἄλλων βασιλέων νομίζε- σθαι· ἀλλὰ τοσοῦτον τῶν ἄλλων βασιλέων Γαλέριον ὑπερέχειν, ὥστε αὐτὸν τούτῳ μόνῳ δικαίως Ναρσαίον ἡττῆσθαι, καίτοι τῆς τῶν οἰκείων προγόνων ἀξίας καταδεέστερον οὐ γενόμενον. » Πρὸς τούτοις ἔλεγεν 8 Αφφαρδᾶν ἐντετάλθαι αὐτῷ παρὰ Ναρσαίου, ὡς ἔχοντες 15 ἐπιείκειαν, τὸ τῆς οἰκείας βασιλείας δίκαιον τῇ Ῥωμαίων ἐπιτρέψαι φιλανθρωπία. Τοιγαροῦν μηδὲ τοὺς ὅρκους κομίζειν, ἐφ᾽ οἷς χρὴ γίνεσθαι τὴν εἰρήνην, ἀλλὰ τὸ ὅλον τῇ γνώμῃ τοῦ βασιλέως διδόναι. Πλην ὅτι παρακαλεῖ τοὺς παῖδας μόνον καὶ τὰς γαμετάς αὐτῷ ἀποδοθῆναι, διὰ τῆς τούτων ἀποδόσεως πλέον εὐεργεσίαις ἔνοχος εἶναι λέγων ἢ ὅπλοις περιών 1. οὐδὲ νῦν δύνασθαι κατ' ἀξίαν χάριτας ὁμολογεῖν, ὅτι ἐν αἰχμαλωσία γενόμενοι τῆς ἐντεῦθεν οὐκ ἐπειράθησαν ὕβρεως, ἀλλ᾽ οὕτω μετεχειρίσθησαν ὡς τῇ οἰκείᾳ εὐγενείᾳ ὅσον οὔπω ἀποδοθησόμενοι. Ἐν τούτοις εἰς μνήμην ἦγε καὶ τὸ τῶν ἀνθρωπίνων πραγμάτων εὐμετάβλητον (6). Ὁ δὲ Γαλέριος πρὸς ταῦτα δόξας ὀργίζεσθαι, συγκινήσας τὸ ἑαυτοῦ σῶμα, ἀπεκρίνατο λέγων, οὐ καλῶς Πέρσας ἀξιοῦν τῆς μεταβολῆς τῶν ἀνθρωπίνων πραγμάτων ἑτέρους μεμνήσθαι, οπότε αὐτοὶ καιροῦ ἐπιλαμβανόμενοι οὐ παύονται ταῖς τῶν ἀνθρώπων συμφοραῖς ἐπικείμενοι. • Καλῶς γὰρ καὶ ἐπὶ Βαλεριανοῦ 18 τὸ μέτρον τῆς νίκης ἐφυλάξατε, οἵτινες δόλοις αὐτὸν ἀπατήσαντες κατέσχετε και μέχρι γήρως ἐσχάτου καὶ τελευτῆς ἀτίμου οὐκ ἀπὸ ελύσατε, εἶτα μετά θάνατον μυσαρᾷ τιν: τέχνῃ τὸ δέρμα αὐτοῦ φυλάξαντες θνητῷ σώματι ἀθάνατον ὅβριν ἐπηγάγετε. » Ταῦτα διεξελθὼν ὁ βασιλεὺς, καὶ εἰπὼν ἑαυτὸν ἐπικαμφθῆναι οὐχ οἷς Πέρσαι διὰ τῆς πρεσβείας υπέμνησαν, ὡς δέον πρὸς τὰς ἀνθρωπίνας ἀφορῶν τύχας (διὰ τοῦτο γὰρ μᾶλλον καὶ πρὸς ὀργὴν προσήκειν κινεῖσθαι, εἴ τις πρὸς ἃ Πέρσα, περ πράχασιν ἀποβλέψειεν 17), ἀλλὰ τοῖς τῶν οἰκείων προγόνων ίχνεσιν ἀκολουθεῖν, οἷς ἔθος φείδεσθαι μὲν τῶν ὑπηκόων, καταγωνίζεσθαι δὲ τῶν ἀντιταττο- μένων, ἐκέλευσε τῷ πρεσβευομένῳ τῷ ἰδίῳ βασιλεῖ D ἀπαγγεῖλαι τὴν Ῥωμαίων καλοκαγαθίαν, ὧν τῆς ἀρετῆς ἐπειράθη, καὶ οὐ πολλῷ ὕστερον προσελπίζειν παρ' αὐτὸν ἀφιξομένους κατά γνώμην τοῦ βασιλέως. 16 ιγ'. Ὅτι Λικίννιος πέμπει πρεσβευτήν πρὸς Κων σταντίνον Μεστριανὸν κόμητα. Ελθόντα δὲ τὸν Μετ στριανὸν ὁ βασιλεὺς ἐπί τινα χρόνον διέσυρε. Μετά ταῦτα δὲ πρός τε τὸ ἄδηλον τοῦ πολέμου ἀποβλέπων, ἅμα δὲ καὶ ὅτι οἱ τοῦ Λικιννίου ἐφόδῳ λανθανούσῃ χρησάμενοι τὴν βαστάγην αὐτοῦ μετὰ τῆς βασιλικῆς υπηρεσίας κατέσχον, δέχεται αὐτόν. Ὁ δὲ τοῖς δυσὶ C «Belle scilicet adversus Valerianum moderationem in victoria tenuistis. Nam dolo eum cepistis, et usque ad extremam senectutem et mortem turpem et fœdam non dimisistis. Etiam post mortem nefaria arte cutem ejus custodientes, mortali corpori im- mortalem ignominiam inussistis. › In ista digressus est imperator, et dixit, se quidem flecti non his, quorum Persæ in legatione mentionem fecerant, oportere in rerum humanarum varietatem intueri (ob hoc enim si quis ad ea, quæ Persa commise- rint, 27 advertat, oportere in iram ferri), sed se vestigiis majorum insistere, quibus mos fuerit par- cere subjectis et debellare superbos. Itaque jussit eum, qui legatione fungebatur, regi suo Romano- rum mansuetudinem et clementiam, quorum vir-' tutis periculum fecisset, renuntiare, et spem facere, non multo post fore, ut, impetrata ab imperatore venia, captivi ad ipsum redirent. stantinum Mestrianum comitem mittit, quem Con- stantinus, cum ad se venisset, longo tempore deli- nuit. Tandem cum ad incertos belli casus animum adjiceret, quia manus militum Licinii jumenta sarcinalia cum regia suppellectili ad se tendentem clandestina incursione interceperat, legatum admi- VARIE LECTIONES. 18 ἔχοντος Ν. * περιὼν Valesius, περὶ ὧν vulg. 10 Βαλεριανού Ν., Γαλεριανού vulg. 17 ἀποβλέψειεν 11., ἀποβλέψειν vulg. vulg. 10 προσήκει 13. (A. C. 314, Const. 9.) Licinnius legatum ad Con-

603 ROMA DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. 670 invicem sibi molestos et graves esse. Hoc enim non virtus, sed magis levitas et mollities censeretur. Nam qui inferiores nihil sibi prodesse posse putant, conantur eos, qui sibi adversantur, tollere et evertere. Non oportere autem Narsæum omnibus aliis regibus imbecilliorem existimare; scd Gale. rium tanto reliquis regibus superiorem esse, ut ab ep solo merito Narsæus victus sit, tametsi ne Nar- sæus quidem a suorum majorum virtute absit. Praeterea dixit Appliarban mandatum sibi fuisse a Narsæo,omnia proprii regni jura Romanorum luna- pitati committi, ipsum æquum esse ducere : neque ideo conditiones, quibus pacem fieri vellet, ipsum ferre, sed id omne imperatoris arbitrio permittere. Hoc solum ipsum hortari, ut sibi uxorem et filios redderet, quos si reciperet, multo devinctiorem se illi fore beneficiis, quam si armis vicisset; no nunc quidem satis pro merito gratias agere posse, quod captivi haud quiquam contumelia passi sint, sed ita habiti, ut pristinæ suæ nobilitati primo quoque tempore se restitutum iri sperarent. Hie legalus Persarum in memoriam revocavit rerum humanarum inconstantiam. Ad quæ visus est Gale- rius subirasci, et toto corpore commotus, ‹ non recte Persas ait petere, ut alii varietatis et incon- stantiæ rerum humanarum meminissent, quippe qui ipsi, cum secundæ res illis contigerint, homi- num calamitatibus ultro instare non desisterent. χρὴ καθάπερ ὀφθαλμοὺς τὴν ἑτέραν τῇ τῆς ἑτέρας Α illustrari, neque ad exstinctionem et eversionem κοσμεῖσθαι λαμπρότητι, καὶ μὴ πρὸς ἀναίρεσιν ἑαυ τῶν ἀμοιβαδόν μέχρι παντὸς χαλεπαίνειν. Τοῦτο γὰρ οὐκ ἀρετὴ μᾶλλον, ἀλλὰ κουφότης νομίζεται ἢ μα λακία· τοὺς γὰρ μεταγενεστέρους οιόμενοι μὴ δύ νασθαι ἑαυτοῖς βοηθεῖν σπουδάζουσι τοὺς ἀντιτε- ταγμένους ἀνελεῖν. Μὴ χρῆναι μέντοι μηδὲ Ναρσαίον ἀσθενέστερον πάντων τῶν ἄλλων βασιλέων νομίζε- σθαι· ἀλλὰ τοσοῦτον τῶν ἄλλων βασιλέων Γαλέριον ὑπερέχειν, ὥστε αὐτὸν τούτῳ μόνῳ δικαίως Ναρσαίον ἡττῆσθαι, καίτοι τῆς τῶν οἰκείων προγόνων ἀξίας καταδεέστερον οὐ γενόμενον. » Πρὸς τούτοις ἔλεγεν 8 Αφφαρδᾶν ἐντετάλθαι αὐτῷ παρὰ Ναρσαίου, ὡς ἔχοντες 15 ἐπιείκειαν, τὸ τῆς οἰκείας βασιλείας δίκαιον τῇ Ῥωμαίων ἐπιτρέψαι φιλανθρωπία. Τοιγαροῦν μηδὲ τοὺς ὅρκους κομίζειν, ἐφ᾽ οἷς χρὴ γίνεσθαι τὴν εἰρήνην, ἀλλὰ τὸ ὅλον τῇ γνώμῃ τοῦ βασιλέως διδόναι. Πλην ὅτι παρακαλεῖ τοὺς παῖδας μόνον καὶ τὰς γαμετάς αὐτῷ ἀποδοθῆναι, διὰ τῆς τούτων ἀποδόσεως πλέον εὐεργεσίαις ἔνοχος εἶναι λέγων ἢ ὅπλοις περιών 1. οὐδὲ νῦν δύνασθαι κατ' ἀξίαν χάριτας ὁμολογεῖν, ὅτι ἐν αἰχμαλωσία γενόμενοι τῆς ἐντεῦθεν οὐκ ἐπειράθησαν ὕβρεως, ἀλλ᾽ οὕτω μετεχειρίσθησαν ὡς τῇ οἰκείᾳ εὐγενείᾳ ὅσον οὔπω ἀποδοθησόμενοι. Ἐν τούτοις εἰς μνήμην ἦγε καὶ τὸ τῶν ἀνθρωπίνων πραγμάτων εὐμετάβλητον (6). Ὁ δὲ Γαλέριος πρὸς ταῦτα δόξας ὀργίζεσθαι, συγκινήσας τὸ ἑαυτοῦ σῶμα, ἀπεκρίνατο λέγων, οὐ καλῶς Πέρσας ἀξιοῦν τῆς μεταβολῆς τῶν ἀνθρωπίνων πραγμάτων ἑτέρους μεμνήσθαι, οπότε αὐτοὶ καιροῦ ἐπιλαμβανόμενοι οὐ παύονται ταῖς τῶν ἀνθρώπων συμφοραῖς ἐπικείμενοι. • Καλῶς γὰρ καὶ ἐπὶ Βαλεριανοῦ 18 τὸ μέτρον τῆς νίκης ἐφυλάξατε, οἵτινες δόλοις αὐτὸν ἀπατήσαντες κατέσχετε και μέχρι γήρως ἐσχάτου καὶ τελευτῆς ἀτίμου οὐκ ἀπὸ ελύσατε, εἶτα μετά θάνατον μυσαρᾷ τιν: τέχνῃ τὸ δέρμα αὐτοῦ φυλάξαντες θνητῷ σώματι ἀθάνατον ὅβριν ἐπηγάγετε. » Ταῦτα διεξελθὼν ὁ βασιλεὺς, καὶ εἰπὼν ἑαυτὸν ἐπικαμφθῆναι οὐχ οἷς Πέρσαι διὰ τῆς πρεσβείας υπέμνησαν, ὡς δέον πρὸς τὰς ἀνθρωπίνας ἀφορῶν τύχας (διὰ τοῦτο γὰρ μᾶλλον καὶ πρὸς ὀργὴν προσήκειν κινεῖσθαι, εἴ τις πρὸς ἃ Πέρσα, περ πράχασιν ἀποβλέψειεν 17), ἀλλὰ τοῖς τῶν οἰκείων προγόνων ίχνεσιν ἀκολουθεῖν, οἷς ἔθος φείδεσθαι μὲν τῶν ὑπηκόων, καταγωνίζεσθαι δὲ τῶν ἀντιταττο- μένων, ἐκέλευσε τῷ πρεσβευομένῳ τῷ ἰδίῳ βασιλεῖ D ἀπαγγεῖλαι τὴν Ῥωμαίων καλοκαγαθίαν, ὧν τῆς ἀρετῆς ἐπειράθη, καὶ οὐ πολλῷ ὕστερον προσελπίζειν παρ' αὐτὸν ἀφιξομένους κατά γνώμην τοῦ βασιλέως. 16 ιγ'. Ὅτι Λικίννιος πέμπει πρεσβευτήν πρὸς Κων σταντίνον Μεστριανὸν κόμητα. Ελθόντα δὲ τὸν Μετ στριανὸν ὁ βασιλεὺς ἐπί τινα χρόνον διέσυρε. Μετά ταῦτα δὲ πρός τε τὸ ἄδηλον τοῦ πολέμου ἀποβλέπων, ἅμα δὲ καὶ ὅτι οἱ τοῦ Λικιννίου ἐφόδῳ λανθανούσῃ χρησάμενοι τὴν βαστάγην αὐτοῦ μετὰ τῆς βασιλικῆς υπηρεσίας κατέσχον, δέχεται αὐτόν. Ὁ δὲ τοῖς δυσὶ C «Belle scilicet adversus Valerianum moderationem in victoria tenuistis. Nam dolo eum cepistis, et usque ad extremam senectutem et mortem turpem et fœdam non dimisistis. Etiam post mortem nefaria arte cutem ejus custodientes, mortali corpori im- mortalem ignominiam inussistis. › In ista digressus est imperator, et dixit, se quidem flecti non his, quorum Persæ in legatione mentionem fecerant, oportere in rerum humanarum varietatem intueri (ob hoc enim si quis ad ea, quæ Persa commise- rint, 27 advertat, oportere in iram ferri), sed se vestigiis majorum insistere, quibus mos fuerit par- cere subjectis et debellare superbos. Itaque jussit eum, qui legatione fungebatur, regi suo Romano- rum mansuetudinem et clementiam, quorum vir-' tutis periculum fecisset, renuntiare, et spem facere, non multo post fore, ut, impetrata ab imperatore venia, captivi ad ipsum redirent. stantinum Mestrianum comitem mittit, quem Con- stantinus, cum ad se venisset, longo tempore deli- nuit. Tandem cum ad incertos belli casus animum adjiceret, quia manus militum Licinii jumenta sarcinalia cum regia suppellectili ad se tendentem clandestina incursione interceperat, legatum admi- VARIE LECTIONES. 18 ἔχοντος Ν. * περιὼν Valesius, περὶ ὧν vulg. 10 Βαλεριανού Ν., Γαλεριανού vulg. 17 ἀποβλέψειεν 11., ἀποβλέψειν vulg. vulg. 10 προσήκει 13. (A. C. 314, Const. 9.) Licinnius legatum ad Con-

603 ROMA DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. 670 invicem sibi molestos et graves esse. Hoc enim non virtus, sed magis levitas et mollities censeretur. Nam qui inferiores nihil sibi prodesse posse putant, conantur eos, qui sibi adversantur, tollere et evertere. Non oportere autem Narsæum omnibus aliis regibus imbecilliorem existimare; scd Gale. rium tanto reliquis regibus superiorem esse, ut ab ep solo merito Narsæus victus sit, tametsi ne Nar- sæus quidem a suorum majorum virtute absit. Praeterea dixit Appliarban mandatum sibi fuisse a Narsæo,omnia proprii regni jura Romanorum luna- pitati committi, ipsum æquum esse ducere : neque ideo conditiones, quibus pacem fieri vellet, ipsum ferre, sed id omne imperatoris arbitrio permittere. Hoc solum ipsum hortari, ut sibi uxorem et filios redderet, quos si reciperet, multo devinctiorem se illi fore beneficiis, quam si armis vicisset; no nunc quidem satis pro merito gratias agere posse, quod captivi haud quiquam contumelia passi sint, sed ita habiti, ut pristinæ suæ nobilitati primo quoque tempore se restitutum iri sperarent. Hie legalus Persarum in memoriam revocavit rerum humanarum inconstantiam. Ad quæ visus est Gale- rius subirasci, et toto corpore commotus, ‹ non recte Persas ait petere, ut alii varietatis et incon- stantiæ rerum humanarum meminissent, quippe qui ipsi, cum secundæ res illis contigerint, homi- num calamitatibus ultro instare non desisterent. χρὴ καθάπερ ὀφθαλμοὺς τὴν ἑτέραν τῇ τῆς ἑτέρας Α illustrari, neque ad exstinctionem et eversionem κοσμεῖσθαι λαμπρότητι, καὶ μὴ πρὸς ἀναίρεσιν ἑαυ τῶν ἀμοιβαδόν μέχρι παντὸς χαλεπαίνειν. Τοῦτο γὰρ οὐκ ἀρετὴ μᾶλλον, ἀλλὰ κουφότης νομίζεται ἢ μα λακία· τοὺς γὰρ μεταγενεστέρους οιόμενοι μὴ δύ νασθαι ἑαυτοῖς βοηθεῖν σπουδάζουσι τοὺς ἀντιτε- ταγμένους ἀνελεῖν. Μὴ χρῆναι μέντοι μηδὲ Ναρσαίον ἀσθενέστερον πάντων τῶν ἄλλων βασιλέων νομίζε- σθαι· ἀλλὰ τοσοῦτον τῶν ἄλλων βασιλέων Γαλέριον ὑπερέχειν, ὥστε αὐτὸν τούτῳ μόνῳ δικαίως Ναρσαίον ἡττῆσθαι, καίτοι τῆς τῶν οἰκείων προγόνων ἀξίας καταδεέστερον οὐ γενόμενον. » Πρὸς τούτοις ἔλεγεν 8 Αφφαρδᾶν ἐντετάλθαι αὐτῷ παρὰ Ναρσαίου, ὡς ἔχοντες 15 ἐπιείκειαν, τὸ τῆς οἰκείας βασιλείας δίκαιον τῇ Ῥωμαίων ἐπιτρέψαι φιλανθρωπία. Τοιγαροῦν μηδὲ τοὺς ὅρκους κομίζειν, ἐφ᾽ οἷς χρὴ γίνεσθαι τὴν εἰρήνην, ἀλλὰ τὸ ὅλον τῇ γνώμῃ τοῦ βασιλέως διδόναι. Πλην ὅτι παρακαλεῖ τοὺς παῖδας μόνον καὶ τὰς γαμετάς αὐτῷ ἀποδοθῆναι, διὰ τῆς τούτων ἀποδόσεως πλέον εὐεργεσίαις ἔνοχος εἶναι λέγων ἢ ὅπλοις περιών 1. οὐδὲ νῦν δύνασθαι κατ' ἀξίαν χάριτας ὁμολογεῖν, ὅτι ἐν αἰχμαλωσία γενόμενοι τῆς ἐντεῦθεν οὐκ ἐπειράθησαν ὕβρεως, ἀλλ᾽ οὕτω μετεχειρίσθησαν ὡς τῇ οἰκείᾳ εὐγενείᾳ ὅσον οὔπω ἀποδοθησόμενοι. Ἐν τούτοις εἰς μνήμην ἦγε καὶ τὸ τῶν ἀνθρωπίνων πραγμάτων εὐμετάβλητον (6). Ὁ δὲ Γαλέριος πρὸς ταῦτα δόξας ὀργίζεσθαι, συγκινήσας τὸ ἑαυτοῦ σῶμα, ἀπεκρίνατο λέγων, οὐ καλῶς Πέρσας ἀξιοῦν τῆς μεταβολῆς τῶν ἀνθρωπίνων πραγμάτων ἑτέρους μεμνήσθαι, οπότε αὐτοὶ καιροῦ ἐπιλαμβανόμενοι οὐ παύονται ταῖς τῶν ἀνθρώπων συμφοραῖς ἐπικείμενοι. • Καλῶς γὰρ καὶ ἐπὶ Βαλεριανοῦ 18 τὸ μέτρον τῆς νίκης ἐφυλάξατε, οἵτινες δόλοις αὐτὸν ἀπατήσαντες κατέσχετε και μέχρι γήρως ἐσχάτου καὶ τελευτῆς ἀτίμου οὐκ ἀπὸ ελύσατε, εἶτα μετά θάνατον μυσαρᾷ τιν: τέχνῃ τὸ δέρμα αὐτοῦ φυλάξαντες θνητῷ σώματι ἀθάνατον ὅβριν ἐπηγάγετε. » Ταῦτα διεξελθὼν ὁ βασιλεὺς, καὶ εἰπὼν ἑαυτὸν ἐπικαμφθῆναι οὐχ οἷς Πέρσαι διὰ τῆς πρεσβείας υπέμνησαν, ὡς δέον πρὸς τὰς ἀνθρωπίνας ἀφορῶν τύχας (διὰ τοῦτο γὰρ μᾶλλον καὶ πρὸς ὀργὴν προσήκειν κινεῖσθαι, εἴ τις πρὸς ἃ Πέρσα, περ πράχασιν ἀποβλέψειεν 17), ἀλλὰ τοῖς τῶν οἰκείων προγόνων ίχνεσιν ἀκολουθεῖν, οἷς ἔθος φείδεσθαι μὲν τῶν ὑπηκόων, καταγωνίζεσθαι δὲ τῶν ἀντιταττο- μένων, ἐκέλευσε τῷ πρεσβευομένῳ τῷ ἰδίῳ βασιλεῖ D ἀπαγγεῖλαι τὴν Ῥωμαίων καλοκαγαθίαν, ὧν τῆς ἀρετῆς ἐπειράθη, καὶ οὐ πολλῷ ὕστερον προσελπίζειν παρ' αὐτὸν ἀφιξομένους κατά γνώμην τοῦ βασιλέως. 16 ιγ'. Ὅτι Λικίννιος πέμπει πρεσβευτήν πρὸς Κων σταντίνον Μεστριανὸν κόμητα. Ελθόντα δὲ τὸν Μετ στριανὸν ὁ βασιλεὺς ἐπί τινα χρόνον διέσυρε. Μετά ταῦτα δὲ πρός τε τὸ ἄδηλον τοῦ πολέμου ἀποβλέπων, ἅμα δὲ καὶ ὅτι οἱ τοῦ Λικιννίου ἐφόδῳ λανθανούσῃ χρησάμενοι τὴν βαστάγην αὐτοῦ μετὰ τῆς βασιλικῆς υπηρεσίας κατέσχον, δέχεται αὐτόν. Ὁ δὲ τοῖς δυσὶ C «Belle scilicet adversus Valerianum moderationem in victoria tenuistis. Nam dolo eum cepistis, et usque ad extremam senectutem et mortem turpem et fœdam non dimisistis. Etiam post mortem nefaria arte cutem ejus custodientes, mortali corpori im- mortalem ignominiam inussistis. › In ista digressus est imperator, et dixit, se quidem flecti non his, quorum Persæ in legatione mentionem fecerant, oportere in rerum humanarum varietatem intueri (ob hoc enim si quis ad ea, quæ Persa commise- rint, 27 advertat, oportere in iram ferri), sed se vestigiis majorum insistere, quibus mos fuerit par- cere subjectis et debellare superbos. Itaque jussit eum, qui legatione fungebatur, regi suo Romano- rum mansuetudinem et clementiam, quorum vir-' tutis periculum fecisset, renuntiare, et spem facere, non multo post fore, ut, impetrata ab imperatore venia, captivi ad ipsum redirent. stantinum Mestrianum comitem mittit, quem Con- stantinus, cum ad se venisset, longo tempore deli- nuit. Tandem cum ad incertos belli casus animum adjiceret, quia manus militum Licinii jumenta sarcinalia cum regia suppellectili ad se tendentem clandestina incursione interceperat, legatum admi- VARIE LECTIONES. 18 ἔχοντος Ν. * περιὼν Valesius, περὶ ὧν vulg. 10 Βαλεριανού Ν., Γαλεριανού vulg. 17 ἀποβλέψειεν 11., ἀποβλέψειν vulg. vulg. 10 προσήκει 13. (A. C. 314, Const. 9.) Licinnius legatum ad Con-

603 ROMA DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. 670 invicem sibi molestos et graves esse. Hoc enim non virtus, sed magis levitas et mollities censeretur. Nam qui inferiores nihil sibi prodesse posse putant, conantur eos, qui sibi adversantur, tollere et evertere. Non oportere autem Narsæum omnibus aliis regibus imbecilliorem existimare; scd Gale. rium tanto reliquis regibus superiorem esse, ut ab ep solo merito Narsæus victus sit, tametsi ne Nar- sæus quidem a suorum majorum virtute absit. Praeterea dixit Appliarban mandatum sibi fuisse a Narsæo,omnia proprii regni jura Romanorum luna- pitati committi, ipsum æquum esse ducere : neque ideo conditiones, quibus pacem fieri vellet, ipsum ferre, sed id omne imperatoris arbitrio permittere. Hoc solum ipsum hortari, ut sibi uxorem et filios redderet, quos si reciperet, multo devinctiorem se illi fore beneficiis, quam si armis vicisset; no nunc quidem satis pro merito gratias agere posse, quod captivi haud quiquam contumelia passi sint, sed ita habiti, ut pristinæ suæ nobilitati primo quoque tempore se restitutum iri sperarent. Hie legalus Persarum in memoriam revocavit rerum humanarum inconstantiam. Ad quæ visus est Gale- rius subirasci, et toto corpore commotus, ‹ non recte Persas ait petere, ut alii varietatis et incon- stantiæ rerum humanarum meminissent, quippe qui ipsi, cum secundæ res illis contigerint, homi- num calamitatibus ultro instare non desisterent. χρὴ καθάπερ ὀφθαλμοὺς τὴν ἑτέραν τῇ τῆς ἑτέρας Α illustrari, neque ad exstinctionem et eversionem κοσμεῖσθαι λαμπρότητι, καὶ μὴ πρὸς ἀναίρεσιν ἑαυ τῶν ἀμοιβαδόν μέχρι παντὸς χαλεπαίνειν. Τοῦτο γὰρ οὐκ ἀρετὴ μᾶλλον, ἀλλὰ κουφότης νομίζεται ἢ μα λακία· τοὺς γὰρ μεταγενεστέρους οιόμενοι μὴ δύ νασθαι ἑαυτοῖς βοηθεῖν σπουδάζουσι τοὺς ἀντιτε- ταγμένους ἀνελεῖν. Μὴ χρῆναι μέντοι μηδὲ Ναρσαίον ἀσθενέστερον πάντων τῶν ἄλλων βασιλέων νομίζε- σθαι· ἀλλὰ τοσοῦτον τῶν ἄλλων βασιλέων Γαλέριον ὑπερέχειν, ὥστε αὐτὸν τούτῳ μόνῳ δικαίως Ναρσαίον ἡττῆσθαι, καίτοι τῆς τῶν οἰκείων προγόνων ἀξίας καταδεέστερον οὐ γενόμενον. » Πρὸς τούτοις ἔλεγεν 8 Αφφαρδᾶν ἐντετάλθαι αὐτῷ παρὰ Ναρσαίου, ὡς ἔχοντες 15 ἐπιείκειαν, τὸ τῆς οἰκείας βασιλείας δίκαιον τῇ Ῥωμαίων ἐπιτρέψαι φιλανθρωπία. Τοιγαροῦν μηδὲ τοὺς ὅρκους κομίζειν, ἐφ᾽ οἷς χρὴ γίνεσθαι τὴν εἰρήνην, ἀλλὰ τὸ ὅλον τῇ γνώμῃ τοῦ βασιλέως διδόναι. Πλην ὅτι παρακαλεῖ τοὺς παῖδας μόνον καὶ τὰς γαμετάς αὐτῷ ἀποδοθῆναι, διὰ τῆς τούτων ἀποδόσεως πλέον εὐεργεσίαις ἔνοχος εἶναι λέγων ἢ ὅπλοις περιών 1. οὐδὲ νῦν δύνασθαι κατ' ἀξίαν χάριτας ὁμολογεῖν, ὅτι ἐν αἰχμαλωσία γενόμενοι τῆς ἐντεῦθεν οὐκ ἐπειράθησαν ὕβρεως, ἀλλ᾽ οὕτω μετεχειρίσθησαν ὡς τῇ οἰκείᾳ εὐγενείᾳ ὅσον οὔπω ἀποδοθησόμενοι. Ἐν τούτοις εἰς μνήμην ἦγε καὶ τὸ τῶν ἀνθρωπίνων πραγμάτων εὐμετάβλητον (6). Ὁ δὲ Γαλέριος πρὸς ταῦτα δόξας ὀργίζεσθαι, συγκινήσας τὸ ἑαυτοῦ σῶμα, ἀπεκρίνατο λέγων, οὐ καλῶς Πέρσας ἀξιοῦν τῆς μεταβολῆς τῶν ἀνθρωπίνων πραγμάτων ἑτέρους μεμνήσθαι, οπότε αὐτοὶ καιροῦ ἐπιλαμβανόμενοι οὐ παύονται ταῖς τῶν ἀνθρώπων συμφοραῖς ἐπικείμενοι. • Καλῶς γὰρ καὶ ἐπὶ Βαλεριανοῦ 18 τὸ μέτρον τῆς νίκης ἐφυλάξατε, οἵτινες δόλοις αὐτὸν ἀπατήσαντες κατέσχετε και μέχρι γήρως ἐσχάτου καὶ τελευτῆς ἀτίμου οὐκ ἀπὸ ελύσατε, εἶτα μετά θάνατον μυσαρᾷ τιν: τέχνῃ τὸ δέρμα αὐτοῦ φυλάξαντες θνητῷ σώματι ἀθάνατον ὅβριν ἐπηγάγετε. » Ταῦτα διεξελθὼν ὁ βασιλεὺς, καὶ εἰπὼν ἑαυτὸν ἐπικαμφθῆναι οὐχ οἷς Πέρσαι διὰ τῆς πρεσβείας υπέμνησαν, ὡς δέον πρὸς τὰς ἀνθρωπίνας ἀφορῶν τύχας (διὰ τοῦτο γὰρ μᾶλλον καὶ πρὸς ὀργὴν προσήκειν κινεῖσθαι, εἴ τις πρὸς ἃ Πέρσα, περ πράχασιν ἀποβλέψειεν 17), ἀλλὰ τοῖς τῶν οἰκείων προγόνων ίχνεσιν ἀκολουθεῖν, οἷς ἔθος φείδεσθαι μὲν τῶν ὑπηκόων, καταγωνίζεσθαι δὲ τῶν ἀντιταττο- μένων, ἐκέλευσε τῷ πρεσβευομένῳ τῷ ἰδίῳ βασιλεῖ D ἀπαγγεῖλαι τὴν Ῥωμαίων καλοκαγαθίαν, ὧν τῆς ἀρετῆς ἐπειράθη, καὶ οὐ πολλῷ ὕστερον προσελπίζειν παρ' αὐτὸν ἀφιξομένους κατά γνώμην τοῦ βασιλέως. 16 ιγ'. Ὅτι Λικίννιος πέμπει πρεσβευτήν πρὸς Κων σταντίνον Μεστριανὸν κόμητα. Ελθόντα δὲ τὸν Μετ στριανὸν ὁ βασιλεὺς ἐπί τινα χρόνον διέσυρε. Μετά ταῦτα δὲ πρός τε τὸ ἄδηλον τοῦ πολέμου ἀποβλέπων, ἅμα δὲ καὶ ὅτι οἱ τοῦ Λικιννίου ἐφόδῳ λανθανούσῃ χρησάμενοι τὴν βαστάγην αὐτοῦ μετὰ τῆς βασιλικῆς υπηρεσίας κατέσχον, δέχεται αὐτόν. Ὁ δὲ τοῖς δυσὶ C «Belle scilicet adversus Valerianum moderationem in victoria tenuistis. Nam dolo eum cepistis, et usque ad extremam senectutem et mortem turpem et fœdam non dimisistis. Etiam post mortem nefaria arte cutem ejus custodientes, mortali corpori im- mortalem ignominiam inussistis. › In ista digressus est imperator, et dixit, se quidem flecti non his, quorum Persæ in legatione mentionem fecerant, oportere in rerum humanarum varietatem intueri (ob hoc enim si quis ad ea, quæ Persa commise- rint, 27 advertat, oportere in iram ferri), sed se vestigiis majorum insistere, quibus mos fuerit par- cere subjectis et debellare superbos. Itaque jussit eum, qui legatione fungebatur, regi suo Romano- rum mansuetudinem et clementiam, quorum vir-' tutis periculum fecisset, renuntiare, et spem facere, non multo post fore, ut, impetrata ab imperatore venia, captivi ad ipsum redirent. stantinum Mestrianum comitem mittit, quem Con- stantinus, cum ad se venisset, longo tempore deli- nuit. Tandem cum ad incertos belli casus animum adjiceret, quia manus militum Licinii jumenta sarcinalia cum regia suppellectili ad se tendentem clandestina incursione interceperat, legatum admi- VARIE LECTIONES. 18 ἔχοντος Ν. * περιὼν Valesius, περὶ ὧν vulg. 10 Βαλεριανού Ν., Γαλεριανού vulg. 17 ἀποβλέψειεν 11., ἀποβλέψειν vulg. vulg. 10 προσήκει 13. (A. C. 314, Const. 9.) Licinnius legatum ad Con-

671 EXCERPTA EX PETRO PATRICIO 672 sil. ille vero de pace inter utrumque imperatorem A βασιλεῦσι τὴν εἰρήνην ἐπρεσβεύετο, μὴ χρῆναι λέ- componenda agens dicebat, non oportere eum, qui - γων τὸν τοὺς ἐμοφύλους νενικηκότα κατ' αὐτῶν 18 de civibus suis victoriam reportasset, iis irasci. Quidquid enim intereat, victori,non victo interire, et si nunc uni pacem denegaverit, multorum bello- rum çivilium causam fore et auctorem. At imperator et vultu et motu corporis acerbitatem iræ suæ de- monstrans, et ægre vocem emittens dixit : « Non ita nos ad hoc usque tempus gessinus, neque ideo ab Oceano huc bellum gerentes et vincentes perve- nimus, nt generum nostrum propter nefaria fagitia a societate regni excludamus et affinitatem ejus dis- . solvamus, et vile mancipium cum ipso in imperium introducamus. › Jussit igitur Mestrianum, hac le- gationis parte omissa, si quid aliud vellet promere. Et visum est Valentem ab imperio dejicere. 20 χαλεπαίνειν. "Οτι γὰρ ἂν ἀπόλοιτο, τοῦτο λοιπὸν τῷ νενικηκότι, ἀλλ᾽ οὐχὶ τοῖς ἡττωμένοις ἀπόλλυσθαι· καὶ ὅτι ὁ ἑνὶ τὴν εἰρήνην ἀρνούμενος πολλῶν ἐμφυ λίων πολέμων γίνεται αίτιος. Ο δὲ βασιλεὺς τῷ τε προσώπῳ καὶ τῇ τοῦ σώματος κινήσει τὸ μέγεθος τῆς " ὀργῆς δηλῶν, καὶ μόλις φωνὴν ἀφεὶς, εἶπεν· • Οὐχ οὕτω μέχρι τοῦ παρόντος διεγενόμεθα 1, οὐδὲ διὰ τοῦτο ἐκ τοῦ Ὠκεανοῦ μέχρι τῶν ἐνταῦθα πολε- μοῦντες καὶ νικῶντες ἀφικόμεθα, ὥστε μὴ ἐθέλειν τὸν οἰκεῖον γαμβρόν (7) κοινωνὸν ἔχειν διὰ τὰ μύση αὐτοῦ καὶ τὴν ἀγχιστείαν ἀπαγορεύειν, εὐτελὲς δὲ ἀνδράποδον μετ' αὐτοῦ εἰς τὰ βασίλεια προσδέξα- σθαι. » Εκέλευσεν οὖν τὸν Μεστριανὸν τούτου τοῦ B μέρους τῆς πρεσβείας σχολάζοντα ", εἴ τι ἕτερον αἰτεῖν βούλοιτο, λέγειν· καὶ ἔδοξε τὸν Βάλεντα ἐκε βληθῆναι τῆς βασιλείας. ιδ'. "Οτι Μαγγέντιος και Βετρονίων " πέμπουσι πρέσβεις πρὸς Κωνστάντιον. Πέμπονται δὲ Ρουφίνος καὶ Μαρκελλίνος, ὁ μὲν ἔπαρχος ὢν τῶν πραιτω ρίων, ὁ δὲ ἕτερος στρατηλάτης, καὶ Νουνέχιος συγ κλητικὸς ὕπαρχος, καὶ Μάξιμος προς τούτοις, ὑπο- μνήσοντες τὸν Κωνστάντιον ὅπλων ἀποσχέσθαι καὶ πρώτην ἔχειν ἐν τῇ βασιλείᾳ τιμήν. Ὁ δὲ Μαγνέν τιος δι' αὐτῶν τὴν ἰδίαν θυγατέρα τῷ Κωνσταντί ὑπισχνεῖτο διδόναι γαμετὴν ἐπὶ τῷ καὶ αὐτὸς τὴν Κωνσταντίαν λαβεῖν τὴν ἀδελφὴν τοῦ Κωνσταντίου. Ἐδέξατο οὖν ὁ βασιλεὺς τοὺς Βετρανίωνος 31 καὶ Μαγνεντίου πρέσβεις, ἐν οἷς ὁ Νουνέχιος " εὐθὺς ἔφη τῷ προοιμίῳ εἰρήνην αἰτεῖν τὸν Μαγνέντιον, καὶ πολλάκις τῆς περὶ τῶν παρόντων πραγμάτων καταστάσεως τὸν Κωνστάντιον ὑπεμίμνησκε, φάσκων μὴ χρῆναι αὐτὸν ἀπροόπτως καὶ εν κεκμηκότα ήδη τοῖς πολέμοις 30 δύο κατ' αὐτὸν εν βασιλεῖς, στρα τιωτικῆς τε ἐπιστήμης ἐμπείρους καὶ ὁμονοοῦντας ἀλλήλοις καὶ ἔτι ἀκεραίους ὄντας, εἰς πόλεμον προ καλεῖσθαι· οἵτινες, εἰ μὴ περὶ εἰρήνης συνδόξαιεν, [ὡς ] ὁποῖοι καὶ πηλίκοι κατὰ τὸν ἐμφύλιον πόλεμον ἔσονται παραταττόμενοι, εἴτε εἷς μόνος, εἴτε ὁμοῦ ἄμφω παραγένοιντο, μὴ θέλειν αὐτὸν ἑτέρωθεν μα θεῖν ἢ ἐκ τῶν ἤδη πεπραγμένων αὐτοῖς, ὅτι ταῖς ἐκείνων παρατάξεσιν αὐτῷ τε καὶ τῷ γένει αὐτοῦ θρίαμβοι κατωρθοῦντο. Ταύτης τῆς πρεσβείας ἀκού nio mittunt legatos ad Constantium. Mittuntur au- tem Rufinus et Marcellinus, hic præfectus prætorio; ille alterius agminis ductor, et Nunechius senatus princeps, et Maximus cum ipsis, qui adhortarentur Constantium, ut ab armis abstineret, et primum honoris gradum in imperio obtineret; Magnentius Constantio filiam desponderet, et ipse uxorem acci- peret Constantiam, Constantii sororem. ltaque im- perator Constantius admisit Vetranionis et Magnen- tii legatos, quorum unus, Nunechius, initio statim Magnentium pacem petere præfatus est, et Con- C stantium, quo in statu res in præsentia essent, mo- nuit dicens, non oportere ipsum incousiderate, præ- sertim cum bellis jam confectus esset, duos con- tra se imperatores, rei militaris peritos et inter se concordes et integris viribus, ad bellum provocare. Qui, nisi nunc de pace inter eos conveniret, 28 quales quantique in bello civili futuri essent, sive unus solus, sive uterque simul, non aliunde ipsi discedendum esse, quam ex egregiis facinoribus, quæ ante edidissent, quando ipsi et generi ejus prospere rebus gestis triumphos peperissent. Cum hanc legationem audisset imperator, magnam illi ea res curam et sollicitudinem attulit. Itaque ad somnum conversus, vidit in somnis patrem tan- quam ex alto descendentem. In manu tenebat Con. D σας ὁ βασιλεὺς ἐν φροντίσι πολλαῖς ἦν. Καὶ εἰς ὕπνον stantem a Magnentio peremptum, quem Constantio ostendens hæc illi dicere visus est : « Constanti, ecce Constans, multorum regum progenies, meus filius et frater tuus nefarie necatus; neque imperium labefactatum, neque rempublicam everṣam negli- gas, neque si quis tibi minetur, terrore afficiaris, sed gloriam, quæ inde te manet, cuicunque oppu- gnationi præponas, neque inultum fratrem tuum τραπεὶς εἶδεν ὄψιν, ὅτι ὁ πατὴρ αὐτοῦ ὥσπερ ἐξ ὕψους κατιὼν καὶ τῇ χειρὶ κατέχων τὸν Κωνσταντά, ὃν ἀνεῖλε Μαγνέντιος, τοῦτον αὐτῷ προσφέρων ταῦτα πρὸς αὐτὸν ἐδόκει τὰ ῥήματα φθέγγεσθαι· « Κων στάντις, ἰδοὺ Κώνστανς ὁ πολλῶν βασιλέων ἀπόγο νος, ὁ ἐμὸς υἱὸς καὶ σὺς ἀδελφὸς, τυραννικῶς ἀπολ- λύμενος 5. Μήτε οὖν τὴν βασιλείαν διακοπτομένην, μήτε τὴν πολιτείαν ἀνατρεπομένην περιίδης, μήτε VARIE LECTIONES. 18 αὐτὸν vulg. " τῆς om. vulg, το διαγεγενήμεθα conj. Β. " σχολάζοντος vulg. 18 Βετρανίων Ν., Βρεττανίων vulg. 18 Βρεττανίωνος vulg. εἰ ὁ Νουνέχιος - τὸν Μαγνέντιον, καὶ] hæc verba, quae vulgo perperam infra post voc. κατωρθοῦντο legebantur in locum suum reduxit Cl., particula καὶ ab initio in finem transposita. 25 xxì N., µħ vulg. 35 πολέμοις Β., πολεμίοις vulg. " αὐτοῦ. conj. Β. 10 ώς uncis inclusit B. 10 ἀπολόμενος conj. Β. 14. (A. C. 350, Const. 14.) Magnentius et Vetra -

671 EXCERPTA EX PETRO PATRICIO 672 sil. ille vero de pace inter utrumque imperatorem A βασιλεῦσι τὴν εἰρήνην ἐπρεσβεύετο, μὴ χρῆναι λέ- componenda agens dicebat, non oportere eum, qui - γων τὸν τοὺς ἐμοφύλους νενικηκότα κατ' αὐτῶν 18 de civibus suis victoriam reportasset, iis irasci. Quidquid enim intereat, victori,non victo interire, et si nunc uni pacem denegaverit, multorum bello- rum çivilium causam fore et auctorem. At imperator et vultu et motu corporis acerbitatem iræ suæ de- monstrans, et ægre vocem emittens dixit : « Non ita nos ad hoc usque tempus gessinus, neque ideo ab Oceano huc bellum gerentes et vincentes perve- nimus, nt generum nostrum propter nefaria fagitia a societate regni excludamus et affinitatem ejus dis- . solvamus, et vile mancipium cum ipso in imperium introducamus. › Jussit igitur Mestrianum, hac le- gationis parte omissa, si quid aliud vellet promere. Et visum est Valentem ab imperio dejicere. 20 χαλεπαίνειν. "Οτι γὰρ ἂν ἀπόλοιτο, τοῦτο λοιπὸν τῷ νενικηκότι, ἀλλ᾽ οὐχὶ τοῖς ἡττωμένοις ἀπόλλυσθαι· καὶ ὅτι ὁ ἑνὶ τὴν εἰρήνην ἀρνούμενος πολλῶν ἐμφυ λίων πολέμων γίνεται αίτιος. Ο δὲ βασιλεὺς τῷ τε προσώπῳ καὶ τῇ τοῦ σώματος κινήσει τὸ μέγεθος τῆς " ὀργῆς δηλῶν, καὶ μόλις φωνὴν ἀφεὶς, εἶπεν· • Οὐχ οὕτω μέχρι τοῦ παρόντος διεγενόμεθα 1, οὐδὲ διὰ τοῦτο ἐκ τοῦ Ὠκεανοῦ μέχρι τῶν ἐνταῦθα πολε- μοῦντες καὶ νικῶντες ἀφικόμεθα, ὥστε μὴ ἐθέλειν τὸν οἰκεῖον γαμβρόν (7) κοινωνὸν ἔχειν διὰ τὰ μύση αὐτοῦ καὶ τὴν ἀγχιστείαν ἀπαγορεύειν, εὐτελὲς δὲ ἀνδράποδον μετ' αὐτοῦ εἰς τὰ βασίλεια προσδέξα- σθαι. » Εκέλευσεν οὖν τὸν Μεστριανὸν τούτου τοῦ B μέρους τῆς πρεσβείας σχολάζοντα ", εἴ τι ἕτερον αἰτεῖν βούλοιτο, λέγειν· καὶ ἔδοξε τὸν Βάλεντα ἐκε βληθῆναι τῆς βασιλείας. ιδ'. "Οτι Μαγγέντιος και Βετρονίων " πέμπουσι πρέσβεις πρὸς Κωνστάντιον. Πέμπονται δὲ Ρουφίνος καὶ Μαρκελλίνος, ὁ μὲν ἔπαρχος ὢν τῶν πραιτω ρίων, ὁ δὲ ἕτερος στρατηλάτης, καὶ Νουνέχιος συγ κλητικὸς ὕπαρχος, καὶ Μάξιμος προς τούτοις, ὑπο- μνήσοντες τὸν Κωνστάντιον ὅπλων ἀποσχέσθαι καὶ πρώτην ἔχειν ἐν τῇ βασιλείᾳ τιμήν. Ὁ δὲ Μαγνέν τιος δι' αὐτῶν τὴν ἰδίαν θυγατέρα τῷ Κωνσταντί ὑπισχνεῖτο διδόναι γαμετὴν ἐπὶ τῷ καὶ αὐτὸς τὴν Κωνσταντίαν λαβεῖν τὴν ἀδελφὴν τοῦ Κωνσταντίου. Ἐδέξατο οὖν ὁ βασιλεὺς τοὺς Βετρανίωνος 31 καὶ Μαγνεντίου πρέσβεις, ἐν οἷς ὁ Νουνέχιος " εὐθὺς ἔφη τῷ προοιμίῳ εἰρήνην αἰτεῖν τὸν Μαγνέντιον, καὶ πολλάκις τῆς περὶ τῶν παρόντων πραγμάτων καταστάσεως τὸν Κωνστάντιον ὑπεμίμνησκε, φάσκων μὴ χρῆναι αὐτὸν ἀπροόπτως καὶ εν κεκμηκότα ήδη τοῖς πολέμοις 30 δύο κατ' αὐτὸν εν βασιλεῖς, στρα τιωτικῆς τε ἐπιστήμης ἐμπείρους καὶ ὁμονοοῦντας ἀλλήλοις καὶ ἔτι ἀκεραίους ὄντας, εἰς πόλεμον προ καλεῖσθαι· οἵτινες, εἰ μὴ περὶ εἰρήνης συνδόξαιεν, [ὡς ] ὁποῖοι καὶ πηλίκοι κατὰ τὸν ἐμφύλιον πόλεμον ἔσονται παραταττόμενοι, εἴτε εἷς μόνος, εἴτε ὁμοῦ ἄμφω παραγένοιντο, μὴ θέλειν αὐτὸν ἑτέρωθεν μα θεῖν ἢ ἐκ τῶν ἤδη πεπραγμένων αὐτοῖς, ὅτι ταῖς ἐκείνων παρατάξεσιν αὐτῷ τε καὶ τῷ γένει αὐτοῦ θρίαμβοι κατωρθοῦντο. Ταύτης τῆς πρεσβείας ἀκού nio mittunt legatos ad Constantium. Mittuntur au- tem Rufinus et Marcellinus, hic præfectus prætorio; ille alterius agminis ductor, et Nunechius senatus princeps, et Maximus cum ipsis, qui adhortarentur Constantium, ut ab armis abstineret, et primum honoris gradum in imperio obtineret; Magnentius Constantio filiam desponderet, et ipse uxorem acci- peret Constantiam, Constantii sororem. ltaque im- perator Constantius admisit Vetranionis et Magnen- tii legatos, quorum unus, Nunechius, initio statim Magnentium pacem petere præfatus est, et Con- C stantium, quo in statu res in præsentia essent, mo- nuit dicens, non oportere ipsum incousiderate, præ- sertim cum bellis jam confectus esset, duos con- tra se imperatores, rei militaris peritos et inter se concordes et integris viribus, ad bellum provocare. Qui, nisi nunc de pace inter eos conveniret, 28 quales quantique in bello civili futuri essent, sive unus solus, sive uterque simul, non aliunde ipsi discedendum esse, quam ex egregiis facinoribus, quæ ante edidissent, quando ipsi et generi ejus prospere rebus gestis triumphos peperissent. Cum hanc legationem audisset imperator, magnam illi ea res curam et sollicitudinem attulit. Itaque ad somnum conversus, vidit in somnis patrem tan- quam ex alto descendentem. In manu tenebat Con. D σας ὁ βασιλεὺς ἐν φροντίσι πολλαῖς ἦν. Καὶ εἰς ὕπνον stantem a Magnentio peremptum, quem Constantio ostendens hæc illi dicere visus est : « Constanti, ecce Constans, multorum regum progenies, meus filius et frater tuus nefarie necatus; neque imperium labefactatum, neque rempublicam everṣam negli- gas, neque si quis tibi minetur, terrore afficiaris, sed gloriam, quæ inde te manet, cuicunque oppu- gnationi præponas, neque inultum fratrem tuum τραπεὶς εἶδεν ὄψιν, ὅτι ὁ πατὴρ αὐτοῦ ὥσπερ ἐξ ὕψους κατιὼν καὶ τῇ χειρὶ κατέχων τὸν Κωνσταντά, ὃν ἀνεῖλε Μαγνέντιος, τοῦτον αὐτῷ προσφέρων ταῦτα πρὸς αὐτὸν ἐδόκει τὰ ῥήματα φθέγγεσθαι· « Κων στάντις, ἰδοὺ Κώνστανς ὁ πολλῶν βασιλέων ἀπόγο νος, ὁ ἐμὸς υἱὸς καὶ σὺς ἀδελφὸς, τυραννικῶς ἀπολ- λύμενος 5. Μήτε οὖν τὴν βασιλείαν διακοπτομένην, μήτε τὴν πολιτείαν ἀνατρεπομένην περιίδης, μήτε VARIE LECTIONES. 18 αὐτὸν vulg. " τῆς om. vulg, το διαγεγενήμεθα conj. Β. " σχολάζοντος vulg. 18 Βετρανίων Ν., Βρεττανίων vulg. 18 Βρεττανίωνος vulg. εἰ ὁ Νουνέχιος - τὸν Μαγνέντιον, καὶ] hæc verba, quae vulgo perperam infra post voc. κατωρθοῦντο legebantur in locum suum reduxit Cl., particula καὶ ab initio in finem transposita. 25 xxì N., µħ vulg. 35 πολέμοις Β., πολεμίοις vulg. " αὐτοῦ. conj. Β. 10 ώς uncis inclusit B. 10 ἀπολόμενος conj. Β. 14. (A. C. 350, Const. 14.) Magnentius et Vetra -

671 EXCERPTA EX PETRO PATRICIO 672 sil. ille vero de pace inter utrumque imperatorem A βασιλεῦσι τὴν εἰρήνην ἐπρεσβεύετο, μὴ χρῆναι λέ- componenda agens dicebat, non oportere eum, qui - γων τὸν τοὺς ἐμοφύλους νενικηκότα κατ' αὐτῶν 18 de civibus suis victoriam reportasset, iis irasci. Quidquid enim intereat, victori,non victo interire, et si nunc uni pacem denegaverit, multorum bello- rum çivilium causam fore et auctorem. At imperator et vultu et motu corporis acerbitatem iræ suæ de- monstrans, et ægre vocem emittens dixit : « Non ita nos ad hoc usque tempus gessinus, neque ideo ab Oceano huc bellum gerentes et vincentes perve- nimus, nt generum nostrum propter nefaria fagitia a societate regni excludamus et affinitatem ejus dis- . solvamus, et vile mancipium cum ipso in imperium introducamus. › Jussit igitur Mestrianum, hac le- gationis parte omissa, si quid aliud vellet promere. Et visum est Valentem ab imperio dejicere. 20 χαλεπαίνειν. "Οτι γὰρ ἂν ἀπόλοιτο, τοῦτο λοιπὸν τῷ νενικηκότι, ἀλλ᾽ οὐχὶ τοῖς ἡττωμένοις ἀπόλλυσθαι· καὶ ὅτι ὁ ἑνὶ τὴν εἰρήνην ἀρνούμενος πολλῶν ἐμφυ λίων πολέμων γίνεται αίτιος. Ο δὲ βασιλεὺς τῷ τε προσώπῳ καὶ τῇ τοῦ σώματος κινήσει τὸ μέγεθος τῆς " ὀργῆς δηλῶν, καὶ μόλις φωνὴν ἀφεὶς, εἶπεν· • Οὐχ οὕτω μέχρι τοῦ παρόντος διεγενόμεθα 1, οὐδὲ διὰ τοῦτο ἐκ τοῦ Ὠκεανοῦ μέχρι τῶν ἐνταῦθα πολε- μοῦντες καὶ νικῶντες ἀφικόμεθα, ὥστε μὴ ἐθέλειν τὸν οἰκεῖον γαμβρόν (7) κοινωνὸν ἔχειν διὰ τὰ μύση αὐτοῦ καὶ τὴν ἀγχιστείαν ἀπαγορεύειν, εὐτελὲς δὲ ἀνδράποδον μετ' αὐτοῦ εἰς τὰ βασίλεια προσδέξα- σθαι. » Εκέλευσεν οὖν τὸν Μεστριανὸν τούτου τοῦ B μέρους τῆς πρεσβείας σχολάζοντα ", εἴ τι ἕτερον αἰτεῖν βούλοιτο, λέγειν· καὶ ἔδοξε τὸν Βάλεντα ἐκε βληθῆναι τῆς βασιλείας. ιδ'. "Οτι Μαγγέντιος και Βετρονίων " πέμπουσι πρέσβεις πρὸς Κωνστάντιον. Πέμπονται δὲ Ρουφίνος καὶ Μαρκελλίνος, ὁ μὲν ἔπαρχος ὢν τῶν πραιτω ρίων, ὁ δὲ ἕτερος στρατηλάτης, καὶ Νουνέχιος συγ κλητικὸς ὕπαρχος, καὶ Μάξιμος προς τούτοις, ὑπο- μνήσοντες τὸν Κωνστάντιον ὅπλων ἀποσχέσθαι καὶ πρώτην ἔχειν ἐν τῇ βασιλείᾳ τιμήν. Ὁ δὲ Μαγνέν τιος δι' αὐτῶν τὴν ἰδίαν θυγατέρα τῷ Κωνσταντί ὑπισχνεῖτο διδόναι γαμετὴν ἐπὶ τῷ καὶ αὐτὸς τὴν Κωνσταντίαν λαβεῖν τὴν ἀδελφὴν τοῦ Κωνσταντίου. Ἐδέξατο οὖν ὁ βασιλεὺς τοὺς Βετρανίωνος 31 καὶ Μαγνεντίου πρέσβεις, ἐν οἷς ὁ Νουνέχιος " εὐθὺς ἔφη τῷ προοιμίῳ εἰρήνην αἰτεῖν τὸν Μαγνέντιον, καὶ πολλάκις τῆς περὶ τῶν παρόντων πραγμάτων καταστάσεως τὸν Κωνστάντιον ὑπεμίμνησκε, φάσκων μὴ χρῆναι αὐτὸν ἀπροόπτως καὶ εν κεκμηκότα ήδη τοῖς πολέμοις 30 δύο κατ' αὐτὸν εν βασιλεῖς, στρα τιωτικῆς τε ἐπιστήμης ἐμπείρους καὶ ὁμονοοῦντας ἀλλήλοις καὶ ἔτι ἀκεραίους ὄντας, εἰς πόλεμον προ καλεῖσθαι· οἵτινες, εἰ μὴ περὶ εἰρήνης συνδόξαιεν, [ὡς ] ὁποῖοι καὶ πηλίκοι κατὰ τὸν ἐμφύλιον πόλεμον ἔσονται παραταττόμενοι, εἴτε εἷς μόνος, εἴτε ὁμοῦ ἄμφω παραγένοιντο, μὴ θέλειν αὐτὸν ἑτέρωθεν μα θεῖν ἢ ἐκ τῶν ἤδη πεπραγμένων αὐτοῖς, ὅτι ταῖς ἐκείνων παρατάξεσιν αὐτῷ τε καὶ τῷ γένει αὐτοῦ θρίαμβοι κατωρθοῦντο. Ταύτης τῆς πρεσβείας ἀκού nio mittunt legatos ad Constantium. Mittuntur au- tem Rufinus et Marcellinus, hic præfectus prætorio; ille alterius agminis ductor, et Nunechius senatus princeps, et Maximus cum ipsis, qui adhortarentur Constantium, ut ab armis abstineret, et primum honoris gradum in imperio obtineret; Magnentius Constantio filiam desponderet, et ipse uxorem acci- peret Constantiam, Constantii sororem. ltaque im- perator Constantius admisit Vetranionis et Magnen- tii legatos, quorum unus, Nunechius, initio statim Magnentium pacem petere præfatus est, et Con- C stantium, quo in statu res in præsentia essent, mo- nuit dicens, non oportere ipsum incousiderate, præ- sertim cum bellis jam confectus esset, duos con- tra se imperatores, rei militaris peritos et inter se concordes et integris viribus, ad bellum provocare. Qui, nisi nunc de pace inter eos conveniret, 28 quales quantique in bello civili futuri essent, sive unus solus, sive uterque simul, non aliunde ipsi discedendum esse, quam ex egregiis facinoribus, quæ ante edidissent, quando ipsi et generi ejus prospere rebus gestis triumphos peperissent. Cum hanc legationem audisset imperator, magnam illi ea res curam et sollicitudinem attulit. Itaque ad somnum conversus, vidit in somnis patrem tan- quam ex alto descendentem. In manu tenebat Con. D σας ὁ βασιλεὺς ἐν φροντίσι πολλαῖς ἦν. Καὶ εἰς ὕπνον stantem a Magnentio peremptum, quem Constantio ostendens hæc illi dicere visus est : « Constanti, ecce Constans, multorum regum progenies, meus filius et frater tuus nefarie necatus; neque imperium labefactatum, neque rempublicam everṣam negli- gas, neque si quis tibi minetur, terrore afficiaris, sed gloriam, quæ inde te manet, cuicunque oppu- gnationi præponas, neque inultum fratrem tuum τραπεὶς εἶδεν ὄψιν, ὅτι ὁ πατὴρ αὐτοῦ ὥσπερ ἐξ ὕψους κατιὼν καὶ τῇ χειρὶ κατέχων τὸν Κωνσταντά, ὃν ἀνεῖλε Μαγνέντιος, τοῦτον αὐτῷ προσφέρων ταῦτα πρὸς αὐτὸν ἐδόκει τὰ ῥήματα φθέγγεσθαι· « Κων στάντις, ἰδοὺ Κώνστανς ὁ πολλῶν βασιλέων ἀπόγο νος, ὁ ἐμὸς υἱὸς καὶ σὺς ἀδελφὸς, τυραννικῶς ἀπολ- λύμενος 5. Μήτε οὖν τὴν βασιλείαν διακοπτομένην, μήτε τὴν πολιτείαν ἀνατρεπομένην περιίδης, μήτε VARIE LECTIONES. 18 αὐτὸν vulg. " τῆς om. vulg, το διαγεγενήμεθα conj. Β. " σχολάζοντος vulg. 18 Βετρανίων Ν., Βρεττανίων vulg. 18 Βρεττανίωνος vulg. εἰ ὁ Νουνέχιος - τὸν Μαγνέντιον, καὶ] hæc verba, quae vulgo perperam infra post voc. κατωρθοῦντο legebantur in locum suum reduxit Cl., particula καὶ ab initio in finem transposita. 25 xxì N., µħ vulg. 35 πολέμοις Β., πολεμίοις vulg. " αὐτοῦ. conj. Β. 10 ώς uncis inclusit B. 10 ἀπολόμενος conj. Β. 14. (A. C. 350, Const. 14.) Magnentius et Vetra -

671 EXCERPTA EX PETRO PATRICIO 672 sil. ille vero de pace inter utrumque imperatorem A βασιλεῦσι τὴν εἰρήνην ἐπρεσβεύετο, μὴ χρῆναι λέ- componenda agens dicebat, non oportere eum, qui - γων τὸν τοὺς ἐμοφύλους νενικηκότα κατ' αὐτῶν 18 de civibus suis victoriam reportasset, iis irasci. Quidquid enim intereat, victori,non victo interire, et si nunc uni pacem denegaverit, multorum bello- rum çivilium causam fore et auctorem. At imperator et vultu et motu corporis acerbitatem iræ suæ de- monstrans, et ægre vocem emittens dixit : « Non ita nos ad hoc usque tempus gessinus, neque ideo ab Oceano huc bellum gerentes et vincentes perve- nimus, nt generum nostrum propter nefaria fagitia a societate regni excludamus et affinitatem ejus dis- . solvamus, et vile mancipium cum ipso in imperium introducamus. › Jussit igitur Mestrianum, hac le- gationis parte omissa, si quid aliud vellet promere. Et visum est Valentem ab imperio dejicere. 20 χαλεπαίνειν. "Οτι γὰρ ἂν ἀπόλοιτο, τοῦτο λοιπὸν τῷ νενικηκότι, ἀλλ᾽ οὐχὶ τοῖς ἡττωμένοις ἀπόλλυσθαι· καὶ ὅτι ὁ ἑνὶ τὴν εἰρήνην ἀρνούμενος πολλῶν ἐμφυ λίων πολέμων γίνεται αίτιος. Ο δὲ βασιλεὺς τῷ τε προσώπῳ καὶ τῇ τοῦ σώματος κινήσει τὸ μέγεθος τῆς " ὀργῆς δηλῶν, καὶ μόλις φωνὴν ἀφεὶς, εἶπεν· • Οὐχ οὕτω μέχρι τοῦ παρόντος διεγενόμεθα 1, οὐδὲ διὰ τοῦτο ἐκ τοῦ Ὠκεανοῦ μέχρι τῶν ἐνταῦθα πολε- μοῦντες καὶ νικῶντες ἀφικόμεθα, ὥστε μὴ ἐθέλειν τὸν οἰκεῖον γαμβρόν (7) κοινωνὸν ἔχειν διὰ τὰ μύση αὐτοῦ καὶ τὴν ἀγχιστείαν ἀπαγορεύειν, εὐτελὲς δὲ ἀνδράποδον μετ' αὐτοῦ εἰς τὰ βασίλεια προσδέξα- σθαι. » Εκέλευσεν οὖν τὸν Μεστριανὸν τούτου τοῦ B μέρους τῆς πρεσβείας σχολάζοντα ", εἴ τι ἕτερον αἰτεῖν βούλοιτο, λέγειν· καὶ ἔδοξε τὸν Βάλεντα ἐκε βληθῆναι τῆς βασιλείας. ιδ'. "Οτι Μαγγέντιος και Βετρονίων " πέμπουσι πρέσβεις πρὸς Κωνστάντιον. Πέμπονται δὲ Ρουφίνος καὶ Μαρκελλίνος, ὁ μὲν ἔπαρχος ὢν τῶν πραιτω ρίων, ὁ δὲ ἕτερος στρατηλάτης, καὶ Νουνέχιος συγ κλητικὸς ὕπαρχος, καὶ Μάξιμος προς τούτοις, ὑπο- μνήσοντες τὸν Κωνστάντιον ὅπλων ἀποσχέσθαι καὶ πρώτην ἔχειν ἐν τῇ βασιλείᾳ τιμήν. Ὁ δὲ Μαγνέν τιος δι' αὐτῶν τὴν ἰδίαν θυγατέρα τῷ Κωνσταντί ὑπισχνεῖτο διδόναι γαμετὴν ἐπὶ τῷ καὶ αὐτὸς τὴν Κωνσταντίαν λαβεῖν τὴν ἀδελφὴν τοῦ Κωνσταντίου. Ἐδέξατο οὖν ὁ βασιλεὺς τοὺς Βετρανίωνος 31 καὶ Μαγνεντίου πρέσβεις, ἐν οἷς ὁ Νουνέχιος " εὐθὺς ἔφη τῷ προοιμίῳ εἰρήνην αἰτεῖν τὸν Μαγνέντιον, καὶ πολλάκις τῆς περὶ τῶν παρόντων πραγμάτων καταστάσεως τὸν Κωνστάντιον ὑπεμίμνησκε, φάσκων μὴ χρῆναι αὐτὸν ἀπροόπτως καὶ εν κεκμηκότα ήδη τοῖς πολέμοις 30 δύο κατ' αὐτὸν εν βασιλεῖς, στρα τιωτικῆς τε ἐπιστήμης ἐμπείρους καὶ ὁμονοοῦντας ἀλλήλοις καὶ ἔτι ἀκεραίους ὄντας, εἰς πόλεμον προ καλεῖσθαι· οἵτινες, εἰ μὴ περὶ εἰρήνης συνδόξαιεν, [ὡς ] ὁποῖοι καὶ πηλίκοι κατὰ τὸν ἐμφύλιον πόλεμον ἔσονται παραταττόμενοι, εἴτε εἷς μόνος, εἴτε ὁμοῦ ἄμφω παραγένοιντο, μὴ θέλειν αὐτὸν ἑτέρωθεν μα θεῖν ἢ ἐκ τῶν ἤδη πεπραγμένων αὐτοῖς, ὅτι ταῖς ἐκείνων παρατάξεσιν αὐτῷ τε καὶ τῷ γένει αὐτοῦ θρίαμβοι κατωρθοῦντο. Ταύτης τῆς πρεσβείας ἀκού nio mittunt legatos ad Constantium. Mittuntur au- tem Rufinus et Marcellinus, hic præfectus prætorio; ille alterius agminis ductor, et Nunechius senatus princeps, et Maximus cum ipsis, qui adhortarentur Constantium, ut ab armis abstineret, et primum honoris gradum in imperio obtineret; Magnentius Constantio filiam desponderet, et ipse uxorem acci- peret Constantiam, Constantii sororem. ltaque im- perator Constantius admisit Vetranionis et Magnen- tii legatos, quorum unus, Nunechius, initio statim Magnentium pacem petere præfatus est, et Con- C stantium, quo in statu res in præsentia essent, mo- nuit dicens, non oportere ipsum incousiderate, præ- sertim cum bellis jam confectus esset, duos con- tra se imperatores, rei militaris peritos et inter se concordes et integris viribus, ad bellum provocare. Qui, nisi nunc de pace inter eos conveniret, 28 quales quantique in bello civili futuri essent, sive unus solus, sive uterque simul, non aliunde ipsi discedendum esse, quam ex egregiis facinoribus, quæ ante edidissent, quando ipsi et generi ejus prospere rebus gestis triumphos peperissent. Cum hanc legationem audisset imperator, magnam illi ea res curam et sollicitudinem attulit. Itaque ad somnum conversus, vidit in somnis patrem tan- quam ex alto descendentem. In manu tenebat Con. D σας ὁ βασιλεὺς ἐν φροντίσι πολλαῖς ἦν. Καὶ εἰς ὕπνον stantem a Magnentio peremptum, quem Constantio ostendens hæc illi dicere visus est : « Constanti, ecce Constans, multorum regum progenies, meus filius et frater tuus nefarie necatus; neque imperium labefactatum, neque rempublicam everṣam negli- gas, neque si quis tibi minetur, terrore afficiaris, sed gloriam, quæ inde te manet, cuicunque oppu- gnationi præponas, neque inultum fratrem tuum τραπεὶς εἶδεν ὄψιν, ὅτι ὁ πατὴρ αὐτοῦ ὥσπερ ἐξ ὕψους κατιὼν καὶ τῇ χειρὶ κατέχων τὸν Κωνσταντά, ὃν ἀνεῖλε Μαγνέντιος, τοῦτον αὐτῷ προσφέρων ταῦτα πρὸς αὐτὸν ἐδόκει τὰ ῥήματα φθέγγεσθαι· « Κων στάντις, ἰδοὺ Κώνστανς ὁ πολλῶν βασιλέων ἀπόγο νος, ὁ ἐμὸς υἱὸς καὶ σὺς ἀδελφὸς, τυραννικῶς ἀπολ- λύμενος 5. Μήτε οὖν τὴν βασιλείαν διακοπτομένην, μήτε τὴν πολιτείαν ἀνατρεπομένην περιίδης, μήτε VARIE LECTIONES. 18 αὐτὸν vulg. " τῆς om. vulg, το διαγεγενήμεθα conj. Β. " σχολάζοντος vulg. 18 Βετρανίων Ν., Βρεττανίων vulg. 18 Βρεττανίωνος vulg. εἰ ὁ Νουνέχιος - τὸν Μαγνέντιον, καὶ] hæc verba, quae vulgo perperam infra post voc. κατωρθοῦντο legebantur in locum suum reduxit Cl., particula καὶ ab initio in finem transposita. 25 xxì N., µħ vulg. 35 πολέμοις Β., πολεμίοις vulg. " αὐτοῦ. conj. Β. 10 ώς uncis inclusit B. 10 ἀπολόμενος conj. Β. 14. (A. C. 350, Const. 14.) Magnentius et Vetra -

671 EXCERPTA EX PETRO PATRICIO 672 sil. ille vero de pace inter utrumque imperatorem A βασιλεῦσι τὴν εἰρήνην ἐπρεσβεύετο, μὴ χρῆναι λέ- componenda agens dicebat, non oportere eum, qui - γων τὸν τοὺς ἐμοφύλους νενικηκότα κατ' αὐτῶν 18 de civibus suis victoriam reportasset, iis irasci. Quidquid enim intereat, victori,non victo interire, et si nunc uni pacem denegaverit, multorum bello- rum çivilium causam fore et auctorem. At imperator et vultu et motu corporis acerbitatem iræ suæ de- monstrans, et ægre vocem emittens dixit : « Non ita nos ad hoc usque tempus gessinus, neque ideo ab Oceano huc bellum gerentes et vincentes perve- nimus, nt generum nostrum propter nefaria fagitia a societate regni excludamus et affinitatem ejus dis- . solvamus, et vile mancipium cum ipso in imperium introducamus. › Jussit igitur Mestrianum, hac le- gationis parte omissa, si quid aliud vellet promere. Et visum est Valentem ab imperio dejicere. 20 χαλεπαίνειν. "Οτι γὰρ ἂν ἀπόλοιτο, τοῦτο λοιπὸν τῷ νενικηκότι, ἀλλ᾽ οὐχὶ τοῖς ἡττωμένοις ἀπόλλυσθαι· καὶ ὅτι ὁ ἑνὶ τὴν εἰρήνην ἀρνούμενος πολλῶν ἐμφυ λίων πολέμων γίνεται αίτιος. Ο δὲ βασιλεὺς τῷ τε προσώπῳ καὶ τῇ τοῦ σώματος κινήσει τὸ μέγεθος τῆς " ὀργῆς δηλῶν, καὶ μόλις φωνὴν ἀφεὶς, εἶπεν· • Οὐχ οὕτω μέχρι τοῦ παρόντος διεγενόμεθα 1, οὐδὲ διὰ τοῦτο ἐκ τοῦ Ὠκεανοῦ μέχρι τῶν ἐνταῦθα πολε- μοῦντες καὶ νικῶντες ἀφικόμεθα, ὥστε μὴ ἐθέλειν τὸν οἰκεῖον γαμβρόν (7) κοινωνὸν ἔχειν διὰ τὰ μύση αὐτοῦ καὶ τὴν ἀγχιστείαν ἀπαγορεύειν, εὐτελὲς δὲ ἀνδράποδον μετ' αὐτοῦ εἰς τὰ βασίλεια προσδέξα- σθαι. » Εκέλευσεν οὖν τὸν Μεστριανὸν τούτου τοῦ B μέρους τῆς πρεσβείας σχολάζοντα ", εἴ τι ἕτερον αἰτεῖν βούλοιτο, λέγειν· καὶ ἔδοξε τὸν Βάλεντα ἐκε βληθῆναι τῆς βασιλείας. ιδ'. "Οτι Μαγγέντιος και Βετρονίων " πέμπουσι πρέσβεις πρὸς Κωνστάντιον. Πέμπονται δὲ Ρουφίνος καὶ Μαρκελλίνος, ὁ μὲν ἔπαρχος ὢν τῶν πραιτω ρίων, ὁ δὲ ἕτερος στρατηλάτης, καὶ Νουνέχιος συγ κλητικὸς ὕπαρχος, καὶ Μάξιμος προς τούτοις, ὑπο- μνήσοντες τὸν Κωνστάντιον ὅπλων ἀποσχέσθαι καὶ πρώτην ἔχειν ἐν τῇ βασιλείᾳ τιμήν. Ὁ δὲ Μαγνέν τιος δι' αὐτῶν τὴν ἰδίαν θυγατέρα τῷ Κωνσταντί ὑπισχνεῖτο διδόναι γαμετὴν ἐπὶ τῷ καὶ αὐτὸς τὴν Κωνσταντίαν λαβεῖν τὴν ἀδελφὴν τοῦ Κωνσταντίου. Ἐδέξατο οὖν ὁ βασιλεὺς τοὺς Βετρανίωνος 31 καὶ Μαγνεντίου πρέσβεις, ἐν οἷς ὁ Νουνέχιος " εὐθὺς ἔφη τῷ προοιμίῳ εἰρήνην αἰτεῖν τὸν Μαγνέντιον, καὶ πολλάκις τῆς περὶ τῶν παρόντων πραγμάτων καταστάσεως τὸν Κωνστάντιον ὑπεμίμνησκε, φάσκων μὴ χρῆναι αὐτὸν ἀπροόπτως καὶ εν κεκμηκότα ήδη τοῖς πολέμοις 30 δύο κατ' αὐτὸν εν βασιλεῖς, στρα τιωτικῆς τε ἐπιστήμης ἐμπείρους καὶ ὁμονοοῦντας ἀλλήλοις καὶ ἔτι ἀκεραίους ὄντας, εἰς πόλεμον προ καλεῖσθαι· οἵτινες, εἰ μὴ περὶ εἰρήνης συνδόξαιεν, [ὡς ] ὁποῖοι καὶ πηλίκοι κατὰ τὸν ἐμφύλιον πόλεμον ἔσονται παραταττόμενοι, εἴτε εἷς μόνος, εἴτε ὁμοῦ ἄμφω παραγένοιντο, μὴ θέλειν αὐτὸν ἑτέρωθεν μα θεῖν ἢ ἐκ τῶν ἤδη πεπραγμένων αὐτοῖς, ὅτι ταῖς ἐκείνων παρατάξεσιν αὐτῷ τε καὶ τῷ γένει αὐτοῦ θρίαμβοι κατωρθοῦντο. Ταύτης τῆς πρεσβείας ἀκού nio mittunt legatos ad Constantium. Mittuntur au- tem Rufinus et Marcellinus, hic præfectus prætorio; ille alterius agminis ductor, et Nunechius senatus princeps, et Maximus cum ipsis, qui adhortarentur Constantium, ut ab armis abstineret, et primum honoris gradum in imperio obtineret; Magnentius Constantio filiam desponderet, et ipse uxorem acci- peret Constantiam, Constantii sororem. ltaque im- perator Constantius admisit Vetranionis et Magnen- tii legatos, quorum unus, Nunechius, initio statim Magnentium pacem petere præfatus est, et Con- C stantium, quo in statu res in præsentia essent, mo- nuit dicens, non oportere ipsum incousiderate, præ- sertim cum bellis jam confectus esset, duos con- tra se imperatores, rei militaris peritos et inter se concordes et integris viribus, ad bellum provocare. Qui, nisi nunc de pace inter eos conveniret, 28 quales quantique in bello civili futuri essent, sive unus solus, sive uterque simul, non aliunde ipsi discedendum esse, quam ex egregiis facinoribus, quæ ante edidissent, quando ipsi et generi ejus prospere rebus gestis triumphos peperissent. Cum hanc legationem audisset imperator, magnam illi ea res curam et sollicitudinem attulit. Itaque ad somnum conversus, vidit in somnis patrem tan- quam ex alto descendentem. In manu tenebat Con. D σας ὁ βασιλεὺς ἐν φροντίσι πολλαῖς ἦν. Καὶ εἰς ὕπνον stantem a Magnentio peremptum, quem Constantio ostendens hæc illi dicere visus est : « Constanti, ecce Constans, multorum regum progenies, meus filius et frater tuus nefarie necatus; neque imperium labefactatum, neque rempublicam everṣam negli- gas, neque si quis tibi minetur, terrore afficiaris, sed gloriam, quæ inde te manet, cuicunque oppu- gnationi præponas, neque inultum fratrem tuum τραπεὶς εἶδεν ὄψιν, ὅτι ὁ πατὴρ αὐτοῦ ὥσπερ ἐξ ὕψους κατιὼν καὶ τῇ χειρὶ κατέχων τὸν Κωνσταντά, ὃν ἀνεῖλε Μαγνέντιος, τοῦτον αὐτῷ προσφέρων ταῦτα πρὸς αὐτὸν ἐδόκει τὰ ῥήματα φθέγγεσθαι· « Κων στάντις, ἰδοὺ Κώνστανς ὁ πολλῶν βασιλέων ἀπόγο νος, ὁ ἐμὸς υἱὸς καὶ σὺς ἀδελφὸς, τυραννικῶς ἀπολ- λύμενος 5. Μήτε οὖν τὴν βασιλείαν διακοπτομένην, μήτε τὴν πολιτείαν ἀνατρεπομένην περιίδης, μήτε VARIE LECTIONES. 18 αὐτὸν vulg. " τῆς om. vulg, το διαγεγενήμεθα conj. Β. " σχολάζοντος vulg. 18 Βετρανίων Ν., Βρεττανίων vulg. 18 Βρεττανίωνος vulg. εἰ ὁ Νουνέχιος - τὸν Μαγνέντιον, καὶ] hæc verba, quae vulgo perperam infra post voc. κατωρθοῦντο legebantur in locum suum reduxit Cl., particula καὶ ab initio in finem transposita. 25 xxì N., µħ vulg. 35 πολέμοις Β., πολεμίοις vulg. " αὐτοῦ. conj. Β. 10 ώς uncis inclusit B. 10 ἀπολόμενος conj. Β. 14. (A. C. 350, Const. 14.) Magnentius et Vetra -

671 EXCERPTA EX PETRO PATRICIO 672 sil. ille vero de pace inter utrumque imperatorem A βασιλεῦσι τὴν εἰρήνην ἐπρεσβεύετο, μὴ χρῆναι λέ- componenda agens dicebat, non oportere eum, qui - γων τὸν τοὺς ἐμοφύλους νενικηκότα κατ' αὐτῶν 18 de civibus suis victoriam reportasset, iis irasci. Quidquid enim intereat, victori,non victo interire, et si nunc uni pacem denegaverit, multorum bello- rum çivilium causam fore et auctorem. At imperator et vultu et motu corporis acerbitatem iræ suæ de- monstrans, et ægre vocem emittens dixit : « Non ita nos ad hoc usque tempus gessinus, neque ideo ab Oceano huc bellum gerentes et vincentes perve- nimus, nt generum nostrum propter nefaria fagitia a societate regni excludamus et affinitatem ejus dis- . solvamus, et vile mancipium cum ipso in imperium introducamus. › Jussit igitur Mestrianum, hac le- gationis parte omissa, si quid aliud vellet promere. Et visum est Valentem ab imperio dejicere. 20 χαλεπαίνειν. "Οτι γὰρ ἂν ἀπόλοιτο, τοῦτο λοιπὸν τῷ νενικηκότι, ἀλλ᾽ οὐχὶ τοῖς ἡττωμένοις ἀπόλλυσθαι· καὶ ὅτι ὁ ἑνὶ τὴν εἰρήνην ἀρνούμενος πολλῶν ἐμφυ λίων πολέμων γίνεται αίτιος. Ο δὲ βασιλεὺς τῷ τε προσώπῳ καὶ τῇ τοῦ σώματος κινήσει τὸ μέγεθος τῆς " ὀργῆς δηλῶν, καὶ μόλις φωνὴν ἀφεὶς, εἶπεν· • Οὐχ οὕτω μέχρι τοῦ παρόντος διεγενόμεθα 1, οὐδὲ διὰ τοῦτο ἐκ τοῦ Ὠκεανοῦ μέχρι τῶν ἐνταῦθα πολε- μοῦντες καὶ νικῶντες ἀφικόμεθα, ὥστε μὴ ἐθέλειν τὸν οἰκεῖον γαμβρόν (7) κοινωνὸν ἔχειν διὰ τὰ μύση αὐτοῦ καὶ τὴν ἀγχιστείαν ἀπαγορεύειν, εὐτελὲς δὲ ἀνδράποδον μετ' αὐτοῦ εἰς τὰ βασίλεια προσδέξα- σθαι. » Εκέλευσεν οὖν τὸν Μεστριανὸν τούτου τοῦ B μέρους τῆς πρεσβείας σχολάζοντα ", εἴ τι ἕτερον αἰτεῖν βούλοιτο, λέγειν· καὶ ἔδοξε τὸν Βάλεντα ἐκε βληθῆναι τῆς βασιλείας. ιδ'. "Οτι Μαγγέντιος και Βετρονίων " πέμπουσι πρέσβεις πρὸς Κωνστάντιον. Πέμπονται δὲ Ρουφίνος καὶ Μαρκελλίνος, ὁ μὲν ἔπαρχος ὢν τῶν πραιτω ρίων, ὁ δὲ ἕτερος στρατηλάτης, καὶ Νουνέχιος συγ κλητικὸς ὕπαρχος, καὶ Μάξιμος προς τούτοις, ὑπο- μνήσοντες τὸν Κωνστάντιον ὅπλων ἀποσχέσθαι καὶ πρώτην ἔχειν ἐν τῇ βασιλείᾳ τιμήν. Ὁ δὲ Μαγνέν τιος δι' αὐτῶν τὴν ἰδίαν θυγατέρα τῷ Κωνσταντί ὑπισχνεῖτο διδόναι γαμετὴν ἐπὶ τῷ καὶ αὐτὸς τὴν Κωνσταντίαν λαβεῖν τὴν ἀδελφὴν τοῦ Κωνσταντίου. Ἐδέξατο οὖν ὁ βασιλεὺς τοὺς Βετρανίωνος 31 καὶ Μαγνεντίου πρέσβεις, ἐν οἷς ὁ Νουνέχιος " εὐθὺς ἔφη τῷ προοιμίῳ εἰρήνην αἰτεῖν τὸν Μαγνέντιον, καὶ πολλάκις τῆς περὶ τῶν παρόντων πραγμάτων καταστάσεως τὸν Κωνστάντιον ὑπεμίμνησκε, φάσκων μὴ χρῆναι αὐτὸν ἀπροόπτως καὶ εν κεκμηκότα ήδη τοῖς πολέμοις 30 δύο κατ' αὐτὸν εν βασιλεῖς, στρα τιωτικῆς τε ἐπιστήμης ἐμπείρους καὶ ὁμονοοῦντας ἀλλήλοις καὶ ἔτι ἀκεραίους ὄντας, εἰς πόλεμον προ καλεῖσθαι· οἵτινες, εἰ μὴ περὶ εἰρήνης συνδόξαιεν, [ὡς ] ὁποῖοι καὶ πηλίκοι κατὰ τὸν ἐμφύλιον πόλεμον ἔσονται παραταττόμενοι, εἴτε εἷς μόνος, εἴτε ὁμοῦ ἄμφω παραγένοιντο, μὴ θέλειν αὐτὸν ἑτέρωθεν μα θεῖν ἢ ἐκ τῶν ἤδη πεπραγμένων αὐτοῖς, ὅτι ταῖς ἐκείνων παρατάξεσιν αὐτῷ τε καὶ τῷ γένει αὐτοῦ θρίαμβοι κατωρθοῦντο. Ταύτης τῆς πρεσβείας ἀκού nio mittunt legatos ad Constantium. Mittuntur au- tem Rufinus et Marcellinus, hic præfectus prætorio; ille alterius agminis ductor, et Nunechius senatus princeps, et Maximus cum ipsis, qui adhortarentur Constantium, ut ab armis abstineret, et primum honoris gradum in imperio obtineret; Magnentius Constantio filiam desponderet, et ipse uxorem acci- peret Constantiam, Constantii sororem. ltaque im- perator Constantius admisit Vetranionis et Magnen- tii legatos, quorum unus, Nunechius, initio statim Magnentium pacem petere præfatus est, et Con- C stantium, quo in statu res in præsentia essent, mo- nuit dicens, non oportere ipsum incousiderate, præ- sertim cum bellis jam confectus esset, duos con- tra se imperatores, rei militaris peritos et inter se concordes et integris viribus, ad bellum provocare. Qui, nisi nunc de pace inter eos conveniret, 28 quales quantique in bello civili futuri essent, sive unus solus, sive uterque simul, non aliunde ipsi discedendum esse, quam ex egregiis facinoribus, quæ ante edidissent, quando ipsi et generi ejus prospere rebus gestis triumphos peperissent. Cum hanc legationem audisset imperator, magnam illi ea res curam et sollicitudinem attulit. Itaque ad somnum conversus, vidit in somnis patrem tan- quam ex alto descendentem. In manu tenebat Con. D σας ὁ βασιλεὺς ἐν φροντίσι πολλαῖς ἦν. Καὶ εἰς ὕπνον stantem a Magnentio peremptum, quem Constantio ostendens hæc illi dicere visus est : « Constanti, ecce Constans, multorum regum progenies, meus filius et frater tuus nefarie necatus; neque imperium labefactatum, neque rempublicam everṣam negli- gas, neque si quis tibi minetur, terrore afficiaris, sed gloriam, quæ inde te manet, cuicunque oppu- gnationi præponas, neque inultum fratrem tuum τραπεὶς εἶδεν ὄψιν, ὅτι ὁ πατὴρ αὐτοῦ ὥσπερ ἐξ ὕψους κατιὼν καὶ τῇ χειρὶ κατέχων τὸν Κωνσταντά, ὃν ἀνεῖλε Μαγνέντιος, τοῦτον αὐτῷ προσφέρων ταῦτα πρὸς αὐτὸν ἐδόκει τὰ ῥήματα φθέγγεσθαι· « Κων στάντις, ἰδοὺ Κώνστανς ὁ πολλῶν βασιλέων ἀπόγο νος, ὁ ἐμὸς υἱὸς καὶ σὺς ἀδελφὸς, τυραννικῶς ἀπολ- λύμενος 5. Μήτε οὖν τὴν βασιλείαν διακοπτομένην, μήτε τὴν πολιτείαν ἀνατρεπομένην περιίδης, μήτε VARIE LECTIONES. 18 αὐτὸν vulg. " τῆς om. vulg, το διαγεγενήμεθα conj. Β. " σχολάζοντος vulg. 18 Βετρανίων Ν., Βρεττανίων vulg. 18 Βρεττανίωνος vulg. εἰ ὁ Νουνέχιος - τὸν Μαγνέντιον, καὶ] hæc verba, quae vulgo perperam infra post voc. κατωρθοῦντο legebantur in locum suum reduxit Cl., particula καὶ ab initio in finem transposita. 25 xxì N., µħ vulg. 35 πολέμοις Β., πολεμίοις vulg. " αὐτοῦ. conj. Β. 10 ώς uncis inclusit B. 10 ἀπολόμενος conj. Β. 14. (A. C. 350, Const. 14.) Magnentius et Vetra -

671 EXCERPTA EX PETRO PATRICIO 672 sil. ille vero de pace inter utrumque imperatorem A βασιλεῦσι τὴν εἰρήνην ἐπρεσβεύετο, μὴ χρῆναι λέ- componenda agens dicebat, non oportere eum, qui - γων τὸν τοὺς ἐμοφύλους νενικηκότα κατ' αὐτῶν 18 de civibus suis victoriam reportasset, iis irasci. Quidquid enim intereat, victori,non victo interire, et si nunc uni pacem denegaverit, multorum bello- rum çivilium causam fore et auctorem. At imperator et vultu et motu corporis acerbitatem iræ suæ de- monstrans, et ægre vocem emittens dixit : « Non ita nos ad hoc usque tempus gessinus, neque ideo ab Oceano huc bellum gerentes et vincentes perve- nimus, nt generum nostrum propter nefaria fagitia a societate regni excludamus et affinitatem ejus dis- . solvamus, et vile mancipium cum ipso in imperium introducamus. › Jussit igitur Mestrianum, hac le- gationis parte omissa, si quid aliud vellet promere. Et visum est Valentem ab imperio dejicere. 20 χαλεπαίνειν. "Οτι γὰρ ἂν ἀπόλοιτο, τοῦτο λοιπὸν τῷ νενικηκότι, ἀλλ᾽ οὐχὶ τοῖς ἡττωμένοις ἀπόλλυσθαι· καὶ ὅτι ὁ ἑνὶ τὴν εἰρήνην ἀρνούμενος πολλῶν ἐμφυ λίων πολέμων γίνεται αίτιος. Ο δὲ βασιλεὺς τῷ τε προσώπῳ καὶ τῇ τοῦ σώματος κινήσει τὸ μέγεθος τῆς " ὀργῆς δηλῶν, καὶ μόλις φωνὴν ἀφεὶς, εἶπεν· • Οὐχ οὕτω μέχρι τοῦ παρόντος διεγενόμεθα 1, οὐδὲ διὰ τοῦτο ἐκ τοῦ Ὠκεανοῦ μέχρι τῶν ἐνταῦθα πολε- μοῦντες καὶ νικῶντες ἀφικόμεθα, ὥστε μὴ ἐθέλειν τὸν οἰκεῖον γαμβρόν (7) κοινωνὸν ἔχειν διὰ τὰ μύση αὐτοῦ καὶ τὴν ἀγχιστείαν ἀπαγορεύειν, εὐτελὲς δὲ ἀνδράποδον μετ' αὐτοῦ εἰς τὰ βασίλεια προσδέξα- σθαι. » Εκέλευσεν οὖν τὸν Μεστριανὸν τούτου τοῦ B μέρους τῆς πρεσβείας σχολάζοντα ", εἴ τι ἕτερον αἰτεῖν βούλοιτο, λέγειν· καὶ ἔδοξε τὸν Βάλεντα ἐκε βληθῆναι τῆς βασιλείας. ιδ'. "Οτι Μαγγέντιος και Βετρονίων " πέμπουσι πρέσβεις πρὸς Κωνστάντιον. Πέμπονται δὲ Ρουφίνος καὶ Μαρκελλίνος, ὁ μὲν ἔπαρχος ὢν τῶν πραιτω ρίων, ὁ δὲ ἕτερος στρατηλάτης, καὶ Νουνέχιος συγ κλητικὸς ὕπαρχος, καὶ Μάξιμος προς τούτοις, ὑπο- μνήσοντες τὸν Κωνστάντιον ὅπλων ἀποσχέσθαι καὶ πρώτην ἔχειν ἐν τῇ βασιλείᾳ τιμήν. Ὁ δὲ Μαγνέν τιος δι' αὐτῶν τὴν ἰδίαν θυγατέρα τῷ Κωνσταντί ὑπισχνεῖτο διδόναι γαμετὴν ἐπὶ τῷ καὶ αὐτὸς τὴν Κωνσταντίαν λαβεῖν τὴν ἀδελφὴν τοῦ Κωνσταντίου. Ἐδέξατο οὖν ὁ βασιλεὺς τοὺς Βετρανίωνος 31 καὶ Μαγνεντίου πρέσβεις, ἐν οἷς ὁ Νουνέχιος " εὐθὺς ἔφη τῷ προοιμίῳ εἰρήνην αἰτεῖν τὸν Μαγνέντιον, καὶ πολλάκις τῆς περὶ τῶν παρόντων πραγμάτων καταστάσεως τὸν Κωνστάντιον ὑπεμίμνησκε, φάσκων μὴ χρῆναι αὐτὸν ἀπροόπτως καὶ εν κεκμηκότα ήδη τοῖς πολέμοις 30 δύο κατ' αὐτὸν εν βασιλεῖς, στρα τιωτικῆς τε ἐπιστήμης ἐμπείρους καὶ ὁμονοοῦντας ἀλλήλοις καὶ ἔτι ἀκεραίους ὄντας, εἰς πόλεμον προ καλεῖσθαι· οἵτινες, εἰ μὴ περὶ εἰρήνης συνδόξαιεν, [ὡς ] ὁποῖοι καὶ πηλίκοι κατὰ τὸν ἐμφύλιον πόλεμον ἔσονται παραταττόμενοι, εἴτε εἷς μόνος, εἴτε ὁμοῦ ἄμφω παραγένοιντο, μὴ θέλειν αὐτὸν ἑτέρωθεν μα θεῖν ἢ ἐκ τῶν ἤδη πεπραγμένων αὐτοῖς, ὅτι ταῖς ἐκείνων παρατάξεσιν αὐτῷ τε καὶ τῷ γένει αὐτοῦ θρίαμβοι κατωρθοῦντο. Ταύτης τῆς πρεσβείας ἀκού nio mittunt legatos ad Constantium. Mittuntur au- tem Rufinus et Marcellinus, hic præfectus prætorio; ille alterius agminis ductor, et Nunechius senatus princeps, et Maximus cum ipsis, qui adhortarentur Constantium, ut ab armis abstineret, et primum honoris gradum in imperio obtineret; Magnentius Constantio filiam desponderet, et ipse uxorem acci- peret Constantiam, Constantii sororem. ltaque im- perator Constantius admisit Vetranionis et Magnen- tii legatos, quorum unus, Nunechius, initio statim Magnentium pacem petere præfatus est, et Con- C stantium, quo in statu res in præsentia essent, mo- nuit dicens, non oportere ipsum incousiderate, præ- sertim cum bellis jam confectus esset, duos con- tra se imperatores, rei militaris peritos et inter se concordes et integris viribus, ad bellum provocare. Qui, nisi nunc de pace inter eos conveniret, 28 quales quantique in bello civili futuri essent, sive unus solus, sive uterque simul, non aliunde ipsi discedendum esse, quam ex egregiis facinoribus, quæ ante edidissent, quando ipsi et generi ejus prospere rebus gestis triumphos peperissent. Cum hanc legationem audisset imperator, magnam illi ea res curam et sollicitudinem attulit. Itaque ad somnum conversus, vidit in somnis patrem tan- quam ex alto descendentem. In manu tenebat Con. D σας ὁ βασιλεὺς ἐν φροντίσι πολλαῖς ἦν. Καὶ εἰς ὕπνον stantem a Magnentio peremptum, quem Constantio ostendens hæc illi dicere visus est : « Constanti, ecce Constans, multorum regum progenies, meus filius et frater tuus nefarie necatus; neque imperium labefactatum, neque rempublicam everṣam negli- gas, neque si quis tibi minetur, terrore afficiaris, sed gloriam, quæ inde te manet, cuicunque oppu- gnationi præponas, neque inultum fratrem tuum τραπεὶς εἶδεν ὄψιν, ὅτι ὁ πατὴρ αὐτοῦ ὥσπερ ἐξ ὕψους κατιὼν καὶ τῇ χειρὶ κατέχων τὸν Κωνσταντά, ὃν ἀνεῖλε Μαγνέντιος, τοῦτον αὐτῷ προσφέρων ταῦτα πρὸς αὐτὸν ἐδόκει τὰ ῥήματα φθέγγεσθαι· « Κων στάντις, ἰδοὺ Κώνστανς ὁ πολλῶν βασιλέων ἀπόγο νος, ὁ ἐμὸς υἱὸς καὶ σὺς ἀδελφὸς, τυραννικῶς ἀπολ- λύμενος 5. Μήτε οὖν τὴν βασιλείαν διακοπτομένην, μήτε τὴν πολιτείαν ἀνατρεπομένην περιίδης, μήτε VARIE LECTIONES. 18 αὐτὸν vulg. " τῆς om. vulg, το διαγεγενήμεθα conj. Β. " σχολάζοντος vulg. 18 Βετρανίων Ν., Βρεττανίων vulg. 18 Βρεττανίωνος vulg. εἰ ὁ Νουνέχιος - τὸν Μαγνέντιον, καὶ] hæc verba, quae vulgo perperam infra post voc. κατωρθοῦντο legebantur in locum suum reduxit Cl., particula καὶ ab initio in finem transposita. 25 xxì N., µħ vulg. 35 πολέμοις Β., πολεμίοις vulg. " αὐτοῦ. conj. Β. 10 ώς uncis inclusit B. 10 ἀπολόμενος conj. Β. 14. (A. C. 350, Const. 14.) Magnentius et Vetra -

671 EXCERPTA EX PETRO PATRICIO 672 sil. ille vero de pace inter utrumque imperatorem A βασιλεῦσι τὴν εἰρήνην ἐπρεσβεύετο, μὴ χρῆναι λέ- componenda agens dicebat, non oportere eum, qui - γων τὸν τοὺς ἐμοφύλους νενικηκότα κατ' αὐτῶν 18 de civibus suis victoriam reportasset, iis irasci. Quidquid enim intereat, victori,non victo interire, et si nunc uni pacem denegaverit, multorum bello- rum çivilium causam fore et auctorem. At imperator et vultu et motu corporis acerbitatem iræ suæ de- monstrans, et ægre vocem emittens dixit : « Non ita nos ad hoc usque tempus gessinus, neque ideo ab Oceano huc bellum gerentes et vincentes perve- nimus, nt generum nostrum propter nefaria fagitia a societate regni excludamus et affinitatem ejus dis- . solvamus, et vile mancipium cum ipso in imperium introducamus. › Jussit igitur Mestrianum, hac le- gationis parte omissa, si quid aliud vellet promere. Et visum est Valentem ab imperio dejicere. 20 χαλεπαίνειν. "Οτι γὰρ ἂν ἀπόλοιτο, τοῦτο λοιπὸν τῷ νενικηκότι, ἀλλ᾽ οὐχὶ τοῖς ἡττωμένοις ἀπόλλυσθαι· καὶ ὅτι ὁ ἑνὶ τὴν εἰρήνην ἀρνούμενος πολλῶν ἐμφυ λίων πολέμων γίνεται αίτιος. Ο δὲ βασιλεὺς τῷ τε προσώπῳ καὶ τῇ τοῦ σώματος κινήσει τὸ μέγεθος τῆς " ὀργῆς δηλῶν, καὶ μόλις φωνὴν ἀφεὶς, εἶπεν· • Οὐχ οὕτω μέχρι τοῦ παρόντος διεγενόμεθα 1, οὐδὲ διὰ τοῦτο ἐκ τοῦ Ὠκεανοῦ μέχρι τῶν ἐνταῦθα πολε- μοῦντες καὶ νικῶντες ἀφικόμεθα, ὥστε μὴ ἐθέλειν τὸν οἰκεῖον γαμβρόν (7) κοινωνὸν ἔχειν διὰ τὰ μύση αὐτοῦ καὶ τὴν ἀγχιστείαν ἀπαγορεύειν, εὐτελὲς δὲ ἀνδράποδον μετ' αὐτοῦ εἰς τὰ βασίλεια προσδέξα- σθαι. » Εκέλευσεν οὖν τὸν Μεστριανὸν τούτου τοῦ B μέρους τῆς πρεσβείας σχολάζοντα ", εἴ τι ἕτερον αἰτεῖν βούλοιτο, λέγειν· καὶ ἔδοξε τὸν Βάλεντα ἐκε βληθῆναι τῆς βασιλείας. ιδ'. "Οτι Μαγγέντιος και Βετρονίων " πέμπουσι πρέσβεις πρὸς Κωνστάντιον. Πέμπονται δὲ Ρουφίνος καὶ Μαρκελλίνος, ὁ μὲν ἔπαρχος ὢν τῶν πραιτω ρίων, ὁ δὲ ἕτερος στρατηλάτης, καὶ Νουνέχιος συγ κλητικὸς ὕπαρχος, καὶ Μάξιμος προς τούτοις, ὑπο- μνήσοντες τὸν Κωνστάντιον ὅπλων ἀποσχέσθαι καὶ πρώτην ἔχειν ἐν τῇ βασιλείᾳ τιμήν. Ὁ δὲ Μαγνέν τιος δι' αὐτῶν τὴν ἰδίαν θυγατέρα τῷ Κωνσταντί ὑπισχνεῖτο διδόναι γαμετὴν ἐπὶ τῷ καὶ αὐτὸς τὴν Κωνσταντίαν λαβεῖν τὴν ἀδελφὴν τοῦ Κωνσταντίου. Ἐδέξατο οὖν ὁ βασιλεὺς τοὺς Βετρανίωνος 31 καὶ Μαγνεντίου πρέσβεις, ἐν οἷς ὁ Νουνέχιος " εὐθὺς ἔφη τῷ προοιμίῳ εἰρήνην αἰτεῖν τὸν Μαγνέντιον, καὶ πολλάκις τῆς περὶ τῶν παρόντων πραγμάτων καταστάσεως τὸν Κωνστάντιον ὑπεμίμνησκε, φάσκων μὴ χρῆναι αὐτὸν ἀπροόπτως καὶ εν κεκμηκότα ήδη τοῖς πολέμοις 30 δύο κατ' αὐτὸν εν βασιλεῖς, στρα τιωτικῆς τε ἐπιστήμης ἐμπείρους καὶ ὁμονοοῦντας ἀλλήλοις καὶ ἔτι ἀκεραίους ὄντας, εἰς πόλεμον προ καλεῖσθαι· οἵτινες, εἰ μὴ περὶ εἰρήνης συνδόξαιεν, [ὡς ] ὁποῖοι καὶ πηλίκοι κατὰ τὸν ἐμφύλιον πόλεμον ἔσονται παραταττόμενοι, εἴτε εἷς μόνος, εἴτε ὁμοῦ ἄμφω παραγένοιντο, μὴ θέλειν αὐτὸν ἑτέρωθεν μα θεῖν ἢ ἐκ τῶν ἤδη πεπραγμένων αὐτοῖς, ὅτι ταῖς ἐκείνων παρατάξεσιν αὐτῷ τε καὶ τῷ γένει αὐτοῦ θρίαμβοι κατωρθοῦντο. Ταύτης τῆς πρεσβείας ἀκού nio mittunt legatos ad Constantium. Mittuntur au- tem Rufinus et Marcellinus, hic præfectus prætorio; ille alterius agminis ductor, et Nunechius senatus princeps, et Maximus cum ipsis, qui adhortarentur Constantium, ut ab armis abstineret, et primum honoris gradum in imperio obtineret; Magnentius Constantio filiam desponderet, et ipse uxorem acci- peret Constantiam, Constantii sororem. ltaque im- perator Constantius admisit Vetranionis et Magnen- tii legatos, quorum unus, Nunechius, initio statim Magnentium pacem petere præfatus est, et Con- C stantium, quo in statu res in præsentia essent, mo- nuit dicens, non oportere ipsum incousiderate, præ- sertim cum bellis jam confectus esset, duos con- tra se imperatores, rei militaris peritos et inter se concordes et integris viribus, ad bellum provocare. Qui, nisi nunc de pace inter eos conveniret, 28 quales quantique in bello civili futuri essent, sive unus solus, sive uterque simul, non aliunde ipsi discedendum esse, quam ex egregiis facinoribus, quæ ante edidissent, quando ipsi et generi ejus prospere rebus gestis triumphos peperissent. Cum hanc legationem audisset imperator, magnam illi ea res curam et sollicitudinem attulit. Itaque ad somnum conversus, vidit in somnis patrem tan- quam ex alto descendentem. In manu tenebat Con. D σας ὁ βασιλεὺς ἐν φροντίσι πολλαῖς ἦν. Καὶ εἰς ὕπνον stantem a Magnentio peremptum, quem Constantio ostendens hæc illi dicere visus est : « Constanti, ecce Constans, multorum regum progenies, meus filius et frater tuus nefarie necatus; neque imperium labefactatum, neque rempublicam everṣam negli- gas, neque si quis tibi minetur, terrore afficiaris, sed gloriam, quæ inde te manet, cuicunque oppu- gnationi præponas, neque inultum fratrem tuum τραπεὶς εἶδεν ὄψιν, ὅτι ὁ πατὴρ αὐτοῦ ὥσπερ ἐξ ὕψους κατιὼν καὶ τῇ χειρὶ κατέχων τὸν Κωνσταντά, ὃν ἀνεῖλε Μαγνέντιος, τοῦτον αὐτῷ προσφέρων ταῦτα πρὸς αὐτὸν ἐδόκει τὰ ῥήματα φθέγγεσθαι· « Κων στάντις, ἰδοὺ Κώνστανς ὁ πολλῶν βασιλέων ἀπόγο νος, ὁ ἐμὸς υἱὸς καὶ σὺς ἀδελφὸς, τυραννικῶς ἀπολ- λύμενος 5. Μήτε οὖν τὴν βασιλείαν διακοπτομένην, μήτε τὴν πολιτείαν ἀνατρεπομένην περιίδης, μήτε VARIE LECTIONES. 18 αὐτὸν vulg. " τῆς om. vulg, το διαγεγενήμεθα conj. Β. " σχολάζοντος vulg. 18 Βετρανίων Ν., Βρεττανίων vulg. 18 Βρεττανίωνος vulg. εἰ ὁ Νουνέχιος - τὸν Μαγνέντιον, καὶ] hæc verba, quae vulgo perperam infra post voc. κατωρθοῦντο legebantur in locum suum reduxit Cl., particula καὶ ab initio in finem transposita. 25 xxì N., µħ vulg. 35 πολέμοις Β., πολεμίοις vulg. " αὐτοῦ. conj. Β. 10 ώς uncis inclusit B. 10 ἀπολόμενος conj. Β. 14. (A. C. 350, Const. 14.) Magnentius et Vetra -

671 EXCERPTA EX PETRO PATRICIO 672 sil. ille vero de pace inter utrumque imperatorem A βασιλεῦσι τὴν εἰρήνην ἐπρεσβεύετο, μὴ χρῆναι λέ- componenda agens dicebat, non oportere eum, qui - γων τὸν τοὺς ἐμοφύλους νενικηκότα κατ' αὐτῶν 18 de civibus suis victoriam reportasset, iis irasci. Quidquid enim intereat, victori,non victo interire, et si nunc uni pacem denegaverit, multorum bello- rum çivilium causam fore et auctorem. At imperator et vultu et motu corporis acerbitatem iræ suæ de- monstrans, et ægre vocem emittens dixit : « Non ita nos ad hoc usque tempus gessinus, neque ideo ab Oceano huc bellum gerentes et vincentes perve- nimus, nt generum nostrum propter nefaria fagitia a societate regni excludamus et affinitatem ejus dis- . solvamus, et vile mancipium cum ipso in imperium introducamus. › Jussit igitur Mestrianum, hac le- gationis parte omissa, si quid aliud vellet promere. Et visum est Valentem ab imperio dejicere. 20 χαλεπαίνειν. "Οτι γὰρ ἂν ἀπόλοιτο, τοῦτο λοιπὸν τῷ νενικηκότι, ἀλλ᾽ οὐχὶ τοῖς ἡττωμένοις ἀπόλλυσθαι· καὶ ὅτι ὁ ἑνὶ τὴν εἰρήνην ἀρνούμενος πολλῶν ἐμφυ λίων πολέμων γίνεται αίτιος. Ο δὲ βασιλεὺς τῷ τε προσώπῳ καὶ τῇ τοῦ σώματος κινήσει τὸ μέγεθος τῆς " ὀργῆς δηλῶν, καὶ μόλις φωνὴν ἀφεὶς, εἶπεν· • Οὐχ οὕτω μέχρι τοῦ παρόντος διεγενόμεθα 1, οὐδὲ διὰ τοῦτο ἐκ τοῦ Ὠκεανοῦ μέχρι τῶν ἐνταῦθα πολε- μοῦντες καὶ νικῶντες ἀφικόμεθα, ὥστε μὴ ἐθέλειν τὸν οἰκεῖον γαμβρόν (7) κοινωνὸν ἔχειν διὰ τὰ μύση αὐτοῦ καὶ τὴν ἀγχιστείαν ἀπαγορεύειν, εὐτελὲς δὲ ἀνδράποδον μετ' αὐτοῦ εἰς τὰ βασίλεια προσδέξα- σθαι. » Εκέλευσεν οὖν τὸν Μεστριανὸν τούτου τοῦ B μέρους τῆς πρεσβείας σχολάζοντα ", εἴ τι ἕτερον αἰτεῖν βούλοιτο, λέγειν· καὶ ἔδοξε τὸν Βάλεντα ἐκε βληθῆναι τῆς βασιλείας. ιδ'. "Οτι Μαγγέντιος και Βετρονίων " πέμπουσι πρέσβεις πρὸς Κωνστάντιον. Πέμπονται δὲ Ρουφίνος καὶ Μαρκελλίνος, ὁ μὲν ἔπαρχος ὢν τῶν πραιτω ρίων, ὁ δὲ ἕτερος στρατηλάτης, καὶ Νουνέχιος συγ κλητικὸς ὕπαρχος, καὶ Μάξιμος προς τούτοις, ὑπο- μνήσοντες τὸν Κωνστάντιον ὅπλων ἀποσχέσθαι καὶ πρώτην ἔχειν ἐν τῇ βασιλείᾳ τιμήν. Ὁ δὲ Μαγνέν τιος δι' αὐτῶν τὴν ἰδίαν θυγατέρα τῷ Κωνσταντί ὑπισχνεῖτο διδόναι γαμετὴν ἐπὶ τῷ καὶ αὐτὸς τὴν Κωνσταντίαν λαβεῖν τὴν ἀδελφὴν τοῦ Κωνσταντίου. Ἐδέξατο οὖν ὁ βασιλεὺς τοὺς Βετρανίωνος 31 καὶ Μαγνεντίου πρέσβεις, ἐν οἷς ὁ Νουνέχιος " εὐθὺς ἔφη τῷ προοιμίῳ εἰρήνην αἰτεῖν τὸν Μαγνέντιον, καὶ πολλάκις τῆς περὶ τῶν παρόντων πραγμάτων καταστάσεως τὸν Κωνστάντιον ὑπεμίμνησκε, φάσκων μὴ χρῆναι αὐτὸν ἀπροόπτως καὶ εν κεκμηκότα ήδη τοῖς πολέμοις 30 δύο κατ' αὐτὸν εν βασιλεῖς, στρα τιωτικῆς τε ἐπιστήμης ἐμπείρους καὶ ὁμονοοῦντας ἀλλήλοις καὶ ἔτι ἀκεραίους ὄντας, εἰς πόλεμον προ καλεῖσθαι· οἵτινες, εἰ μὴ περὶ εἰρήνης συνδόξαιεν, [ὡς ] ὁποῖοι καὶ πηλίκοι κατὰ τὸν ἐμφύλιον πόλεμον ἔσονται παραταττόμενοι, εἴτε εἷς μόνος, εἴτε ὁμοῦ ἄμφω παραγένοιντο, μὴ θέλειν αὐτὸν ἑτέρωθεν μα θεῖν ἢ ἐκ τῶν ἤδη πεπραγμένων αὐτοῖς, ὅτι ταῖς ἐκείνων παρατάξεσιν αὐτῷ τε καὶ τῷ γένει αὐτοῦ θρίαμβοι κατωρθοῦντο. Ταύτης τῆς πρεσβείας ἀκού nio mittunt legatos ad Constantium. Mittuntur au- tem Rufinus et Marcellinus, hic præfectus prætorio; ille alterius agminis ductor, et Nunechius senatus princeps, et Maximus cum ipsis, qui adhortarentur Constantium, ut ab armis abstineret, et primum honoris gradum in imperio obtineret; Magnentius Constantio filiam desponderet, et ipse uxorem acci- peret Constantiam, Constantii sororem. ltaque im- perator Constantius admisit Vetranionis et Magnen- tii legatos, quorum unus, Nunechius, initio statim Magnentium pacem petere præfatus est, et Con- C stantium, quo in statu res in præsentia essent, mo- nuit dicens, non oportere ipsum incousiderate, præ- sertim cum bellis jam confectus esset, duos con- tra se imperatores, rei militaris peritos et inter se concordes et integris viribus, ad bellum provocare. Qui, nisi nunc de pace inter eos conveniret, 28 quales quantique in bello civili futuri essent, sive unus solus, sive uterque simul, non aliunde ipsi discedendum esse, quam ex egregiis facinoribus, quæ ante edidissent, quando ipsi et generi ejus prospere rebus gestis triumphos peperissent. Cum hanc legationem audisset imperator, magnam illi ea res curam et sollicitudinem attulit. Itaque ad somnum conversus, vidit in somnis patrem tan- quam ex alto descendentem. In manu tenebat Con. D σας ὁ βασιλεὺς ἐν φροντίσι πολλαῖς ἦν. Καὶ εἰς ὕπνον stantem a Magnentio peremptum, quem Constantio ostendens hæc illi dicere visus est : « Constanti, ecce Constans, multorum regum progenies, meus filius et frater tuus nefarie necatus; neque imperium labefactatum, neque rempublicam everṣam negli- gas, neque si quis tibi minetur, terrore afficiaris, sed gloriam, quæ inde te manet, cuicunque oppu- gnationi præponas, neque inultum fratrem tuum τραπεὶς εἶδεν ὄψιν, ὅτι ὁ πατὴρ αὐτοῦ ὥσπερ ἐξ ὕψους κατιὼν καὶ τῇ χειρὶ κατέχων τὸν Κωνσταντά, ὃν ἀνεῖλε Μαγνέντιος, τοῦτον αὐτῷ προσφέρων ταῦτα πρὸς αὐτὸν ἐδόκει τὰ ῥήματα φθέγγεσθαι· « Κων στάντις, ἰδοὺ Κώνστανς ὁ πολλῶν βασιλέων ἀπόγο νος, ὁ ἐμὸς υἱὸς καὶ σὺς ἀδελφὸς, τυραννικῶς ἀπολ- λύμενος 5. Μήτε οὖν τὴν βασιλείαν διακοπτομένην, μήτε τὴν πολιτείαν ἀνατρεπομένην περιίδης, μήτε VARIE LECTIONES. 18 αὐτὸν vulg. " τῆς om. vulg, το διαγεγενήμεθα conj. Β. " σχολάζοντος vulg. 18 Βετρανίων Ν., Βρεττανίων vulg. 18 Βρεττανίωνος vulg. εἰ ὁ Νουνέχιος - τὸν Μαγνέντιον, καὶ] hæc verba, quae vulgo perperam infra post voc. κατωρθοῦντο legebantur in locum suum reduxit Cl., particula καὶ ab initio in finem transposita. 25 xxì N., µħ vulg. 35 πολέμοις Β., πολεμίοις vulg. " αὐτοῦ. conj. Β. 10 ώς uncis inclusit B. 10 ἀπολόμενος conj. Β. 14. (A. C. 350, Const. 14.) Magnentius et Vetra -

671 EXCERPTA EX PETRO PATRICIO 672 sil. ille vero de pace inter utrumque imperatorem A βασιλεῦσι τὴν εἰρήνην ἐπρεσβεύετο, μὴ χρῆναι λέ- componenda agens dicebat, non oportere eum, qui - γων τὸν τοὺς ἐμοφύλους νενικηκότα κατ' αὐτῶν 18 de civibus suis victoriam reportasset, iis irasci. Quidquid enim intereat, victori,non victo interire, et si nunc uni pacem denegaverit, multorum bello- rum çivilium causam fore et auctorem. At imperator et vultu et motu corporis acerbitatem iræ suæ de- monstrans, et ægre vocem emittens dixit : « Non ita nos ad hoc usque tempus gessinus, neque ideo ab Oceano huc bellum gerentes et vincentes perve- nimus, nt generum nostrum propter nefaria fagitia a societate regni excludamus et affinitatem ejus dis- . solvamus, et vile mancipium cum ipso in imperium introducamus. › Jussit igitur Mestrianum, hac le- gationis parte omissa, si quid aliud vellet promere. Et visum est Valentem ab imperio dejicere. 20 χαλεπαίνειν. "Οτι γὰρ ἂν ἀπόλοιτο, τοῦτο λοιπὸν τῷ νενικηκότι, ἀλλ᾽ οὐχὶ τοῖς ἡττωμένοις ἀπόλλυσθαι· καὶ ὅτι ὁ ἑνὶ τὴν εἰρήνην ἀρνούμενος πολλῶν ἐμφυ λίων πολέμων γίνεται αίτιος. Ο δὲ βασιλεὺς τῷ τε προσώπῳ καὶ τῇ τοῦ σώματος κινήσει τὸ μέγεθος τῆς " ὀργῆς δηλῶν, καὶ μόλις φωνὴν ἀφεὶς, εἶπεν· • Οὐχ οὕτω μέχρι τοῦ παρόντος διεγενόμεθα 1, οὐδὲ διὰ τοῦτο ἐκ τοῦ Ὠκεανοῦ μέχρι τῶν ἐνταῦθα πολε- μοῦντες καὶ νικῶντες ἀφικόμεθα, ὥστε μὴ ἐθέλειν τὸν οἰκεῖον γαμβρόν (7) κοινωνὸν ἔχειν διὰ τὰ μύση αὐτοῦ καὶ τὴν ἀγχιστείαν ἀπαγορεύειν, εὐτελὲς δὲ ἀνδράποδον μετ' αὐτοῦ εἰς τὰ βασίλεια προσδέξα- σθαι. » Εκέλευσεν οὖν τὸν Μεστριανὸν τούτου τοῦ B μέρους τῆς πρεσβείας σχολάζοντα ", εἴ τι ἕτερον αἰτεῖν βούλοιτο, λέγειν· καὶ ἔδοξε τὸν Βάλεντα ἐκε βληθῆναι τῆς βασιλείας. ιδ'. "Οτι Μαγγέντιος και Βετρονίων " πέμπουσι πρέσβεις πρὸς Κωνστάντιον. Πέμπονται δὲ Ρουφίνος καὶ Μαρκελλίνος, ὁ μὲν ἔπαρχος ὢν τῶν πραιτω ρίων, ὁ δὲ ἕτερος στρατηλάτης, καὶ Νουνέχιος συγ κλητικὸς ὕπαρχος, καὶ Μάξιμος προς τούτοις, ὑπο- μνήσοντες τὸν Κωνστάντιον ὅπλων ἀποσχέσθαι καὶ πρώτην ἔχειν ἐν τῇ βασιλείᾳ τιμήν. Ὁ δὲ Μαγνέν τιος δι' αὐτῶν τὴν ἰδίαν θυγατέρα τῷ Κωνσταντί ὑπισχνεῖτο διδόναι γαμετὴν ἐπὶ τῷ καὶ αὐτὸς τὴν Κωνσταντίαν λαβεῖν τὴν ἀδελφὴν τοῦ Κωνσταντίου. Ἐδέξατο οὖν ὁ βασιλεὺς τοὺς Βετρανίωνος 31 καὶ Μαγνεντίου πρέσβεις, ἐν οἷς ὁ Νουνέχιος " εὐθὺς ἔφη τῷ προοιμίῳ εἰρήνην αἰτεῖν τὸν Μαγνέντιον, καὶ πολλάκις τῆς περὶ τῶν παρόντων πραγμάτων καταστάσεως τὸν Κωνστάντιον ὑπεμίμνησκε, φάσκων μὴ χρῆναι αὐτὸν ἀπροόπτως καὶ εν κεκμηκότα ήδη τοῖς πολέμοις 30 δύο κατ' αὐτὸν εν βασιλεῖς, στρα τιωτικῆς τε ἐπιστήμης ἐμπείρους καὶ ὁμονοοῦντας ἀλλήλοις καὶ ἔτι ἀκεραίους ὄντας, εἰς πόλεμον προ καλεῖσθαι· οἵτινες, εἰ μὴ περὶ εἰρήνης συνδόξαιεν, [ὡς ] ὁποῖοι καὶ πηλίκοι κατὰ τὸν ἐμφύλιον πόλεμον ἔσονται παραταττόμενοι, εἴτε εἷς μόνος, εἴτε ὁμοῦ ἄμφω παραγένοιντο, μὴ θέλειν αὐτὸν ἑτέρωθεν μα θεῖν ἢ ἐκ τῶν ἤδη πεπραγμένων αὐτοῖς, ὅτι ταῖς ἐκείνων παρατάξεσιν αὐτῷ τε καὶ τῷ γένει αὐτοῦ θρίαμβοι κατωρθοῦντο. Ταύτης τῆς πρεσβείας ἀκού nio mittunt legatos ad Constantium. Mittuntur au- tem Rufinus et Marcellinus, hic præfectus prætorio; ille alterius agminis ductor, et Nunechius senatus princeps, et Maximus cum ipsis, qui adhortarentur Constantium, ut ab armis abstineret, et primum honoris gradum in imperio obtineret; Magnentius Constantio filiam desponderet, et ipse uxorem acci- peret Constantiam, Constantii sororem. ltaque im- perator Constantius admisit Vetranionis et Magnen- tii legatos, quorum unus, Nunechius, initio statim Magnentium pacem petere præfatus est, et Con- C stantium, quo in statu res in præsentia essent, mo- nuit dicens, non oportere ipsum incousiderate, præ- sertim cum bellis jam confectus esset, duos con- tra se imperatores, rei militaris peritos et inter se concordes et integris viribus, ad bellum provocare. Qui, nisi nunc de pace inter eos conveniret, 28 quales quantique in bello civili futuri essent, sive unus solus, sive uterque simul, non aliunde ipsi discedendum esse, quam ex egregiis facinoribus, quæ ante edidissent, quando ipsi et generi ejus prospere rebus gestis triumphos peperissent. Cum hanc legationem audisset imperator, magnam illi ea res curam et sollicitudinem attulit. Itaque ad somnum conversus, vidit in somnis patrem tan- quam ex alto descendentem. In manu tenebat Con. D σας ὁ βασιλεὺς ἐν φροντίσι πολλαῖς ἦν. Καὶ εἰς ὕπνον stantem a Magnentio peremptum, quem Constantio ostendens hæc illi dicere visus est : « Constanti, ecce Constans, multorum regum progenies, meus filius et frater tuus nefarie necatus; neque imperium labefactatum, neque rempublicam everṣam negli- gas, neque si quis tibi minetur, terrore afficiaris, sed gloriam, quæ inde te manet, cuicunque oppu- gnationi præponas, neque inultum fratrem tuum τραπεὶς εἶδεν ὄψιν, ὅτι ὁ πατὴρ αὐτοῦ ὥσπερ ἐξ ὕψους κατιὼν καὶ τῇ χειρὶ κατέχων τὸν Κωνσταντά, ὃν ἀνεῖλε Μαγνέντιος, τοῦτον αὐτῷ προσφέρων ταῦτα πρὸς αὐτὸν ἐδόκει τὰ ῥήματα φθέγγεσθαι· « Κων στάντις, ἰδοὺ Κώνστανς ὁ πολλῶν βασιλέων ἀπόγο νος, ὁ ἐμὸς υἱὸς καὶ σὺς ἀδελφὸς, τυραννικῶς ἀπολ- λύμενος 5. Μήτε οὖν τὴν βασιλείαν διακοπτομένην, μήτε τὴν πολιτείαν ἀνατρεπομένην περιίδης, μήτε VARIE LECTIONES. 18 αὐτὸν vulg. " τῆς om. vulg, το διαγεγενήμεθα conj. Β. " σχολάζοντος vulg. 18 Βετρανίων Ν., Βρεττανίων vulg. 18 Βρεττανίωνος vulg. εἰ ὁ Νουνέχιος - τὸν Μαγνέντιον, καὶ] hæc verba, quae vulgo perperam infra post voc. κατωρθοῦντο legebantur in locum suum reduxit Cl., particula καὶ ab initio in finem transposita. 25 xxì N., µħ vulg. 35 πολέμοις Β., πολεμίοις vulg. " αὐτοῦ. conj. Β. 10 ώς uncis inclusit B. 10 ἀπολόμενος conj. Β. 14. (A. C. 350, Const. 14.) Magnentius et Vetra -

671 EXCERPTA EX PETRO PATRICIO 672 sil. ille vero de pace inter utrumque imperatorem A βασιλεῦσι τὴν εἰρήνην ἐπρεσβεύετο, μὴ χρῆναι λέ- componenda agens dicebat, non oportere eum, qui - γων τὸν τοὺς ἐμοφύλους νενικηκότα κατ' αὐτῶν 18 de civibus suis victoriam reportasset, iis irasci. Quidquid enim intereat, victori,non victo interire, et si nunc uni pacem denegaverit, multorum bello- rum çivilium causam fore et auctorem. At imperator et vultu et motu corporis acerbitatem iræ suæ de- monstrans, et ægre vocem emittens dixit : « Non ita nos ad hoc usque tempus gessinus, neque ideo ab Oceano huc bellum gerentes et vincentes perve- nimus, nt generum nostrum propter nefaria fagitia a societate regni excludamus et affinitatem ejus dis- . solvamus, et vile mancipium cum ipso in imperium introducamus. › Jussit igitur Mestrianum, hac le- gationis parte omissa, si quid aliud vellet promere. Et visum est Valentem ab imperio dejicere. 20 χαλεπαίνειν. "Οτι γὰρ ἂν ἀπόλοιτο, τοῦτο λοιπὸν τῷ νενικηκότι, ἀλλ᾽ οὐχὶ τοῖς ἡττωμένοις ἀπόλλυσθαι· καὶ ὅτι ὁ ἑνὶ τὴν εἰρήνην ἀρνούμενος πολλῶν ἐμφυ λίων πολέμων γίνεται αίτιος. Ο δὲ βασιλεὺς τῷ τε προσώπῳ καὶ τῇ τοῦ σώματος κινήσει τὸ μέγεθος τῆς " ὀργῆς δηλῶν, καὶ μόλις φωνὴν ἀφεὶς, εἶπεν· • Οὐχ οὕτω μέχρι τοῦ παρόντος διεγενόμεθα 1, οὐδὲ διὰ τοῦτο ἐκ τοῦ Ὠκεανοῦ μέχρι τῶν ἐνταῦθα πολε- μοῦντες καὶ νικῶντες ἀφικόμεθα, ὥστε μὴ ἐθέλειν τὸν οἰκεῖον γαμβρόν (7) κοινωνὸν ἔχειν διὰ τὰ μύση αὐτοῦ καὶ τὴν ἀγχιστείαν ἀπαγορεύειν, εὐτελὲς δὲ ἀνδράποδον μετ' αὐτοῦ εἰς τὰ βασίλεια προσδέξα- σθαι. » Εκέλευσεν οὖν τὸν Μεστριανὸν τούτου τοῦ B μέρους τῆς πρεσβείας σχολάζοντα ", εἴ τι ἕτερον αἰτεῖν βούλοιτο, λέγειν· καὶ ἔδοξε τὸν Βάλεντα ἐκε βληθῆναι τῆς βασιλείας. ιδ'. "Οτι Μαγγέντιος και Βετρονίων " πέμπουσι πρέσβεις πρὸς Κωνστάντιον. Πέμπονται δὲ Ρουφίνος καὶ Μαρκελλίνος, ὁ μὲν ἔπαρχος ὢν τῶν πραιτω ρίων, ὁ δὲ ἕτερος στρατηλάτης, καὶ Νουνέχιος συγ κλητικὸς ὕπαρχος, καὶ Μάξιμος προς τούτοις, ὑπο- μνήσοντες τὸν Κωνστάντιον ὅπλων ἀποσχέσθαι καὶ πρώτην ἔχειν ἐν τῇ βασιλείᾳ τιμήν. Ὁ δὲ Μαγνέν τιος δι' αὐτῶν τὴν ἰδίαν θυγατέρα τῷ Κωνσταντί ὑπισχνεῖτο διδόναι γαμετὴν ἐπὶ τῷ καὶ αὐτὸς τὴν Κωνσταντίαν λαβεῖν τὴν ἀδελφὴν τοῦ Κωνσταντίου. Ἐδέξατο οὖν ὁ βασιλεὺς τοὺς Βετρανίωνος 31 καὶ Μαγνεντίου πρέσβεις, ἐν οἷς ὁ Νουνέχιος " εὐθὺς ἔφη τῷ προοιμίῳ εἰρήνην αἰτεῖν τὸν Μαγνέντιον, καὶ πολλάκις τῆς περὶ τῶν παρόντων πραγμάτων καταστάσεως τὸν Κωνστάντιον ὑπεμίμνησκε, φάσκων μὴ χρῆναι αὐτὸν ἀπροόπτως καὶ εν κεκμηκότα ήδη τοῖς πολέμοις 30 δύο κατ' αὐτὸν εν βασιλεῖς, στρα τιωτικῆς τε ἐπιστήμης ἐμπείρους καὶ ὁμονοοῦντας ἀλλήλοις καὶ ἔτι ἀκεραίους ὄντας, εἰς πόλεμον προ καλεῖσθαι· οἵτινες, εἰ μὴ περὶ εἰρήνης συνδόξαιεν, [ὡς ] ὁποῖοι καὶ πηλίκοι κατὰ τὸν ἐμφύλιον πόλεμον ἔσονται παραταττόμενοι, εἴτε εἷς μόνος, εἴτε ὁμοῦ ἄμφω παραγένοιντο, μὴ θέλειν αὐτὸν ἑτέρωθεν μα θεῖν ἢ ἐκ τῶν ἤδη πεπραγμένων αὐτοῖς, ὅτι ταῖς ἐκείνων παρατάξεσιν αὐτῷ τε καὶ τῷ γένει αὐτοῦ θρίαμβοι κατωρθοῦντο. Ταύτης τῆς πρεσβείας ἀκού nio mittunt legatos ad Constantium. Mittuntur au- tem Rufinus et Marcellinus, hic præfectus prætorio; ille alterius agminis ductor, et Nunechius senatus princeps, et Maximus cum ipsis, qui adhortarentur Constantium, ut ab armis abstineret, et primum honoris gradum in imperio obtineret; Magnentius Constantio filiam desponderet, et ipse uxorem acci- peret Constantiam, Constantii sororem. ltaque im- perator Constantius admisit Vetranionis et Magnen- tii legatos, quorum unus, Nunechius, initio statim Magnentium pacem petere præfatus est, et Con- C stantium, quo in statu res in præsentia essent, mo- nuit dicens, non oportere ipsum incousiderate, præ- sertim cum bellis jam confectus esset, duos con- tra se imperatores, rei militaris peritos et inter se concordes et integris viribus, ad bellum provocare. Qui, nisi nunc de pace inter eos conveniret, 28 quales quantique in bello civili futuri essent, sive unus solus, sive uterque simul, non aliunde ipsi discedendum esse, quam ex egregiis facinoribus, quæ ante edidissent, quando ipsi et generi ejus prospere rebus gestis triumphos peperissent. Cum hanc legationem audisset imperator, magnam illi ea res curam et sollicitudinem attulit. Itaque ad somnum conversus, vidit in somnis patrem tan- quam ex alto descendentem. In manu tenebat Con. D σας ὁ βασιλεὺς ἐν φροντίσι πολλαῖς ἦν. Καὶ εἰς ὕπνον stantem a Magnentio peremptum, quem Constantio ostendens hæc illi dicere visus est : « Constanti, ecce Constans, multorum regum progenies, meus filius et frater tuus nefarie necatus; neque imperium labefactatum, neque rempublicam everṣam negli- gas, neque si quis tibi minetur, terrore afficiaris, sed gloriam, quæ inde te manet, cuicunque oppu- gnationi præponas, neque inultum fratrem tuum τραπεὶς εἶδεν ὄψιν, ὅτι ὁ πατὴρ αὐτοῦ ὥσπερ ἐξ ὕψους κατιὼν καὶ τῇ χειρὶ κατέχων τὸν Κωνσταντά, ὃν ἀνεῖλε Μαγνέντιος, τοῦτον αὐτῷ προσφέρων ταῦτα πρὸς αὐτὸν ἐδόκει τὰ ῥήματα φθέγγεσθαι· « Κων στάντις, ἰδοὺ Κώνστανς ὁ πολλῶν βασιλέων ἀπόγο νος, ὁ ἐμὸς υἱὸς καὶ σὺς ἀδελφὸς, τυραννικῶς ἀπολ- λύμενος 5. Μήτε οὖν τὴν βασιλείαν διακοπτομένην, μήτε τὴν πολιτείαν ἀνατρεπομένην περιίδης, μήτε VARIE LECTIONES. 18 αὐτὸν vulg. " τῆς om. vulg, το διαγεγενήμεθα conj. Β. " σχολάζοντος vulg. 18 Βετρανίων Ν., Βρεττανίων vulg. 18 Βρεττανίωνος vulg. εἰ ὁ Νουνέχιος - τὸν Μαγνέντιον, καὶ] hæc verba, quae vulgo perperam infra post voc. κατωρθοῦντο legebantur in locum suum reduxit Cl., particula καὶ ab initio in finem transposita. 25 xxì N., µħ vulg. 35 πολέμοις Β., πολεμίοις vulg. " αὐτοῦ. conj. Β. 10 ώς uncis inclusit B. 10 ἀπολόμενος conj. Β. 14. (A. C. 350, Const. 14.) Magnentius et Vetra -

. 675 EXCERPTA EX PETRO PATRICIO 676 Valeriaul e.atus, legatos distinet, deinde re infecta Α ριανοῦ πλέον ἐπαρθεὶς, τοὺς τρέσβεις παρελκύ dimittit, eosque subsequitur. σας ", ἀπράκτους αὐτοὺς ἀπολύσας, εὐθὺς ἐπικοι λούθησεν. β'. "Οτι Ὀδέναθος (8) εν τὸν Σαπώρην πολὺ ἐθερά πευεν ὡς ὑπερβεβηκότα κατὰ πολὺ τοὺς Ῥωμαίους. Βουλόμενος δὲ αὐτὸν ὑπαγαγέσθαι, πέμπει δῶρα μεγαλοπρεπῆ καὶ ἄλλα ἀγώγιμα, ὧν ἡ Περσὶς οὐκ ην εὔφορος, καμήλοις ἐπιθείς. Καὶ γράμματα πέμ- πει δεήσεως δύναμιν ἔχοντα, καὶ ὅτι οὐδὲν Πέρσαις ὑπεναντίον αὐτὸς εἰργάσατο. Ο δὲ τοὺς οἰκέτας ὑπέτασσε δεξαμένους τὰ δῶρα ῥίπτειν εἰς τὸν ποτα- μὴν, καὶ τὰς ἐπιστολὰς διαρρήξας συνέτριψε, καὶ ἐδήλωσε· « Τίς ὢν καὶ πόθεν ἐτόλμησε πρὸς τὸν οἰκεῖον δεσπότην γράψαι; καὶ νῦν εἰ βούλεται έλα- φροτέρας κολάσεως τυχεῖν, ὀπίσω τὰς χεῖρας δήσας γένος καὶ τὴν πατρίδα ἀπολῶ, ο quam longe Romanis præstantiorem, multum coluit et observavit, et cupiens eum sibi devincere, dona magnifica camelis imponens earum rerum, quarumi Persis non erat ferax, ad eum mittit cum litteris, quibus cum multis precibus se nihil unquam con- trarium Persarum rationibus fecisse testabatur. At ille jussit servos suos, postquam recepissent mune- ra, ea in proximum fluentem projicere, et ejus litte- ras laceratas pedibus conculcare. Hæc quoque palam protulit : « Quis et unde iste est, qui eo temeritatis devenit, ut audeat ad suum dominum scribere. Nunc si velit leviori pena affici, manibus a tergo revinctis, Β προσπεσέτω. Εἰ δὲ μή, ἴστω ὡς καὶ αὐτὸν καὶ τὸ prosternat se ante me. Si non faciat, sciat me illum et omne ejus genus perditurum et exstincturum. › sibi convenerunt. Ibi communicato consilio, mittunt συνῆλθον, ἔνθα κοινῇ βουλευσάμενο: στέλλουσιν εἰς legatum in Persidem Sicorium probum, magistrum Περσίδα πρεσβευτήν Σικόριον Πρόδον ἀντιγραφές τῆς memoriæ. Hunc Narsæus, quia ex his, quæ sibi μνήμης. Τοῦτον ὁ Ναρσαῖος τῇ τῶν ἐπαγγελθέντων nuntiata fuerant, spem se optata consecuturum ἐλπίδι φιλοφρόνως ἐδέξατο. Χρῆται δὲ καί τινι ἀνα- conceperat, benigne et comiter excepit. Antea ta- βολῇ ὁ Ναρσαίος. Ως γὰρ βουλόμενος δῆθεν τους men callide moras nectebat. Cum enim speraret, περὶ Σικόριον πρέσβεις, οία δή κεκοπωμένους, ἀνα se legatos longo itinere fessos facilius sibi concilia- κτήσασθαι, μέχρι τοσοῦτον περὶ τὸν ᾿Ασπρούδιν turum esse, eo usque Sicorium, qui consilii ipsius ποταμὸν τῆς Μηδικῆς τὸν Σικόριον παρείλκυσεν, non ignarus erat, circa Asprudum, Mediæ fluvium, οὐκ ἀγνοοῦντα 13 μέντοι τὸ γινόμενον, ἕως οἱ τῇδε detinuit, donec milites, qui hic iilic per bellum di- κἀκεῖσε διὰ τὸν πόλεμον σκορπισθέντες συνελέγη spersi erant, 30 convenissent. Tum in interiori con- σαν. Καὶ τηνικαῦτα ἐν τοῖς ἐνδοτέρω τῶν βασι clavi regis adinissus, reliquis omnibus abire jussis, C λείων * πάντας τοὺς ἄλλους χωρίσας, καὶ ἀρκεσθεὶς contentus præsentia Appharbæ et Archapeti et Bar- τῇ παρουσία Αφφάρσα και Αρχαπέτου καὶ Βαρσα- saborsi, quorum alter erat præfectus praetorio, alter δώρου, ὧν ὁ μὲν ἕτερος ύπαρχος ἦν πραιτωρίων, Sumii dignitatem obtinebat, jussit Probo suam le- ὁ δὲ ἕτερος τὴν τοῦ Συμίου εἶχεν ἀρχὴν, ἐπέτρεψε gationem referre. Erant autem capita legationis læc, τῷ Πρόβῳ τὴν πρεσβείαν διεξιέναι. "Ην δὲ τὰ κεφά ut Romani in Oriente haberent Intilenen cum So- λαια τῆς πρεσβείας ταῦτα, ὥστε κατὰ τὸ ἀνατολικὸν pheno, Arzanenen cum Carduene et Zabdicene, el κλίμα τὴν Ιντηληνὴν μετὰ Σοφηνῆς καὶ Ἀρξανη- Tigris Quvius utriusque imperii limes esset: ut νὴν 20 μετὰ Καρδουηνῶν καὶ Ζαβδικηνής Ρωμαίους Zintha castellum, in confiniis Mediæ situm, Arme- ἔχειν, καὶ τὸν Τίγριν ποταμὸν ἑκατέρας πολιτείας niam terminaret, rex Iberiæ regni sui insignia a ὁροθέσιον εἶναι, Αρμενίαν δὲ Ζίνθα τὸ κάστρον ἐν Romanis accepta susciperet; commerciorum locus μεθορίῳ τῆς Μηδικῆς κείμενον ὁρίζειν, τὸν δὲ 16η Nisibis esset, ad Tigrim amnem sita. Quæ ubi au- ρίας βασιλέα τῆς οἰκείας βασιλείας τὰ σύμβολα divit Narsæus, quandoquidem, quæ erat ejus fortu- Ρωμαίοις ὀφείλειν, εἶναι δὲ τόπον τῶν συναλλαγμάτ na, nihil quidquam corum licebat illi denegare, των Νίσιβιν τὴν πόλιν παρακειμένην τῷ Τίγριδι. consensit et approbavit, præterquam quod, ne ista p Τούτων ὁ Ναρσαῖος ἀκούσας, ἐπειδὴ πρὸς μηδὲν omnia videretur necessitate coactus facere, solum- τούτων ἡ παροῦσα τύχη ἀρνεῖσθαι αὐτὸν συνεχώρει, modo abnuit, commerciorum locum esse Nisibim. Sed Sicorius hoc quoque ab illo concedendum esse dixit; neque enim legatos libera auctoritate in- structos esse, neque imperatores quidquam de hac re præcepisse. His igitur conditionibus acceptis, Narsæo restitutæ sunt ejus uxores et liberi, debita erga illas temperantia cum summa imperatorum fide observata. D 36 . συνέθετο τούτοις ἅπασι· πλὴν ἵνα μὴ δόξῃ ἀνάγκῃ πάντα ποιεῖν, διηρνήσατο μόνον τὸ τόπον εἶναι τῶν συναλλαγμάτων τὴν Νίσιβιν. Ὁ δὲ Σικόριο, " • Ενδεδωκέναι χρὴ πρὸς τοῦτο. Οὔτε γὰρ αὐτοῦ κράτωρ ή " πρεσβεία, καὶ περὶ τούτου ἐκ τῶν αὐτο κρατόρων οὐδὲν ἐπετέτραπτο. » Τούτων οὖν συν- τεθέντων, ἀπεδόθησαν τῷ Ναρσαίῳ αἴ τε γαμεταὶ καὶ οἱ παῖδες, μετὰ φιλοτιμίας τῶν βασιλέων τῆς σωφροσύνης αὐταῖς καθαρᾶς 37 φυλαχθείσης. VARIE LECTIONES. 33 οι παρελκύσας Η., παρεκύλσας vulg. * Οδέναθος Val., ὁ Δένατος vulg. 3 ἀγνοοῦντα Cl., ἔγνω οὖν τὰ vulg. τῶν βασιλείων Ν., τῷ βασιλεῖ vulg. 16 Αρζανηνήν et Καρδονηνών Ν., Αρζακηνὴν εἰ Καρδονη νῶν vulg. 3 οὔτε γὰρ αὐτοκράτωρ ή Β.. τότε νὰρ αὐτοκράτορι vulg. 37 καθαραίς vulg. 2. (A. C. 261, Gall. 9.) Odenathus Saporem, tan- 3. (A. C. Diocl. 14.) Galerius et Diocletianus Ni- γ΄. Οτι Γαλέριος και Διοκλητιανὸς εἰς Νίσιβιν

. 675 EXCERPTA EX PETRO PATRICIO 676 Valeriaul e.atus, legatos distinet, deinde re infecta Α ριανοῦ πλέον ἐπαρθεὶς, τοὺς τρέσβεις παρελκύ dimittit, eosque subsequitur. σας ", ἀπράκτους αὐτοὺς ἀπολύσας, εὐθὺς ἐπικοι λούθησεν. β'. "Οτι Ὀδέναθος (8) εν τὸν Σαπώρην πολὺ ἐθερά πευεν ὡς ὑπερβεβηκότα κατὰ πολὺ τοὺς Ῥωμαίους. Βουλόμενος δὲ αὐτὸν ὑπαγαγέσθαι, πέμπει δῶρα μεγαλοπρεπῆ καὶ ἄλλα ἀγώγιμα, ὧν ἡ Περσὶς οὐκ ην εὔφορος, καμήλοις ἐπιθείς. Καὶ γράμματα πέμ- πει δεήσεως δύναμιν ἔχοντα, καὶ ὅτι οὐδὲν Πέρσαις ὑπεναντίον αὐτὸς εἰργάσατο. Ο δὲ τοὺς οἰκέτας ὑπέτασσε δεξαμένους τὰ δῶρα ῥίπτειν εἰς τὸν ποτα- μὴν, καὶ τὰς ἐπιστολὰς διαρρήξας συνέτριψε, καὶ ἐδήλωσε· « Τίς ὢν καὶ πόθεν ἐτόλμησε πρὸς τὸν οἰκεῖον δεσπότην γράψαι; καὶ νῦν εἰ βούλεται έλα- φροτέρας κολάσεως τυχεῖν, ὀπίσω τὰς χεῖρας δήσας γένος καὶ τὴν πατρίδα ἀπολῶ, ο quam longe Romanis præstantiorem, multum coluit et observavit, et cupiens eum sibi devincere, dona magnifica camelis imponens earum rerum, quarumi Persis non erat ferax, ad eum mittit cum litteris, quibus cum multis precibus se nihil unquam con- trarium Persarum rationibus fecisse testabatur. At ille jussit servos suos, postquam recepissent mune- ra, ea in proximum fluentem projicere, et ejus litte- ras laceratas pedibus conculcare. Hæc quoque palam protulit : « Quis et unde iste est, qui eo temeritatis devenit, ut audeat ad suum dominum scribere. Nunc si velit leviori pena affici, manibus a tergo revinctis, Β προσπεσέτω. Εἰ δὲ μή, ἴστω ὡς καὶ αὐτὸν καὶ τὸ prosternat se ante me. Si non faciat, sciat me illum et omne ejus genus perditurum et exstincturum. › sibi convenerunt. Ibi communicato consilio, mittunt συνῆλθον, ἔνθα κοινῇ βουλευσάμενο: στέλλουσιν εἰς legatum in Persidem Sicorium probum, magistrum Περσίδα πρεσβευτήν Σικόριον Πρόδον ἀντιγραφές τῆς memoriæ. Hunc Narsæus, quia ex his, quæ sibi μνήμης. Τοῦτον ὁ Ναρσαῖος τῇ τῶν ἐπαγγελθέντων nuntiata fuerant, spem se optata consecuturum ἐλπίδι φιλοφρόνως ἐδέξατο. Χρῆται δὲ καί τινι ἀνα- conceperat, benigne et comiter excepit. Antea ta- βολῇ ὁ Ναρσαίος. Ως γὰρ βουλόμενος δῆθεν τους men callide moras nectebat. Cum enim speraret, περὶ Σικόριον πρέσβεις, οία δή κεκοπωμένους, ἀνα se legatos longo itinere fessos facilius sibi concilia- κτήσασθαι, μέχρι τοσοῦτον περὶ τὸν ᾿Ασπρούδιν turum esse, eo usque Sicorium, qui consilii ipsius ποταμὸν τῆς Μηδικῆς τὸν Σικόριον παρείλκυσεν, non ignarus erat, circa Asprudum, Mediæ fluvium, οὐκ ἀγνοοῦντα 13 μέντοι τὸ γινόμενον, ἕως οἱ τῇδε detinuit, donec milites, qui hic iilic per bellum di- κἀκεῖσε διὰ τὸν πόλεμον σκορπισθέντες συνελέγη spersi erant, 30 convenissent. Tum in interiori con- σαν. Καὶ τηνικαῦτα ἐν τοῖς ἐνδοτέρω τῶν βασι clavi regis adinissus, reliquis omnibus abire jussis, C λείων * πάντας τοὺς ἄλλους χωρίσας, καὶ ἀρκεσθεὶς contentus præsentia Appharbæ et Archapeti et Bar- τῇ παρουσία Αφφάρσα και Αρχαπέτου καὶ Βαρσα- saborsi, quorum alter erat præfectus praetorio, alter δώρου, ὧν ὁ μὲν ἕτερος ύπαρχος ἦν πραιτωρίων, Sumii dignitatem obtinebat, jussit Probo suam le- ὁ δὲ ἕτερος τὴν τοῦ Συμίου εἶχεν ἀρχὴν, ἐπέτρεψε gationem referre. Erant autem capita legationis læc, τῷ Πρόβῳ τὴν πρεσβείαν διεξιέναι. "Ην δὲ τὰ κεφά ut Romani in Oriente haberent Intilenen cum So- λαια τῆς πρεσβείας ταῦτα, ὥστε κατὰ τὸ ἀνατολικὸν pheno, Arzanenen cum Carduene et Zabdicene, el κλίμα τὴν Ιντηληνὴν μετὰ Σοφηνῆς καὶ Ἀρξανη- Tigris Quvius utriusque imperii limes esset: ut νὴν 20 μετὰ Καρδουηνῶν καὶ Ζαβδικηνής Ρωμαίους Zintha castellum, in confiniis Mediæ situm, Arme- ἔχειν, καὶ τὸν Τίγριν ποταμὸν ἑκατέρας πολιτείας niam terminaret, rex Iberiæ regni sui insignia a ὁροθέσιον εἶναι, Αρμενίαν δὲ Ζίνθα τὸ κάστρον ἐν Romanis accepta susciperet; commerciorum locus μεθορίῳ τῆς Μηδικῆς κείμενον ὁρίζειν, τὸν δὲ 16η Nisibis esset, ad Tigrim amnem sita. Quæ ubi au- ρίας βασιλέα τῆς οἰκείας βασιλείας τὰ σύμβολα divit Narsæus, quandoquidem, quæ erat ejus fortu- Ρωμαίοις ὀφείλειν, εἶναι δὲ τόπον τῶν συναλλαγμάτ na, nihil quidquam corum licebat illi denegare, των Νίσιβιν τὴν πόλιν παρακειμένην τῷ Τίγριδι. consensit et approbavit, præterquam quod, ne ista p Τούτων ὁ Ναρσαῖος ἀκούσας, ἐπειδὴ πρὸς μηδὲν omnia videretur necessitate coactus facere, solum- τούτων ἡ παροῦσα τύχη ἀρνεῖσθαι αὐτὸν συνεχώρει, modo abnuit, commerciorum locum esse Nisibim. Sed Sicorius hoc quoque ab illo concedendum esse dixit; neque enim legatos libera auctoritate in- structos esse, neque imperatores quidquam de hac re præcepisse. His igitur conditionibus acceptis, Narsæo restitutæ sunt ejus uxores et liberi, debita erga illas temperantia cum summa imperatorum fide observata. D 36 . συνέθετο τούτοις ἅπασι· πλὴν ἵνα μὴ δόξῃ ἀνάγκῃ πάντα ποιεῖν, διηρνήσατο μόνον τὸ τόπον εἶναι τῶν συναλλαγμάτων τὴν Νίσιβιν. Ὁ δὲ Σικόριο, " • Ενδεδωκέναι χρὴ πρὸς τοῦτο. Οὔτε γὰρ αὐτοῦ κράτωρ ή " πρεσβεία, καὶ περὶ τούτου ἐκ τῶν αὐτο κρατόρων οὐδὲν ἐπετέτραπτο. » Τούτων οὖν συν- τεθέντων, ἀπεδόθησαν τῷ Ναρσαίῳ αἴ τε γαμεταὶ καὶ οἱ παῖδες, μετὰ φιλοτιμίας τῶν βασιλέων τῆς σωφροσύνης αὐταῖς καθαρᾶς 37 φυλαχθείσης. VARIE LECTIONES. 33 οι παρελκύσας Η., παρεκύλσας vulg. * Οδέναθος Val., ὁ Δένατος vulg. 3 ἀγνοοῦντα Cl., ἔγνω οὖν τὰ vulg. τῶν βασιλείων Ν., τῷ βασιλεῖ vulg. 16 Αρζανηνήν et Καρδονηνών Ν., Αρζακηνὴν εἰ Καρδονη νῶν vulg. 3 οὔτε γὰρ αὐτοκράτωρ ή Β.. τότε νὰρ αὐτοκράτορι vulg. 37 καθαραίς vulg. 2. (A. C. 261, Gall. 9.) Odenathus Saporem, tan- 3. (A. C. Diocl. 14.) Galerius et Diocletianus Ni- γ΄. Οτι Γαλέριος και Διοκλητιανὸς εἰς Νίσιβιν

677 DE LEGATIONIBUS GENTIUM AD ROMANOS. ΠΡΙΣΚΟΥ ΡΗΤΟΡΟΣ ΚΑΙ ΣΟΦΙΣΤΟΥ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΒΥΖΑΝΤΙΚΗΣ ΕΚΛΟΓΑΙ ΠΕΡΙ ΠΡΕΣΒΕΩΝ ΕΘΝΩΝ ΠΡΟΣ ΡΩΜΑΙΟΥΣ. EX HISTORIA BYZANTINA PRISCI RHETORIS ET SOPHISTÆ EXCERPTA DE LEGATIONIBUS GENTIUM AD ROMANOS. 678 ARGUMENTUM. - Margus oppidum episcopi fraude a Scythis capitur (1). Attilas, Scytharum transfugis incassum a Theodosio repetitis, in fines Romanos irrumpit (2). Duræ pacis a Romanis cum Hunnis initæ conditiones: pactæ pecuniæ severe per imperium Romanum exiguntur. Asimuntil ad pacem accipiendam ab Hunnis adiguntur (3). Attilas Romanos vanis legationibus fatigat (4). Chrysaphius eunuchus consilium init Attila per Edeconeme ejus legatum interimendi (5). Compertis insidiis, Attilas Chrysapbium ad supplicium exposcit (6) Idem bellum parat adversus Occidentem (7). Belli inter Attilam et Aelium coorti causs (8). Attilas Orienti bellum minatur (9). Aro daburius bellum gerit cum Saracenis (10). Maximinus cum Blemmyis et Nubadibus pacem componit, quæ post mortem ejus solvitur (11). Gobazes, Colchidis rex, Byzantium vocatur (12). Majorianus in Africam trajicere consti- tuit (15). Marcellinus in Gallia cum Gotbis bella gerit. Genserichus Siciliam et Italiam vastat. Legatio Saraguro- rum ad Leonem (14.) Persarum ad Leonem legati de injurits Romanorum queruntur. Tatianus legatus ad Vandalos mittitur (15). Gobazes benigne a Leone excipitur (16). Sciri auxilia petunt a Romanis adversus Gothos (17). Allil Alii societatem cum Leone inire frustra conantur (18). Fines Persarum a Saraguris aliisque gentibus infestan- tur (19). Dengizich bellum contra Romanos molitur (20). Gothi a ducibus Romanis in deditionem accepti truci- dantur (21). Suani a Persis vexali Romanos auxilium poscunt (22). α΄. Οτι τῶν Σκυθῶν κατὰ τὸν τῆς πανηγύρεως Α καιρὸν καταστρατηγησάντων 'Ρωμαίους καὶ πολλοὺς ἀνελόντων, οἱ Ρωμαῖοι ἐπέστελλον πρὸς τοὺς Σκύ- θας, ἐν αἰτίᾳ ποιούμενοι τῆς τοῦ φρουρίου αἱρέσεως ἕνεκεν καὶ τῆς τῶν σπουδῶν ὀλιγωρίας. Οἱ δὲ ἀπὸ εκρίναντο, ὡς οὐκ ἀρξάμενοι, ἀλλ' ἀμυνόμενοι ταῦτα δράσειαν· τὸν γὰρ τῆς Μάργου ἐπίσκοπον εἰς ἑαυτῶν ἀναβεβηκότα γῆν καὶ διερευνησάμενον τὰς παρὰ σφίσιν βασιλείους θήκας, σεσυληκέναι τοὺς ἀποκει μένους θησαυρού;· καὶ εἰ μὴ τοῦτον ἐκδοῖεν, έχε δοξεν δὲ καὶ τοὺς φυγάδας κατὰ τὰ ὑποκείμενα (εἶναι γὰρ παρά Ρωμαίοις πλείστους), τὸν πόλεμον ἐπάξειν. Ρωμαίων δὲ τὴν αἰτίαν οὐκ ἀληθῆ φαμέ- νων εἶναι, ἐν τοῖς σφετέροις λόγοις τὸ πιστὸν οἱ Βάρβαροι θέμενοι κρίσεως μὲν τῶν ἀμφιβόλων κατο ωλιγώρουν, πρὸς πόλεμον δὲ ἐτράπησαν, καὶ περαιω- θέντες τὸν Ιστρον πόλεις καὶ φρούρια πλεῖστα ἐπὶ τῷ ποταμῷ ἐκάκωσαν. Ἐν οἷς καὶ τὸ Βιμινάκιον εἷλον· πόλις δὲ αὕτη τῶν ἐν Ἰλλυριοῖς Μυσών. "Ων γινομέ- νων, καί τινων λογοποιούντων, ὡς ὁ ἐπίσκοπος ἐκδοθείη, ὥστε μὴ ἑνὸς ἀνδρὸς πέρι τῷ παντὶ Ρω- μαίων τὸν ἐκ τοῦ πολέμου ἐπαχθῆναι κίνδυνον, ὑπο τοπήσας ὁ ἄνθρωπος ἐκδοθήσεσθαι, λαθὼν τοὺς ἐν τῷ ἄστει πρὸς τοὺς πολεμίους παραγίνεται, καὶ αὐτ τοῖς παραδώσειν ὑπισχνεῖται τὴν πόλιν, είγε ἐπιεικές τι οἱ τῶν Σκυθῶν βουλεύσαιντο βασιλεῖς. Οἱ δὲ ἔφα- σαν πάντα ποιήσειν τὰ ἀγαθά, εἰ τὴν αὐτοῦ ἄγο: ἐς B 31-331. (Α. C. 442, ind. 10, Theod. 35.) Scylla, quo tempore mercatus Scytharum et Romanorum frequenti multitudine celebrabatur, Romanos cum exercitu sunt adorti, et multos occiderunt. Romani ad Scythas miserunt, qui de præsidii expugnatione et fœderum contemptu cum eis expostularent. Hi vero se non ultro bellum inferentes, sed factas inju- rias ulciscentes, hæc fecisse responderunt. Margi enim episcopum in suos fines transgressum, &scum regium et reconditos thesauros indagatum expilasse. Hunc nisi dederent una cum transfugis, ut fœderi- bus convenerit (esse enim apud eos plures), bellum fllaturos. Quæ eam Romani vera esse negarent, barbari vero in eorum, quæ in contentione posita erant, subire minime voluerunt, sed ad bellum con- Β versi sunt. Itaque transmisso Istro, oppidis et ca- stellis ad ripam sitis plurima damna intulerunt, et inter cætera Viminacium, quæ Mosorum urbs est in Illyrico, ceperunt. His gestis, cum multi in sermo- nibus dictitarent, episcopum dedi oportere, ne unius hominis causa universa Romanorum respublica belli periculum sustineret : ille se deditum 34 iri suspicatus, clam omnibus civitatem incolentibus ad hostes effugit, et urbem traditurum, si sibi Scytha- rum reges liberalitate sua consulerent, pollicitus est. Ad ea cum beneficium omni ratione se repensuros promitterent, si rem adl exitum perduceret, datis

697 EXCERPTA DE LEGATIONIBUS. - 608 rumque cum incredibili ignorantia conjunctam stoliditatem exhibent; cujusmodi flagitia pro mea parte propagare nefas habeo. Aliquando quidem in hoc sterquilinio res non contemnendas invenias; ubi vitia textus Hoescheliani conjiciendo sanata aut certe probabiliter tentata sunt : quæ hominem absurdi ingenii excogitasse nemo sibi persuadebit : verum, cuicunque auctori ista debentur, eorum rationem in scholiis criticis ita habui ut Cantoclaro pro iis honorem exhiberem. Labbeum equidem minime sperno : sed qui ejus Protrepticon jamdiu oblivioni traditum iterum in hominum notitiam proferet, is gloriæ viri male consulet: adeo manca, persæpe autem errorum plena, sunt quæ de scriptoribus hujus historiæ tradit, ita ut vix illo ævo ferri potuerint, post Fabricium nemo ferat. Imperatorum chronologiam nunc vel pueri e libris ubique obviis petere poterunt, saltem non minus accuratam ; de patriarchis, si cui quærere libet, apud Bandurium, cujus syntagma in hoc corpore exhibere non negligemus, pleniora accuratioraque inveniet. Hæc omittendo emptoribus eo magis consulendum erat quod editio nostra amplis accessionibus aucta est. Etenim ad Dexippum, Eunapium et Menandrum excerpta de sententiis addebam, quæ e palimpsesto Vaticano edidit ill. Maius: tum frag:nenta, e Suida fere, aut jam collecta, aut saltem indicata : deinde, ut Fabricius fieri jussit, eclogas e Nonnoso (a) ; porro panegyricos Anastasii a Procopio et Prisciano dictos; denique indicem, ex instituto quod in Agathia edendo secutus sum, duplicem. Jam vero quam præclara sint quæ in horum sevirorum reliquiis ad historiæ cognitionem pertinent, morunt lectores Gibboni: neque vero quisquam sani judicii vir adeo unice Atticis delectabitur ut, verbi gratia, Prisci narrationem de legatione ad Attilam fastidiat. Itaque scriptorum honoris causa, simul autem ornandi operis, cui nomen meum præscripsi, quærebam, si cui illustri in re critica artifici persua- dere possem, ut ejus primæ partis recensendæ susciperet officium. Tunc subito menti occurrebat Bek- kerus, non minus propter amicitiam qua teneinur, quam propter unicamı vii atque celeritatem, quam in recensendis Græcorum libris cum eruditionis ingeniique lumine conjunctam exhibet. Ac certe ei laudi qua Politianus loctum pictorem ornat, ‹ Plus neminem potuisse pingere nec melius, › parem omnino in nostro litterarum genere Bekkero tribuendam esse, nemo, credo, ambiget. Rogavi eum igitur, sed timide; quippe non nescius eum hactenus nonnisi collatis codicibus innixum libros recensendos suscepisse ; at in his legationum excerptis codicum subsidium aderat nullum: nam Monacensem ab Hæschelio accuratissime exscriptum esse constat, Vaticani autem variæ lectiones ab ill. Maio prolate pene absolutum cum illo consensum probant: neque ullus præter hos, sublato ex hominum notitia Schottano, superesse videtur. Sed, quod quidem speraveram, deflexit Bekkerus mea causa de more suo; acceptisque foeschelianæ Maia- næque editionum exemplis, quorum margini conjecturas mihi natas, Valesiique emendationes ascripse- ram, ipse universis hisce reliquiis emendandis se dedit. Et quod ad illas quidėm attinet, Parisiensis editionis exemplar, Maianæque eclogarum de sententiis, plurimis locis correcta, remisit; verum ita ut arbitrio meo relinqueret si quid addere aut mutare vellem. Quo equidem ita usus sum, ut plurimas præ- sertim Bekkeri emendationes quæ certissimæ viderentur in ordinein sermonis inferrem: adderem etiam subinde quæ iterato examine in mentem mihi venirent: ex his autem quæ a me proposita Bekkero, cujus auctoritati in sermonis cognitione omnia, mihi nihil fere tribuo, displicuisse videbam, nihil reduxi, præter perquam pauca quæ ex historia dijudicanda essent. Usque adeo autem Bekkero obsequi mearum partium esse duxi, ut, etiamsi subinde suspicabar scriptorum potius vitia, quorum sermo sæculi sui labe contactus esset, quam scribarum sphalmata tolli, impudens tamen mihi visus essem, si contra quam ille statuisset, deciderem. Ad hoc genus illud pertinet, ut exempla proferam, quod sæpe pro aoristo primo futurum re- ponit, aut, ubi apud Priscum, Malchum, Menandrum, articulus desideratur, quen certe non minus rationis quam sanæ consuetudinis leges flagitant, eum inserit, vel casus obliquos pronominum ödɛ et oo cum iisdem qui a cotósde el towūtos formantur, mutat. Chronographiam, quam editio nostra in margine exhibet, ad excerpta de legationibus non levi labore stabiliveram. His peractis typothetæ opus tradi poterat, nisi exosum versionis Latin onus incumberet. Quod cum de- pellere non liceret, Cantoclaranam, qua pejorem nullam in universo hoc litterarum genere inveniri in vulgus notum est, sine operis dedecore intactam servari non posse apparebat: verum qui se ingrato cor- rigendi labori daret, inveniebam neminem ; nisi Classeno, quanquam continuis occupationibus implicito, pirtas, qua ine parentis loco colit, persuasisset. In quo negotio quantum tædii exhauriendum fuerit, nemo nisi expertus animo concipiet: illud autem molestissimum erat, quod sublatis innumeris vitiis tamen id solum perfici poterat ut a fœdissimis sordibus liberaretur oratio: id minime, ut pulchra fieret, grataque legentibus. Idem Classenus meus complures præclare excogitatas emendationes suppeditavit; singulorum scriptorum reliquiis argumenta addidit, chronographiam excerptis de sententiis ex Eunapio et Menandro ; indicesque, in quos utilissimum laborem insumpsit, confecit; ut leviora alia omittam, quæ in hoc volu- men contulit. Quæ consideranti apparebit longe operosissimum ejus in eo ornando fuisse laborem. Superest ut de pahegyricis Anastasio dictis, quos postremo loco adjeci, quæ huc pertinent doceam. Oratione Procopii Gazæi (b) reliquis monumentis quæ hic collecta exstant adjungenda, eruditorum gratiaın me meruisse certe scio, qui eam semel tantum in Villoisonis anecdotorum collectione editam esse norunt : quotus enim quisque in Germania illam possidet? Mea opera in illius repetitione non longius processit quam ut subinde codicis lectionem a viro egregio Villoisone immutatam revocarem: versione latina, ar- (a) Excerpta de sententiis Dexippi, Eunapii et Menandri, eclogas e Nonnoso, fragmenta ex Suida, ut ab instituto nastro aliena, omisimus. EDIT. PATR. (b) Exstat apud nos inter opera ipsius Procopii, tomi LXXXVII parte is, col. 2793. Id.

.681 40 DE LEGATIONIBUS GENTIUM AD ROMANOS. ་་ B 682 εἴτε δικαστῶν κρίσει, εἴτε βασιλέων φιλοτιμίαις. A nitatis habita ratione, qui terra onere, tanquam Συνεισέφερον δὲ “ ῥητὸν χρυσίον καὶ οἱ ἐν τῇ γε ρουσίᾳ ἀναγεγραμμένοι 48 ὑπὲρ σφῶν αὐτῶν ἀξίας. Καὶ ἦν πολλοῖς ἡ λαμπρὰ τύχη βίου μεταβολή · ἐστ επράττοντο γὰρ μετὰ αἰκισμῶν ἅπερ ἕκαστον ἀπὸ εγράψαντο οι παρὰ βασιλέως τοῦτο ποιεῖν ἐπιτετα γμένοι, ὥστε τὸν κόσμον τῶν γυναικῶν καὶ τὰ ἔπι- πλα τοὺς πάλαι εὐδαίμονας προτιθέναι ἐν ἀγορᾷ. Τοῦτο μὲν μετὰ τὸν πόλεμον τὸ κακὸν Ῥωμαίους ἐδέξατο, ὥστε πολλοὺς ἢ ἀποκαρτερήσαντας Η βρά χον ἀψαμένους τὸν βίον ἀπολιπεῖν. Τότε δὴ ἐκ τοῦ παραχρῆμα τῶν θησαυρῶν ἐξαντληθέντων, τό τε χρυσίον καὶ οἱ φυγάδες ἐπέμποντο, Σκόττα ἐπὶ ταύ- την την πράξιν ἀφιγμένου· ὧν πλείστους Ρωμαίοι ἀπέκτειναν ἀπειθοῦντας πρὸς τὴν ἔκδοσιν. Ἐν οἷς καὶ τῶν βασιλικῶν ὑπῆρχον εν Σκυθῶν, οἱ ὑπὸ 'Ατο τέλα τάττεσθαι ἀνηνάμενοι παρὰ Ρωμαίους ἀφίκον το. Τοῖς δὲ αὐτοῦ ὁ Ἀττήλας προστιθεὶς ἐπιτάγμα- σι, καὶ Ἀσημουντίους ἐκέλευσεν ἐκδιδόναι ὅσους αἰχμαλώτους ὑπῆρχον ἔχοντες, εἴτε Ρωμαίους, εἴτε Βαρδάρους. Ασημους δέ ἐστι φρούριον καρτερόν, οὐ πολὺ μὲν ἀπέχον τῆς Ἰλλυρίδος, τῷ δὲ Θρᾳκίῳ προς- κείμενον μέρες· ὅπερ οἱ ἐνοικοῦντες ἄνδρες πολλά δεινὰ τοὺς ἐχθροὺς εἰργάσαντο, οὐκ ἀπὸ τειχῶν ἀμυ- νόμενοι, ἀλλ' ἔξω τῆς τάφρου μάχας ὑφιστάμενοι πρός τε ἄπειρον πλῆθος καὶ στρατηγούς μέγιστον παρὰ Σκύθαις ἔχοντας “ κλέος, ὥστε τοὺς μὲν οὖν νους ἀπορήσαντας του φρουρίου ὑπαναχωρῆσαι, τοὺς δὲ ἐπεκτρέχοντας καὶ περαιτέρω τῶν οἰκείων γινομένους, ἡνίκα ἀπήγγελλον αὐτοῖς οἱ σκοποὶ διιέ- και τους πολεμίους λείαν Ρωμαϊκὴν ἀπάγοντας, ἀδοκήτοις τε ἐμπίπτειν καὶ σφέτερα τὰ ἐκείνων ποιεῖσθαι λάφυρα, πλήθει μὲν λειπομένους τῶν ἀγω τι πολεμούντων, ἀρετῇ δὲ καὶ ῥώμῃ διαφέροντας. Πλείστους τοίνυν οἱ Ἀσημούντιοι ἐν τῷδε τῷ πολέ μῳ Σκύθας μὲν ἀπέκτειναν, Ῥωμαίους δὲ ἠλευθέ ρωσαν, τοὺς δὲ καὶ ἀποδράσαντες τῶν ἐναντίων ἐδέξαντο · οὐκ ἀπάγειν οὖν ἔφη ὁ Αττήλας στρατὸν ", οὐδὲ ἐπιχυροῦν τὰς τῆς εἰρήνης συνθήκας, εἰ μὴ ἐκε δοθεῖενοι οἱ παρ' ἐκείνους καταφυγόντες Ρωμαίοι, καὶ σὲ ὑπὲρ αὐτῶν δοθεῖεν ἀποτιμήσεις, ἀφεθείησαν δὲ καὶ οἱ παρὰ ᾿Ασημουντίων ἀπαχθέντες αἰχμάλω τοι Βάρβαροι. 'Αντιλέγειν δὲ αὐτῷ ὡς οὐχ οἷός τε ἦν οὔτε Ανατόλιος πρεσβευόμενος, οὔτε Θεόδουλος ὁ τῶν στρατιωτικῶν σὲ κατὰ τὸ Θράκιον ταγμάτων ἡγούμενος (οὔτε γὰρ ἔπειθον, οὔτε τὰ εὔλογα προς τείνοντες, τοῦ μὲν [γὰρ ε] βαρβάρου τεθαρρηκότος καὶ προχείρως ἐς τὰ ὅπλα ὁρμῶντος, αὐτῶν δὲ καὶ τεπτηχότων διὰ τὰ προϋπάρξαντα), γράμματα παρά τοὺς ᾿Ασημουντίους ἔστελλον ἢ ἐκδιδόναι τοὺς παρ' αὐτοὺς καταφυγόντας αἰχμαλώτους Ρωμαίους, ή ὑπὲρ ἑκάστου δώδεκα τιθέναι χρυσούς ", διαφεθή- και δὲ καὶ τοὺς αἰχμαλώτους Ούννους. Οἱ δὲ τὰ αὐτ τοῖς ἐπεσταλμένα ἀναγνόντες, ἔφασαν τοὺς μὲν παρ' • σε nimis gravi ad tempus, sive imperatorum benigni- tate, seu judicum sententia, levati erant. Confere- bant etiam aurum indictum qui in Senatum ascripti erant, ultra quam facultates ferre poterant, et multis splendida et illustris fortuna vitæ commu- tationem attulit. Conficiebantur enim pecuniæ, que unicuique imperatæ erant, cum acerbitate et contumelia ab iis, quibus hujus rei cura ab impc- ratore erat demandata. Ex quo, qui a majoribus acceptas divitias possidebant, ornamenta uxorum el pretiosam suam supellectilem in foro venum ex- ponebant. Ab hoc belo tam atrox et acerba calami- tas Romanos excepit, ut multi aut abstinentia cibi, aut aptato collo laqueo vitam finierint. Tunc igitur, parvo temporis momento exhaustis thesauris, au- rum et exsules (nam Scotta, qui susciperet, advene- rat), ad Scyllias missi sunt. Romani vero multos ex profugis, qui dedi reluctabantur, trucidarunt, inter quos aliqui fuerunt e regiis Scythis, qui militare sub Attila renuerant et Romanis se adjunxerant. Præter has pacis conditiones Attilas Asimuntiis quoque imperavit, ut captivos, quos penes se habe. bant, sive Romanos, sive barbaros, redderent. Est autem Asimus oppidum validum, non multum ab li- lyrico distans, quod parti Thraciae adjacet, cujus incolæ gravibus damnis hostes affecerunt. Non illi quidem se mcnium ambitu Luebantur, sed extra propugnacula certamina sustinebant contra infini- C um Scyiliarum multitudinem et duces magni apud eos nominis et existimationis. Itaque Hunni omissa spe ab oppugnando oppido destiterunt. Illi autem vagantes et a suis longius aberrantes, si quando hostes exisse et prædas ex Romanis egisse, explo- ratores denuntiabant, inopinantes aggressi parta ab eis spolia sibi vindicabant, numero quidem inferiores adversariis, 36 sed robore et virtute præstantes. Itaque Asimuntii plurimos ex Scythis in hoc bello necaverunt, et multos Romanorum in libertatem as- Geruerunt, et hostium transfugas receperunt. Quam- obrem Attilas, se exercitum non ante moturum, aut fœderis conditiones ratas habiturum professus est, quam Romani, qui ad Asiniuntios pervenissent. redderentur, aut pro his multà conventa solveretur, et liberarentur abducti in servitutem barbari. Cum, quæ contra ea dissereret, non haberet Anatolius legatus, neque Theodulus, præsidiariorum Thraciae militum dux (nihil enim rationibus suis Barbarum movebant, qui recenti victoria elatus, prompte ad arma ferebatur, ipsi contra propter recens acceptam cladem animis ceciderant), Asimuntiis per litteras significarunt, ut Romanos captivos, qui ad se per fugissent, restituerent, aut pro unoquoque captivo duodecim aureos penderent, et Hannos captivos li- VARIÆ LECTIONES. D Δ δὲ Β., καὶ ναι, ἀπορήσαντας Ν., ἀποῤῥεύσαντας vulg. ν ἔχοντες vulg. 58 vulg. σε ή conj. B. pro και. ἀφεθ. com. N. άνω vulg. 46 την add. Β. σε ύπαρχον Par. 80 τὸν στρ. Ν. οι ἐκδοθείεν Η., ἐκποθεῖεν σε νὰο uncis inclusimus. στρατιωτῶν vulg. σε ὡς ἡ ἐκδ. · χρυσοῦς δεῖ, - PATROL. GR. CXIII.

.681 40 DE LEGATIONIBUS GENTIUM AD ROMANOS. ་་ B 682 εἴτε δικαστῶν κρίσει, εἴτε βασιλέων φιλοτιμίαις. A nitatis habita ratione, qui terra onere, tanquam Συνεισέφερον δὲ “ ῥητὸν χρυσίον καὶ οἱ ἐν τῇ γε ρουσίᾳ ἀναγεγραμμένοι 48 ὑπὲρ σφῶν αὐτῶν ἀξίας. Καὶ ἦν πολλοῖς ἡ λαμπρὰ τύχη βίου μεταβολή · ἐστ επράττοντο γὰρ μετὰ αἰκισμῶν ἅπερ ἕκαστον ἀπὸ εγράψαντο οι παρὰ βασιλέως τοῦτο ποιεῖν ἐπιτετα γμένοι, ὥστε τὸν κόσμον τῶν γυναικῶν καὶ τὰ ἔπι- πλα τοὺς πάλαι εὐδαίμονας προτιθέναι ἐν ἀγορᾷ. Τοῦτο μὲν μετὰ τὸν πόλεμον τὸ κακὸν Ῥωμαίους ἐδέξατο, ὥστε πολλοὺς ἢ ἀποκαρτερήσαντας Η βρά χον ἀψαμένους τὸν βίον ἀπολιπεῖν. Τότε δὴ ἐκ τοῦ παραχρῆμα τῶν θησαυρῶν ἐξαντληθέντων, τό τε χρυσίον καὶ οἱ φυγάδες ἐπέμποντο, Σκόττα ἐπὶ ταύ- την την πράξιν ἀφιγμένου· ὧν πλείστους Ρωμαίοι ἀπέκτειναν ἀπειθοῦντας πρὸς τὴν ἔκδοσιν. Ἐν οἷς καὶ τῶν βασιλικῶν ὑπῆρχον εν Σκυθῶν, οἱ ὑπὸ 'Ατο τέλα τάττεσθαι ἀνηνάμενοι παρὰ Ρωμαίους ἀφίκον το. Τοῖς δὲ αὐτοῦ ὁ Ἀττήλας προστιθεὶς ἐπιτάγμα- σι, καὶ Ἀσημουντίους ἐκέλευσεν ἐκδιδόναι ὅσους αἰχμαλώτους ὑπῆρχον ἔχοντες, εἴτε Ρωμαίους, εἴτε Βαρδάρους. Ασημους δέ ἐστι φρούριον καρτερόν, οὐ πολὺ μὲν ἀπέχον τῆς Ἰλλυρίδος, τῷ δὲ Θρᾳκίῳ προς- κείμενον μέρες· ὅπερ οἱ ἐνοικοῦντες ἄνδρες πολλά δεινὰ τοὺς ἐχθροὺς εἰργάσαντο, οὐκ ἀπὸ τειχῶν ἀμυ- νόμενοι, ἀλλ' ἔξω τῆς τάφρου μάχας ὑφιστάμενοι πρός τε ἄπειρον πλῆθος καὶ στρατηγούς μέγιστον παρὰ Σκύθαις ἔχοντας “ κλέος, ὥστε τοὺς μὲν οὖν νους ἀπορήσαντας του φρουρίου ὑπαναχωρῆσαι, τοὺς δὲ ἐπεκτρέχοντας καὶ περαιτέρω τῶν οἰκείων γινομένους, ἡνίκα ἀπήγγελλον αὐτοῖς οἱ σκοποὶ διιέ- και τους πολεμίους λείαν Ρωμαϊκὴν ἀπάγοντας, ἀδοκήτοις τε ἐμπίπτειν καὶ σφέτερα τὰ ἐκείνων ποιεῖσθαι λάφυρα, πλήθει μὲν λειπομένους τῶν ἀγω τι πολεμούντων, ἀρετῇ δὲ καὶ ῥώμῃ διαφέροντας. Πλείστους τοίνυν οἱ Ἀσημούντιοι ἐν τῷδε τῷ πολέ μῳ Σκύθας μὲν ἀπέκτειναν, Ῥωμαίους δὲ ἠλευθέ ρωσαν, τοὺς δὲ καὶ ἀποδράσαντες τῶν ἐναντίων ἐδέξαντο · οὐκ ἀπάγειν οὖν ἔφη ὁ Αττήλας στρατὸν ", οὐδὲ ἐπιχυροῦν τὰς τῆς εἰρήνης συνθήκας, εἰ μὴ ἐκε δοθεῖενοι οἱ παρ' ἐκείνους καταφυγόντες Ρωμαίοι, καὶ σὲ ὑπὲρ αὐτῶν δοθεῖεν ἀποτιμήσεις, ἀφεθείησαν δὲ καὶ οἱ παρὰ ᾿Ασημουντίων ἀπαχθέντες αἰχμάλω τοι Βάρβαροι. 'Αντιλέγειν δὲ αὐτῷ ὡς οὐχ οἷός τε ἦν οὔτε Ανατόλιος πρεσβευόμενος, οὔτε Θεόδουλος ὁ τῶν στρατιωτικῶν σὲ κατὰ τὸ Θράκιον ταγμάτων ἡγούμενος (οὔτε γὰρ ἔπειθον, οὔτε τὰ εὔλογα προς τείνοντες, τοῦ μὲν [γὰρ ε] βαρβάρου τεθαρρηκότος καὶ προχείρως ἐς τὰ ὅπλα ὁρμῶντος, αὐτῶν δὲ καὶ τεπτηχότων διὰ τὰ προϋπάρξαντα), γράμματα παρά τοὺς ᾿Ασημουντίους ἔστελλον ἢ ἐκδιδόναι τοὺς παρ' αὐτοὺς καταφυγόντας αἰχμαλώτους Ρωμαίους, ή ὑπὲρ ἑκάστου δώδεκα τιθέναι χρυσούς ", διαφεθή- και δὲ καὶ τοὺς αἰχμαλώτους Ούννους. Οἱ δὲ τὰ αὐτ τοῖς ἐπεσταλμένα ἀναγνόντες, ἔφασαν τοὺς μὲν παρ' • σε nimis gravi ad tempus, sive imperatorum benigni- tate, seu judicum sententia, levati erant. Confere- bant etiam aurum indictum qui in Senatum ascripti erant, ultra quam facultates ferre poterant, et multis splendida et illustris fortuna vitæ commu- tationem attulit. Conficiebantur enim pecuniæ, que unicuique imperatæ erant, cum acerbitate et contumelia ab iis, quibus hujus rei cura ab impc- ratore erat demandata. Ex quo, qui a majoribus acceptas divitias possidebant, ornamenta uxorum el pretiosam suam supellectilem in foro venum ex- ponebant. Ab hoc belo tam atrox et acerba calami- tas Romanos excepit, ut multi aut abstinentia cibi, aut aptato collo laqueo vitam finierint. Tunc igitur, parvo temporis momento exhaustis thesauris, au- rum et exsules (nam Scotta, qui susciperet, advene- rat), ad Scyllias missi sunt. Romani vero multos ex profugis, qui dedi reluctabantur, trucidarunt, inter quos aliqui fuerunt e regiis Scythis, qui militare sub Attila renuerant et Romanis se adjunxerant. Præter has pacis conditiones Attilas Asimuntiis quoque imperavit, ut captivos, quos penes se habe. bant, sive Romanos, sive barbaros, redderent. Est autem Asimus oppidum validum, non multum ab li- lyrico distans, quod parti Thraciae adjacet, cujus incolæ gravibus damnis hostes affecerunt. Non illi quidem se mcnium ambitu Luebantur, sed extra propugnacula certamina sustinebant contra infini- C um Scyiliarum multitudinem et duces magni apud eos nominis et existimationis. Itaque Hunni omissa spe ab oppugnando oppido destiterunt. Illi autem vagantes et a suis longius aberrantes, si quando hostes exisse et prædas ex Romanis egisse, explo- ratores denuntiabant, inopinantes aggressi parta ab eis spolia sibi vindicabant, numero quidem inferiores adversariis, 36 sed robore et virtute præstantes. Itaque Asimuntii plurimos ex Scythis in hoc bello necaverunt, et multos Romanorum in libertatem as- Geruerunt, et hostium transfugas receperunt. Quam- obrem Attilas, se exercitum non ante moturum, aut fœderis conditiones ratas habiturum professus est, quam Romani, qui ad Asiniuntios pervenissent. redderentur, aut pro his multà conventa solveretur, et liberarentur abducti in servitutem barbari. Cum, quæ contra ea dissereret, non haberet Anatolius legatus, neque Theodulus, præsidiariorum Thraciae militum dux (nihil enim rationibus suis Barbarum movebant, qui recenti victoria elatus, prompte ad arma ferebatur, ipsi contra propter recens acceptam cladem animis ceciderant), Asimuntiis per litteras significarunt, ut Romanos captivos, qui ad se per fugissent, restituerent, aut pro unoquoque captivo duodecim aureos penderent, et Hannos captivos li- VARIÆ LECTIONES. D Δ δὲ Β., καὶ ναι, ἀπορήσαντας Ν., ἀποῤῥεύσαντας vulg. ν ἔχοντες vulg. 58 vulg. σε ή conj. B. pro και. ἀφεθ. com. N. άνω vulg. 46 την add. Β. σε ύπαρχον Par. 80 τὸν στρ. Ν. οι ἐκδοθείεν Η., ἐκποθεῖεν σε νὰο uncis inclusimus. στρατιωτῶν vulg. σε ὡς ἡ ἐκδ. · χρυσοῦς δεῖ, - PATROL. GR. CXIII.

683 EXCERPTA EX PRISCO RHETORE 684 berarent. Quibus litteris lectis, Romanos, qui ad se A αὐτοὺς " καταφυγόντας Ρωμαίους ἀφεῖναι ἐπ' ἐλευ confugissent, liberos se abire sivisse, Scythas vero, quotquot in suas manus venissent, trucidasse re- sponderunt. Duos autem captivos retinere, pro- pterea quod hostes, obsidione omissa, in insidiis collocati, nonnullos pueros, qui ante munitiones greges pascebant, rapuissent, quos nisi reciperent, captivos jure belli sibi acquisitos, minime restitu- turos. Hæc renuntiarunt qui ad Asimuntios missi fuerant. Quibus auditis, Scytharum regi et Romanis principibus placuit exquiri pueros, quos Asimuntii raptos esse querebantur. Sed nemine reperto, Bar- bari ab Asimuntiis capti sunt dimissi, prius tamen fide a Scythis accepta, non esse apud ipsos pueros. Juraverunt etiam Asimuntii, se Romanos, qui ad se 'effugissent, libertate donasse, quamvis adbuc mul- tos in sua potestate haberent. Nec enim sibi peje rasse videbantur, modo suos a Barbarorum servitute. salvos et incolumes præstarent. B orientales miuit, qui transfugas repeterent. Αt illi At legatos plurimis donis ornatos, cum nullos perfugas apud se esse asseverassent, dimiserunt. Misit et iterum Attilas alios, quibus non minus amplis mu- neribus ditatis, tertia ab eo, post illam itidem quarta legatio advenit. Ille enimn Romanorum libe- ralitatem, qua utebantur, veriti, ne a federibus Barbari discederent, 37 ludibrio habens, novas sub- inde causas fingebat, et vanas occasiones lega- torum mittendorum excogitabat, et ad suos necessa- C rios, quos liberalitate ornare volebat, eas legationes deferebat. Romani vero in omnibus rebus Attilæ dicto audientes erant, et quæ præcipiebat, domini jussa ducebant. Non solum enim a bello contra eum suscipiendo eorum rationes abhorrebant, sed et Parthos, qui bellum apparabant, et Vandalos, qui naritimas oras vexabamt, et Isauros, qui prædlia et rapinis grassabantur, et Saracenos, qui regiones ad Orientem excursionibus vastabant, mutuebant. Præterea gentes Æthiopum in armis erant: Itaque Romani animis fracti Attilam colebant, sed cæteris gentibus resistere conabantur, dum exercitus com- parabant, et duces sortiebantur. tha, qui maximas res in bello gesserat, venit iterum legatus cum Oreste. Hic genere Romanus Pæoniam regionem, ad Saum flumen sitam, incolebat, quæ ex foedere inito cum Actio, Romanorum occidentalium duce, barbaṛo parebat. Itaque Edecon in palatium admissus, imperatori liueras Attilæ tradidit, in qui- bus de transfugis non redditis querebatur, qui nisi redderentur, et Romani a colenda terra abstinerent, quam bello captam suæ ditioni adjecerat, ad arma se iturum minabatur. Ea vero secundum Istrum a Pronibus ad Noras usque in Thracia silas in longi tudinem extendebatur. Latitudo aulem erat quinque θερίᾳ, Σκύθας δὲ ὅσους αἰχμαλώτους ἔλαβον ἀνῃρη- κέναι, δύο δὲ συλλαβόντας ἔχειν διὰ τὸ καὶ τοὺς πιο λεμίους μετὰ τὴν γενομένην ἐπὶ χρόνον πολιορκίαν ἐξ ἐνέδρας ἐπιθεμένους τῶν πρὸ τοῦ φρουρίου νεμόν- των παίδων ἁρπάσαι τινὰς, οὓς εἰ μὴ ἀπολάβοιεν, οὐδὲ τοὺς νόμῳ πολέμου κτηθέντας ἀποδώσειν, Ταῦτα ἀπαγγειλάντων τῶν παρὰ τοὺς Ἀση μουν τίους ἀφιγμένων, τῷ τε Σκυθῶν βασιλεῖ καὶ τοῖς Ρωμαίοις ἄρχουσιν ἐδόκει μὲν ἀναζητεῖσθαι οὓς οἱ Ασημούντιοι ἔφασαν ηρπάσθαι παῖδας, οὐδενὸς δὲ φανέντος, οἱ παρὰ τοῖς Ασημουντίοις Βάρβαροι ἀπὸ εδόθησαν, πίστεις τῶν Σκυθῶν δόντων ὡς παρ' αὐτ τοῖς οἱ παῖδες οὐκ εἴησαν σ'. Επώμνυντο σ8 δὲ καὶ οἱ Ασημούντιοι, ὡς οἱ παρὰ σφᾶς καταφυγόντες Ρω- μαῖοι ἐπ' ἐλευθερίᾳ ἀφείθησαν. Ωμνυον δὲ, καίπερ παρὰ σφίσιν ὄντων Ρωμαίων· οὐ γὰρ ἐπίορκον ᾤοντο ὅρκον ὀμνύναι ἐπὶ τῇ σωτηρίᾳ τῶν ἐκ τοῦ σφετέρου γένους ἀνδρῶν. δ. Οτι γενομένων τῶν σπουδῶν, Αττήλας αὖθις παρὰ τοὺς ἑῴους ἔπεμψε πρέσβεις, φυγάδας αἰτῶν. Οἱ δὲ τοὺς πρεσβευομένους δεξάμενοι καὶ πλείστοις δώροις θεραπεύσαντες ἀπέπεμψαν, φυγάδας μὴ ἔχειν φήσαντες. Πάλιν ἑτέρους ἔπεμψε, χρηματισα μένων δὲ καὶ αὐτῶν, τρίτη παρεγένετο πρεσβεία, καὶ τετάρτη μετ' αὐτήν. Ὁ γὰρ ἐς τὴν Ῥωμαίων ἀρ- ορῶν φιλοτιμίαν, ἣν ἐποιοῦντο εὐλαβείᾳ τοῦ μὴ πα ραβαθῆναι τὰς σπονδὰς, ὅσους τῶν ἐπιτηδείων εξ ποιεῖν ἐβούλετο, ἔπεμπε παρ' αὐτοὺς, αἰτίας τε ἀνα- πλάττων καὶ προφάσεις ἐφευρίσκων κενάς. Οἱ δὲ παντὶ ὑπήκουον επιτάγματι, καὶ δεσπότου ἡγοῦντο τὸ πρόσταγμα, ὅπερ ἂν ἐκεῖνος παρακελεύσαιτο . Οὐ γὰρ μόνον τὸν πρὸς αὐτὸν ἀνελέσθαι πόλεμον εὐ λαβοῦτο, ἀλλὰ καὶ Παρθυαίους ἐν παρασκευῇ τυγ χάνοντας ἐδεδίεσαν, καὶ Βανδήλους τὰ κατὰ θάλατ σαν ταράττοντας, καὶ. Ἰσαύρους πρὸς τὴν λῃστείαν διανισταμένους, καὶ Σαρακηνοὺς τῆς αὐτῶν ἐπικρα τείας τὴν ἕω κατατρέχοντας, καὶ τὰ Αιθιοπικὰ ἔθνη συνιστάμενα. Διὸ δὴ τεταπεινωμένοι τὸν μὲν αυτή λαν ἐθεράπευον, πρὸς δὲ τὰ λοιπὰ ἔθνη ἐπειρῶντο παρατάττεσθαι, δυνάμεις τε ἀθροίζοντες καὶ στρα- τηγοὺς χειροτονοῦντες. 68 ε'. "Οτι καὶ αὖθις Εδήκων « ἧκε πρέσβυς, ἀνὴρ D Σκύθης, μέγιστα κατά πόλεμον έργα διαπραξάμε- νος, σὺν Ὀρέστῃ, ὅς τοῦ Ῥωμαϊκοῦ γένους ὢν ᾤκει τὴν πρὸς τῷ Σάῳ ποταμῷ Παιόνων χώραν, τῷ βαρβάρῳ κατὰ τὰς Ἀετίου στρατηγοῦ τῶν ἑσπερίων Ρωμαίων συνθήκας ὑπακούουσαν. Οὗτος ὁ Ἐδήκων ἐς τὰ βασίλεια παρελθὼν ἀπεδίδου τὰ παρὰ ᾿Αττήλα γράμματα, ἐν οἷς ἐποιεῖτο τοὺς Ῥωμαίους ἐν αἰτία τῶν φυγάδων πέρι· ἀνθ' ὧν ἠπείλει ἐπὶ τὰ ὅπλα χωρεῖν, εἰ μὴ ἀποδοθεῖεν αὐτῷ καὶ ἀφέξονται 'Ρω- μαῖοι τὴν δορυάλωτον ἀροῦντες. Εἶναι δὲ μήκος μὲν αὐτῆς κατὰ τὸ ῥεῦμα τοῦ Ἴστρου ἀπὸ τῆς Παιόνων ἄχρι Νοβῶν τῶν Θρᾳκίων, τὸ δὲ βάθος πέντε ἡμερῶν VARIE LECTIONES. σε αὐτοῖς vulg. 67 εἴασαν vulg., εἰσὶν conj. Η. οι ἐπωμνύοντο vulg. " ὑπήκουον Val., ὑπήκοον vulg. 60 ἐκεῖνος Η., ἐκεῖνο vulg. 61 παρακελεύσαιτο Β., παρεκελεύσατο vulg. es alibi rectius Ἐδέχων 4. Pace facta, Attilas rursus legatos ad Romanos 5. (A. C. 448, Ind. 1, Theod. 41.) Edecon, vir Scy.

683 EXCERPTA EX PRISCO RHETORE 684 berarent. Quibus litteris lectis, Romanos, qui ad se A αὐτοὺς " καταφυγόντας Ρωμαίους ἀφεῖναι ἐπ' ἐλευ confugissent, liberos se abire sivisse, Scythas vero, quotquot in suas manus venissent, trucidasse re- sponderunt. Duos autem captivos retinere, pro- pterea quod hostes, obsidione omissa, in insidiis collocati, nonnullos pueros, qui ante munitiones greges pascebant, rapuissent, quos nisi reciperent, captivos jure belli sibi acquisitos, minime restitu- turos. Hæc renuntiarunt qui ad Asimuntios missi fuerant. Quibus auditis, Scytharum regi et Romanis principibus placuit exquiri pueros, quos Asimuntii raptos esse querebantur. Sed nemine reperto, Bar- bari ab Asimuntiis capti sunt dimissi, prius tamen fide a Scythis accepta, non esse apud ipsos pueros. Juraverunt etiam Asimuntii, se Romanos, qui ad se 'effugissent, libertate donasse, quamvis adbuc mul- tos in sua potestate haberent. Nec enim sibi peje rasse videbantur, modo suos a Barbarorum servitute. salvos et incolumes præstarent. B orientales miuit, qui transfugas repeterent. Αt illi At legatos plurimis donis ornatos, cum nullos perfugas apud se esse asseverassent, dimiserunt. Misit et iterum Attilas alios, quibus non minus amplis mu- neribus ditatis, tertia ab eo, post illam itidem quarta legatio advenit. Ille enimn Romanorum libe- ralitatem, qua utebantur, veriti, ne a federibus Barbari discederent, 37 ludibrio habens, novas sub- inde causas fingebat, et vanas occasiones lega- torum mittendorum excogitabat, et ad suos necessa- C rios, quos liberalitate ornare volebat, eas legationes deferebat. Romani vero in omnibus rebus Attilæ dicto audientes erant, et quæ præcipiebat, domini jussa ducebant. Non solum enim a bello contra eum suscipiendo eorum rationes abhorrebant, sed et Parthos, qui bellum apparabant, et Vandalos, qui naritimas oras vexabamt, et Isauros, qui prædlia et rapinis grassabantur, et Saracenos, qui regiones ad Orientem excursionibus vastabant, mutuebant. Præterea gentes Æthiopum in armis erant: Itaque Romani animis fracti Attilam colebant, sed cæteris gentibus resistere conabantur, dum exercitus com- parabant, et duces sortiebantur. tha, qui maximas res in bello gesserat, venit iterum legatus cum Oreste. Hic genere Romanus Pæoniam regionem, ad Saum flumen sitam, incolebat, quæ ex foedere inito cum Actio, Romanorum occidentalium duce, barbaṛo parebat. Itaque Edecon in palatium admissus, imperatori liueras Attilæ tradidit, in qui- bus de transfugis non redditis querebatur, qui nisi redderentur, et Romani a colenda terra abstinerent, quam bello captam suæ ditioni adjecerat, ad arma se iturum minabatur. Ea vero secundum Istrum a Pronibus ad Noras usque in Thracia silas in longi tudinem extendebatur. Latitudo aulem erat quinque θερίᾳ, Σκύθας δὲ ὅσους αἰχμαλώτους ἔλαβον ἀνῃρη- κέναι, δύο δὲ συλλαβόντας ἔχειν διὰ τὸ καὶ τοὺς πιο λεμίους μετὰ τὴν γενομένην ἐπὶ χρόνον πολιορκίαν ἐξ ἐνέδρας ἐπιθεμένους τῶν πρὸ τοῦ φρουρίου νεμόν- των παίδων ἁρπάσαι τινὰς, οὓς εἰ μὴ ἀπολάβοιεν, οὐδὲ τοὺς νόμῳ πολέμου κτηθέντας ἀποδώσειν, Ταῦτα ἀπαγγειλάντων τῶν παρὰ τοὺς Ἀση μουν τίους ἀφιγμένων, τῷ τε Σκυθῶν βασιλεῖ καὶ τοῖς Ρωμαίοις ἄρχουσιν ἐδόκει μὲν ἀναζητεῖσθαι οὓς οἱ Ασημούντιοι ἔφασαν ηρπάσθαι παῖδας, οὐδενὸς δὲ φανέντος, οἱ παρὰ τοῖς Ασημουντίοις Βάρβαροι ἀπὸ εδόθησαν, πίστεις τῶν Σκυθῶν δόντων ὡς παρ' αὐτ τοῖς οἱ παῖδες οὐκ εἴησαν σ'. Επώμνυντο σ8 δὲ καὶ οἱ Ασημούντιοι, ὡς οἱ παρὰ σφᾶς καταφυγόντες Ρω- μαῖοι ἐπ' ἐλευθερίᾳ ἀφείθησαν. Ωμνυον δὲ, καίπερ παρὰ σφίσιν ὄντων Ρωμαίων· οὐ γὰρ ἐπίορκον ᾤοντο ὅρκον ὀμνύναι ἐπὶ τῇ σωτηρίᾳ τῶν ἐκ τοῦ σφετέρου γένους ἀνδρῶν. δ. Οτι γενομένων τῶν σπουδῶν, Αττήλας αὖθις παρὰ τοὺς ἑῴους ἔπεμψε πρέσβεις, φυγάδας αἰτῶν. Οἱ δὲ τοὺς πρεσβευομένους δεξάμενοι καὶ πλείστοις δώροις θεραπεύσαντες ἀπέπεμψαν, φυγάδας μὴ ἔχειν φήσαντες. Πάλιν ἑτέρους ἔπεμψε, χρηματισα μένων δὲ καὶ αὐτῶν, τρίτη παρεγένετο πρεσβεία, καὶ τετάρτη μετ' αὐτήν. Ὁ γὰρ ἐς τὴν Ῥωμαίων ἀρ- ορῶν φιλοτιμίαν, ἣν ἐποιοῦντο εὐλαβείᾳ τοῦ μὴ πα ραβαθῆναι τὰς σπονδὰς, ὅσους τῶν ἐπιτηδείων εξ ποιεῖν ἐβούλετο, ἔπεμπε παρ' αὐτοὺς, αἰτίας τε ἀνα- πλάττων καὶ προφάσεις ἐφευρίσκων κενάς. Οἱ δὲ παντὶ ὑπήκουον επιτάγματι, καὶ δεσπότου ἡγοῦντο τὸ πρόσταγμα, ὅπερ ἂν ἐκεῖνος παρακελεύσαιτο . Οὐ γὰρ μόνον τὸν πρὸς αὐτὸν ἀνελέσθαι πόλεμον εὐ λαβοῦτο, ἀλλὰ καὶ Παρθυαίους ἐν παρασκευῇ τυγ χάνοντας ἐδεδίεσαν, καὶ Βανδήλους τὰ κατὰ θάλατ σαν ταράττοντας, καὶ. Ἰσαύρους πρὸς τὴν λῃστείαν διανισταμένους, καὶ Σαρακηνοὺς τῆς αὐτῶν ἐπικρα τείας τὴν ἕω κατατρέχοντας, καὶ τὰ Αιθιοπικὰ ἔθνη συνιστάμενα. Διὸ δὴ τεταπεινωμένοι τὸν μὲν αυτή λαν ἐθεράπευον, πρὸς δὲ τὰ λοιπὰ ἔθνη ἐπειρῶντο παρατάττεσθαι, δυνάμεις τε ἀθροίζοντες καὶ στρα- τηγοὺς χειροτονοῦντες. 68 ε'. "Οτι καὶ αὖθις Εδήκων « ἧκε πρέσβυς, ἀνὴρ D Σκύθης, μέγιστα κατά πόλεμον έργα διαπραξάμε- νος, σὺν Ὀρέστῃ, ὅς τοῦ Ῥωμαϊκοῦ γένους ὢν ᾤκει τὴν πρὸς τῷ Σάῳ ποταμῷ Παιόνων χώραν, τῷ βαρβάρῳ κατὰ τὰς Ἀετίου στρατηγοῦ τῶν ἑσπερίων Ρωμαίων συνθήκας ὑπακούουσαν. Οὗτος ὁ Ἐδήκων ἐς τὰ βασίλεια παρελθὼν ἀπεδίδου τὰ παρὰ ᾿Αττήλα γράμματα, ἐν οἷς ἐποιεῖτο τοὺς Ῥωμαίους ἐν αἰτία τῶν φυγάδων πέρι· ἀνθ' ὧν ἠπείλει ἐπὶ τὰ ὅπλα χωρεῖν, εἰ μὴ ἀποδοθεῖεν αὐτῷ καὶ ἀφέξονται 'Ρω- μαῖοι τὴν δορυάλωτον ἀροῦντες. Εἶναι δὲ μήκος μὲν αὐτῆς κατὰ τὸ ῥεῦμα τοῦ Ἴστρου ἀπὸ τῆς Παιόνων ἄχρι Νοβῶν τῶν Θρᾳκίων, τὸ δὲ βάθος πέντε ἡμερῶν VARIE LECTIONES. σε αὐτοῖς vulg. 67 εἴασαν vulg., εἰσὶν conj. Η. οι ἐπωμνύοντο vulg. " ὑπήκουον Val., ὑπήκοον vulg. 60 ἐκεῖνος Η., ἐκεῖνο vulg. 61 παρακελεύσαιτο Β., παρεκελεύσατο vulg. es alibi rectius Ἐδέχων 4. Pace facta, Attilas rursus legatos ad Romanos 5. (A. C. 448, Ind. 1, Theod. 41.) Edecon, vir Scy.

683 EXCERPTA EX PRISCO RHETORE 684 berarent. Quibus litteris lectis, Romanos, qui ad se A αὐτοὺς " καταφυγόντας Ρωμαίους ἀφεῖναι ἐπ' ἐλευ confugissent, liberos se abire sivisse, Scythas vero, quotquot in suas manus venissent, trucidasse re- sponderunt. Duos autem captivos retinere, pro- pterea quod hostes, obsidione omissa, in insidiis collocati, nonnullos pueros, qui ante munitiones greges pascebant, rapuissent, quos nisi reciperent, captivos jure belli sibi acquisitos, minime restitu- turos. Hæc renuntiarunt qui ad Asimuntios missi fuerant. Quibus auditis, Scytharum regi et Romanis principibus placuit exquiri pueros, quos Asimuntii raptos esse querebantur. Sed nemine reperto, Bar- bari ab Asimuntiis capti sunt dimissi, prius tamen fide a Scythis accepta, non esse apud ipsos pueros. Juraverunt etiam Asimuntii, se Romanos, qui ad se 'effugissent, libertate donasse, quamvis adbuc mul- tos in sua potestate haberent. Nec enim sibi peje rasse videbantur, modo suos a Barbarorum servitute. salvos et incolumes præstarent. B orientales miuit, qui transfugas repeterent. Αt illi At legatos plurimis donis ornatos, cum nullos perfugas apud se esse asseverassent, dimiserunt. Misit et iterum Attilas alios, quibus non minus amplis mu- neribus ditatis, tertia ab eo, post illam itidem quarta legatio advenit. Ille enimn Romanorum libe- ralitatem, qua utebantur, veriti, ne a federibus Barbari discederent, 37 ludibrio habens, novas sub- inde causas fingebat, et vanas occasiones lega- torum mittendorum excogitabat, et ad suos necessa- C rios, quos liberalitate ornare volebat, eas legationes deferebat. Romani vero in omnibus rebus Attilæ dicto audientes erant, et quæ præcipiebat, domini jussa ducebant. Non solum enim a bello contra eum suscipiendo eorum rationes abhorrebant, sed et Parthos, qui bellum apparabant, et Vandalos, qui naritimas oras vexabamt, et Isauros, qui prædlia et rapinis grassabantur, et Saracenos, qui regiones ad Orientem excursionibus vastabant, mutuebant. Præterea gentes Æthiopum in armis erant: Itaque Romani animis fracti Attilam colebant, sed cæteris gentibus resistere conabantur, dum exercitus com- parabant, et duces sortiebantur. tha, qui maximas res in bello gesserat, venit iterum legatus cum Oreste. Hic genere Romanus Pæoniam regionem, ad Saum flumen sitam, incolebat, quæ ex foedere inito cum Actio, Romanorum occidentalium duce, barbaṛo parebat. Itaque Edecon in palatium admissus, imperatori liueras Attilæ tradidit, in qui- bus de transfugis non redditis querebatur, qui nisi redderentur, et Romani a colenda terra abstinerent, quam bello captam suæ ditioni adjecerat, ad arma se iturum minabatur. Ea vero secundum Istrum a Pronibus ad Noras usque in Thracia silas in longi tudinem extendebatur. Latitudo aulem erat quinque θερίᾳ, Σκύθας δὲ ὅσους αἰχμαλώτους ἔλαβον ἀνῃρη- κέναι, δύο δὲ συλλαβόντας ἔχειν διὰ τὸ καὶ τοὺς πιο λεμίους μετὰ τὴν γενομένην ἐπὶ χρόνον πολιορκίαν ἐξ ἐνέδρας ἐπιθεμένους τῶν πρὸ τοῦ φρουρίου νεμόν- των παίδων ἁρπάσαι τινὰς, οὓς εἰ μὴ ἀπολάβοιεν, οὐδὲ τοὺς νόμῳ πολέμου κτηθέντας ἀποδώσειν, Ταῦτα ἀπαγγειλάντων τῶν παρὰ τοὺς Ἀση μουν τίους ἀφιγμένων, τῷ τε Σκυθῶν βασιλεῖ καὶ τοῖς Ρωμαίοις ἄρχουσιν ἐδόκει μὲν ἀναζητεῖσθαι οὓς οἱ Ασημούντιοι ἔφασαν ηρπάσθαι παῖδας, οὐδενὸς δὲ φανέντος, οἱ παρὰ τοῖς Ασημουντίοις Βάρβαροι ἀπὸ εδόθησαν, πίστεις τῶν Σκυθῶν δόντων ὡς παρ' αὐτ τοῖς οἱ παῖδες οὐκ εἴησαν σ'. Επώμνυντο σ8 δὲ καὶ οἱ Ασημούντιοι, ὡς οἱ παρὰ σφᾶς καταφυγόντες Ρω- μαῖοι ἐπ' ἐλευθερίᾳ ἀφείθησαν. Ωμνυον δὲ, καίπερ παρὰ σφίσιν ὄντων Ρωμαίων· οὐ γὰρ ἐπίορκον ᾤοντο ὅρκον ὀμνύναι ἐπὶ τῇ σωτηρίᾳ τῶν ἐκ τοῦ σφετέρου γένους ἀνδρῶν. δ. Οτι γενομένων τῶν σπουδῶν, Αττήλας αὖθις παρὰ τοὺς ἑῴους ἔπεμψε πρέσβεις, φυγάδας αἰτῶν. Οἱ δὲ τοὺς πρεσβευομένους δεξάμενοι καὶ πλείστοις δώροις θεραπεύσαντες ἀπέπεμψαν, φυγάδας μὴ ἔχειν φήσαντες. Πάλιν ἑτέρους ἔπεμψε, χρηματισα μένων δὲ καὶ αὐτῶν, τρίτη παρεγένετο πρεσβεία, καὶ τετάρτη μετ' αὐτήν. Ὁ γὰρ ἐς τὴν Ῥωμαίων ἀρ- ορῶν φιλοτιμίαν, ἣν ἐποιοῦντο εὐλαβείᾳ τοῦ μὴ πα ραβαθῆναι τὰς σπονδὰς, ὅσους τῶν ἐπιτηδείων εξ ποιεῖν ἐβούλετο, ἔπεμπε παρ' αὐτοὺς, αἰτίας τε ἀνα- πλάττων καὶ προφάσεις ἐφευρίσκων κενάς. Οἱ δὲ παντὶ ὑπήκουον επιτάγματι, καὶ δεσπότου ἡγοῦντο τὸ πρόσταγμα, ὅπερ ἂν ἐκεῖνος παρακελεύσαιτο . Οὐ γὰρ μόνον τὸν πρὸς αὐτὸν ἀνελέσθαι πόλεμον εὐ λαβοῦτο, ἀλλὰ καὶ Παρθυαίους ἐν παρασκευῇ τυγ χάνοντας ἐδεδίεσαν, καὶ Βανδήλους τὰ κατὰ θάλατ σαν ταράττοντας, καὶ. Ἰσαύρους πρὸς τὴν λῃστείαν διανισταμένους, καὶ Σαρακηνοὺς τῆς αὐτῶν ἐπικρα τείας τὴν ἕω κατατρέχοντας, καὶ τὰ Αιθιοπικὰ ἔθνη συνιστάμενα. Διὸ δὴ τεταπεινωμένοι τὸν μὲν αυτή λαν ἐθεράπευον, πρὸς δὲ τὰ λοιπὰ ἔθνη ἐπειρῶντο παρατάττεσθαι, δυνάμεις τε ἀθροίζοντες καὶ στρα- τηγοὺς χειροτονοῦντες. 68 ε'. "Οτι καὶ αὖθις Εδήκων « ἧκε πρέσβυς, ἀνὴρ D Σκύθης, μέγιστα κατά πόλεμον έργα διαπραξάμε- νος, σὺν Ὀρέστῃ, ὅς τοῦ Ῥωμαϊκοῦ γένους ὢν ᾤκει τὴν πρὸς τῷ Σάῳ ποταμῷ Παιόνων χώραν, τῷ βαρβάρῳ κατὰ τὰς Ἀετίου στρατηγοῦ τῶν ἑσπερίων Ρωμαίων συνθήκας ὑπακούουσαν. Οὗτος ὁ Ἐδήκων ἐς τὰ βασίλεια παρελθὼν ἀπεδίδου τὰ παρὰ ᾿Αττήλα γράμματα, ἐν οἷς ἐποιεῖτο τοὺς Ῥωμαίους ἐν αἰτία τῶν φυγάδων πέρι· ἀνθ' ὧν ἠπείλει ἐπὶ τὰ ὅπλα χωρεῖν, εἰ μὴ ἀποδοθεῖεν αὐτῷ καὶ ἀφέξονται 'Ρω- μαῖοι τὴν δορυάλωτον ἀροῦντες. Εἶναι δὲ μήκος μὲν αὐτῆς κατὰ τὸ ῥεῦμα τοῦ Ἴστρου ἀπὸ τῆς Παιόνων ἄχρι Νοβῶν τῶν Θρᾳκίων, τὸ δὲ βάθος πέντε ἡμερῶν VARIE LECTIONES. σε αὐτοῖς vulg. 67 εἴασαν vulg., εἰσὶν conj. Η. οι ἐπωμνύοντο vulg. " ὑπήκουον Val., ὑπήκοον vulg. 60 ἐκεῖνος Η., ἐκεῖνο vulg. 61 παρακελεύσαιτο Β., παρεκελεύσατο vulg. es alibi rectius Ἐδέχων 4. Pace facta, Attilas rursus legatos ad Romanos 5. (A. C. 448, Ind. 1, Theod. 41.) Edecon, vir Scy.

ὦ ὁδόν. Καὶ τὴν ἀγορὰν τὴν ἐν Ἰλλυριοῖς μὴ πρὸς τῇ ὄχθῇ τοῦ Ἴστρου ποταμού γίνεσθαι, ὥσπερ καὶ πά λαι, ἀλλ' ἐν Ναϊσσῷ, ἐν δριον, ὡς ἐπ' αὐτοῦ δηω- θεῖσαν, τῆς Σκυθῶν καὶ Ῥωμαίων ἐτίθετο γῆς, πέντε ἡμερῶν ὁδὸν εὐζώνῳ ἀνδρὸ τοῦ Ἴστρου ἀπὸ έχωσαν ποταμοῦ. Πρέσβεις δὲ ἐκέλευσε πρὸς αὐτὸν ἀφικνεῖσθαι τοὺς περὶ τῶν ἀμφιβόλων διαλεξομέ- νους, οὐ τῶν ἐπιτυχόντων, ἀλλὰ τῶν ὑπατικῶν ἀν- ὁρῶν τοὺς μεγίστους· οὓς εἰ ἐκπέμπειν εὐλαβηθείεν, αὐτὸν δεξάμενον σφᾶς ἐς τὴν Σαρδικήν διαβήσεσ Γαι. Τούτων ἀναγνωσθέντων βασιλεῖ τῶν γραμμά- των, ὡς ὑπεξῆλθεν ὁ Ἐδήκων σὺν τῷ Βιγίλᾳ ἐρμη- νεύσαντ: ὅσαπερ ὁ βάρβαρος ἀπὸ στόματος ἔφρασε τῶν Ἀττήλα δεδογμένων, καὶ ἐς ἑτέρους οίκους παρα εγένετο ὥστε αὐτὸν Χρυσαφίῳ τοῦ βασιλέως ὑπα- σπιστῇ, οἷα δὴ τὰ μέγιστα δυναμένῳ, ἐς ὄψιν ἐλθεῖν, ἀπεθαύμασε τὴν τῶν βασιλείων οίκων περιφάνειαν. Βιγίλας δὲ, ὡς τῷ Χρυσαφίῳ ἐς λόγους ἦλθεν ὁ Βάρ- βαρος, ἔλεγεν έρμηνεύων, ὡς ἐπαινοίη ὁ Ἐδήκων τὰ βασίλεια καὶ τὸν παρὰ σφίσιν μακαρίζοι πλοῦτον. Ὁ δὲ Χρυσάφιος ἔφασκεν ἔσεσθαι καὶ αὐτὸν οἴκων τε χρυσοστέγων καὶ πλούτου κύριον, εἴ γε περιόδοι μὲν τὰ παρὰ Σκύθαις, ἔλοιτο δὲ τὰ Ῥωμαίων. Τοῦ δὲ ἀποκριναμένου, ὡς τὸν ἑτέρου δεσπότου θερά- ποντα ἄνευ τοῦ κυρίου οὐ θέμις τοῦτο ποιεῖν, ἐπυν θάνετο ὁ εὐνοῦχος, εἴ γε ἀκώλυτος αὐτῷ ἡ παρὰ τὸν Αττήλαν εἴη είσοδος, καὶ δύναμιν παρὰ Σκύθαις ἔχοι οι τινά. Τοῦ δὲ ἀποκριναμένου, ὡς καὶ ἐπιτή- δειος εἴη τῷ 'Αττήλᾳ καὶ τὴν αὐτοῦ ἅμα τοῖς εἰς τοῦτο ἀποκεκριμένοις λογάσιν ἐμπιστεύεται φυλα- κὴν (ἐκ διαδοχῆς γὰρ κατὰ ῥητὰς ἡμέρας ἕκαστον αὐτῶν ἔλεγε μεθ' ὅπλων φυλάττειν τὸν ᾿Αττήλαν), ἔφασκεν ὁ εὐνοῦχος, εἴπερ πίστεις δέξοιτο, μέγιστα αὐτῷ ἐρεῖν ἀγαθά· δεῖσθαι δὲ σχολῆς· ταύτην δὲ αὐτῷ ὑπάρχειν, εἴγε παρ' αὐτὸν ἐπὶ δεῖπνον ἔλθοι χωρίς Ορέστου καὶ τῶν ἄλλων συμπρεσβευτών. Ὑποσχόμενος δὲ τοῦτο ποιεῖν, ἐπὶ τὴν ἐστίασιν πρὸς τὸν εὐνοῦχον παραγενόμενος καὶ ὑπὸ τῷ Βιγίλᾳ ἐρ- μηνεῖ δεξιὰς καὶ ὅρκους ἔδοσαν, ὁ μὲν εὐνοῦχος, ὡς οὐκ ἐπὶ κακῷ τῷ Ἐδήκωνι, ἀλλ' ἐπὶ μεγίστοις ἀγα- θοῖς τοὺς λόγους ποιήσοιτο, ὁ δὲ, ὡς οὐκ ἐξείποι τὰ αὐτῷ ῥηθησόμενα, εἰ καὶ μὴ πέρατος κυρήσοι. Τότε δὴ ὁ εὐνοῦχος ἔλεγε τῷ Ἐδήκωνι, εἰ διαβὰς ἐς τὴν Σκυθικὴν ἀνέλοι τὸν Ἀττήλαν καὶ παρὰ Ῥωμαίους ἥξει, ἔσεσθαι αὐτῷ βίον εὐδαίμονα καὶ πλοῦτον μέ- γιστον. Τοῦ δὲ ὑποσχομένου καὶ φήσαντος ἐπὶ τῇ πράξει δεῖσθαι χρημάτων, οὐ πολλῶν σὲ δὲ, ἀλλὰ πεντήκοντα λιτρῶν χρυσίου, δοθησομένων τῷ ὑπ' αὐτὸν πλήθει, ὥστε αὐτῷ τελείως συνεργῆσαι προς τὴν ἐπίθεσιν, καὶ τοῦ εὐνούχου τὸ χρυσίον παρα- χρῆμα δώσειν ὑποσχομένου, ἔλεγεν ὁ Βάρβαρος ἀπο- πέμπεσθαι μὲν αὐτὸν ἀπαγγελοῦντα τῷ ᾿Αττήλα περὶ τῆς πρεσβείας, συμπέμπεσθαι δ' αὐτῷ Βιγίλαν τὴν παρὰ τοῦ Ἀττήλα ἐπὶ τοῖς φυγάσιν ἀπόκρισιν δεξάμενον . Δι' αὐτοῦ γὰρ περὶ τοῦ αὐτοῦ χρυσίου μηνύσειν, καὶ ἂν τρόπον τοῦτο ἐκπεμφθήσεται. σε δεξόμενον Β. " ἔχειν εν πολλῶν πολλῷ δεξόμενον Β. DE LEGATIONIBUS GENTIUM AD ROMANOS. B olim, ad ripam Istri volebat, sed in Naisso, quatu urbem a se captam et dirutam quinque dierum iti- nere expedito homini ab Istro distantem, Scythia- rum et Romanorum ditionis limitem constituebat. Legatos quoque ad sc venire jussit controversa disceplaturos, non ex quolibet hominum genere et erdine, sed ex consularibus illustriores, quos si mit- tere intermiserint, se ipsum ad eos arcossendos in Sardicam descensuram. His litteris lectis, digresso ab imperatore Edecone, cumn Bigila, qui ea, quæ Attilas verbis imperator denuntiari voluit, interpretatus erat, cum reliquas queque domos obiret, ut in conspectum Chrysaphii spatharii imperatoris veniret, qui pluri- mum auctoritate et gratia apud imperatorem vale- bat, admirabatur Barbarus regiarum domaum magnificentiam. Bigilas autem, simulatque Barbarus in colloquium venit cum Chrysaplio, interpretans retulit, quantopere laudasset imperatorias aedes, et Romanos beatos duceret propter affluentes divítia- rum copias. Tum Edeconi Chrysaphius dixit, fore eum hujusmodi domuum, quæ aureis tectis præful- gerent, compotem et opibus abundaturum, si, relicta Scythia, ad Romanos se couferrel. + Sed alterius domini servum, Edecon ait, neſas est eo invito tantumn facinus in se admittere. » Quesivit ex co eunuchus, an facilis illi ad Attilam pateret adi- tus, et num qua potestate apud Scythas esset. Ille sibi necessitudinem intercedere cum Attila, respou- A dierum itinere. Neque vero forum celebrari, ut c dit, et decretam sibi cum nonnullis aliis Scylli primoribus ejus custodiam : nam per vices unum- quemque eorum præscriptis diebus cum armis circa Attilam excubias agere. Tum eunuchus, si fide in- terposita se obstringeret, inquit, se maximorum bo- norum illi auctorem futurum. Cui rei tractanda otio opus esse. Hoc vero sibi fore, si ad cœnam re- diret sine Oreste et reliquis legationis comitibus. Facturum se pollicitus Barbarus conæ tempore ad eunuchum pergit. Tum per Bigilam interpretem datis dextris et jurejurando utrinque præstito, ab eunucho, se de rebus, quæ Edeconi minime dammo, sed fructui et commodo essent, verba facturum, ab Edecone, se, quæ sibi crederentur, non enuntiatu- rum, etiamsi exsequi mollet. Tunc eunuchus Ede- coni dixit, si in Scythiam rediens Attilam sustulerit, et Romanorum partibus accesserit, vitam in magnis opibus beate traducturum. Eunucho Edecon as- sensus est. Ad hanc rem peragendam opus esse pecuniis, non quidem multis, sed quinquaginta auri libris, quas militibus, quibus præesset, qui sibi ad rem impigre exsequendam adjumento essent, divi- deret. Cum eunuchus, nulla mora interposita, dare vellet, dixit Barbarus, se prius ad renuntiandam legationem diinitul oportere, et una secum Bigilam, qui Attilæ de transfugis responsum acciperet; per eum enim se illi, qua ratione aurum sibi mitteret, VARIÆ LECTIONES. D conj. vulg. H., vulg. " conj.

ὦ ὁδόν. Καὶ τὴν ἀγορὰν τὴν ἐν Ἰλλυριοῖς μὴ πρὸς τῇ ὄχθῇ τοῦ Ἴστρου ποταμού γίνεσθαι, ὥσπερ καὶ πά λαι, ἀλλ' ἐν Ναϊσσῷ, ἐν δριον, ὡς ἐπ' αὐτοῦ δηω- θεῖσαν, τῆς Σκυθῶν καὶ Ῥωμαίων ἐτίθετο γῆς, πέντε ἡμερῶν ὁδὸν εὐζώνῳ ἀνδρὸ τοῦ Ἴστρου ἀπὸ έχωσαν ποταμοῦ. Πρέσβεις δὲ ἐκέλευσε πρὸς αὐτὸν ἀφικνεῖσθαι τοὺς περὶ τῶν ἀμφιβόλων διαλεξομέ- νους, οὐ τῶν ἐπιτυχόντων, ἀλλὰ τῶν ὑπατικῶν ἀν- ὁρῶν τοὺς μεγίστους· οὓς εἰ ἐκπέμπειν εὐλαβηθείεν, αὐτὸν δεξάμενον σφᾶς ἐς τὴν Σαρδικήν διαβήσεσ Γαι. Τούτων ἀναγνωσθέντων βασιλεῖ τῶν γραμμά- των, ὡς ὑπεξῆλθεν ὁ Ἐδήκων σὺν τῷ Βιγίλᾳ ἐρμη- νεύσαντ: ὅσαπερ ὁ βάρβαρος ἀπὸ στόματος ἔφρασε τῶν Ἀττήλα δεδογμένων, καὶ ἐς ἑτέρους οίκους παρα εγένετο ὥστε αὐτὸν Χρυσαφίῳ τοῦ βασιλέως ὑπα- σπιστῇ, οἷα δὴ τὰ μέγιστα δυναμένῳ, ἐς ὄψιν ἐλθεῖν, ἀπεθαύμασε τὴν τῶν βασιλείων οίκων περιφάνειαν. Βιγίλας δὲ, ὡς τῷ Χρυσαφίῳ ἐς λόγους ἦλθεν ὁ Βάρ- βαρος, ἔλεγεν έρμηνεύων, ὡς ἐπαινοίη ὁ Ἐδήκων τὰ βασίλεια καὶ τὸν παρὰ σφίσιν μακαρίζοι πλοῦτον. Ὁ δὲ Χρυσάφιος ἔφασκεν ἔσεσθαι καὶ αὐτὸν οἴκων τε χρυσοστέγων καὶ πλούτου κύριον, εἴ γε περιόδοι μὲν τὰ παρὰ Σκύθαις, ἔλοιτο δὲ τὰ Ῥωμαίων. Τοῦ δὲ ἀποκριναμένου, ὡς τὸν ἑτέρου δεσπότου θερά- ποντα ἄνευ τοῦ κυρίου οὐ θέμις τοῦτο ποιεῖν, ἐπυν θάνετο ὁ εὐνοῦχος, εἴ γε ἀκώλυτος αὐτῷ ἡ παρὰ τὸν Αττήλαν εἴη είσοδος, καὶ δύναμιν παρὰ Σκύθαις ἔχοι οι τινά. Τοῦ δὲ ἀποκριναμένου, ὡς καὶ ἐπιτή- δειος εἴη τῷ 'Αττήλᾳ καὶ τὴν αὐτοῦ ἅμα τοῖς εἰς τοῦτο ἀποκεκριμένοις λογάσιν ἐμπιστεύεται φυλα- κὴν (ἐκ διαδοχῆς γὰρ κατὰ ῥητὰς ἡμέρας ἕκαστον αὐτῶν ἔλεγε μεθ' ὅπλων φυλάττειν τὸν ᾿Αττήλαν), ἔφασκεν ὁ εὐνοῦχος, εἴπερ πίστεις δέξοιτο, μέγιστα αὐτῷ ἐρεῖν ἀγαθά· δεῖσθαι δὲ σχολῆς· ταύτην δὲ αὐτῷ ὑπάρχειν, εἴγε παρ' αὐτὸν ἐπὶ δεῖπνον ἔλθοι χωρίς Ορέστου καὶ τῶν ἄλλων συμπρεσβευτών. Ὑποσχόμενος δὲ τοῦτο ποιεῖν, ἐπὶ τὴν ἐστίασιν πρὸς τὸν εὐνοῦχον παραγενόμενος καὶ ὑπὸ τῷ Βιγίλᾳ ἐρ- μηνεῖ δεξιὰς καὶ ὅρκους ἔδοσαν, ὁ μὲν εὐνοῦχος, ὡς οὐκ ἐπὶ κακῷ τῷ Ἐδήκωνι, ἀλλ' ἐπὶ μεγίστοις ἀγα- θοῖς τοὺς λόγους ποιήσοιτο, ὁ δὲ, ὡς οὐκ ἐξείποι τὰ αὐτῷ ῥηθησόμενα, εἰ καὶ μὴ πέρατος κυρήσοι. Τότε δὴ ὁ εὐνοῦχος ἔλεγε τῷ Ἐδήκωνι, εἰ διαβὰς ἐς τὴν Σκυθικὴν ἀνέλοι τὸν Ἀττήλαν καὶ παρὰ Ῥωμαίους ἥξει, ἔσεσθαι αὐτῷ βίον εὐδαίμονα καὶ πλοῦτον μέ- γιστον. Τοῦ δὲ ὑποσχομένου καὶ φήσαντος ἐπὶ τῇ πράξει δεῖσθαι χρημάτων, οὐ πολλῶν σὲ δὲ, ἀλλὰ πεντήκοντα λιτρῶν χρυσίου, δοθησομένων τῷ ὑπ' αὐτὸν πλήθει, ὥστε αὐτῷ τελείως συνεργῆσαι προς τὴν ἐπίθεσιν, καὶ τοῦ εὐνούχου τὸ χρυσίον παρα- χρῆμα δώσειν ὑποσχομένου, ἔλεγεν ὁ Βάρβαρος ἀπο- πέμπεσθαι μὲν αὐτὸν ἀπαγγελοῦντα τῷ ᾿Αττήλα περὶ τῆς πρεσβείας, συμπέμπεσθαι δ' αὐτῷ Βιγίλαν τὴν παρὰ τοῦ Ἀττήλα ἐπὶ τοῖς φυγάσιν ἀπόκρισιν δεξάμενον . Δι' αὐτοῦ γὰρ περὶ τοῦ αὐτοῦ χρυσίου μηνύσειν, καὶ ἂν τρόπον τοῦτο ἐκπεμφθήσεται. σε δεξόμενον Β. " ἔχειν εν πολλῶν πολλῷ δεξόμενον Β. DE LEGATIONIBUS GENTIUM AD ROMANOS. B olim, ad ripam Istri volebat, sed in Naisso, quatu urbem a se captam et dirutam quinque dierum iti- nere expedito homini ab Istro distantem, Scythia- rum et Romanorum ditionis limitem constituebat. Legatos quoque ad sc venire jussit controversa disceplaturos, non ex quolibet hominum genere et erdine, sed ex consularibus illustriores, quos si mit- tere intermiserint, se ipsum ad eos arcossendos in Sardicam descensuram. His litteris lectis, digresso ab imperatore Edecone, cumn Bigila, qui ea, quæ Attilas verbis imperator denuntiari voluit, interpretatus erat, cum reliquas queque domos obiret, ut in conspectum Chrysaphii spatharii imperatoris veniret, qui pluri- mum auctoritate et gratia apud imperatorem vale- bat, admirabatur Barbarus regiarum domaum magnificentiam. Bigilas autem, simulatque Barbarus in colloquium venit cum Chrysaplio, interpretans retulit, quantopere laudasset imperatorias aedes, et Romanos beatos duceret propter affluentes divítia- rum copias. Tum Edeconi Chrysaphius dixit, fore eum hujusmodi domuum, quæ aureis tectis præful- gerent, compotem et opibus abundaturum, si, relicta Scythia, ad Romanos se couferrel. + Sed alterius domini servum, Edecon ait, neſas est eo invito tantumn facinus in se admittere. » Quesivit ex co eunuchus, an facilis illi ad Attilam pateret adi- tus, et num qua potestate apud Scythas esset. Ille sibi necessitudinem intercedere cum Attila, respou- A dierum itinere. Neque vero forum celebrari, ut c dit, et decretam sibi cum nonnullis aliis Scylli primoribus ejus custodiam : nam per vices unum- quemque eorum præscriptis diebus cum armis circa Attilam excubias agere. Tum eunuchus, si fide in- terposita se obstringeret, inquit, se maximorum bo- norum illi auctorem futurum. Cui rei tractanda otio opus esse. Hoc vero sibi fore, si ad cœnam re- diret sine Oreste et reliquis legationis comitibus. Facturum se pollicitus Barbarus conæ tempore ad eunuchum pergit. Tum per Bigilam interpretem datis dextris et jurejurando utrinque præstito, ab eunucho, se de rebus, quæ Edeconi minime dammo, sed fructui et commodo essent, verba facturum, ab Edecone, se, quæ sibi crederentur, non enuntiatu- rum, etiamsi exsequi mollet. Tunc eunuchus Ede- coni dixit, si in Scythiam rediens Attilam sustulerit, et Romanorum partibus accesserit, vitam in magnis opibus beate traducturum. Eunucho Edecon as- sensus est. Ad hanc rem peragendam opus esse pecuniis, non quidem multis, sed quinquaginta auri libris, quas militibus, quibus præesset, qui sibi ad rem impigre exsequendam adjumento essent, divi- deret. Cum eunuchus, nulla mora interposita, dare vellet, dixit Barbarus, se prius ad renuntiandam legationem diinitul oportere, et una secum Bigilam, qui Attilæ de transfugis responsum acciperet; per eum enim se illi, qua ratione aurum sibi mitteret, VARIÆ LECTIONES. D conj. vulg. H., vulg. " conj.

ὦ ὁδόν. Καὶ τὴν ἀγορὰν τὴν ἐν Ἰλλυριοῖς μὴ πρὸς τῇ ὄχθῇ τοῦ Ἴστρου ποταμού γίνεσθαι, ὥσπερ καὶ πά λαι, ἀλλ' ἐν Ναϊσσῷ, ἐν δριον, ὡς ἐπ' αὐτοῦ δηω- θεῖσαν, τῆς Σκυθῶν καὶ Ῥωμαίων ἐτίθετο γῆς, πέντε ἡμερῶν ὁδὸν εὐζώνῳ ἀνδρὸ τοῦ Ἴστρου ἀπὸ έχωσαν ποταμοῦ. Πρέσβεις δὲ ἐκέλευσε πρὸς αὐτὸν ἀφικνεῖσθαι τοὺς περὶ τῶν ἀμφιβόλων διαλεξομέ- νους, οὐ τῶν ἐπιτυχόντων, ἀλλὰ τῶν ὑπατικῶν ἀν- ὁρῶν τοὺς μεγίστους· οὓς εἰ ἐκπέμπειν εὐλαβηθείεν, αὐτὸν δεξάμενον σφᾶς ἐς τὴν Σαρδικήν διαβήσεσ Γαι. Τούτων ἀναγνωσθέντων βασιλεῖ τῶν γραμμά- των, ὡς ὑπεξῆλθεν ὁ Ἐδήκων σὺν τῷ Βιγίλᾳ ἐρμη- νεύσαντ: ὅσαπερ ὁ βάρβαρος ἀπὸ στόματος ἔφρασε τῶν Ἀττήλα δεδογμένων, καὶ ἐς ἑτέρους οίκους παρα εγένετο ὥστε αὐτὸν Χρυσαφίῳ τοῦ βασιλέως ὑπα- σπιστῇ, οἷα δὴ τὰ μέγιστα δυναμένῳ, ἐς ὄψιν ἐλθεῖν, ἀπεθαύμασε τὴν τῶν βασιλείων οίκων περιφάνειαν. Βιγίλας δὲ, ὡς τῷ Χρυσαφίῳ ἐς λόγους ἦλθεν ὁ Βάρ- βαρος, ἔλεγεν έρμηνεύων, ὡς ἐπαινοίη ὁ Ἐδήκων τὰ βασίλεια καὶ τὸν παρὰ σφίσιν μακαρίζοι πλοῦτον. Ὁ δὲ Χρυσάφιος ἔφασκεν ἔσεσθαι καὶ αὐτὸν οἴκων τε χρυσοστέγων καὶ πλούτου κύριον, εἴ γε περιόδοι μὲν τὰ παρὰ Σκύθαις, ἔλοιτο δὲ τὰ Ῥωμαίων. Τοῦ δὲ ἀποκριναμένου, ὡς τὸν ἑτέρου δεσπότου θερά- ποντα ἄνευ τοῦ κυρίου οὐ θέμις τοῦτο ποιεῖν, ἐπυν θάνετο ὁ εὐνοῦχος, εἴ γε ἀκώλυτος αὐτῷ ἡ παρὰ τὸν Αττήλαν εἴη είσοδος, καὶ δύναμιν παρὰ Σκύθαις ἔχοι οι τινά. Τοῦ δὲ ἀποκριναμένου, ὡς καὶ ἐπιτή- δειος εἴη τῷ 'Αττήλᾳ καὶ τὴν αὐτοῦ ἅμα τοῖς εἰς τοῦτο ἀποκεκριμένοις λογάσιν ἐμπιστεύεται φυλα- κὴν (ἐκ διαδοχῆς γὰρ κατὰ ῥητὰς ἡμέρας ἕκαστον αὐτῶν ἔλεγε μεθ' ὅπλων φυλάττειν τὸν ᾿Αττήλαν), ἔφασκεν ὁ εὐνοῦχος, εἴπερ πίστεις δέξοιτο, μέγιστα αὐτῷ ἐρεῖν ἀγαθά· δεῖσθαι δὲ σχολῆς· ταύτην δὲ αὐτῷ ὑπάρχειν, εἴγε παρ' αὐτὸν ἐπὶ δεῖπνον ἔλθοι χωρίς Ορέστου καὶ τῶν ἄλλων συμπρεσβευτών. Ὑποσχόμενος δὲ τοῦτο ποιεῖν, ἐπὶ τὴν ἐστίασιν πρὸς τὸν εὐνοῦχον παραγενόμενος καὶ ὑπὸ τῷ Βιγίλᾳ ἐρ- μηνεῖ δεξιὰς καὶ ὅρκους ἔδοσαν, ὁ μὲν εὐνοῦχος, ὡς οὐκ ἐπὶ κακῷ τῷ Ἐδήκωνι, ἀλλ' ἐπὶ μεγίστοις ἀγα- θοῖς τοὺς λόγους ποιήσοιτο, ὁ δὲ, ὡς οὐκ ἐξείποι τὰ αὐτῷ ῥηθησόμενα, εἰ καὶ μὴ πέρατος κυρήσοι. Τότε δὴ ὁ εὐνοῦχος ἔλεγε τῷ Ἐδήκωνι, εἰ διαβὰς ἐς τὴν Σκυθικὴν ἀνέλοι τὸν Ἀττήλαν καὶ παρὰ Ῥωμαίους ἥξει, ἔσεσθαι αὐτῷ βίον εὐδαίμονα καὶ πλοῦτον μέ- γιστον. Τοῦ δὲ ὑποσχομένου καὶ φήσαντος ἐπὶ τῇ πράξει δεῖσθαι χρημάτων, οὐ πολλῶν σὲ δὲ, ἀλλὰ πεντήκοντα λιτρῶν χρυσίου, δοθησομένων τῷ ὑπ' αὐτὸν πλήθει, ὥστε αὐτῷ τελείως συνεργῆσαι προς τὴν ἐπίθεσιν, καὶ τοῦ εὐνούχου τὸ χρυσίον παρα- χρῆμα δώσειν ὑποσχομένου, ἔλεγεν ὁ Βάρβαρος ἀπο- πέμπεσθαι μὲν αὐτὸν ἀπαγγελοῦντα τῷ ᾿Αττήλα περὶ τῆς πρεσβείας, συμπέμπεσθαι δ' αὐτῷ Βιγίλαν τὴν παρὰ τοῦ Ἀττήλα ἐπὶ τοῖς φυγάσιν ἀπόκρισιν δεξάμενον . Δι' αὐτοῦ γὰρ περὶ τοῦ αὐτοῦ χρυσίου μηνύσειν, καὶ ἂν τρόπον τοῦτο ἐκπεμφθήσεται. σε δεξόμενον Β. " ἔχειν εν πολλῶν πολλῷ δεξόμενον Β. DE LEGATIONIBUS GENTIUM AD ROMANOS. B olim, ad ripam Istri volebat, sed in Naisso, quatu urbem a se captam et dirutam quinque dierum iti- nere expedito homini ab Istro distantem, Scythia- rum et Romanorum ditionis limitem constituebat. Legatos quoque ad sc venire jussit controversa disceplaturos, non ex quolibet hominum genere et erdine, sed ex consularibus illustriores, quos si mit- tere intermiserint, se ipsum ad eos arcossendos in Sardicam descensuram. His litteris lectis, digresso ab imperatore Edecone, cumn Bigila, qui ea, quæ Attilas verbis imperator denuntiari voluit, interpretatus erat, cum reliquas queque domos obiret, ut in conspectum Chrysaphii spatharii imperatoris veniret, qui pluri- mum auctoritate et gratia apud imperatorem vale- bat, admirabatur Barbarus regiarum domaum magnificentiam. Bigilas autem, simulatque Barbarus in colloquium venit cum Chrysaplio, interpretans retulit, quantopere laudasset imperatorias aedes, et Romanos beatos duceret propter affluentes divítia- rum copias. Tum Edeconi Chrysaphius dixit, fore eum hujusmodi domuum, quæ aureis tectis præful- gerent, compotem et opibus abundaturum, si, relicta Scythia, ad Romanos se couferrel. + Sed alterius domini servum, Edecon ait, neſas est eo invito tantumn facinus in se admittere. » Quesivit ex co eunuchus, an facilis illi ad Attilam pateret adi- tus, et num qua potestate apud Scythas esset. Ille sibi necessitudinem intercedere cum Attila, respou- A dierum itinere. Neque vero forum celebrari, ut c dit, et decretam sibi cum nonnullis aliis Scylli primoribus ejus custodiam : nam per vices unum- quemque eorum præscriptis diebus cum armis circa Attilam excubias agere. Tum eunuchus, si fide in- terposita se obstringeret, inquit, se maximorum bo- norum illi auctorem futurum. Cui rei tractanda otio opus esse. Hoc vero sibi fore, si ad cœnam re- diret sine Oreste et reliquis legationis comitibus. Facturum se pollicitus Barbarus conæ tempore ad eunuchum pergit. Tum per Bigilam interpretem datis dextris et jurejurando utrinque præstito, ab eunucho, se de rebus, quæ Edeconi minime dammo, sed fructui et commodo essent, verba facturum, ab Edecone, se, quæ sibi crederentur, non enuntiatu- rum, etiamsi exsequi mollet. Tunc eunuchus Ede- coni dixit, si in Scythiam rediens Attilam sustulerit, et Romanorum partibus accesserit, vitam in magnis opibus beate traducturum. Eunucho Edecon as- sensus est. Ad hanc rem peragendam opus esse pecuniis, non quidem multis, sed quinquaginta auri libris, quas militibus, quibus præesset, qui sibi ad rem impigre exsequendam adjumento essent, divi- deret. Cum eunuchus, nulla mora interposita, dare vellet, dixit Barbarus, se prius ad renuntiandam legationem diinitul oportere, et una secum Bigilam, qui Attilæ de transfugis responsum acciperet; per eum enim se illi, qua ratione aurum sibi mitteret, VARIÆ LECTIONES. D conj. vulg. H., vulg. " conj.

ὦ ὁδόν. Καὶ τὴν ἀγορὰν τὴν ἐν Ἰλλυριοῖς μὴ πρὸς τῇ ὄχθῇ τοῦ Ἴστρου ποταμού γίνεσθαι, ὥσπερ καὶ πά λαι, ἀλλ' ἐν Ναϊσσῷ, ἐν δριον, ὡς ἐπ' αὐτοῦ δηω- θεῖσαν, τῆς Σκυθῶν καὶ Ῥωμαίων ἐτίθετο γῆς, πέντε ἡμερῶν ὁδὸν εὐζώνῳ ἀνδρὸ τοῦ Ἴστρου ἀπὸ έχωσαν ποταμοῦ. Πρέσβεις δὲ ἐκέλευσε πρὸς αὐτὸν ἀφικνεῖσθαι τοὺς περὶ τῶν ἀμφιβόλων διαλεξομέ- νους, οὐ τῶν ἐπιτυχόντων, ἀλλὰ τῶν ὑπατικῶν ἀν- ὁρῶν τοὺς μεγίστους· οὓς εἰ ἐκπέμπειν εὐλαβηθείεν, αὐτὸν δεξάμενον σφᾶς ἐς τὴν Σαρδικήν διαβήσεσ Γαι. Τούτων ἀναγνωσθέντων βασιλεῖ τῶν γραμμά- των, ὡς ὑπεξῆλθεν ὁ Ἐδήκων σὺν τῷ Βιγίλᾳ ἐρμη- νεύσαντ: ὅσαπερ ὁ βάρβαρος ἀπὸ στόματος ἔφρασε τῶν Ἀττήλα δεδογμένων, καὶ ἐς ἑτέρους οίκους παρα εγένετο ὥστε αὐτὸν Χρυσαφίῳ τοῦ βασιλέως ὑπα- σπιστῇ, οἷα δὴ τὰ μέγιστα δυναμένῳ, ἐς ὄψιν ἐλθεῖν, ἀπεθαύμασε τὴν τῶν βασιλείων οίκων περιφάνειαν. Βιγίλας δὲ, ὡς τῷ Χρυσαφίῳ ἐς λόγους ἦλθεν ὁ Βάρ- βαρος, ἔλεγεν έρμηνεύων, ὡς ἐπαινοίη ὁ Ἐδήκων τὰ βασίλεια καὶ τὸν παρὰ σφίσιν μακαρίζοι πλοῦτον. Ὁ δὲ Χρυσάφιος ἔφασκεν ἔσεσθαι καὶ αὐτὸν οἴκων τε χρυσοστέγων καὶ πλούτου κύριον, εἴ γε περιόδοι μὲν τὰ παρὰ Σκύθαις, ἔλοιτο δὲ τὰ Ῥωμαίων. Τοῦ δὲ ἀποκριναμένου, ὡς τὸν ἑτέρου δεσπότου θερά- ποντα ἄνευ τοῦ κυρίου οὐ θέμις τοῦτο ποιεῖν, ἐπυν θάνετο ὁ εὐνοῦχος, εἴ γε ἀκώλυτος αὐτῷ ἡ παρὰ τὸν Αττήλαν εἴη είσοδος, καὶ δύναμιν παρὰ Σκύθαις ἔχοι οι τινά. Τοῦ δὲ ἀποκριναμένου, ὡς καὶ ἐπιτή- δειος εἴη τῷ 'Αττήλᾳ καὶ τὴν αὐτοῦ ἅμα τοῖς εἰς τοῦτο ἀποκεκριμένοις λογάσιν ἐμπιστεύεται φυλα- κὴν (ἐκ διαδοχῆς γὰρ κατὰ ῥητὰς ἡμέρας ἕκαστον αὐτῶν ἔλεγε μεθ' ὅπλων φυλάττειν τὸν ᾿Αττήλαν), ἔφασκεν ὁ εὐνοῦχος, εἴπερ πίστεις δέξοιτο, μέγιστα αὐτῷ ἐρεῖν ἀγαθά· δεῖσθαι δὲ σχολῆς· ταύτην δὲ αὐτῷ ὑπάρχειν, εἴγε παρ' αὐτὸν ἐπὶ δεῖπνον ἔλθοι χωρίς Ορέστου καὶ τῶν ἄλλων συμπρεσβευτών. Ὑποσχόμενος δὲ τοῦτο ποιεῖν, ἐπὶ τὴν ἐστίασιν πρὸς τὸν εὐνοῦχον παραγενόμενος καὶ ὑπὸ τῷ Βιγίλᾳ ἐρ- μηνεῖ δεξιὰς καὶ ὅρκους ἔδοσαν, ὁ μὲν εὐνοῦχος, ὡς οὐκ ἐπὶ κακῷ τῷ Ἐδήκωνι, ἀλλ' ἐπὶ μεγίστοις ἀγα- θοῖς τοὺς λόγους ποιήσοιτο, ὁ δὲ, ὡς οὐκ ἐξείποι τὰ αὐτῷ ῥηθησόμενα, εἰ καὶ μὴ πέρατος κυρήσοι. Τότε δὴ ὁ εὐνοῦχος ἔλεγε τῷ Ἐδήκωνι, εἰ διαβὰς ἐς τὴν Σκυθικὴν ἀνέλοι τὸν Ἀττήλαν καὶ παρὰ Ῥωμαίους ἥξει, ἔσεσθαι αὐτῷ βίον εὐδαίμονα καὶ πλοῦτον μέ- γιστον. Τοῦ δὲ ὑποσχομένου καὶ φήσαντος ἐπὶ τῇ πράξει δεῖσθαι χρημάτων, οὐ πολλῶν σὲ δὲ, ἀλλὰ πεντήκοντα λιτρῶν χρυσίου, δοθησομένων τῷ ὑπ' αὐτὸν πλήθει, ὥστε αὐτῷ τελείως συνεργῆσαι προς τὴν ἐπίθεσιν, καὶ τοῦ εὐνούχου τὸ χρυσίον παρα- χρῆμα δώσειν ὑποσχομένου, ἔλεγεν ὁ Βάρβαρος ἀπο- πέμπεσθαι μὲν αὐτὸν ἀπαγγελοῦντα τῷ ᾿Αττήλα περὶ τῆς πρεσβείας, συμπέμπεσθαι δ' αὐτῷ Βιγίλαν τὴν παρὰ τοῦ Ἀττήλα ἐπὶ τοῖς φυγάσιν ἀπόκρισιν δεξάμενον . Δι' αὐτοῦ γὰρ περὶ τοῦ αὐτοῦ χρυσίου μηνύσειν, καὶ ἂν τρόπον τοῦτο ἐκπεμφθήσεται. σε δεξόμενον Β. " ἔχειν εν πολλῶν πολλῷ δεξόμενον Β. DE LEGATIONIBUS GENTIUM AD ROMANOS. B olim, ad ripam Istri volebat, sed in Naisso, quatu urbem a se captam et dirutam quinque dierum iti- nere expedito homini ab Istro distantem, Scythia- rum et Romanorum ditionis limitem constituebat. Legatos quoque ad sc venire jussit controversa disceplaturos, non ex quolibet hominum genere et erdine, sed ex consularibus illustriores, quos si mit- tere intermiserint, se ipsum ad eos arcossendos in Sardicam descensuram. His litteris lectis, digresso ab imperatore Edecone, cumn Bigila, qui ea, quæ Attilas verbis imperator denuntiari voluit, interpretatus erat, cum reliquas queque domos obiret, ut in conspectum Chrysaphii spatharii imperatoris veniret, qui pluri- mum auctoritate et gratia apud imperatorem vale- bat, admirabatur Barbarus regiarum domaum magnificentiam. Bigilas autem, simulatque Barbarus in colloquium venit cum Chrysaplio, interpretans retulit, quantopere laudasset imperatorias aedes, et Romanos beatos duceret propter affluentes divítia- rum copias. Tum Edeconi Chrysaphius dixit, fore eum hujusmodi domuum, quæ aureis tectis præful- gerent, compotem et opibus abundaturum, si, relicta Scythia, ad Romanos se couferrel. + Sed alterius domini servum, Edecon ait, neſas est eo invito tantumn facinus in se admittere. » Quesivit ex co eunuchus, an facilis illi ad Attilam pateret adi- tus, et num qua potestate apud Scythas esset. Ille sibi necessitudinem intercedere cum Attila, respou- A dierum itinere. Neque vero forum celebrari, ut c dit, et decretam sibi cum nonnullis aliis Scylli primoribus ejus custodiam : nam per vices unum- quemque eorum præscriptis diebus cum armis circa Attilam excubias agere. Tum eunuchus, si fide in- terposita se obstringeret, inquit, se maximorum bo- norum illi auctorem futurum. Cui rei tractanda otio opus esse. Hoc vero sibi fore, si ad cœnam re- diret sine Oreste et reliquis legationis comitibus. Facturum se pollicitus Barbarus conæ tempore ad eunuchum pergit. Tum per Bigilam interpretem datis dextris et jurejurando utrinque præstito, ab eunucho, se de rebus, quæ Edeconi minime dammo, sed fructui et commodo essent, verba facturum, ab Edecone, se, quæ sibi crederentur, non enuntiatu- rum, etiamsi exsequi mollet. Tunc eunuchus Ede- coni dixit, si in Scythiam rediens Attilam sustulerit, et Romanorum partibus accesserit, vitam in magnis opibus beate traducturum. Eunucho Edecon as- sensus est. Ad hanc rem peragendam opus esse pecuniis, non quidem multis, sed quinquaginta auri libris, quas militibus, quibus præesset, qui sibi ad rem impigre exsequendam adjumento essent, divi- deret. Cum eunuchus, nulla mora interposita, dare vellet, dixit Barbarus, se prius ad renuntiandam legationem diinitul oportere, et una secum Bigilam, qui Attilæ de transfugis responsum acciperet; per eum enim se illi, qua ratione aurum sibi mitteret, VARIÆ LECTIONES. D conj. vulg. H., vulg. " conj.

ὦ ὁδόν. Καὶ τὴν ἀγορὰν τὴν ἐν Ἰλλυριοῖς μὴ πρὸς τῇ ὄχθῇ τοῦ Ἴστρου ποταμού γίνεσθαι, ὥσπερ καὶ πά λαι, ἀλλ' ἐν Ναϊσσῷ, ἐν δριον, ὡς ἐπ' αὐτοῦ δηω- θεῖσαν, τῆς Σκυθῶν καὶ Ῥωμαίων ἐτίθετο γῆς, πέντε ἡμερῶν ὁδὸν εὐζώνῳ ἀνδρὸ τοῦ Ἴστρου ἀπὸ έχωσαν ποταμοῦ. Πρέσβεις δὲ ἐκέλευσε πρὸς αὐτὸν ἀφικνεῖσθαι τοὺς περὶ τῶν ἀμφιβόλων διαλεξομέ- νους, οὐ τῶν ἐπιτυχόντων, ἀλλὰ τῶν ὑπατικῶν ἀν- ὁρῶν τοὺς μεγίστους· οὓς εἰ ἐκπέμπειν εὐλαβηθείεν, αὐτὸν δεξάμενον σφᾶς ἐς τὴν Σαρδικήν διαβήσεσ Γαι. Τούτων ἀναγνωσθέντων βασιλεῖ τῶν γραμμά- των, ὡς ὑπεξῆλθεν ὁ Ἐδήκων σὺν τῷ Βιγίλᾳ ἐρμη- νεύσαντ: ὅσαπερ ὁ βάρβαρος ἀπὸ στόματος ἔφρασε τῶν Ἀττήλα δεδογμένων, καὶ ἐς ἑτέρους οίκους παρα εγένετο ὥστε αὐτὸν Χρυσαφίῳ τοῦ βασιλέως ὑπα- σπιστῇ, οἷα δὴ τὰ μέγιστα δυναμένῳ, ἐς ὄψιν ἐλθεῖν, ἀπεθαύμασε τὴν τῶν βασιλείων οίκων περιφάνειαν. Βιγίλας δὲ, ὡς τῷ Χρυσαφίῳ ἐς λόγους ἦλθεν ὁ Βάρ- βαρος, ἔλεγεν έρμηνεύων, ὡς ἐπαινοίη ὁ Ἐδήκων τὰ βασίλεια καὶ τὸν παρὰ σφίσιν μακαρίζοι πλοῦτον. Ὁ δὲ Χρυσάφιος ἔφασκεν ἔσεσθαι καὶ αὐτὸν οἴκων τε χρυσοστέγων καὶ πλούτου κύριον, εἴ γε περιόδοι μὲν τὰ παρὰ Σκύθαις, ἔλοιτο δὲ τὰ Ῥωμαίων. Τοῦ δὲ ἀποκριναμένου, ὡς τὸν ἑτέρου δεσπότου θερά- ποντα ἄνευ τοῦ κυρίου οὐ θέμις τοῦτο ποιεῖν, ἐπυν θάνετο ὁ εὐνοῦχος, εἴ γε ἀκώλυτος αὐτῷ ἡ παρὰ τὸν Αττήλαν εἴη είσοδος, καὶ δύναμιν παρὰ Σκύθαις ἔχοι οι τινά. Τοῦ δὲ ἀποκριναμένου, ὡς καὶ ἐπιτή- δειος εἴη τῷ 'Αττήλᾳ καὶ τὴν αὐτοῦ ἅμα τοῖς εἰς τοῦτο ἀποκεκριμένοις λογάσιν ἐμπιστεύεται φυλα- κὴν (ἐκ διαδοχῆς γὰρ κατὰ ῥητὰς ἡμέρας ἕκαστον αὐτῶν ἔλεγε μεθ' ὅπλων φυλάττειν τὸν ᾿Αττήλαν), ἔφασκεν ὁ εὐνοῦχος, εἴπερ πίστεις δέξοιτο, μέγιστα αὐτῷ ἐρεῖν ἀγαθά· δεῖσθαι δὲ σχολῆς· ταύτην δὲ αὐτῷ ὑπάρχειν, εἴγε παρ' αὐτὸν ἐπὶ δεῖπνον ἔλθοι χωρίς Ορέστου καὶ τῶν ἄλλων συμπρεσβευτών. Ὑποσχόμενος δὲ τοῦτο ποιεῖν, ἐπὶ τὴν ἐστίασιν πρὸς τὸν εὐνοῦχον παραγενόμενος καὶ ὑπὸ τῷ Βιγίλᾳ ἐρ- μηνεῖ δεξιὰς καὶ ὅρκους ἔδοσαν, ὁ μὲν εὐνοῦχος, ὡς οὐκ ἐπὶ κακῷ τῷ Ἐδήκωνι, ἀλλ' ἐπὶ μεγίστοις ἀγα- θοῖς τοὺς λόγους ποιήσοιτο, ὁ δὲ, ὡς οὐκ ἐξείποι τὰ αὐτῷ ῥηθησόμενα, εἰ καὶ μὴ πέρατος κυρήσοι. Τότε δὴ ὁ εὐνοῦχος ἔλεγε τῷ Ἐδήκωνι, εἰ διαβὰς ἐς τὴν Σκυθικὴν ἀνέλοι τὸν Ἀττήλαν καὶ παρὰ Ῥωμαίους ἥξει, ἔσεσθαι αὐτῷ βίον εὐδαίμονα καὶ πλοῦτον μέ- γιστον. Τοῦ δὲ ὑποσχομένου καὶ φήσαντος ἐπὶ τῇ πράξει δεῖσθαι χρημάτων, οὐ πολλῶν σὲ δὲ, ἀλλὰ πεντήκοντα λιτρῶν χρυσίου, δοθησομένων τῷ ὑπ' αὐτὸν πλήθει, ὥστε αὐτῷ τελείως συνεργῆσαι προς τὴν ἐπίθεσιν, καὶ τοῦ εὐνούχου τὸ χρυσίον παρα- χρῆμα δώσειν ὑποσχομένου, ἔλεγεν ὁ Βάρβαρος ἀπο- πέμπεσθαι μὲν αὐτὸν ἀπαγγελοῦντα τῷ ᾿Αττήλα περὶ τῆς πρεσβείας, συμπέμπεσθαι δ' αὐτῷ Βιγίλαν τὴν παρὰ τοῦ Ἀττήλα ἐπὶ τοῖς φυγάσιν ἀπόκρισιν δεξάμενον . Δι' αὐτοῦ γὰρ περὶ τοῦ αὐτοῦ χρυσίου μηνύσειν, καὶ ἂν τρόπον τοῦτο ἐκπεμφθήσεται. σε δεξόμενον Β. " ἔχειν εν πολλῶν πολλῷ δεξόμενον Β. DE LEGATIONIBUS GENTIUM AD ROMANOS. B olim, ad ripam Istri volebat, sed in Naisso, quatu urbem a se captam et dirutam quinque dierum iti- nere expedito homini ab Istro distantem, Scythia- rum et Romanorum ditionis limitem constituebat. Legatos quoque ad sc venire jussit controversa disceplaturos, non ex quolibet hominum genere et erdine, sed ex consularibus illustriores, quos si mit- tere intermiserint, se ipsum ad eos arcossendos in Sardicam descensuram. His litteris lectis, digresso ab imperatore Edecone, cumn Bigila, qui ea, quæ Attilas verbis imperator denuntiari voluit, interpretatus erat, cum reliquas queque domos obiret, ut in conspectum Chrysaphii spatharii imperatoris veniret, qui pluri- mum auctoritate et gratia apud imperatorem vale- bat, admirabatur Barbarus regiarum domaum magnificentiam. Bigilas autem, simulatque Barbarus in colloquium venit cum Chrysaplio, interpretans retulit, quantopere laudasset imperatorias aedes, et Romanos beatos duceret propter affluentes divítia- rum copias. Tum Edeconi Chrysaphius dixit, fore eum hujusmodi domuum, quæ aureis tectis præful- gerent, compotem et opibus abundaturum, si, relicta Scythia, ad Romanos se couferrel. + Sed alterius domini servum, Edecon ait, neſas est eo invito tantumn facinus in se admittere. » Quesivit ex co eunuchus, an facilis illi ad Attilam pateret adi- tus, et num qua potestate apud Scythas esset. Ille sibi necessitudinem intercedere cum Attila, respou- A dierum itinere. Neque vero forum celebrari, ut c dit, et decretam sibi cum nonnullis aliis Scylli primoribus ejus custodiam : nam per vices unum- quemque eorum præscriptis diebus cum armis circa Attilam excubias agere. Tum eunuchus, si fide in- terposita se obstringeret, inquit, se maximorum bo- norum illi auctorem futurum. Cui rei tractanda otio opus esse. Hoc vero sibi fore, si ad cœnam re- diret sine Oreste et reliquis legationis comitibus. Facturum se pollicitus Barbarus conæ tempore ad eunuchum pergit. Tum per Bigilam interpretem datis dextris et jurejurando utrinque præstito, ab eunucho, se de rebus, quæ Edeconi minime dammo, sed fructui et commodo essent, verba facturum, ab Edecone, se, quæ sibi crederentur, non enuntiatu- rum, etiamsi exsequi mollet. Tunc eunuchus Ede- coni dixit, si in Scythiam rediens Attilam sustulerit, et Romanorum partibus accesserit, vitam in magnis opibus beate traducturum. Eunucho Edecon as- sensus est. Ad hanc rem peragendam opus esse pecuniis, non quidem multis, sed quinquaginta auri libris, quas militibus, quibus præesset, qui sibi ad rem impigre exsequendam adjumento essent, divi- deret. Cum eunuchus, nulla mora interposita, dare vellet, dixit Barbarus, se prius ad renuntiandam legationem diinitul oportere, et una secum Bigilam, qui Attilæ de transfugis responsum acciperet; per eum enim se illi, qua ratione aurum sibi mitteret, VARIÆ LECTIONES. D conj. vulg. H., vulg. " conj.

687 EXCERPTA EX PRISCO RHETORE 67 688 indicaturum.Etenim Attilam se, simul atque redierit, Α Απεληλυθότα γὰρ, ὥσπερ καὶ τοὺς ἄλλους, πολυ- percunctaturum, ut reliquos omnes, quæ munera sibi et quantæ pecuniæ a Romanis dono dată sint. Neque id celare per collegas et comites licitum fore. Visus est eunucho Barbarus recta scutire, et ejus est amplexus sententiam. Itaque eo a coena dimisso, ad imperatorem consilium initum detulit, qui Mar- tialium, magistri officiorum munere fungentem, ad se venire jussum docuit conventionem cum barbaro factam : id enim illi credi et committi jure magi- stratus, quem gerebat, necesse fuit. Nam omnium imperatoris cousiliorum magister est particeps, ´sub cujus cura sunt tabellarii, interpretes et milites, qui palatii custodiæ deputati sunt. Imperatore au- tem et Martialio de tota re consultantibus placuit, non solum Bigilam, sed et Maxininum legatum mit. tere ad Attilam. Β C 39 6. (Α. C. 449, Ind. 2, Theod. 42.) Bigila Insidiarum in Attilam manifeste convicto, Attilas, ablatis ab eo centum auri libris, quas a Chrysaphio acceperat, extemplo Orestein et Eslam Constanti- nopolim misit, jussitque Orestem, crumena, in quam Bigilas aurum, quod Edeconi daretur, conjecerat, collo imposita, in conspectum imperatoris venire atque eunuchum interrogare, num hanc crumenam uosset; deinde Eslam hæc verba proferre, Theo- dosium quidem clari patris et nobilis esse filium, Attilam quoque nobilis parentis esse stirpem, et patrem ejus Mundiuchum acceptam a patre nobi- litatem integram conservasse, sed Theodosium tra- dita a patre nobilitate excidisse, quod tributum sibi pendendo suus servus esset factus. Non igitur justarn rein faccre eum, qui præstantiori et ei, qnem fortuna dominum ipsi dederit, tanquam servus improbus clandestinas insidias paret. Neque se prius crimi- nari illum eo nomine destiturum, quam eunuchus ad supplicium sit traditus. Atque hi quidem cum his mandatis Constantinopolim pervenerunt. Eodem quoque tempore accidit, οι Chrysapbius a Zenone ad pœnam deposceretur. Maximinus enim renun- Liaverat, Attilam dicere, decere imperatorem pro- missis stare, et Constantio uxorem, quam promise- rit, dare, hanc enim, invito imperatore, nemini fas fuisse desponderi : aut enim eum, qui contra ausus fuisset, poenas daturum fuisse, aut eo imperatoris D res deductas esse, ut ne servos quiden suos coercere posset, contra quos, si vellet, se auxilium ferre paratum. Sed Theodosius iracundiam suam palam fecit, cum bona puelle in publicum redegit. Attilæ nuntiatum est, Martianum post Theodosii mortem ad imperium pervenisse, et quæ Honoriæ accidissent, ad eum, qui in Occidente rerum potie- batur, misit, qui contenderent Honoriam nihil se 67 πραγμονῆσαι τὸν ᾿Αττήλαν, τίς τε αὐτῷ δωρεά καὶ ὁπόσα παρὰ Ρωμαίων δέδοται χρήματα· μὴ οἷόν τε δὲ ταῦτα ἀποκρύπτειν διὰ τοὺς συμπορευο μένους. Εδοξε δὴ τῷ εὐνούχῳ εὖ λέγειν, καὶ τῆς γνώμης τὸν Βάρβαρον ἀποδεξάμενος ἀποπέμπει μετά τὸ δεῖπνον, καὶ ἐπὶ βασιλέα φέρει τὴν βουλήν. 0; Μαρτιάλιον τὴν τοῦ μαγίστρου διέποντα ἀρχὴν προσμεταπεμψάμενος ἔλεγε τὰς πρὸς τὸν Βάρβαρον συνθήκας. Ανάγκῃ δὲ ἐθάῤῥει τὸ σὲ τῆς ἀρχῆς· πασῶν γὰρ τῶν βασιλέως βουλῶν ὁ μάγιστρος και νωνός, οἷα σε δὴ τῶν τε ἀγγελιαφόρων καὶ ἑρμηνέων καὶ στρατιωτῶν τῶν 70 ἀμφὶ τὴν βασιλείαν φυλακὴν ὑπ' αὐτὸν ταττομένων (12). Εδόκει δὲ αὐτοῖς βου- λευσαμένοις τῶν προκειμένων πέρι μὴ μόνον Βιγί. λαν, ἀλλὰ γὰρ καὶ Μαξιμῖνον ἐκπέμπειν πρεσβευό μενον παρὰ τὸν Ἀττήλαν. Σ'. Ὅτι φωραθέντα τὸν Βιγίλαν ἐπιβουλευόμενον τῷ Ἀττήλᾳ καὶ τοῦ χρυσίου τὰς ἑκατὸν λίτρας τὰς παρὰ τοῦ Χρυσαφίου τοῦ εὐνούχου σταλείσας ἀφ ελομένου ", παρευθὺς ἔπεμπεν Ορέστην καὶ Ησλαν ὁ ᾿Αττήλας ἐς τὴν Κωνσταντίνου, εντειλάμενος τὸν μὲν Ὀρέστην τὸ βαλάντιον, ἐν ᾧπερ ἐμβεβλήκει Βιγίλας τὸ χρυσίον Ἐδήκωνι δοθησόμενον, των σφε τέρῳ περιθέντα τραχήλῳ ἐλθεῖν τε παρὰ βασιλέα, καὶ αὐτῷ ἐπιδείξαντα καὶ τῷ εὐνούχῳ, ἀνερωταν είγε αὐτὸ ἐπιγινώσκοιεν· τὸν δὲ Ησλαν λέγειν ἀπὸ στόματος, εὖ μὲν γεγονότος εἶναι πατρὸς τὸν Θε δόσιον παῖδα, εὖ δὲ καὶ αὐτὸν φύντα καὶ τὸν πατέρα Μουνδίουχον διαδεξάμενον διαφυλάξαι τὴν εὐγέ νειαν· ταύτης δὲ τὸν Θεοδόσιον ἐκπεπτωκότα δευ λεύειν αὐτῷ τὴν τοῦ φόρου ἀπαγωγὴν ὑφιστάμενον · οὐ δίκαιον οὖν ποιεῖ τῷ βελτίονι καὶ ἂν αὐτῷ ἡ τύχη δεσπότην ἀνέδειξεν, ὡς πονηρὸς οἰκέτης λα- θριδίως επιτιθέμενος· οὐ λύσειν οὖν τὴν αἰτίαν ἔφη τῶν ἐς αὐτὸν ἡμαρτημένων, εἰ μή γε τὸν εὐ- νοῦχον ἐκπέμψοι πρὸς κόλασιν. Καὶ οὗτοι μὲν ἐπὶ τοῖσδε ἐς τὴν Κωνσταντίνου παρεγένοντο· συνηνές χθῆ δὲ τὸν Χρυσάφιον ἐξαιτεῖσθαι καὶ παρὰ Ζήνω νος. Μαξιμίνου γὰρ εἰρηκέναι τὸν ᾿Αττήλαν ἀπαγ γείλαντος χρῆναι βασιλέα πληροῦν τὴν ὑπόσχεσιν, καὶ τῷ Κωνσταντίῳ τὴν γυναῖκα διδόναι, ἣν οὐδαμῶς παρὰ τὴν ἐκείνου βουλὴν ἑτέρῳ κατεγγυηθῆναι οἷόν τε ἦν. "Η γὰρ ὁ τολμήσας ἐκδεδώκει τι δίκας, η τοιαῦτα τὰ βασιλέως ἐστὶν, ὥστε μηδὲ τῶν σφετέ ρων κρατεῖν οἱκετῶν, καθ᾽ ὧν συμμαχίαν, εἴ γε βού λοιτο, ἕτοιμον εἶναι παρασχεῖν. Ἐδήχθη * τετο ὁ Θεοδόσιος τὸν θυμὸν, καὶ δημοσίαν " τὴν τῆς κόρης οὐσίαν ποιεῖ. " ζ'. "Οτι ὡς ἠγγέλθη τῷ 'Αττήλα, τὸν Μαρκιανὸν ἐς τὰ κατὰ τὴν ἕω Ῥωμαϊκὰ παρεληλυθέναι βασί λεια μετὰ τὴν Θεοδοσίου τελευτήν, ἡγγέλθη δὲ αὐτῷ καὶ τὰ τῆς Ὀνωρίας πέρι γεγενημένα, πρὸς μὲν τὸν κρατοῦντα τῶν Εσπερίων Ρωμαίων στελε VARIE LECTIONES. Οι πολυπραγμονήσειν conj. Β. το εθάρρει το Β., om. vulg. τι ἀφελόμενος Cl. τε ἀπέδειξεν conj. Β. conj. Β. το εδήχθη Val., ἐδείχθη vulg. * τι ed. Par. 76 73 θαῤῥεῖτο τῆς vulg. ἦν εἶναι conj. Β " δημοσίαν mg. H., 10 τῶν " οἷα Β., διὰ vulg. τι ἐκδεδώκει] ἐκδοῦναι δώσει δημόσιον vulg. 7. (A. C. 450, Ind. 3, Marcian. 1.) Cum primum

687 EXCERPTA EX PRISCO RHETORE 67 688 indicaturum.Etenim Attilam se, simul atque redierit, Α Απεληλυθότα γὰρ, ὥσπερ καὶ τοὺς ἄλλους, πολυ- percunctaturum, ut reliquos omnes, quæ munera sibi et quantæ pecuniæ a Romanis dono dată sint. Neque id celare per collegas et comites licitum fore. Visus est eunucho Barbarus recta scutire, et ejus est amplexus sententiam. Itaque eo a coena dimisso, ad imperatorem consilium initum detulit, qui Mar- tialium, magistri officiorum munere fungentem, ad se venire jussum docuit conventionem cum barbaro factam : id enim illi credi et committi jure magi- stratus, quem gerebat, necesse fuit. Nam omnium imperatoris cousiliorum magister est particeps, ´sub cujus cura sunt tabellarii, interpretes et milites, qui palatii custodiæ deputati sunt. Imperatore au- tem et Martialio de tota re consultantibus placuit, non solum Bigilam, sed et Maxininum legatum mit. tere ad Attilam. Β C 39 6. (Α. C. 449, Ind. 2, Theod. 42.) Bigila Insidiarum in Attilam manifeste convicto, Attilas, ablatis ab eo centum auri libris, quas a Chrysaphio acceperat, extemplo Orestein et Eslam Constanti- nopolim misit, jussitque Orestem, crumena, in quam Bigilas aurum, quod Edeconi daretur, conjecerat, collo imposita, in conspectum imperatoris venire atque eunuchum interrogare, num hanc crumenam uosset; deinde Eslam hæc verba proferre, Theo- dosium quidem clari patris et nobilis esse filium, Attilam quoque nobilis parentis esse stirpem, et patrem ejus Mundiuchum acceptam a patre nobi- litatem integram conservasse, sed Theodosium tra- dita a patre nobilitate excidisse, quod tributum sibi pendendo suus servus esset factus. Non igitur justarn rein faccre eum, qui præstantiori et ei, qnem fortuna dominum ipsi dederit, tanquam servus improbus clandestinas insidias paret. Neque se prius crimi- nari illum eo nomine destiturum, quam eunuchus ad supplicium sit traditus. Atque hi quidem cum his mandatis Constantinopolim pervenerunt. Eodem quoque tempore accidit, οι Chrysapbius a Zenone ad pœnam deposceretur. Maximinus enim renun- Liaverat, Attilam dicere, decere imperatorem pro- missis stare, et Constantio uxorem, quam promise- rit, dare, hanc enim, invito imperatore, nemini fas fuisse desponderi : aut enim eum, qui contra ausus fuisset, poenas daturum fuisse, aut eo imperatoris D res deductas esse, ut ne servos quiden suos coercere posset, contra quos, si vellet, se auxilium ferre paratum. Sed Theodosius iracundiam suam palam fecit, cum bona puelle in publicum redegit. Attilæ nuntiatum est, Martianum post Theodosii mortem ad imperium pervenisse, et quæ Honoriæ accidissent, ad eum, qui in Occidente rerum potie- batur, misit, qui contenderent Honoriam nihil se 67 πραγμονῆσαι τὸν ᾿Αττήλαν, τίς τε αὐτῷ δωρεά καὶ ὁπόσα παρὰ Ρωμαίων δέδοται χρήματα· μὴ οἷόν τε δὲ ταῦτα ἀποκρύπτειν διὰ τοὺς συμπορευο μένους. Εδοξε δὴ τῷ εὐνούχῳ εὖ λέγειν, καὶ τῆς γνώμης τὸν Βάρβαρον ἀποδεξάμενος ἀποπέμπει μετά τὸ δεῖπνον, καὶ ἐπὶ βασιλέα φέρει τὴν βουλήν. 0; Μαρτιάλιον τὴν τοῦ μαγίστρου διέποντα ἀρχὴν προσμεταπεμψάμενος ἔλεγε τὰς πρὸς τὸν Βάρβαρον συνθήκας. Ανάγκῃ δὲ ἐθάῤῥει τὸ σὲ τῆς ἀρχῆς· πασῶν γὰρ τῶν βασιλέως βουλῶν ὁ μάγιστρος και νωνός, οἷα σε δὴ τῶν τε ἀγγελιαφόρων καὶ ἑρμηνέων καὶ στρατιωτῶν τῶν 70 ἀμφὶ τὴν βασιλείαν φυλακὴν ὑπ' αὐτὸν ταττομένων (12). Εδόκει δὲ αὐτοῖς βου- λευσαμένοις τῶν προκειμένων πέρι μὴ μόνον Βιγί. λαν, ἀλλὰ γὰρ καὶ Μαξιμῖνον ἐκπέμπειν πρεσβευό μενον παρὰ τὸν Ἀττήλαν. Σ'. Ὅτι φωραθέντα τὸν Βιγίλαν ἐπιβουλευόμενον τῷ Ἀττήλᾳ καὶ τοῦ χρυσίου τὰς ἑκατὸν λίτρας τὰς παρὰ τοῦ Χρυσαφίου τοῦ εὐνούχου σταλείσας ἀφ ελομένου ", παρευθὺς ἔπεμπεν Ορέστην καὶ Ησλαν ὁ ᾿Αττήλας ἐς τὴν Κωνσταντίνου, εντειλάμενος τὸν μὲν Ὀρέστην τὸ βαλάντιον, ἐν ᾧπερ ἐμβεβλήκει Βιγίλας τὸ χρυσίον Ἐδήκωνι δοθησόμενον, των σφε τέρῳ περιθέντα τραχήλῳ ἐλθεῖν τε παρὰ βασιλέα, καὶ αὐτῷ ἐπιδείξαντα καὶ τῷ εὐνούχῳ, ἀνερωταν είγε αὐτὸ ἐπιγινώσκοιεν· τὸν δὲ Ησλαν λέγειν ἀπὸ στόματος, εὖ μὲν γεγονότος εἶναι πατρὸς τὸν Θε δόσιον παῖδα, εὖ δὲ καὶ αὐτὸν φύντα καὶ τὸν πατέρα Μουνδίουχον διαδεξάμενον διαφυλάξαι τὴν εὐγέ νειαν· ταύτης δὲ τὸν Θεοδόσιον ἐκπεπτωκότα δευ λεύειν αὐτῷ τὴν τοῦ φόρου ἀπαγωγὴν ὑφιστάμενον · οὐ δίκαιον οὖν ποιεῖ τῷ βελτίονι καὶ ἂν αὐτῷ ἡ τύχη δεσπότην ἀνέδειξεν, ὡς πονηρὸς οἰκέτης λα- θριδίως επιτιθέμενος· οὐ λύσειν οὖν τὴν αἰτίαν ἔφη τῶν ἐς αὐτὸν ἡμαρτημένων, εἰ μή γε τὸν εὐ- νοῦχον ἐκπέμψοι πρὸς κόλασιν. Καὶ οὗτοι μὲν ἐπὶ τοῖσδε ἐς τὴν Κωνσταντίνου παρεγένοντο· συνηνές χθῆ δὲ τὸν Χρυσάφιον ἐξαιτεῖσθαι καὶ παρὰ Ζήνω νος. Μαξιμίνου γὰρ εἰρηκέναι τὸν ᾿Αττήλαν ἀπαγ γείλαντος χρῆναι βασιλέα πληροῦν τὴν ὑπόσχεσιν, καὶ τῷ Κωνσταντίῳ τὴν γυναῖκα διδόναι, ἣν οὐδαμῶς παρὰ τὴν ἐκείνου βουλὴν ἑτέρῳ κατεγγυηθῆναι οἷόν τε ἦν. "Η γὰρ ὁ τολμήσας ἐκδεδώκει τι δίκας, η τοιαῦτα τὰ βασιλέως ἐστὶν, ὥστε μηδὲ τῶν σφετέ ρων κρατεῖν οἱκετῶν, καθ᾽ ὧν συμμαχίαν, εἴ γε βού λοιτο, ἕτοιμον εἶναι παρασχεῖν. Ἐδήχθη * τετο ὁ Θεοδόσιος τὸν θυμὸν, καὶ δημοσίαν " τὴν τῆς κόρης οὐσίαν ποιεῖ. " ζ'. "Οτι ὡς ἠγγέλθη τῷ 'Αττήλα, τὸν Μαρκιανὸν ἐς τὰ κατὰ τὴν ἕω Ῥωμαϊκὰ παρεληλυθέναι βασί λεια μετὰ τὴν Θεοδοσίου τελευτήν, ἡγγέλθη δὲ αὐτῷ καὶ τὰ τῆς Ὀνωρίας πέρι γεγενημένα, πρὸς μὲν τὸν κρατοῦντα τῶν Εσπερίων Ρωμαίων στελε VARIE LECTIONES. Οι πολυπραγμονήσειν conj. Β. το εθάρρει το Β., om. vulg. τι ἀφελόμενος Cl. τε ἀπέδειξεν conj. Β. conj. Β. το εδήχθη Val., ἐδείχθη vulg. * τι ed. Par. 76 73 θαῤῥεῖτο τῆς vulg. ἦν εἶναι conj. Β " δημοσίαν mg. H., 10 τῶν " οἷα Β., διὰ vulg. τι ἐκδεδώκει] ἐκδοῦναι δώσει δημόσιον vulg. 7. (A. C. 450, Ind. 3, Marcian. 1.) Cum primum

689 DE LEGATIONIBUS GENTIUM AD ROMANOS. - 690 τοὺς διαλεξομένους τα μηδὲν Ονωρίον πλημμελεῖ- A indignum admisisse, quam matrimonio suo desti- σθαι, ἣν ἑαυτῷ πρὸς γάμον κατενεγγύησε· τιμωρή- σειν γὰρ αὐτῇ, εἰ μὴ καὶ τὰ τῆς βασιλείας, ἀπολάβῃ σκῆπτρα. Επεμπε δὲ καὶ πρὸς τοὺς έψους Ρωμαί- ους τῶν ταχθέντων φόρων ἕνεκα. ᾿Απράκτων δὲ ἐξ ἀμφοτέρων τῶν αὐτοῦ ἐπανελθόντων πρέσβεων. οἱ μὲν γὰρ τῆς Εσπερίας ἀπεκρίναντο, Οεωρίαν αὐτῷ ἐς γάμον ἐλθεῖν μήτε δύνασθαι, ἐκδεδομένην ἀνδρί· σκήπτρον δὲ αὐτῇ μὴ ὀφείλεσθαι· οὐ γὰρ θηλειῶν, ἀλλ' ἀῤῥένων ἡ τῆς 'Ρωμαϊκῆς βασιλείας ἀρχή· οἱ δὲ τῆς ἔω ἔφασαν οὐχ ὑποστήσεσθαι τὴν του φόρου ἀπαγωγήν, ἣν ὁ Θεοδόσιος ἔταξε καὶ ἡσυχάζοντι μὲν δῶρα δώσειν, πόλεμον δὲ ἀπειλοῦντι ὅπλα καὶ ἄνδρας ἐπάξειν τῆς αὐτοῦ μὴ λειπομένους δυνάμεως· ἐμερίζετο οὖν τὴν γνώμην, καὶ διηπόρει ποίοις πρότερον ἐπιθήσεται, καὶ ἔχειν αὐτῷ ἐδόκει καλῶς τέως ἐπὶ τὸν μείζονα τρέπεσθαι πόλεμον καὶ ἐς τὴν ἑσπέραν στρατεύεσθαι, τῆς μάχης αὐτῷ μὴ μόνον πρὸς Ιταλιώτας, ἀλλὰ καὶ πρὸς Γότθους καὶ Φράγγους ἐσομένης· πρὸς μὲν Ιταλιώτας ὥστε τὴν Ονωρίαν μετὰ τῶν χρημάτων λαβεῖν, πρὸς δὲ Γότθους χάριν Γεζερίχῳ κατατιθέμενον. • B η'. Οτι τῷ ᾿Αττήλα ἦν τοῦ πρὸς Φράγγους πολέ- μου πρόφασις ἢ τοῦ σφων βασιλέως τελευτὴ καὶ ἡ τῆς ἀρχῆς τῶν ἐκείνου παίδων διαφορά, τοῦ πρε- σβυτέρου μὲν ᾿Αττήλαν, τοῦ δὲ νεωτέρου Αέτιον ἐπὶ συμμαχίᾳ ἐπάγεσθαι ἐγνωκότος· δν κατὰ τὴν Ῥώ μην είδομεν πρεσβειόμενον, μήπω ιούλου ἀρχό μενον, ξανθὸν τὴν κόμην τοῖς αὐτοῦ περικεχυ- μένην το διὰ μέγεθος ὤμοις. Θετὸν δὲ αὐτὸν ὁ 'Α'- C τιος ποιησάμενος παῖδα καὶ πλεῖστα δῶρα δοὺς ἅμα τῷ βασιλεύοντι ἐπὶ φιλίᾳ τε καὶ ὁμαιχμίᾳ ἀπο έπεμψε. Τούτων ἕνεκα ὁ ᾿Αττήλας τὴν ἐκστράτειαν ποιούμενος, αὖθις τῶν ἀμφ' αὐτὸν ἄνδρας ἐς τὴν Ἰταλίαν ἔπεμπεν, ὥστε την Ονωρίαν ἐκδιδόναι· εἶναι γὰρ αὐτῷ ἡρμοσμένην πρὸς γάμον, τεκμήριον ποιούμενος τὸν παρ' αὐτῆς πεμφθέντα δακτύλιον, ἐν καὶ ἐπιδειχθησόμενον ἐστάλκει, παραχωρεῖν δὲ αὐτῷ τὸν Βαλεντινιανὸν καὶ τοῦ ἡμίσεως τῆς βασι- λείας μέρους, ὡς καὶ τῆς Ὀνωρίας διαδεξαμένης μὲν παρὰ πατρὸς τὴν ἀρχὴν, ταύτης δὲ τῇ τοῦ ἀδελφοῦ ἀφαιρεθεῖσαν πλεονεξία. Ως δὲ οἱ ἑσπέριοι Ῥωμαῖοι τῆς προτέρας εχόμενοι γνώμης πρὸς οὐδὲν τῶν αὐτῷ δεδογμένων ὑπήκουον, είχετο μᾶλλον τῆς τοῦ πολέμου παρασκευῆς, πᾶν τὸ τῶν μαχίμων D ἀγείρων πλῆθος (13). ἀνδραποδίσασθαι ἐπὶ τὰ σφέτερα ἀναζεύξας δ', τοῖς κρατοῦσιν τῶν Εῴων Ρωμαίων πόλεμον καὶ ἀνδρα ποδισμὸν τῆς χώρας κατήγγελλεν, ὡς μὴ ἐκπεμ- φθέντος τοῦ παρὰ Θεοδοσίου τεταγμένου φόρου. ι. Οτι 'Αρδαβούριος ὁ τοῦ Ασπαρος Σαρακηνοίς ἐπολέμει κατὰ τὴν Δαμασκόν· καὶ ἐκεῖσε παραγενο μένου Μαξιμίνου του στρατηγοῦ καὶ Πρίσκου τοῦ συγγραφέως, εὗρον αὐτὸν τοῖς Σαρακηνών πρέσβεσι περὶ εἰρήνης διαλεγόμενον. να διαλεξαμένους vulg. ζεύξα: vulg. 79 nasset; seque illi auxilium laturum, nisi summa quoque imperii ei deferretur. Misit et ad Romanos Orientales tributorum constitutorum gratia. Sed re infecta legati utrinque sunt reversi. Etenim qui Oc- cidentis imperio præerat, respondit Honoriara illi nubere non posse, quod jam alii nupsisset. Neque imperium Honoriæ deberi. Virorum enim, non mu- lierum, Romanum imperium esse. Qui in Oriente imperabat, se minime ratam habere tributi Illatio- nem, quam Theodosius consensisset: quiescenti munera largiturum; bellum minanti viros et arma objecturum ipsius opibus non inferiora. Itaque At tilas in varias distrahebatur sententias, 40 et illi : in dubio hærebat animus, quos primum aggrede- : retur. Tandem melius visum est ad periculosius · bellum prius sese convertere, et in Occidentem . exercitum educere. Illic enim sibi rem fore non so- lum cum Italis, sed etiam cum Gothis et Francis : cum Italis, ut Honoriam cum ingentibus divitiis se- cum abduceret : cuin Gothis, ut Genserichi gratiam promereretur. quidem bello lacessendi illi causa fuit regum ipso- rum obitus et de regno inter liberos controversia, cum major natu Attilam auxilio vocasset, Aetium minor, quem Romæ vidimus legationem obeuntem, nondumn lanugine eflorescente, lava coma, οι capil lis propter densitatem et magnitudinem super humeros elusis. Hunc etiam Aelius filii loco adoptaverat, et plurimis donis ornatum ad imperatorem, ut ami- citiaın et societatem cum eo faceret, miserat. Quant- obrem Attilas antequam in eam expeditionem in- grederetur, rursus legatos in Italiam misit, qui Honoriam poscerent; eam enim secum matrimo- . nium pepigisse : cujus rei ut fdem faceret, annu- lum ab ea ad se missum per legatos, quibus tradi derat, exhiberi mandavit. Etiam dimidiam imperii - partem sibi Valentinianum debere, cum ad llono- riam jure paternum regnum pertineret, quo injusta fratris cupiditate privata esset. Sed cum Romani Occidentales in prima sententia persisterent et Atti- læ mandata rejicerent, ipse, toto exercitu convocato, majore vi bellum paravit. Italia, ad sua se retulit, et Romanorum imperato- ribus in Oriente bellum et populationem denuntia- vit, propterea quod tributum sibi a Theodosio con- stitutum non solveretur. ris filius, ad Damascum Saracenos debellavit. Eo Maximino duce, et Prisco, hujus historiæ scriptore, advenientibus, offenderunt Ardaburium cum Sar- cenorum legatis de pace tractantem. VARIE LECTIONES. το πρεσβευομένοι conj. N. 80 περικεχυμένου conj. Β. οι αναζεύξας Η., άνα- 6. "Οτι ὁ Αττήλας (14) μετὰ τὸ τὴν Ἰταλίαν 8. (A. C. 451, Ind. 4, Marcian. 2.) Et Francos 9. (A. C. 452, Ind. 5, Marcian. 3.) Attilas, vastata 10. (P. A. C. 453, Marcian. 1.) Ardaburius, Aspa- ·

689 DE LEGATIONIBUS GENTIUM AD ROMANOS. - 690 τοὺς διαλεξομένους τα μηδὲν Ονωρίον πλημμελεῖ- A indignum admisisse, quam matrimonio suo desti- σθαι, ἣν ἑαυτῷ πρὸς γάμον κατενεγγύησε· τιμωρή- σειν γὰρ αὐτῇ, εἰ μὴ καὶ τὰ τῆς βασιλείας, ἀπολάβῃ σκῆπτρα. Επεμπε δὲ καὶ πρὸς τοὺς έψους Ρωμαί- ους τῶν ταχθέντων φόρων ἕνεκα. ᾿Απράκτων δὲ ἐξ ἀμφοτέρων τῶν αὐτοῦ ἐπανελθόντων πρέσβεων. οἱ μὲν γὰρ τῆς Εσπερίας ἀπεκρίναντο, Οεωρίαν αὐτῷ ἐς γάμον ἐλθεῖν μήτε δύνασθαι, ἐκδεδομένην ἀνδρί· σκήπτρον δὲ αὐτῇ μὴ ὀφείλεσθαι· οὐ γὰρ θηλειῶν, ἀλλ' ἀῤῥένων ἡ τῆς 'Ρωμαϊκῆς βασιλείας ἀρχή· οἱ δὲ τῆς ἔω ἔφασαν οὐχ ὑποστήσεσθαι τὴν του φόρου ἀπαγωγήν, ἣν ὁ Θεοδόσιος ἔταξε καὶ ἡσυχάζοντι μὲν δῶρα δώσειν, πόλεμον δὲ ἀπειλοῦντι ὅπλα καὶ ἄνδρας ἐπάξειν τῆς αὐτοῦ μὴ λειπομένους δυνάμεως· ἐμερίζετο οὖν τὴν γνώμην, καὶ διηπόρει ποίοις πρότερον ἐπιθήσεται, καὶ ἔχειν αὐτῷ ἐδόκει καλῶς τέως ἐπὶ τὸν μείζονα τρέπεσθαι πόλεμον καὶ ἐς τὴν ἑσπέραν στρατεύεσθαι, τῆς μάχης αὐτῷ μὴ μόνον πρὸς Ιταλιώτας, ἀλλὰ καὶ πρὸς Γότθους καὶ Φράγγους ἐσομένης· πρὸς μὲν Ιταλιώτας ὥστε τὴν Ονωρίαν μετὰ τῶν χρημάτων λαβεῖν, πρὸς δὲ Γότθους χάριν Γεζερίχῳ κατατιθέμενον. • B η'. Οτι τῷ ᾿Αττήλα ἦν τοῦ πρὸς Φράγγους πολέ- μου πρόφασις ἢ τοῦ σφων βασιλέως τελευτὴ καὶ ἡ τῆς ἀρχῆς τῶν ἐκείνου παίδων διαφορά, τοῦ πρε- σβυτέρου μὲν ᾿Αττήλαν, τοῦ δὲ νεωτέρου Αέτιον ἐπὶ συμμαχίᾳ ἐπάγεσθαι ἐγνωκότος· δν κατὰ τὴν Ῥώ μην είδομεν πρεσβειόμενον, μήπω ιούλου ἀρχό μενον, ξανθὸν τὴν κόμην τοῖς αὐτοῦ περικεχυ- μένην το διὰ μέγεθος ὤμοις. Θετὸν δὲ αὐτὸν ὁ 'Α'- C τιος ποιησάμενος παῖδα καὶ πλεῖστα δῶρα δοὺς ἅμα τῷ βασιλεύοντι ἐπὶ φιλίᾳ τε καὶ ὁμαιχμίᾳ ἀπο έπεμψε. Τούτων ἕνεκα ὁ ᾿Αττήλας τὴν ἐκστράτειαν ποιούμενος, αὖθις τῶν ἀμφ' αὐτὸν ἄνδρας ἐς τὴν Ἰταλίαν ἔπεμπεν, ὥστε την Ονωρίαν ἐκδιδόναι· εἶναι γὰρ αὐτῷ ἡρμοσμένην πρὸς γάμον, τεκμήριον ποιούμενος τὸν παρ' αὐτῆς πεμφθέντα δακτύλιον, ἐν καὶ ἐπιδειχθησόμενον ἐστάλκει, παραχωρεῖν δὲ αὐτῷ τὸν Βαλεντινιανὸν καὶ τοῦ ἡμίσεως τῆς βασι- λείας μέρους, ὡς καὶ τῆς Ὀνωρίας διαδεξαμένης μὲν παρὰ πατρὸς τὴν ἀρχὴν, ταύτης δὲ τῇ τοῦ ἀδελφοῦ ἀφαιρεθεῖσαν πλεονεξία. Ως δὲ οἱ ἑσπέριοι Ῥωμαῖοι τῆς προτέρας εχόμενοι γνώμης πρὸς οὐδὲν τῶν αὐτῷ δεδογμένων ὑπήκουον, είχετο μᾶλλον τῆς τοῦ πολέμου παρασκευῆς, πᾶν τὸ τῶν μαχίμων D ἀγείρων πλῆθος (13). ἀνδραποδίσασθαι ἐπὶ τὰ σφέτερα ἀναζεύξας δ', τοῖς κρατοῦσιν τῶν Εῴων Ρωμαίων πόλεμον καὶ ἀνδρα ποδισμὸν τῆς χώρας κατήγγελλεν, ὡς μὴ ἐκπεμ- φθέντος τοῦ παρὰ Θεοδοσίου τεταγμένου φόρου. ι. Οτι 'Αρδαβούριος ὁ τοῦ Ασπαρος Σαρακηνοίς ἐπολέμει κατὰ τὴν Δαμασκόν· καὶ ἐκεῖσε παραγενο μένου Μαξιμίνου του στρατηγοῦ καὶ Πρίσκου τοῦ συγγραφέως, εὗρον αὐτὸν τοῖς Σαρακηνών πρέσβεσι περὶ εἰρήνης διαλεγόμενον. να διαλεξαμένους vulg. ζεύξα: vulg. 79 nasset; seque illi auxilium laturum, nisi summa quoque imperii ei deferretur. Misit et ad Romanos Orientales tributorum constitutorum gratia. Sed re infecta legati utrinque sunt reversi. Etenim qui Oc- cidentis imperio præerat, respondit Honoriara illi nubere non posse, quod jam alii nupsisset. Neque imperium Honoriæ deberi. Virorum enim, non mu- lierum, Romanum imperium esse. Qui in Oriente imperabat, se minime ratam habere tributi Illatio- nem, quam Theodosius consensisset: quiescenti munera largiturum; bellum minanti viros et arma objecturum ipsius opibus non inferiora. Itaque At tilas in varias distrahebatur sententias, 40 et illi : in dubio hærebat animus, quos primum aggrede- : retur. Tandem melius visum est ad periculosius · bellum prius sese convertere, et in Occidentem . exercitum educere. Illic enim sibi rem fore non so- lum cum Italis, sed etiam cum Gothis et Francis : cum Italis, ut Honoriam cum ingentibus divitiis se- cum abduceret : cuin Gothis, ut Genserichi gratiam promereretur. quidem bello lacessendi illi causa fuit regum ipso- rum obitus et de regno inter liberos controversia, cum major natu Attilam auxilio vocasset, Aetium minor, quem Romæ vidimus legationem obeuntem, nondumn lanugine eflorescente, lava coma, οι capil lis propter densitatem et magnitudinem super humeros elusis. Hunc etiam Aelius filii loco adoptaverat, et plurimis donis ornatum ad imperatorem, ut ami- citiaın et societatem cum eo faceret, miserat. Quant- obrem Attilas antequam in eam expeditionem in- grederetur, rursus legatos in Italiam misit, qui Honoriam poscerent; eam enim secum matrimo- . nium pepigisse : cujus rei ut fdem faceret, annu- lum ab ea ad se missum per legatos, quibus tradi derat, exhiberi mandavit. Etiam dimidiam imperii - partem sibi Valentinianum debere, cum ad llono- riam jure paternum regnum pertineret, quo injusta fratris cupiditate privata esset. Sed cum Romani Occidentales in prima sententia persisterent et Atti- læ mandata rejicerent, ipse, toto exercitu convocato, majore vi bellum paravit. Italia, ad sua se retulit, et Romanorum imperato- ribus in Oriente bellum et populationem denuntia- vit, propterea quod tributum sibi a Theodosio con- stitutum non solveretur. ris filius, ad Damascum Saracenos debellavit. Eo Maximino duce, et Prisco, hujus historiæ scriptore, advenientibus, offenderunt Ardaburium cum Sar- cenorum legatis de pace tractantem. VARIE LECTIONES. το πρεσβευομένοι conj. N. 80 περικεχυμένου conj. Β. οι αναζεύξας Η., άνα- 6. "Οτι ὁ Αττήλας (14) μετὰ τὸ τὴν Ἰταλίαν 8. (A. C. 451, Ind. 4, Marcian. 2.) Et Francos 9. (A. C. 452, Ind. 5, Marcian. 3.) Attilas, vastata 10. (P. A. C. 453, Marcian. 1.) Ardaburius, Aspa- ·

689 DE LEGATIONIBUS GENTIUM AD ROMANOS. - 690 τοὺς διαλεξομένους τα μηδὲν Ονωρίον πλημμελεῖ- A indignum admisisse, quam matrimonio suo desti- σθαι, ἣν ἑαυτῷ πρὸς γάμον κατενεγγύησε· τιμωρή- σειν γὰρ αὐτῇ, εἰ μὴ καὶ τὰ τῆς βασιλείας, ἀπολάβῃ σκῆπτρα. Επεμπε δὲ καὶ πρὸς τοὺς έψους Ρωμαί- ους τῶν ταχθέντων φόρων ἕνεκα. ᾿Απράκτων δὲ ἐξ ἀμφοτέρων τῶν αὐτοῦ ἐπανελθόντων πρέσβεων. οἱ μὲν γὰρ τῆς Εσπερίας ἀπεκρίναντο, Οεωρίαν αὐτῷ ἐς γάμον ἐλθεῖν μήτε δύνασθαι, ἐκδεδομένην ἀνδρί· σκήπτρον δὲ αὐτῇ μὴ ὀφείλεσθαι· οὐ γὰρ θηλειῶν, ἀλλ' ἀῤῥένων ἡ τῆς 'Ρωμαϊκῆς βασιλείας ἀρχή· οἱ δὲ τῆς ἔω ἔφασαν οὐχ ὑποστήσεσθαι τὴν του φόρου ἀπαγωγήν, ἣν ὁ Θεοδόσιος ἔταξε καὶ ἡσυχάζοντι μὲν δῶρα δώσειν, πόλεμον δὲ ἀπειλοῦντι ὅπλα καὶ ἄνδρας ἐπάξειν τῆς αὐτοῦ μὴ λειπομένους δυνάμεως· ἐμερίζετο οὖν τὴν γνώμην, καὶ διηπόρει ποίοις πρότερον ἐπιθήσεται, καὶ ἔχειν αὐτῷ ἐδόκει καλῶς τέως ἐπὶ τὸν μείζονα τρέπεσθαι πόλεμον καὶ ἐς τὴν ἑσπέραν στρατεύεσθαι, τῆς μάχης αὐτῷ μὴ μόνον πρὸς Ιταλιώτας, ἀλλὰ καὶ πρὸς Γότθους καὶ Φράγγους ἐσομένης· πρὸς μὲν Ιταλιώτας ὥστε τὴν Ονωρίαν μετὰ τῶν χρημάτων λαβεῖν, πρὸς δὲ Γότθους χάριν Γεζερίχῳ κατατιθέμενον. • B η'. Οτι τῷ ᾿Αττήλα ἦν τοῦ πρὸς Φράγγους πολέ- μου πρόφασις ἢ τοῦ σφων βασιλέως τελευτὴ καὶ ἡ τῆς ἀρχῆς τῶν ἐκείνου παίδων διαφορά, τοῦ πρε- σβυτέρου μὲν ᾿Αττήλαν, τοῦ δὲ νεωτέρου Αέτιον ἐπὶ συμμαχίᾳ ἐπάγεσθαι ἐγνωκότος· δν κατὰ τὴν Ῥώ μην είδομεν πρεσβειόμενον, μήπω ιούλου ἀρχό μενον, ξανθὸν τὴν κόμην τοῖς αὐτοῦ περικεχυ- μένην το διὰ μέγεθος ὤμοις. Θετὸν δὲ αὐτὸν ὁ 'Α'- C τιος ποιησάμενος παῖδα καὶ πλεῖστα δῶρα δοὺς ἅμα τῷ βασιλεύοντι ἐπὶ φιλίᾳ τε καὶ ὁμαιχμίᾳ ἀπο έπεμψε. Τούτων ἕνεκα ὁ ᾿Αττήλας τὴν ἐκστράτειαν ποιούμενος, αὖθις τῶν ἀμφ' αὐτὸν ἄνδρας ἐς τὴν Ἰταλίαν ἔπεμπεν, ὥστε την Ονωρίαν ἐκδιδόναι· εἶναι γὰρ αὐτῷ ἡρμοσμένην πρὸς γάμον, τεκμήριον ποιούμενος τὸν παρ' αὐτῆς πεμφθέντα δακτύλιον, ἐν καὶ ἐπιδειχθησόμενον ἐστάλκει, παραχωρεῖν δὲ αὐτῷ τὸν Βαλεντινιανὸν καὶ τοῦ ἡμίσεως τῆς βασι- λείας μέρους, ὡς καὶ τῆς Ὀνωρίας διαδεξαμένης μὲν παρὰ πατρὸς τὴν ἀρχὴν, ταύτης δὲ τῇ τοῦ ἀδελφοῦ ἀφαιρεθεῖσαν πλεονεξία. Ως δὲ οἱ ἑσπέριοι Ῥωμαῖοι τῆς προτέρας εχόμενοι γνώμης πρὸς οὐδὲν τῶν αὐτῷ δεδογμένων ὑπήκουον, είχετο μᾶλλον τῆς τοῦ πολέμου παρασκευῆς, πᾶν τὸ τῶν μαχίμων D ἀγείρων πλῆθος (13). ἀνδραποδίσασθαι ἐπὶ τὰ σφέτερα ἀναζεύξας δ', τοῖς κρατοῦσιν τῶν Εῴων Ρωμαίων πόλεμον καὶ ἀνδρα ποδισμὸν τῆς χώρας κατήγγελλεν, ὡς μὴ ἐκπεμ- φθέντος τοῦ παρὰ Θεοδοσίου τεταγμένου φόρου. ι. Οτι 'Αρδαβούριος ὁ τοῦ Ασπαρος Σαρακηνοίς ἐπολέμει κατὰ τὴν Δαμασκόν· καὶ ἐκεῖσε παραγενο μένου Μαξιμίνου του στρατηγοῦ καὶ Πρίσκου τοῦ συγγραφέως, εὗρον αὐτὸν τοῖς Σαρακηνών πρέσβεσι περὶ εἰρήνης διαλεγόμενον. να διαλεξαμένους vulg. ζεύξα: vulg. 79 nasset; seque illi auxilium laturum, nisi summa quoque imperii ei deferretur. Misit et ad Romanos Orientales tributorum constitutorum gratia. Sed re infecta legati utrinque sunt reversi. Etenim qui Oc- cidentis imperio præerat, respondit Honoriara illi nubere non posse, quod jam alii nupsisset. Neque imperium Honoriæ deberi. Virorum enim, non mu- lierum, Romanum imperium esse. Qui in Oriente imperabat, se minime ratam habere tributi Illatio- nem, quam Theodosius consensisset: quiescenti munera largiturum; bellum minanti viros et arma objecturum ipsius opibus non inferiora. Itaque At tilas in varias distrahebatur sententias, 40 et illi : in dubio hærebat animus, quos primum aggrede- : retur. Tandem melius visum est ad periculosius · bellum prius sese convertere, et in Occidentem . exercitum educere. Illic enim sibi rem fore non so- lum cum Italis, sed etiam cum Gothis et Francis : cum Italis, ut Honoriam cum ingentibus divitiis se- cum abduceret : cuin Gothis, ut Genserichi gratiam promereretur. quidem bello lacessendi illi causa fuit regum ipso- rum obitus et de regno inter liberos controversia, cum major natu Attilam auxilio vocasset, Aetium minor, quem Romæ vidimus legationem obeuntem, nondumn lanugine eflorescente, lava coma, οι capil lis propter densitatem et magnitudinem super humeros elusis. Hunc etiam Aelius filii loco adoptaverat, et plurimis donis ornatum ad imperatorem, ut ami- citiaın et societatem cum eo faceret, miserat. Quant- obrem Attilas antequam in eam expeditionem in- grederetur, rursus legatos in Italiam misit, qui Honoriam poscerent; eam enim secum matrimo- . nium pepigisse : cujus rei ut fdem faceret, annu- lum ab ea ad se missum per legatos, quibus tradi derat, exhiberi mandavit. Etiam dimidiam imperii - partem sibi Valentinianum debere, cum ad llono- riam jure paternum regnum pertineret, quo injusta fratris cupiditate privata esset. Sed cum Romani Occidentales in prima sententia persisterent et Atti- læ mandata rejicerent, ipse, toto exercitu convocato, majore vi bellum paravit. Italia, ad sua se retulit, et Romanorum imperato- ribus in Oriente bellum et populationem denuntia- vit, propterea quod tributum sibi a Theodosio con- stitutum non solveretur. ris filius, ad Damascum Saracenos debellavit. Eo Maximino duce, et Prisco, hujus historiæ scriptore, advenientibus, offenderunt Ardaburium cum Sar- cenorum legatis de pace tractantem. VARIE LECTIONES. το πρεσβευομένοι conj. N. 80 περικεχυμένου conj. Β. οι αναζεύξας Η., άνα- 6. "Οτι ὁ Αττήλας (14) μετὰ τὸ τὴν Ἰταλίαν 8. (A. C. 451, Ind. 4, Marcian. 2.) Et Francos 9. (A. C. 452, Ind. 5, Marcian. 3.) Attilas, vastata 10. (P. A. C. 453, Marcian. 1.) Ardaburius, Aspa- ·

´EXCERPTA EX PRISCO RHETORE ο ια΄. "Οτι Βλέμμυες καὶ Νουβάδες (15) ήττηθέντες ὑπὸ Ῥωμαίων πρέσβεις παρὰ τὸν Μαξιμίνον ἔπεμ- πον ἐξ ἀμφοτέρων ἐθνῶν, εἰρήνης πέρι βουλόμενοι σπένδεσθαι· καὶ ταύτην διατηρήσαι ἔφασαν, ἐφ' ὅσον ὁ Μαξιμίνος τὴν Θηβαίων ἐγκαταμένοι χώραν. Τοῦ δὲ μὴ προσδεξαμένου ἐπὶ χρόνῳ σπένδεσθαι τοσού τῳ, ἔλεγον ἄχρι τῆς αὐτοῦ ζωῆς μὴ κινήσειν ὅπλα. ὡς δὲ οὐδὲ τοὺς δευτέρους τῆς πρεσβείας προσίετο λόγους, ἑκατοντούτεις ἔθεντο σε σπονδὰς· ἐν αἷς ἐδόκει Ῥωμαίων μὲν αἰχμαλώτους τε ἄνευ λύτρων ἀφεῖσθαι, εἴτε κατ' ἐκείνην, εἴτε καθ' ἑτέραν ἔφοδον ἥλωσαν 8, τὰ δὲ τότε ἀπαχθέντα ἀποδοθῆναι βοσκή. ματα, καὶ τῶν δαπανηθέντων κατατίθεσθαι τὴν ἀποτίμησιν· ὁμήρους δὲ τοὺς ἐς εὖ γεγονότας παρὰ σφίσι δίδοσθαι πίστεων δὲ ἕνεκα τῶν σπουδῶν. Εἶναι δὲ αὐτοῖς κατὰ τὸν παλαιὸν νόμον ἀκώλυτον τὴν εἰς τὸ ἱερὸν τῆς Ισιδος διάβασιν, τοῦ ποταμίου σκάφους Αἰγυπτίων ἐχόντων τὴν ἐπιμέλειαν, ἐν ᾧπερ τὸ ἄγαλμα τῆς Θεοῦ ἐντιθέμενον διαπορθμεύεται. Ἐν ῥητῷ γὰρ οἱ Βάρβαροι χρόνῳ ἐς τὴν οἰκείαν διακο μίζοντες τὸ ξόανον, πάλιν αὐτῷ χρηστηριασάμενοι ἐς τὴν νῆσον ἀποσώζουσιν. Εμπεδωθῆναι τοίνυν ἐν τῷ ἐν οι φίλαις (16) ἱερῷ τὰς συνθήκας ἐδόκει τῷ Μαξιμίνῳ ἐπιτήδειον ὄν. ἐπέμποντο μετεξέτεροι. Παρεγίνοντο δὲ καὶ τῶν Βλεμμύων καὶ Νουβάδων οἱ τὰς σπονδὰς ἐν τῇ νήσῳ τιθέμενοι. Εγγραφές των δὲ τῶν συνδοξάντων καὶ τῶν ὁμήρων παραδο θέντων, (ἦσαν δὲ τῶν τε τυραννησάντων καὶ ὑπλ τυράννων γεγονότων, ὅπερ οὐδὲ πώποτε ἐν τῷδε τῷ πολέμῳ ἐγένετο· οὔποτε γὰρ Νουβάδων καὶ Βλεμ- μύων παρά Ρωμαίοις ὡμήρευσαν παῖδες), συν- ηνέχθη δὲ τὸν Μαξιμίνον ἀνωμάλως διατεθῆναι τὸ σῶμα καὶ ἀποθανεῖν. Τὴν δὲ τοῦ Μαξιμίνου τελευτὴν μαθόντες οἱ Βάρβαροι, τούς τε ομήρους ἀφείλοντο βιασάμενοι, καὶ τὴν χώραν κατέδρα- μου (17). κι έθετο ναό. ὥστε ὧν αἰχμαλώτων ἐy φ. Η ιβ'. Οτι Γωβάζης (18) πρεσβεύεται παρά Ρω- μαίους. Ῥωμαῖοι δὲ ἀπεκρίναντα τοῖς παρὰ Γωβάς του σταλεῖσι πρέσβεσιν, ὡς ἀφέξονται τοῦ πολέμου, εἶχε ἢ αὐτὸς Γωβάζης ἀπόθοιτο τὴν ἀρχὴν, ἡ τὸν κα παῖδα τῆς βασιλείας ἀφέλοιτο· οὐ γὰρ θέμις τῆς χώρας αμφοτέρους ἡγεμονεύειν παρὰ τὸν παλαιὸν θεσμόν. Ωστε δὲ το θάτερον βασιλεύειν, Γωβάζην ἢ τὸν αὐτοῦ παῖδα, τῆς Κολχίδος, καὶ τῇδε λυθῆναι τὸν πόλεμον, Εὐφήμιος ἐσηγήσατο, τὴν τοῦ μαγί- στρου διέπων ἀρχὴν· ὃς ἐπὶ συνέσει καὶ λόγων ἀρετῇ δόξαν ἔχων Μαρκιανοῦ τοῦ βασιλέως τὴν τῶν πρα γμάτων ἔλαχεν ἐπιτροπὴν, καὶ πλείστων τῶν εἰ βουλευθέντων ἐκείνῳ καθηγητὴς ἐγένετο· δς καὶ Πρίσκον τὸν συγγραφέα τῶν τῆς ἀρχῆς φροντίδων ἐδέξατο κοινωνόν. Τῆς δὲ αἱρέσεως τῆς αὐτῷ δοθεί- σης ὁ Γωβάζης εἵλετο τῆς βασιλείας παραχωρήσαι δ τῷ παιδί, αὐτὸς τὰ σύμβολα ἀποθέμενος τῆς ἀρχῆς. Καὶ παρὰ τὸν κρατοῦντα Ρωμαίων τους δεησομέν νους ἔπεμπεν, ὡς, ἑνὸς Κόλχου το ἡγεμονεύοντος, αὐκέτι δι' αὐτὸν χαλεπαίνοντα ἐπὶ τὰ ὅπλα χωρεῖν. Βασιλεὺς δὲ διαβαίνειν αὐτὸν ἐς τὴν Ῥωμαίων ἐκέ ἤλω τοὺς] τριακοσίους πίστεων σε τὸν Ν., γοῦν δὲ] δέον 11. Κόλχων Ν. το ὅ; B manis victi, legatos ex utraque gente ad Maximinum pacis exorandæ gratia miserunt, quain se servaturos spondebant, quoad usque Maximinus in Thebanorum regione commoraretur. Illo vero ad id tempus abauente foedus icere, subjecerunt se, quamdiu Maximino vita suppeteret, in officio futuros nee moturos arms. Hac quoque conditione, quam le- gati offerebant, rejecta, centum annorum inducias fecerunt. His foederibus placuit captivos Romanos, qui et hoe, et superiore prælio capti erant, sine ullo redemptionis pretio liberos dimitti : pecora tunc abacta reddi, et sumptuum æstimationem restitui; ad firmandam fidem fœderis obsides ex nobilioribus dari. Liberam esse ipsis secundum an- tiquam legem ad templum Isidis trajectionem, dum Ægyptil curam cymbæ fluminalis haberent, in qua signum Deæ impositum transveheretur. Certo enim tempore barbari statuam Deae e templo, in quo est collocata, domum importantes trajiciunt, et oraculis ab ea sumptis, rursus in insulam reducunt. Hanc pactionem Philis in templo affigi Maximino visum est, et ad eam rem missi ex ejus necessariis nonnulli. Adfuerunt etiam ex Blemmys et Nubadibus qui fα- dera ¡in insula deponerent. Fœdere præscripto el obsidibus traditis (erant autem ex his, qui domi- natum exercuerant, aut ex filiis eorum, quod iu boc bello minime adhuc contigerat, neque unquam an- Romanos fuerant, Maximinus in morbum incidit, et mortuus est. Postquam vero de ejus obitu Barba- ris nuntiatum est, vi obsides eripuerunt, et regionem excursionibus vastarunt, legatos misit ad Romanos, quibus Romani respon- derunt, se a bello cessaturos, si regnum aut ipse deponeret, aut filio adimeret, Nec enim fas esse secundum antiquam regionis legem, duos simul dominari. Itaque oportere aut ipsum Gobazem, aut ejus filium regnare in Colchide, atque ita bellum solutum iri. Hæc Euphemius illis suaserat, qui magistri officiorum dignitatem adeptus, pra- dentia et eloquentia clarus, sub Marciano impera- tore reipublicæ administrationem gerebat, et multorum optimorum consillorum auctor Hli fuit. Hic quoque Priscum hujus historia scriptorem assessorom sibi adjunxit. Gobazen igitur, sibi de- lata optione, regni insignia deposuit, et regnum filio cedere coustituit. Tum ad imperatorem misit quandoquidem uni solum jam pareret Colchidis regio, uti non amplius i usque en succenseret, ut etiam arma inferret. Imperator vero jussit Gobazem in Romanorum regionem transgredi, ut eorum, quæ sibi facienda statuisset, rationem vulg. * νulg. ' ante add. Val. D VARIE LECTIONES. vulg. susp. N. Cl.. vulg. ' conj. 11. (P. A. C. 453,) Blemmyes et Nubades, a Ro- ▲ 16. Nubadem aut Blemmyorum Glii obsides apud 12. (Α. C. 456, Ind. G, Marcian. 7.) Golazes

´EXCERPTA EX PRISCO RHETORE ο ια΄. "Οτι Βλέμμυες καὶ Νουβάδες (15) ήττηθέντες ὑπὸ Ῥωμαίων πρέσβεις παρὰ τὸν Μαξιμίνον ἔπεμ- πον ἐξ ἀμφοτέρων ἐθνῶν, εἰρήνης πέρι βουλόμενοι σπένδεσθαι· καὶ ταύτην διατηρήσαι ἔφασαν, ἐφ' ὅσον ὁ Μαξιμίνος τὴν Θηβαίων ἐγκαταμένοι χώραν. Τοῦ δὲ μὴ προσδεξαμένου ἐπὶ χρόνῳ σπένδεσθαι τοσού τῳ, ἔλεγον ἄχρι τῆς αὐτοῦ ζωῆς μὴ κινήσειν ὅπλα. ὡς δὲ οὐδὲ τοὺς δευτέρους τῆς πρεσβείας προσίετο λόγους, ἑκατοντούτεις ἔθεντο σε σπονδὰς· ἐν αἷς ἐδόκει Ῥωμαίων μὲν αἰχμαλώτους τε ἄνευ λύτρων ἀφεῖσθαι, εἴτε κατ' ἐκείνην, εἴτε καθ' ἑτέραν ἔφοδον ἥλωσαν 8, τὰ δὲ τότε ἀπαχθέντα ἀποδοθῆναι βοσκή. ματα, καὶ τῶν δαπανηθέντων κατατίθεσθαι τὴν ἀποτίμησιν· ὁμήρους δὲ τοὺς ἐς εὖ γεγονότας παρὰ σφίσι δίδοσθαι πίστεων δὲ ἕνεκα τῶν σπουδῶν. Εἶναι δὲ αὐτοῖς κατὰ τὸν παλαιὸν νόμον ἀκώλυτον τὴν εἰς τὸ ἱερὸν τῆς Ισιδος διάβασιν, τοῦ ποταμίου σκάφους Αἰγυπτίων ἐχόντων τὴν ἐπιμέλειαν, ἐν ᾧπερ τὸ ἄγαλμα τῆς Θεοῦ ἐντιθέμενον διαπορθμεύεται. Ἐν ῥητῷ γὰρ οἱ Βάρβαροι χρόνῳ ἐς τὴν οἰκείαν διακο μίζοντες τὸ ξόανον, πάλιν αὐτῷ χρηστηριασάμενοι ἐς τὴν νῆσον ἀποσώζουσιν. Εμπεδωθῆναι τοίνυν ἐν τῷ ἐν οι φίλαις (16) ἱερῷ τὰς συνθήκας ἐδόκει τῷ Μαξιμίνῳ ἐπιτήδειον ὄν. ἐπέμποντο μετεξέτεροι. Παρεγίνοντο δὲ καὶ τῶν Βλεμμύων καὶ Νουβάδων οἱ τὰς σπονδὰς ἐν τῇ νήσῳ τιθέμενοι. Εγγραφές των δὲ τῶν συνδοξάντων καὶ τῶν ὁμήρων παραδο θέντων, (ἦσαν δὲ τῶν τε τυραννησάντων καὶ ὑπλ τυράννων γεγονότων, ὅπερ οὐδὲ πώποτε ἐν τῷδε τῷ πολέμῳ ἐγένετο· οὔποτε γὰρ Νουβάδων καὶ Βλεμ- μύων παρά Ρωμαίοις ὡμήρευσαν παῖδες), συν- ηνέχθη δὲ τὸν Μαξιμίνον ἀνωμάλως διατεθῆναι τὸ σῶμα καὶ ἀποθανεῖν. Τὴν δὲ τοῦ Μαξιμίνου τελευτὴν μαθόντες οἱ Βάρβαροι, τούς τε ομήρους ἀφείλοντο βιασάμενοι, καὶ τὴν χώραν κατέδρα- μου (17). κι έθετο ναό. ὥστε ὧν αἰχμαλώτων ἐy φ. Η ιβ'. Οτι Γωβάζης (18) πρεσβεύεται παρά Ρω- μαίους. Ῥωμαῖοι δὲ ἀπεκρίναντα τοῖς παρὰ Γωβάς του σταλεῖσι πρέσβεσιν, ὡς ἀφέξονται τοῦ πολέμου, εἶχε ἢ αὐτὸς Γωβάζης ἀπόθοιτο τὴν ἀρχὴν, ἡ τὸν κα παῖδα τῆς βασιλείας ἀφέλοιτο· οὐ γὰρ θέμις τῆς χώρας αμφοτέρους ἡγεμονεύειν παρὰ τὸν παλαιὸν θεσμόν. Ωστε δὲ το θάτερον βασιλεύειν, Γωβάζην ἢ τὸν αὐτοῦ παῖδα, τῆς Κολχίδος, καὶ τῇδε λυθῆναι τὸν πόλεμον, Εὐφήμιος ἐσηγήσατο, τὴν τοῦ μαγί- στρου διέπων ἀρχὴν· ὃς ἐπὶ συνέσει καὶ λόγων ἀρετῇ δόξαν ἔχων Μαρκιανοῦ τοῦ βασιλέως τὴν τῶν πρα γμάτων ἔλαχεν ἐπιτροπὴν, καὶ πλείστων τῶν εἰ βουλευθέντων ἐκείνῳ καθηγητὴς ἐγένετο· δς καὶ Πρίσκον τὸν συγγραφέα τῶν τῆς ἀρχῆς φροντίδων ἐδέξατο κοινωνόν. Τῆς δὲ αἱρέσεως τῆς αὐτῷ δοθεί- σης ὁ Γωβάζης εἵλετο τῆς βασιλείας παραχωρήσαι δ τῷ παιδί, αὐτὸς τὰ σύμβολα ἀποθέμενος τῆς ἀρχῆς. Καὶ παρὰ τὸν κρατοῦντα Ρωμαίων τους δεησομέν νους ἔπεμπεν, ὡς, ἑνὸς Κόλχου το ἡγεμονεύοντος, αὐκέτι δι' αὐτὸν χαλεπαίνοντα ἐπὶ τὰ ὅπλα χωρεῖν. Βασιλεὺς δὲ διαβαίνειν αὐτὸν ἐς τὴν Ῥωμαίων ἐκέ ἤλω τοὺς] τριακοσίους πίστεων σε τὸν Ν., γοῦν δὲ] δέον 11. Κόλχων Ν. το ὅ; B manis victi, legatos ex utraque gente ad Maximinum pacis exorandæ gratia miserunt, quain se servaturos spondebant, quoad usque Maximinus in Thebanorum regione commoraretur. Illo vero ad id tempus abauente foedus icere, subjecerunt se, quamdiu Maximino vita suppeteret, in officio futuros nee moturos arms. Hac quoque conditione, quam le- gati offerebant, rejecta, centum annorum inducias fecerunt. His foederibus placuit captivos Romanos, qui et hoe, et superiore prælio capti erant, sine ullo redemptionis pretio liberos dimitti : pecora tunc abacta reddi, et sumptuum æstimationem restitui; ad firmandam fidem fœderis obsides ex nobilioribus dari. Liberam esse ipsis secundum an- tiquam legem ad templum Isidis trajectionem, dum Ægyptil curam cymbæ fluminalis haberent, in qua signum Deæ impositum transveheretur. Certo enim tempore barbari statuam Deae e templo, in quo est collocata, domum importantes trajiciunt, et oraculis ab ea sumptis, rursus in insulam reducunt. Hanc pactionem Philis in templo affigi Maximino visum est, et ad eam rem missi ex ejus necessariis nonnulli. Adfuerunt etiam ex Blemmys et Nubadibus qui fα- dera ¡in insula deponerent. Fœdere præscripto el obsidibus traditis (erant autem ex his, qui domi- natum exercuerant, aut ex filiis eorum, quod iu boc bello minime adhuc contigerat, neque unquam an- Romanos fuerant, Maximinus in morbum incidit, et mortuus est. Postquam vero de ejus obitu Barba- ris nuntiatum est, vi obsides eripuerunt, et regionem excursionibus vastarunt, legatos misit ad Romanos, quibus Romani respon- derunt, se a bello cessaturos, si regnum aut ipse deponeret, aut filio adimeret, Nec enim fas esse secundum antiquam regionis legem, duos simul dominari. Itaque oportere aut ipsum Gobazem, aut ejus filium regnare in Colchide, atque ita bellum solutum iri. Hæc Euphemius illis suaserat, qui magistri officiorum dignitatem adeptus, pra- dentia et eloquentia clarus, sub Marciano impera- tore reipublicæ administrationem gerebat, et multorum optimorum consillorum auctor Hli fuit. Hic quoque Priscum hujus historia scriptorem assessorom sibi adjunxit. Gobazen igitur, sibi de- lata optione, regni insignia deposuit, et regnum filio cedere coustituit. Tum ad imperatorem misit quandoquidem uni solum jam pareret Colchidis regio, uti non amplius i usque en succenseret, ut etiam arma inferret. Imperator vero jussit Gobazem in Romanorum regionem transgredi, ut eorum, quæ sibi facienda statuisset, rationem vulg. * νulg. ' ante add. Val. D VARIE LECTIONES. vulg. susp. N. Cl.. vulg. ' conj. 11. (P. A. C. 453,) Blemmyes et Nubades, a Ro- ▲ 16. Nubadem aut Blemmyorum Glii obsides apud 12. (Α. C. 456, Ind. G, Marcian. 7.) Golazes

´EXCERPTA EX PRISCO RHETORE ο ια΄. "Οτι Βλέμμυες καὶ Νουβάδες (15) ήττηθέντες ὑπὸ Ῥωμαίων πρέσβεις παρὰ τὸν Μαξιμίνον ἔπεμ- πον ἐξ ἀμφοτέρων ἐθνῶν, εἰρήνης πέρι βουλόμενοι σπένδεσθαι· καὶ ταύτην διατηρήσαι ἔφασαν, ἐφ' ὅσον ὁ Μαξιμίνος τὴν Θηβαίων ἐγκαταμένοι χώραν. Τοῦ δὲ μὴ προσδεξαμένου ἐπὶ χρόνῳ σπένδεσθαι τοσού τῳ, ἔλεγον ἄχρι τῆς αὐτοῦ ζωῆς μὴ κινήσειν ὅπλα. ὡς δὲ οὐδὲ τοὺς δευτέρους τῆς πρεσβείας προσίετο λόγους, ἑκατοντούτεις ἔθεντο σε σπονδὰς· ἐν αἷς ἐδόκει Ῥωμαίων μὲν αἰχμαλώτους τε ἄνευ λύτρων ἀφεῖσθαι, εἴτε κατ' ἐκείνην, εἴτε καθ' ἑτέραν ἔφοδον ἥλωσαν 8, τὰ δὲ τότε ἀπαχθέντα ἀποδοθῆναι βοσκή. ματα, καὶ τῶν δαπανηθέντων κατατίθεσθαι τὴν ἀποτίμησιν· ὁμήρους δὲ τοὺς ἐς εὖ γεγονότας παρὰ σφίσι δίδοσθαι πίστεων δὲ ἕνεκα τῶν σπουδῶν. Εἶναι δὲ αὐτοῖς κατὰ τὸν παλαιὸν νόμον ἀκώλυτον τὴν εἰς τὸ ἱερὸν τῆς Ισιδος διάβασιν, τοῦ ποταμίου σκάφους Αἰγυπτίων ἐχόντων τὴν ἐπιμέλειαν, ἐν ᾧπερ τὸ ἄγαλμα τῆς Θεοῦ ἐντιθέμενον διαπορθμεύεται. Ἐν ῥητῷ γὰρ οἱ Βάρβαροι χρόνῳ ἐς τὴν οἰκείαν διακο μίζοντες τὸ ξόανον, πάλιν αὐτῷ χρηστηριασάμενοι ἐς τὴν νῆσον ἀποσώζουσιν. Εμπεδωθῆναι τοίνυν ἐν τῷ ἐν οι φίλαις (16) ἱερῷ τὰς συνθήκας ἐδόκει τῷ Μαξιμίνῳ ἐπιτήδειον ὄν. ἐπέμποντο μετεξέτεροι. Παρεγίνοντο δὲ καὶ τῶν Βλεμμύων καὶ Νουβάδων οἱ τὰς σπονδὰς ἐν τῇ νήσῳ τιθέμενοι. Εγγραφές των δὲ τῶν συνδοξάντων καὶ τῶν ὁμήρων παραδο θέντων, (ἦσαν δὲ τῶν τε τυραννησάντων καὶ ὑπλ τυράννων γεγονότων, ὅπερ οὐδὲ πώποτε ἐν τῷδε τῷ πολέμῳ ἐγένετο· οὔποτε γὰρ Νουβάδων καὶ Βλεμ- μύων παρά Ρωμαίοις ὡμήρευσαν παῖδες), συν- ηνέχθη δὲ τὸν Μαξιμίνον ἀνωμάλως διατεθῆναι τὸ σῶμα καὶ ἀποθανεῖν. Τὴν δὲ τοῦ Μαξιμίνου τελευτὴν μαθόντες οἱ Βάρβαροι, τούς τε ομήρους ἀφείλοντο βιασάμενοι, καὶ τὴν χώραν κατέδρα- μου (17). κι έθετο ναό. ὥστε ὧν αἰχμαλώτων ἐy φ. Η ιβ'. Οτι Γωβάζης (18) πρεσβεύεται παρά Ρω- μαίους. Ῥωμαῖοι δὲ ἀπεκρίναντα τοῖς παρὰ Γωβάς του σταλεῖσι πρέσβεσιν, ὡς ἀφέξονται τοῦ πολέμου, εἶχε ἢ αὐτὸς Γωβάζης ἀπόθοιτο τὴν ἀρχὴν, ἡ τὸν κα παῖδα τῆς βασιλείας ἀφέλοιτο· οὐ γὰρ θέμις τῆς χώρας αμφοτέρους ἡγεμονεύειν παρὰ τὸν παλαιὸν θεσμόν. Ωστε δὲ το θάτερον βασιλεύειν, Γωβάζην ἢ τὸν αὐτοῦ παῖδα, τῆς Κολχίδος, καὶ τῇδε λυθῆναι τὸν πόλεμον, Εὐφήμιος ἐσηγήσατο, τὴν τοῦ μαγί- στρου διέπων ἀρχὴν· ὃς ἐπὶ συνέσει καὶ λόγων ἀρετῇ δόξαν ἔχων Μαρκιανοῦ τοῦ βασιλέως τὴν τῶν πρα γμάτων ἔλαχεν ἐπιτροπὴν, καὶ πλείστων τῶν εἰ βουλευθέντων ἐκείνῳ καθηγητὴς ἐγένετο· δς καὶ Πρίσκον τὸν συγγραφέα τῶν τῆς ἀρχῆς φροντίδων ἐδέξατο κοινωνόν. Τῆς δὲ αἱρέσεως τῆς αὐτῷ δοθεί- σης ὁ Γωβάζης εἵλετο τῆς βασιλείας παραχωρήσαι δ τῷ παιδί, αὐτὸς τὰ σύμβολα ἀποθέμενος τῆς ἀρχῆς. Καὶ παρὰ τὸν κρατοῦντα Ρωμαίων τους δεησομέν νους ἔπεμπεν, ὡς, ἑνὸς Κόλχου το ἡγεμονεύοντος, αὐκέτι δι' αὐτὸν χαλεπαίνοντα ἐπὶ τὰ ὅπλα χωρεῖν. Βασιλεὺς δὲ διαβαίνειν αὐτὸν ἐς τὴν Ῥωμαίων ἐκέ ἤλω τοὺς] τριακοσίους πίστεων σε τὸν Ν., γοῦν δὲ] δέον 11. Κόλχων Ν. το ὅ; B manis victi, legatos ex utraque gente ad Maximinum pacis exorandæ gratia miserunt, quain se servaturos spondebant, quoad usque Maximinus in Thebanorum regione commoraretur. Illo vero ad id tempus abauente foedus icere, subjecerunt se, quamdiu Maximino vita suppeteret, in officio futuros nee moturos arms. Hac quoque conditione, quam le- gati offerebant, rejecta, centum annorum inducias fecerunt. His foederibus placuit captivos Romanos, qui et hoe, et superiore prælio capti erant, sine ullo redemptionis pretio liberos dimitti : pecora tunc abacta reddi, et sumptuum æstimationem restitui; ad firmandam fidem fœderis obsides ex nobilioribus dari. Liberam esse ipsis secundum an- tiquam legem ad templum Isidis trajectionem, dum Ægyptil curam cymbæ fluminalis haberent, in qua signum Deæ impositum transveheretur. Certo enim tempore barbari statuam Deae e templo, in quo est collocata, domum importantes trajiciunt, et oraculis ab ea sumptis, rursus in insulam reducunt. Hanc pactionem Philis in templo affigi Maximino visum est, et ad eam rem missi ex ejus necessariis nonnulli. Adfuerunt etiam ex Blemmys et Nubadibus qui fα- dera ¡in insula deponerent. Fœdere præscripto el obsidibus traditis (erant autem ex his, qui domi- natum exercuerant, aut ex filiis eorum, quod iu boc bello minime adhuc contigerat, neque unquam an- Romanos fuerant, Maximinus in morbum incidit, et mortuus est. Postquam vero de ejus obitu Barba- ris nuntiatum est, vi obsides eripuerunt, et regionem excursionibus vastarunt, legatos misit ad Romanos, quibus Romani respon- derunt, se a bello cessaturos, si regnum aut ipse deponeret, aut filio adimeret, Nec enim fas esse secundum antiquam regionis legem, duos simul dominari. Itaque oportere aut ipsum Gobazem, aut ejus filium regnare in Colchide, atque ita bellum solutum iri. Hæc Euphemius illis suaserat, qui magistri officiorum dignitatem adeptus, pra- dentia et eloquentia clarus, sub Marciano impera- tore reipublicæ administrationem gerebat, et multorum optimorum consillorum auctor Hli fuit. Hic quoque Priscum hujus historia scriptorem assessorom sibi adjunxit. Gobazen igitur, sibi de- lata optione, regni insignia deposuit, et regnum filio cedere coustituit. Tum ad imperatorem misit quandoquidem uni solum jam pareret Colchidis regio, uti non amplius i usque en succenseret, ut etiam arma inferret. Imperator vero jussit Gobazem in Romanorum regionem transgredi, ut eorum, quæ sibi facienda statuisset, rationem vulg. * νulg. ' ante add. Val. D VARIE LECTIONES. vulg. susp. N. Cl.. vulg. ' conj. 11. (P. A. C. 453,) Blemmyes et Nubades, a Ro- ▲ 16. Nubadem aut Blemmyorum Glii obsides apud 12. (Α. C. 456, Ind. G, Marcian. 7.) Golazes

´EXCERPTA EX PRISCO RHETORE ο ια΄. "Οτι Βλέμμυες καὶ Νουβάδες (15) ήττηθέντες ὑπὸ Ῥωμαίων πρέσβεις παρὰ τὸν Μαξιμίνον ἔπεμ- πον ἐξ ἀμφοτέρων ἐθνῶν, εἰρήνης πέρι βουλόμενοι σπένδεσθαι· καὶ ταύτην διατηρήσαι ἔφασαν, ἐφ' ὅσον ὁ Μαξιμίνος τὴν Θηβαίων ἐγκαταμένοι χώραν. Τοῦ δὲ μὴ προσδεξαμένου ἐπὶ χρόνῳ σπένδεσθαι τοσού τῳ, ἔλεγον ἄχρι τῆς αὐτοῦ ζωῆς μὴ κινήσειν ὅπλα. ὡς δὲ οὐδὲ τοὺς δευτέρους τῆς πρεσβείας προσίετο λόγους, ἑκατοντούτεις ἔθεντο σε σπονδὰς· ἐν αἷς ἐδόκει Ῥωμαίων μὲν αἰχμαλώτους τε ἄνευ λύτρων ἀφεῖσθαι, εἴτε κατ' ἐκείνην, εἴτε καθ' ἑτέραν ἔφοδον ἥλωσαν 8, τὰ δὲ τότε ἀπαχθέντα ἀποδοθῆναι βοσκή. ματα, καὶ τῶν δαπανηθέντων κατατίθεσθαι τὴν ἀποτίμησιν· ὁμήρους δὲ τοὺς ἐς εὖ γεγονότας παρὰ σφίσι δίδοσθαι πίστεων δὲ ἕνεκα τῶν σπουδῶν. Εἶναι δὲ αὐτοῖς κατὰ τὸν παλαιὸν νόμον ἀκώλυτον τὴν εἰς τὸ ἱερὸν τῆς Ισιδος διάβασιν, τοῦ ποταμίου σκάφους Αἰγυπτίων ἐχόντων τὴν ἐπιμέλειαν, ἐν ᾧπερ τὸ ἄγαλμα τῆς Θεοῦ ἐντιθέμενον διαπορθμεύεται. Ἐν ῥητῷ γὰρ οἱ Βάρβαροι χρόνῳ ἐς τὴν οἰκείαν διακο μίζοντες τὸ ξόανον, πάλιν αὐτῷ χρηστηριασάμενοι ἐς τὴν νῆσον ἀποσώζουσιν. Εμπεδωθῆναι τοίνυν ἐν τῷ ἐν οι φίλαις (16) ἱερῷ τὰς συνθήκας ἐδόκει τῷ Μαξιμίνῳ ἐπιτήδειον ὄν. ἐπέμποντο μετεξέτεροι. Παρεγίνοντο δὲ καὶ τῶν Βλεμμύων καὶ Νουβάδων οἱ τὰς σπονδὰς ἐν τῇ νήσῳ τιθέμενοι. Εγγραφές των δὲ τῶν συνδοξάντων καὶ τῶν ὁμήρων παραδο θέντων, (ἦσαν δὲ τῶν τε τυραννησάντων καὶ ὑπλ τυράννων γεγονότων, ὅπερ οὐδὲ πώποτε ἐν τῷδε τῷ πολέμῳ ἐγένετο· οὔποτε γὰρ Νουβάδων καὶ Βλεμ- μύων παρά Ρωμαίοις ὡμήρευσαν παῖδες), συν- ηνέχθη δὲ τὸν Μαξιμίνον ἀνωμάλως διατεθῆναι τὸ σῶμα καὶ ἀποθανεῖν. Τὴν δὲ τοῦ Μαξιμίνου τελευτὴν μαθόντες οἱ Βάρβαροι, τούς τε ομήρους ἀφείλοντο βιασάμενοι, καὶ τὴν χώραν κατέδρα- μου (17). κι έθετο ναό. ὥστε ὧν αἰχμαλώτων ἐy φ. Η ιβ'. Οτι Γωβάζης (18) πρεσβεύεται παρά Ρω- μαίους. Ῥωμαῖοι δὲ ἀπεκρίναντα τοῖς παρὰ Γωβάς του σταλεῖσι πρέσβεσιν, ὡς ἀφέξονται τοῦ πολέμου, εἶχε ἢ αὐτὸς Γωβάζης ἀπόθοιτο τὴν ἀρχὴν, ἡ τὸν κα παῖδα τῆς βασιλείας ἀφέλοιτο· οὐ γὰρ θέμις τῆς χώρας αμφοτέρους ἡγεμονεύειν παρὰ τὸν παλαιὸν θεσμόν. Ωστε δὲ το θάτερον βασιλεύειν, Γωβάζην ἢ τὸν αὐτοῦ παῖδα, τῆς Κολχίδος, καὶ τῇδε λυθῆναι τὸν πόλεμον, Εὐφήμιος ἐσηγήσατο, τὴν τοῦ μαγί- στρου διέπων ἀρχὴν· ὃς ἐπὶ συνέσει καὶ λόγων ἀρετῇ δόξαν ἔχων Μαρκιανοῦ τοῦ βασιλέως τὴν τῶν πρα γμάτων ἔλαχεν ἐπιτροπὴν, καὶ πλείστων τῶν εἰ βουλευθέντων ἐκείνῳ καθηγητὴς ἐγένετο· δς καὶ Πρίσκον τὸν συγγραφέα τῶν τῆς ἀρχῆς φροντίδων ἐδέξατο κοινωνόν. Τῆς δὲ αἱρέσεως τῆς αὐτῷ δοθεί- σης ὁ Γωβάζης εἵλετο τῆς βασιλείας παραχωρήσαι δ τῷ παιδί, αὐτὸς τὰ σύμβολα ἀποθέμενος τῆς ἀρχῆς. Καὶ παρὰ τὸν κρατοῦντα Ρωμαίων τους δεησομέν νους ἔπεμπεν, ὡς, ἑνὸς Κόλχου το ἡγεμονεύοντος, αὐκέτι δι' αὐτὸν χαλεπαίνοντα ἐπὶ τὰ ὅπλα χωρεῖν. Βασιλεὺς δὲ διαβαίνειν αὐτὸν ἐς τὴν Ῥωμαίων ἐκέ ἤλω τοὺς] τριακοσίους πίστεων σε τὸν Ν., γοῦν δὲ] δέον 11. Κόλχων Ν. το ὅ; B manis victi, legatos ex utraque gente ad Maximinum pacis exorandæ gratia miserunt, quain se servaturos spondebant, quoad usque Maximinus in Thebanorum regione commoraretur. Illo vero ad id tempus abauente foedus icere, subjecerunt se, quamdiu Maximino vita suppeteret, in officio futuros nee moturos arms. Hac quoque conditione, quam le- gati offerebant, rejecta, centum annorum inducias fecerunt. His foederibus placuit captivos Romanos, qui et hoe, et superiore prælio capti erant, sine ullo redemptionis pretio liberos dimitti : pecora tunc abacta reddi, et sumptuum æstimationem restitui; ad firmandam fidem fœderis obsides ex nobilioribus dari. Liberam esse ipsis secundum an- tiquam legem ad templum Isidis trajectionem, dum Ægyptil curam cymbæ fluminalis haberent, in qua signum Deæ impositum transveheretur. Certo enim tempore barbari statuam Deae e templo, in quo est collocata, domum importantes trajiciunt, et oraculis ab ea sumptis, rursus in insulam reducunt. Hanc pactionem Philis in templo affigi Maximino visum est, et ad eam rem missi ex ejus necessariis nonnulli. Adfuerunt etiam ex Blemmys et Nubadibus qui fα- dera ¡in insula deponerent. Fœdere præscripto el obsidibus traditis (erant autem ex his, qui domi- natum exercuerant, aut ex filiis eorum, quod iu boc bello minime adhuc contigerat, neque unquam an- Romanos fuerant, Maximinus in morbum incidit, et mortuus est. Postquam vero de ejus obitu Barba- ris nuntiatum est, vi obsides eripuerunt, et regionem excursionibus vastarunt, legatos misit ad Romanos, quibus Romani respon- derunt, se a bello cessaturos, si regnum aut ipse deponeret, aut filio adimeret, Nec enim fas esse secundum antiquam regionis legem, duos simul dominari. Itaque oportere aut ipsum Gobazem, aut ejus filium regnare in Colchide, atque ita bellum solutum iri. Hæc Euphemius illis suaserat, qui magistri officiorum dignitatem adeptus, pra- dentia et eloquentia clarus, sub Marciano impera- tore reipublicæ administrationem gerebat, et multorum optimorum consillorum auctor Hli fuit. Hic quoque Priscum hujus historia scriptorem assessorom sibi adjunxit. Gobazen igitur, sibi de- lata optione, regni insignia deposuit, et regnum filio cedere coustituit. Tum ad imperatorem misit quandoquidem uni solum jam pareret Colchidis regio, uti non amplius i usque en succenseret, ut etiam arma inferret. Imperator vero jussit Gobazem in Romanorum regionem transgredi, ut eorum, quæ sibi facienda statuisset, rationem vulg. * νulg. ' ante add. Val. D VARIE LECTIONES. vulg. susp. N. Cl.. vulg. ' conj. 11. (P. A. C. 453,) Blemmyes et Nubades, a Ro- ▲ 16. Nubadem aut Blemmyorum Glii obsides apud 12. (Α. C. 456, Ind. G, Marcian. 7.) Golazes

693 DE LEGATIONIBUS GENTIUM AD ROMANOS. 691 λευε, καὶ τῶν αὐτῷ δεδογμένων διδόναι λόγον. "Ος A redderet. Ille autem profectionem minime abnuit ; δὲ τὴν μὲν ἄφιξιν οὐκ ἠρνήσατο, Διονύσιον οι δὲ τὸν ἐς τὴν Κολχίδα πάλαι διαπεμφθέντα τῆς τε αὐτοῦ Γωβάζου διαφορᾶς ἕνεκα πίστιν δώσοντα ᾔτησεν, ὡς οὐδὲν ὑποσταίη ἀνήκεστον. Διὸ δὴ ἐς τὴν Κολχίδα Διονύσιος ἐστέλλετο, καὶ περὶ τῶν διαφόρων συν έβησαν. ιγ'. Ὅτι ὁ Μαΐοριανὸς ὁ τῶν Εσπερίων Ρωμαίων βασιλεὺς, ὡς αὐτῷ οἱ ἐν Γαλατίᾳ Γότθοι σύμμαχοι κατέστησαν, καὶ τὰ παροικοῦντα τὴν αὐτοῦ ἐπικρά- τείαν ἔθνη τὰ μὲν ὅπλοις, τὰ δὲ λόγοις παρεστή- σατο ”, καὶ ἐπὶ τὴν Λιβύην σὺν πολλῇ διαβαίνειν ἐπειρᾶτο δυνάμει, νηῶν ἀμφὶ τὰς τριακοσίας ήθροι- σμένων αὐτῷ· πρέσβεις μὲν πρότερον παρ' αὐτὸν ὁ τῶν Βανδήλων ἡγούμενος ἔπεμπε, λύειν τὰ διάφορα λόγοις βουλόμενος. ὡς δὲ οὐκ ἔπειθε, τὴν Μαυρου- Β σίων γῆν, ἐς ἦν τοὺς ἀμφὶ τὸν Μαΐοριανὸν ἀπὸ τῆς Ιβηρίας ἀποβαίνειν ἐχρῆν, πᾶσαν ἐδῄωσε, καὶ ἐκάκωσε καὶ τὰ ὕδατα (19). οι B C sed petiit ut Dionysius, qui jam olim Gobazis discordiarum causa in Colchidem missus erat, ad fidem præstandam ad se veniret, se nihil iniqui passurum esse. Eo igitur in Colchidem profecto, de rebus dubiis convenerunt. ιδ'. Ὅτι οἱ Εσπέριοι Ρωμαίοι ἐς δέος ἐλθόντες περὶ Μαρκελλίνου, μήποτε αὐξανομένης αὐτῷ τῆς δυνάμεως καὶ ἐπ' αὐτοὺς ἀγάγοι τὸν πόλεμον, δια φόρως ταραττομένων αὐτοῖς τῶν πραγμάτων, τοῦτο μὲν ἐκ Βανδήλων, τοῦτο δὲ καὶ Αἰγιδίου 18, ἀνδρὸς ἐκ Γαλατῶν μὲν τῶν πρὸς τῇ ἑσπέρᾳ ὁρμωμένου, τῷ δὲ Μαϊοριανῷ συστρατευσαμένου 8, καὶ πλείστην ἀμφ' αὐτὸν ἔχοντος δύναμιν, καὶ χαλεπαίνοντος διὰ τὴν τοῦ βασιλέως ἀναίρεσιν· ὅν τοῦ πρὸς Ιταλιώτας τέως ἀπήγαγε πολέμου ἡ πρὸς Γότθους τοὺς ἐν Γα- λατίᾳ διαφορά. Περὶ γὰρ τῆς ὁμόρου πρὸς ἐκείνους διαφιλονεικῶν γῆς καρτερῶς ἐμάχετο, καὶ ἀνδρὸς ἔργα μέγιστα ἐν ἐκείνῳ ἐπεδείξατο τῷ πολέμῳ. Τούτων δὴ ἕνεκα οἱου Εσπέριοι Ρωμαίοι παρὰ τοὺς Εῴους πρέσβεις ἔστειλαν, ὥστε αὐτοῖς καὶ τὸν Μαρκελλίνον καὶ τοὺς Βανδήλους διαλλάξαι. Πρὸς μὲν τὸν Μαρ- κελλίνου Φύλαρχος σταλεὶς ἔπεισε κατά Ρωμαίων ὅπλα μὴ κινεῖν. Ὁ δὲ παρὰ τοὺς Βανδήλους διαβὰς ἄπρακτος ἀνεχώρει, τοῦ Νεζερίχου μὴ ἄλλως τὸν πόλεμον καταθήσειν ἀπειλοῦντος, εἰ μή γε αὐτῷ τοῦ οι Βαλεντινιανοῦ καὶ Αετίου περιουσία δοθῇ. Καὶ γὰρ καὶ παρὰ τῶν ἔῴων Ρωμαίων ἐκεκόμιστο μοῖραν τῆς Βαλεντινιανοῦ περιουσίας ονόματι Εὐδο κίας τῆς τῷ γνωρίζω γεγαμημένης. Διό δι' "' έτους ἑκάστου ταύτην τοῦ πολέμου πρόφασιν ποιούμενος, D εὐθὺς ἦρος ἀρχομένου σὺν στόλῳ τὴν ἐκστρατείαν ἐποιεῖτο ἐπί τε Σικελίαν καὶ τὰς Ἰταλίας. Καὶ ταῖς μὲν πόλεσιν, ἐν οἷς μάχιμον δύναμιν τῶν Ἰταλιωτῶν εἶναι συνέβαινεν, οὐ ῥᾳδίως προσεφέρετο καταλαμ- βάνων δὲ χωρία, ἐν οἷς μὴ ἔτυχεν οὖσα ἀντίπαλος δύναμις, ἐδῄου τε καὶ ἀνδραποδίζετο. Οὐ γὰρ πρὸς πάντα τὰ προσβάσιμα 38 τοῖς Βανδήλοις μέρη οἱ Ἰταλιῶται ἀρχεῖν ἐδύναντο, πλήθει τῶν πολεμίων βιαζόμενοι καὶ τῷ μὴ παρεῖναί σφισι ναυτικὴν δύο ναμιν, ἣν παρὰ τῶν ἐῴων αἰτοῦντες οὐκ ἐτύγχανον 42 13. (A. C. 460. Ind. 13. Leon. 4. P. 42, Majoriano, Romanorum Occidentalium impera- tori, Gotthi, qui in Gallia erant, socii confedera tique facti sunt, et gentes ditionis Romanorum accolas partim armis, partim verbis ad deditionem compulit. Hic etiam in Libyam, trecentis fere navibus coactis, cum magno exercitu trajicere ten- tavit. Sed Vandalorum dux prius legatos misit, qui illum, si quæ essent inter eos controversa, amice transigere paratum esse dicerent. Quod ubi obtinere non potuit, Maurusiorum terram, in quam ex Iberia Majoriani navales copiæ appulsuræ erant, omnem igni ferroque vastavit, et aquas quoque infecit. dentalibus in suspicionem venit Marcellinus, ne, si copiis augeretur, iu eos bellum transferret. Erant enim tunc temporis Romanorum res variis modis afflictæ et perturbatæ, hine Vandalis, illinc Egidio imminente. Hic vir ex Gallia Occidentali oriundus, qui in Hispania cum Majo - riano militaverat, et magnum exercitum habebat, ob cædem imperatoris erat illis infensus. Sed a bello appetendis Italis avocavit eum ortum cum Gothis in Gallia dissidium. De contermina enim regione cum illis certans, fortiter bellum gerebat, in quo multa viri strenui et magnanimi opera edi- dit. Hæc in causa fuerunt, ut Romani Occidentales legatos ad Orientales mitterent, at Marcellinum et Vandalos secum in gratiam reducerent. Et ad Marcel- linum quidem Phylarchus missus, el persuasit, ne In Romanos moveret arma. Hinc ad Vandalos defle- ctens, nihil quidquam profecit, et rediit. Genscrichus enim se non alias bellum positurum minatus est, nisi sibi Valentiniani et Aetii bona traderentur. Etenim ab Orientalibus quoque partem bonorum Valentiniani obtinuerat Eudocle nomine, quæ Honoricho, ejus fito, nupserat. Atque hanc belli renovandi occasionem singulis annis usurpabat. ltaque statim veris initio infesto exercitu Siciliam et Italias invasit, et urbes quidem Italorum præ- · sidiis firmatas non facile expugnavit, sed oppida mili- tibus, qui resisterent, destituta facile capta evertit et diripuit. Nec enim ad omnia, quæ Vandalorum fnvasioni patebant, tuenda suficere poterant Itali, propterea quod hostium multitudine opprimebantur. Denique copiis navalibus carebant, quas cum Romanis Orientalibus petiissent, non impetrarunt, quia foedus cum Gensericho fecerant. Ea res divisa VARIE LECTIONES. : οι Διονύσιος Ν., Διονύσιος vulg. οι παρεστήσατο Ν. παρεστήσαντο vulg. ο Νιγιδίου vulg. και όρμω μένου οι συστρατευσαμένου Gantocl., ὁρμωμένων et συστρατευσαμένῳ vulg. » τοῦ vulg. w of add. R. ἐκ τοῦ ἡ conj. Β. "' δι' Val., δὴ vulg. προβάσ. vulg. 97 14. (P. A. C. 461 ante 465.) Romanis Occi-

693 DE LEGATIONIBUS GENTIUM AD ROMANOS. 691 λευε, καὶ τῶν αὐτῷ δεδογμένων διδόναι λόγον. "Ος A redderet. Ille autem profectionem minime abnuit ; δὲ τὴν μὲν ἄφιξιν οὐκ ἠρνήσατο, Διονύσιον οι δὲ τὸν ἐς τὴν Κολχίδα πάλαι διαπεμφθέντα τῆς τε αὐτοῦ Γωβάζου διαφορᾶς ἕνεκα πίστιν δώσοντα ᾔτησεν, ὡς οὐδὲν ὑποσταίη ἀνήκεστον. Διὸ δὴ ἐς τὴν Κολχίδα Διονύσιος ἐστέλλετο, καὶ περὶ τῶν διαφόρων συν έβησαν. ιγ'. Ὅτι ὁ Μαΐοριανὸς ὁ τῶν Εσπερίων Ρωμαίων βασιλεὺς, ὡς αὐτῷ οἱ ἐν Γαλατίᾳ Γότθοι σύμμαχοι κατέστησαν, καὶ τὰ παροικοῦντα τὴν αὐτοῦ ἐπικρά- τείαν ἔθνη τὰ μὲν ὅπλοις, τὰ δὲ λόγοις παρεστή- σατο ”, καὶ ἐπὶ τὴν Λιβύην σὺν πολλῇ διαβαίνειν ἐπειρᾶτο δυνάμει, νηῶν ἀμφὶ τὰς τριακοσίας ήθροι- σμένων αὐτῷ· πρέσβεις μὲν πρότερον παρ' αὐτὸν ὁ τῶν Βανδήλων ἡγούμενος ἔπεμπε, λύειν τὰ διάφορα λόγοις βουλόμενος. ὡς δὲ οὐκ ἔπειθε, τὴν Μαυρου- Β σίων γῆν, ἐς ἦν τοὺς ἀμφὶ τὸν Μαΐοριανὸν ἀπὸ τῆς Ιβηρίας ἀποβαίνειν ἐχρῆν, πᾶσαν ἐδῄωσε, καὶ ἐκάκωσε καὶ τὰ ὕδατα (19). οι B C sed petiit ut Dionysius, qui jam olim Gobazis discordiarum causa in Colchidem missus erat, ad fidem præstandam ad se veniret, se nihil iniqui passurum esse. Eo igitur in Colchidem profecto, de rebus dubiis convenerunt. ιδ'. Ὅτι οἱ Εσπέριοι Ρωμαίοι ἐς δέος ἐλθόντες περὶ Μαρκελλίνου, μήποτε αὐξανομένης αὐτῷ τῆς δυνάμεως καὶ ἐπ' αὐτοὺς ἀγάγοι τὸν πόλεμον, δια φόρως ταραττομένων αὐτοῖς τῶν πραγμάτων, τοῦτο μὲν ἐκ Βανδήλων, τοῦτο δὲ καὶ Αἰγιδίου 18, ἀνδρὸς ἐκ Γαλατῶν μὲν τῶν πρὸς τῇ ἑσπέρᾳ ὁρμωμένου, τῷ δὲ Μαϊοριανῷ συστρατευσαμένου 8, καὶ πλείστην ἀμφ' αὐτὸν ἔχοντος δύναμιν, καὶ χαλεπαίνοντος διὰ τὴν τοῦ βασιλέως ἀναίρεσιν· ὅν τοῦ πρὸς Ιταλιώτας τέως ἀπήγαγε πολέμου ἡ πρὸς Γότθους τοὺς ἐν Γα- λατίᾳ διαφορά. Περὶ γὰρ τῆς ὁμόρου πρὸς ἐκείνους διαφιλονεικῶν γῆς καρτερῶς ἐμάχετο, καὶ ἀνδρὸς ἔργα μέγιστα ἐν ἐκείνῳ ἐπεδείξατο τῷ πολέμῳ. Τούτων δὴ ἕνεκα οἱου Εσπέριοι Ρωμαίοι παρὰ τοὺς Εῴους πρέσβεις ἔστειλαν, ὥστε αὐτοῖς καὶ τὸν Μαρκελλίνον καὶ τοὺς Βανδήλους διαλλάξαι. Πρὸς μὲν τὸν Μαρ- κελλίνου Φύλαρχος σταλεὶς ἔπεισε κατά Ρωμαίων ὅπλα μὴ κινεῖν. Ὁ δὲ παρὰ τοὺς Βανδήλους διαβὰς ἄπρακτος ἀνεχώρει, τοῦ Νεζερίχου μὴ ἄλλως τὸν πόλεμον καταθήσειν ἀπειλοῦντος, εἰ μή γε αὐτῷ τοῦ οι Βαλεντινιανοῦ καὶ Αετίου περιουσία δοθῇ. Καὶ γὰρ καὶ παρὰ τῶν ἔῴων Ρωμαίων ἐκεκόμιστο μοῖραν τῆς Βαλεντινιανοῦ περιουσίας ονόματι Εὐδο κίας τῆς τῷ γνωρίζω γεγαμημένης. Διό δι' "' έτους ἑκάστου ταύτην τοῦ πολέμου πρόφασιν ποιούμενος, D εὐθὺς ἦρος ἀρχομένου σὺν στόλῳ τὴν ἐκστρατείαν ἐποιεῖτο ἐπί τε Σικελίαν καὶ τὰς Ἰταλίας. Καὶ ταῖς μὲν πόλεσιν, ἐν οἷς μάχιμον δύναμιν τῶν Ἰταλιωτῶν εἶναι συνέβαινεν, οὐ ῥᾳδίως προσεφέρετο καταλαμ- βάνων δὲ χωρία, ἐν οἷς μὴ ἔτυχεν οὖσα ἀντίπαλος δύναμις, ἐδῄου τε καὶ ἀνδραποδίζετο. Οὐ γὰρ πρὸς πάντα τὰ προσβάσιμα 38 τοῖς Βανδήλοις μέρη οἱ Ἰταλιῶται ἀρχεῖν ἐδύναντο, πλήθει τῶν πολεμίων βιαζόμενοι καὶ τῷ μὴ παρεῖναί σφισι ναυτικὴν δύο ναμιν, ἣν παρὰ τῶν ἐῴων αἰτοῦντες οὐκ ἐτύγχανον 42 13. (A. C. 460. Ind. 13. Leon. 4. P. 42, Majoriano, Romanorum Occidentalium impera- tori, Gotthi, qui in Gallia erant, socii confedera tique facti sunt, et gentes ditionis Romanorum accolas partim armis, partim verbis ad deditionem compulit. Hic etiam in Libyam, trecentis fere navibus coactis, cum magno exercitu trajicere ten- tavit. Sed Vandalorum dux prius legatos misit, qui illum, si quæ essent inter eos controversa, amice transigere paratum esse dicerent. Quod ubi obtinere non potuit, Maurusiorum terram, in quam ex Iberia Majoriani navales copiæ appulsuræ erant, omnem igni ferroque vastavit, et aquas quoque infecit. dentalibus in suspicionem venit Marcellinus, ne, si copiis augeretur, iu eos bellum transferret. Erant enim tunc temporis Romanorum res variis modis afflictæ et perturbatæ, hine Vandalis, illinc Egidio imminente. Hic vir ex Gallia Occidentali oriundus, qui in Hispania cum Majo - riano militaverat, et magnum exercitum habebat, ob cædem imperatoris erat illis infensus. Sed a bello appetendis Italis avocavit eum ortum cum Gothis in Gallia dissidium. De contermina enim regione cum illis certans, fortiter bellum gerebat, in quo multa viri strenui et magnanimi opera edi- dit. Hæc in causa fuerunt, ut Romani Occidentales legatos ad Orientales mitterent, at Marcellinum et Vandalos secum in gratiam reducerent. Et ad Marcel- linum quidem Phylarchus missus, el persuasit, ne In Romanos moveret arma. Hinc ad Vandalos defle- ctens, nihil quidquam profecit, et rediit. Genscrichus enim se non alias bellum positurum minatus est, nisi sibi Valentiniani et Aetii bona traderentur. Etenim ab Orientalibus quoque partem bonorum Valentiniani obtinuerat Eudocle nomine, quæ Honoricho, ejus fito, nupserat. Atque hanc belli renovandi occasionem singulis annis usurpabat. ltaque statim veris initio infesto exercitu Siciliam et Italias invasit, et urbes quidem Italorum præ- · sidiis firmatas non facile expugnavit, sed oppida mili- tibus, qui resisterent, destituta facile capta evertit et diripuit. Nec enim ad omnia, quæ Vandalorum fnvasioni patebant, tuenda suficere poterant Itali, propterea quod hostium multitudine opprimebantur. Denique copiis navalibus carebant, quas cum Romanis Orientalibus petiissent, non impetrarunt, quia foedus cum Gensericho fecerant. Ea res divisa VARIE LECTIONES. : οι Διονύσιος Ν., Διονύσιος vulg. οι παρεστήσατο Ν. παρεστήσαντο vulg. ο Νιγιδίου vulg. και όρμω μένου οι συστρατευσαμένου Gantocl., ὁρμωμένων et συστρατευσαμένῳ vulg. » τοῦ vulg. w of add. R. ἐκ τοῦ ἡ conj. Β. "' δι' Val., δὴ vulg. προβάσ. vulg. 97 14. (P. A. C. 461 ante 465.) Romanis Occi-

• 695 EXCERPTA EX PRISCO RHETORE 16 scilicet imperii administrandi ratio, magno detri- Α' διὰ τὰς πρὸς Γεζέριχον ἐκείνοις τεθείσας σπονδάς· mento Romanorum Occidentalium rebus fuit. Circa id tempus legatos ad Orientales 43 Romanos miserunt Saraguri, Urogi et Οuoguri. He gentes propriis sedibus ejectæ, commissa pugna cum Sabiris, quos expulerant Abares, et ipsi quoque extorres facti a gentibus, quæ Oceani littus accole- bant, sed sedes suas reliquerant propter ingentes nebulas ex maris vaporibus ortas et propter ma- gnam ingruentium gryphorum multitudinem, quos non prius recessuros esse fama erat, quam genus humanum devorassent: quibus calamitatibus exci- tati in finitimorum sedes irruperunt. Et omnes quidem, qui violentum eorum impetum sustinere non poterant, cesserunt, sicuti et Saraguri, qui ad novas sedes quærendas coorti ad Munnos Acatiros, pervenerunt et multis præliis initis, gentem devicerant, et demum ad Romanos nanciscendæ corum societatis cupidi se contulerunt. Itaque imperator legatos benigne excepit, et muneribus affectos remisit. B patria profugæ cum Romanis in Oriente dissident, legatio ab Italis advenit, quæ doceret res Italas stare non posse, nisi sibi Vandalos reconciliarent. Venit et legatio a Persarum rege, quæ multos e Perside ad Romanos confugere querebatur, et quod Romani magos, qui jam inde a priscis temporibus eorum finium incolæ essent, a patriis moribus et institutis et antiquo religionis cultu abducturi, quavis ratione vexarent, et ignem, qui apud eos vocaretur nexstinguibilis, in perpetuum ardere secundum le- fem non sinerent. Addebant, æquum videri, Romanos castelli lerouach, að portas Caspias siti, curam habere, et pecunias ad illud conservandum conferre, veque se solos sumptibus et arcis custodia gravari. Si enim cesserint, non solum in Persarum, sed eliam in Romanorum terras a faitlinis gentibus facile vastationes inferri posse. Oportere etiam se juvari pecuniis ad bel um contra Hunnos Cidaritas gerendum,ex quo Romani quoque essent utilitatem reportaturi si ea gens a finibus ipsorum arceretur. Romani responderunt, se quamprimum legatos mis. suros, hæc omnia cum Parthorum rege disceptatu- ros : neque enim ullos apud se esse fugitivos, neque magos in suæ religionis cultu impediri. Cum autem ipsi custodiam castelli Ierouach et bellum coll- tra Hunnos Cidaritas in se receperint, minime juste cos ab ipsis pecuniam petere. Legationem ad Van- dalos suscepit Tatianus, patriciatus dignitate orna Luy: ad Persas vero Constantius, qui ter praefectus • .. ὅπερ ἔτι μάλιστα εκάκωσε τὰ ἐν τῇ Ἑσπέρᾳ Ῥω μαίων πράγματα διὰ τὸ διῃρῆσθαι τὴν βασιλείαν. Επρεσβεύσαντο δὲ κατ᾽ ἐκεῖνον τὸν χρόνον κατὰ τοὺ; Εῴους Ρωμαίους Σαράγουροι και Ορωγοι καὶ Ὀνό γουροι, ἔθνη ἐξαναστάντα τῶν οἰκείων ἠθῶν Σαβίρων ἐς μάχην σφισὶν ἐληλυθότων, οὓς ἐξήλασαν Αβάρεις', μετανάσται γενόμενοι ὑπὸ ἐθνῶν οἰκούν των μὲν τὴν παρωκεανίτιν ἀκτὴν ', τὴν δὲ χώραν ἀπολιπόντων διὰ τὸ ἐξ ἀναχύσεως τοῦ ὠκεανοῦ εμιχλώδες γενόμενον, καὶ γρυπῶν δὲ πλῆθος ἀναφα- νέν· ὅπερ ἦν λόγος μὴ πρότερον παύσασθαι, πρὶν ἢ βοράν ποιήσασθαι τὸ τῶν ἀνθρώπων γένος· διὸ δὴ ὑπὸ τῶνδε ἐλαυνόμενοι τῶν δεινῶν τοῖς πλησιοχώροις ἐνέβαλον, καὶ τῶν ἐπιθεόντων δυνατωτέρων όντων εἰ τὴν ἔφοδον οὐχ ὑφιστάμενοι μετανίστακτο· ὥσπερ καὶ οἱ Σαράγουροι ἐλαθέντες κατὰ ζήτησιν γῆς πρὸς τοῖς Ἀκατέροις Ούννοις ἐγένοντο, καὶ μάχας πρὸς ἐκείνους πολλὰς συστησάμενοι τό τε φύλον κατηγωνίσαντο καὶ πρὸς Ρωμαίους ἀφίκοντο, τυ χεῖν τῆς αὐτῶν βουλόμενοι ἐπιτηδειότητας. Βασιλεύς οὖν καὶ οἱ ἀμφ' αὐτὸν φιλοφρονησάμενοι καὶ δῶρα δόντες αὐτοὺς ἀπέπεμψαν. ιε.. Ότι στασιασάντων τῶν φυγάδων ἐθνῶν κατὰ τοὺς κατὰ τὴν Εω Ρωμαίους, παρὰ τῶν Ἰταλῶν πρεσβεία ἀφίκετο λέγουσα, ὡς οὐχ ὑποστήσονται, εἰ μή γέ σφισι τους Βανδήλους διαλλάξοιεν. 'Αφίκετο δὲ καὶ παρὰ τοῦ Περσῶν μονάρχου, τῶν τε παρ' αὐτοὺς καταφευγόντων ἐκ τοῦ σφετέρου έθνους αἰτίαν ἔχουσα, καὶ τῶν Μάγων τῶν ἐν τῇ Ρω- C μαίων γῇ (20) ἐκ παλαιῶν οἰκούντων χρόνων, ὡς ἀπάγειν αὐτοὺς τῶν πατρίων ἐθῶν καὶ νόμων ἐθέ λοντες ' καὶ τῆς περὶ τὸ θεῖον ἀγιστείας, παρενο- χλοῦσί τε ἐσαεὶ καὶ ὁ ἀνακαίεσθαι κατὰ τὸν θεσμὰν οὐ συγχωροῦσι τὰ παρ' αὐτοῖς ἄσβεστον καλούμενου πῦρ. Καὶ ὡς χρὴ τοῦ Ἰουροειπαὰχ * φρουρίου ἐπὶ τῶν Κασπίων κειμένου πυλῶν χρήματα χορηγοῦντας Ρωμαίους ποιεῖσθαι ἐπιμέλειαν, ἢ γοῦν τοὺς φρου ρήσαντας αὐτὸ στρατιώτας στέλλειν, καὶ μὴ μόνους δαπάνῃ καὶ φυλακῇ τοῦ χωρίου βαρύνεσθαι· εἰ γὰρ ἐνδοῖεν, οὐκ εἰς Πέρσας μόνους ', ἀλλὰ καὶ εἰς 'Ρω- μαίους τὰ ἐκ τῶν παροικούντων ἐθνῶν κακὰ ῥᾳδίως ἀφικέσθαι. Χρῆναι δὲ αὐτοὺς ἔλεγον καὶ χρήμασιν ἐπικουρεῖν ἐπὶ τῷ πρὸς Ούννους πολέμῳ τοὺς Κιδα- ρίτας λεγομένους· ἔσεσθαι γάρ σφισιν αὐτῶν νικών- των ὄνησιν, μή συγχωρουμένου τοῦ ἔθνους καὶ εἰς τὴν Ῥωμαϊκὴν διαβαίνειν ἐπικράτειαν. Πάντων δε ἕνεκα Ῥωμαίων ἀποκριναμένων στέλλειν τὸν διαλε ξόμενον τῷ Παρθυαίῳ ® μονάρχῃ· μήτε γὰρ φυγάδας εἶναι παρὰ σφίσι, μήτε παρενοχλεῖσθαι τοὺς Μάγους τῆς θρησκείας πέρι τὴν φυλακὴν δὲ τοῦ Ἰουροει πατχ φρουρίου καὶ πόλεμον τὸν πρὸς τοὺς Ούννους ὑπὲρ σφῶν αὐτῶν ἀναδεδεγμένους μὴ δικαίως χρή- VARIE LECTIONES. - D 8 ν. κι ηθῶν Cantoci., ἐθνῶν vulg. 1 Αβάρεις] 'Αβάρις Suid. s. v., "Αβαροι vulg. • ἀκτὴν Suid. s. v. Αβάρις, αὐτὴν νulg. τὴν δὲ χώραν μετανίσταντο. Omnia bæc, omissa in excerptis, e Suidas. Αβάρις restituit Cl. In his ούχ add. Ν. τῶν ἐν Vales., καὶ τῶν ἐν vulg. ἐθέλοντες et πΟΥ παρενοχλουσί τε Ν., ἐθέλοντας et παραχωροῦσι δὲ vulg. · ἐσαεὶ καὶ Β., καὶ ἐσαεί vulg. • Ἰουροειπαὰχ mg. H. h. l. et vulg. infra lin. 21 et pag. 161, lin. 21. Οὐροεισάχ vulg. * μόνους] μόνους σφάς conj. Β. . Παρθυαίων conj. N. 15. (A. C. 465. Ind. 3. Leon. 9.) Dum gentes

• 695 EXCERPTA EX PRISCO RHETORE 16 scilicet imperii administrandi ratio, magno detri- Α' διὰ τὰς πρὸς Γεζέριχον ἐκείνοις τεθείσας σπονδάς· mento Romanorum Occidentalium rebus fuit. Circa id tempus legatos ad Orientales 43 Romanos miserunt Saraguri, Urogi et Οuoguri. He gentes propriis sedibus ejectæ, commissa pugna cum Sabiris, quos expulerant Abares, et ipsi quoque extorres facti a gentibus, quæ Oceani littus accole- bant, sed sedes suas reliquerant propter ingentes nebulas ex maris vaporibus ortas et propter ma- gnam ingruentium gryphorum multitudinem, quos non prius recessuros esse fama erat, quam genus humanum devorassent: quibus calamitatibus exci- tati in finitimorum sedes irruperunt. Et omnes quidem, qui violentum eorum impetum sustinere non poterant, cesserunt, sicuti et Saraguri, qui ad novas sedes quærendas coorti ad Munnos Acatiros, pervenerunt et multis præliis initis, gentem devicerant, et demum ad Romanos nanciscendæ corum societatis cupidi se contulerunt. Itaque imperator legatos benigne excepit, et muneribus affectos remisit. B patria profugæ cum Romanis in Oriente dissident, legatio ab Italis advenit, quæ doceret res Italas stare non posse, nisi sibi Vandalos reconciliarent. Venit et legatio a Persarum rege, quæ multos e Perside ad Romanos confugere querebatur, et quod Romani magos, qui jam inde a priscis temporibus eorum finium incolæ essent, a patriis moribus et institutis et antiquo religionis cultu abducturi, quavis ratione vexarent, et ignem, qui apud eos vocaretur nexstinguibilis, in perpetuum ardere secundum le- fem non sinerent. Addebant, æquum videri, Romanos castelli lerouach, að portas Caspias siti, curam habere, et pecunias ad illud conservandum conferre, veque se solos sumptibus et arcis custodia gravari. Si enim cesserint, non solum in Persarum, sed eliam in Romanorum terras a faitlinis gentibus facile vastationes inferri posse. Oportere etiam se juvari pecuniis ad bel um contra Hunnos Cidaritas gerendum,ex quo Romani quoque essent utilitatem reportaturi si ea gens a finibus ipsorum arceretur. Romani responderunt, se quamprimum legatos mis. suros, hæc omnia cum Parthorum rege disceptatu- ros : neque enim ullos apud se esse fugitivos, neque magos in suæ religionis cultu impediri. Cum autem ipsi custodiam castelli Ierouach et bellum coll- tra Hunnos Cidaritas in se receperint, minime juste cos ab ipsis pecuniam petere. Legationem ad Van- dalos suscepit Tatianus, patriciatus dignitate orna Luy: ad Persas vero Constantius, qui ter praefectus • .. ὅπερ ἔτι μάλιστα εκάκωσε τὰ ἐν τῇ Ἑσπέρᾳ Ῥω μαίων πράγματα διὰ τὸ διῃρῆσθαι τὴν βασιλείαν. Επρεσβεύσαντο δὲ κατ᾽ ἐκεῖνον τὸν χρόνον κατὰ τοὺ; Εῴους Ρωμαίους Σαράγουροι και Ορωγοι καὶ Ὀνό γουροι, ἔθνη ἐξαναστάντα τῶν οἰκείων ἠθῶν Σαβίρων ἐς μάχην σφισὶν ἐληλυθότων, οὓς ἐξήλασαν Αβάρεις', μετανάσται γενόμενοι ὑπὸ ἐθνῶν οἰκούν των μὲν τὴν παρωκεανίτιν ἀκτὴν ', τὴν δὲ χώραν ἀπολιπόντων διὰ τὸ ἐξ ἀναχύσεως τοῦ ὠκεανοῦ εμιχλώδες γενόμενον, καὶ γρυπῶν δὲ πλῆθος ἀναφα- νέν· ὅπερ ἦν λόγος μὴ πρότερον παύσασθαι, πρὶν ἢ βοράν ποιήσασθαι τὸ τῶν ἀνθρώπων γένος· διὸ δὴ ὑπὸ τῶνδε ἐλαυνόμενοι τῶν δεινῶν τοῖς πλησιοχώροις ἐνέβαλον, καὶ τῶν ἐπιθεόντων δυνατωτέρων όντων εἰ τὴν ἔφοδον οὐχ ὑφιστάμενοι μετανίστακτο· ὥσπερ καὶ οἱ Σαράγουροι ἐλαθέντες κατὰ ζήτησιν γῆς πρὸς τοῖς Ἀκατέροις Ούννοις ἐγένοντο, καὶ μάχας πρὸς ἐκείνους πολλὰς συστησάμενοι τό τε φύλον κατηγωνίσαντο καὶ πρὸς Ρωμαίους ἀφίκοντο, τυ χεῖν τῆς αὐτῶν βουλόμενοι ἐπιτηδειότητας. Βασιλεύς οὖν καὶ οἱ ἀμφ' αὐτὸν φιλοφρονησάμενοι καὶ δῶρα δόντες αὐτοὺς ἀπέπεμψαν. ιε.. Ότι στασιασάντων τῶν φυγάδων ἐθνῶν κατὰ τοὺς κατὰ τὴν Εω Ρωμαίους, παρὰ τῶν Ἰταλῶν πρεσβεία ἀφίκετο λέγουσα, ὡς οὐχ ὑποστήσονται, εἰ μή γέ σφισι τους Βανδήλους διαλλάξοιεν. 'Αφίκετο δὲ καὶ παρὰ τοῦ Περσῶν μονάρχου, τῶν τε παρ' αὐτοὺς καταφευγόντων ἐκ τοῦ σφετέρου έθνους αἰτίαν ἔχουσα, καὶ τῶν Μάγων τῶν ἐν τῇ Ρω- C μαίων γῇ (20) ἐκ παλαιῶν οἰκούντων χρόνων, ὡς ἀπάγειν αὐτοὺς τῶν πατρίων ἐθῶν καὶ νόμων ἐθέ λοντες ' καὶ τῆς περὶ τὸ θεῖον ἀγιστείας, παρενο- χλοῦσί τε ἐσαεὶ καὶ ὁ ἀνακαίεσθαι κατὰ τὸν θεσμὰν οὐ συγχωροῦσι τὰ παρ' αὐτοῖς ἄσβεστον καλούμενου πῦρ. Καὶ ὡς χρὴ τοῦ Ἰουροειπαὰχ * φρουρίου ἐπὶ τῶν Κασπίων κειμένου πυλῶν χρήματα χορηγοῦντας Ρωμαίους ποιεῖσθαι ἐπιμέλειαν, ἢ γοῦν τοὺς φρου ρήσαντας αὐτὸ στρατιώτας στέλλειν, καὶ μὴ μόνους δαπάνῃ καὶ φυλακῇ τοῦ χωρίου βαρύνεσθαι· εἰ γὰρ ἐνδοῖεν, οὐκ εἰς Πέρσας μόνους ', ἀλλὰ καὶ εἰς 'Ρω- μαίους τὰ ἐκ τῶν παροικούντων ἐθνῶν κακὰ ῥᾳδίως ἀφικέσθαι. Χρῆναι δὲ αὐτοὺς ἔλεγον καὶ χρήμασιν ἐπικουρεῖν ἐπὶ τῷ πρὸς Ούννους πολέμῳ τοὺς Κιδα- ρίτας λεγομένους· ἔσεσθαι γάρ σφισιν αὐτῶν νικών- των ὄνησιν, μή συγχωρουμένου τοῦ ἔθνους καὶ εἰς τὴν Ῥωμαϊκὴν διαβαίνειν ἐπικράτειαν. Πάντων δε ἕνεκα Ῥωμαίων ἀποκριναμένων στέλλειν τὸν διαλε ξόμενον τῷ Παρθυαίῳ ® μονάρχῃ· μήτε γὰρ φυγάδας εἶναι παρὰ σφίσι, μήτε παρενοχλεῖσθαι τοὺς Μάγους τῆς θρησκείας πέρι τὴν φυλακὴν δὲ τοῦ Ἰουροει πατχ φρουρίου καὶ πόλεμον τὸν πρὸς τοὺς Ούννους ὑπὲρ σφῶν αὐτῶν ἀναδεδεγμένους μὴ δικαίως χρή- VARIE LECTIONES. - D 8 ν. κι ηθῶν Cantoci., ἐθνῶν vulg. 1 Αβάρεις] 'Αβάρις Suid. s. v., "Αβαροι vulg. • ἀκτὴν Suid. s. v. Αβάρις, αὐτὴν νulg. τὴν δὲ χώραν μετανίσταντο. Omnia bæc, omissa in excerptis, e Suidas. Αβάρις restituit Cl. In his ούχ add. Ν. τῶν ἐν Vales., καὶ τῶν ἐν vulg. ἐθέλοντες et πΟΥ παρενοχλουσί τε Ν., ἐθέλοντας et παραχωροῦσι δὲ vulg. · ἐσαεὶ καὶ Β., καὶ ἐσαεί vulg. • Ἰουροειπαὰχ mg. H. h. l. et vulg. infra lin. 21 et pag. 161, lin. 21. Οὐροεισάχ vulg. * μόνους] μόνους σφάς conj. Β. . Παρθυαίων conj. N. 15. (A. C. 465. Ind. 3. Leon. 9.) Dum gentes

• 695 EXCERPTA EX PRISCO RHETORE 16 scilicet imperii administrandi ratio, magno detri- Α' διὰ τὰς πρὸς Γεζέριχον ἐκείνοις τεθείσας σπονδάς· mento Romanorum Occidentalium rebus fuit. Circa id tempus legatos ad Orientales 43 Romanos miserunt Saraguri, Urogi et Οuoguri. He gentes propriis sedibus ejectæ, commissa pugna cum Sabiris, quos expulerant Abares, et ipsi quoque extorres facti a gentibus, quæ Oceani littus accole- bant, sed sedes suas reliquerant propter ingentes nebulas ex maris vaporibus ortas et propter ma- gnam ingruentium gryphorum multitudinem, quos non prius recessuros esse fama erat, quam genus humanum devorassent: quibus calamitatibus exci- tati in finitimorum sedes irruperunt. Et omnes quidem, qui violentum eorum impetum sustinere non poterant, cesserunt, sicuti et Saraguri, qui ad novas sedes quærendas coorti ad Munnos Acatiros, pervenerunt et multis præliis initis, gentem devicerant, et demum ad Romanos nanciscendæ corum societatis cupidi se contulerunt. Itaque imperator legatos benigne excepit, et muneribus affectos remisit. B patria profugæ cum Romanis in Oriente dissident, legatio ab Italis advenit, quæ doceret res Italas stare non posse, nisi sibi Vandalos reconciliarent. Venit et legatio a Persarum rege, quæ multos e Perside ad Romanos confugere querebatur, et quod Romani magos, qui jam inde a priscis temporibus eorum finium incolæ essent, a patriis moribus et institutis et antiquo religionis cultu abducturi, quavis ratione vexarent, et ignem, qui apud eos vocaretur nexstinguibilis, in perpetuum ardere secundum le- fem non sinerent. Addebant, æquum videri, Romanos castelli lerouach, að portas Caspias siti, curam habere, et pecunias ad illud conservandum conferre, veque se solos sumptibus et arcis custodia gravari. Si enim cesserint, non solum in Persarum, sed eliam in Romanorum terras a faitlinis gentibus facile vastationes inferri posse. Oportere etiam se juvari pecuniis ad bel um contra Hunnos Cidaritas gerendum,ex quo Romani quoque essent utilitatem reportaturi si ea gens a finibus ipsorum arceretur. Romani responderunt, se quamprimum legatos mis. suros, hæc omnia cum Parthorum rege disceptatu- ros : neque enim ullos apud se esse fugitivos, neque magos in suæ religionis cultu impediri. Cum autem ipsi custodiam castelli Ierouach et bellum coll- tra Hunnos Cidaritas in se receperint, minime juste cos ab ipsis pecuniam petere. Legationem ad Van- dalos suscepit Tatianus, patriciatus dignitate orna Luy: ad Persas vero Constantius, qui ter praefectus • .. ὅπερ ἔτι μάλιστα εκάκωσε τὰ ἐν τῇ Ἑσπέρᾳ Ῥω μαίων πράγματα διὰ τὸ διῃρῆσθαι τὴν βασιλείαν. Επρεσβεύσαντο δὲ κατ᾽ ἐκεῖνον τὸν χρόνον κατὰ τοὺ; Εῴους Ρωμαίους Σαράγουροι και Ορωγοι καὶ Ὀνό γουροι, ἔθνη ἐξαναστάντα τῶν οἰκείων ἠθῶν Σαβίρων ἐς μάχην σφισὶν ἐληλυθότων, οὓς ἐξήλασαν Αβάρεις', μετανάσται γενόμενοι ὑπὸ ἐθνῶν οἰκούν των μὲν τὴν παρωκεανίτιν ἀκτὴν ', τὴν δὲ χώραν ἀπολιπόντων διὰ τὸ ἐξ ἀναχύσεως τοῦ ὠκεανοῦ εμιχλώδες γενόμενον, καὶ γρυπῶν δὲ πλῆθος ἀναφα- νέν· ὅπερ ἦν λόγος μὴ πρότερον παύσασθαι, πρὶν ἢ βοράν ποιήσασθαι τὸ τῶν ἀνθρώπων γένος· διὸ δὴ ὑπὸ τῶνδε ἐλαυνόμενοι τῶν δεινῶν τοῖς πλησιοχώροις ἐνέβαλον, καὶ τῶν ἐπιθεόντων δυνατωτέρων όντων εἰ τὴν ἔφοδον οὐχ ὑφιστάμενοι μετανίστακτο· ὥσπερ καὶ οἱ Σαράγουροι ἐλαθέντες κατὰ ζήτησιν γῆς πρὸς τοῖς Ἀκατέροις Ούννοις ἐγένοντο, καὶ μάχας πρὸς ἐκείνους πολλὰς συστησάμενοι τό τε φύλον κατηγωνίσαντο καὶ πρὸς Ρωμαίους ἀφίκοντο, τυ χεῖν τῆς αὐτῶν βουλόμενοι ἐπιτηδειότητας. Βασιλεύς οὖν καὶ οἱ ἀμφ' αὐτὸν φιλοφρονησάμενοι καὶ δῶρα δόντες αὐτοὺς ἀπέπεμψαν. ιε.. Ότι στασιασάντων τῶν φυγάδων ἐθνῶν κατὰ τοὺς κατὰ τὴν Εω Ρωμαίους, παρὰ τῶν Ἰταλῶν πρεσβεία ἀφίκετο λέγουσα, ὡς οὐχ ὑποστήσονται, εἰ μή γέ σφισι τους Βανδήλους διαλλάξοιεν. 'Αφίκετο δὲ καὶ παρὰ τοῦ Περσῶν μονάρχου, τῶν τε παρ' αὐτοὺς καταφευγόντων ἐκ τοῦ σφετέρου έθνους αἰτίαν ἔχουσα, καὶ τῶν Μάγων τῶν ἐν τῇ Ρω- C μαίων γῇ (20) ἐκ παλαιῶν οἰκούντων χρόνων, ὡς ἀπάγειν αὐτοὺς τῶν πατρίων ἐθῶν καὶ νόμων ἐθέ λοντες ' καὶ τῆς περὶ τὸ θεῖον ἀγιστείας, παρενο- χλοῦσί τε ἐσαεὶ καὶ ὁ ἀνακαίεσθαι κατὰ τὸν θεσμὰν οὐ συγχωροῦσι τὰ παρ' αὐτοῖς ἄσβεστον καλούμενου πῦρ. Καὶ ὡς χρὴ τοῦ Ἰουροειπαὰχ * φρουρίου ἐπὶ τῶν Κασπίων κειμένου πυλῶν χρήματα χορηγοῦντας Ρωμαίους ποιεῖσθαι ἐπιμέλειαν, ἢ γοῦν τοὺς φρου ρήσαντας αὐτὸ στρατιώτας στέλλειν, καὶ μὴ μόνους δαπάνῃ καὶ φυλακῇ τοῦ χωρίου βαρύνεσθαι· εἰ γὰρ ἐνδοῖεν, οὐκ εἰς Πέρσας μόνους ', ἀλλὰ καὶ εἰς 'Ρω- μαίους τὰ ἐκ τῶν παροικούντων ἐθνῶν κακὰ ῥᾳδίως ἀφικέσθαι. Χρῆναι δὲ αὐτοὺς ἔλεγον καὶ χρήμασιν ἐπικουρεῖν ἐπὶ τῷ πρὸς Ούννους πολέμῳ τοὺς Κιδα- ρίτας λεγομένους· ἔσεσθαι γάρ σφισιν αὐτῶν νικών- των ὄνησιν, μή συγχωρουμένου τοῦ ἔθνους καὶ εἰς τὴν Ῥωμαϊκὴν διαβαίνειν ἐπικράτειαν. Πάντων δε ἕνεκα Ῥωμαίων ἀποκριναμένων στέλλειν τὸν διαλε ξόμενον τῷ Παρθυαίῳ ® μονάρχῃ· μήτε γὰρ φυγάδας εἶναι παρὰ σφίσι, μήτε παρενοχλεῖσθαι τοὺς Μάγους τῆς θρησκείας πέρι τὴν φυλακὴν δὲ τοῦ Ἰουροει πατχ φρουρίου καὶ πόλεμον τὸν πρὸς τοὺς Ούννους ὑπὲρ σφῶν αὐτῶν ἀναδεδεγμένους μὴ δικαίως χρή- VARIE LECTIONES. - D 8 ν. κι ηθῶν Cantoci., ἐθνῶν vulg. 1 Αβάρεις] 'Αβάρις Suid. s. v., "Αβαροι vulg. • ἀκτὴν Suid. s. v. Αβάρις, αὐτὴν νulg. τὴν δὲ χώραν μετανίσταντο. Omnia bæc, omissa in excerptis, e Suidas. Αβάρις restituit Cl. In his ούχ add. Ν. τῶν ἐν Vales., καὶ τῶν ἐν vulg. ἐθέλοντες et πΟΥ παρενοχλουσί τε Ν., ἐθέλοντας et παραχωροῦσι δὲ vulg. · ἐσαεὶ καὶ Β., καὶ ἐσαεί vulg. • Ἰουροειπαὰχ mg. H. h. l. et vulg. infra lin. 21 et pag. 161, lin. 21. Οὐροεισάχ vulg. * μόνους] μόνους σφάς conj. Β. . Παρθυαίων conj. N. 15. (A. C. 465. Ind. 3. Leon. 9.) Dum gentes

697 DE LEGATIONIBUS GENTIUM AD ROMANOS. 698 ματα αἰτεῖν παρ' αὐτῶν. Ἐπρεσβεύσατο δὲ παρὰ ἡ urbi fuerat, et ad consulatus patriciatusque honorem μὲν Βανδήλους • ὑπὲρ Ἰταλῶν Τατιανὸς ἐν τῇ τῶν eveclus. 10 πατρικίων ἀξίᾳ καταλεγόμενος, παρὰ δὲ Πέρσας Κωνστάντιος ", τρίτον μὲν τὴν ὑπαρχον λαχών ἀρχὴν, πρὸς δὲ τῇ ὑπατικῇ ἀξίᾳ καὶ τῆς πατρικιότητος τυχών. ις'. Οτι μετὰ τὸν ἐμπρησμὸν τῆς πόλεως τὸν ἐπὶ Λέοντος ἧκεν ὁ Γωβάζης σὺν Διονυσίῳ ἐς τὴν Κων σταντίνου, Περσικὴν ἔχων στολὴν καὶ τῷ Μηδικῷ δορυφορούμενος τρόπῳ. Ον οἱ ἀμφὶ τὰ βασίλεια δε ξάμενοι πρότερον μὲν τοῦ νεωτερισμοῦ κατεμέμ ψαντο, ἔπειτα δὲ φιλοφρονησάμενοι ἀπέπεμψαν. Εἷλε γὰρ αὐτοὺς τῇ τε θωπείᾳ τῶν λόγων, καὶ τὰ τῶν Χριστιανῶν ἐπιφερόμενος σύμβολα. 11 15'. Οτι Σκίροι " και Γότθοι εἰς πόλεμον συνελ- θόντες καὶ διαχωρισθέντες ἀμφότεροι προς συμμά χων μετάκλησιν παρεσκευάζοντο. Ἐν οἷς καὶ παρὰ τοὺς Εῴους ἦλθον. Καὶ "Ασπαρ " μὲν ἡγεῖτο μηδετέ- ροις συμμαχεῖν, ὁ δὲ αὐτοκράτωρ Λέων ἐβούλετο Σκίροις ἐπικουρεῖν. Καὶ δὴ γράμματα πρὸς τὸν ἐν Ιλλυριοίς στρατηγὸν ἔπεμπεν, ἐντελλόμενός σφισιν κατὰ τῶν Γότθων βοήθειαν την προσήκουσαν πέμ- πειν. civitatis, quod accidit sub Leone, Gobazes venit Constantinopolim cum Dionysio, stola Persica indutus, et Medorum in morem satellitibus stipatus. Hunc imperator excepit, et primum quidem ob novarum rerum studium vituperavit, 44 deinde comiter eum amplexus dimisit. Gobazes enim Christianorum symbola ostentans, blanda oratione B cum cepit. Gothi acie decertantes, et a pugna utrique rece- dentes, ad accersenda auxilia animum adjecerunt. Qua de re Romanos Orientales adierunt. Aspir quidem censuit neutris opitulandum esse. Sed imperator Leo statuit Sciris opem ferr. Itaque litteras ad præfectum Illyrici misit, jussitque quoad necesse esset, auxiliares copias Sciris adversus Gothos præbere. ιη'. "Οτι ἧκε κατὰ τοῦτον τὸν χρόνον παρὰ τῶν 18. (c. A. C. 468, Ind. 6, Leon. 12.) Eodem Αττήλα παίδων ὡς τὸν βασιλέα Λέοντα πρεσβεία, tempore venit et ad Leonem imperatorem legatio τὰς αἰτίας διαλύουσα τῆς προϋπαρξάσης διαφορά, a filiis Attilæ, ut omnibus omnino præteritorum καὶ ὡς χρὴ αὐτοὺς ἐπὶ εἰρήνῃ σπένδεσθαι, καὶ κατά dissidiorum causis resecatis, pacem inirent, et τὸ παλαιὸν ἔθος παρὰ τὸν Ιστρον ἐς ταὐτὸν ἰόντας inter se, ut olim erat in more positum, ad Istrum Ρωμαίοις προτιθέναι ἀγοράν, καὶ ἀντιλαμβάνειν ὧν " convenientes, mercatum celebrarent, ex quo in- ἂν δεόμενοι τύχοιεν. Καὶ ἡ μὲν σφῶν αὐτῶν πρεσ βεία ἐν τοῖς δε οὖσα άπρακτος ἐπανῄει· οὐ γὰρ ἐδόκει τῷ βασιλεύοντι Ούννους τῶν Ῥωμαϊκῶν συμβολαίων μετέχειν πολλὰ τὴν αὐτοῦ κακώσαντα; γῆν. Οἱ δὲ τοῦ Ἀττήλα παῖδες τὴν ἐπὶ τῇ πρεσβείᾳ ἀκόκρισιν δεξάμενοι πρὸς σφᾶς διεφέροντο. Ὁ μὲν γὰρ Δεγγι ζχ. ἀπράκτως ἐπανελθόντων τῶν πρέσβεων, πόλε μον Ῥωμαίοις ἐπάγειν ἐβούλετο, ὁ δὲ Ἡρνὰχ πρὸς ταύτην ἀπηγόρευε την παρασκευήν, ὡς τῶν κατὰ χώραν ἀπαγόντων αὐτὸν πολέμων 19 C vicem ea, quæ sibi opus essent, desumerent. Et ea quidem legatio, quæ circa hæc versabatur, re infecta rediit. Nec enim imperator commercium Romanorum cum Hunnis, qui eos tot damnis et cladibus affecerant, concedendum esse duxit. At vero Attila filii, renuntiata legatione, inter se dissenserunt. Etenim Dengisich, legatis nulla ro impetrata reversis, bellum Romanis inferre volebat. Cui consilio Irnach repugnabat, quod in præsentia multa a bello avocarent. que gentibus conjuncti in Persas exercitum duxe runt. Primum quidem ad portas Caspias accesserunt, ιθ'. Οτι Σαράγουροι Ακαττίροις καὶ ἄλλοις ἔθνε σιν ἐπιθέμενοι ἐπὶ Πέρσας ἐστράτευον. Καὶ πρότε- ρον μὲν ἐπὶ Κασπίας παρεγένοντο πύλας· καὶ φρου- ρὰν Περσικὴν ἐν αὐταῖς ἐγκαθεστῶσαν εὑρόντες D ubi cum praesidium Persicum offendissent, ad aliam ἑτέραν ὁδὸν ἐτράποντο, δι' ἧς ἐπὶ τοὺς Ιβηρας έλε θόντες τήν τε αὐτῶν ἐδῄουν καὶ τὰ ᾿Αρμενίων χωρία κατέτρεχον, ὥστε Πέρσας πρὸς τῷ πολέμῳ τῶν Κιδα- ριτῶν τῷ πάλαι αὐτοῖς συστάντι καὶ ταύτην εὐλα- σουμένους, ἔφοδον παρὰ Ῥωμαίους πρεσβεύσασθαι, καὶ αἰτεῖν χρήματα σφίσιν αὐτοῖς δίδοσθαι ἢ ἄνδρας πρὸς φυλακὴν τοῦ Ἰουροειπαὰχ φρουρίου, καὶ λέγειν ἅπερ αὐτοῖς πολλάκις είρητο πρεσβευομένοις, ὅτι ", αὐτῶν ὑφισταμένων τὰς μάχας καὶ μὴ συγχωρούν των τὰ ἐπιόντα ἔθνη βάρβαρη πάροδον ἔχειν, ἡ τῶν Ρωμαίων ἀδῄωτος διαμένει χώρα. Τῶν δὲ ἀποκρι- ναμένων, ὡς ἔκαστον ἀνάγκη τῆς οἰκείας ὑπερμα- χοῦντα γῆς τῆς σφετέρας φρουρᾶς ἐπιμελεῖσθαι, πάλιν ἄπρακτοι ἐπανέζευξαν. viam deflexerunt, qua ad Iberos conversi, regionem vastarunt, et excursiones in oppida Armeniorum fecerunt. At Persæ, qui jam superiore bello cum Cidaritis hunc aditum communierant, legatos al Romanos miserunt, qui ab illis pecunias aut milite ad custodiam arcis leronach peterent, et quod jam sape per legatos egissent, docerent, si ipsi certa- mina sustinerent et barbaros aggredientes ab aditu prohiberent, tutos fore Romanorum fines. llis vero respondentibus, rationi consentaneum esse, unum- quemque sua tueri et defendere, et de suis arcibus sollicitum esse, rursus re non obtenta, legati ad suos revertere. VARIE LECTIONES. • Hic et supra p. 146 et 158. Βανδήλους pro Βανδίλους scripsi, constantiæ causa. Ν. Κωνσταντίνος vulg. 11 Σκίροι Cant., Σκύθαι vulg. 19 "Ασπαρ Cant., ἅπερ vulg. μον vulg. 15 ὅτι et mox μή om. vulg. Negationem (6) addi jubebat Val. 10 Κωνστάντιος Val., 13 πολέμων Val. πόλε- 16. (Α. C. 465, Intl. 3, Leon. 9.) Post incendium 17. (c. A. C. 467. Ind. 5, Leon. II.) Sciri et 19. (Eod. fere an.) Saraguri cum Acathiris aliis-

697 DE LEGATIONIBUS GENTIUM AD ROMANOS. 698 ματα αἰτεῖν παρ' αὐτῶν. Ἐπρεσβεύσατο δὲ παρὰ ἡ urbi fuerat, et ad consulatus patriciatusque honorem μὲν Βανδήλους • ὑπὲρ Ἰταλῶν Τατιανὸς ἐν τῇ τῶν eveclus. 10 πατρικίων ἀξίᾳ καταλεγόμενος, παρὰ δὲ Πέρσας Κωνστάντιος ", τρίτον μὲν τὴν ὑπαρχον λαχών ἀρχὴν, πρὸς δὲ τῇ ὑπατικῇ ἀξίᾳ καὶ τῆς πατρικιότητος τυχών. ις'. Οτι μετὰ τὸν ἐμπρησμὸν τῆς πόλεως τὸν ἐπὶ Λέοντος ἧκεν ὁ Γωβάζης σὺν Διονυσίῳ ἐς τὴν Κων σταντίνου, Περσικὴν ἔχων στολὴν καὶ τῷ Μηδικῷ δορυφορούμενος τρόπῳ. Ον οἱ ἀμφὶ τὰ βασίλεια δε ξάμενοι πρότερον μὲν τοῦ νεωτερισμοῦ κατεμέμ ψαντο, ἔπειτα δὲ φιλοφρονησάμενοι ἀπέπεμψαν. Εἷλε γὰρ αὐτοὺς τῇ τε θωπείᾳ τῶν λόγων, καὶ τὰ τῶν Χριστιανῶν ἐπιφερόμενος σύμβολα. 11 15'. Οτι Σκίροι " και Γότθοι εἰς πόλεμον συνελ- θόντες καὶ διαχωρισθέντες ἀμφότεροι προς συμμά χων μετάκλησιν παρεσκευάζοντο. Ἐν οἷς καὶ παρὰ τοὺς Εῴους ἦλθον. Καὶ "Ασπαρ " μὲν ἡγεῖτο μηδετέ- ροις συμμαχεῖν, ὁ δὲ αὐτοκράτωρ Λέων ἐβούλετο Σκίροις ἐπικουρεῖν. Καὶ δὴ γράμματα πρὸς τὸν ἐν Ιλλυριοίς στρατηγὸν ἔπεμπεν, ἐντελλόμενός σφισιν κατὰ τῶν Γότθων βοήθειαν την προσήκουσαν πέμ- πειν. civitatis, quod accidit sub Leone, Gobazes venit Constantinopolim cum Dionysio, stola Persica indutus, et Medorum in morem satellitibus stipatus. Hunc imperator excepit, et primum quidem ob novarum rerum studium vituperavit, 44 deinde comiter eum amplexus dimisit. Gobazes enim Christianorum symbola ostentans, blanda oratione B cum cepit. Gothi acie decertantes, et a pugna utrique rece- dentes, ad accersenda auxilia animum adjecerunt. Qua de re Romanos Orientales adierunt. Aspir quidem censuit neutris opitulandum esse. Sed imperator Leo statuit Sciris opem ferr. Itaque litteras ad præfectum Illyrici misit, jussitque quoad necesse esset, auxiliares copias Sciris adversus Gothos præbere. ιη'. "Οτι ἧκε κατὰ τοῦτον τὸν χρόνον παρὰ τῶν 18. (c. A. C. 468, Ind. 6, Leon. 12.) Eodem Αττήλα παίδων ὡς τὸν βασιλέα Λέοντα πρεσβεία, tempore venit et ad Leonem imperatorem legatio τὰς αἰτίας διαλύουσα τῆς προϋπαρξάσης διαφορά, a filiis Attilæ, ut omnibus omnino præteritorum καὶ ὡς χρὴ αὐτοὺς ἐπὶ εἰρήνῃ σπένδεσθαι, καὶ κατά dissidiorum causis resecatis, pacem inirent, et τὸ παλαιὸν ἔθος παρὰ τὸν Ιστρον ἐς ταὐτὸν ἰόντας inter se, ut olim erat in more positum, ad Istrum Ρωμαίοις προτιθέναι ἀγοράν, καὶ ἀντιλαμβάνειν ὧν " convenientes, mercatum celebrarent, ex quo in- ἂν δεόμενοι τύχοιεν. Καὶ ἡ μὲν σφῶν αὐτῶν πρεσ βεία ἐν τοῖς δε οὖσα άπρακτος ἐπανῄει· οὐ γὰρ ἐδόκει τῷ βασιλεύοντι Ούννους τῶν Ῥωμαϊκῶν συμβολαίων μετέχειν πολλὰ τὴν αὐτοῦ κακώσαντα; γῆν. Οἱ δὲ τοῦ Ἀττήλα παῖδες τὴν ἐπὶ τῇ πρεσβείᾳ ἀκόκρισιν δεξάμενοι πρὸς σφᾶς διεφέροντο. Ὁ μὲν γὰρ Δεγγι ζχ. ἀπράκτως ἐπανελθόντων τῶν πρέσβεων, πόλε μον Ῥωμαίοις ἐπάγειν ἐβούλετο, ὁ δὲ Ἡρνὰχ πρὸς ταύτην ἀπηγόρευε την παρασκευήν, ὡς τῶν κατὰ χώραν ἀπαγόντων αὐτὸν πολέμων 19 C vicem ea, quæ sibi opus essent, desumerent. Et ea quidem legatio, quæ circa hæc versabatur, re infecta rediit. Nec enim imperator commercium Romanorum cum Hunnis, qui eos tot damnis et cladibus affecerant, concedendum esse duxit. At vero Attila filii, renuntiata legatione, inter se dissenserunt. Etenim Dengisich, legatis nulla ro impetrata reversis, bellum Romanis inferre volebat. Cui consilio Irnach repugnabat, quod in præsentia multa a bello avocarent. que gentibus conjuncti in Persas exercitum duxe runt. Primum quidem ad portas Caspias accesserunt, ιθ'. Οτι Σαράγουροι Ακαττίροις καὶ ἄλλοις ἔθνε σιν ἐπιθέμενοι ἐπὶ Πέρσας ἐστράτευον. Καὶ πρότε- ρον μὲν ἐπὶ Κασπίας παρεγένοντο πύλας· καὶ φρου- ρὰν Περσικὴν ἐν αὐταῖς ἐγκαθεστῶσαν εὑρόντες D ubi cum praesidium Persicum offendissent, ad aliam ἑτέραν ὁδὸν ἐτράποντο, δι' ἧς ἐπὶ τοὺς Ιβηρας έλε θόντες τήν τε αὐτῶν ἐδῄουν καὶ τὰ ᾿Αρμενίων χωρία κατέτρεχον, ὥστε Πέρσας πρὸς τῷ πολέμῳ τῶν Κιδα- ριτῶν τῷ πάλαι αὐτοῖς συστάντι καὶ ταύτην εὐλα- σουμένους, ἔφοδον παρὰ Ῥωμαίους πρεσβεύσασθαι, καὶ αἰτεῖν χρήματα σφίσιν αὐτοῖς δίδοσθαι ἢ ἄνδρας πρὸς φυλακὴν τοῦ Ἰουροειπαὰχ φρουρίου, καὶ λέγειν ἅπερ αὐτοῖς πολλάκις είρητο πρεσβευομένοις, ὅτι ", αὐτῶν ὑφισταμένων τὰς μάχας καὶ μὴ συγχωρούν των τὰ ἐπιόντα ἔθνη βάρβαρη πάροδον ἔχειν, ἡ τῶν Ρωμαίων ἀδῄωτος διαμένει χώρα. Τῶν δὲ ἀποκρι- ναμένων, ὡς ἔκαστον ἀνάγκη τῆς οἰκείας ὑπερμα- χοῦντα γῆς τῆς σφετέρας φρουρᾶς ἐπιμελεῖσθαι, πάλιν ἄπρακτοι ἐπανέζευξαν. viam deflexerunt, qua ad Iberos conversi, regionem vastarunt, et excursiones in oppida Armeniorum fecerunt. At Persæ, qui jam superiore bello cum Cidaritis hunc aditum communierant, legatos al Romanos miserunt, qui ab illis pecunias aut milite ad custodiam arcis leronach peterent, et quod jam sape per legatos egissent, docerent, si ipsi certa- mina sustinerent et barbaros aggredientes ab aditu prohiberent, tutos fore Romanorum fines. llis vero respondentibus, rationi consentaneum esse, unum- quemque sua tueri et defendere, et de suis arcibus sollicitum esse, rursus re non obtenta, legati ad suos revertere. VARIE LECTIONES. • Hic et supra p. 146 et 158. Βανδήλους pro Βανδίλους scripsi, constantiæ causa. Ν. Κωνσταντίνος vulg. 11 Σκίροι Cant., Σκύθαι vulg. 19 "Ασπαρ Cant., ἅπερ vulg. μον vulg. 15 ὅτι et mox μή om. vulg. Negationem (6) addi jubebat Val. 10 Κωνστάντιος Val., 13 πολέμων Val. πόλε- 16. (Α. C. 465, Intl. 3, Leon. 9.) Post incendium 17. (c. A. C. 467. Ind. 5, Leon. II.) Sciri et 19. (Eod. fere an.) Saraguri cum Acathiris aliis-

697 DE LEGATIONIBUS GENTIUM AD ROMANOS. 698 ματα αἰτεῖν παρ' αὐτῶν. Ἐπρεσβεύσατο δὲ παρὰ ἡ urbi fuerat, et ad consulatus patriciatusque honorem μὲν Βανδήλους • ὑπὲρ Ἰταλῶν Τατιανὸς ἐν τῇ τῶν eveclus. 10 πατρικίων ἀξίᾳ καταλεγόμενος, παρὰ δὲ Πέρσας Κωνστάντιος ", τρίτον μὲν τὴν ὑπαρχον λαχών ἀρχὴν, πρὸς δὲ τῇ ὑπατικῇ ἀξίᾳ καὶ τῆς πατρικιότητος τυχών. ις'. Οτι μετὰ τὸν ἐμπρησμὸν τῆς πόλεως τὸν ἐπὶ Λέοντος ἧκεν ὁ Γωβάζης σὺν Διονυσίῳ ἐς τὴν Κων σταντίνου, Περσικὴν ἔχων στολὴν καὶ τῷ Μηδικῷ δορυφορούμενος τρόπῳ. Ον οἱ ἀμφὶ τὰ βασίλεια δε ξάμενοι πρότερον μὲν τοῦ νεωτερισμοῦ κατεμέμ ψαντο, ἔπειτα δὲ φιλοφρονησάμενοι ἀπέπεμψαν. Εἷλε γὰρ αὐτοὺς τῇ τε θωπείᾳ τῶν λόγων, καὶ τὰ τῶν Χριστιανῶν ἐπιφερόμενος σύμβολα. 11 15'. Οτι Σκίροι " και Γότθοι εἰς πόλεμον συνελ- θόντες καὶ διαχωρισθέντες ἀμφότεροι προς συμμά χων μετάκλησιν παρεσκευάζοντο. Ἐν οἷς καὶ παρὰ τοὺς Εῴους ἦλθον. Καὶ "Ασπαρ " μὲν ἡγεῖτο μηδετέ- ροις συμμαχεῖν, ὁ δὲ αὐτοκράτωρ Λέων ἐβούλετο Σκίροις ἐπικουρεῖν. Καὶ δὴ γράμματα πρὸς τὸν ἐν Ιλλυριοίς στρατηγὸν ἔπεμπεν, ἐντελλόμενός σφισιν κατὰ τῶν Γότθων βοήθειαν την προσήκουσαν πέμ- πειν. civitatis, quod accidit sub Leone, Gobazes venit Constantinopolim cum Dionysio, stola Persica indutus, et Medorum in morem satellitibus stipatus. Hunc imperator excepit, et primum quidem ob novarum rerum studium vituperavit, 44 deinde comiter eum amplexus dimisit. Gobazes enim Christianorum symbola ostentans, blanda oratione B cum cepit. Gothi acie decertantes, et a pugna utrique rece- dentes, ad accersenda auxilia animum adjecerunt. Qua de re Romanos Orientales adierunt. Aspir quidem censuit neutris opitulandum esse. Sed imperator Leo statuit Sciris opem ferr. Itaque litteras ad præfectum Illyrici misit, jussitque quoad necesse esset, auxiliares copias Sciris adversus Gothos præbere. ιη'. "Οτι ἧκε κατὰ τοῦτον τὸν χρόνον παρὰ τῶν 18. (c. A. C. 468, Ind. 6, Leon. 12.) Eodem Αττήλα παίδων ὡς τὸν βασιλέα Λέοντα πρεσβεία, tempore venit et ad Leonem imperatorem legatio τὰς αἰτίας διαλύουσα τῆς προϋπαρξάσης διαφορά, a filiis Attilæ, ut omnibus omnino præteritorum καὶ ὡς χρὴ αὐτοὺς ἐπὶ εἰρήνῃ σπένδεσθαι, καὶ κατά dissidiorum causis resecatis, pacem inirent, et τὸ παλαιὸν ἔθος παρὰ τὸν Ιστρον ἐς ταὐτὸν ἰόντας inter se, ut olim erat in more positum, ad Istrum Ρωμαίοις προτιθέναι ἀγοράν, καὶ ἀντιλαμβάνειν ὧν " convenientes, mercatum celebrarent, ex quo in- ἂν δεόμενοι τύχοιεν. Καὶ ἡ μὲν σφῶν αὐτῶν πρεσ βεία ἐν τοῖς δε οὖσα άπρακτος ἐπανῄει· οὐ γὰρ ἐδόκει τῷ βασιλεύοντι Ούννους τῶν Ῥωμαϊκῶν συμβολαίων μετέχειν πολλὰ τὴν αὐτοῦ κακώσαντα; γῆν. Οἱ δὲ τοῦ Ἀττήλα παῖδες τὴν ἐπὶ τῇ πρεσβείᾳ ἀκόκρισιν δεξάμενοι πρὸς σφᾶς διεφέροντο. Ὁ μὲν γὰρ Δεγγι ζχ. ἀπράκτως ἐπανελθόντων τῶν πρέσβεων, πόλε μον Ῥωμαίοις ἐπάγειν ἐβούλετο, ὁ δὲ Ἡρνὰχ πρὸς ταύτην ἀπηγόρευε την παρασκευήν, ὡς τῶν κατὰ χώραν ἀπαγόντων αὐτὸν πολέμων 19 C vicem ea, quæ sibi opus essent, desumerent. Et ea quidem legatio, quæ circa hæc versabatur, re infecta rediit. Nec enim imperator commercium Romanorum cum Hunnis, qui eos tot damnis et cladibus affecerant, concedendum esse duxit. At vero Attila filii, renuntiata legatione, inter se dissenserunt. Etenim Dengisich, legatis nulla ro impetrata reversis, bellum Romanis inferre volebat. Cui consilio Irnach repugnabat, quod in præsentia multa a bello avocarent. que gentibus conjuncti in Persas exercitum duxe runt. Primum quidem ad portas Caspias accesserunt, ιθ'. Οτι Σαράγουροι Ακαττίροις καὶ ἄλλοις ἔθνε σιν ἐπιθέμενοι ἐπὶ Πέρσας ἐστράτευον. Καὶ πρότε- ρον μὲν ἐπὶ Κασπίας παρεγένοντο πύλας· καὶ φρου- ρὰν Περσικὴν ἐν αὐταῖς ἐγκαθεστῶσαν εὑρόντες D ubi cum praesidium Persicum offendissent, ad aliam ἑτέραν ὁδὸν ἐτράποντο, δι' ἧς ἐπὶ τοὺς Ιβηρας έλε θόντες τήν τε αὐτῶν ἐδῄουν καὶ τὰ ᾿Αρμενίων χωρία κατέτρεχον, ὥστε Πέρσας πρὸς τῷ πολέμῳ τῶν Κιδα- ριτῶν τῷ πάλαι αὐτοῖς συστάντι καὶ ταύτην εὐλα- σουμένους, ἔφοδον παρὰ Ῥωμαίους πρεσβεύσασθαι, καὶ αἰτεῖν χρήματα σφίσιν αὐτοῖς δίδοσθαι ἢ ἄνδρας πρὸς φυλακὴν τοῦ Ἰουροειπαὰχ φρουρίου, καὶ λέγειν ἅπερ αὐτοῖς πολλάκις είρητο πρεσβευομένοις, ὅτι ", αὐτῶν ὑφισταμένων τὰς μάχας καὶ μὴ συγχωρούν των τὰ ἐπιόντα ἔθνη βάρβαρη πάροδον ἔχειν, ἡ τῶν Ρωμαίων ἀδῄωτος διαμένει χώρα. Τῶν δὲ ἀποκρι- ναμένων, ὡς ἔκαστον ἀνάγκη τῆς οἰκείας ὑπερμα- χοῦντα γῆς τῆς σφετέρας φρουρᾶς ἐπιμελεῖσθαι, πάλιν ἄπρακτοι ἐπανέζευξαν. viam deflexerunt, qua ad Iberos conversi, regionem vastarunt, et excursiones in oppida Armeniorum fecerunt. At Persæ, qui jam superiore bello cum Cidaritis hunc aditum communierant, legatos al Romanos miserunt, qui ab illis pecunias aut milite ad custodiam arcis leronach peterent, et quod jam sape per legatos egissent, docerent, si ipsi certa- mina sustinerent et barbaros aggredientes ab aditu prohiberent, tutos fore Romanorum fines. llis vero respondentibus, rationi consentaneum esse, unum- quemque sua tueri et defendere, et de suis arcibus sollicitum esse, rursus re non obtenta, legati ad suos revertere. VARIE LECTIONES. • Hic et supra p. 146 et 158. Βανδήλους pro Βανδίλους scripsi, constantiæ causa. Ν. Κωνσταντίνος vulg. 11 Σκίροι Cant., Σκύθαι vulg. 19 "Ασπαρ Cant., ἅπερ vulg. μον vulg. 15 ὅτι et mox μή om. vulg. Negationem (6) addi jubebat Val. 10 Κωνστάντιος Val., 13 πολέμων Val. πόλε- 16. (Α. C. 465, Intl. 3, Leon. 9.) Post incendium 17. (c. A. C. 467. Ind. 5, Leon. II.) Sciri et 19. (Eod. fere an.) Saraguri cum Acathiris aliis-

κ'. "Οτι Δεγγιζὶχ πόλεμον ἐπὶ Ῥωμαίους επενεγ κέντος καὶ τῇ τοῦ Ίστρου προσκαρτερούντος 18, τοῦτο μαθὼν ὁ Ὀρνιγίσκλου (25) (αὐτὸς γὰρ εἶχε τὴν πρὸς τῷ Θρᾳκίῳ μέρει τοῦ ποταμοῦ φυλακήν), ἐκ τῶν ἀμφ' αὐτὸν ἐκπέμψας ἐπυνθάνετο ὅ τι βουλόμενοι πρὸς μάχην παρασκευάζονται. Ο δὲ Δεγγιζία τοῦ Αναγάστου κατολιγωρήσας τοὺς ὑπ' αὐτοῦ πεμ- φθέντας ἀπράκτους ἠφίει, παρὰ δὲ τὸν βασιλέα του; διαλεξομένους ἔστελλεν, ὡς, εἰ μὴ γῆν καὶ χρήματα αὐτῷ καὶ τῷ ἑπομένῳ δῴη στρατῷ, πόλεμον ἐπο άξει. Τῶν δὲ παρ᾽ ἐκείνου πρέσβεων ἐς τὰ βασίλεια ἀφικομένων καὶ τὰ αὐτοῖς ἐνταλθέντα ἀπαγγειλάντων, ἀπεκρίνατο βασιλεὺς ἑτοίμως ἔχειν πάντα ποιεῖν, εἶχε ὑπακουσόμενοι αὐτῷ παραγένωνται· χαίρειν γὰρ τοῖς ἀπὸ τῶν ἐχθρῶν ἐπὶ συμμαχία ἀφικνουμέν νοις. κα'. Οτι Αναγάστου καὶ Βασιλίσκου καὶ Ὀστρύου καὶ ἄλλων τινῶν στρατηγῶν Ῥωμαίων τους Γότθους ἔς τινα κοίλον χῶρον συγκλεισάντων καὶ πολιορκούν των, λιμῷ τε πιεζομένων τῶν Σκυθῶν σπάνει τῶν ἐπιτηδείων, πρεσβείαν παρά τους Ρωμαίους ποιή- σασθαι, ὥστε αὑτοὺς ἐνδιδόασι νεμομένους γῆν ὑπα κούειν αὐτῶν ἐς ὅ τι ἂν θέλοιεν. Τῶν δὲ ἐπὶ βασιλέα τὴν ἐκείνων φέρειν ἀποκριναμένων πρεσβείαν, καὶ τῶν Βαρβάρων τοῦ λιμοῦ πέρι σφᾶς θέσθαι ἐθέλειν τὰς συμβάσεις φαμένων, καὶ μὴ οἴους τε είναι ματ κράς ποιεῖσθαι ἀναχωχας, βουλευόμενοι οἱ τὰς 'Ρω- μαϊκὰς τάξεις διέποντες, τροφάς χορηγήσειν αὐτοῖς ὑπέσχοντο ἄχρι τῆς βασιλέως ἐπιτροπῆς, εἴ γε σφάς αὐτοὺς διέλοιεν ὥσπερ καὶ τὸ Ῥωμαϊκόν διακέκριται πλῆθος· ἔσεσθαι γὰρ αὐτῶν ῥᾳδίως οὕτως ἐπιμέ λειαν, ἐς τοὺς κληρουμένους καὶ οὐκ εἰς πάντας ἀποβλεπόντων τῶν στρατηγῶν, οἵπερ ἐς φιλοτιμίαν ὁρῶντες πρὸς τὴν αὐτῶν πάντως ἀμιλληθήσονται κομιδήν. Τῶν δὲ Σκυθῶν τοὺς ἀπαγγελθέντας διὰ τῶν πρέσβεων προσδεξαμένων λόγους καὶ ἐς τοσαύ τας σφᾶς αὐτοὺς ταξάντων μοίρας, ἐς ὅσαπερ και οἱ Ρωμαῖοι δικέκριντο, Χελχάλ, τοῦ Ούννων γένους ἀνὴρ καὶ ὑποστράτηγος τῶν διεπόντων τὰ Ασπαρο; τάγματα, παρὰ τὴν ἐπιλαχοῦσαν αὐτοῖς βαρβαρικὴν μοῖραν ἐλθὼν, καὶ τῶν Γότθων (πλείονες δὲ τῶν ἄλ λων ὑπῆρχον) μεταπεμψάμενος τοὺς λογάδας τοιῶνδε ἐποιήσατο λόγων ἀρχὴν, ὡς δώσει μὲν αὐτοῖς γῆν ὁ βασιλεὺς, οὐκ εἰς σφετέραν δὲ αὐτῶν ὄνησιν, ἀλλὰ τοῖς ἐν σφίσιν Ούννοις. Τούτους γὰρ ὀλιγώρως οι γεη- πονίας ἔχοντας δίκην λύκων τὰς αὐτῶν ἐπιόντας διαρ πάζεσθαι τροφάς, ὥστε θεραπόντων τάξιν ἐπέχοντας τῆς ἐκείνων ἕνεκα ταλαιπωρείσθαι τροφῆς, καίπερ ἐ; ἀεί ποτε τοῖς Ούννοις τοῦ Γότθων γένους ἀσπώνο δου διαμείναντος, καὶ ἐκ προγόνων τὴν αὐτῶν ἀπο- φυγεῖν ὁμαιχμίαν ὁμοσαμένων, ἐφ᾽ ᾧ καὶ ὅρκων πα τρίων πρὸς τῇ τῶν οἰκείων στερήσει καταφρονεῖν. Αὐτὸν δὲ, εἰ καὶ τὸ Ούννων αὐχεῖ γένος, δικαιοσύνης πόθῳ τάδε πρὸς αὐτοὺς εἰπόντα δεδωκέναι περὶ τοῦ πρακτέου βουλήν. Ἐπὶ τούτοις οι Γότθοι διαταρα χθέντες, καὶ εὐνοίᾳ τῇ πρὸς αὐτοὺς ταῦτα τὸν Μελχαλ προσκ. όχθη Ν. " καὶ τῷ Ν. Οστρώου Ν., Όστροῦν ἁμιλληθήσονται] ἀμεληθήσονται σας ἄσπερ τῶν Γ'. Β., αὐτῶν Γ'. οι ολιγώρους (93 EXCERPTA EX PRISCO RHETORE bellum Romanis intulit, et Istro potiri institit. Quod oli Oruigiscli filius comperit (is in ea parte Thra- ubi ciæ, quæ ad Istrum est, custodiæ ripæ fluminis præfectus erat), per suos ex eo quæsivit, an acie decertare vellet. Sed Dengisich Anagastum con- temnens, ab eo missos re infecta dimisit, et per legatos imperatori denuntiavit, se bellum illaturum, nisi sibi suisque terram et pecunias subministraret. Legatis in regiam introductis et mandata exponen- tibus imperator respondit, se omnia paratum esse facere, si suo imperio obsequi vellent. Sibi enim pergratum et jucundum esse, si quando inimici in fœdus societatemque transirent. B - Basiliscus et Ostrys et alii quidam duces Romani in locum abruptum et concavum Gothos inclusos ob- sederunt. Ibi Scythæ victuum inopia laborantes, Romanos missis legatis certiores fecerunt, se, facta deditione, omnibus, quae statuerint, parituros, modo sibi terram ad inhabitanduin concedant, Romani responderunt se ad imperatorem eorum postulata delaturos. At Scythæ propter famem, quæ eos pre- mebat, transigere velle dixerunt, neque longiores moras ferre posse. Tum Romanis ordinibus præpo- sili, habito consilio, tantisper dum imperator aliter statueret, alimenta se præbituros polliciti sunt, si Scythæ Romanorum more exercitus in partes se D ipsos dividerent. Sic eniun facilius eos, cum singuli ordines, non universi simul respiciendi essent, a ducibus curari posse, quippe qui cura et diligentia Inter se sint certaturi. ltaque Scytha his, quæ le- gati renuntiarunt, paruerunt, seque in totidem or- dines distribuerunt, in quos Romani erant distributi. Quo facto Chelchal, genere Hunnus, qui secundum ab Aspare imperii gradum in eos, qui sub eo ordi- nes ducebant, tenebat, Barbarorum, quae suis orali- nibus accesserat, cohortem obiens, in qua erant plures numero Gotli, quam reliqui, accitis primo- ribus hujusmodi orationem habere coepit: Terram quidem imperatorem ad inhabitandum daturum, quæ non illis fructui et commodo futura esset, sed cujus utilitas ad solos Hunnos redundaret. Hos D enim terræ cultum negligere, et luporum more bona Gothorum invadentes diripere, qui ipsi servorum conditione habiti ad victum illis comparandum la- borare coacti essent : quamvis nullum unquain fœ- dus inter utramque gentem sancitum sit, et majores jurejurando eos obstrinxerint, ut Hunnorum socie- fatem fugerent. Quare non tantum suis eos privari, sed etiam patria sacramenta negligere. Se quidem gencre Hunnum, quo maxime glorietur, sed æquitate motum hæc illis dicere, ut, quæ facienda essent, viderent. His dictis Gothi commoli, et hæc VARIE LECTIONES. Post excidit f. add. vulg. conj. Cantocl."» vulg. vulg. vulg. 20. (A. C. 489, Ι. 7, Lon. 13.) Dengisich A 21. (A. C. 470, Ind. 8, Leon. 14.) Anagastus,

701 DE LEGATIONIBUS GENTIUM AD ROMANOS. 502 εἰρηκέναι νομίσαντες, τοὺς ἐν αὐτοῖς Ούννους [ώς "] A Chelchalem pro benevolentia, qua ipsos proseque- συστάντες διεχειρίζοντο · καὶ μάχη καρτερὰ ἀμφοτέ- ρων συνίστατο τῶν ἐθνῶν ἐκ συνθήματος. Ο "Ασπαρ πυθόμενος 8, ἀλλὰ γὰρ καὶ οἱ τῶν λοιπῶν στρατο- πέδων ἡγεμόνες μετὰ τῶν οἰκείων παραταξάμενοι τὸν ἐπιτυχόντα τῶν Βαρβάρων ἀνῄρουν. Τοῦ δὲ δόλου καὶ τῆς ἀπάτης οἱ Σκύθαι λαβόντες ἔννοιαν σφᾶς τε ἀνεκαλοῦντο, καὶ ἐς χεῖρας τοῖς Ῥωμαίοις ἐχώρουν. Αλλ' οἱ μὲν "Ασπαρος τήν σφισιν ἐπιλαχοῦσαν ἔφθα σαν ἀναλώσαντες μοῖραν· τοῖς δὲ λοιποῖς στρατηγοίς οὐκ ἀκίνδυνος ή μάχη εγένετο, τῶν Βαρβάρων καρ- τερῶς ἀγωνισαμένων, ὥστε τοὺς ἐξ αὐτῶν ὑπολει φθέντας " τάς τε Ρωμαϊκὰς τάξεις διώσασθαι καὶ τῇὸς τὴν πολιορκίαν διαφυγείν. κβ'. "Οτι μεγίστης πρὸς τὸ Σουάννων Εθνος Ρω μαίοις τε καὶ Λαζοῖς ὑπαρχούσης διαφορᾶς, καὶ σφόδρα ἐς τὴν τοῦ σήματος τῶν Σουάντων συνιστα μένων μάχην ", καὶ Περσῶν δὲ ἐθελόντων αὐτῷ πολεμεῖν διὰ τὰ φρούρια, ἅπερ ὑπὸ ἐν τῶν Σουάννων ἀφῄρηντο, πρεσβείαν ἔστελλεν, ἐπικούρους αὐτῷ δια πεμφθῆναι παρὰ βασιλέως αἰτῶν ἐκ τῶν παραφυ λαττόντων στρατιωτῶν τὰ Ἀρμενίων ὅρια τῶν Ρω- μαίοις ὑποτελῶν, ἐφ᾽ ᾧ προσχώρων ὄντων ἑτοίμην ἔχειν βοήθειαν, καὶ μὴ κινδυνεύειν τοὺς πόρρωθεν ἀπεκδεχόμενον, ή παραγενομένων επιτρίβεσθαι δα πάνῃ, τοῦ πολέμου, ἂν οὕτω τύχῃ, διαβαλλομένου 48, καθάπερ ήδη πρότερον ἐγεγόνει. Τῆς γὰρ σὺν Ηρα- κλείῳ ἀπεσταλμένης βοηθείας, καὶ Περσῶν καὶ 164- ρων τῶν αὐτῷ ἐπαγόντων τὸν πόλεμον πρὸς ἑτέρων ἐθνῶν τότε ἀπασχοληθέντων μάχην, τὴν συμμαχίαν ἀπέπεμψεν ἀσχάλλων ἐπὶ τῇ τῶν τροφών χορηγία, ὥστε, αὖθις τῶν Πάρθων ἐπ' αὐτὸν ἀναζευξάντων, Ῥωμαίους ἐπικαλέσασθαι. Τῶν δὲ στείλαι τὴν βοή θειαν ἐπαγγειλαμένων καὶ ἄνδρα τὸν αὐτῆς ἡγησόν μενον", παρεγένετο καὶ Περσῶν πρεσβεία ἀγγέλλουσα, τοὺς Κιδαρίτας Ούννους ὑπ' αὐτῶν κατηγωνίσθαι 30, καὶ Βαλαὰμ πόλιν αὐτῶν ἐκπεπολιορκηκέναι. Εμή- νυον δὲ τὴν νίκην καὶ Βαρβαρικῶς ἐπεκόμπαζον ", τὴν παροῦσαν αὐτοῖς μεγίστην δύναμιν ἀποφαίνειν ἐθέλοντες. ᾿Αλλὰ αὐτοὺς παραυτίκα, τούτων 8 ἀγγελ θέντων, ἀπέπεμπε βασιλεὺς, ἐν μείζονι φροντίδι τὰ ἐν Σικελίᾳ συνενεχθέντα ποιούμενος. 19 ώς del. Ν. 13 8 Ν., δηώσασθαι vulg. βαλομένου conj. Β. vulg. 38 τούτων Η., B c batur, suggessisse rati, Hunnos sibi immistos tru- cidarunt. Deinde quasi ex compacto ingens pugna inter utramque gentem est commissa. Quod cum Aspari nuntiatum esset, ipse et reliqui duces acies suorum instruxerunt, et obvium quemnque Barbaro- rum occiderunt. Scythæ, cognito dolo et fraude perspecta, sese collegerunt, et manus cum Romanis conseruerunt. Sed illi, qui sub Aspare stipendia faciebant, omnem Barbarorum cohortem, quæ illis obvenerat, ad internecionem usque ceciderunt : Reliquis ducibus non incruenta pugna fuit, Barbaris strenue et fortiter pugnam capessentibus. Ex qua pugna qui superstites ex Scythis fuerunt, perruptis Romanis legionibus, evaserunt. intercedente Romanis et Lazis cum Suanorum gente controversia, Persas quoque cupido belli- gerandi incessit propter oppida, qua Suauis eripue- rant. Itaque ad Romanum imperatorem legationem misit, sibi auxilia mitti postulans ex militibus, qui Armeniæ oram Romanis subjectam tuebantur, ut, quia proximi erant, præsto essent, ne, dum longin- qua auxilia exspectant, periculumn incurrant, aut, si advenerint, sumptibus alterantur, producto ob eam causam bello, sicut jam antea evenerat. Mis- sam enim cum Heraclio validam auxiliariorum ma- num, Persis et Iberis, quibuscum nunc illi beltum erat, alio bello tum adversus alias gentes occupatis, cum grave illi et molestum esset exercitum alere, remiserat. Sed rursus in eum Parthis redeuntibus, Romanos revocavit. Legati vero retulerunt, Roma- nos missuros ad eos auxília et ducem. Quo tempore advenit etiam legatio a Persis nuntians, Hunnos Cidaritas ab ipsis devictos, et falaan, Munnorent urbem, expugnatam. Nuntiaverunt igitur legati vi- ctoriam, quam Persæ obtinuerant et Barbarorum in morem magnificis verbis extulerunt, maximas, quæ illis adessent, copias ostentaturi. Sed legatos statim peractis mandalis imperator dimnisit. Nam illi res Siculæ longe majori curæ erant. VARIA LECTIONES. "Ασπαρ πυθόμενος Β., ο άπερ πειθόμενοι vulg. " υποληφθέντας vulg. 13 διώσασθαι Μάχην nomen ducis Suanorum esse videtur Classeno. 97 ὑπὸ add. Β. 16 18445- * ἡγησάμενον vulg. 10 κατηγωνίσασθαι 'vulg. οι ἐπεκόμπαζον Ν., ἀπεκόμπαζον τῶν vulg. 22. (c. A. C. 472, Ind. 10, Leon. 46.) Maxima

701 DE LEGATIONIBUS GENTIUM AD ROMANOS. 502 εἰρηκέναι νομίσαντες, τοὺς ἐν αὐτοῖς Ούννους [ώς "] A Chelchalem pro benevolentia, qua ipsos proseque- συστάντες διεχειρίζοντο · καὶ μάχη καρτερὰ ἀμφοτέ- ρων συνίστατο τῶν ἐθνῶν ἐκ συνθήματος. Ο "Ασπαρ πυθόμενος 8, ἀλλὰ γὰρ καὶ οἱ τῶν λοιπῶν στρατο- πέδων ἡγεμόνες μετὰ τῶν οἰκείων παραταξάμενοι τὸν ἐπιτυχόντα τῶν Βαρβάρων ἀνῄρουν. Τοῦ δὲ δόλου καὶ τῆς ἀπάτης οἱ Σκύθαι λαβόντες ἔννοιαν σφᾶς τε ἀνεκαλοῦντο, καὶ ἐς χεῖρας τοῖς Ῥωμαίοις ἐχώρουν. Αλλ' οἱ μὲν "Ασπαρος τήν σφισιν ἐπιλαχοῦσαν ἔφθα σαν ἀναλώσαντες μοῖραν· τοῖς δὲ λοιποῖς στρατηγοίς οὐκ ἀκίνδυνος ή μάχη εγένετο, τῶν Βαρβάρων καρ- τερῶς ἀγωνισαμένων, ὥστε τοὺς ἐξ αὐτῶν ὑπολει φθέντας " τάς τε Ρωμαϊκὰς τάξεις διώσασθαι καὶ τῇὸς τὴν πολιορκίαν διαφυγείν. κβ'. "Οτι μεγίστης πρὸς τὸ Σουάννων Εθνος Ρω μαίοις τε καὶ Λαζοῖς ὑπαρχούσης διαφορᾶς, καὶ σφόδρα ἐς τὴν τοῦ σήματος τῶν Σουάντων συνιστα μένων μάχην ", καὶ Περσῶν δὲ ἐθελόντων αὐτῷ πολεμεῖν διὰ τὰ φρούρια, ἅπερ ὑπὸ ἐν τῶν Σουάννων ἀφῄρηντο, πρεσβείαν ἔστελλεν, ἐπικούρους αὐτῷ δια πεμφθῆναι παρὰ βασιλέως αἰτῶν ἐκ τῶν παραφυ λαττόντων στρατιωτῶν τὰ Ἀρμενίων ὅρια τῶν Ρω- μαίοις ὑποτελῶν, ἐφ᾽ ᾧ προσχώρων ὄντων ἑτοίμην ἔχειν βοήθειαν, καὶ μὴ κινδυνεύειν τοὺς πόρρωθεν ἀπεκδεχόμενον, ή παραγενομένων επιτρίβεσθαι δα πάνῃ, τοῦ πολέμου, ἂν οὕτω τύχῃ, διαβαλλομένου 48, καθάπερ ήδη πρότερον ἐγεγόνει. Τῆς γὰρ σὺν Ηρα- κλείῳ ἀπεσταλμένης βοηθείας, καὶ Περσῶν καὶ 164- ρων τῶν αὐτῷ ἐπαγόντων τὸν πόλεμον πρὸς ἑτέρων ἐθνῶν τότε ἀπασχοληθέντων μάχην, τὴν συμμαχίαν ἀπέπεμψεν ἀσχάλλων ἐπὶ τῇ τῶν τροφών χορηγία, ὥστε, αὖθις τῶν Πάρθων ἐπ' αὐτὸν ἀναζευξάντων, Ῥωμαίους ἐπικαλέσασθαι. Τῶν δὲ στείλαι τὴν βοή θειαν ἐπαγγειλαμένων καὶ ἄνδρα τὸν αὐτῆς ἡγησόν μενον", παρεγένετο καὶ Περσῶν πρεσβεία ἀγγέλλουσα, τοὺς Κιδαρίτας Ούννους ὑπ' αὐτῶν κατηγωνίσθαι 30, καὶ Βαλαὰμ πόλιν αὐτῶν ἐκπεπολιορκηκέναι. Εμή- νυον δὲ τὴν νίκην καὶ Βαρβαρικῶς ἐπεκόμπαζον ", τὴν παροῦσαν αὐτοῖς μεγίστην δύναμιν ἀποφαίνειν ἐθέλοντες. ᾿Αλλὰ αὐτοὺς παραυτίκα, τούτων 8 ἀγγελ θέντων, ἀπέπεμπε βασιλεὺς, ἐν μείζονι φροντίδι τὰ ἐν Σικελίᾳ συνενεχθέντα ποιούμενος. 19 ώς del. Ν. 13 8 Ν., δηώσασθαι vulg. βαλομένου conj. Β. vulg. 38 τούτων Η., B c batur, suggessisse rati, Hunnos sibi immistos tru- cidarunt. Deinde quasi ex compacto ingens pugna inter utramque gentem est commissa. Quod cum Aspari nuntiatum esset, ipse et reliqui duces acies suorum instruxerunt, et obvium quemnque Barbaro- rum occiderunt. Scythæ, cognito dolo et fraude perspecta, sese collegerunt, et manus cum Romanis conseruerunt. Sed illi, qui sub Aspare stipendia faciebant, omnem Barbarorum cohortem, quæ illis obvenerat, ad internecionem usque ceciderunt : Reliquis ducibus non incruenta pugna fuit, Barbaris strenue et fortiter pugnam capessentibus. Ex qua pugna qui superstites ex Scythis fuerunt, perruptis Romanis legionibus, evaserunt. intercedente Romanis et Lazis cum Suanorum gente controversia, Persas quoque cupido belli- gerandi incessit propter oppida, qua Suauis eripue- rant. Itaque ad Romanum imperatorem legationem misit, sibi auxilia mitti postulans ex militibus, qui Armeniæ oram Romanis subjectam tuebantur, ut, quia proximi erant, præsto essent, ne, dum longin- qua auxilia exspectant, periculumn incurrant, aut, si advenerint, sumptibus alterantur, producto ob eam causam bello, sicut jam antea evenerat. Mis- sam enim cum Heraclio validam auxiliariorum ma- num, Persis et Iberis, quibuscum nunc illi beltum erat, alio bello tum adversus alias gentes occupatis, cum grave illi et molestum esset exercitum alere, remiserat. Sed rursus in eum Parthis redeuntibus, Romanos revocavit. Legati vero retulerunt, Roma- nos missuros ad eos auxília et ducem. Quo tempore advenit etiam legatio a Persis nuntians, Hunnos Cidaritas ab ipsis devictos, et falaan, Munnorent urbem, expugnatam. Nuntiaverunt igitur legati vi- ctoriam, quam Persæ obtinuerant et Barbarorum in morem magnificis verbis extulerunt, maximas, quæ illis adessent, copias ostentaturi. Sed legatos statim peractis mandalis imperator dimnisit. Nam illi res Siculæ longe majori curæ erant. VARIA LECTIONES. "Ασπαρ πυθόμενος Β., ο άπερ πειθόμενοι vulg. " υποληφθέντας vulg. 13 διώσασθαι Μάχην nomen ducis Suanorum esse videtur Classeno. 97 ὑπὸ add. Β. 16 18445- * ἡγησάμενον vulg. 10 κατηγωνίσασθαι 'vulg. οι ἐπεκόμπαζον Ν., ἀπεκόμπαζον τῶν vulg. 22. (c. A. C. 472, Ind. 10, Leon. 46.) Maxima

701 DE LEGATIONIBUS GENTIUM AD ROMANOS. 502 εἰρηκέναι νομίσαντες, τοὺς ἐν αὐτοῖς Ούννους [ώς "] A Chelchalem pro benevolentia, qua ipsos proseque- συστάντες διεχειρίζοντο · καὶ μάχη καρτερὰ ἀμφοτέ- ρων συνίστατο τῶν ἐθνῶν ἐκ συνθήματος. Ο "Ασπαρ πυθόμενος 8, ἀλλὰ γὰρ καὶ οἱ τῶν λοιπῶν στρατο- πέδων ἡγεμόνες μετὰ τῶν οἰκείων παραταξάμενοι τὸν ἐπιτυχόντα τῶν Βαρβάρων ἀνῄρουν. Τοῦ δὲ δόλου καὶ τῆς ἀπάτης οἱ Σκύθαι λαβόντες ἔννοιαν σφᾶς τε ἀνεκαλοῦντο, καὶ ἐς χεῖρας τοῖς Ῥωμαίοις ἐχώρουν. Αλλ' οἱ μὲν "Ασπαρος τήν σφισιν ἐπιλαχοῦσαν ἔφθα σαν ἀναλώσαντες μοῖραν· τοῖς δὲ λοιποῖς στρατηγοίς οὐκ ἀκίνδυνος ή μάχη εγένετο, τῶν Βαρβάρων καρ- τερῶς ἀγωνισαμένων, ὥστε τοὺς ἐξ αὐτῶν ὑπολει φθέντας " τάς τε Ρωμαϊκὰς τάξεις διώσασθαι καὶ τῇὸς τὴν πολιορκίαν διαφυγείν. κβ'. "Οτι μεγίστης πρὸς τὸ Σουάννων Εθνος Ρω μαίοις τε καὶ Λαζοῖς ὑπαρχούσης διαφορᾶς, καὶ σφόδρα ἐς τὴν τοῦ σήματος τῶν Σουάντων συνιστα μένων μάχην ", καὶ Περσῶν δὲ ἐθελόντων αὐτῷ πολεμεῖν διὰ τὰ φρούρια, ἅπερ ὑπὸ ἐν τῶν Σουάννων ἀφῄρηντο, πρεσβείαν ἔστελλεν, ἐπικούρους αὐτῷ δια πεμφθῆναι παρὰ βασιλέως αἰτῶν ἐκ τῶν παραφυ λαττόντων στρατιωτῶν τὰ Ἀρμενίων ὅρια τῶν Ρω- μαίοις ὑποτελῶν, ἐφ᾽ ᾧ προσχώρων ὄντων ἑτοίμην ἔχειν βοήθειαν, καὶ μὴ κινδυνεύειν τοὺς πόρρωθεν ἀπεκδεχόμενον, ή παραγενομένων επιτρίβεσθαι δα πάνῃ, τοῦ πολέμου, ἂν οὕτω τύχῃ, διαβαλλομένου 48, καθάπερ ήδη πρότερον ἐγεγόνει. Τῆς γὰρ σὺν Ηρα- κλείῳ ἀπεσταλμένης βοηθείας, καὶ Περσῶν καὶ 164- ρων τῶν αὐτῷ ἐπαγόντων τὸν πόλεμον πρὸς ἑτέρων ἐθνῶν τότε ἀπασχοληθέντων μάχην, τὴν συμμαχίαν ἀπέπεμψεν ἀσχάλλων ἐπὶ τῇ τῶν τροφών χορηγία, ὥστε, αὖθις τῶν Πάρθων ἐπ' αὐτὸν ἀναζευξάντων, Ῥωμαίους ἐπικαλέσασθαι. Τῶν δὲ στείλαι τὴν βοή θειαν ἐπαγγειλαμένων καὶ ἄνδρα τὸν αὐτῆς ἡγησόν μενον", παρεγένετο καὶ Περσῶν πρεσβεία ἀγγέλλουσα, τοὺς Κιδαρίτας Ούννους ὑπ' αὐτῶν κατηγωνίσθαι 30, καὶ Βαλαὰμ πόλιν αὐτῶν ἐκπεπολιορκηκέναι. Εμή- νυον δὲ τὴν νίκην καὶ Βαρβαρικῶς ἐπεκόμπαζον ", τὴν παροῦσαν αὐτοῖς μεγίστην δύναμιν ἀποφαίνειν ἐθέλοντες. ᾿Αλλὰ αὐτοὺς παραυτίκα, τούτων 8 ἀγγελ θέντων, ἀπέπεμπε βασιλεὺς, ἐν μείζονι φροντίδι τὰ ἐν Σικελίᾳ συνενεχθέντα ποιούμενος. 19 ώς del. Ν. 13 8 Ν., δηώσασθαι vulg. βαλομένου conj. Β. vulg. 38 τούτων Η., B c batur, suggessisse rati, Hunnos sibi immistos tru- cidarunt. Deinde quasi ex compacto ingens pugna inter utramque gentem est commissa. Quod cum Aspari nuntiatum esset, ipse et reliqui duces acies suorum instruxerunt, et obvium quemnque Barbaro- rum occiderunt. Scythæ, cognito dolo et fraude perspecta, sese collegerunt, et manus cum Romanis conseruerunt. Sed illi, qui sub Aspare stipendia faciebant, omnem Barbarorum cohortem, quæ illis obvenerat, ad internecionem usque ceciderunt : Reliquis ducibus non incruenta pugna fuit, Barbaris strenue et fortiter pugnam capessentibus. Ex qua pugna qui superstites ex Scythis fuerunt, perruptis Romanis legionibus, evaserunt. intercedente Romanis et Lazis cum Suanorum gente controversia, Persas quoque cupido belli- gerandi incessit propter oppida, qua Suauis eripue- rant. Itaque ad Romanum imperatorem legationem misit, sibi auxilia mitti postulans ex militibus, qui Armeniæ oram Romanis subjectam tuebantur, ut, quia proximi erant, præsto essent, ne, dum longin- qua auxilia exspectant, periculumn incurrant, aut, si advenerint, sumptibus alterantur, producto ob eam causam bello, sicut jam antea evenerat. Mis- sam enim cum Heraclio validam auxiliariorum ma- num, Persis et Iberis, quibuscum nunc illi beltum erat, alio bello tum adversus alias gentes occupatis, cum grave illi et molestum esset exercitum alere, remiserat. Sed rursus in eum Parthis redeuntibus, Romanos revocavit. Legati vero retulerunt, Roma- nos missuros ad eos auxília et ducem. Quo tempore advenit etiam legatio a Persis nuntians, Hunnos Cidaritas ab ipsis devictos, et falaan, Munnorent urbem, expugnatam. Nuntiaverunt igitur legati vi- ctoriam, quam Persæ obtinuerant et Barbarorum in morem magnificis verbis extulerunt, maximas, quæ illis adessent, copias ostentaturi. Sed legatos statim peractis mandalis imperator dimnisit. Nam illi res Siculæ longe majori curæ erant. VARIA LECTIONES. "Ασπαρ πυθόμενος Β., ο άπερ πειθόμενοι vulg. " υποληφθέντας vulg. 13 διώσασθαι Μάχην nomen ducis Suanorum esse videtur Classeno. 97 ὑπὸ add. Β. 16 18445- * ἡγησάμενον vulg. 10 κατηγωνίσασθαι 'vulg. οι ἐπεκόμπαζον Ν., ἀπεκόμπαζον τῶν vulg. 22. (c. A. C. 472, Ind. 10, Leon. 46.) Maxima

703 EXCERPTA EX PRISCO RHETORE ΠΡΙΣΚΟΥ ΡΗΤΟΡΟΣ ΚΑΙ ΣΟΦΙΣΤΟΥ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΓΟΤΘΙΚΗΣ ΕΚΛΟΓΑΙ ΠΕΡΙ ΠΡΕΣΒΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΠΡΟΣ ΕΘΝΙΚΟΥΣ. 704 EX HISTORIA GOTHICA PRISCI RHETORIS ET SOPHISTÆ EXCERPTA DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. ARGUMENTUM. — Legati Romanorum cum Aluila post mortem Ruæ de pace conveniunt (!). Allera legatio a Theodosio ad Attilam missa (2). Accurata narratio de legatione Maximini ad Attilam, cui Priscus comiſein se adjunxerat, in qua Chrysaphii insidie contra regem Hunnorum structæ aperiuntur. Prisci colloquia cum quodam Romano apud Hunnos captivo de statu imperii Romani, et cum legatis Romanorum Occidentalium de bellicis Hunnorum opibus. Descriptio cunæ regiæ (3). Nomus et Anatolius ad Attilam mittuntur ad iram ejus in Chrysa- pbium placandam (4). Felix ejus legationis eventus (5). Apollonius tributi causa ad Attilam mittitur (6). Gensericus nullis neque Marciani, neque Aviti legationibus ab Italia et Sicilia vastandis retinetur (7). Romani bellum parant contra Lazos (8). Leo imperator Balamerum a vastatione finium Romanorum dehortatur (9). Marcellini et Recimeri 1n Sicilia discordiæ Gensericus denuo Italiam invadit (10). Tatiani ad Vandalos, Constantii ad Persas legatio (11). Bella inter Persas et Hunnos Cidaritas paulum intermissa renovantur (12). Gensericus pacis conditiones a Leone oblatas rejicit (13). 47 1. (Α. C. 433, Ind. 1, Theod. 26.) Cum Rua, A Häunorum rex, statuisset cum Amalsuris, Itimaris, Tonosuribus, Boiscis cæterisque gentibus, quæ Istrum accolunt, quod ad armorum societatem cum Romanis jungendam confugissent, bello decertare, Eslam componendis Romanorum et Hunnorum con• troversiis adhiberi solitum misit, qui Romanis de- nuntiaret, se a foedere, quod sibi cum illis esset, recessurum, nisi omnes Scythas, qui ad eos se con- tulissent, redderent. Romanis vero consilium de mittendis ad Hunnos legatis capientibus, Plinthas et Dionysius, hic ex Thracia, ille ex Scythia oriundus ambo exercituum duces, et qui consulatus dignita- tem apud Romanos gesserant, hanc legationem obire voluerunt. Ut vero visum est non ante lega- tos proficisci, quam Eslas ad Ruam rediisset, Plin- Β thas una cum Esla misit Singulachum, unum ex suis necessariis, qui Ruæ persuaderet cum nullo alio Romanorum, quam cum ipso, colloquium inire. Cum autem, Rua mortuo, llunnorum regnum ad Attilam pervenisset, Senatus decrevit Plintham le- gationem ad Attilam exsequi. Quo S. C. Imperato- ris suffragio comprobato, Plintham cupido incessit, Epigenem, qui sapientiæ laude celebris erat et quaesturae dignitatem obtinebat, socium legationis α'. "Οτι 'Ρούα βασιλεύοντος Ούννων, Αμιλζούροις καὶ Ἰτιμάροις (24) καὶ Τονώσουρσι καὶ Βοΐσκοις καὶ ἑτέροις ἔθνεσι προσοικοῦσι τὸν Ίστρον, καὶ ἐς τὴν ῾Ρωμαίων ὁμαιχμίαν καταφυγγάνουσιν, ἐς μάτ χην ἐλθεῖν προῃρημένος, ἐκπέμπει Ησλαν 83, είω- θότα τοῖς διαφόροις αὐτῷ τε καὶ Ρωμαίοις διακο- νεῖσθαι, λύειν τὴν προϋπάρχουσαν εἰρήνην ἀπειλών, εἰ μή γε πάντας τοὺς παρὰ σφᾶς καταφυγόντας ἐκδοῖεν. Βουλευομένων δὲ 'Ρωμαίων στεῖλαι πρε σβείαν παρὰ τοὺς Ούννους, πρεσβεύειν μὲν ἤθελον Πλίνθας καὶ Διονύσιος, Πλίνθας μὲν τοῦ Σκυθικού, Διονύσιος δὲ τοῦ Θρακίου γένους, ἀμφότεροι δὲ στρα- τοπέδων ἡγούμενοι, καὶ ἄρξαντες τὴν ὕπατον παρά Ῥωμαίοις ἀρχήν. Ἐπειδὴ δὲ ἐδόκει Ησλαν παρά τὸν Ρούαν ἀφικνεῖσθαι πρότερον τῆς ἐκπεμφθησο- μένης πρεσβείας, συνεκπέμπει Πλίνθας Σηγγίλαχον, ἄνδρα τῶν ἐπιτηδείων, πεῖσαι τὸν Ρούαν αὐτῷ καὶ μὴ ἑτέροις Ρωμαίων ἐς λόγους ἐλθεῖν. Τελευτή σαντος δὲ Ρούα καὶ περιστάσης τῆς Ούννων βασι λείας ἐς Αττήλαν οι ἐδόκει τῇ Ῥωμαίων βουλή Πλίνθαν πρεσβεύεσθαι παρ' αὐτούς. Καὶ κυρωθεί- σης ἐπ' αὐτῷ παρὰ βασιλέως ψήφου, ἐβούλετο καὶ Ἐπιγένην ὁ Πλίνθας συμπρεσβεύειν αὐτῷ ὡς με γίστην ἐπὶ σοφίᾳ δόξαν· ἐπιφερόμενον καὶ τὴν ἀρχὴν ἔχοντα τοῦ κοιαίστορος. Χειροτονίας δὲ καὶ ἐπ' αὐτῷ VARIE LECTIONES. * Είσλαν vulg. * 'Αττήλαν] καὶ βλήδην add. Ν.

703 EXCERPTA EX PRISCO RHETORE ΠΡΙΣΚΟΥ ΡΗΤΟΡΟΣ ΚΑΙ ΣΟΦΙΣΤΟΥ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΓΟΤΘΙΚΗΣ ΕΚΛΟΓΑΙ ΠΕΡΙ ΠΡΕΣΒΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΠΡΟΣ ΕΘΝΙΚΟΥΣ. 704 EX HISTORIA GOTHICA PRISCI RHETORIS ET SOPHISTÆ EXCERPTA DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. ARGUMENTUM. — Legati Romanorum cum Aluila post mortem Ruæ de pace conveniunt (!). Allera legatio a Theodosio ad Attilam missa (2). Accurata narratio de legatione Maximini ad Attilam, cui Priscus comiſein se adjunxerat, in qua Chrysaphii insidie contra regem Hunnorum structæ aperiuntur. Prisci colloquia cum quodam Romano apud Hunnos captivo de statu imperii Romani, et cum legatis Romanorum Occidentalium de bellicis Hunnorum opibus. Descriptio cunæ regiæ (3). Nomus et Anatolius ad Attilam mittuntur ad iram ejus in Chrysa- pbium placandam (4). Felix ejus legationis eventus (5). Apollonius tributi causa ad Attilam mittitur (6). Gensericus nullis neque Marciani, neque Aviti legationibus ab Italia et Sicilia vastandis retinetur (7). Romani bellum parant contra Lazos (8). Leo imperator Balamerum a vastatione finium Romanorum dehortatur (9). Marcellini et Recimeri 1n Sicilia discordiæ Gensericus denuo Italiam invadit (10). Tatiani ad Vandalos, Constantii ad Persas legatio (11). Bella inter Persas et Hunnos Cidaritas paulum intermissa renovantur (12). Gensericus pacis conditiones a Leone oblatas rejicit (13). 47 1. (Α. C. 433, Ind. 1, Theod. 26.) Cum Rua, A Häunorum rex, statuisset cum Amalsuris, Itimaris, Tonosuribus, Boiscis cæterisque gentibus, quæ Istrum accolunt, quod ad armorum societatem cum Romanis jungendam confugissent, bello decertare, Eslam componendis Romanorum et Hunnorum con• troversiis adhiberi solitum misit, qui Romanis de- nuntiaret, se a foedere, quod sibi cum illis esset, recessurum, nisi omnes Scythas, qui ad eos se con- tulissent, redderent. Romanis vero consilium de mittendis ad Hunnos legatis capientibus, Plinthas et Dionysius, hic ex Thracia, ille ex Scythia oriundus ambo exercituum duces, et qui consulatus dignita- tem apud Romanos gesserant, hanc legationem obire voluerunt. Ut vero visum est non ante lega- tos proficisci, quam Eslas ad Ruam rediisset, Plin- Β thas una cum Esla misit Singulachum, unum ex suis necessariis, qui Ruæ persuaderet cum nullo alio Romanorum, quam cum ipso, colloquium inire. Cum autem, Rua mortuo, llunnorum regnum ad Attilam pervenisset, Senatus decrevit Plintham le- gationem ad Attilam exsequi. Quo S. C. Imperato- ris suffragio comprobato, Plintham cupido incessit, Epigenem, qui sapientiæ laude celebris erat et quaesturae dignitatem obtinebat, socium legationis α'. "Οτι 'Ρούα βασιλεύοντος Ούννων, Αμιλζούροις καὶ Ἰτιμάροις (24) καὶ Τονώσουρσι καὶ Βοΐσκοις καὶ ἑτέροις ἔθνεσι προσοικοῦσι τὸν Ίστρον, καὶ ἐς τὴν ῾Ρωμαίων ὁμαιχμίαν καταφυγγάνουσιν, ἐς μάτ χην ἐλθεῖν προῃρημένος, ἐκπέμπει Ησλαν 83, είω- θότα τοῖς διαφόροις αὐτῷ τε καὶ Ρωμαίοις διακο- νεῖσθαι, λύειν τὴν προϋπάρχουσαν εἰρήνην ἀπειλών, εἰ μή γε πάντας τοὺς παρὰ σφᾶς καταφυγόντας ἐκδοῖεν. Βουλευομένων δὲ 'Ρωμαίων στεῖλαι πρε σβείαν παρὰ τοὺς Ούννους, πρεσβεύειν μὲν ἤθελον Πλίνθας καὶ Διονύσιος, Πλίνθας μὲν τοῦ Σκυθικού, Διονύσιος δὲ τοῦ Θρακίου γένους, ἀμφότεροι δὲ στρα- τοπέδων ἡγούμενοι, καὶ ἄρξαντες τὴν ὕπατον παρά Ῥωμαίοις ἀρχήν. Ἐπειδὴ δὲ ἐδόκει Ησλαν παρά τὸν Ρούαν ἀφικνεῖσθαι πρότερον τῆς ἐκπεμφθησο- μένης πρεσβείας, συνεκπέμπει Πλίνθας Σηγγίλαχον, ἄνδρα τῶν ἐπιτηδείων, πεῖσαι τὸν Ρούαν αὐτῷ καὶ μὴ ἑτέροις Ρωμαίων ἐς λόγους ἐλθεῖν. Τελευτή σαντος δὲ Ρούα καὶ περιστάσης τῆς Ούννων βασι λείας ἐς Αττήλαν οι ἐδόκει τῇ Ῥωμαίων βουλή Πλίνθαν πρεσβεύεσθαι παρ' αὐτούς. Καὶ κυρωθεί- σης ἐπ' αὐτῷ παρὰ βασιλέως ψήφου, ἐβούλετο καὶ Ἐπιγένην ὁ Πλίνθας συμπρεσβεύειν αὐτῷ ὡς με γίστην ἐπὶ σοφίᾳ δόξαν· ἐπιφερόμενον καὶ τὴν ἀρχὴν ἔχοντα τοῦ κοιαίστορος. Χειροτονίας δὲ καὶ ἐπ' αὐτῷ VARIE LECTIONES. * Είσλαν vulg. * 'Αττήλαν] καὶ βλήδην add. Ν.

703 EXCERPTA EX PRISCO RHETORE ΠΡΙΣΚΟΥ ΡΗΤΟΡΟΣ ΚΑΙ ΣΟΦΙΣΤΟΥ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΓΟΤΘΙΚΗΣ ΕΚΛΟΓΑΙ ΠΕΡΙ ΠΡΕΣΒΕΩΝ ΡΩΜΑΙΩΝ ΠΡΟΣ ΕΘΝΙΚΟΥΣ. 704 EX HISTORIA GOTHICA PRISCI RHETORIS ET SOPHISTÆ EXCERPTA DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. ARGUMENTUM. — Legati Romanorum cum Aluila post mortem Ruæ de pace conveniunt (!). Allera legatio a Theodosio ad Attilam missa (2). Accurata narratio de legatione Maximini ad Attilam, cui Priscus comiſein se adjunxerat, in qua Chrysaphii insidie contra regem Hunnorum structæ aperiuntur. Prisci colloquia cum quodam Romano apud Hunnos captivo de statu imperii Romani, et cum legatis Romanorum Occidentalium de bellicis Hunnorum opibus. Descriptio cunæ regiæ (3). Nomus et Anatolius ad Attilam mittuntur ad iram ejus in Chrysa- pbium placandam (4). Felix ejus legationis eventus (5). Apollonius tributi causa ad Attilam mittitur (6). Gensericus nullis neque Marciani, neque Aviti legationibus ab Italia et Sicilia vastandis retinetur (7). Romani bellum parant contra Lazos (8). Leo imperator Balamerum a vastatione finium Romanorum dehortatur (9). Marcellini et Recimeri 1n Sicilia discordiæ Gensericus denuo Italiam invadit (10). Tatiani ad Vandalos, Constantii ad Persas legatio (11). Bella inter Persas et Hunnos Cidaritas paulum intermissa renovantur (12). Gensericus pacis conditiones a Leone oblatas rejicit (13). 47 1. (Α. C. 433, Ind. 1, Theod. 26.) Cum Rua, A Häunorum rex, statuisset cum Amalsuris, Itimaris, Tonosuribus, Boiscis cæterisque gentibus, quæ Istrum accolunt, quod ad armorum societatem cum Romanis jungendam confugissent, bello decertare, Eslam componendis Romanorum et Hunnorum con• troversiis adhiberi solitum misit, qui Romanis de- nuntiaret, se a foedere, quod sibi cum illis esset, recessurum, nisi omnes Scythas, qui ad eos se con- tulissent, redderent. Romanis vero consilium de mittendis ad Hunnos legatis capientibus, Plinthas et Dionysius, hic ex Thracia, ille ex Scythia oriundus ambo exercituum duces, et qui consulatus dignita- tem apud Romanos gesserant, hanc legationem obire voluerunt. Ut vero visum est non ante lega- tos proficisci, quam Eslas ad Ruam rediisset, Plin- Β thas una cum Esla misit Singulachum, unum ex suis necessariis, qui Ruæ persuaderet cum nullo alio Romanorum, quam cum ipso, colloquium inire. Cum autem, Rua mortuo, llunnorum regnum ad Attilam pervenisset, Senatus decrevit Plintham le- gationem ad Attilam exsequi. Quo S. C. Imperato- ris suffragio comprobato, Plintham cupido incessit, Epigenem, qui sapientiæ laude celebris erat et quaesturae dignitatem obtinebat, socium legationis α'. "Οτι 'Ρούα βασιλεύοντος Ούννων, Αμιλζούροις καὶ Ἰτιμάροις (24) καὶ Τονώσουρσι καὶ Βοΐσκοις καὶ ἑτέροις ἔθνεσι προσοικοῦσι τὸν Ίστρον, καὶ ἐς τὴν ῾Ρωμαίων ὁμαιχμίαν καταφυγγάνουσιν, ἐς μάτ χην ἐλθεῖν προῃρημένος, ἐκπέμπει Ησλαν 83, είω- θότα τοῖς διαφόροις αὐτῷ τε καὶ Ρωμαίοις διακο- νεῖσθαι, λύειν τὴν προϋπάρχουσαν εἰρήνην ἀπειλών, εἰ μή γε πάντας τοὺς παρὰ σφᾶς καταφυγόντας ἐκδοῖεν. Βουλευομένων δὲ 'Ρωμαίων στεῖλαι πρε σβείαν παρὰ τοὺς Ούννους, πρεσβεύειν μὲν ἤθελον Πλίνθας καὶ Διονύσιος, Πλίνθας μὲν τοῦ Σκυθικού, Διονύσιος δὲ τοῦ Θρακίου γένους, ἀμφότεροι δὲ στρα- τοπέδων ἡγούμενοι, καὶ ἄρξαντες τὴν ὕπατον παρά Ῥωμαίοις ἀρχήν. Ἐπειδὴ δὲ ἐδόκει Ησλαν παρά τὸν Ρούαν ἀφικνεῖσθαι πρότερον τῆς ἐκπεμφθησο- μένης πρεσβείας, συνεκπέμπει Πλίνθας Σηγγίλαχον, ἄνδρα τῶν ἐπιτηδείων, πεῖσαι τὸν Ρούαν αὐτῷ καὶ μὴ ἑτέροις Ρωμαίων ἐς λόγους ἐλθεῖν. Τελευτή σαντος δὲ Ρούα καὶ περιστάσης τῆς Ούννων βασι λείας ἐς Αττήλαν οι ἐδόκει τῇ Ῥωμαίων βουλή Πλίνθαν πρεσβεύεσθαι παρ' αὐτούς. Καὶ κυρωθεί- σης ἐπ' αὐτῷ παρὰ βασιλέως ψήφου, ἐβούλετο καὶ Ἐπιγένην ὁ Πλίνθας συμπρεσβεύειν αὐτῷ ὡς με γίστην ἐπὶ σοφίᾳ δόξαν· ἐπιφερόμενον καὶ τὴν ἀρχὴν ἔχοντα τοῦ κοιαίστορος. Χειροτονίας δὲ καὶ ἐπ' αὐτῷ VARIE LECTIONES. * Είσλαν vulg. * 'Αττήλαν] καὶ βλήδην add. Ν.

705 DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES 700 γενομένης, ἄμφω ἐπὶ τὴν πρεσβείαν ἐξώρμησαν, Α sibi asciscere. Qua de re lato quoque suffragio καὶ παραγίνονται ἐς Μάργον. Ἡ δὲ πόλις τῶν ἐν Ιλλυρία Μυσών 38 πρὸς τῷ Ἴστρῳ κειμένη ποταμῷ ἀντικρύ Κωνσταντίας φρουρίου κατὰ τὴν ἑτέραν ὄχθην διακειμένου, εἰς ἣν καὶ οἱ βασίλειοι συνήεσαν 80 Σκύθαι 37. Καὶ τὴν σύνοδον ἔξω τῆς πόλεως ἐποιοῦν- το, ἐπιβεβηκότες ἵππων· οὐ γὰρ ἐδόκει τοῖς Βαρβά ροις ἀποβᾶσι λογοποιεῖσθαι, ὥστε καὶ τοὺς Ρω- μαίων 30 πρέσβεις τῆς σφῶν αὐτῶν ἀξίας προνοού μένους ἀπὸ τῆς αὐτῆς προαιρέσεως ἐς ταὐτὸν τοῖς Σκύθαις ἐλθεῖν, πρὸς τὸ μὴ τοὺς μὲν ἀφ᾽ ἵππων, τοὺς δὲ πεζοὺς διαλέγεσθαι 80 τοὺς ἀπὸ τῆς Σκυ- τικῆς καταφεύγοντας, ἀλλὰ καὶ τοὺς ἤδη πεφευγό τας, σὺν καὶ τοῖς αἰχμαλώτοις Ρωμαίοις τοῖς ἄνευ λύτρων ἐς τὰ σφέτερα ἀφιγμένοις ἐκδίδοσθαι, εἰ μή γε ὑπὲρ ἑκάστου πεφευγότος τοῖς κατὰ πόλεμον Β κτησαμένοις ὀκτὼ δοθεῖεν χρυσοί. Ἔθνει δὲ Βαρ- Πάρῳ μὴ συμμαχείν 'Ρωμαίους προς Ούννους αερο μένους και πόλεμον (25). Εἶναι δὲ καὶ τὰς πανηγύ ρεις ἱσονόμους καὶ ἀκινδύνους Ρωμαίοις τε καὶ Ούννοις. Φυλάττεσθαι δὲ καὶ διαμένειν τὰς συνθήκας ἑπτακοσίων λιτρῶν χρυσίου ἔτους ἑκάστου τελουμέ- νων παρὰ Ρωμαίων τοῖς βασιλείοις Σκύθαις. Πρόσ τερον δὲ πεντήκοντα καὶ τριακόσιαι αἱ τοῦ τέλους ἐτύγχανον οὖσαι. Ἐπὶ τούτοις ἐσπένδοντο Ρωμαίοι τε καὶ Ούννοι, καὶ πάτριον ὅρκον ομόσαντες ἐς τὰ ἀμφότερα οι επανῄεσαν. Οἱ δὲ παρὰ Ρωμαίους και ταφυγόντες ἐξεδόθησαν Βαρβάροις, ἐν οἷς καὶ παῖδες Μάμα και Ατακάμ τοῦ βασιλείου γένους, οὓς ἐν Καρσῷ φρουρίῳ Θρᾳκίῳ οἱ παρειληφότες ἐσταύρω σαν, δίκας αὐτοὺς πραττόμενοι τῆς φυγῆς. Οἱ δὲ περὶ ᾿Αττίλαν καὶ Βλήξαν τὴν εἰρήνην προς Ρω- μαίους θέμενοι διεξῄεσαν τὰ ἐν τῇ Σκυθικῇ ἔθνη χειρούμενοι, καὶ πόλεμον πρὸς Σορόσγους συνεστή σαντο. β'. "Οτι Θεοδόσιος έπεμπε Σηγάτορα, ἄνδρα υπο ατικὸν παρὰ τὸν 'Αττήλαν πρεσβευσόμενον. Ὃς οὐδὲ τὸ τοῦ πρεσβευτοῦ ἔχων ὄνομα ἐθάῤῥησε πεζός παρὰ τοὺς Ούννους ἀφικέσθαι, ἀλλ᾽ ἐπὶ τὸν Πόντον καὶ τὴν Οδησσηνῶν 48 ἔπλευσε πόλιν, ἐν ᾗ καὶ Θεόδου- 2ος στρατηγὸς ἐκπεμφθείς διέτριβεν. C γ'. Οτι τοῦ Χρυσαφίου τοῦ εὐνούχου παραινέ- σαντος Ἐδέκων, 43 ἀνελεῖν τὴν ᾿Αττήλαν, ἐδόκει τῷ D βασιλεῖ Θεοδοσίῳ καὶ τῷ μαγίστρῳ Μαρτιαλίῳ βου- λευομένοις τῶν προκειμένων πέρι μή μόνον Βιγίλαν, ἀλλὰ Μαξιμῖνον ἐκπέμπειν πρεσβευόμενον παρὰ τὸν 'Αττήλαν, καὶ Βιγίλαν μὲν τῷ φαινομένῳ τὴν τοῦ ἑρμηνέως ἐπέχοντα τάξιν πράττειν ἅπερ Ἐδέκωνι 4 δοκεῖ, τὸν δὲ Μαξιμίνον μηδὲν τῶν αὐτοῖς βουλευ- θέντων ἐπιστάμενον τὰ βασιλέως ἀποδιδόναι γράμ ματα. Ἐνεγέγραπτο ἐ δὲ τῶν πρεσβευομένων ἀν δρῶν ἕνεκα, ὡς ὁ μὲν Βιγίλας ἑρμηνεύς, ὁ δὲ Μαξι ambo in eam legationem profecti sunt, et Margum pervenerunt. Est autem Margus urbs in Illyrico Mysorum ad Istrum sita, ex adverso Constantiæ arcis, ad alteram fluminis ripam collocatæ, quo et regii Scythæ convenerant. Extra civitatem equis insidentes utrique congressi sunt. Nec enim barba- ris de plano verba facere placuit, et legati Romani suæ dignitatis memores eodem quoque-apparatu in Scytharum conspectum venire statuerunt, ne sibi peditibus cum equitibus disserendum foret. Itaque placuit, profugos omnes, etiam qui multo 48 ante profugerant, una cum captivis Romanis, qui non soluto redemptionis pretio ad sua redierant, dedi : aut pro unoquoque captivo Romano his, qui eun inello ceperant, octo aureos dari, Romanos belli so- cietatem cum barbara gente, quæ bellum cum Hun- nis geral, non facere. Conventus ad mercatus pari- bus legibus celebrari, et in tuto Romanos et Hun- nos esse. Fœdera rata manere et observari, si quoque anno septingentæ auri librae tributi nomine Scylliis regiis a Romanis penderentur, cum antea tributum annupm non fuisset nisi trecentarum quin- quaginta librarum. His conditionibus pacem Romani et Hunni pepigerunt, qua jurejurando patrio ritu utrinque præstito firmata, utrique ad sua redie- runt. Itaque qui ex Barbaris ad Romanos transierant redditi sunt, de quorum numero erant filii Mama et Attacam ex regio genere, quos Scythæ receptos in Carso, Thraciæ castello, crucis supplicio affecerit, et hanc ab his fugæ pœnam exegerunt. Pace cum Romanis facta, Attilas et Bleda ad subigend. s gentes Scythicas profecti sunt, et contra Sorosgos bellum moverunt. misit Senatorem, virum consularem, ad Atti!am legationem obiturum. Et ille quidem quamvis lega- ti nomen adeptus esset, minime tamen est ausus terrestri itinere Hunnos adire : sed iter per Pon- tum Euxinum instituit, et in Odessenorum civi- tatem navigavit, in qua Theodulus dux commora- batur. eunuchus suasit Edeconi Attilam de medio tollere. Super ea re, habito ab imperatore Theodosio cum Martialio magistro consilio, decreverunt non solum Bigilam, sed et Maximinum legatum ad Attilam ire, et Bigilam quidem specie interpretis, quo mu- nere fungebatur, quæ Edeconi viderentur, exse- cuturum ; Maximinum vero, qui minime eorum, quæ in consilio imperatoris agitata erant, conscius esset, litteras ab eo Attila redditurum. Scripserat enim imperator legatorum causa, Bigilam interpre- VARIE LECTIONES. 3 βυτῶν vulg. 10 συνήεσαν Ν., συνῆσαν vulg. * Σκύθαις vulg. 30 Ρωμαίων Η., Ρωμαίους vulg. 3 Quæ exciderunt partim ita suppl. Ν.... Ρωμαίους οὐ μόνον εἰς τὸ μέλλον μὴ δέχεσθαι το α. τ. Σ. "0 αἱρουμένους vulg., αἱρομένῳ Ν. “ ἀμφότερα σφέτερα vel σφέτερα ἀμφότεροι conj. Β. 41 Οδυσση- νών νυ'g. “ Ἐδέχων: Η., Ἐδέκωνα vulg. “ Ἐδέκων. 11., Ἐδέχων vulg. κ' ἐνεγέγρ. Β., ἀναγ. vu.g 2. (Α. G. 441, Ind. 9 Theod. 34.) Theodosius 3. (A. C. 448, Ind. 1. Theod. 44.) Chrysaphius

705 DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES 700 γενομένης, ἄμφω ἐπὶ τὴν πρεσβείαν ἐξώρμησαν, Α sibi asciscere. Qua de re lato quoque suffragio καὶ παραγίνονται ἐς Μάργον. Ἡ δὲ πόλις τῶν ἐν Ιλλυρία Μυσών 38 πρὸς τῷ Ἴστρῳ κειμένη ποταμῷ ἀντικρύ Κωνσταντίας φρουρίου κατὰ τὴν ἑτέραν ὄχθην διακειμένου, εἰς ἣν καὶ οἱ βασίλειοι συνήεσαν 80 Σκύθαι 37. Καὶ τὴν σύνοδον ἔξω τῆς πόλεως ἐποιοῦν- το, ἐπιβεβηκότες ἵππων· οὐ γὰρ ἐδόκει τοῖς Βαρβά ροις ἀποβᾶσι λογοποιεῖσθαι, ὥστε καὶ τοὺς Ρω- μαίων 30 πρέσβεις τῆς σφῶν αὐτῶν ἀξίας προνοού μένους ἀπὸ τῆς αὐτῆς προαιρέσεως ἐς ταὐτὸν τοῖς Σκύθαις ἐλθεῖν, πρὸς τὸ μὴ τοὺς μὲν ἀφ᾽ ἵππων, τοὺς δὲ πεζοὺς διαλέγεσθαι 80 τοὺς ἀπὸ τῆς Σκυ- τικῆς καταφεύγοντας, ἀλλὰ καὶ τοὺς ἤδη πεφευγό τας, σὺν καὶ τοῖς αἰχμαλώτοις Ρωμαίοις τοῖς ἄνευ λύτρων ἐς τὰ σφέτερα ἀφιγμένοις ἐκδίδοσθαι, εἰ μή γε ὑπὲρ ἑκάστου πεφευγότος τοῖς κατὰ πόλεμον Β κτησαμένοις ὀκτὼ δοθεῖεν χρυσοί. Ἔθνει δὲ Βαρ- Πάρῳ μὴ συμμαχείν 'Ρωμαίους προς Ούννους αερο μένους και πόλεμον (25). Εἶναι δὲ καὶ τὰς πανηγύ ρεις ἱσονόμους καὶ ἀκινδύνους Ρωμαίοις τε καὶ Ούννοις. Φυλάττεσθαι δὲ καὶ διαμένειν τὰς συνθήκας ἑπτακοσίων λιτρῶν χρυσίου ἔτους ἑκάστου τελουμέ- νων παρὰ Ρωμαίων τοῖς βασιλείοις Σκύθαις. Πρόσ τερον δὲ πεντήκοντα καὶ τριακόσιαι αἱ τοῦ τέλους ἐτύγχανον οὖσαι. Ἐπὶ τούτοις ἐσπένδοντο Ρωμαίοι τε καὶ Ούννοι, καὶ πάτριον ὅρκον ομόσαντες ἐς τὰ ἀμφότερα οι επανῄεσαν. Οἱ δὲ παρὰ Ρωμαίους και ταφυγόντες ἐξεδόθησαν Βαρβάροις, ἐν οἷς καὶ παῖδες Μάμα και Ατακάμ τοῦ βασιλείου γένους, οὓς ἐν Καρσῷ φρουρίῳ Θρᾳκίῳ οἱ παρειληφότες ἐσταύρω σαν, δίκας αὐτοὺς πραττόμενοι τῆς φυγῆς. Οἱ δὲ περὶ ᾿Αττίλαν καὶ Βλήξαν τὴν εἰρήνην προς Ρω- μαίους θέμενοι διεξῄεσαν τὰ ἐν τῇ Σκυθικῇ ἔθνη χειρούμενοι, καὶ πόλεμον πρὸς Σορόσγους συνεστή σαντο. β'. "Οτι Θεοδόσιος έπεμπε Σηγάτορα, ἄνδρα υπο ατικὸν παρὰ τὸν 'Αττήλαν πρεσβευσόμενον. Ὃς οὐδὲ τὸ τοῦ πρεσβευτοῦ ἔχων ὄνομα ἐθάῤῥησε πεζός παρὰ τοὺς Ούννους ἀφικέσθαι, ἀλλ᾽ ἐπὶ τὸν Πόντον καὶ τὴν Οδησσηνῶν 48 ἔπλευσε πόλιν, ἐν ᾗ καὶ Θεόδου- 2ος στρατηγὸς ἐκπεμφθείς διέτριβεν. C γ'. Οτι τοῦ Χρυσαφίου τοῦ εὐνούχου παραινέ- σαντος Ἐδέκων, 43 ἀνελεῖν τὴν ᾿Αττήλαν, ἐδόκει τῷ D βασιλεῖ Θεοδοσίῳ καὶ τῷ μαγίστρῳ Μαρτιαλίῳ βου- λευομένοις τῶν προκειμένων πέρι μή μόνον Βιγίλαν, ἀλλὰ Μαξιμῖνον ἐκπέμπειν πρεσβευόμενον παρὰ τὸν 'Αττήλαν, καὶ Βιγίλαν μὲν τῷ φαινομένῳ τὴν τοῦ ἑρμηνέως ἐπέχοντα τάξιν πράττειν ἅπερ Ἐδέκωνι 4 δοκεῖ, τὸν δὲ Μαξιμίνον μηδὲν τῶν αὐτοῖς βουλευ- θέντων ἐπιστάμενον τὰ βασιλέως ἀποδιδόναι γράμ ματα. Ἐνεγέγραπτο ἐ δὲ τῶν πρεσβευομένων ἀν δρῶν ἕνεκα, ὡς ὁ μὲν Βιγίλας ἑρμηνεύς, ὁ δὲ Μαξι ambo in eam legationem profecti sunt, et Margum pervenerunt. Est autem Margus urbs in Illyrico Mysorum ad Istrum sita, ex adverso Constantiæ arcis, ad alteram fluminis ripam collocatæ, quo et regii Scythæ convenerant. Extra civitatem equis insidentes utrique congressi sunt. Nec enim barba- ris de plano verba facere placuit, et legati Romani suæ dignitatis memores eodem quoque-apparatu in Scytharum conspectum venire statuerunt, ne sibi peditibus cum equitibus disserendum foret. Itaque placuit, profugos omnes, etiam qui multo 48 ante profugerant, una cum captivis Romanis, qui non soluto redemptionis pretio ad sua redierant, dedi : aut pro unoquoque captivo Romano his, qui eun inello ceperant, octo aureos dari, Romanos belli so- cietatem cum barbara gente, quæ bellum cum Hun- nis geral, non facere. Conventus ad mercatus pari- bus legibus celebrari, et in tuto Romanos et Hun- nos esse. Fœdera rata manere et observari, si quoque anno septingentæ auri librae tributi nomine Scylliis regiis a Romanis penderentur, cum antea tributum annupm non fuisset nisi trecentarum quin- quaginta librarum. His conditionibus pacem Romani et Hunni pepigerunt, qua jurejurando patrio ritu utrinque præstito firmata, utrique ad sua redie- runt. Itaque qui ex Barbaris ad Romanos transierant redditi sunt, de quorum numero erant filii Mama et Attacam ex regio genere, quos Scythæ receptos in Carso, Thraciæ castello, crucis supplicio affecerit, et hanc ab his fugæ pœnam exegerunt. Pace cum Romanis facta, Attilas et Bleda ad subigend. s gentes Scythicas profecti sunt, et contra Sorosgos bellum moverunt. misit Senatorem, virum consularem, ad Atti!am legationem obiturum. Et ille quidem quamvis lega- ti nomen adeptus esset, minime tamen est ausus terrestri itinere Hunnos adire : sed iter per Pon- tum Euxinum instituit, et in Odessenorum civi- tatem navigavit, in qua Theodulus dux commora- batur. eunuchus suasit Edeconi Attilam de medio tollere. Super ea re, habito ab imperatore Theodosio cum Martialio magistro consilio, decreverunt non solum Bigilam, sed et Maximinum legatum ad Attilam ire, et Bigilam quidem specie interpretis, quo mu- nere fungebatur, quæ Edeconi viderentur, exse- cuturum ; Maximinum vero, qui minime eorum, quæ in consilio imperatoris agitata erant, conscius esset, litteras ab eo Attila redditurum. Scripserat enim imperator legatorum causa, Bigilam interpre- VARIE LECTIONES. 3 βυτῶν vulg. 10 συνήεσαν Ν., συνῆσαν vulg. * Σκύθαις vulg. 30 Ρωμαίων Η., Ρωμαίους vulg. 3 Quæ exciderunt partim ita suppl. Ν.... Ρωμαίους οὐ μόνον εἰς τὸ μέλλον μὴ δέχεσθαι το α. τ. Σ. "0 αἱρουμένους vulg., αἱρομένῳ Ν. “ ἀμφότερα σφέτερα vel σφέτερα ἀμφότεροι conj. Β. 41 Οδυσση- νών νυ'g. “ Ἐδέχων: Η., Ἐδέκωνα vulg. “ Ἐδέκων. 11., Ἐδέχων vulg. κ' ἐνεγέγρ. Β., ἀναγ. vu.g 2. (Α. G. 441, Ind. 9 Theod. 34.) Theodosius 3. (A. C. 448, Ind. 1. Theod. 44.) Chrysaphius

705 DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES 700 γενομένης, ἄμφω ἐπὶ τὴν πρεσβείαν ἐξώρμησαν, Α sibi asciscere. Qua de re lato quoque suffragio καὶ παραγίνονται ἐς Μάργον. Ἡ δὲ πόλις τῶν ἐν Ιλλυρία Μυσών 38 πρὸς τῷ Ἴστρῳ κειμένη ποταμῷ ἀντικρύ Κωνσταντίας φρουρίου κατὰ τὴν ἑτέραν ὄχθην διακειμένου, εἰς ἣν καὶ οἱ βασίλειοι συνήεσαν 80 Σκύθαι 37. Καὶ τὴν σύνοδον ἔξω τῆς πόλεως ἐποιοῦν- το, ἐπιβεβηκότες ἵππων· οὐ γὰρ ἐδόκει τοῖς Βαρβά ροις ἀποβᾶσι λογοποιεῖσθαι, ὥστε καὶ τοὺς Ρω- μαίων 30 πρέσβεις τῆς σφῶν αὐτῶν ἀξίας προνοού μένους ἀπὸ τῆς αὐτῆς προαιρέσεως ἐς ταὐτὸν τοῖς Σκύθαις ἐλθεῖν, πρὸς τὸ μὴ τοὺς μὲν ἀφ᾽ ἵππων, τοὺς δὲ πεζοὺς διαλέγεσθαι 80 τοὺς ἀπὸ τῆς Σκυ- τικῆς καταφεύγοντας, ἀλλὰ καὶ τοὺς ἤδη πεφευγό τας, σὺν καὶ τοῖς αἰχμαλώτοις Ρωμαίοις τοῖς ἄνευ λύτρων ἐς τὰ σφέτερα ἀφιγμένοις ἐκδίδοσθαι, εἰ μή γε ὑπὲρ ἑκάστου πεφευγότος τοῖς κατὰ πόλεμον Β κτησαμένοις ὀκτὼ δοθεῖεν χρυσοί. Ἔθνει δὲ Βαρ- Πάρῳ μὴ συμμαχείν 'Ρωμαίους προς Ούννους αερο μένους και πόλεμον (25). Εἶναι δὲ καὶ τὰς πανηγύ ρεις ἱσονόμους καὶ ἀκινδύνους Ρωμαίοις τε καὶ Ούννοις. Φυλάττεσθαι δὲ καὶ διαμένειν τὰς συνθήκας ἑπτακοσίων λιτρῶν χρυσίου ἔτους ἑκάστου τελουμέ- νων παρὰ Ρωμαίων τοῖς βασιλείοις Σκύθαις. Πρόσ τερον δὲ πεντήκοντα καὶ τριακόσιαι αἱ τοῦ τέλους ἐτύγχανον οὖσαι. Ἐπὶ τούτοις ἐσπένδοντο Ρωμαίοι τε καὶ Ούννοι, καὶ πάτριον ὅρκον ομόσαντες ἐς τὰ ἀμφότερα οι επανῄεσαν. Οἱ δὲ παρὰ Ρωμαίους και ταφυγόντες ἐξεδόθησαν Βαρβάροις, ἐν οἷς καὶ παῖδες Μάμα και Ατακάμ τοῦ βασιλείου γένους, οὓς ἐν Καρσῷ φρουρίῳ Θρᾳκίῳ οἱ παρειληφότες ἐσταύρω σαν, δίκας αὐτοὺς πραττόμενοι τῆς φυγῆς. Οἱ δὲ περὶ ᾿Αττίλαν καὶ Βλήξαν τὴν εἰρήνην προς Ρω- μαίους θέμενοι διεξῄεσαν τὰ ἐν τῇ Σκυθικῇ ἔθνη χειρούμενοι, καὶ πόλεμον πρὸς Σορόσγους συνεστή σαντο. β'. "Οτι Θεοδόσιος έπεμπε Σηγάτορα, ἄνδρα υπο ατικὸν παρὰ τὸν 'Αττήλαν πρεσβευσόμενον. Ὃς οὐδὲ τὸ τοῦ πρεσβευτοῦ ἔχων ὄνομα ἐθάῤῥησε πεζός παρὰ τοὺς Ούννους ἀφικέσθαι, ἀλλ᾽ ἐπὶ τὸν Πόντον καὶ τὴν Οδησσηνῶν 48 ἔπλευσε πόλιν, ἐν ᾗ καὶ Θεόδου- 2ος στρατηγὸς ἐκπεμφθείς διέτριβεν. C γ'. Οτι τοῦ Χρυσαφίου τοῦ εὐνούχου παραινέ- σαντος Ἐδέκων, 43 ἀνελεῖν τὴν ᾿Αττήλαν, ἐδόκει τῷ D βασιλεῖ Θεοδοσίῳ καὶ τῷ μαγίστρῳ Μαρτιαλίῳ βου- λευομένοις τῶν προκειμένων πέρι μή μόνον Βιγίλαν, ἀλλὰ Μαξιμῖνον ἐκπέμπειν πρεσβευόμενον παρὰ τὸν 'Αττήλαν, καὶ Βιγίλαν μὲν τῷ φαινομένῳ τὴν τοῦ ἑρμηνέως ἐπέχοντα τάξιν πράττειν ἅπερ Ἐδέκωνι 4 δοκεῖ, τὸν δὲ Μαξιμίνον μηδὲν τῶν αὐτοῖς βουλευ- θέντων ἐπιστάμενον τὰ βασιλέως ἀποδιδόναι γράμ ματα. Ἐνεγέγραπτο ἐ δὲ τῶν πρεσβευομένων ἀν δρῶν ἕνεκα, ὡς ὁ μὲν Βιγίλας ἑρμηνεύς, ὁ δὲ Μαξι ambo in eam legationem profecti sunt, et Margum pervenerunt. Est autem Margus urbs in Illyrico Mysorum ad Istrum sita, ex adverso Constantiæ arcis, ad alteram fluminis ripam collocatæ, quo et regii Scythæ convenerant. Extra civitatem equis insidentes utrique congressi sunt. Nec enim barba- ris de plano verba facere placuit, et legati Romani suæ dignitatis memores eodem quoque-apparatu in Scytharum conspectum venire statuerunt, ne sibi peditibus cum equitibus disserendum foret. Itaque placuit, profugos omnes, etiam qui multo 48 ante profugerant, una cum captivis Romanis, qui non soluto redemptionis pretio ad sua redierant, dedi : aut pro unoquoque captivo Romano his, qui eun inello ceperant, octo aureos dari, Romanos belli so- cietatem cum barbara gente, quæ bellum cum Hun- nis geral, non facere. Conventus ad mercatus pari- bus legibus celebrari, et in tuto Romanos et Hun- nos esse. Fœdera rata manere et observari, si quoque anno septingentæ auri librae tributi nomine Scylliis regiis a Romanis penderentur, cum antea tributum annupm non fuisset nisi trecentarum quin- quaginta librarum. His conditionibus pacem Romani et Hunni pepigerunt, qua jurejurando patrio ritu utrinque præstito firmata, utrique ad sua redie- runt. Itaque qui ex Barbaris ad Romanos transierant redditi sunt, de quorum numero erant filii Mama et Attacam ex regio genere, quos Scythæ receptos in Carso, Thraciæ castello, crucis supplicio affecerit, et hanc ab his fugæ pœnam exegerunt. Pace cum Romanis facta, Attilas et Bleda ad subigend. s gentes Scythicas profecti sunt, et contra Sorosgos bellum moverunt. misit Senatorem, virum consularem, ad Atti!am legationem obiturum. Et ille quidem quamvis lega- ti nomen adeptus esset, minime tamen est ausus terrestri itinere Hunnos adire : sed iter per Pon- tum Euxinum instituit, et in Odessenorum civi- tatem navigavit, in qua Theodulus dux commora- batur. eunuchus suasit Edeconi Attilam de medio tollere. Super ea re, habito ab imperatore Theodosio cum Martialio magistro consilio, decreverunt non solum Bigilam, sed et Maximinum legatum ad Attilam ire, et Bigilam quidem specie interpretis, quo mu- nere fungebatur, quæ Edeconi viderentur, exse- cuturum ; Maximinum vero, qui minime eorum, quæ in consilio imperatoris agitata erant, conscius esset, litteras ab eo Attila redditurum. Scripserat enim imperator legatorum causa, Bigilam interpre- VARIE LECTIONES. 3 βυτῶν vulg. 10 συνήεσαν Ν., συνῆσαν vulg. * Σκύθαις vulg. 30 Ρωμαίων Η., Ρωμαίους vulg. 3 Quæ exciderunt partim ita suppl. Ν.... Ρωμαίους οὐ μόνον εἰς τὸ μέλλον μὴ δέχεσθαι το α. τ. Σ. "0 αἱρουμένους vulg., αἱρομένῳ Ν. “ ἀμφότερα σφέτερα vel σφέτερα ἀμφότεροι conj. Β. 41 Οδυσση- νών νυ'g. “ Ἐδέχων: Η., Ἐδέκωνα vulg. “ Ἐδέκων. 11., Ἐδέχων vulg. κ' ἐνεγέγρ. Β., ἀναγ. vu.g 2. (Α. G. 441, Ind. 9 Theod. 34.) Theodosius 3. (A. C. 448, Ind. 1. Theod. 44.) Chrysaphius

Λ μῖνος μείζονος, ήπερ “ ὁ Βιγίλας, ἀξίας, γένους τε Εt περιφανοῦς, καὶ ἐπιτήδειος ἐς τὰ μάλιστα βασιλεῖ· ἔπειτα ὡς οὐ δεῖ παρασαλεύοντα τὰς σπονδὰς τῇ Ῥωμαίων εμβατεύειν γῇ. Φυγάδας δὲ μετὰ τοὺς ἤδη ἐκδοθέντας ἑπτακαίδεκα ἀπέσταλκά σοι, ὡς ἑτέρων οὐκ ὄντων. Καὶ ταῦτα μὲν ἦν ἐν τοῖς γράμ- μασι, φράζειν δὲ τὸν Μαξιμίνον ἀπὸ στόματος τῷ Αττήλα, μὴ χρῆναι αἰτεῖν πρέσβεις μεγίστης αξίας παρ' αὐτὸν διαβῆναι· τοῦτο γὰρ οὐδὲ ἐπὶ τῶν αὐτοῦ προγόνων, οὐδὲ ἐπὶ ἑτέρων τῶν ἀρξάντων τῆς Σκυ θικῆς γενέσθαι, ἀλλὰ πρεσβεύσασθαι τόν τε ἐπιτι χόντα στρατιώτην καὶ ἀγγελιαφόρον. Εἰς δὲ τὸ διευ κρινῆσαι τὰ ἀμφιβαλλόμενα ἐδόκει πέμπειν Ονη- γήσιον παρά Ρωμαίους- μὴ οἷόν τε γὰρ αὐτὸν, Σερα δικῆς δηωθείσης, σὺν ὑπατικῷ ἀνδρὶ ἐς αὐτὴν προϊέναι. Ἐπὶ ταύτην τὴν πρεσβείαν εκλιπαρήσεις πείθει με Μαξιμίνος αὐτῷ συναπᾶραι 48. Καὶ δῆτα ἅμα τοῖς Βαρβάροις εχόμενοι τῆς ὁδοῦ ἐς Σερδικὴν ἀφικνούμεθα, τρισκαίδεκα ὁδὸν ἀνδρὶ εὐζώνῳ τῆς Κωνσταντίνου ἀπέχουσαν. Ἐν ᾖ καταλύσαντες και λῶς ἔχειν ἡγησάμεθα ἐπὶ ἑστίαν Ἐδέχωνα καὶ τοὺς μετ' αὐτοῦ Βαρβάρους καλεῖν. Πρόβατα οὖν καὶ βόας ἀποδομένων τῶν ἐπιχωρίων ἡμῖν, καταστά ξαντες ἀριστοποιούμεθα. Καὶ παρὰ τὸν τοῦ συμ- ποσίου καιρὸν τῶν μὲν Βαρβάρων τὸν Αττίλαν, ἡμῶν δὲ τὸν βασιλέα θαυμαζόντων, ὁ Βιγίλας ἔφη, ὡς οὐκ εἴη Θεὸν καὶ ἄνθρωπον δίκαια συγκρίνειν, ἄνθρωπον μὲν τὸν Ἀττήλαν, Θεὸν δὲ τὸν Θεοδόσιον λέγων. "Ησχαλλον οὖν οἱ Ούννοι, καὶ κατὰ μικρόν ὑποθερμαινόμενοι ἐχαλέπαινον. "Ημῶν δὲ ἐς ἕτερα τρεψάντων τὸν λόγον καὶ φιλοφροσύνῃ τὸν σφῶν αὐτῶν καταπραϋνόντων θυμὸν, μετὰ τὸ δεῖπνον ὡς διανέστημεν, δώροις ὁ Μαξιμίνος Ἐδέκωνα καὶ Ορέστην ἐθεράπευσε, σηρικοῖς ἐσθήμασι καὶ λίθοις Ινδικοῖς. ᾿Αναμείνας δὲ τὴν Ἐδέκωνος Ορέστης ἀναχώρησιν, πρὸς τὸν Μαξιμίνον φράζει, ὡς σοφός τε εἴη καὶ ἄριστος, μὴ ὅμοια σὺν τοῖς ἀμφὶ τὰ βα σίλεια πλημμελήσας· χωρὶς γὰρ αὐτοῦ ἐπὶ δεῖπνον τὸν Ἐδέχωνα καλοῦντες δώροις ἐτίμων. Ἀπόρου δὲ τοῦ λόγου ὡς μηδὲν ἐπισταμένοις φανέντος, καὶ ἀνερωτήσασιν ὅπως καὶ κατὰ ποῖον καιρὸν πε ριῶνται μὲν αὐτό;, τετίμηται δὲ ὁ Ἐδέχων, οὐδὲν ἀποκρινάμενος ἐξῆλθε. Τῇ δὲ ὑστεραίᾳ ὡς ἐβαδίζο μεν, φέρομεν ἐπὶ Βιγίλαν ἅπερ ἡμῖν Ορέστης είν ρήκει. Ος δὲ, ἐκεῖνον μὴ δεῖν χαλεπαίνειν ὡς τῶν αὐτῶν Ἐδέχωνι μὴ τυγχάνοντα· αὐτὸν μὲν γὰρ ὀπάονά τε καὶ ὑπογραφέα εἶναι Αττίλα, Εδέκωνα δὲ τὰ κατὰ πόλεμον ἄριστον, ὡς τοῦ Ούννου γένους, ἀναβεβηκέναι τὸν Ὀρέστην πολύ. Ταῦτα εἰπὼν το καὶ τῷ Ἐδέκων. Ιδιολογησάμενος ἔφασκεν ὕστερον πρὸς ἡμᾶς, εἴτε ἀληθιζόμενος, εἴτε ὑποκρινόμενος, ὡς εἶπαι οι μὲν αὐτῷ τὰ εἰρημένα, μόγι; δὲ αὐτὸν καταπραΰναι τραπέντα ἐπὶ τοῖς λεχθεῖσιν εἰς ὀργήν. Αφικόμενοι δὲ ἐς Ναϊσσὸν ἔρημον μὲν εὕρομεν ἀνθρώπων τὴν πόλιν, ὡς ὑπὸ τῶν πολεμίων ἀνατρα πεῖσαν· ἐν δὲ τοῖς ἱεροῖς καταλύμασι τῶν ὑπὸ νόσων εἴπερ γυὶς· ταν ἀπέσταλκέ απέσταλκέν οἱ το συναπᾶραι Ν., συνεπᾶραι τιμg. Εξέχων νὰ εἰπὼν Η., εἰπεῖν δι εἴποι μὲν εἴποιμεν EXCERPTA EX PRISCO RHETORE B tis munus obiturum, et Maximinum legatum mitti, qui quidem Bigilam dignitate superaret, et genere illustris et sibi valde ſamiliaris esset; ad hæc mi- nime deccre Attilam fœdera transgredientem Ro- manorum regionem invadere; et antea quidem ad eum plures, nunc vero decem et septem transfugas mittere : nec enim plures apud se esse. hæc qui- dem litteris continebantur. Coram autem Maximi- num suis verbis jusserat Attila dicere, ne postula- ret majoris dignitatis viros ad se legatos transire. Hoc enim neque ipsius majoribus datum esse, ne- que cæteris Scythiæ regibus, sed quemlibet militem aut alium nuntium legationis munus obiisse. Cæterum ab ea, quæ inter ipsos in dubietate versa- bantur, dijudicanda sibi videri, Onegesium mitti debere. Qui enim fieri posset, ut in Serdicam, quæ diruta esset, Attilas cum viro consulari conveniret? In hac legatione Maximinus precibus mihi persua- sit, ut illi comes essem. Atque ita cum Barbaris iter facere cœpimus, et in Serdicam pervenimus trium et decem dierum itinere expedito homini a Con- stantinopoli distantem. Ibi commorantes ad cibum nobiscum sumendum Edecona et cæteros Barbaros invitandos duximus. Bobus igitur et ovibus, quas incolæ nobis suppeditaverant, jugulatis, instructo convivio epulati sumus. Inter epulas Barbari Alli- lam, nos imperatorem admirari et extollere. Ad quæ Bigilas dixit, minime justum esse, Deuin cum homine comparare, bominem Attilam, deum Theo- dosium vocans. Id ægre tulerunt Hunni, et sensim ira accensi exasperabantur. Nos vero alio sermo- nem detorquere, et eorum iram blandis verbis leni- re. A ccena ut surreximus, Maximinus Faleconem et Orestem donis conciliaturus, sericis vestibus et gemmis Indicis donavit. Orestes deinde præstofatus Edeconis discessum verba faciens cum Maximino, sibi quidem, ait, illum probum et prudentem videri, qui non ut alii ministri regii peccasset. Etenim nonnulli, spreto Oreste, Edeconem ad coenam invi- taverant et donis coluerant. Nos autem harum omnium rerum ignari, quo pertinerent Orestis ver- ba, non satis percipientes, cum ex eo sciscita- remur, quomodo et qua in re despectui esset habi- lus et Edecon honore affectus, nihil respondit, et discessit. Postridie cum iter faceremus, Bigilæ, quæ p Orestes dixeral, retulimus. Ille vero ait : Orestem non debere iniquo animo ferre, si eadem quæ Edecon, minime esset consecutus. Orestem enim co- mitem et scribam Attilar, Edeconem vero bello cla- rissimum, ut in gente Hannorum, longe illum di- gnitate antecellere. Quæ curn loqueretur, patrio sermone Edeconem alfatus, non multo post nobis confirmavit, seu vera proferret, seu fingeret, se Eleconi ea, quæ prius illi dixeramus, exposuisse, et ægre iram ejus ob dicta Orestis lenivisse. Veni- mus Naissum, quæ ab hostibus fuerat eversa et solo vulg. VARIÆ LECTIONES. C vulg., Val. vulg. Cantocl., vulg.

Λ μῖνος μείζονος, ήπερ “ ὁ Βιγίλας, ἀξίας, γένους τε Εt περιφανοῦς, καὶ ἐπιτήδειος ἐς τὰ μάλιστα βασιλεῖ· ἔπειτα ὡς οὐ δεῖ παρασαλεύοντα τὰς σπονδὰς τῇ Ῥωμαίων εμβατεύειν γῇ. Φυγάδας δὲ μετὰ τοὺς ἤδη ἐκδοθέντας ἑπτακαίδεκα ἀπέσταλκά σοι, ὡς ἑτέρων οὐκ ὄντων. Καὶ ταῦτα μὲν ἦν ἐν τοῖς γράμ- μασι, φράζειν δὲ τὸν Μαξιμίνον ἀπὸ στόματος τῷ Αττήλα, μὴ χρῆναι αἰτεῖν πρέσβεις μεγίστης αξίας παρ' αὐτὸν διαβῆναι· τοῦτο γὰρ οὐδὲ ἐπὶ τῶν αὐτοῦ προγόνων, οὐδὲ ἐπὶ ἑτέρων τῶν ἀρξάντων τῆς Σκυ θικῆς γενέσθαι, ἀλλὰ πρεσβεύσασθαι τόν τε ἐπιτι χόντα στρατιώτην καὶ ἀγγελιαφόρον. Εἰς δὲ τὸ διευ κρινῆσαι τὰ ἀμφιβαλλόμενα ἐδόκει πέμπειν Ονη- γήσιον παρά Ρωμαίους- μὴ οἷόν τε γὰρ αὐτὸν, Σερα δικῆς δηωθείσης, σὺν ὑπατικῷ ἀνδρὶ ἐς αὐτὴν προϊέναι. Ἐπὶ ταύτην τὴν πρεσβείαν εκλιπαρήσεις πείθει με Μαξιμίνος αὐτῷ συναπᾶραι 48. Καὶ δῆτα ἅμα τοῖς Βαρβάροις εχόμενοι τῆς ὁδοῦ ἐς Σερδικὴν ἀφικνούμεθα, τρισκαίδεκα ὁδὸν ἀνδρὶ εὐζώνῳ τῆς Κωνσταντίνου ἀπέχουσαν. Ἐν ᾖ καταλύσαντες και λῶς ἔχειν ἡγησάμεθα ἐπὶ ἑστίαν Ἐδέχωνα καὶ τοὺς μετ' αὐτοῦ Βαρβάρους καλεῖν. Πρόβατα οὖν καὶ βόας ἀποδομένων τῶν ἐπιχωρίων ἡμῖν, καταστά ξαντες ἀριστοποιούμεθα. Καὶ παρὰ τὸν τοῦ συμ- ποσίου καιρὸν τῶν μὲν Βαρβάρων τὸν Αττίλαν, ἡμῶν δὲ τὸν βασιλέα θαυμαζόντων, ὁ Βιγίλας ἔφη, ὡς οὐκ εἴη Θεὸν καὶ ἄνθρωπον δίκαια συγκρίνειν, ἄνθρωπον μὲν τὸν Ἀττήλαν, Θεὸν δὲ τὸν Θεοδόσιον λέγων. "Ησχαλλον οὖν οἱ Ούννοι, καὶ κατὰ μικρόν ὑποθερμαινόμενοι ἐχαλέπαινον. "Ημῶν δὲ ἐς ἕτερα τρεψάντων τὸν λόγον καὶ φιλοφροσύνῃ τὸν σφῶν αὐτῶν καταπραϋνόντων θυμὸν, μετὰ τὸ δεῖπνον ὡς διανέστημεν, δώροις ὁ Μαξιμίνος Ἐδέκωνα καὶ Ορέστην ἐθεράπευσε, σηρικοῖς ἐσθήμασι καὶ λίθοις Ινδικοῖς. ᾿Αναμείνας δὲ τὴν Ἐδέκωνος Ορέστης ἀναχώρησιν, πρὸς τὸν Μαξιμίνον φράζει, ὡς σοφός τε εἴη καὶ ἄριστος, μὴ ὅμοια σὺν τοῖς ἀμφὶ τὰ βα σίλεια πλημμελήσας· χωρὶς γὰρ αὐτοῦ ἐπὶ δεῖπνον τὸν Ἐδέχωνα καλοῦντες δώροις ἐτίμων. Ἀπόρου δὲ τοῦ λόγου ὡς μηδὲν ἐπισταμένοις φανέντος, καὶ ἀνερωτήσασιν ὅπως καὶ κατὰ ποῖον καιρὸν πε ριῶνται μὲν αὐτό;, τετίμηται δὲ ὁ Ἐδέχων, οὐδὲν ἀποκρινάμενος ἐξῆλθε. Τῇ δὲ ὑστεραίᾳ ὡς ἐβαδίζο μεν, φέρομεν ἐπὶ Βιγίλαν ἅπερ ἡμῖν Ορέστης είν ρήκει. Ος δὲ, ἐκεῖνον μὴ δεῖν χαλεπαίνειν ὡς τῶν αὐτῶν Ἐδέχωνι μὴ τυγχάνοντα· αὐτὸν μὲν γὰρ ὀπάονά τε καὶ ὑπογραφέα εἶναι Αττίλα, Εδέκωνα δὲ τὰ κατὰ πόλεμον ἄριστον, ὡς τοῦ Ούννου γένους, ἀναβεβηκέναι τὸν Ὀρέστην πολύ. Ταῦτα εἰπὼν το καὶ τῷ Ἐδέκων. Ιδιολογησάμενος ἔφασκεν ὕστερον πρὸς ἡμᾶς, εἴτε ἀληθιζόμενος, εἴτε ὑποκρινόμενος, ὡς εἶπαι οι μὲν αὐτῷ τὰ εἰρημένα, μόγι; δὲ αὐτὸν καταπραΰναι τραπέντα ἐπὶ τοῖς λεχθεῖσιν εἰς ὀργήν. Αφικόμενοι δὲ ἐς Ναϊσσὸν ἔρημον μὲν εὕρομεν ἀνθρώπων τὴν πόλιν, ὡς ὑπὸ τῶν πολεμίων ἀνατρα πεῖσαν· ἐν δὲ τοῖς ἱεροῖς καταλύμασι τῶν ὑπὸ νόσων εἴπερ γυὶς· ταν ἀπέσταλκέ απέσταλκέν οἱ το συναπᾶραι Ν., συνεπᾶραι τιμg. Εξέχων νὰ εἰπὼν Η., εἰπεῖν δι εἴποι μὲν εἴποιμεν EXCERPTA EX PRISCO RHETORE B tis munus obiturum, et Maximinum legatum mitti, qui quidem Bigilam dignitate superaret, et genere illustris et sibi valde ſamiliaris esset; ad hæc mi- nime deccre Attilam fœdera transgredientem Ro- manorum regionem invadere; et antea quidem ad eum plures, nunc vero decem et septem transfugas mittere : nec enim plures apud se esse. hæc qui- dem litteris continebantur. Coram autem Maximi- num suis verbis jusserat Attila dicere, ne postula- ret majoris dignitatis viros ad se legatos transire. Hoc enim neque ipsius majoribus datum esse, ne- que cæteris Scythiæ regibus, sed quemlibet militem aut alium nuntium legationis munus obiisse. Cæterum ab ea, quæ inter ipsos in dubietate versa- bantur, dijudicanda sibi videri, Onegesium mitti debere. Qui enim fieri posset, ut in Serdicam, quæ diruta esset, Attilas cum viro consulari conveniret? In hac legatione Maximinus precibus mihi persua- sit, ut illi comes essem. Atque ita cum Barbaris iter facere cœpimus, et in Serdicam pervenimus trium et decem dierum itinere expedito homini a Con- stantinopoli distantem. Ibi commorantes ad cibum nobiscum sumendum Edecona et cæteros Barbaros invitandos duximus. Bobus igitur et ovibus, quas incolæ nobis suppeditaverant, jugulatis, instructo convivio epulati sumus. Inter epulas Barbari Alli- lam, nos imperatorem admirari et extollere. Ad quæ Bigilas dixit, minime justum esse, Deuin cum homine comparare, bominem Attilam, deum Theo- dosium vocans. Id ægre tulerunt Hunni, et sensim ira accensi exasperabantur. Nos vero alio sermo- nem detorquere, et eorum iram blandis verbis leni- re. A ccena ut surreximus, Maximinus Faleconem et Orestem donis conciliaturus, sericis vestibus et gemmis Indicis donavit. Orestes deinde præstofatus Edeconis discessum verba faciens cum Maximino, sibi quidem, ait, illum probum et prudentem videri, qui non ut alii ministri regii peccasset. Etenim nonnulli, spreto Oreste, Edeconem ad coenam invi- taverant et donis coluerant. Nos autem harum omnium rerum ignari, quo pertinerent Orestis ver- ba, non satis percipientes, cum ex eo sciscita- remur, quomodo et qua in re despectui esset habi- lus et Edecon honore affectus, nihil respondit, et discessit. Postridie cum iter faceremus, Bigilæ, quæ p Orestes dixeral, retulimus. Ille vero ait : Orestem non debere iniquo animo ferre, si eadem quæ Edecon, minime esset consecutus. Orestem enim co- mitem et scribam Attilar, Edeconem vero bello cla- rissimum, ut in gente Hannorum, longe illum di- gnitate antecellere. Quæ curn loqueretur, patrio sermone Edeconem alfatus, non multo post nobis confirmavit, seu vera proferret, seu fingeret, se Eleconi ea, quæ prius illi dixeramus, exposuisse, et ægre iram ejus ob dicta Orestis lenivisse. Veni- mus Naissum, quæ ab hostibus fuerat eversa et solo vulg. VARIÆ LECTIONES. C vulg., Val. vulg. Cantocl., vulg.

Λ μῖνος μείζονος, ήπερ “ ὁ Βιγίλας, ἀξίας, γένους τε Εt περιφανοῦς, καὶ ἐπιτήδειος ἐς τὰ μάλιστα βασιλεῖ· ἔπειτα ὡς οὐ δεῖ παρασαλεύοντα τὰς σπονδὰς τῇ Ῥωμαίων εμβατεύειν γῇ. Φυγάδας δὲ μετὰ τοὺς ἤδη ἐκδοθέντας ἑπτακαίδεκα ἀπέσταλκά σοι, ὡς ἑτέρων οὐκ ὄντων. Καὶ ταῦτα μὲν ἦν ἐν τοῖς γράμ- μασι, φράζειν δὲ τὸν Μαξιμίνον ἀπὸ στόματος τῷ Αττήλα, μὴ χρῆναι αἰτεῖν πρέσβεις μεγίστης αξίας παρ' αὐτὸν διαβῆναι· τοῦτο γὰρ οὐδὲ ἐπὶ τῶν αὐτοῦ προγόνων, οὐδὲ ἐπὶ ἑτέρων τῶν ἀρξάντων τῆς Σκυ θικῆς γενέσθαι, ἀλλὰ πρεσβεύσασθαι τόν τε ἐπιτι χόντα στρατιώτην καὶ ἀγγελιαφόρον. Εἰς δὲ τὸ διευ κρινῆσαι τὰ ἀμφιβαλλόμενα ἐδόκει πέμπειν Ονη- γήσιον παρά Ρωμαίους- μὴ οἷόν τε γὰρ αὐτὸν, Σερα δικῆς δηωθείσης, σὺν ὑπατικῷ ἀνδρὶ ἐς αὐτὴν προϊέναι. Ἐπὶ ταύτην τὴν πρεσβείαν εκλιπαρήσεις πείθει με Μαξιμίνος αὐτῷ συναπᾶραι 48. Καὶ δῆτα ἅμα τοῖς Βαρβάροις εχόμενοι τῆς ὁδοῦ ἐς Σερδικὴν ἀφικνούμεθα, τρισκαίδεκα ὁδὸν ἀνδρὶ εὐζώνῳ τῆς Κωνσταντίνου ἀπέχουσαν. Ἐν ᾖ καταλύσαντες και λῶς ἔχειν ἡγησάμεθα ἐπὶ ἑστίαν Ἐδέχωνα καὶ τοὺς μετ' αὐτοῦ Βαρβάρους καλεῖν. Πρόβατα οὖν καὶ βόας ἀποδομένων τῶν ἐπιχωρίων ἡμῖν, καταστά ξαντες ἀριστοποιούμεθα. Καὶ παρὰ τὸν τοῦ συμ- ποσίου καιρὸν τῶν μὲν Βαρβάρων τὸν Αττίλαν, ἡμῶν δὲ τὸν βασιλέα θαυμαζόντων, ὁ Βιγίλας ἔφη, ὡς οὐκ εἴη Θεὸν καὶ ἄνθρωπον δίκαια συγκρίνειν, ἄνθρωπον μὲν τὸν Ἀττήλαν, Θεὸν δὲ τὸν Θεοδόσιον λέγων. "Ησχαλλον οὖν οἱ Ούννοι, καὶ κατὰ μικρόν ὑποθερμαινόμενοι ἐχαλέπαινον. "Ημῶν δὲ ἐς ἕτερα τρεψάντων τὸν λόγον καὶ φιλοφροσύνῃ τὸν σφῶν αὐτῶν καταπραϋνόντων θυμὸν, μετὰ τὸ δεῖπνον ὡς διανέστημεν, δώροις ὁ Μαξιμίνος Ἐδέκωνα καὶ Ορέστην ἐθεράπευσε, σηρικοῖς ἐσθήμασι καὶ λίθοις Ινδικοῖς. ᾿Αναμείνας δὲ τὴν Ἐδέκωνος Ορέστης ἀναχώρησιν, πρὸς τὸν Μαξιμίνον φράζει, ὡς σοφός τε εἴη καὶ ἄριστος, μὴ ὅμοια σὺν τοῖς ἀμφὶ τὰ βα σίλεια πλημμελήσας· χωρὶς γὰρ αὐτοῦ ἐπὶ δεῖπνον τὸν Ἐδέχωνα καλοῦντες δώροις ἐτίμων. Ἀπόρου δὲ τοῦ λόγου ὡς μηδὲν ἐπισταμένοις φανέντος, καὶ ἀνερωτήσασιν ὅπως καὶ κατὰ ποῖον καιρὸν πε ριῶνται μὲν αὐτό;, τετίμηται δὲ ὁ Ἐδέχων, οὐδὲν ἀποκρινάμενος ἐξῆλθε. Τῇ δὲ ὑστεραίᾳ ὡς ἐβαδίζο μεν, φέρομεν ἐπὶ Βιγίλαν ἅπερ ἡμῖν Ορέστης είν ρήκει. Ος δὲ, ἐκεῖνον μὴ δεῖν χαλεπαίνειν ὡς τῶν αὐτῶν Ἐδέχωνι μὴ τυγχάνοντα· αὐτὸν μὲν γὰρ ὀπάονά τε καὶ ὑπογραφέα εἶναι Αττίλα, Εδέκωνα δὲ τὰ κατὰ πόλεμον ἄριστον, ὡς τοῦ Ούννου γένους, ἀναβεβηκέναι τὸν Ὀρέστην πολύ. Ταῦτα εἰπὼν το καὶ τῷ Ἐδέκων. Ιδιολογησάμενος ἔφασκεν ὕστερον πρὸς ἡμᾶς, εἴτε ἀληθιζόμενος, εἴτε ὑποκρινόμενος, ὡς εἶπαι οι μὲν αὐτῷ τὰ εἰρημένα, μόγι; δὲ αὐτὸν καταπραΰναι τραπέντα ἐπὶ τοῖς λεχθεῖσιν εἰς ὀργήν. Αφικόμενοι δὲ ἐς Ναϊσσὸν ἔρημον μὲν εὕρομεν ἀνθρώπων τὴν πόλιν, ὡς ὑπὸ τῶν πολεμίων ἀνατρα πεῖσαν· ἐν δὲ τοῖς ἱεροῖς καταλύμασι τῶν ὑπὸ νόσων εἴπερ γυὶς· ταν ἀπέσταλκέ απέσταλκέν οἱ το συναπᾶραι Ν., συνεπᾶραι τιμg. Εξέχων νὰ εἰπὼν Η., εἰπεῖν δι εἴποι μὲν εἴποιμεν EXCERPTA EX PRISCO RHETORE B tis munus obiturum, et Maximinum legatum mitti, qui quidem Bigilam dignitate superaret, et genere illustris et sibi valde ſamiliaris esset; ad hæc mi- nime deccre Attilam fœdera transgredientem Ro- manorum regionem invadere; et antea quidem ad eum plures, nunc vero decem et septem transfugas mittere : nec enim plures apud se esse. hæc qui- dem litteris continebantur. Coram autem Maximi- num suis verbis jusserat Attila dicere, ne postula- ret majoris dignitatis viros ad se legatos transire. Hoc enim neque ipsius majoribus datum esse, ne- que cæteris Scythiæ regibus, sed quemlibet militem aut alium nuntium legationis munus obiisse. Cæterum ab ea, quæ inter ipsos in dubietate versa- bantur, dijudicanda sibi videri, Onegesium mitti debere. Qui enim fieri posset, ut in Serdicam, quæ diruta esset, Attilas cum viro consulari conveniret? In hac legatione Maximinus precibus mihi persua- sit, ut illi comes essem. Atque ita cum Barbaris iter facere cœpimus, et in Serdicam pervenimus trium et decem dierum itinere expedito homini a Con- stantinopoli distantem. Ibi commorantes ad cibum nobiscum sumendum Edecona et cæteros Barbaros invitandos duximus. Bobus igitur et ovibus, quas incolæ nobis suppeditaverant, jugulatis, instructo convivio epulati sumus. Inter epulas Barbari Alli- lam, nos imperatorem admirari et extollere. Ad quæ Bigilas dixit, minime justum esse, Deuin cum homine comparare, bominem Attilam, deum Theo- dosium vocans. Id ægre tulerunt Hunni, et sensim ira accensi exasperabantur. Nos vero alio sermo- nem detorquere, et eorum iram blandis verbis leni- re. A ccena ut surreximus, Maximinus Faleconem et Orestem donis conciliaturus, sericis vestibus et gemmis Indicis donavit. Orestes deinde præstofatus Edeconis discessum verba faciens cum Maximino, sibi quidem, ait, illum probum et prudentem videri, qui non ut alii ministri regii peccasset. Etenim nonnulli, spreto Oreste, Edeconem ad coenam invi- taverant et donis coluerant. Nos autem harum omnium rerum ignari, quo pertinerent Orestis ver- ba, non satis percipientes, cum ex eo sciscita- remur, quomodo et qua in re despectui esset habi- lus et Edecon honore affectus, nihil respondit, et discessit. Postridie cum iter faceremus, Bigilæ, quæ p Orestes dixeral, retulimus. Ille vero ait : Orestem non debere iniquo animo ferre, si eadem quæ Edecon, minime esset consecutus. Orestem enim co- mitem et scribam Attilar, Edeconem vero bello cla- rissimum, ut in gente Hannorum, longe illum di- gnitate antecellere. Quæ curn loqueretur, patrio sermone Edeconem alfatus, non multo post nobis confirmavit, seu vera proferret, seu fingeret, se Eleconi ea, quæ prius illi dixeramus, exposuisse, et ægre iram ejus ob dicta Orestis lenivisse. Veni- mus Naissum, quæ ab hostibus fuerat eversa et solo vulg. VARIÆ LECTIONES. C vulg., Val. vulg. Cantocl., vulg.

703 83 " 85 5% DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. 710 Et κατεχομένων τινὲς ἐτύγχανον ὄντες. Μικρὸν δὲ ἄνω A æquata : itaque, cam desertam hominibus offendi- τοῦ ποταμοῦ ἐν καθαρῷ δε καταλύσαντες (σύμπαντα γὰρ τὰ ἐπὶ τὴν ὄχθην ὀστέων ἦν πλέα τῶν ἐν πο λέμῳ ἀναιρεθέντων), τῇ ἐπαύριον πρὸς ᾿Αγίνθεον τῶν ἐν Ἰλλυριοῖς ταγμάτων ἡγούμενον ἀφικόμεθα, οὐ πόῤῥω ὄντα τῆς Ναϊσσοῦ, ἐφ' ᾧ τὰ παρὰ βασι- λέως ἀγγεῖλαι καὶ τοὺς φυγάδας παραλαβεῖν· τοὺς γὰρ ε' τῶν ιζ', περὶ ὧν ᾿Αττήλᾳ ἐγέγραπτο, αὐτὸν ἔδει παραδιδόναι. Ηλθομεν οὖν ἐς λόγους, καὶ τοὺς ε' φυγάδας παραδοῦναι αὐτὸν τοῖς Ούννοις παρ εσκευάσαμεν · οὓς φιλοφρονησάμενος σὺν ἡμῖν ἀπὸ έπεμψε. Διανυκτερεύσαντες δὲ καὶ ἀπὸ τῶν ὁρίων τῆς Ναϊσσοῦ τὴν πορείαν ποιησάμενοι ἐπὶ τὴν Ίστρον ποταμὸν, ἐς τι χωρίον ἐσβάλλομεν συνηρε φές, καμπὰς δὲ καὶ ἑλιγμοὺς καὶ περιαγωγὰς πολύ λὰς ἔχον. Ἐν ᾧπερ τῆς ἡμέρας διαφαινούσης ", οἰομένοις ἐπὶ δυσμάς πορεύεσθαι τοῦ ἡλίου ἀνατολὴ κατεναντίον ὤφθη, ὥστε τοὺς ἀπείρως ἔχοντας τῆς τοῦ χωρίου θέσεως ἀναβοῆσαι, οἷα δὴ τοῦ ἡλίου τὴν ἐναντίαν ποιουμένου σε πορείαν καὶ ἕτερα παρὰ κα τὰ καθεστῶτα σημαίνοντος. Ὑπὸ δὲ τῆς τοῦ τόπου ἀνωμαλίας ἐπὶ ἀνατολὰς ἐκεῖνο τὸ μέρος ἔβλεπε τῆς ὁδοῦ. Μετὰ δὲ τὴν δυσχωρίαν ἐν πεδίῳ καὶ αὐτῷ ὑλώσει παραγινόμεθα. Εντεῦθεν βάρβαροι πορθμεῖς ἐν σκάφεσι μονοξύλοις, ἅπερ αὐτοὶ δένδρα ἐκτέμνοντες καὶ διαγλύφοντες κατασκευάζουσιν, ἐδέχοντο ἡμᾶς καὶ διεπόρθμευον τὸν ποταμὸν, οὐχ ἡμῶν ἕνεκα παρασκευασάμενοι, ἀλλὰ διαπορθμεύ- σαντες πλῆθος βαρβαρικόν, ὅπερ ἡμῖν κατὰ τὴν ὁδὸν ἀπηντήκει, οἷα δὴ βουλομένου οι ὡς ἐπὶ θήραν α Αττίλα διαβαίνειν ἐς τὴν Ῥωμαίων γῆν. Τοῦτο δὲ ἦν πολέμου παρασκευὴν ποιουμένῳ 10 τῷ βα- σιλείῳ Σκύθῃ, προφάσει τοῦ μὴ πάντας αὐτῷ τοὺς φυγάδας δεδόσθαι. Περαιωθέντες δὲ τὸν Ιστρον καὶ σὺν τοῖς Βαρβάροις ὡς σ' πορευθέντες σταδίους, ἐν πεδίῳ τινὶ ἐπιμένειν ἠναγκάσθημεν, ὥστε τοὺς ἀμφὶ τὸν Ἐδέκωνα τῷ ᾿Αττήλη γενέσθαι τῆς ἡμετέρας ἀφίξεως μηνυτάς. Καταμεινάντων δὲ σὺν ἡμῖν καὶ τῶν ξεναγησάντων ἡμᾶς το Βαρβάρων, ἀμφὶ δείλην ἐψίαν δεῖπνον ἡμῶν αἱρουμένων, κρότος ἵππων ὡς ἡμᾶς ἐρχομένων ηκούετο. Καὶ δὴ ἄνδρες δύο Σκύθαι παρεγίνοντο ὡς τὸν ᾿Αττήλαν ἡμᾶς ἀπιέναι παρα κελευόμενοι. Ημῶν δὲ πρότερον ἐπὶ τὸ δεῖπνον αὐτοὺς ἐλθεῖν αίτησάντων, ἀποβάντες τῶν ἵππων εὐωχήθησαν, καὶ ἡμῖν τῆς ὁδοῦ τῇ ὑστεραίᾳ ἡγή- D σαντο. Παραγενομένων δὲ ἐς τὰς το 'Αττήλα σκηνὰς ἀμφὶ θ' τῆς ἡμέρας ὥρᾳ (πολλαὶ δὲ αὐτῷ οι ἐτύγ χανον οὖσαι), ἐπί τε λόφου τινός σκηνοποιῆσαι βουληθέντων, οἱ ἐπιτυχόντες διεκώλυσαν Βάρβαροι, ὡς τῆς ᾿Αττήλα ἐν χθαμαλῷ ὑπαρχούσης σκηνῆς. Καταλυσάντων δὲ ὅπου τοῖς Σκύθαις ἐδόκει, Ἐδέ κων καὶ Ὀρέστης καὶ Σκόττας καὶ ἕτεροι τῶν ἐν αὐτοῖς λογάδων ἦχον ἀνερωτῶντες σε τίνων τυχεῖν ἐσπουδακότες τὴν πρέσβειαν ποιούμεθα. Ημῶν δὲ 59 mus, præterquam quod in ruderibus sacrarum ædium erant quidam ægroti. Paulo longius a flunk - ne ad vacua loca divertentes (omnia enim circa ripam erant plena ossibus 50 eorum, qui bello ce ciderant), postridie ad Agintheum, copiarum in Illyrico ducem, qui non longe a Naisso habitabat, accessimus, ut, traditis imperatoris mandatis, re- ciperemus ab eo quinque transfugas, qui septem- decim numerum, de quibus ad Attilam scripserat, explerent. Hominem igitur convenimus, et quinque profugos Munnos tradere præcepimus, quos verbis consolatus, nobiscum dimisit. Nocte transacta nontibus Naissi Istrum versus pergentes, in angu- stam convallein per obliquos inflexus et circuitus Β multos deferinur. Hic cum in ea opinione esse mus, ut in occasum iter tendere existimaremus, simul atque illuxit, sol exoriens sese ex adverso oculis nostris objecit. Itaque qui loci situm ignora- bant, exclamare, tanquam sol contrarium solito cursuni conficeret, et abhorrentia a constituto re- rum ordine designaret : sed propter loci inæqua- litatem via ea parte ad Orientem spectat. Ex illo difficili et arduo loco ad plana et uliginosa deveni, mus. Ilic nos Barbari portitores in scaphis unico li- gno constantibus, quas arboribus sectis et cavalis adornant, exceperunt, et dumnen transmiserunt. Εt lembi quidem minime ad nos traducendos, sed ad multitudinem Barbarorum trajiciendam erant præ- parali, quæ nobis in via occurreret, quia Auilas ad venationem in Romanorum fines transgredi vole- bat. Revera autem bellum contra Romanos para- vit, cujus gerendi occasionem sumebat, quod trane fugae non redderentur. Transmisso Istro, septua ginta fere stadiorum iter cum Barbaris emensi in campo quodam subsistere coacti sumus, tantisper dum Edecon Attilam nostri adventus certiorem fa- ceret manentibus interea nobiscum ex Barbaris, qui nos erant deducturi. Circa vesperam nobis coe- nantibus, auditus est strepitus equorum ad nos venientium. Et duo viri Scythæ advenerunt, qui nos ad Attilam venire jusserunt. Nobis vero prius eos ad cœnam accedere rogantibus, de equis de- scendentes una convivium inierunt, et postridle viam præeuntes demonstrarunt. Qua die hora fere nona ad Attila tentoria pervenimus: nam erant ei plu- rima. Et cum in colle quodam tentoria figere velle- mus, obvii Barbari prohibuerunt, quoniam Attilæ tentorium esset in planitie positum. Quamobrems ad Barbarorum arbitrium locum tentorii collocandi cepimus. Huc Edecon, Orestes, Scotta et alii ex Scythis primores mox advenerunt, et ex nobis quæsierunt, quarum rerum consequendarun gratia hanc legationem suscepissemus. Nos vero invicem VARIE LECTIONES. 38 56 C 35 89 καθαρῷ Cantocl., καπαρῳ vulg. σε τῶν Β., ν νulg. σε διαφαν. vulg. ἡ τοῦ ἡλ. conj. Β. κατά εναντίον ώφθη post ποιουμένου iterat vulg. παραγεν. vulg. σε βουλόμενον vulg. σε παρασκευή ποιου- μένη conj. Β. σε ὑμᾶς vulg. το τὰς Β, τοῦ vulg. "οι αὐτῷ Β., αὐτῶν vulg. σε ανερωτῶντες Cl., ἀνδρῶν τις vulg. 60

703 83 " 85 5% DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. 710 Et κατεχομένων τινὲς ἐτύγχανον ὄντες. Μικρὸν δὲ ἄνω A æquata : itaque, cam desertam hominibus offendi- τοῦ ποταμοῦ ἐν καθαρῷ δε καταλύσαντες (σύμπαντα γὰρ τὰ ἐπὶ τὴν ὄχθην ὀστέων ἦν πλέα τῶν ἐν πο λέμῳ ἀναιρεθέντων), τῇ ἐπαύριον πρὸς ᾿Αγίνθεον τῶν ἐν Ἰλλυριοῖς ταγμάτων ἡγούμενον ἀφικόμεθα, οὐ πόῤῥω ὄντα τῆς Ναϊσσοῦ, ἐφ' ᾧ τὰ παρὰ βασι- λέως ἀγγεῖλαι καὶ τοὺς φυγάδας παραλαβεῖν· τοὺς γὰρ ε' τῶν ιζ', περὶ ὧν ᾿Αττήλᾳ ἐγέγραπτο, αὐτὸν ἔδει παραδιδόναι. Ηλθομεν οὖν ἐς λόγους, καὶ τοὺς ε' φυγάδας παραδοῦναι αὐτὸν τοῖς Ούννοις παρ εσκευάσαμεν · οὓς φιλοφρονησάμενος σὺν ἡμῖν ἀπὸ έπεμψε. Διανυκτερεύσαντες δὲ καὶ ἀπὸ τῶν ὁρίων τῆς Ναϊσσοῦ τὴν πορείαν ποιησάμενοι ἐπὶ τὴν Ίστρον ποταμὸν, ἐς τι χωρίον ἐσβάλλομεν συνηρε φές, καμπὰς δὲ καὶ ἑλιγμοὺς καὶ περιαγωγὰς πολύ λὰς ἔχον. Ἐν ᾧπερ τῆς ἡμέρας διαφαινούσης ", οἰομένοις ἐπὶ δυσμάς πορεύεσθαι τοῦ ἡλίου ἀνατολὴ κατεναντίον ὤφθη, ὥστε τοὺς ἀπείρως ἔχοντας τῆς τοῦ χωρίου θέσεως ἀναβοῆσαι, οἷα δὴ τοῦ ἡλίου τὴν ἐναντίαν ποιουμένου σε πορείαν καὶ ἕτερα παρὰ κα τὰ καθεστῶτα σημαίνοντος. Ὑπὸ δὲ τῆς τοῦ τόπου ἀνωμαλίας ἐπὶ ἀνατολὰς ἐκεῖνο τὸ μέρος ἔβλεπε τῆς ὁδοῦ. Μετὰ δὲ τὴν δυσχωρίαν ἐν πεδίῳ καὶ αὐτῷ ὑλώσει παραγινόμεθα. Εντεῦθεν βάρβαροι πορθμεῖς ἐν σκάφεσι μονοξύλοις, ἅπερ αὐτοὶ δένδρα ἐκτέμνοντες καὶ διαγλύφοντες κατασκευάζουσιν, ἐδέχοντο ἡμᾶς καὶ διεπόρθμευον τὸν ποταμὸν, οὐχ ἡμῶν ἕνεκα παρασκευασάμενοι, ἀλλὰ διαπορθμεύ- σαντες πλῆθος βαρβαρικόν, ὅπερ ἡμῖν κατὰ τὴν ὁδὸν ἀπηντήκει, οἷα δὴ βουλομένου οι ὡς ἐπὶ θήραν α Αττίλα διαβαίνειν ἐς τὴν Ῥωμαίων γῆν. Τοῦτο δὲ ἦν πολέμου παρασκευὴν ποιουμένῳ 10 τῷ βα- σιλείῳ Σκύθῃ, προφάσει τοῦ μὴ πάντας αὐτῷ τοὺς φυγάδας δεδόσθαι. Περαιωθέντες δὲ τὸν Ιστρον καὶ σὺν τοῖς Βαρβάροις ὡς σ' πορευθέντες σταδίους, ἐν πεδίῳ τινὶ ἐπιμένειν ἠναγκάσθημεν, ὥστε τοὺς ἀμφὶ τὸν Ἐδέκωνα τῷ ᾿Αττήλη γενέσθαι τῆς ἡμετέρας ἀφίξεως μηνυτάς. Καταμεινάντων δὲ σὺν ἡμῖν καὶ τῶν ξεναγησάντων ἡμᾶς το Βαρβάρων, ἀμφὶ δείλην ἐψίαν δεῖπνον ἡμῶν αἱρουμένων, κρότος ἵππων ὡς ἡμᾶς ἐρχομένων ηκούετο. Καὶ δὴ ἄνδρες δύο Σκύθαι παρεγίνοντο ὡς τὸν ᾿Αττήλαν ἡμᾶς ἀπιέναι παρα κελευόμενοι. Ημῶν δὲ πρότερον ἐπὶ τὸ δεῖπνον αὐτοὺς ἐλθεῖν αίτησάντων, ἀποβάντες τῶν ἵππων εὐωχήθησαν, καὶ ἡμῖν τῆς ὁδοῦ τῇ ὑστεραίᾳ ἡγή- D σαντο. Παραγενομένων δὲ ἐς τὰς το 'Αττήλα σκηνὰς ἀμφὶ θ' τῆς ἡμέρας ὥρᾳ (πολλαὶ δὲ αὐτῷ οι ἐτύγ χανον οὖσαι), ἐπί τε λόφου τινός σκηνοποιῆσαι βουληθέντων, οἱ ἐπιτυχόντες διεκώλυσαν Βάρβαροι, ὡς τῆς ᾿Αττήλα ἐν χθαμαλῷ ὑπαρχούσης σκηνῆς. Καταλυσάντων δὲ ὅπου τοῖς Σκύθαις ἐδόκει, Ἐδέ κων καὶ Ὀρέστης καὶ Σκόττας καὶ ἕτεροι τῶν ἐν αὐτοῖς λογάδων ἦχον ἀνερωτῶντες σε τίνων τυχεῖν ἐσπουδακότες τὴν πρέσβειαν ποιούμεθα. Ημῶν δὲ 59 mus, præterquam quod in ruderibus sacrarum ædium erant quidam ægroti. Paulo longius a flunk - ne ad vacua loca divertentes (omnia enim circa ripam erant plena ossibus 50 eorum, qui bello ce ciderant), postridie ad Agintheum, copiarum in Illyrico ducem, qui non longe a Naisso habitabat, accessimus, ut, traditis imperatoris mandatis, re- ciperemus ab eo quinque transfugas, qui septem- decim numerum, de quibus ad Attilam scripserat, explerent. Hominem igitur convenimus, et quinque profugos Munnos tradere præcepimus, quos verbis consolatus, nobiscum dimisit. Nocte transacta nontibus Naissi Istrum versus pergentes, in angu- stam convallein per obliquos inflexus et circuitus Β multos deferinur. Hic cum in ea opinione esse mus, ut in occasum iter tendere existimaremus, simul atque illuxit, sol exoriens sese ex adverso oculis nostris objecit. Itaque qui loci situm ignora- bant, exclamare, tanquam sol contrarium solito cursuni conficeret, et abhorrentia a constituto re- rum ordine designaret : sed propter loci inæqua- litatem via ea parte ad Orientem spectat. Ex illo difficili et arduo loco ad plana et uliginosa deveni, mus. Ilic nos Barbari portitores in scaphis unico li- gno constantibus, quas arboribus sectis et cavalis adornant, exceperunt, et dumnen transmiserunt. Εt lembi quidem minime ad nos traducendos, sed ad multitudinem Barbarorum trajiciendam erant præ- parali, quæ nobis in via occurreret, quia Auilas ad venationem in Romanorum fines transgredi vole- bat. Revera autem bellum contra Romanos para- vit, cujus gerendi occasionem sumebat, quod trane fugae non redderentur. Transmisso Istro, septua ginta fere stadiorum iter cum Barbaris emensi in campo quodam subsistere coacti sumus, tantisper dum Edecon Attilam nostri adventus certiorem fa- ceret manentibus interea nobiscum ex Barbaris, qui nos erant deducturi. Circa vesperam nobis coe- nantibus, auditus est strepitus equorum ad nos venientium. Et duo viri Scythæ advenerunt, qui nos ad Attilam venire jusserunt. Nobis vero prius eos ad cœnam accedere rogantibus, de equis de- scendentes una convivium inierunt, et postridle viam præeuntes demonstrarunt. Qua die hora fere nona ad Attila tentoria pervenimus: nam erant ei plu- rima. Et cum in colle quodam tentoria figere velle- mus, obvii Barbari prohibuerunt, quoniam Attilæ tentorium esset in planitie positum. Quamobrems ad Barbarorum arbitrium locum tentorii collocandi cepimus. Huc Edecon, Orestes, Scotta et alii ex Scythis primores mox advenerunt, et ex nobis quæsierunt, quarum rerum consequendarun gratia hanc legationem suscepissemus. Nos vero invicem VARIE LECTIONES. 38 56 C 35 89 καθαρῷ Cantocl., καπαρῳ vulg. σε τῶν Β., ν νulg. σε διαφαν. vulg. ἡ τοῦ ἡλ. conj. Β. κατά εναντίον ώφθη post ποιουμένου iterat vulg. παραγεν. vulg. σε βουλόμενον vulg. σε παρασκευή ποιου- μένη conj. Β. σε ὑμᾶς vulg. το τὰς Β, τοῦ vulg. "οι αὐτῷ Β., αὐτῶν vulg. σε ανερωτῶντες Cl., ἀνδρῶν τις vulg. 60

703 83 " 85 5% DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. 710 Et κατεχομένων τινὲς ἐτύγχανον ὄντες. Μικρὸν δὲ ἄνω A æquata : itaque, cam desertam hominibus offendi- τοῦ ποταμοῦ ἐν καθαρῷ δε καταλύσαντες (σύμπαντα γὰρ τὰ ἐπὶ τὴν ὄχθην ὀστέων ἦν πλέα τῶν ἐν πο λέμῳ ἀναιρεθέντων), τῇ ἐπαύριον πρὸς ᾿Αγίνθεον τῶν ἐν Ἰλλυριοῖς ταγμάτων ἡγούμενον ἀφικόμεθα, οὐ πόῤῥω ὄντα τῆς Ναϊσσοῦ, ἐφ' ᾧ τὰ παρὰ βασι- λέως ἀγγεῖλαι καὶ τοὺς φυγάδας παραλαβεῖν· τοὺς γὰρ ε' τῶν ιζ', περὶ ὧν ᾿Αττήλᾳ ἐγέγραπτο, αὐτὸν ἔδει παραδιδόναι. Ηλθομεν οὖν ἐς λόγους, καὶ τοὺς ε' φυγάδας παραδοῦναι αὐτὸν τοῖς Ούννοις παρ εσκευάσαμεν · οὓς φιλοφρονησάμενος σὺν ἡμῖν ἀπὸ έπεμψε. Διανυκτερεύσαντες δὲ καὶ ἀπὸ τῶν ὁρίων τῆς Ναϊσσοῦ τὴν πορείαν ποιησάμενοι ἐπὶ τὴν Ίστρον ποταμὸν, ἐς τι χωρίον ἐσβάλλομεν συνηρε φές, καμπὰς δὲ καὶ ἑλιγμοὺς καὶ περιαγωγὰς πολύ λὰς ἔχον. Ἐν ᾧπερ τῆς ἡμέρας διαφαινούσης ", οἰομένοις ἐπὶ δυσμάς πορεύεσθαι τοῦ ἡλίου ἀνατολὴ κατεναντίον ὤφθη, ὥστε τοὺς ἀπείρως ἔχοντας τῆς τοῦ χωρίου θέσεως ἀναβοῆσαι, οἷα δὴ τοῦ ἡλίου τὴν ἐναντίαν ποιουμένου σε πορείαν καὶ ἕτερα παρὰ κα τὰ καθεστῶτα σημαίνοντος. Ὑπὸ δὲ τῆς τοῦ τόπου ἀνωμαλίας ἐπὶ ἀνατολὰς ἐκεῖνο τὸ μέρος ἔβλεπε τῆς ὁδοῦ. Μετὰ δὲ τὴν δυσχωρίαν ἐν πεδίῳ καὶ αὐτῷ ὑλώσει παραγινόμεθα. Εντεῦθεν βάρβαροι πορθμεῖς ἐν σκάφεσι μονοξύλοις, ἅπερ αὐτοὶ δένδρα ἐκτέμνοντες καὶ διαγλύφοντες κατασκευάζουσιν, ἐδέχοντο ἡμᾶς καὶ διεπόρθμευον τὸν ποταμὸν, οὐχ ἡμῶν ἕνεκα παρασκευασάμενοι, ἀλλὰ διαπορθμεύ- σαντες πλῆθος βαρβαρικόν, ὅπερ ἡμῖν κατὰ τὴν ὁδὸν ἀπηντήκει, οἷα δὴ βουλομένου οι ὡς ἐπὶ θήραν α Αττίλα διαβαίνειν ἐς τὴν Ῥωμαίων γῆν. Τοῦτο δὲ ἦν πολέμου παρασκευὴν ποιουμένῳ 10 τῷ βα- σιλείῳ Σκύθῃ, προφάσει τοῦ μὴ πάντας αὐτῷ τοὺς φυγάδας δεδόσθαι. Περαιωθέντες δὲ τὸν Ιστρον καὶ σὺν τοῖς Βαρβάροις ὡς σ' πορευθέντες σταδίους, ἐν πεδίῳ τινὶ ἐπιμένειν ἠναγκάσθημεν, ὥστε τοὺς ἀμφὶ τὸν Ἐδέκωνα τῷ ᾿Αττήλη γενέσθαι τῆς ἡμετέρας ἀφίξεως μηνυτάς. Καταμεινάντων δὲ σὺν ἡμῖν καὶ τῶν ξεναγησάντων ἡμᾶς το Βαρβάρων, ἀμφὶ δείλην ἐψίαν δεῖπνον ἡμῶν αἱρουμένων, κρότος ἵππων ὡς ἡμᾶς ἐρχομένων ηκούετο. Καὶ δὴ ἄνδρες δύο Σκύθαι παρεγίνοντο ὡς τὸν ᾿Αττήλαν ἡμᾶς ἀπιέναι παρα κελευόμενοι. Ημῶν δὲ πρότερον ἐπὶ τὸ δεῖπνον αὐτοὺς ἐλθεῖν αίτησάντων, ἀποβάντες τῶν ἵππων εὐωχήθησαν, καὶ ἡμῖν τῆς ὁδοῦ τῇ ὑστεραίᾳ ἡγή- D σαντο. Παραγενομένων δὲ ἐς τὰς το 'Αττήλα σκηνὰς ἀμφὶ θ' τῆς ἡμέρας ὥρᾳ (πολλαὶ δὲ αὐτῷ οι ἐτύγ χανον οὖσαι), ἐπί τε λόφου τινός σκηνοποιῆσαι βουληθέντων, οἱ ἐπιτυχόντες διεκώλυσαν Βάρβαροι, ὡς τῆς ᾿Αττήλα ἐν χθαμαλῷ ὑπαρχούσης σκηνῆς. Καταλυσάντων δὲ ὅπου τοῖς Σκύθαις ἐδόκει, Ἐδέ κων καὶ Ὀρέστης καὶ Σκόττας καὶ ἕτεροι τῶν ἐν αὐτοῖς λογάδων ἦχον ἀνερωτῶντες σε τίνων τυχεῖν ἐσπουδακότες τὴν πρέσβειαν ποιούμεθα. Ημῶν δὲ 59 mus, præterquam quod in ruderibus sacrarum ædium erant quidam ægroti. Paulo longius a flunk - ne ad vacua loca divertentes (omnia enim circa ripam erant plena ossibus 50 eorum, qui bello ce ciderant), postridie ad Agintheum, copiarum in Illyrico ducem, qui non longe a Naisso habitabat, accessimus, ut, traditis imperatoris mandatis, re- ciperemus ab eo quinque transfugas, qui septem- decim numerum, de quibus ad Attilam scripserat, explerent. Hominem igitur convenimus, et quinque profugos Munnos tradere præcepimus, quos verbis consolatus, nobiscum dimisit. Nocte transacta nontibus Naissi Istrum versus pergentes, in angu- stam convallein per obliquos inflexus et circuitus Β multos deferinur. Hic cum in ea opinione esse mus, ut in occasum iter tendere existimaremus, simul atque illuxit, sol exoriens sese ex adverso oculis nostris objecit. Itaque qui loci situm ignora- bant, exclamare, tanquam sol contrarium solito cursuni conficeret, et abhorrentia a constituto re- rum ordine designaret : sed propter loci inæqua- litatem via ea parte ad Orientem spectat. Ex illo difficili et arduo loco ad plana et uliginosa deveni, mus. Ilic nos Barbari portitores in scaphis unico li- gno constantibus, quas arboribus sectis et cavalis adornant, exceperunt, et dumnen transmiserunt. Εt lembi quidem minime ad nos traducendos, sed ad multitudinem Barbarorum trajiciendam erant præ- parali, quæ nobis in via occurreret, quia Auilas ad venationem in Romanorum fines transgredi vole- bat. Revera autem bellum contra Romanos para- vit, cujus gerendi occasionem sumebat, quod trane fugae non redderentur. Transmisso Istro, septua ginta fere stadiorum iter cum Barbaris emensi in campo quodam subsistere coacti sumus, tantisper dum Edecon Attilam nostri adventus certiorem fa- ceret manentibus interea nobiscum ex Barbaris, qui nos erant deducturi. Circa vesperam nobis coe- nantibus, auditus est strepitus equorum ad nos venientium. Et duo viri Scythæ advenerunt, qui nos ad Attilam venire jusserunt. Nobis vero prius eos ad cœnam accedere rogantibus, de equis de- scendentes una convivium inierunt, et postridle viam præeuntes demonstrarunt. Qua die hora fere nona ad Attila tentoria pervenimus: nam erant ei plu- rima. Et cum in colle quodam tentoria figere velle- mus, obvii Barbari prohibuerunt, quoniam Attilæ tentorium esset in planitie positum. Quamobrems ad Barbarorum arbitrium locum tentorii collocandi cepimus. Huc Edecon, Orestes, Scotta et alii ex Scythis primores mox advenerunt, et ex nobis quæsierunt, quarum rerum consequendarun gratia hanc legationem suscepissemus. Nos vero invicem VARIE LECTIONES. 38 56 C 35 89 καθαρῷ Cantocl., καπαρῳ vulg. σε τῶν Β., ν νulg. σε διαφαν. vulg. ἡ τοῦ ἡλ. conj. Β. κατά εναντίον ώφθη post ποιουμένου iterat vulg. παραγεν. vulg. σε βουλόμενον vulg. σε παρασκευή ποιου- μένη conj. Β. σε ὑμᾶς vulg. το τὰς Β, τοῦ vulg. "οι αὐτῷ Β., αὐτῶν vulg. σε ανερωτῶντες Cl., ἀνδρῶν τις vulg. 60

711 EXCERPTA EX PRISCO RHETORE 712 λους δρώντων, διετέλουν πρὸς ὄχλου τῆς ἀποκρίσεως ἕνεκα γινόμενοι 43. Εἰπόντων δὲ, Αττήλᾳ, καὶ οὐχ ἑτέροις λέγειν βασιλέα παρακελεύσασθαι, χαλεπήνας ὁ Σκόττας ἀπεκρίνατο τοῦ σφῶν αὐτῶν ἡγουμένου ἐπίταγμα εἶναι· οὐ γὰρ ἂν πολυπραγμοσύνη σφε τέρᾳ παρ' ἡμᾶς ἐληλυθέναι. Φησάντων δὲ μὴ τοῦτον ἐπὶ τοῖς πρέσβεσι κεῖσθαι τὸν νόμον, ὥστε μὴ ἐνα τυγχάνοντας, μηδὲ ἐς ὄψιν ἐρχομένους παρ' οὓς ἐστάλησαν, δι' ἑτέρων ἀνακρίνεσθαι ὧν ἕνεκα πρε- σβεύοιντο, καὶ τοῦτο μηδὲ αὐτοὺς ἀγνοεῖν Σκύθας θαμινὰ παρὰ βασιλέα πρεσβευομένους· χρῆναι δὲ τῶν ἴσων κυρεῖν, μὴ γὰρ ἄλλως τὰ τῆς πρεσβείας ἐρεῖν· ὡς τὴν ᾿Αττήλαν ἀνέζευξαν, καὶ αὖθις ἐπαν- tueri, et am ineptam percunctationem admirari. Α τὴν ἄλογον ἀποθαυμαζόντων ἐρώτησιν καὶ ἐς ἀλλή Illi nihilominus perseverare, et nobis, ut respon- Deremus, instabant. At cum soli Attila, non aliis Imperatorem mandata exponere jussisse respondis- semus, Scotta offensus, hoc sibi a suo duce praere- ptum esse dixit, neque sua sponte se ad nos venisse. 51 Nos vero obtestari, nusquam hanc legem le- gatis impositam, ut per alios mandata edant et pa- lem faciant, antequam eos, ad quos missi sint, adierint, et in conspectum eorum venerint; neque hoc Scythas nescire, qui sæpenumero legatos ad imperatorem miserint: idem et nobis contingere par esse, neque aliter nos mandata esse dicturos. Quibus auditis ad Attilam perrexerunt, unde non multo post sine Edecone reversi, omnia, quæ cum Β ἦχον Ἐδέχωνο; χωρίς, καὶ ἅπαντα, περὶ ὧν ἐπρε- illis agere in mandatis habebamus, dixerunt, con- festimque, nisi quid aliud nobis cum illis rei esset, discedere jusserunt. Quæ ubi audivimus, animis dubii suspensique hæsimus. Nec enim satis intelli- gere poteramus, qua ratione occulta imperatoris consilia patefacta essent. Quamobrem potius esse duximus, nibil quidquam de mandatis nostris effer- re, priusquam nobis Attilam adeundi potestas fieret : itaque respondimus: Sive ea, quæ Scythæ modo protulerunt, sive alia nuntiaturi venerimus, nemi. nem nisi ducem vestrum quærere decet, neque de his cum aliis ullo pacto disserere constituimus. Illi vero nos quam primum abire jusserunt. Dum reditum parabamus, Bigilas nos propter respon- sionem Scythis factam increpavit : longe enim po- C χωρεῖν. « Εἰ γὰρ ἐς λόγους τῷ Ἀττήλη ἔτυχον, φη- tius fuisse in mendacio deprehendi, quam re in- . fecla domum reverti. Si enim, inquit, cum Attila collocutus fuissem, facile illi a contentione cum Romanis discedere persuasissem, quippe qui antea familiaritateni cum illo in legatione cum Anatolio suscepta contraxi. » Atque inde Edeconem quoque bene sibi velle dixit, ideoque specie legationis et eorum, quæ vere aut falso dicturi essent, ope viam se inventuros esse speravit, qua compositas in Atti- lam insidias exsequerentur, et aurum, quo Edecon sibi ad eam rem opus esse eunucho dixerat, affer- retur, quod certis hominibus divideretur. Sed Bi- gilam latebat, se proditum: Edecon enim, sive simulate cum eunucho pactus, sive ut ab Oreste sibi caveret, nc ob eam causam, quæ in Serdica inter cœnandum nobis indicaverat, iratus ad Atti- lam deferret, quod sine se secretos sermones cum imperatore et eunucho labuisset, Attilæ comparatam in ipsum conjurationem aperuit, et auri summanı, quam in eam rem mitti convenerat, simul et en, quæ per nos in ista 52 legatione tractanda erant, enuntiavit. Jumentis jam adornatis et necessitate ad iter tempore noctis carpendum adacti, occurrere ex Barbaris, qui dicerent, Attilam jubere nos pro- σβευόμεθα, ἔλεγον, προστάττοντες τὴν ταχίστην ἀπιέναι, εἰ μὴ ἕτερα φράζειν ἔχοιμεν. Ἐπὶ δὲ τοῖς λεχθεῖσι πλέον ἔτι ἀποροῦντες " οὐ γὰρ ἦν ἐφικτὸν γινώσκειν ὅπως ἔκδηλα ἐγεγόνει τὰ θεῶν παράβυ- στα 6 δεδογμένα βασιλεί, συμφέρειν ἡγούμεθα μη- δὲν περὶ τῆς πρεσβείας ἀποκρίνεσθαι, εἰ μὴ τῆς παρὰ τὸν Ἀττήλαν εἰσόδου τύχοιμεν. Διὸ ἐφάσκο. μεν, εἴτε τὰ εἰρημένα τοῖς Σκύθαις, εἴτε καὶ ἔτεμα ήχομεν πρεσβευόμενοι, τοῦ σφῶν αὐτῶν ἡγουμένου τὴν πεῦσιν εἶναι, καὶ μηδαμῶς ἄλλοις τούτου χάριν διαλεχθήσεσθαι. Οἱ δὲ ἡμᾶς παραχρῆμα ἀναχωρεῖν προσέταττον. Ἐν παρασκευῇ δὲ τῆς ὁδοῦ γενομένους τῆς ἀποκρίσεως ἡμᾶς ὁ Βιγίλας κατεμέμφετο, ἐπὶ ψεύδει σε ἁλῶναι ἄμεινον λέγων ἢ ἀπράκτους ἀνα- δε σὶν, ἐληλυθώς, ἐπεπείκειν ῥᾳδίως ἂν αὐτὸν τῆς πρὸς Ρωμαίους ἀποστῆναι διαφοράς, οἷα δὴ ἐπιτήδειος αὐτῷ ἐν τῇ κατὰ ᾿Ανατόλιον πρεσβεία γενόμενος. » Ταῦτα 67 εύνουν αὐτῷ τὸν Ἐδέκωνα ὑπάρχειν· ὥστε λόγῳ τῆς πρεσβείας καὶ τῶν ὁπωσοῦν, εἴτε ἀληθῶς, εἴτε ψευδώς, ρηθησομένων προφάσεως το χεῖν ἐπὶ τῷ βουλεύσασθαι περὶ τῶν αὐτοῖς κατ' Αττήλα δεδογμένων, καὶ ὅπως τὸ χρυσίον, οὗπερ ἔφασκε δεῖσθαι ὁ Ἐδέκων, κομίσαι τὸ 8 διανεμηθη σόμενον ταττομένοις ἀνδράσι. Προδεδομένος σε δὲ ἐλελήθει ". Ο γὰρ δέκων, εἴτε δόλῳ ὑποσχόμενος, εἴτε καὶ τὸν Ὀρέστην εὐλαβηθείς, μὴ ἐς τὸν Ἀττής λαν ἀγάγοι ἅπερ ἡμῖν ἐν τῇ Σερδικῇ μετὰ τὴν ἑστίασιν εἰρήκει, ἐν αἰτίᾳ τι ποιούμενος το χωρίς αὐτοῦ βασιλεῖ καὶ τῷ εὐνούχῳ ἐς λόγους αὐτὸν ἐλης λυθέναι, καταμηνύει την μελετηθεῖσαν αὐτῷ ἐπι- βουλὴν καὶ τὸ ποσὸν τοῦ ἐκπεμφθησομένου χρυσίου, Εκλέγει δὲ καὶ ἐφ' οἷς τὴν πρεσβείαν ἐποιούμεθα. Τῶν δὲ φορτίων ἤδη τοῖς ὑποζυγίοις επιτεθέντων, καὶ ἀνάγκῃ τὴν πορείαν κατὰ τὸν τῆς νυκτός και ρὸν ποιεῖσθαι πειρώμενοι, μετεξέτεροι τῶν Βαρβά ρων παραγενόμενοι ἐπιμεἶναι ἡμᾶς τοῦ καιροῦ χά ριν παρακελεύσασθαι τὸν ᾿Αττήλαν ἔλεγον. Ἐν αὐτῷ οὖν τῷ χωρίῳ, ὅθεν καὶ διανέστημεν, ἧκον ἡμῖν VARIE LECTIONES. D 71 σε γενόμενοι vulg. " ἔτι ἀποροῦντες Β., παποροῦντες vulg. σε τὰ ἐν παραβύστῳ N., pro τὰ θεῶν πα- ράσ. το ψεύδε C., ψευδή vulg. σ' διὰ ταῦτα 11., ταῦτα [δ' ἔλεγεν ἐλπίζων] εὔνουν conj. Β. σε κομίσαιτο διαν. Vales. male, διανεμ. [τοῖς ὑπ' αὐτὸν] ταττ. conj. Β. το προδεδόμενος Vales., προσδεδομένος νuίg. το ελελήθες Β., ελελύθει νulg. τι ἐν αἰτία Cantocl., ἐναντία vulg.

711 EXCERPTA EX PRISCO RHETORE 712 λους δρώντων, διετέλουν πρὸς ὄχλου τῆς ἀποκρίσεως ἕνεκα γινόμενοι 43. Εἰπόντων δὲ, Αττήλᾳ, καὶ οὐχ ἑτέροις λέγειν βασιλέα παρακελεύσασθαι, χαλεπήνας ὁ Σκόττας ἀπεκρίνατο τοῦ σφῶν αὐτῶν ἡγουμένου ἐπίταγμα εἶναι· οὐ γὰρ ἂν πολυπραγμοσύνη σφε τέρᾳ παρ' ἡμᾶς ἐληλυθέναι. Φησάντων δὲ μὴ τοῦτον ἐπὶ τοῖς πρέσβεσι κεῖσθαι τὸν νόμον, ὥστε μὴ ἐνα τυγχάνοντας, μηδὲ ἐς ὄψιν ἐρχομένους παρ' οὓς ἐστάλησαν, δι' ἑτέρων ἀνακρίνεσθαι ὧν ἕνεκα πρε- σβεύοιντο, καὶ τοῦτο μηδὲ αὐτοὺς ἀγνοεῖν Σκύθας θαμινὰ παρὰ βασιλέα πρεσβευομένους· χρῆναι δὲ τῶν ἴσων κυρεῖν, μὴ γὰρ ἄλλως τὰ τῆς πρεσβείας ἐρεῖν· ὡς τὴν ᾿Αττήλαν ἀνέζευξαν, καὶ αὖθις ἐπαν- tueri, et am ineptam percunctationem admirari. Α τὴν ἄλογον ἀποθαυμαζόντων ἐρώτησιν καὶ ἐς ἀλλή Illi nihilominus perseverare, et nobis, ut respon- Deremus, instabant. At cum soli Attila, non aliis Imperatorem mandata exponere jussisse respondis- semus, Scotta offensus, hoc sibi a suo duce praere- ptum esse dixit, neque sua sponte se ad nos venisse. 51 Nos vero obtestari, nusquam hanc legem le- gatis impositam, ut per alios mandata edant et pa- lem faciant, antequam eos, ad quos missi sint, adierint, et in conspectum eorum venerint; neque hoc Scythas nescire, qui sæpenumero legatos ad imperatorem miserint: idem et nobis contingere par esse, neque aliter nos mandata esse dicturos. Quibus auditis ad Attilam perrexerunt, unde non multo post sine Edecone reversi, omnia, quæ cum Β ἦχον Ἐδέχωνο; χωρίς, καὶ ἅπαντα, περὶ ὧν ἐπρε- illis agere in mandatis habebamus, dixerunt, con- festimque, nisi quid aliud nobis cum illis rei esset, discedere jusserunt. Quæ ubi audivimus, animis dubii suspensique hæsimus. Nec enim satis intelli- gere poteramus, qua ratione occulta imperatoris consilia patefacta essent. Quamobrem potius esse duximus, nibil quidquam de mandatis nostris effer- re, priusquam nobis Attilam adeundi potestas fieret : itaque respondimus: Sive ea, quæ Scythæ modo protulerunt, sive alia nuntiaturi venerimus, nemi. nem nisi ducem vestrum quærere decet, neque de his cum aliis ullo pacto disserere constituimus. Illi vero nos quam primum abire jusserunt. Dum reditum parabamus, Bigilas nos propter respon- sionem Scythis factam increpavit : longe enim po- C χωρεῖν. « Εἰ γὰρ ἐς λόγους τῷ Ἀττήλη ἔτυχον, φη- tius fuisse in mendacio deprehendi, quam re in- . fecla domum reverti. Si enim, inquit, cum Attila collocutus fuissem, facile illi a contentione cum Romanis discedere persuasissem, quippe qui antea familiaritateni cum illo in legatione cum Anatolio suscepta contraxi. » Atque inde Edeconem quoque bene sibi velle dixit, ideoque specie legationis et eorum, quæ vere aut falso dicturi essent, ope viam se inventuros esse speravit, qua compositas in Atti- lam insidias exsequerentur, et aurum, quo Edecon sibi ad eam rem opus esse eunucho dixerat, affer- retur, quod certis hominibus divideretur. Sed Bi- gilam latebat, se proditum: Edecon enim, sive simulate cum eunucho pactus, sive ut ab Oreste sibi caveret, nc ob eam causam, quæ in Serdica inter cœnandum nobis indicaverat, iratus ad Atti- lam deferret, quod sine se secretos sermones cum imperatore et eunucho labuisset, Attilæ comparatam in ipsum conjurationem aperuit, et auri summanı, quam in eam rem mitti convenerat, simul et en, quæ per nos in ista 52 legatione tractanda erant, enuntiavit. Jumentis jam adornatis et necessitate ad iter tempore noctis carpendum adacti, occurrere ex Barbaris, qui dicerent, Attilam jubere nos pro- σβευόμεθα, ἔλεγον, προστάττοντες τὴν ταχίστην ἀπιέναι, εἰ μὴ ἕτερα φράζειν ἔχοιμεν. Ἐπὶ δὲ τοῖς λεχθεῖσι πλέον ἔτι ἀποροῦντες " οὐ γὰρ ἦν ἐφικτὸν γινώσκειν ὅπως ἔκδηλα ἐγεγόνει τὰ θεῶν παράβυ- στα 6 δεδογμένα βασιλεί, συμφέρειν ἡγούμεθα μη- δὲν περὶ τῆς πρεσβείας ἀποκρίνεσθαι, εἰ μὴ τῆς παρὰ τὸν Ἀττήλαν εἰσόδου τύχοιμεν. Διὸ ἐφάσκο. μεν, εἴτε τὰ εἰρημένα τοῖς Σκύθαις, εἴτε καὶ ἔτεμα ήχομεν πρεσβευόμενοι, τοῦ σφῶν αὐτῶν ἡγουμένου τὴν πεῦσιν εἶναι, καὶ μηδαμῶς ἄλλοις τούτου χάριν διαλεχθήσεσθαι. Οἱ δὲ ἡμᾶς παραχρῆμα ἀναχωρεῖν προσέταττον. Ἐν παρασκευῇ δὲ τῆς ὁδοῦ γενομένους τῆς ἀποκρίσεως ἡμᾶς ὁ Βιγίλας κατεμέμφετο, ἐπὶ ψεύδει σε ἁλῶναι ἄμεινον λέγων ἢ ἀπράκτους ἀνα- δε σὶν, ἐληλυθώς, ἐπεπείκειν ῥᾳδίως ἂν αὐτὸν τῆς πρὸς Ρωμαίους ἀποστῆναι διαφοράς, οἷα δὴ ἐπιτήδειος αὐτῷ ἐν τῇ κατὰ ᾿Ανατόλιον πρεσβεία γενόμενος. » Ταῦτα 67 εύνουν αὐτῷ τὸν Ἐδέκωνα ὑπάρχειν· ὥστε λόγῳ τῆς πρεσβείας καὶ τῶν ὁπωσοῦν, εἴτε ἀληθῶς, εἴτε ψευδώς, ρηθησομένων προφάσεως το χεῖν ἐπὶ τῷ βουλεύσασθαι περὶ τῶν αὐτοῖς κατ' Αττήλα δεδογμένων, καὶ ὅπως τὸ χρυσίον, οὗπερ ἔφασκε δεῖσθαι ὁ Ἐδέκων, κομίσαι τὸ 8 διανεμηθη σόμενον ταττομένοις ἀνδράσι. Προδεδομένος σε δὲ ἐλελήθει ". Ο γὰρ δέκων, εἴτε δόλῳ ὑποσχόμενος, εἴτε καὶ τὸν Ὀρέστην εὐλαβηθείς, μὴ ἐς τὸν Ἀττής λαν ἀγάγοι ἅπερ ἡμῖν ἐν τῇ Σερδικῇ μετὰ τὴν ἑστίασιν εἰρήκει, ἐν αἰτίᾳ τι ποιούμενος το χωρίς αὐτοῦ βασιλεῖ καὶ τῷ εὐνούχῳ ἐς λόγους αὐτὸν ἐλης λυθέναι, καταμηνύει την μελετηθεῖσαν αὐτῷ ἐπι- βουλὴν καὶ τὸ ποσὸν τοῦ ἐκπεμφθησομένου χρυσίου, Εκλέγει δὲ καὶ ἐφ' οἷς τὴν πρεσβείαν ἐποιούμεθα. Τῶν δὲ φορτίων ἤδη τοῖς ὑποζυγίοις επιτεθέντων, καὶ ἀνάγκῃ τὴν πορείαν κατὰ τὸν τῆς νυκτός και ρὸν ποιεῖσθαι πειρώμενοι, μετεξέτεροι τῶν Βαρβά ρων παραγενόμενοι ἐπιμεἶναι ἡμᾶς τοῦ καιροῦ χά ριν παρακελεύσασθαι τὸν ᾿Αττήλαν ἔλεγον. Ἐν αὐτῷ οὖν τῷ χωρίῳ, ὅθεν καὶ διανέστημεν, ἧκον ἡμῖν VARIE LECTIONES. D 71 σε γενόμενοι vulg. " ἔτι ἀποροῦντες Β., παποροῦντες vulg. σε τὰ ἐν παραβύστῳ N., pro τὰ θεῶν πα- ράσ. το ψεύδε C., ψευδή vulg. σ' διὰ ταῦτα 11., ταῦτα [δ' ἔλεγεν ἐλπίζων] εὔνουν conj. Β. σε κομίσαιτο διαν. Vales. male, διανεμ. [τοῖς ὑπ' αὐτὸν] ταττ. conj. Β. το προδεδόμενος Vales., προσδεδομένος νuίg. το ελελήθες Β., ελελύθει νulg. τι ἐν αἰτία Cantocl., ἐναντία vulg.

711 EXCERPTA EX PRISCO RHETORE 712 λους δρώντων, διετέλουν πρὸς ὄχλου τῆς ἀποκρίσεως ἕνεκα γινόμενοι 43. Εἰπόντων δὲ, Αττήλᾳ, καὶ οὐχ ἑτέροις λέγειν βασιλέα παρακελεύσασθαι, χαλεπήνας ὁ Σκόττας ἀπεκρίνατο τοῦ σφῶν αὐτῶν ἡγουμένου ἐπίταγμα εἶναι· οὐ γὰρ ἂν πολυπραγμοσύνη σφε τέρᾳ παρ' ἡμᾶς ἐληλυθέναι. Φησάντων δὲ μὴ τοῦτον ἐπὶ τοῖς πρέσβεσι κεῖσθαι τὸν νόμον, ὥστε μὴ ἐνα τυγχάνοντας, μηδὲ ἐς ὄψιν ἐρχομένους παρ' οὓς ἐστάλησαν, δι' ἑτέρων ἀνακρίνεσθαι ὧν ἕνεκα πρε- σβεύοιντο, καὶ τοῦτο μηδὲ αὐτοὺς ἀγνοεῖν Σκύθας θαμινὰ παρὰ βασιλέα πρεσβευομένους· χρῆναι δὲ τῶν ἴσων κυρεῖν, μὴ γὰρ ἄλλως τὰ τῆς πρεσβείας ἐρεῖν· ὡς τὴν ᾿Αττήλαν ἀνέζευξαν, καὶ αὖθις ἐπαν- tueri, et am ineptam percunctationem admirari. Α τὴν ἄλογον ἀποθαυμαζόντων ἐρώτησιν καὶ ἐς ἀλλή Illi nihilominus perseverare, et nobis, ut respon- Deremus, instabant. At cum soli Attila, non aliis Imperatorem mandata exponere jussisse respondis- semus, Scotta offensus, hoc sibi a suo duce praere- ptum esse dixit, neque sua sponte se ad nos venisse. 51 Nos vero obtestari, nusquam hanc legem le- gatis impositam, ut per alios mandata edant et pa- lem faciant, antequam eos, ad quos missi sint, adierint, et in conspectum eorum venerint; neque hoc Scythas nescire, qui sæpenumero legatos ad imperatorem miserint: idem et nobis contingere par esse, neque aliter nos mandata esse dicturos. Quibus auditis ad Attilam perrexerunt, unde non multo post sine Edecone reversi, omnia, quæ cum Β ἦχον Ἐδέχωνο; χωρίς, καὶ ἅπαντα, περὶ ὧν ἐπρε- illis agere in mandatis habebamus, dixerunt, con- festimque, nisi quid aliud nobis cum illis rei esset, discedere jusserunt. Quæ ubi audivimus, animis dubii suspensique hæsimus. Nec enim satis intelli- gere poteramus, qua ratione occulta imperatoris consilia patefacta essent. Quamobrem potius esse duximus, nibil quidquam de mandatis nostris effer- re, priusquam nobis Attilam adeundi potestas fieret : itaque respondimus: Sive ea, quæ Scythæ modo protulerunt, sive alia nuntiaturi venerimus, nemi. nem nisi ducem vestrum quærere decet, neque de his cum aliis ullo pacto disserere constituimus. Illi vero nos quam primum abire jusserunt. Dum reditum parabamus, Bigilas nos propter respon- sionem Scythis factam increpavit : longe enim po- C χωρεῖν. « Εἰ γὰρ ἐς λόγους τῷ Ἀττήλη ἔτυχον, φη- tius fuisse in mendacio deprehendi, quam re in- . fecla domum reverti. Si enim, inquit, cum Attila collocutus fuissem, facile illi a contentione cum Romanis discedere persuasissem, quippe qui antea familiaritateni cum illo in legatione cum Anatolio suscepta contraxi. » Atque inde Edeconem quoque bene sibi velle dixit, ideoque specie legationis et eorum, quæ vere aut falso dicturi essent, ope viam se inventuros esse speravit, qua compositas in Atti- lam insidias exsequerentur, et aurum, quo Edecon sibi ad eam rem opus esse eunucho dixerat, affer- retur, quod certis hominibus divideretur. Sed Bi- gilam latebat, se proditum: Edecon enim, sive simulate cum eunucho pactus, sive ut ab Oreste sibi caveret, nc ob eam causam, quæ in Serdica inter cœnandum nobis indicaverat, iratus ad Atti- lam deferret, quod sine se secretos sermones cum imperatore et eunucho labuisset, Attilæ comparatam in ipsum conjurationem aperuit, et auri summanı, quam in eam rem mitti convenerat, simul et en, quæ per nos in ista 52 legatione tractanda erant, enuntiavit. Jumentis jam adornatis et necessitate ad iter tempore noctis carpendum adacti, occurrere ex Barbaris, qui dicerent, Attilam jubere nos pro- σβευόμεθα, ἔλεγον, προστάττοντες τὴν ταχίστην ἀπιέναι, εἰ μὴ ἕτερα φράζειν ἔχοιμεν. Ἐπὶ δὲ τοῖς λεχθεῖσι πλέον ἔτι ἀποροῦντες " οὐ γὰρ ἦν ἐφικτὸν γινώσκειν ὅπως ἔκδηλα ἐγεγόνει τὰ θεῶν παράβυ- στα 6 δεδογμένα βασιλεί, συμφέρειν ἡγούμεθα μη- δὲν περὶ τῆς πρεσβείας ἀποκρίνεσθαι, εἰ μὴ τῆς παρὰ τὸν Ἀττήλαν εἰσόδου τύχοιμεν. Διὸ ἐφάσκο. μεν, εἴτε τὰ εἰρημένα τοῖς Σκύθαις, εἴτε καὶ ἔτεμα ήχομεν πρεσβευόμενοι, τοῦ σφῶν αὐτῶν ἡγουμένου τὴν πεῦσιν εἶναι, καὶ μηδαμῶς ἄλλοις τούτου χάριν διαλεχθήσεσθαι. Οἱ δὲ ἡμᾶς παραχρῆμα ἀναχωρεῖν προσέταττον. Ἐν παρασκευῇ δὲ τῆς ὁδοῦ γενομένους τῆς ἀποκρίσεως ἡμᾶς ὁ Βιγίλας κατεμέμφετο, ἐπὶ ψεύδει σε ἁλῶναι ἄμεινον λέγων ἢ ἀπράκτους ἀνα- δε σὶν, ἐληλυθώς, ἐπεπείκειν ῥᾳδίως ἂν αὐτὸν τῆς πρὸς Ρωμαίους ἀποστῆναι διαφοράς, οἷα δὴ ἐπιτήδειος αὐτῷ ἐν τῇ κατὰ ᾿Ανατόλιον πρεσβεία γενόμενος. » Ταῦτα 67 εύνουν αὐτῷ τὸν Ἐδέκωνα ὑπάρχειν· ὥστε λόγῳ τῆς πρεσβείας καὶ τῶν ὁπωσοῦν, εἴτε ἀληθῶς, εἴτε ψευδώς, ρηθησομένων προφάσεως το χεῖν ἐπὶ τῷ βουλεύσασθαι περὶ τῶν αὐτοῖς κατ' Αττήλα δεδογμένων, καὶ ὅπως τὸ χρυσίον, οὗπερ ἔφασκε δεῖσθαι ὁ Ἐδέκων, κομίσαι τὸ 8 διανεμηθη σόμενον ταττομένοις ἀνδράσι. Προδεδομένος σε δὲ ἐλελήθει ". Ο γὰρ δέκων, εἴτε δόλῳ ὑποσχόμενος, εἴτε καὶ τὸν Ὀρέστην εὐλαβηθείς, μὴ ἐς τὸν Ἀττής λαν ἀγάγοι ἅπερ ἡμῖν ἐν τῇ Σερδικῇ μετὰ τὴν ἑστίασιν εἰρήκει, ἐν αἰτίᾳ τι ποιούμενος το χωρίς αὐτοῦ βασιλεῖ καὶ τῷ εὐνούχῳ ἐς λόγους αὐτὸν ἐλης λυθέναι, καταμηνύει την μελετηθεῖσαν αὐτῷ ἐπι- βουλὴν καὶ τὸ ποσὸν τοῦ ἐκπεμφθησομένου χρυσίου, Εκλέγει δὲ καὶ ἐφ' οἷς τὴν πρεσβείαν ἐποιούμεθα. Τῶν δὲ φορτίων ἤδη τοῖς ὑποζυγίοις επιτεθέντων, καὶ ἀνάγκῃ τὴν πορείαν κατὰ τὸν τῆς νυκτός και ρὸν ποιεῖσθαι πειρώμενοι, μετεξέτεροι τῶν Βαρβά ρων παραγενόμενοι ἐπιμεἶναι ἡμᾶς τοῦ καιροῦ χά ριν παρακελεύσασθαι τὸν ᾿Αττήλαν ἔλεγον. Ἐν αὐτῷ οὖν τῷ χωρίῳ, ὅθεν καὶ διανέστημεν, ἧκον ἡμῖν VARIE LECTIONES. D 71 σε γενόμενοι vulg. " ἔτι ἀποροῦντες Β., παποροῦντες vulg. σε τὰ ἐν παραβύστῳ N., pro τὰ θεῶν πα- ράσ. το ψεύδε C., ψευδή vulg. σ' διὰ ταῦτα 11., ταῦτα [δ' ἔλεγεν ἐλπίζων] εὔνουν conj. Β. σε κομίσαιτο διαν. Vales. male, διανεμ. [τοῖς ὑπ' αὐτὸν] ταττ. conj. Β. το προδεδόμενος Vales., προσδεδομένος νuίg. το ελελήθες Β., ελελύθει νulg. τι ἐν αἰτία Cantocl., ἐναντία vulg.

711 EXCERPTA EX PRISCO RHETORE 712 λους δρώντων, διετέλουν πρὸς ὄχλου τῆς ἀποκρίσεως ἕνεκα γινόμενοι 43. Εἰπόντων δὲ, Αττήλᾳ, καὶ οὐχ ἑτέροις λέγειν βασιλέα παρακελεύσασθαι, χαλεπήνας ὁ Σκόττας ἀπεκρίνατο τοῦ σφῶν αὐτῶν ἡγουμένου ἐπίταγμα εἶναι· οὐ γὰρ ἂν πολυπραγμοσύνη σφε τέρᾳ παρ' ἡμᾶς ἐληλυθέναι. Φησάντων δὲ μὴ τοῦτον ἐπὶ τοῖς πρέσβεσι κεῖσθαι τὸν νόμον, ὥστε μὴ ἐνα τυγχάνοντας, μηδὲ ἐς ὄψιν ἐρχομένους παρ' οὓς ἐστάλησαν, δι' ἑτέρων ἀνακρίνεσθαι ὧν ἕνεκα πρε- σβεύοιντο, καὶ τοῦτο μηδὲ αὐτοὺς ἀγνοεῖν Σκύθας θαμινὰ παρὰ βασιλέα πρεσβευομένους· χρῆναι δὲ τῶν ἴσων κυρεῖν, μὴ γὰρ ἄλλως τὰ τῆς πρεσβείας ἐρεῖν· ὡς τὴν ᾿Αττήλαν ἀνέζευξαν, καὶ αὖθις ἐπαν- tueri, et am ineptam percunctationem admirari. Α τὴν ἄλογον ἀποθαυμαζόντων ἐρώτησιν καὶ ἐς ἀλλή Illi nihilominus perseverare, et nobis, ut respon- Deremus, instabant. At cum soli Attila, non aliis Imperatorem mandata exponere jussisse respondis- semus, Scotta offensus, hoc sibi a suo duce praere- ptum esse dixit, neque sua sponte se ad nos venisse. 51 Nos vero obtestari, nusquam hanc legem le- gatis impositam, ut per alios mandata edant et pa- lem faciant, antequam eos, ad quos missi sint, adierint, et in conspectum eorum venerint; neque hoc Scythas nescire, qui sæpenumero legatos ad imperatorem miserint: idem et nobis contingere par esse, neque aliter nos mandata esse dicturos. Quibus auditis ad Attilam perrexerunt, unde non multo post sine Edecone reversi, omnia, quæ cum Β ἦχον Ἐδέχωνο; χωρίς, καὶ ἅπαντα, περὶ ὧν ἐπρε- illis agere in mandatis habebamus, dixerunt, con- festimque, nisi quid aliud nobis cum illis rei esset, discedere jusserunt. Quæ ubi audivimus, animis dubii suspensique hæsimus. Nec enim satis intelli- gere poteramus, qua ratione occulta imperatoris consilia patefacta essent. Quamobrem potius esse duximus, nibil quidquam de mandatis nostris effer- re, priusquam nobis Attilam adeundi potestas fieret : itaque respondimus: Sive ea, quæ Scythæ modo protulerunt, sive alia nuntiaturi venerimus, nemi. nem nisi ducem vestrum quærere decet, neque de his cum aliis ullo pacto disserere constituimus. Illi vero nos quam primum abire jusserunt. Dum reditum parabamus, Bigilas nos propter respon- sionem Scythis factam increpavit : longe enim po- C χωρεῖν. « Εἰ γὰρ ἐς λόγους τῷ Ἀττήλη ἔτυχον, φη- tius fuisse in mendacio deprehendi, quam re in- . fecla domum reverti. Si enim, inquit, cum Attila collocutus fuissem, facile illi a contentione cum Romanis discedere persuasissem, quippe qui antea familiaritateni cum illo in legatione cum Anatolio suscepta contraxi. » Atque inde Edeconem quoque bene sibi velle dixit, ideoque specie legationis et eorum, quæ vere aut falso dicturi essent, ope viam se inventuros esse speravit, qua compositas in Atti- lam insidias exsequerentur, et aurum, quo Edecon sibi ad eam rem opus esse eunucho dixerat, affer- retur, quod certis hominibus divideretur. Sed Bi- gilam latebat, se proditum: Edecon enim, sive simulate cum eunucho pactus, sive ut ab Oreste sibi caveret, nc ob eam causam, quæ in Serdica inter cœnandum nobis indicaverat, iratus ad Atti- lam deferret, quod sine se secretos sermones cum imperatore et eunucho labuisset, Attilæ comparatam in ipsum conjurationem aperuit, et auri summanı, quam in eam rem mitti convenerat, simul et en, quæ per nos in ista 52 legatione tractanda erant, enuntiavit. Jumentis jam adornatis et necessitate ad iter tempore noctis carpendum adacti, occurrere ex Barbaris, qui dicerent, Attilam jubere nos pro- σβευόμεθα, ἔλεγον, προστάττοντες τὴν ταχίστην ἀπιέναι, εἰ μὴ ἕτερα φράζειν ἔχοιμεν. Ἐπὶ δὲ τοῖς λεχθεῖσι πλέον ἔτι ἀποροῦντες " οὐ γὰρ ἦν ἐφικτὸν γινώσκειν ὅπως ἔκδηλα ἐγεγόνει τὰ θεῶν παράβυ- στα 6 δεδογμένα βασιλεί, συμφέρειν ἡγούμεθα μη- δὲν περὶ τῆς πρεσβείας ἀποκρίνεσθαι, εἰ μὴ τῆς παρὰ τὸν Ἀττήλαν εἰσόδου τύχοιμεν. Διὸ ἐφάσκο. μεν, εἴτε τὰ εἰρημένα τοῖς Σκύθαις, εἴτε καὶ ἔτεμα ήχομεν πρεσβευόμενοι, τοῦ σφῶν αὐτῶν ἡγουμένου τὴν πεῦσιν εἶναι, καὶ μηδαμῶς ἄλλοις τούτου χάριν διαλεχθήσεσθαι. Οἱ δὲ ἡμᾶς παραχρῆμα ἀναχωρεῖν προσέταττον. Ἐν παρασκευῇ δὲ τῆς ὁδοῦ γενομένους τῆς ἀποκρίσεως ἡμᾶς ὁ Βιγίλας κατεμέμφετο, ἐπὶ ψεύδει σε ἁλῶναι ἄμεινον λέγων ἢ ἀπράκτους ἀνα- δε σὶν, ἐληλυθώς, ἐπεπείκειν ῥᾳδίως ἂν αὐτὸν τῆς πρὸς Ρωμαίους ἀποστῆναι διαφοράς, οἷα δὴ ἐπιτήδειος αὐτῷ ἐν τῇ κατὰ ᾿Ανατόλιον πρεσβεία γενόμενος. » Ταῦτα 67 εύνουν αὐτῷ τὸν Ἐδέκωνα ὑπάρχειν· ὥστε λόγῳ τῆς πρεσβείας καὶ τῶν ὁπωσοῦν, εἴτε ἀληθῶς, εἴτε ψευδώς, ρηθησομένων προφάσεως το χεῖν ἐπὶ τῷ βουλεύσασθαι περὶ τῶν αὐτοῖς κατ' Αττήλα δεδογμένων, καὶ ὅπως τὸ χρυσίον, οὗπερ ἔφασκε δεῖσθαι ὁ Ἐδέκων, κομίσαι τὸ 8 διανεμηθη σόμενον ταττομένοις ἀνδράσι. Προδεδομένος σε δὲ ἐλελήθει ". Ο γὰρ δέκων, εἴτε δόλῳ ὑποσχόμενος, εἴτε καὶ τὸν Ὀρέστην εὐλαβηθείς, μὴ ἐς τὸν Ἀττής λαν ἀγάγοι ἅπερ ἡμῖν ἐν τῇ Σερδικῇ μετὰ τὴν ἑστίασιν εἰρήκει, ἐν αἰτίᾳ τι ποιούμενος το χωρίς αὐτοῦ βασιλεῖ καὶ τῷ εὐνούχῳ ἐς λόγους αὐτὸν ἐλης λυθέναι, καταμηνύει την μελετηθεῖσαν αὐτῷ ἐπι- βουλὴν καὶ τὸ ποσὸν τοῦ ἐκπεμφθησομένου χρυσίου, Εκλέγει δὲ καὶ ἐφ' οἷς τὴν πρεσβείαν ἐποιούμεθα. Τῶν δὲ φορτίων ἤδη τοῖς ὑποζυγίοις επιτεθέντων, καὶ ἀνάγκῃ τὴν πορείαν κατὰ τὸν τῆς νυκτός και ρὸν ποιεῖσθαι πειρώμενοι, μετεξέτεροι τῶν Βαρβά ρων παραγενόμενοι ἐπιμεἶναι ἡμᾶς τοῦ καιροῦ χά ριν παρακελεύσασθαι τὸν ᾿Αττήλαν ἔλεγον. Ἐν αὐτῷ οὖν τῷ χωρίῳ, ὅθεν καὶ διανέστημεν, ἧκον ἡμῖν VARIE LECTIONES. D 71 σε γενόμενοι vulg. " ἔτι ἀποροῦντες Β., παποροῦντες vulg. σε τὰ ἐν παραβύστῳ N., pro τὰ θεῶν πα- ράσ. το ψεύδε C., ψευδή vulg. σ' διὰ ταῦτα 11., ταῦτα [δ' ἔλεγεν ἐλπίζων] εὔνουν conj. Β. σε κομίσαιτο διαν. Vales. male, διανεμ. [τοῖς ὑπ' αὐτὸν] ταττ. conj. Β. το προδεδόμενος Vales., προσδεδομένος νuίg. το ελελήθες Β., ελελύθει νulg. τι ἐν αἰτία Cantocl., ἐναντία vulg.

βοῦν ἄγοντές τινες καὶ ποταμίους ἰχθύας παρὰ τοῦ 'Αττήλα διαπεμφθέντας. Δειπνήσαντες οὖν ἐς ὕπνον ἐτράπημεν. Ημέρας δὲ γενομένης ᾠόμεθα μὲν ἤμε μόν τι καὶ πρᾶον παρὰ τοῦ Βαρβάρου μηνυθήσεσθαι ὁ δὲ πάλιν τοὺς αὐτοὺς ἔπεμπε, παρακελευόμενος ἀπιέναι, εἰ μὴ ἔχοιμέν τι παρὰ τὰ αὐτοῖς ἔγνω σμένα λέγειν. Οὐδὲν οὖν ἀποκρινάμενοι πρὸς τὴν ὁδὸν παρασκευαζόμεθα, καίπερ τοῦ Βιγίλα διαφιλο νεικοῦντος λέγειν εἶναι καὶ ἕτερα ἡμῖν ῥηθησόμενα. Ἐν πολλῇ δὲ κατηφείς τὸν Μαξιμίνον ἰδὼν, παρα- λαβὼν Ρουστίκιον ἐξεπιστάμενον τὴν Βαρβάρων φω νὴν, ὃς σὺν ἡμῖν ἐπὶ τὴν Σκυθικὴν ἐληλύθει — οὐ τῆς πρεσβείας ἕνεκα ἀλλὰ κατὰ πραξιν τινα πρὸς Κωνστάντιον, ὃν Ἰταλιώτην ὄντα υπογραφέα Ατ τηλᾳ ἀπεστάλκει Αέτιος ὁ τῶν ἑσπερίων Ρωμαίων στρατηγός, -- παρὰ τὸν Σκότταν ἀφικνούμενος (οὐ γὰρ Ονηγήσιος τηνικαῦτα παρήν), καὶ αὐτὸν προστ εἰπὼν ὑφ᾽ ἑρμηνεῖ τῷ Ρουστικίῳ ἔλεγον δῶρα πλεῖστα παρὰ τοῦ Μαξιμίνου λήψεσθαι, εἴπερ αὐτὸν τῆς παρὰ τὸν ᾿Αττήλαν εἰσόδου παρασκευάσο: τυχεῖν. Τὴν γὰρ αὐτοῦ πρεσβείαν οὐ μόνον Ρω- μαίοις καὶ Ούννοις ξυνοίσειν, ἀλλὰ καὶ Ὀνηγησίῳ, ὃν παρ' αὐτὸν βασιλέα τ8 ιέναι βούλεται καὶ τὰ τοῖς ἔθνεσι διευκρινῆσαι ἀμφίβολα· ἀφικόμενον δὲ με γίατων τεύξεσθαι δωρεῶν. Χρῆναι οὖν μὴ παρόντος Ὀνηγησίου ἡμῖν, μᾶλλον δὲ τἀδελφῷ ἐπὶ τῇ ἀγαθῇ συναγωνίζεσθαι πράξει. Πείθεσθαι δὲ καὶ αὐτῷ τὸν Αττήλαν μεμαθηκένα: ἔλεγον· οὐκ ἐν ἀκοῇ δὲ ἔσε- σθαι βεβαίως τὰ κατ' αὐτὸν, εἰ μή γε πείρᾳ την αὑτοῦ γνοίη τε δύναμιν. Ο δὲ ὑπολαβὼν μηκέτι ἀμ· α φιβόλους εἶναι ἔφη τοῦ καὶ αὐτὸν ἴσα τῷ ἀδελφῷ παρά Αττήλα λέγειν τε καὶ πράττειν. Καὶ πα ραχρῆμα τὸν ἵππον ἀναβὰς ἐπὶ τὴν Ἀττήλα διήλασε σκηνήν. Πρὸς δὲ τὸν Μαξιμῖνον ἐπανελθὼν ἀλύοντα ἅμα τῷ Βιγίλᾳ καὶ διαπορούμενον ἐπὶ τοῖς καθ- εστῶσιν ἔλεγον ἅ τε τῷ Σκόττα διείλεγμαι καὶ ἅπερ παρ' αὐτοῦ ἠκηκόειν, καὶ ὡς δεῖ τὰ τῷ βαρβάρῳ δου θησόμενα παρασκευάζειν δῶρα καὶ τὰ αὐτῷ παρ' ἡμῶν ῥηθησόμενα ἀναλογίζεσθαι. Αμφότεροι οὖν ἀναπηδήσαντες (ἐπὶ γὰρ τοῦ ἐδάφους καὶ τῆς πόας κεῖσθαι σφᾶς συνέβαινε»), ἐπῄνεσάν τε τὴν πρᾶξιν, καὶ τοὺς ἤδη μετὰ τῶν ὑποζυγίων ἐξορμήσαντας ἀνεκάλουν, καὶ διεσκέψαντο όπως τε προσείποιεν τὸν ᾿Αϊτήλαν, καὶ ὅπως αὐτῷ τά τε βασιλέως δῶρα δοξεν καὶ ἅπερ αὐτῷ ὁ Μαξιμῖνος ἐκόμιζεν. Αμφὶ δὲ ταῦτα πονουμένους διὰ τοῦ Σκόττα ὁ Ἀττήλας μετα επέμψατο ", καὶ δῆτα ἐς τὴν ἐκείνου παραγινό- μεθα ", ὑπὸ βαρβαρικού κύκλῳ τα πεφρουρημένην πλήθους. Ως δὲ εἰσόδου ἐτύχομεν, εὕρομεν ἐπὶ ξυ- λίνου δίφρου τὸν ᾿Αττήλαν καθήμενον. Στάντων δὲ ἡμῶν μικρὸν ἀπωτέρω τοῦ θρόνου, προσελθὼν ὁ Μαξιμίνος ἡσπάσατο τὸν Βάρβαρον, τά τε παρὰ βα σιλέως γράμματα δοὺς ἔλεγεν, ὡς σῶν εἶναι αὐτὸν καὶ τοὺς ἀμφ' αὐτὸν εὔχεται βασιλεύς ". Ο δὲ ἀπεκρίνατο, ἔσεσθαι Ρωμαίοις ἅπερ αὐτῷ βού * τοῦ ᾿Αττήλα το Αττήλαν το βασιλεύς Ν. βούλεσθαι Β. το γνοίημενιες, βασιλεύσιν μετεπέμψατο Β., μετέπεμψέ τε παραγεν. κύκλου DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. - B dem igitur locum, unde proficiscebamur, præsto fuere, qui bovem agebant et pisces fluviatiles nolis ab Attila missos afferebant. Cœnati nos dormitum contulimus. Luce orta in spem adducebamur, Atti lam se ad lenitatem daturum, et aliquod mite re- sponsum ad nos ab ipso emanaturum. Ille vero denuo cosdein misit, jussitque abire, si nihil aliud negotii, nisi quod jam omnibus cognitumn erat, nobis cum illo intercederet. Nullo dato responso ad iter nos accinximus, etsi Bigilas omni ope con- tenderet, ut responderemus nos alia dicenda ha- bere. Ego vero cum Maximinum mærore confici viderem, assumpto Rusticio, qui Barbarorum lingua peritus erat, et nobiscum in Scythiam venerat, non legationis, sed privata rei causa, ad Constantium ex Italia oriundum, quem ad Attilam Aelius, Occi- dentatium Romanorum dux, ut illi ab epistolis es- sel, miserat, Scottam adii (nec enim aderat One- gesius), et cuin illo per Rusticium interpreten collocutus, eum plurima dona a Maximino laturum dixi, si illi aditus ad Attilam copiam faceret: le- gatum enim venire de rebus, quæ non solum Roma- nis et Hunnis maximam essent utilitatem allaturæ, sed etiam ipsi Onegesio. Imperatorem enim poscere, illum ad se legatum ab Attila mitti, qui dijudicaret controversias inter utramque gentem, unde nonnisi ingentibus donis cumulatus esset rediturus. oportere igitur illum, cum Onegesius non adsit, in tam A pter tempus noctis intempestivum remanere. In euun- præclara actione nos aut potius fratrem ipsum ad- vulg. C D juvare. Et ipsi quoque Attilam plurimum fidere dixi me accepisse ; sed non satis firma esse audita, nisi re ipsa notum faceret quantum illi Attila tribue ret. Atque ille : « Ne amplius, inquit, dubii sitis. Αque ac frater apud Attilam valeo auctoritate, seu verbis, seu facto opus est. » Et ascenso equo, adl Attile tentorium contendit. Ego vero ad Maximinu rediens, qui una cum Bigila angebatur animo, et incertus erat quid constituendum esset, narravi sermones, quos habueram cum Scotta, et quæ ab ipso audieram. Atque adeo illum excitavi ad præpa- randa munera, quibus Scottam remuneraretur, et præmeditandum, quibus verbis Attilam affaretur. Surrexerunt igitur (offenderam enim illos in solo herbido jacentes), et operam a me egregie navalam landarunt, et eos, qui se jam cum jumentis itineri accinxerant, revocarunt. Tum etiam qua ora- tione Attilam aggrederentur, et quo modo dona im- peratoris, et quæ Maximinus ipse afferebat, tra- derent, inter se agitarunt. Dum in harum rerum cura versabamur, Attilas nos per Scottam arcessi- vit : itaque ad ejus tentorium iter direximus, quod Barbarorum multitudine, qui in orbem excubias agebant, erat circumdatum: Introducti Attilan se- dentem in sella lignea invenimus. Stetimus paulo VARIE LECTIONES. conj. vulg. Αut vulg vulg. PATROL. GR, CXIII. vulg. vulg.

βοῦν ἄγοντές τινες καὶ ποταμίους ἰχθύας παρὰ τοῦ 'Αττήλα διαπεμφθέντας. Δειπνήσαντες οὖν ἐς ὕπνον ἐτράπημεν. Ημέρας δὲ γενομένης ᾠόμεθα μὲν ἤμε μόν τι καὶ πρᾶον παρὰ τοῦ Βαρβάρου μηνυθήσεσθαι ὁ δὲ πάλιν τοὺς αὐτοὺς ἔπεμπε, παρακελευόμενος ἀπιέναι, εἰ μὴ ἔχοιμέν τι παρὰ τὰ αὐτοῖς ἔγνω σμένα λέγειν. Οὐδὲν οὖν ἀποκρινάμενοι πρὸς τὴν ὁδὸν παρασκευαζόμεθα, καίπερ τοῦ Βιγίλα διαφιλο νεικοῦντος λέγειν εἶναι καὶ ἕτερα ἡμῖν ῥηθησόμενα. Ἐν πολλῇ δὲ κατηφείς τὸν Μαξιμίνον ἰδὼν, παρα- λαβὼν Ρουστίκιον ἐξεπιστάμενον τὴν Βαρβάρων φω νὴν, ὃς σὺν ἡμῖν ἐπὶ τὴν Σκυθικὴν ἐληλύθει — οὐ τῆς πρεσβείας ἕνεκα ἀλλὰ κατὰ πραξιν τινα πρὸς Κωνστάντιον, ὃν Ἰταλιώτην ὄντα υπογραφέα Ατ τηλᾳ ἀπεστάλκει Αέτιος ὁ τῶν ἑσπερίων Ρωμαίων στρατηγός, -- παρὰ τὸν Σκότταν ἀφικνούμενος (οὐ γὰρ Ονηγήσιος τηνικαῦτα παρήν), καὶ αὐτὸν προστ εἰπὼν ὑφ᾽ ἑρμηνεῖ τῷ Ρουστικίῳ ἔλεγον δῶρα πλεῖστα παρὰ τοῦ Μαξιμίνου λήψεσθαι, εἴπερ αὐτὸν τῆς παρὰ τὸν ᾿Αττήλαν εἰσόδου παρασκευάσο: τυχεῖν. Τὴν γὰρ αὐτοῦ πρεσβείαν οὐ μόνον Ρω- μαίοις καὶ Ούννοις ξυνοίσειν, ἀλλὰ καὶ Ὀνηγησίῳ, ὃν παρ' αὐτὸν βασιλέα τ8 ιέναι βούλεται καὶ τὰ τοῖς ἔθνεσι διευκρινῆσαι ἀμφίβολα· ἀφικόμενον δὲ με γίατων τεύξεσθαι δωρεῶν. Χρῆναι οὖν μὴ παρόντος Ὀνηγησίου ἡμῖν, μᾶλλον δὲ τἀδελφῷ ἐπὶ τῇ ἀγαθῇ συναγωνίζεσθαι πράξει. Πείθεσθαι δὲ καὶ αὐτῷ τὸν Αττήλαν μεμαθηκένα: ἔλεγον· οὐκ ἐν ἀκοῇ δὲ ἔσε- σθαι βεβαίως τὰ κατ' αὐτὸν, εἰ μή γε πείρᾳ την αὑτοῦ γνοίη τε δύναμιν. Ο δὲ ὑπολαβὼν μηκέτι ἀμ· α φιβόλους εἶναι ἔφη τοῦ καὶ αὐτὸν ἴσα τῷ ἀδελφῷ παρά Αττήλα λέγειν τε καὶ πράττειν. Καὶ πα ραχρῆμα τὸν ἵππον ἀναβὰς ἐπὶ τὴν Ἀττήλα διήλασε σκηνήν. Πρὸς δὲ τὸν Μαξιμῖνον ἐπανελθὼν ἀλύοντα ἅμα τῷ Βιγίλᾳ καὶ διαπορούμενον ἐπὶ τοῖς καθ- εστῶσιν ἔλεγον ἅ τε τῷ Σκόττα διείλεγμαι καὶ ἅπερ παρ' αὐτοῦ ἠκηκόειν, καὶ ὡς δεῖ τὰ τῷ βαρβάρῳ δου θησόμενα παρασκευάζειν δῶρα καὶ τὰ αὐτῷ παρ' ἡμῶν ῥηθησόμενα ἀναλογίζεσθαι. Αμφότεροι οὖν ἀναπηδήσαντες (ἐπὶ γὰρ τοῦ ἐδάφους καὶ τῆς πόας κεῖσθαι σφᾶς συνέβαινε»), ἐπῄνεσάν τε τὴν πρᾶξιν, καὶ τοὺς ἤδη μετὰ τῶν ὑποζυγίων ἐξορμήσαντας ἀνεκάλουν, καὶ διεσκέψαντο όπως τε προσείποιεν τὸν ᾿Αϊτήλαν, καὶ ὅπως αὐτῷ τά τε βασιλέως δῶρα δοξεν καὶ ἅπερ αὐτῷ ὁ Μαξιμῖνος ἐκόμιζεν. Αμφὶ δὲ ταῦτα πονουμένους διὰ τοῦ Σκόττα ὁ Ἀττήλας μετα επέμψατο ", καὶ δῆτα ἐς τὴν ἐκείνου παραγινό- μεθα ", ὑπὸ βαρβαρικού κύκλῳ τα πεφρουρημένην πλήθους. Ως δὲ εἰσόδου ἐτύχομεν, εὕρομεν ἐπὶ ξυ- λίνου δίφρου τὸν ᾿Αττήλαν καθήμενον. Στάντων δὲ ἡμῶν μικρὸν ἀπωτέρω τοῦ θρόνου, προσελθὼν ὁ Μαξιμίνος ἡσπάσατο τὸν Βάρβαρον, τά τε παρὰ βα σιλέως γράμματα δοὺς ἔλεγεν, ὡς σῶν εἶναι αὐτὸν καὶ τοὺς ἀμφ' αὐτὸν εὔχεται βασιλεύς ". Ο δὲ ἀπεκρίνατο, ἔσεσθαι Ρωμαίοις ἅπερ αὐτῷ βού * τοῦ ᾿Αττήλα το Αττήλαν το βασιλεύς Ν. βούλεσθαι Β. το γνοίημενιες, βασιλεύσιν μετεπέμψατο Β., μετέπεμψέ τε παραγεν. κύκλου DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. - B dem igitur locum, unde proficiscebamur, præsto fuere, qui bovem agebant et pisces fluviatiles nolis ab Attila missos afferebant. Cœnati nos dormitum contulimus. Luce orta in spem adducebamur, Atti lam se ad lenitatem daturum, et aliquod mite re- sponsum ad nos ab ipso emanaturum. Ille vero denuo cosdein misit, jussitque abire, si nihil aliud negotii, nisi quod jam omnibus cognitumn erat, nobis cum illo intercederet. Nullo dato responso ad iter nos accinximus, etsi Bigilas omni ope con- tenderet, ut responderemus nos alia dicenda ha- bere. Ego vero cum Maximinum mærore confici viderem, assumpto Rusticio, qui Barbarorum lingua peritus erat, et nobiscum in Scythiam venerat, non legationis, sed privata rei causa, ad Constantium ex Italia oriundum, quem ad Attilam Aelius, Occi- dentatium Romanorum dux, ut illi ab epistolis es- sel, miserat, Scottam adii (nec enim aderat One- gesius), et cuin illo per Rusticium interpreten collocutus, eum plurima dona a Maximino laturum dixi, si illi aditus ad Attilam copiam faceret: le- gatum enim venire de rebus, quæ non solum Roma- nis et Hunnis maximam essent utilitatem allaturæ, sed etiam ipsi Onegesio. Imperatorem enim poscere, illum ad se legatum ab Attila mitti, qui dijudicaret controversias inter utramque gentem, unde nonnisi ingentibus donis cumulatus esset rediturus. oportere igitur illum, cum Onegesius non adsit, in tam A pter tempus noctis intempestivum remanere. In euun- præclara actione nos aut potius fratrem ipsum ad- vulg. C D juvare. Et ipsi quoque Attilam plurimum fidere dixi me accepisse ; sed non satis firma esse audita, nisi re ipsa notum faceret quantum illi Attila tribue ret. Atque ille : « Ne amplius, inquit, dubii sitis. Αque ac frater apud Attilam valeo auctoritate, seu verbis, seu facto opus est. » Et ascenso equo, adl Attile tentorium contendit. Ego vero ad Maximinu rediens, qui una cum Bigila angebatur animo, et incertus erat quid constituendum esset, narravi sermones, quos habueram cum Scotta, et quæ ab ipso audieram. Atque adeo illum excitavi ad præpa- randa munera, quibus Scottam remuneraretur, et præmeditandum, quibus verbis Attilam affaretur. Surrexerunt igitur (offenderam enim illos in solo herbido jacentes), et operam a me egregie navalam landarunt, et eos, qui se jam cum jumentis itineri accinxerant, revocarunt. Tum etiam qua ora- tione Attilam aggrederentur, et quo modo dona im- peratoris, et quæ Maximinus ipse afferebat, tra- derent, inter se agitarunt. Dum in harum rerum cura versabamur, Attilas nos per Scottam arcessi- vit : itaque ad ejus tentorium iter direximus, quod Barbarorum multitudine, qui in orbem excubias agebant, erat circumdatum: Introducti Attilan se- dentem in sella lignea invenimus. Stetimus paulo VARIE LECTIONES. conj. vulg. Αut vulg vulg. PATROL. GR, CXIII. vulg. vulg.

715 EXCERPTA EX PRISCO RHETORE 716 remotius ab ejus solio : mox processit Maximinus et A λοιντο. Καὶ ἐπὶ τὴν Βιγίλαν εὐθὺς τρέπει τὸν λόγον, saintavit Barbarum. Et imperatoris litteras tradens dixit, salvum et incolumem illum suosque precari im- peratorem. Εt Barbarus, « Sit et Romanis quemad- modum et mihi cupiunt, o inquit. Statimque ad Bi- gilam convertit orationem, feram impudentem vo- cans,quærensque,qua re impulsus ad ipsum venisset, cum sibi eorum, quæ et ipse et Anatolius de pace sensissent, conscius esset: non enim prius ad se legatos accedere debuisse, quam omnes profugi, qui apud Romanos exstarent, redditi essent. Bigila vero respondente nullum amplius apud Romanos re- periri transfugam Scythici generis; omnes enim redditos esse; magis exasperatus Attilas, in eur nulta probra et convicia ingessit. Et cum clamore dixit, se illum in crucem acturum et prædam vultu- ribus præbiturum fuisse, nisi leges legationis hac impudentis ejus orationis et temeritatis poena of. fendere vereretur. Etenim restare adhuc apud Ro- manos plures transfugas, quorum nomina, ut erant, in charta descripta, jussit scribas recitare. Ili ubi omnia legerant, Attilas Bigilam una cum Esla sine mora proficisci jussit Romanis denuntiatum, ut om- nes transfugas Scythicae nationis, quotquot in eo- rum potestate essent, redderent, a tempore Carpil- lionis, filii Aetii, Romanorum Occidentalium ducis, qui obses apud eum fuerat. Non eniu se servos B θηρίον ἀναιδὲς ἀποκαλῶν, ὅτου χάριν παρ' αὐτὸν ἐλθεῖν ἠθέλησεν ἐπιστάμενος τά τε αὐτῷ καὶ ᾿Ανα τολίῳ ἐπὶ τῇ εἰρήνῃ δόξαντα, ὡς εἴρητο μή πρότε- ρον πρέσβεις παρ' αὐτὸν ἐλθεῖν, πρὶν ἢ πάντες οἱ φυγάδες εκδοθείεν Βαρβάροις. Τοῦ δὲ φήσαντος, ὡς ἐκ Σκυθικοῦ γένους παρὰ Ρωμαίοις " οὐκ εἴη φυσ γὰς (τοὺς γὰρ ὄντας ἐκδεδόσθαι), χαλεπήνας μάλ λον καὶ αὐτῷ πλεῖστα λοιδορησάμενος μετά βοῆς ἔλεγεν, ὡς αὐτὸν ἀνασκολοπίσας πρὸς βοράν δε οίω νοῖς ἐδεδώκει ἄν, εἰ μή γε τῷ τῆς πρεσβείας θε σμῷ σε λυμαίνεσθαι ἐδόκει καὶ δὲ ταύτην αὐτῷ ἐπὶ τῇ ἀναιδείᾳ καὶ τῇ τῶν λόγων Ιταμότητι ἐπιθεῖναι δίκην· φυγάδας γὰρ τοῦ σφετέρου ἔθνους παρὰ Ρω- μαίοις είναι πολλοὺς, ὧν ἐκέλευε τὰ ὀνόματα ἐγγε γραμμένα χάρτῃ τοὺς ὑπογραφέας αναγινώσκειν. Ως δὲ διεξῆλθον ἅπαντας 86, προσέταττε μηδὲν μελ λήσαντα ἀπιέναι· συμπέμψειν δὲ αὐτῷ καὶ Ησλαν Ρωμαίοις λέξοντα 88, πάντας τοὺς παρὰ σφίσι και ταφυγόντας Βαρβάρους ἀπὸ τῶν Καρπιλεόνος χρόν νων, ὃς ὠμήρευσε παρ' αὐτῷ παῖς ὢν Αετίου τοῦ ἐν τῇ Ἑσπέρα Ῥωμαίων στρατηγοῦ, ἐκπέμψαι παρ' αὐτόν. Καὶ γὰρ οὐ 80 συγχωρήσειν τους σφετέρους θεράποντας ἀντίον αὐτοῦ ἐς μάχην ἰέναι, καίπερ μὴ δυναμένους ὠφελεῖν τοὺς τὴν φυλακὴν αὐτοῖς τῆς οἰκείας ἐπιτρέψαντας γῆς. Τίνα γὰρ πόλιν ἢ ποῖον φρούριον σεσῶσθαι, ἔλεγεν, ὑπ' ἐκείνων, οὗ- περ αὐτὸς ποιῆσαι τὴν αἵρεσιν ὥρμησεν; Απαγγεί λαντας ἐν δὲ τὰ αὐτῷ περὶ τῶν φυγάδων δεδογμένα, αὖθις ἐπανήκειν μηνύοντας πότερον αὐτοὺς ἐκδιδό ναι βούλονται ἢ τὸν ὑπὲρ αὐτῶν ἀναδέχονται πόλε- μον. Παρακελευσάμενος δὲ πρότερον καὶ τὸν Μαξι μῖνον ἐπιμένειν, ὡς δι' αὐτοῦ περὶ τῶν γεγραμμένων ἀποκρινούμενος βασιλεῖ, ἐπέτρεπε τὰ δῶρα. Δόντες τοίνυν καὶ ἐπανιόντες ἐς τὴν σκηνὴν, ἑκάστου τῶν λεχθέντων πέρι ίδιολογούμεθα. Καὶ Βιγίλα θαυμά ζοντος ὅπως πάλαι αὐτῷ πρεσβευομένῳ ηπιός τε καὶ πρᾶος νομισθεὶς τότε χαλεπῶς ἐλοιδορήσατο, ἔλεγον, μή ποτέ τινες τῶν Βαρβάρων τῶν ἐν Σερ δικῇ ἐστιαθέντων 18 σὺν ἡμῖν δυσμενῆ αὐτῷ τὸν Αττήλαν παρεσκεύασαν, ἀπαγγείλαντες, ὡς θεὸν μὲν τὸν Ῥωμαίων εκάλει βασιλέα, ἄνθρωπον δὲ τὸν Αττήλαν. Τοῦτον τὸν λόγον ὁ Μαξιμίνος ὡς πιθα- νὸν ἐδέχετο, οἷα δὴ ἀμέτοχος οὐ ῶν τῆς συνωμοσίας ἦν κατὰ τοῦ Βαρβάρου ὁ εὐνοῦχο; ἐποιήσατο. Ὁ δὲ Βιγίλας ἀμφίβολός τε ἦν, καὶ ἐμοὶ ἐδόκει προφά- σεως ἀπορεῖν, δι' ἦν αὐτῷ ὁ ᾿Αττήλας ελοιδορήσατο· οὔτε γὰρ τὰ ἐν Σερδικῇ, ὡς ὕστερον ἡμῖν διηγεῖτο, οὔτε τὰ τῆς ἐπιβουλῆς εἰρῆσθαι τῷ ᾿Αττήλᾳ ἐνόμι ξεν, μηδενὸς μὲν ἑτέρου τῶν ἐκ τοῦ πλήθους διά τὸν ἐπικρατοῦντα κατὰ πάντων φόβον ἐς λόγους αὐτῷ οὐ θαῤῥοῦντος ἐλθεῖν, Ἐδέκωνος οἱ δὲ πάντως εχεμυθήσοντος διά τε τοὺς ὅρκους καὶ τὴν ἀδηλίαν τοῦ πράγματος, μή ποτε καὶ αὐτὸς, ὡς τοιούτων VARIE LECTIONES. suos secum manus conserere passurum esse, quan- quam ne iis quidem, qui suæ ditionis custodiam illis commiserint, prodesse possint. Quae enim urbs, C quod castellum ab illis possit defendi, quod evertere aut diruere apud se constitutum habuerit ? Postquam exposuerint a se de transfugis decreta, redire eos quamprimum jussit renuntiatum, utrum transfugas reddere, an bellum eo nomine malint suscipere. Non nullo ante Maximinum paulum exspectare jusserat, dum ad ea, quæ imperator scripse- rat, per se responsum daret; munera petiit. Quæ postquam dedimus, in tentorium nostrum nos rece- fimus, et de singulis, 54 quæ dicta fuerant, inter nos disseruimus. Cum autem Bigilas admiraretur, qui fieret, ut Attilas, qui sibi jampridem, cum lega- tus ad illum veniret, comis et perhumanus visus cssel, sunc se acerbis contumeliis affecisset, dixi, vereri me, ne qui ex Barbaris, qui in Serdica nobis- cum epulati erant, Attilain infensum nobis reddi- dissent, et Bigilam Romanorum imperatorem deum, Attilam vero hominem appellasse, retulissent. Quam orationem Maximinus ut verisimilem est am- plexus, quia conjurationis in Attilam ab eunucho inita: particeps non fuerat. Sed Bigilas ambiguus animi erat, neque causam suspicari posse videbatur, quare Attilas eum lam acerbis conviciis insectatus esset. Nec enim in animum suum inducere poterat, D 90 10 Ρωμαίους vulg. οι βοράν Val., βορράν vulg. 8 θεσμῷ Val., θερμῷ vulg. " τῷ pro καὶ conj. Cl. xa δε ἅπαντας Ν., ἀπόντας vulg. ε λέξαντα vulg. σε οὐ add. N. οι ἀπαγγείλαντες vulg. δε ἑστιαθέν των Cl, αντιαθέντων vulg. σε ἀμέτοχος Val., μέτοχος vulg. το αὐτοῦ vulg. οι Ἐδέχωνος Val., *E- χων vulg.

715 EXCERPTA EX PRISCO RHETORE 716 remotius ab ejus solio : mox processit Maximinus et A λοιντο. Καὶ ἐπὶ τὴν Βιγίλαν εὐθὺς τρέπει τὸν λόγον, saintavit Barbarum. Et imperatoris litteras tradens dixit, salvum et incolumem illum suosque precari im- peratorem. Εt Barbarus, « Sit et Romanis quemad- modum et mihi cupiunt, o inquit. Statimque ad Bi- gilam convertit orationem, feram impudentem vo- cans,quærensque,qua re impulsus ad ipsum venisset, cum sibi eorum, quæ et ipse et Anatolius de pace sensissent, conscius esset: non enim prius ad se legatos accedere debuisse, quam omnes profugi, qui apud Romanos exstarent, redditi essent. Bigila vero respondente nullum amplius apud Romanos re- periri transfugam Scythici generis; omnes enim redditos esse; magis exasperatus Attilas, in eur nulta probra et convicia ingessit. Et cum clamore dixit, se illum in crucem acturum et prædam vultu- ribus præbiturum fuisse, nisi leges legationis hac impudentis ejus orationis et temeritatis poena of. fendere vereretur. Etenim restare adhuc apud Ro- manos plures transfugas, quorum nomina, ut erant, in charta descripta, jussit scribas recitare. Ili ubi omnia legerant, Attilas Bigilam una cum Esla sine mora proficisci jussit Romanis denuntiatum, ut om- nes transfugas Scythicae nationis, quotquot in eo- rum potestate essent, redderent, a tempore Carpil- lionis, filii Aetii, Romanorum Occidentalium ducis, qui obses apud eum fuerat. Non eniu se servos B θηρίον ἀναιδὲς ἀποκαλῶν, ὅτου χάριν παρ' αὐτὸν ἐλθεῖν ἠθέλησεν ἐπιστάμενος τά τε αὐτῷ καὶ ᾿Ανα τολίῳ ἐπὶ τῇ εἰρήνῃ δόξαντα, ὡς εἴρητο μή πρότε- ρον πρέσβεις παρ' αὐτὸν ἐλθεῖν, πρὶν ἢ πάντες οἱ φυγάδες εκδοθείεν Βαρβάροις. Τοῦ δὲ φήσαντος, ὡς ἐκ Σκυθικοῦ γένους παρὰ Ρωμαίοις " οὐκ εἴη φυσ γὰς (τοὺς γὰρ ὄντας ἐκδεδόσθαι), χαλεπήνας μάλ λον καὶ αὐτῷ πλεῖστα λοιδορησάμενος μετά βοῆς ἔλεγεν, ὡς αὐτὸν ἀνασκολοπίσας πρὸς βοράν δε οίω νοῖς ἐδεδώκει ἄν, εἰ μή γε τῷ τῆς πρεσβείας θε σμῷ σε λυμαίνεσθαι ἐδόκει καὶ δὲ ταύτην αὐτῷ ἐπὶ τῇ ἀναιδείᾳ καὶ τῇ τῶν λόγων Ιταμότητι ἐπιθεῖναι δίκην· φυγάδας γὰρ τοῦ σφετέρου ἔθνους παρὰ Ρω- μαίοις είναι πολλοὺς, ὧν ἐκέλευε τὰ ὀνόματα ἐγγε γραμμένα χάρτῃ τοὺς ὑπογραφέας αναγινώσκειν. Ως δὲ διεξῆλθον ἅπαντας 86, προσέταττε μηδὲν μελ λήσαντα ἀπιέναι· συμπέμψειν δὲ αὐτῷ καὶ Ησλαν Ρωμαίοις λέξοντα 88, πάντας τοὺς παρὰ σφίσι και ταφυγόντας Βαρβάρους ἀπὸ τῶν Καρπιλεόνος χρόν νων, ὃς ὠμήρευσε παρ' αὐτῷ παῖς ὢν Αετίου τοῦ ἐν τῇ Ἑσπέρα Ῥωμαίων στρατηγοῦ, ἐκπέμψαι παρ' αὐτόν. Καὶ γὰρ οὐ 80 συγχωρήσειν τους σφετέρους θεράποντας ἀντίον αὐτοῦ ἐς μάχην ἰέναι, καίπερ μὴ δυναμένους ὠφελεῖν τοὺς τὴν φυλακὴν αὐτοῖς τῆς οἰκείας ἐπιτρέψαντας γῆς. Τίνα γὰρ πόλιν ἢ ποῖον φρούριον σεσῶσθαι, ἔλεγεν, ὑπ' ἐκείνων, οὗ- περ αὐτὸς ποιῆσαι τὴν αἵρεσιν ὥρμησεν; Απαγγεί λαντας ἐν δὲ τὰ αὐτῷ περὶ τῶν φυγάδων δεδογμένα, αὖθις ἐπανήκειν μηνύοντας πότερον αὐτοὺς ἐκδιδό ναι βούλονται ἢ τὸν ὑπὲρ αὐτῶν ἀναδέχονται πόλε- μον. Παρακελευσάμενος δὲ πρότερον καὶ τὸν Μαξι μῖνον ἐπιμένειν, ὡς δι' αὐτοῦ περὶ τῶν γεγραμμένων ἀποκρινούμενος βασιλεῖ, ἐπέτρεπε τὰ δῶρα. Δόντες τοίνυν καὶ ἐπανιόντες ἐς τὴν σκηνὴν, ἑκάστου τῶν λεχθέντων πέρι ίδιολογούμεθα. Καὶ Βιγίλα θαυμά ζοντος ὅπως πάλαι αὐτῷ πρεσβευομένῳ ηπιός τε καὶ πρᾶος νομισθεὶς τότε χαλεπῶς ἐλοιδορήσατο, ἔλεγον, μή ποτέ τινες τῶν Βαρβάρων τῶν ἐν Σερ δικῇ ἐστιαθέντων 18 σὺν ἡμῖν δυσμενῆ αὐτῷ τὸν Αττήλαν παρεσκεύασαν, ἀπαγγείλαντες, ὡς θεὸν μὲν τὸν Ῥωμαίων εκάλει βασιλέα, ἄνθρωπον δὲ τὸν Αττήλαν. Τοῦτον τὸν λόγον ὁ Μαξιμίνος ὡς πιθα- νὸν ἐδέχετο, οἷα δὴ ἀμέτοχος οὐ ῶν τῆς συνωμοσίας ἦν κατὰ τοῦ Βαρβάρου ὁ εὐνοῦχο; ἐποιήσατο. Ὁ δὲ Βιγίλας ἀμφίβολός τε ἦν, καὶ ἐμοὶ ἐδόκει προφά- σεως ἀπορεῖν, δι' ἦν αὐτῷ ὁ ᾿Αττήλας ελοιδορήσατο· οὔτε γὰρ τὰ ἐν Σερδικῇ, ὡς ὕστερον ἡμῖν διηγεῖτο, οὔτε τὰ τῆς ἐπιβουλῆς εἰρῆσθαι τῷ ᾿Αττήλᾳ ἐνόμι ξεν, μηδενὸς μὲν ἑτέρου τῶν ἐκ τοῦ πλήθους διά τὸν ἐπικρατοῦντα κατὰ πάντων φόβον ἐς λόγους αὐτῷ οὐ θαῤῥοῦντος ἐλθεῖν, Ἐδέκωνος οἱ δὲ πάντως εχεμυθήσοντος διά τε τοὺς ὅρκους καὶ τὴν ἀδηλίαν τοῦ πράγματος, μή ποτε καὶ αὐτὸς, ὡς τοιούτων VARIE LECTIONES. suos secum manus conserere passurum esse, quan- quam ne iis quidem, qui suæ ditionis custodiam illis commiserint, prodesse possint. Quae enim urbs, C quod castellum ab illis possit defendi, quod evertere aut diruere apud se constitutum habuerit ? Postquam exposuerint a se de transfugis decreta, redire eos quamprimum jussit renuntiatum, utrum transfugas reddere, an bellum eo nomine malint suscipere. Non nullo ante Maximinum paulum exspectare jusserat, dum ad ea, quæ imperator scripse- rat, per se responsum daret; munera petiit. Quæ postquam dedimus, in tentorium nostrum nos rece- fimus, et de singulis, 54 quæ dicta fuerant, inter nos disseruimus. Cum autem Bigilas admiraretur, qui fieret, ut Attilas, qui sibi jampridem, cum lega- tus ad illum veniret, comis et perhumanus visus cssel, sunc se acerbis contumeliis affecisset, dixi, vereri me, ne qui ex Barbaris, qui in Serdica nobis- cum epulati erant, Attilain infensum nobis reddi- dissent, et Bigilam Romanorum imperatorem deum, Attilam vero hominem appellasse, retulissent. Quam orationem Maximinus ut verisimilem est am- plexus, quia conjurationis in Attilam ab eunucho inita: particeps non fuerat. Sed Bigilas ambiguus animi erat, neque causam suspicari posse videbatur, quare Attilas eum lam acerbis conviciis insectatus esset. Nec enim in animum suum inducere poterat, D 90 10 Ρωμαίους vulg. οι βοράν Val., βορράν vulg. 8 θεσμῷ Val., θερμῷ vulg. " τῷ pro καὶ conj. Cl. xa δε ἅπαντας Ν., ἀπόντας vulg. ε λέξαντα vulg. σε οὐ add. N. οι ἀπαγγείλαντες vulg. δε ἑστιαθέν των Cl, αντιαθέντων vulg. σε ἀμέτοχος Val., μέτοχος vulg. το αὐτοῦ vulg. οι Ἐδέχωνος Val., *E- χων vulg.

715 EXCERPTA EX PRISCO RHETORE 716 remotius ab ejus solio : mox processit Maximinus et A λοιντο. Καὶ ἐπὶ τὴν Βιγίλαν εὐθὺς τρέπει τὸν λόγον, saintavit Barbarum. Et imperatoris litteras tradens dixit, salvum et incolumem illum suosque precari im- peratorem. Εt Barbarus, « Sit et Romanis quemad- modum et mihi cupiunt, o inquit. Statimque ad Bi- gilam convertit orationem, feram impudentem vo- cans,quærensque,qua re impulsus ad ipsum venisset, cum sibi eorum, quæ et ipse et Anatolius de pace sensissent, conscius esset: non enim prius ad se legatos accedere debuisse, quam omnes profugi, qui apud Romanos exstarent, redditi essent. Bigila vero respondente nullum amplius apud Romanos re- periri transfugam Scythici generis; omnes enim redditos esse; magis exasperatus Attilas, in eur nulta probra et convicia ingessit. Et cum clamore dixit, se illum in crucem acturum et prædam vultu- ribus præbiturum fuisse, nisi leges legationis hac impudentis ejus orationis et temeritatis poena of. fendere vereretur. Etenim restare adhuc apud Ro- manos plures transfugas, quorum nomina, ut erant, in charta descripta, jussit scribas recitare. Ili ubi omnia legerant, Attilas Bigilam una cum Esla sine mora proficisci jussit Romanis denuntiatum, ut om- nes transfugas Scythicae nationis, quotquot in eo- rum potestate essent, redderent, a tempore Carpil- lionis, filii Aetii, Romanorum Occidentalium ducis, qui obses apud eum fuerat. Non eniu se servos B θηρίον ἀναιδὲς ἀποκαλῶν, ὅτου χάριν παρ' αὐτὸν ἐλθεῖν ἠθέλησεν ἐπιστάμενος τά τε αὐτῷ καὶ ᾿Ανα τολίῳ ἐπὶ τῇ εἰρήνῃ δόξαντα, ὡς εἴρητο μή πρότε- ρον πρέσβεις παρ' αὐτὸν ἐλθεῖν, πρὶν ἢ πάντες οἱ φυγάδες εκδοθείεν Βαρβάροις. Τοῦ δὲ φήσαντος, ὡς ἐκ Σκυθικοῦ γένους παρὰ Ρωμαίοις " οὐκ εἴη φυσ γὰς (τοὺς γὰρ ὄντας ἐκδεδόσθαι), χαλεπήνας μάλ λον καὶ αὐτῷ πλεῖστα λοιδορησάμενος μετά βοῆς ἔλεγεν, ὡς αὐτὸν ἀνασκολοπίσας πρὸς βοράν δε οίω νοῖς ἐδεδώκει ἄν, εἰ μή γε τῷ τῆς πρεσβείας θε σμῷ σε λυμαίνεσθαι ἐδόκει καὶ δὲ ταύτην αὐτῷ ἐπὶ τῇ ἀναιδείᾳ καὶ τῇ τῶν λόγων Ιταμότητι ἐπιθεῖναι δίκην· φυγάδας γὰρ τοῦ σφετέρου ἔθνους παρὰ Ρω- μαίοις είναι πολλοὺς, ὧν ἐκέλευε τὰ ὀνόματα ἐγγε γραμμένα χάρτῃ τοὺς ὑπογραφέας αναγινώσκειν. Ως δὲ διεξῆλθον ἅπαντας 86, προσέταττε μηδὲν μελ λήσαντα ἀπιέναι· συμπέμψειν δὲ αὐτῷ καὶ Ησλαν Ρωμαίοις λέξοντα 88, πάντας τοὺς παρὰ σφίσι και ταφυγόντας Βαρβάρους ἀπὸ τῶν Καρπιλεόνος χρόν νων, ὃς ὠμήρευσε παρ' αὐτῷ παῖς ὢν Αετίου τοῦ ἐν τῇ Ἑσπέρα Ῥωμαίων στρατηγοῦ, ἐκπέμψαι παρ' αὐτόν. Καὶ γὰρ οὐ 80 συγχωρήσειν τους σφετέρους θεράποντας ἀντίον αὐτοῦ ἐς μάχην ἰέναι, καίπερ μὴ δυναμένους ὠφελεῖν τοὺς τὴν φυλακὴν αὐτοῖς τῆς οἰκείας ἐπιτρέψαντας γῆς. Τίνα γὰρ πόλιν ἢ ποῖον φρούριον σεσῶσθαι, ἔλεγεν, ὑπ' ἐκείνων, οὗ- περ αὐτὸς ποιῆσαι τὴν αἵρεσιν ὥρμησεν; Απαγγεί λαντας ἐν δὲ τὰ αὐτῷ περὶ τῶν φυγάδων δεδογμένα, αὖθις ἐπανήκειν μηνύοντας πότερον αὐτοὺς ἐκδιδό ναι βούλονται ἢ τὸν ὑπὲρ αὐτῶν ἀναδέχονται πόλε- μον. Παρακελευσάμενος δὲ πρότερον καὶ τὸν Μαξι μῖνον ἐπιμένειν, ὡς δι' αὐτοῦ περὶ τῶν γεγραμμένων ἀποκρινούμενος βασιλεῖ, ἐπέτρεπε τὰ δῶρα. Δόντες τοίνυν καὶ ἐπανιόντες ἐς τὴν σκηνὴν, ἑκάστου τῶν λεχθέντων πέρι ίδιολογούμεθα. Καὶ Βιγίλα θαυμά ζοντος ὅπως πάλαι αὐτῷ πρεσβευομένῳ ηπιός τε καὶ πρᾶος νομισθεὶς τότε χαλεπῶς ἐλοιδορήσατο, ἔλεγον, μή ποτέ τινες τῶν Βαρβάρων τῶν ἐν Σερ δικῇ ἐστιαθέντων 18 σὺν ἡμῖν δυσμενῆ αὐτῷ τὸν Αττήλαν παρεσκεύασαν, ἀπαγγείλαντες, ὡς θεὸν μὲν τὸν Ῥωμαίων εκάλει βασιλέα, ἄνθρωπον δὲ τὸν Αττήλαν. Τοῦτον τὸν λόγον ὁ Μαξιμίνος ὡς πιθα- νὸν ἐδέχετο, οἷα δὴ ἀμέτοχος οὐ ῶν τῆς συνωμοσίας ἦν κατὰ τοῦ Βαρβάρου ὁ εὐνοῦχο; ἐποιήσατο. Ὁ δὲ Βιγίλας ἀμφίβολός τε ἦν, καὶ ἐμοὶ ἐδόκει προφά- σεως ἀπορεῖν, δι' ἦν αὐτῷ ὁ ᾿Αττήλας ελοιδορήσατο· οὔτε γὰρ τὰ ἐν Σερδικῇ, ὡς ὕστερον ἡμῖν διηγεῖτο, οὔτε τὰ τῆς ἐπιβουλῆς εἰρῆσθαι τῷ ᾿Αττήλᾳ ἐνόμι ξεν, μηδενὸς μὲν ἑτέρου τῶν ἐκ τοῦ πλήθους διά τὸν ἐπικρατοῦντα κατὰ πάντων φόβον ἐς λόγους αὐτῷ οὐ θαῤῥοῦντος ἐλθεῖν, Ἐδέκωνος οἱ δὲ πάντως εχεμυθήσοντος διά τε τοὺς ὅρκους καὶ τὴν ἀδηλίαν τοῦ πράγματος, μή ποτε καὶ αὐτὸς, ὡς τοιούτων VARIE LECTIONES. suos secum manus conserere passurum esse, quan- quam ne iis quidem, qui suæ ditionis custodiam illis commiserint, prodesse possint. Quae enim urbs, C quod castellum ab illis possit defendi, quod evertere aut diruere apud se constitutum habuerit ? Postquam exposuerint a se de transfugis decreta, redire eos quamprimum jussit renuntiatum, utrum transfugas reddere, an bellum eo nomine malint suscipere. Non nullo ante Maximinum paulum exspectare jusserat, dum ad ea, quæ imperator scripse- rat, per se responsum daret; munera petiit. Quæ postquam dedimus, in tentorium nostrum nos rece- fimus, et de singulis, 54 quæ dicta fuerant, inter nos disseruimus. Cum autem Bigilas admiraretur, qui fieret, ut Attilas, qui sibi jampridem, cum lega- tus ad illum veniret, comis et perhumanus visus cssel, sunc se acerbis contumeliis affecisset, dixi, vereri me, ne qui ex Barbaris, qui in Serdica nobis- cum epulati erant, Attilain infensum nobis reddi- dissent, et Bigilam Romanorum imperatorem deum, Attilam vero hominem appellasse, retulissent. Quam orationem Maximinus ut verisimilem est am- plexus, quia conjurationis in Attilam ab eunucho inita: particeps non fuerat. Sed Bigilas ambiguus animi erat, neque causam suspicari posse videbatur, quare Attilas eum lam acerbis conviciis insectatus esset. Nec enim in animum suum inducere poterat, D 90 10 Ρωμαίους vulg. οι βοράν Val., βορράν vulg. 8 θεσμῷ Val., θερμῷ vulg. " τῷ pro καὶ conj. Cl. xa δε ἅπαντας Ν., ἀπόντας vulg. ε λέξαντα vulg. σε οὐ add. N. οι ἀπαγγείλαντες vulg. δε ἑστιαθέν των Cl, αντιαθέντων vulg. σε ἀμέτοχος Val., μέτοχος vulg. το αὐτοῦ vulg. οι Ἐδέχωνος Val., *E- χων vulg.

717 93 DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. Β 718 μέτοχος λόγων, ἐπιτήδειος νομισθείς, θάνατον ὑφ- A mt nobis postea retulit, enuntiata fuisse, quæ in con- έξει ζημίαν. Εν τοιαύτῃ οὖν ἀμφιβολία τυγχάνουσιν ἐπιστὰς Ἐδέκων, καὶ τὸν Βιγίλαν ἔξω τῆς ἡμετέ ρας ἀπαγαγὼν συνόδου, ὑποκρινάμενός τε ἀληθίζε- σθαι τῶν αὐτοῖς βεβουλευμένων ἕνεκα, καὶ τὸ χρυ- στον κομισθῆναι παρακελευσάμενος τὸ δοθησόμενον τοῖς ἅμα αὐτῷ περὶ τὴν πρᾶξιν ἐλευσομένοις, άνω εχώρει. Πολυπραγμονοῦντα δὲ τίνες οἱ τοῦ Ἐδέκωνος πρὸς αὐτὸν λόγοι, ἀπατᾷν ἔσπευδεν, ἠπατημένος αύτ τῆς, καὶ τὴν ἀληθῆ αἰτίαν ἀποκρυψάμενος ἔφασκε παρ' αὐτοῦ Ἐδέκωνος εἰρῆσθαι, ὡς καὶ αὐτῷ ὁ Αττήλας περὶ τῶν φυγάδων χαλεπαίνοι· ἔδει γὰρ ἢ πάντας ἀπολαβεῖν, ἢ πρέσβεις ἐκ τῆς μεγίστης ἐξου- σίας ἀφικέσθαι πρὸς αὐτόν. Ταῦτα διαλεγομένοις πα ραγενόμενοί τινες τῶν ο 'Αττήλα ἔλεγον, μήτε Βι- γίλαν, μήτε ἡμᾶς Ῥωμαῖον αἰχμάλωτον ἢ βάρβα. ρον ἀνδράποδον ἢ ἵππους ἢ ἕτερόν τι πλὴν τῶν εἰς τροφὴν ὠνεῖσθαι, ἄχρις ὅτου τὰ μεταξὺ Ῥωμαίων καὶ Οὔννων ἀμφίβολα διακριθείη. Σεσοφισμένως δὲ ταῦτα καὶ κατὰ τέχνην ἐγένετο τῷ Βαρβάρῳ, ὥστε τὸν μὲν Βιγίλαν ῥᾳδίως ἐπὶ τῇ κατ' αὐτοῦ ἀλῶναι πράξει ἀποροῦντα αἰτίας, ἐφ᾽ ᾖπερ τὸ χρυσίον κομί ζοι, ἡμᾶς δὲ προφάσει ἀποκρίσεως ἐπὶ τῇ πρεσβεία δοθησομένης Ονηγήσιον ἀπεκδέξασθαι, τὰ δῶρα και μιούμενον ἅπερ ἡμεῖς τε διδόναι βουλόμεθα καὶ βασιλεὺς ἀπεστάλκει. Συνέβαινε γὰρ αὐτὸν σὺν τῷ πρεσβυτέρῳ τῶν ᾿Αττήλα παίδων ἐς τὸ τῶν ᾿Ακα- τζίρων ο ἔθνος ἐστάλθαι, ὅ ἐστι Σκυθικὸν ἔθνος, παρ- έστη δὲ τῷ ᾿Αντήλᾳ ἐξ αἰτίας τοιᾶσδε· Πολλῶν κατὰ φύλα καὶ γένη ἀρχόντων τοῦ ἔθνους, Θεοδόσιος ὁ βασιλεὺς ἐκπέμπει δῶρα, ὥστε ὁμονοίᾳ σφετέρα ἀπαγορεῦσαι μὲν τῇ τοῦ ᾿Αττήλα συμμαχία, τὴν δὲ πρὸς Ρωμαίους [συμμαχίαν "] ἀσπάζεσθαι. Ὁ δὲ τὰ δῶρα ἀποκομίζων οὐ κατὰ τάξιν ἑκάστῳ θα τῶν βασιλέων τοῦ ἔθνους δίδωσιν, ὥστε τὸν Κουρίδαχον πρεσβύτερον ὄντα τῇ ἀρχῇ, τὰ δῶρα δεξάμενον δεύτ τερον, οἷα δὴ περιοφθέντα καὶ τῶν σφετέρων στε ρηθέντα γερῶν, ἐπικαλέσασθαι τὸν ᾿Αττήλαν κατὰ τῶν συμβασιλευόντων, τὸν δὲ μὴ μελλήσαντα πολ λὴν ἐκπέμψαι δύναμιν, καὶ τοὺς μὲν ἀνελόντα, τους δὲ παραστησάμενον καλεῖν τὸν Κουρίδαχον τῶν νι- κητηρίων μεθέξοντα. Τὸν δὲ ἐπιβουλὴν ὑποτοπή σαντα εἰπεῖν, ὡς χαλεπὸν ἀνθρώπῳ ἐλθεῖν ἐς ὄψιν Θεοῦ· εἰ γὰρ οὐδὲ τὸν τοῦ ἡλίου δίσκον ἀτενῶς ἔστιν ἰδεῖν, πῶς τὸν μέγιστον τῶν θεῶν ἀπαθῶς D τις δίψοιτο ; Οὕτως μὲν ὁ Κουρίδαχος ἔμεινεν ἐπὶ τοῖς σφετέροις καὶ διεφύλαξε τὴν ἀρχὴν, τοῦ λοι- ποῦ παντὸς τοῦ ᾿Ακατζίρων έθνους τῷ ᾿Αττήλα παι ραστάντος· οὗπερ ἔθνους βασιλέα τὸν πρεσβύτερον τῶν παίδων καταστῆσαι βουλόμενος Ονηγήσιον ἐπὶ ταύτην ἐκπέμπει τὴν πρᾶξιν. Διὸ δὴ καὶ ἡμᾶς, ὡς εἴρηται, ἐπιμεῖναι παρακελευσάμενος, τὸν Βιγίλαν διαφῆκεν ἅμα Ησλα προφάσει μὲν τῶν φυγάδων ἐς τὴν Ῥωμαίων διαβησόμενον, τῇ δὲ ἀληθείᾳ τῷ Εδέωνι τὸ χρυσίον κομιοῦντα. vivio in Serdica dicta fuerant, nec conjurationem in Attilam detectam, cum nemo ex onini multitu- dine, quæ Attilam circumstabat, excepto Edecone, præ metu, qui omnium mentes pervaserat, cum Attila sermonem instituere auderet, Edeconem au- tem studiose operam daturum censeret, ommia si- lentio transigere, tum propter jusjurandum, tuin propter negotii gravitatem: ne, quia clandestinis in Attilam consiliis interfuerat, reus judicatus, poena mortis afficeretur. llæc cum ambigua mente volveremus, Edecon supervenit, et abducto a nostro cœtu Bigila (fingebat enim velle vere et serio de præmeditatis inter eos insidiis agere), ubi aurum afferri præcepit, quod his daretur, qui exsequendo facinori operam navaturi essent, discessit. Ego vero cum Bigilam curiosius inquirerem, quos sermones secum Elecon habuisset, decipere conatus est, de- ceptus et ipse, et veram causam occultans coin- mentus est sibi Edeconem dixisse, Attilam illi quoque propter transfugas succensuisse. Oportuisse enim aut omnes restitui, aut legatos summa aucto- ritate præditos ad illum venire. Hæc dum loqueba- nur, advenere ab Attila, qui Bigilam et nos probi- berent, captivum Romanum, aut barbarum manci- pium, aut equos, aut quidquam aliud euere, præ- terquam quæ ad victum necessaria erant, donec inter Romanos et Ilunnos de rebus controversis con- venisset. Hæc callide et præmeditato consilio Bar- barus faciebat, quo facilius Bigilam in consilio con- tra se exsequendo deprehenderet, cum nullam satis idoneam causam comminisci posset, cur aurum af- ferret. Nos quoque prætenta causa responsi, quod ad legationem editurus erat, Onegesium opperiri coegit, ut munera, quæ ad eum imperator miserat, et tradere volebamus, acciperet. Etenim tum forte Onegesius una cum seniore ex Attila liberis ad Acalziros missus 55 fuerat. Ea gens est Scythica, quæ in potestatem Attilæ hac de causa venit. In eam gentem plures secundum populos et gentes imperium exercebant, quos imperator Theodosius, firmata inter eos concordia, ab Attila societate ad colendam cum Romanis pacem et societatem mune- ribus, traducere conatus est. Qui ea munera attule rat non pro cujusque gentis regis merito et gradu ea distribuerat. Caridachus enim secundo loco ác- ceperat, qui regum antiquior, primus accipere de- buerat. Ille, tanquam contemptus et sibi debitis præmniis frustratus, Attilam contra cateros reges auxilio vocaverat. Is nihil cunctatus, magno exer- citu emisso eorum alios sustulit, alios ad deditionem compulit. Deinde Caridachum ad se vocal, tanquam illi victoriam, et quæ ex victoria consecutus fuerat impertiturus. Sed iste dolum et insidias suspicatus, difficile et grave esse homini respondit, in dei cons- pectum venire. Si enim immotis oculis solis orbem intueri nemo potest, quomodo quis sine sensu 96 C . VARIE LECTIONES. 1 κ τῶν Β., τοῦ vulg. » Ακατζίρων Val., ἀκατιζίρων vulg. Οι συμμαχίαν] εἰρήνην Η. mg. στον vulg. οι οὕτως Cantocl., οὗτος vulg. οι εκά-

717 93 DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. Β 718 μέτοχος λόγων, ἐπιτήδειος νομισθείς, θάνατον ὑφ- A mt nobis postea retulit, enuntiata fuisse, quæ in con- έξει ζημίαν. Εν τοιαύτῃ οὖν ἀμφιβολία τυγχάνουσιν ἐπιστὰς Ἐδέκων, καὶ τὸν Βιγίλαν ἔξω τῆς ἡμετέ ρας ἀπαγαγὼν συνόδου, ὑποκρινάμενός τε ἀληθίζε- σθαι τῶν αὐτοῖς βεβουλευμένων ἕνεκα, καὶ τὸ χρυ- στον κομισθῆναι παρακελευσάμενος τὸ δοθησόμενον τοῖς ἅμα αὐτῷ περὶ τὴν πρᾶξιν ἐλευσομένοις, άνω εχώρει. Πολυπραγμονοῦντα δὲ τίνες οἱ τοῦ Ἐδέκωνος πρὸς αὐτὸν λόγοι, ἀπατᾷν ἔσπευδεν, ἠπατημένος αύτ τῆς, καὶ τὴν ἀληθῆ αἰτίαν ἀποκρυψάμενος ἔφασκε παρ' αὐτοῦ Ἐδέκωνος εἰρῆσθαι, ὡς καὶ αὐτῷ ὁ Αττήλας περὶ τῶν φυγάδων χαλεπαίνοι· ἔδει γὰρ ἢ πάντας ἀπολαβεῖν, ἢ πρέσβεις ἐκ τῆς μεγίστης ἐξου- σίας ἀφικέσθαι πρὸς αὐτόν. Ταῦτα διαλεγομένοις πα ραγενόμενοί τινες τῶν ο 'Αττήλα ἔλεγον, μήτε Βι- γίλαν, μήτε ἡμᾶς Ῥωμαῖον αἰχμάλωτον ἢ βάρβα. ρον ἀνδράποδον ἢ ἵππους ἢ ἕτερόν τι πλὴν τῶν εἰς τροφὴν ὠνεῖσθαι, ἄχρις ὅτου τὰ μεταξὺ Ῥωμαίων καὶ Οὔννων ἀμφίβολα διακριθείη. Σεσοφισμένως δὲ ταῦτα καὶ κατὰ τέχνην ἐγένετο τῷ Βαρβάρῳ, ὥστε τὸν μὲν Βιγίλαν ῥᾳδίως ἐπὶ τῇ κατ' αὐτοῦ ἀλῶναι πράξει ἀποροῦντα αἰτίας, ἐφ᾽ ᾖπερ τὸ χρυσίον κομί ζοι, ἡμᾶς δὲ προφάσει ἀποκρίσεως ἐπὶ τῇ πρεσβεία δοθησομένης Ονηγήσιον ἀπεκδέξασθαι, τὰ δῶρα και μιούμενον ἅπερ ἡμεῖς τε διδόναι βουλόμεθα καὶ βασιλεὺς ἀπεστάλκει. Συνέβαινε γὰρ αὐτὸν σὺν τῷ πρεσβυτέρῳ τῶν ᾿Αττήλα παίδων ἐς τὸ τῶν ᾿Ακα- τζίρων ο ἔθνος ἐστάλθαι, ὅ ἐστι Σκυθικὸν ἔθνος, παρ- έστη δὲ τῷ ᾿Αντήλᾳ ἐξ αἰτίας τοιᾶσδε· Πολλῶν κατὰ φύλα καὶ γένη ἀρχόντων τοῦ ἔθνους, Θεοδόσιος ὁ βασιλεὺς ἐκπέμπει δῶρα, ὥστε ὁμονοίᾳ σφετέρα ἀπαγορεῦσαι μὲν τῇ τοῦ ᾿Αττήλα συμμαχία, τὴν δὲ πρὸς Ρωμαίους [συμμαχίαν "] ἀσπάζεσθαι. Ὁ δὲ τὰ δῶρα ἀποκομίζων οὐ κατὰ τάξιν ἑκάστῳ θα τῶν βασιλέων τοῦ ἔθνους δίδωσιν, ὥστε τὸν Κουρίδαχον πρεσβύτερον ὄντα τῇ ἀρχῇ, τὰ δῶρα δεξάμενον δεύτ τερον, οἷα δὴ περιοφθέντα καὶ τῶν σφετέρων στε ρηθέντα γερῶν, ἐπικαλέσασθαι τὸν ᾿Αττήλαν κατὰ τῶν συμβασιλευόντων, τὸν δὲ μὴ μελλήσαντα πολ λὴν ἐκπέμψαι δύναμιν, καὶ τοὺς μὲν ἀνελόντα, τους δὲ παραστησάμενον καλεῖν τὸν Κουρίδαχον τῶν νι- κητηρίων μεθέξοντα. Τὸν δὲ ἐπιβουλὴν ὑποτοπή σαντα εἰπεῖν, ὡς χαλεπὸν ἀνθρώπῳ ἐλθεῖν ἐς ὄψιν Θεοῦ· εἰ γὰρ οὐδὲ τὸν τοῦ ἡλίου δίσκον ἀτενῶς ἔστιν ἰδεῖν, πῶς τὸν μέγιστον τῶν θεῶν ἀπαθῶς D τις δίψοιτο ; Οὕτως μὲν ὁ Κουρίδαχος ἔμεινεν ἐπὶ τοῖς σφετέροις καὶ διεφύλαξε τὴν ἀρχὴν, τοῦ λοι- ποῦ παντὸς τοῦ ᾿Ακατζίρων έθνους τῷ ᾿Αττήλα παι ραστάντος· οὗπερ ἔθνους βασιλέα τὸν πρεσβύτερον τῶν παίδων καταστῆσαι βουλόμενος Ονηγήσιον ἐπὶ ταύτην ἐκπέμπει τὴν πρᾶξιν. Διὸ δὴ καὶ ἡμᾶς, ὡς εἴρηται, ἐπιμεῖναι παρακελευσάμενος, τὸν Βιγίλαν διαφῆκεν ἅμα Ησλα προφάσει μὲν τῶν φυγάδων ἐς τὴν Ῥωμαίων διαβησόμενον, τῇ δὲ ἀληθείᾳ τῷ Εδέωνι τὸ χρυσίον κομιοῦντα. vivio in Serdica dicta fuerant, nec conjurationem in Attilam detectam, cum nemo ex onini multitu- dine, quæ Attilam circumstabat, excepto Edecone, præ metu, qui omnium mentes pervaserat, cum Attila sermonem instituere auderet, Edeconem au- tem studiose operam daturum censeret, ommia si- lentio transigere, tum propter jusjurandum, tuin propter negotii gravitatem: ne, quia clandestinis in Attilam consiliis interfuerat, reus judicatus, poena mortis afficeretur. llæc cum ambigua mente volveremus, Edecon supervenit, et abducto a nostro cœtu Bigila (fingebat enim velle vere et serio de præmeditatis inter eos insidiis agere), ubi aurum afferri præcepit, quod his daretur, qui exsequendo facinori operam navaturi essent, discessit. Ego vero cum Bigilam curiosius inquirerem, quos sermones secum Elecon habuisset, decipere conatus est, de- ceptus et ipse, et veram causam occultans coin- mentus est sibi Edeconem dixisse, Attilam illi quoque propter transfugas succensuisse. Oportuisse enim aut omnes restitui, aut legatos summa aucto- ritate præditos ad illum venire. Hæc dum loqueba- nur, advenere ab Attila, qui Bigilam et nos probi- berent, captivum Romanum, aut barbarum manci- pium, aut equos, aut quidquam aliud euere, præ- terquam quæ ad victum necessaria erant, donec inter Romanos et Ilunnos de rebus controversis con- venisset. Hæc callide et præmeditato consilio Bar- barus faciebat, quo facilius Bigilam in consilio con- tra se exsequendo deprehenderet, cum nullam satis idoneam causam comminisci posset, cur aurum af- ferret. Nos quoque prætenta causa responsi, quod ad legationem editurus erat, Onegesium opperiri coegit, ut munera, quæ ad eum imperator miserat, et tradere volebamus, acciperet. Etenim tum forte Onegesius una cum seniore ex Attila liberis ad Acalziros missus 55 fuerat. Ea gens est Scythica, quæ in potestatem Attilæ hac de causa venit. In eam gentem plures secundum populos et gentes imperium exercebant, quos imperator Theodosius, firmata inter eos concordia, ab Attila societate ad colendam cum Romanis pacem et societatem mune- ribus, traducere conatus est. Qui ea munera attule rat non pro cujusque gentis regis merito et gradu ea distribuerat. Caridachus enim secundo loco ác- ceperat, qui regum antiquior, primus accipere de- buerat. Ille, tanquam contemptus et sibi debitis præmniis frustratus, Attilam contra cateros reges auxilio vocaverat. Is nihil cunctatus, magno exer- citu emisso eorum alios sustulit, alios ad deditionem compulit. Deinde Caridachum ad se vocal, tanquam illi victoriam, et quæ ex victoria consecutus fuerat impertiturus. Sed iste dolum et insidias suspicatus, difficile et grave esse homini respondit, in dei cons- pectum venire. Si enim immotis oculis solis orbem intueri nemo potest, quomodo quis sine sensu 96 C . VARIE LECTIONES. 1 κ τῶν Β., τοῦ vulg. » Ακατζίρων Val., ἀκατιζίρων vulg. Οι συμμαχίαν] εἰρήνην Η. mg. στον vulg. οι οὕτως Cantocl., οὗτος vulg. οι εκά-

717 93 DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. Β 718 μέτοχος λόγων, ἐπιτήδειος νομισθείς, θάνατον ὑφ- A mt nobis postea retulit, enuntiata fuisse, quæ in con- έξει ζημίαν. Εν τοιαύτῃ οὖν ἀμφιβολία τυγχάνουσιν ἐπιστὰς Ἐδέκων, καὶ τὸν Βιγίλαν ἔξω τῆς ἡμετέ ρας ἀπαγαγὼν συνόδου, ὑποκρινάμενός τε ἀληθίζε- σθαι τῶν αὐτοῖς βεβουλευμένων ἕνεκα, καὶ τὸ χρυ- στον κομισθῆναι παρακελευσάμενος τὸ δοθησόμενον τοῖς ἅμα αὐτῷ περὶ τὴν πρᾶξιν ἐλευσομένοις, άνω εχώρει. Πολυπραγμονοῦντα δὲ τίνες οἱ τοῦ Ἐδέκωνος πρὸς αὐτὸν λόγοι, ἀπατᾷν ἔσπευδεν, ἠπατημένος αύτ τῆς, καὶ τὴν ἀληθῆ αἰτίαν ἀποκρυψάμενος ἔφασκε παρ' αὐτοῦ Ἐδέκωνος εἰρῆσθαι, ὡς καὶ αὐτῷ ὁ Αττήλας περὶ τῶν φυγάδων χαλεπαίνοι· ἔδει γὰρ ἢ πάντας ἀπολαβεῖν, ἢ πρέσβεις ἐκ τῆς μεγίστης ἐξου- σίας ἀφικέσθαι πρὸς αὐτόν. Ταῦτα διαλεγομένοις πα ραγενόμενοί τινες τῶν ο 'Αττήλα ἔλεγον, μήτε Βι- γίλαν, μήτε ἡμᾶς Ῥωμαῖον αἰχμάλωτον ἢ βάρβα. ρον ἀνδράποδον ἢ ἵππους ἢ ἕτερόν τι πλὴν τῶν εἰς τροφὴν ὠνεῖσθαι, ἄχρις ὅτου τὰ μεταξὺ Ῥωμαίων καὶ Οὔννων ἀμφίβολα διακριθείη. Σεσοφισμένως δὲ ταῦτα καὶ κατὰ τέχνην ἐγένετο τῷ Βαρβάρῳ, ὥστε τὸν μὲν Βιγίλαν ῥᾳδίως ἐπὶ τῇ κατ' αὐτοῦ ἀλῶναι πράξει ἀποροῦντα αἰτίας, ἐφ᾽ ᾖπερ τὸ χρυσίον κομί ζοι, ἡμᾶς δὲ προφάσει ἀποκρίσεως ἐπὶ τῇ πρεσβεία δοθησομένης Ονηγήσιον ἀπεκδέξασθαι, τὰ δῶρα και μιούμενον ἅπερ ἡμεῖς τε διδόναι βουλόμεθα καὶ βασιλεὺς ἀπεστάλκει. Συνέβαινε γὰρ αὐτὸν σὺν τῷ πρεσβυτέρῳ τῶν ᾿Αττήλα παίδων ἐς τὸ τῶν ᾿Ακα- τζίρων ο ἔθνος ἐστάλθαι, ὅ ἐστι Σκυθικὸν ἔθνος, παρ- έστη δὲ τῷ ᾿Αντήλᾳ ἐξ αἰτίας τοιᾶσδε· Πολλῶν κατὰ φύλα καὶ γένη ἀρχόντων τοῦ ἔθνους, Θεοδόσιος ὁ βασιλεὺς ἐκπέμπει δῶρα, ὥστε ὁμονοίᾳ σφετέρα ἀπαγορεῦσαι μὲν τῇ τοῦ ᾿Αττήλα συμμαχία, τὴν δὲ πρὸς Ρωμαίους [συμμαχίαν "] ἀσπάζεσθαι. Ὁ δὲ τὰ δῶρα ἀποκομίζων οὐ κατὰ τάξιν ἑκάστῳ θα τῶν βασιλέων τοῦ ἔθνους δίδωσιν, ὥστε τὸν Κουρίδαχον πρεσβύτερον ὄντα τῇ ἀρχῇ, τὰ δῶρα δεξάμενον δεύτ τερον, οἷα δὴ περιοφθέντα καὶ τῶν σφετέρων στε ρηθέντα γερῶν, ἐπικαλέσασθαι τὸν ᾿Αττήλαν κατὰ τῶν συμβασιλευόντων, τὸν δὲ μὴ μελλήσαντα πολ λὴν ἐκπέμψαι δύναμιν, καὶ τοὺς μὲν ἀνελόντα, τους δὲ παραστησάμενον καλεῖν τὸν Κουρίδαχον τῶν νι- κητηρίων μεθέξοντα. Τὸν δὲ ἐπιβουλὴν ὑποτοπή σαντα εἰπεῖν, ὡς χαλεπὸν ἀνθρώπῳ ἐλθεῖν ἐς ὄψιν Θεοῦ· εἰ γὰρ οὐδὲ τὸν τοῦ ἡλίου δίσκον ἀτενῶς ἔστιν ἰδεῖν, πῶς τὸν μέγιστον τῶν θεῶν ἀπαθῶς D τις δίψοιτο ; Οὕτως μὲν ὁ Κουρίδαχος ἔμεινεν ἐπὶ τοῖς σφετέροις καὶ διεφύλαξε τὴν ἀρχὴν, τοῦ λοι- ποῦ παντὸς τοῦ ᾿Ακατζίρων έθνους τῷ ᾿Αττήλα παι ραστάντος· οὗπερ ἔθνους βασιλέα τὸν πρεσβύτερον τῶν παίδων καταστῆσαι βουλόμενος Ονηγήσιον ἐπὶ ταύτην ἐκπέμπει τὴν πρᾶξιν. Διὸ δὴ καὶ ἡμᾶς, ὡς εἴρηται, ἐπιμεῖναι παρακελευσάμενος, τὸν Βιγίλαν διαφῆκεν ἅμα Ησλα προφάσει μὲν τῶν φυγάδων ἐς τὴν Ῥωμαίων διαβησόμενον, τῇ δὲ ἀληθείᾳ τῷ Εδέωνι τὸ χρυσίον κομιοῦντα. vivio in Serdica dicta fuerant, nec conjurationem in Attilam detectam, cum nemo ex onini multitu- dine, quæ Attilam circumstabat, excepto Edecone, præ metu, qui omnium mentes pervaserat, cum Attila sermonem instituere auderet, Edeconem au- tem studiose operam daturum censeret, ommia si- lentio transigere, tum propter jusjurandum, tuin propter negotii gravitatem: ne, quia clandestinis in Attilam consiliis interfuerat, reus judicatus, poena mortis afficeretur. llæc cum ambigua mente volveremus, Edecon supervenit, et abducto a nostro cœtu Bigila (fingebat enim velle vere et serio de præmeditatis inter eos insidiis agere), ubi aurum afferri præcepit, quod his daretur, qui exsequendo facinori operam navaturi essent, discessit. Ego vero cum Bigilam curiosius inquirerem, quos sermones secum Elecon habuisset, decipere conatus est, de- ceptus et ipse, et veram causam occultans coin- mentus est sibi Edeconem dixisse, Attilam illi quoque propter transfugas succensuisse. Oportuisse enim aut omnes restitui, aut legatos summa aucto- ritate præditos ad illum venire. Hæc dum loqueba- nur, advenere ab Attila, qui Bigilam et nos probi- berent, captivum Romanum, aut barbarum manci- pium, aut equos, aut quidquam aliud euere, præ- terquam quæ ad victum necessaria erant, donec inter Romanos et Ilunnos de rebus controversis con- venisset. Hæc callide et præmeditato consilio Bar- barus faciebat, quo facilius Bigilam in consilio con- tra se exsequendo deprehenderet, cum nullam satis idoneam causam comminisci posset, cur aurum af- ferret. Nos quoque prætenta causa responsi, quod ad legationem editurus erat, Onegesium opperiri coegit, ut munera, quæ ad eum imperator miserat, et tradere volebamus, acciperet. Etenim tum forte Onegesius una cum seniore ex Attila liberis ad Acalziros missus 55 fuerat. Ea gens est Scythica, quæ in potestatem Attilæ hac de causa venit. In eam gentem plures secundum populos et gentes imperium exercebant, quos imperator Theodosius, firmata inter eos concordia, ab Attila societate ad colendam cum Romanis pacem et societatem mune- ribus, traducere conatus est. Qui ea munera attule rat non pro cujusque gentis regis merito et gradu ea distribuerat. Caridachus enim secundo loco ác- ceperat, qui regum antiquior, primus accipere de- buerat. Ille, tanquam contemptus et sibi debitis præmniis frustratus, Attilam contra cateros reges auxilio vocaverat. Is nihil cunctatus, magno exer- citu emisso eorum alios sustulit, alios ad deditionem compulit. Deinde Caridachum ad se vocal, tanquam illi victoriam, et quæ ex victoria consecutus fuerat impertiturus. Sed iste dolum et insidias suspicatus, difficile et grave esse homini respondit, in dei cons- pectum venire. Si enim immotis oculis solis orbem intueri nemo potest, quomodo quis sine sensu 96 C . VARIE LECTIONES. 1 κ τῶν Β., τοῦ vulg. » Ακατζίρων Val., ἀκατιζίρων vulg. Οι συμμαχίαν] εἰρήνην Η. mg. στον vulg. οι οὕτως Cantocl., οὗτος vulg. οι εκά-

Τοῦ δὲ Β:γίλα ἐξορμήσαντος, μίαν μετὰ τὴν ἐκεί νου ἀναχώρησιν ἡμέραν ἐπιμείναντες, τῇ ὑστεραίᾳ ἐπὶ τὰ ἀρκτικώτερα τῆς χώρας σὺν Αττήλᾳ ἐπορεύ θημεν. Καὶ ἄχρι τινὸς τῷ Βαρβάρῳ συμπροελθόν τες ἑτέραν ὁδὸν ἑτράπημεν, τῶν ξεναγούντων ἡμᾶς Σκυθῶν τοῦτο ποιεῖν παρακελευσαμένων, ὡς τοῦ Αττήλα ἐς κώμην τινὰ παρεσομένου, ἐν ᾗ γαμεῖν θυγατέρα Εσκὰμ ἐβούλετο, πλείστας μὲν ἔχων γα- μετά;, ἀγόμενος δὲ καὶ ταύτην κατά νόμον τὸν Σκυ- θικόν. Ενθένδε ἐπορευόμεθα ὁδὸν ὁμαλὴν, ἐν πεδί κειμένην, ναυτιπόροις τε προσεβάλομεν ποταμοῖς, ὧν οἱ μέγιστοι μετὰ τὸν Ιστρον ὅ τε Δρήχων λεγόμενος καὶ ὁ Τίγας καὶ ὁ Τιφήσας ἦν. Καὶ τούτους μὲν ἐπεραιώθημεν τοῖς μονοξύλοις πλεί- οις, οἷς οἱ προσοικοῦντες τους ποταμούς κέχρηνα ται· τοὺς δὲ λοιποὺς ταῖς σχεδίαις διεπλεύσαμεν, ᾶς ἐπὶ τῶν ἁμαξῶν οἱ Βάρβαροι διὰ τοὺς λιμνάζον τας φέρουσι τόπους. Ἐχορηγοῦντο δὲ ἡμῖν κατὰ κώμες τροφεί, ἀντὶ μὲν σίτου κέγχρος, ἀντὶ δὲ οἶνου ὁ μέδος ἐπιχωρίως καλούμενος. Εκομίζοντο δὲ καὶ οἱ ἐπή μενοι ἡμῖν ὑπηρέται κέγχρον καὶ τὸ ἐκ κριθῶν χορο ηγούμενον πόμα· κάμον οἱ Βάρβαροι καλοῦσιν αὐτό. Μακρὰν δὲ ἀνύσαντες ὁδὸν περὶ δείλην οψίαν κατά εσκηνώσαμεν πρὸς λίμνῃ τινὶ, πότιμον ὕδωρ ἐχούσῃ. ὅπερ οἱ τῆς πλησίον ὑδρεύοντο κώμης. Πνεῦμα δὲ καὶ θύελλα ἐξαπίνης διαναστᾶσα μετὰ βροντῶν καὶ συχνῶν ἀστραπῶν καὶ ὄμβρου πολλοῦ οὐ μόνον ἡμῶν ἀνέτρεψε το τὴν σκηνὴν, ἀλλὰ καὶ τὴν κατασκευὴν σύμπασαν ἐς τὸ ὕδωρ ἐκύλισε τῆς λίμνης. Ὑπὸ δὲ τῆς κρατούσης τὸν ἀέρα ταραχῆς καὶ τοῦ συμβάντος δειματωθέντες τὸ χωρίον ἀπελείπομεν καὶ ἀλλήλων ἐχωριζόμεθα, ὡς ἐν σκότῳ καὶ ὑετῷ, τραπέντες ὁδὸν ἦν αὐτῷ ῥᾳδίαν ἕκαστος ἔσεσθαι ᾤετο. Ἐς δὲ τὰς καλύβας τῆς κώμης παραγενόμενοι (τὴν αὐτὴν δὲ πάντες διαφόρως ἐτράπημεν), ἐς ταυτὸν συνῄειμεν, καὶ τῶν ἀπολειπομένων σὺν βοῇ τὴν ζήτησιν ἐποιού- μεθα. Ἐκπηδήσαντες δὲ οἱ Σκύθαι διὰ τὸν θόρυβον, τοὺς καλάμους οἷς πρὸς τῷ πυρὶ κέχρηνται ἀνέκαιον, φῶς ἐργαζόμενοι, καὶ ἀνηρώτων ὅ τι βουλόμενοι κεκράγαμεν. Τῶν δὲ σὺν ἡμῖν Βαρβάρων ἀποκρινα μένων, ὡς διὰ τὸν χειμῶνα διαταραττόμεθα, πρὸς σφᾶς τε αὐτοὺς καλοῦντες ὑπεδέχοντο, καὶ ἀλέαν παρεῖχον καλάμους πλείστους ἐναύοντες. Τῆς δὲ ἐν τῇ κώμῃ ἀρχούσης γυναικός (μία δὲ αὕτη τῶν Βλήδα γυναικῶν ἐγεγόνει) τροφὰς ἡμῖν διαπεμψαμέν ἐπὶ συνουσίᾳ γυναῖκας εὐπρεπεῖς (Σκυθική δὲ αὕτη τιμή), τὰς μὲν γυναῖκας ἐκ τῶν προκειμέν νων ἐδωδίμων φιλοφρονησάμενοι τῇ πρὸς αὐτὰς ὁμι λίᾳ ἀπηγορεύσαμεν '· ἐγκαταμείναντες δὲ ταῖς και λύσαις ἅμα ἡμέρᾳ ἐς τὴν τῶν σκευῶν ἐτράπημεν ἀναζήτησιν, καὶ σύμπαντα ευρηκότες, τὰ μὲν ἐν τῷ μετὰ Β., κατά ξεναγόντων ἀνέτρεψε Ν., ἔτρεψε ἀπηγορεύσαμεν Η., ἀπαγορεύσαντες EXCERPTA EX PRISCO RHETORE doloris cum deorum maximo congrediatur? Atque ita Carigachus regnuin suaque omnia salva sibi et integra conservavit et reliqua omnis Acatzirorum regio in jus ditionemque Attilæ concessit. Ei genti cum seniorem ex filiis regem Attilas constituere decrevisset, ad hanc rem conficiendam Onegesium mi- serat, Itaque nos exspectare, ut dictum est, jubens, Bigilam cum Esla ad Romanos amandavit, specie quidem transfugarum repetendorum, sed revera, ut aurum Edeconi promissum afferret. B Post Bigilæ discessum unum tantum diem in this A locis commorati, postridie una cum Attila ad loca magis ad septentrionem vergentia profecti sumus. Ilaud longum viæ spatium cum Barbaris progressi, alio iter vertimus, Scythis, qui viam ducebant nos id facere jubentibus. Attilas interea in quodam vico substitit, in quo filiam Escam uxorem, etsi plures alias haberet, Scytharum legibus id permittentibus, ducere voluit. Illinc facili et æquali vin, per plani- tiem iter fecimus, et in multos fluvios navigabiles incidimus. Quorum post Istrum maximi sunt Dre- con dictus, et Tigas, et Tiphisas. Et hos quidem naviculis unico liguo confectis, quas in quotidiano usu habent qui ad flumina habitant, reliquos lembis ex propinquo desumptis, quos Barbari curribus im- ponunt, et per loca reslegnantia important, trajeci- mus. Congerebantur vero nobis ex vicis commeatus, pro frumento milium, pro vino medus; sic enim locorum incola vocant. Servi quoque, qui nos co- mitabantur, milium secum portabant, potionem ex hordeo praebentes, quam camum Barbari appel- lant. Longa via confecta, die ad noctem inclinante, ad paludem quamdam, ad quam aquatum (erat enim ejus aqua potui apta) proximi vici incolæ ibant, tentoria Giximus. lugeus ventus et procella dere- pente exorta cum tonitru et crebris fulguribus et multo imbre tentorium nostrum disjecit, et omnia nostra utensilia in proximam paludem volvit. Tur- binibus in aere excitatis, el casu, qui contigerat, perterrefacti, locum illum deseruimus, et dissociati, c buc illuc palantes, viam unusquisque nostrum, quam sibi commodam duxit, sub tenebris et imbri- bus est persecutus. Tandem tuguria vici subeun• les (illuc enim divisis itineribus omnes divertera- mus), convenimus, et ea, quæ nobis deerant, cum clamore perquisivimus. Ad quem strepitum Scytha exsilientes, calamos, quibus ad ignem utuntur, usse- runt : et accenso lumine, interrogarunt, quid nobis vellemus, qui tantos clamores ederemus. Barbari, qui nos comitabantur, responderunt uos tempestate perculsos turbari. Itaque nos liberaliter invitatos hospitio exceperunt, et calamis siccis ignem accen- derunt. Vici domina una ex Bledæ uxoribus erat. Ilæc nobis cibaria et mulieres formosas, cum quibus vnstκαὶ VARIE LECTIONES. amori indulgeremus (hoc enim apud Scythas honori ducitur), suppeditavit. Mulieribus pro cibis præbitis gratias egimus, et sub tectis nostris somnum ca- pientes, ab earum consuetudine abstinuimus. Simul alque illuxit, ad ea, quæ ex nostra suppellectile de- siderabantur, perquirenda curam convertinus. Mac partim in eo loco, ubi pridie consederamus, D " vulg. " vulg. " vulg. ' vulg.

Τοῦ δὲ Β:γίλα ἐξορμήσαντος, μίαν μετὰ τὴν ἐκεί νου ἀναχώρησιν ἡμέραν ἐπιμείναντες, τῇ ὑστεραίᾳ ἐπὶ τὰ ἀρκτικώτερα τῆς χώρας σὺν Αττήλᾳ ἐπορεύ θημεν. Καὶ ἄχρι τινὸς τῷ Βαρβάρῳ συμπροελθόν τες ἑτέραν ὁδὸν ἑτράπημεν, τῶν ξεναγούντων ἡμᾶς Σκυθῶν τοῦτο ποιεῖν παρακελευσαμένων, ὡς τοῦ Αττήλα ἐς κώμην τινὰ παρεσομένου, ἐν ᾗ γαμεῖν θυγατέρα Εσκὰμ ἐβούλετο, πλείστας μὲν ἔχων γα- μετά;, ἀγόμενος δὲ καὶ ταύτην κατά νόμον τὸν Σκυ- θικόν. Ενθένδε ἐπορευόμεθα ὁδὸν ὁμαλὴν, ἐν πεδί κειμένην, ναυτιπόροις τε προσεβάλομεν ποταμοῖς, ὧν οἱ μέγιστοι μετὰ τὸν Ιστρον ὅ τε Δρήχων λεγόμενος καὶ ὁ Τίγας καὶ ὁ Τιφήσας ἦν. Καὶ τούτους μὲν ἐπεραιώθημεν τοῖς μονοξύλοις πλεί- οις, οἷς οἱ προσοικοῦντες τους ποταμούς κέχρηνα ται· τοὺς δὲ λοιποὺς ταῖς σχεδίαις διεπλεύσαμεν, ᾶς ἐπὶ τῶν ἁμαξῶν οἱ Βάρβαροι διὰ τοὺς λιμνάζον τας φέρουσι τόπους. Ἐχορηγοῦντο δὲ ἡμῖν κατὰ κώμες τροφεί, ἀντὶ μὲν σίτου κέγχρος, ἀντὶ δὲ οἶνου ὁ μέδος ἐπιχωρίως καλούμενος. Εκομίζοντο δὲ καὶ οἱ ἐπή μενοι ἡμῖν ὑπηρέται κέγχρον καὶ τὸ ἐκ κριθῶν χορο ηγούμενον πόμα· κάμον οἱ Βάρβαροι καλοῦσιν αὐτό. Μακρὰν δὲ ἀνύσαντες ὁδὸν περὶ δείλην οψίαν κατά εσκηνώσαμεν πρὸς λίμνῃ τινὶ, πότιμον ὕδωρ ἐχούσῃ. ὅπερ οἱ τῆς πλησίον ὑδρεύοντο κώμης. Πνεῦμα δὲ καὶ θύελλα ἐξαπίνης διαναστᾶσα μετὰ βροντῶν καὶ συχνῶν ἀστραπῶν καὶ ὄμβρου πολλοῦ οὐ μόνον ἡμῶν ἀνέτρεψε το τὴν σκηνὴν, ἀλλὰ καὶ τὴν κατασκευὴν σύμπασαν ἐς τὸ ὕδωρ ἐκύλισε τῆς λίμνης. Ὑπὸ δὲ τῆς κρατούσης τὸν ἀέρα ταραχῆς καὶ τοῦ συμβάντος δειματωθέντες τὸ χωρίον ἀπελείπομεν καὶ ἀλλήλων ἐχωριζόμεθα, ὡς ἐν σκότῳ καὶ ὑετῷ, τραπέντες ὁδὸν ἦν αὐτῷ ῥᾳδίαν ἕκαστος ἔσεσθαι ᾤετο. Ἐς δὲ τὰς καλύβας τῆς κώμης παραγενόμενοι (τὴν αὐτὴν δὲ πάντες διαφόρως ἐτράπημεν), ἐς ταυτὸν συνῄειμεν, καὶ τῶν ἀπολειπομένων σὺν βοῇ τὴν ζήτησιν ἐποιού- μεθα. Ἐκπηδήσαντες δὲ οἱ Σκύθαι διὰ τὸν θόρυβον, τοὺς καλάμους οἷς πρὸς τῷ πυρὶ κέχρηνται ἀνέκαιον, φῶς ἐργαζόμενοι, καὶ ἀνηρώτων ὅ τι βουλόμενοι κεκράγαμεν. Τῶν δὲ σὺν ἡμῖν Βαρβάρων ἀποκρινα μένων, ὡς διὰ τὸν χειμῶνα διαταραττόμεθα, πρὸς σφᾶς τε αὐτοὺς καλοῦντες ὑπεδέχοντο, καὶ ἀλέαν παρεῖχον καλάμους πλείστους ἐναύοντες. Τῆς δὲ ἐν τῇ κώμῃ ἀρχούσης γυναικός (μία δὲ αὕτη τῶν Βλήδα γυναικῶν ἐγεγόνει) τροφὰς ἡμῖν διαπεμψαμέν ἐπὶ συνουσίᾳ γυναῖκας εὐπρεπεῖς (Σκυθική δὲ αὕτη τιμή), τὰς μὲν γυναῖκας ἐκ τῶν προκειμέν νων ἐδωδίμων φιλοφρονησάμενοι τῇ πρὸς αὐτὰς ὁμι λίᾳ ἀπηγορεύσαμεν '· ἐγκαταμείναντες δὲ ταῖς και λύσαις ἅμα ἡμέρᾳ ἐς τὴν τῶν σκευῶν ἐτράπημεν ἀναζήτησιν, καὶ σύμπαντα ευρηκότες, τὰ μὲν ἐν τῷ μετὰ Β., κατά ξεναγόντων ἀνέτρεψε Ν., ἔτρεψε ἀπηγορεύσαμεν Η., ἀπαγορεύσαντες EXCERPTA EX PRISCO RHETORE doloris cum deorum maximo congrediatur? Atque ita Carigachus regnuin suaque omnia salva sibi et integra conservavit et reliqua omnis Acatzirorum regio in jus ditionemque Attilæ concessit. Ei genti cum seniorem ex filiis regem Attilas constituere decrevisset, ad hanc rem conficiendam Onegesium mi- serat, Itaque nos exspectare, ut dictum est, jubens, Bigilam cum Esla ad Romanos amandavit, specie quidem transfugarum repetendorum, sed revera, ut aurum Edeconi promissum afferret. B Post Bigilæ discessum unum tantum diem in this A locis commorati, postridie una cum Attila ad loca magis ad septentrionem vergentia profecti sumus. Ilaud longum viæ spatium cum Barbaris progressi, alio iter vertimus, Scythis, qui viam ducebant nos id facere jubentibus. Attilas interea in quodam vico substitit, in quo filiam Escam uxorem, etsi plures alias haberet, Scytharum legibus id permittentibus, ducere voluit. Illinc facili et æquali vin, per plani- tiem iter fecimus, et in multos fluvios navigabiles incidimus. Quorum post Istrum maximi sunt Dre- con dictus, et Tigas, et Tiphisas. Et hos quidem naviculis unico liguo confectis, quas in quotidiano usu habent qui ad flumina habitant, reliquos lembis ex propinquo desumptis, quos Barbari curribus im- ponunt, et per loca reslegnantia important, trajeci- mus. Congerebantur vero nobis ex vicis commeatus, pro frumento milium, pro vino medus; sic enim locorum incola vocant. Servi quoque, qui nos co- mitabantur, milium secum portabant, potionem ex hordeo praebentes, quam camum Barbari appel- lant. Longa via confecta, die ad noctem inclinante, ad paludem quamdam, ad quam aquatum (erat enim ejus aqua potui apta) proximi vici incolæ ibant, tentoria Giximus. lugeus ventus et procella dere- pente exorta cum tonitru et crebris fulguribus et multo imbre tentorium nostrum disjecit, et omnia nostra utensilia in proximam paludem volvit. Tur- binibus in aere excitatis, el casu, qui contigerat, perterrefacti, locum illum deseruimus, et dissociati, c buc illuc palantes, viam unusquisque nostrum, quam sibi commodam duxit, sub tenebris et imbri- bus est persecutus. Tandem tuguria vici subeun• les (illuc enim divisis itineribus omnes divertera- mus), convenimus, et ea, quæ nobis deerant, cum clamore perquisivimus. Ad quem strepitum Scytha exsilientes, calamos, quibus ad ignem utuntur, usse- runt : et accenso lumine, interrogarunt, quid nobis vellemus, qui tantos clamores ederemus. Barbari, qui nos comitabantur, responderunt uos tempestate perculsos turbari. Itaque nos liberaliter invitatos hospitio exceperunt, et calamis siccis ignem accen- derunt. Vici domina una ex Bledæ uxoribus erat. Ilæc nobis cibaria et mulieres formosas, cum quibus vnstκαὶ VARIE LECTIONES. amori indulgeremus (hoc enim apud Scythas honori ducitur), suppeditavit. Mulieribus pro cibis præbitis gratias egimus, et sub tectis nostris somnum ca- pientes, ab earum consuetudine abstinuimus. Simul alque illuxit, ad ea, quæ ex nostra suppellectile de- siderabantur, perquirenda curam convertinus. Mac partim in eo loco, ubi pridie consederamus, D " vulg. " vulg. " vulg. ' vulg.

Τοῦ δὲ Β:γίλα ἐξορμήσαντος, μίαν μετὰ τὴν ἐκεί νου ἀναχώρησιν ἡμέραν ἐπιμείναντες, τῇ ὑστεραίᾳ ἐπὶ τὰ ἀρκτικώτερα τῆς χώρας σὺν Αττήλᾳ ἐπορεύ θημεν. Καὶ ἄχρι τινὸς τῷ Βαρβάρῳ συμπροελθόν τες ἑτέραν ὁδὸν ἑτράπημεν, τῶν ξεναγούντων ἡμᾶς Σκυθῶν τοῦτο ποιεῖν παρακελευσαμένων, ὡς τοῦ Αττήλα ἐς κώμην τινὰ παρεσομένου, ἐν ᾗ γαμεῖν θυγατέρα Εσκὰμ ἐβούλετο, πλείστας μὲν ἔχων γα- μετά;, ἀγόμενος δὲ καὶ ταύτην κατά νόμον τὸν Σκυ- θικόν. Ενθένδε ἐπορευόμεθα ὁδὸν ὁμαλὴν, ἐν πεδί κειμένην, ναυτιπόροις τε προσεβάλομεν ποταμοῖς, ὧν οἱ μέγιστοι μετὰ τὸν Ιστρον ὅ τε Δρήχων λεγόμενος καὶ ὁ Τίγας καὶ ὁ Τιφήσας ἦν. Καὶ τούτους μὲν ἐπεραιώθημεν τοῖς μονοξύλοις πλεί- οις, οἷς οἱ προσοικοῦντες τους ποταμούς κέχρηνα ται· τοὺς δὲ λοιποὺς ταῖς σχεδίαις διεπλεύσαμεν, ᾶς ἐπὶ τῶν ἁμαξῶν οἱ Βάρβαροι διὰ τοὺς λιμνάζον τας φέρουσι τόπους. Ἐχορηγοῦντο δὲ ἡμῖν κατὰ κώμες τροφεί, ἀντὶ μὲν σίτου κέγχρος, ἀντὶ δὲ οἶνου ὁ μέδος ἐπιχωρίως καλούμενος. Εκομίζοντο δὲ καὶ οἱ ἐπή μενοι ἡμῖν ὑπηρέται κέγχρον καὶ τὸ ἐκ κριθῶν χορο ηγούμενον πόμα· κάμον οἱ Βάρβαροι καλοῦσιν αὐτό. Μακρὰν δὲ ἀνύσαντες ὁδὸν περὶ δείλην οψίαν κατά εσκηνώσαμεν πρὸς λίμνῃ τινὶ, πότιμον ὕδωρ ἐχούσῃ. ὅπερ οἱ τῆς πλησίον ὑδρεύοντο κώμης. Πνεῦμα δὲ καὶ θύελλα ἐξαπίνης διαναστᾶσα μετὰ βροντῶν καὶ συχνῶν ἀστραπῶν καὶ ὄμβρου πολλοῦ οὐ μόνον ἡμῶν ἀνέτρεψε το τὴν σκηνὴν, ἀλλὰ καὶ τὴν κατασκευὴν σύμπασαν ἐς τὸ ὕδωρ ἐκύλισε τῆς λίμνης. Ὑπὸ δὲ τῆς κρατούσης τὸν ἀέρα ταραχῆς καὶ τοῦ συμβάντος δειματωθέντες τὸ χωρίον ἀπελείπομεν καὶ ἀλλήλων ἐχωριζόμεθα, ὡς ἐν σκότῳ καὶ ὑετῷ, τραπέντες ὁδὸν ἦν αὐτῷ ῥᾳδίαν ἕκαστος ἔσεσθαι ᾤετο. Ἐς δὲ τὰς καλύβας τῆς κώμης παραγενόμενοι (τὴν αὐτὴν δὲ πάντες διαφόρως ἐτράπημεν), ἐς ταυτὸν συνῄειμεν, καὶ τῶν ἀπολειπομένων σὺν βοῇ τὴν ζήτησιν ἐποιού- μεθα. Ἐκπηδήσαντες δὲ οἱ Σκύθαι διὰ τὸν θόρυβον, τοὺς καλάμους οἷς πρὸς τῷ πυρὶ κέχρηνται ἀνέκαιον, φῶς ἐργαζόμενοι, καὶ ἀνηρώτων ὅ τι βουλόμενοι κεκράγαμεν. Τῶν δὲ σὺν ἡμῖν Βαρβάρων ἀποκρινα μένων, ὡς διὰ τὸν χειμῶνα διαταραττόμεθα, πρὸς σφᾶς τε αὐτοὺς καλοῦντες ὑπεδέχοντο, καὶ ἀλέαν παρεῖχον καλάμους πλείστους ἐναύοντες. Τῆς δὲ ἐν τῇ κώμῃ ἀρχούσης γυναικός (μία δὲ αὕτη τῶν Βλήδα γυναικῶν ἐγεγόνει) τροφὰς ἡμῖν διαπεμψαμέν ἐπὶ συνουσίᾳ γυναῖκας εὐπρεπεῖς (Σκυθική δὲ αὕτη τιμή), τὰς μὲν γυναῖκας ἐκ τῶν προκειμέν νων ἐδωδίμων φιλοφρονησάμενοι τῇ πρὸς αὐτὰς ὁμι λίᾳ ἀπηγορεύσαμεν '· ἐγκαταμείναντες δὲ ταῖς και λύσαις ἅμα ἡμέρᾳ ἐς τὴν τῶν σκευῶν ἐτράπημεν ἀναζήτησιν, καὶ σύμπαντα ευρηκότες, τὰ μὲν ἐν τῷ μετὰ Β., κατά ξεναγόντων ἀνέτρεψε Ν., ἔτρεψε ἀπηγορεύσαμεν Η., ἀπαγορεύσαντες EXCERPTA EX PRISCO RHETORE doloris cum deorum maximo congrediatur? Atque ita Carigachus regnuin suaque omnia salva sibi et integra conservavit et reliqua omnis Acatzirorum regio in jus ditionemque Attilæ concessit. Ei genti cum seniorem ex filiis regem Attilas constituere decrevisset, ad hanc rem conficiendam Onegesium mi- serat, Itaque nos exspectare, ut dictum est, jubens, Bigilam cum Esla ad Romanos amandavit, specie quidem transfugarum repetendorum, sed revera, ut aurum Edeconi promissum afferret. B Post Bigilæ discessum unum tantum diem in this A locis commorati, postridie una cum Attila ad loca magis ad septentrionem vergentia profecti sumus. Ilaud longum viæ spatium cum Barbaris progressi, alio iter vertimus, Scythis, qui viam ducebant nos id facere jubentibus. Attilas interea in quodam vico substitit, in quo filiam Escam uxorem, etsi plures alias haberet, Scytharum legibus id permittentibus, ducere voluit. Illinc facili et æquali vin, per plani- tiem iter fecimus, et in multos fluvios navigabiles incidimus. Quorum post Istrum maximi sunt Dre- con dictus, et Tigas, et Tiphisas. Et hos quidem naviculis unico liguo confectis, quas in quotidiano usu habent qui ad flumina habitant, reliquos lembis ex propinquo desumptis, quos Barbari curribus im- ponunt, et per loca reslegnantia important, trajeci- mus. Congerebantur vero nobis ex vicis commeatus, pro frumento milium, pro vino medus; sic enim locorum incola vocant. Servi quoque, qui nos co- mitabantur, milium secum portabant, potionem ex hordeo praebentes, quam camum Barbari appel- lant. Longa via confecta, die ad noctem inclinante, ad paludem quamdam, ad quam aquatum (erat enim ejus aqua potui apta) proximi vici incolæ ibant, tentoria Giximus. lugeus ventus et procella dere- pente exorta cum tonitru et crebris fulguribus et multo imbre tentorium nostrum disjecit, et omnia nostra utensilia in proximam paludem volvit. Tur- binibus in aere excitatis, el casu, qui contigerat, perterrefacti, locum illum deseruimus, et dissociati, c buc illuc palantes, viam unusquisque nostrum, quam sibi commodam duxit, sub tenebris et imbri- bus est persecutus. Tandem tuguria vici subeun• les (illuc enim divisis itineribus omnes divertera- mus), convenimus, et ea, quæ nobis deerant, cum clamore perquisivimus. Ad quem strepitum Scytha exsilientes, calamos, quibus ad ignem utuntur, usse- runt : et accenso lumine, interrogarunt, quid nobis vellemus, qui tantos clamores ederemus. Barbari, qui nos comitabantur, responderunt uos tempestate perculsos turbari. Itaque nos liberaliter invitatos hospitio exceperunt, et calamis siccis ignem accen- derunt. Vici domina una ex Bledæ uxoribus erat. Ilæc nobis cibaria et mulieres formosas, cum quibus vnstκαὶ VARIE LECTIONES. amori indulgeremus (hoc enim apud Scythas honori ducitur), suppeditavit. Mulieribus pro cibis præbitis gratias egimus, et sub tectis nostris somnum ca- pientes, ab earum consuetudine abstinuimus. Simul alque illuxit, ad ea, quæ ex nostra suppellectile de- siderabantur, perquirenda curam convertinus. Mac partim in eo loco, ubi pridie consederamus, D " vulg. " vulg. " vulg. ' vulg.

721 DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. 722 χωρίῳ,ουπερ ἐν τῇ προτεραίᾳ καταλύσαντες ἐτύχομεν, A partim in ripa paludis, partim in ipsa palude . B τὰ δὲ καὶ πρὸς τῇ ὄχθῃ τῆς λίμνης, τὰ δὲ καὶ ἐν αὐτῷ τῷ ὕδατι, ἀνελάβομεν. Καὶ ἐκείνην τὴν ἡμέραν ἐν τῇ χώμῃ διετρίψαμεν ἅπαντα διατερσαίνοντες· ὅ τε γὰρ χειμὼν ἐπέπαυτο καὶ λαμπρὸς ἥλιος ἦν. Επι- μεληθέντες δὲ καὶ τῶν ἵππων καὶ τῶν λοιπῶν ὑπο- ζυγίων παρὰ τὴν βασιλίδα ἀφικόμεθα, καὶ αὐτὴν ἀσπασάμενοι καὶ δώροις αμειψάμενοι, τρισί τε ἀργυραῖς φιάλαις καὶ ἐρυθροῖς δέρμασι καὶ τῷ ἐξ Ινδίας πεπέρει καὶ τῷ καρπῷ τῶν φοινί κων καὶ ἑτέροις τραγήμασι 3 διὰ τὸ μὴ ἐπιχωριά- ζειν τοῖς Βαρβάροις ουσι τιμίοις, ὑπέξιμεν, εὐξάμε- ναι αὐτῇ ἀγαθὰ τῆς ξενίας πέρι. Ἡμερῶν δὲ ζ' ὁδὸν ἀνύσαντες ἐν κώμῃ τινὶ ἐπεμείναμεν, τῶν ξεναγούν- των παρακελευσαμένων Σκυθῶν, οἷα δὴ τοῦ Ἀττή- λα ἐς αὐτὴν ἐμβαλοῦντος τὴν ὁδὸν καὶ ἡμῶν κατόπιν αὐτοῦ πορεύεσθαι ὀφειλόντων. "Ενθα δὴ ἐνετυγχάνο- μεν' ἀνδράσι τῶν ἑσπερίων Ρωμαίων καὶ αὐτοῖς παρὰ τὸν ᾿Αττήλαν πρεσβευομένοις · ὧν Ρωμύλος ἦν, ἀνὴρ τῇ τοῦ κόμητος ἀξίᾳ τετιμημένος, καὶ Πριμοῦτος * τῆς Νωρίκων ἄρχων χώρας, καὶ Ῥωμα- νὰς στρατιωτικού τάγματος ἡγεμών. Συνῆν δὲ αὐτοῖς Κωνστάντιος, ὃν ἀπεστάλκει Αέτιος παρὰ τὸν Ατ- τήλαν ὑπογραφέως χάριν, καὶ Τατοῦλος ὁ ᾿Ορέστου πατὴρ τοῦ μετὰ Ἐδέκωνος, οὐ τῆς πρεσβείας ἕνεκα, ἀλλὰ οἰκειότητος χάριν ἅμα σφίσιν αὐτοῖς τὴν που ρείαν ποιούμενοι, Κωνστάντιος μὲν διὰ τὴν ἐν ταῖς Ἰταλίαις προϋπάρξασαν πρὸς τοὺς ἄνδρας γνῶσιν, Τατοῦλος δὲ διὰ συγγένειαν. Ο γὰρ αὐτοῦ ταῖς Ορέ στης Ρωμύλου θυγατέρα ἐγεγαμήκει, ἀπὸ Παντα βίωνος τῆς ἐν Νωρίκῳ πόλεως. .... ἐπρεσβεύοντο εκμειλιττόμενοι * τὸν Ἀττήλαν, ἐκδοθῆναι αὐτῷ βουλόμενον * Σιλβανὸν, Αρμίου & τραπέζης κατά τὴν Ῥώμην προεστῶτα, ὡς φιάλας χρυσᾶ; παρὰ Κωνσταντίου δεξάμενον, ὃς ἐκ Γαλατῶν μὲν τῶν ἐν τῇ Ἑσπέρᾳ ὡρμᾶτο, ἀπέσταλτο δὲ καὶ αὐτὸς παρά Αττήλαν τε καὶ Βλήδαν, ὥσπερ ὁ μετ' αὐτὸν Κων. στάντιος, υπογραφέως χάριν. Κατα δὲ τὸν χρόνον ἐν ᾧ ὑπὸ Σκυθῶν ἐν τῇ Παιόνων ἐπολιορκεῖτο τὸ Σίρμιον, τὰς φιάλας παρὰ τοῦ τῆς πόλεως ἐπισκόπου ἐδέξατο ἐφ᾽ ᾧ αὐτὸν λύσασθαι, εἴ γε περιόντος 10 αὐτοῦ ἁλῶ- και την πόλιν συμβαίη, ἢ ἀναιρεθέντος ὠνήσασθαι τοὺς αἰχμαλώτους ἀπαγομένους τῶν ἀστῶν. Ὁ δὲ Κωνστάντιος μετὰ τὸν τῆς πόλεως ἀνδραποδισμὸν ὀλιγωρήσας τῶν συνθηκῶν ' ἐς τὴν Ῥώμην κατὰ D πρᾶξιν τινα παραγίνεται, καὶ κομίζεται παρὰ τοῦ Σιλβανοῦ χρυσίον τὰς φιάλας δούς, ὥστε ῥητοῦ χρό νου ἐντὸς ἢ ἀποδόντα τὸ ἐκδανεισθεν χρυσίον ἀνα- λαβεῖν τὰ ἐνέχυρα, ἢ αὐτοῖς τὸν Σιλβανὸν ἐς ὅ τι βούλοιτο χρήσασθαι. Τοῦτον δὴ τὸν Κωνστάντιον ἐν υποψία προδοσίας ποιησάμενοι Αστήλας τε καὶ Βλήδας ανεσταύρωσαν· μετὰ δὲ χρόνον τῷ ᾿Αττήλη ὡς τὰ περὶ τῶν φιαλῶν ἐμηνύθη, ἐκδοθῆναι αὐτῷ • 8 C recepimus. In his desiccandis totum diem in illo vico (tempestas enim desierat, et clarus sol apparebat) contrivimus. Deinde curatis equis et reliquis jumentis, reginam salutatum ivimus. Hanc vicissim donis remunerati sumus tribus pateris argenteis, velleribus rubris, pipere Indico, palmulis et variis cupediis, quæ omuia a Barbaris, ut ignota, magni aestimantur. Nec multo post omnia fausta fe- liciaque illi hospitalitatis ergo precati, discessimus. Septem dierumn itinere emnenso, Scythæ, qui nos du- cebant, in quodam vico nos consistere jusserunt, quia post Attilam, qui hac via proficisceretur, iter nobis faciendum esset. Hic obvios habuimus legatos a Romanis occidentalibus etiam ad Attilam missos. Erant autem præcipui Romulus comitis dignitate decoratus, 57 et Primulus, Norica regionis prafe- clus, et Romanus, niilitaris ordinis ductor. llis adle- rat Constantius, quem Aetius ad Attilam, ut illi in conscribendis epistolis deserviret, miserat, et Ta- tullus, Orestis ejus, qui cum Edlecone erat, pater, non legationis causa, sed privati officii et familiari- tatis ergo. Constantio enim in Italiis agenti magnus cum illis usus intercesserat: Tatullum affinitas mo- vebat. Orestes enim, ejus filius, Romuli filiam e Patavione, Norici civitate, uxorem duxerat. Legati autem veniebant, ut Attilan lenirent, qui sibi Syl- vanum. Armii mensæ Romæ præfectum, tradi po- stulabat, propterea qnod pateras aureas a Constan- tio quodam acceperat. Ific Constantius, ex Galliis Occidentalibus ortus, ad Attilam et Bledam, ut illis in conscribendis epistolis operam daret, quemad- modum et post illum alter Constantius, missus fue- rat. Ille vero, quo tempore Sirmium oppidum, it Pæonia situm, Scythæ obsidebant, aurea vasa a civitatis episcopo acceperat, ut ex eorum pretio, si se superstite urbem capi contigisset, quoad satis esset, pro sua libertate solveretur: sin periisset, cives in servitutem abducti redimerentur. Sed Con- stantius post urbis excidium de pacto illo parum sollicitus, Romam cujusdam negotii causa profe- Ictus, vasa ad Sylvanum detulit, et aurum ab eo accepit, convenitque, ut si intra tempus prefini- tum aurum mutuo sumptum redderet, vasa recipe- ret : ui fecisset, Sylvamus vasa sibi haberet et lis pro arbitrio uteretur. Hunc Constantium Attilas et Bleda, cum illis proditionis nomine suspectus esset, in crucem egerunt. Ex quo, ut de poculis aureis in- dicium ad Attilaш est delatum, sibi tradi Sylvanum, tanquam furem eorum, quæ sua essent, flagitavit. Legati igitur ab Actio et Romanorum Occidenta- lium imperatore venerant, qui dicerent Sylvanum Constantii creditorem vasa aurea pro credito oppi- VARIE LECTIONES. * τραγήμασι Η., τρυγήμασι vulg. ' ἐνετυγχάνομεν Η., τυγχάνομεν vulg. p. 198, lin. 17, Προμούτος appellatur. Paulo rectius, puto : sc. Promotus. N. μελιττόμενοι Η., εκμελιττόμενοι vulg. " βουλόμενοι vulg. • Αρμίου] ἀργυρίου 10 περιόντος Η., πενόντος vulg. " συνθηκών Ν., Σκυθικών vulg. b . Πριμοῦτος, qui infra τὴν ἐν add. Ν. • Ex- Val. · τῇ Ν., τῷ vulg.

721 DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. 722 χωρίῳ,ουπερ ἐν τῇ προτεραίᾳ καταλύσαντες ἐτύχομεν, A partim in ripa paludis, partim in ipsa palude . B τὰ δὲ καὶ πρὸς τῇ ὄχθῃ τῆς λίμνης, τὰ δὲ καὶ ἐν αὐτῷ τῷ ὕδατι, ἀνελάβομεν. Καὶ ἐκείνην τὴν ἡμέραν ἐν τῇ χώμῃ διετρίψαμεν ἅπαντα διατερσαίνοντες· ὅ τε γὰρ χειμὼν ἐπέπαυτο καὶ λαμπρὸς ἥλιος ἦν. Επι- μεληθέντες δὲ καὶ τῶν ἵππων καὶ τῶν λοιπῶν ὑπο- ζυγίων παρὰ τὴν βασιλίδα ἀφικόμεθα, καὶ αὐτὴν ἀσπασάμενοι καὶ δώροις αμειψάμενοι, τρισί τε ἀργυραῖς φιάλαις καὶ ἐρυθροῖς δέρμασι καὶ τῷ ἐξ Ινδίας πεπέρει καὶ τῷ καρπῷ τῶν φοινί κων καὶ ἑτέροις τραγήμασι 3 διὰ τὸ μὴ ἐπιχωριά- ζειν τοῖς Βαρβάροις ουσι τιμίοις, ὑπέξιμεν, εὐξάμε- ναι αὐτῇ ἀγαθὰ τῆς ξενίας πέρι. Ἡμερῶν δὲ ζ' ὁδὸν ἀνύσαντες ἐν κώμῃ τινὶ ἐπεμείναμεν, τῶν ξεναγούν- των παρακελευσαμένων Σκυθῶν, οἷα δὴ τοῦ Ἀττή- λα ἐς αὐτὴν ἐμβαλοῦντος τὴν ὁδὸν καὶ ἡμῶν κατόπιν αὐτοῦ πορεύεσθαι ὀφειλόντων. "Ενθα δὴ ἐνετυγχάνο- μεν' ἀνδράσι τῶν ἑσπερίων Ρωμαίων καὶ αὐτοῖς παρὰ τὸν ᾿Αττήλαν πρεσβευομένοις · ὧν Ρωμύλος ἦν, ἀνὴρ τῇ τοῦ κόμητος ἀξίᾳ τετιμημένος, καὶ Πριμοῦτος * τῆς Νωρίκων ἄρχων χώρας, καὶ Ῥωμα- νὰς στρατιωτικού τάγματος ἡγεμών. Συνῆν δὲ αὐτοῖς Κωνστάντιος, ὃν ἀπεστάλκει Αέτιος παρὰ τὸν Ατ- τήλαν ὑπογραφέως χάριν, καὶ Τατοῦλος ὁ ᾿Ορέστου πατὴρ τοῦ μετὰ Ἐδέκωνος, οὐ τῆς πρεσβείας ἕνεκα, ἀλλὰ οἰκειότητος χάριν ἅμα σφίσιν αὐτοῖς τὴν που ρείαν ποιούμενοι, Κωνστάντιος μὲν διὰ τὴν ἐν ταῖς Ἰταλίαις προϋπάρξασαν πρὸς τοὺς ἄνδρας γνῶσιν, Τατοῦλος δὲ διὰ συγγένειαν. Ο γὰρ αὐτοῦ ταῖς Ορέ στης Ρωμύλου θυγατέρα ἐγεγαμήκει, ἀπὸ Παντα βίωνος τῆς ἐν Νωρίκῳ πόλεως. .... ἐπρεσβεύοντο εκμειλιττόμενοι * τὸν Ἀττήλαν, ἐκδοθῆναι αὐτῷ βουλόμενον * Σιλβανὸν, Αρμίου & τραπέζης κατά τὴν Ῥώμην προεστῶτα, ὡς φιάλας χρυσᾶ; παρὰ Κωνσταντίου δεξάμενον, ὃς ἐκ Γαλατῶν μὲν τῶν ἐν τῇ Ἑσπέρᾳ ὡρμᾶτο, ἀπέσταλτο δὲ καὶ αὐτὸς παρά Αττήλαν τε καὶ Βλήδαν, ὥσπερ ὁ μετ' αὐτὸν Κων. στάντιος, υπογραφέως χάριν. Κατα δὲ τὸν χρόνον ἐν ᾧ ὑπὸ Σκυθῶν ἐν τῇ Παιόνων ἐπολιορκεῖτο τὸ Σίρμιον, τὰς φιάλας παρὰ τοῦ τῆς πόλεως ἐπισκόπου ἐδέξατο ἐφ᾽ ᾧ αὐτὸν λύσασθαι, εἴ γε περιόντος 10 αὐτοῦ ἁλῶ- και την πόλιν συμβαίη, ἢ ἀναιρεθέντος ὠνήσασθαι τοὺς αἰχμαλώτους ἀπαγομένους τῶν ἀστῶν. Ὁ δὲ Κωνστάντιος μετὰ τὸν τῆς πόλεως ἀνδραποδισμὸν ὀλιγωρήσας τῶν συνθηκῶν ' ἐς τὴν Ῥώμην κατὰ D πρᾶξιν τινα παραγίνεται, καὶ κομίζεται παρὰ τοῦ Σιλβανοῦ χρυσίον τὰς φιάλας δούς, ὥστε ῥητοῦ χρό νου ἐντὸς ἢ ἀποδόντα τὸ ἐκδανεισθεν χρυσίον ἀνα- λαβεῖν τὰ ἐνέχυρα, ἢ αὐτοῖς τὸν Σιλβανὸν ἐς ὅ τι βούλοιτο χρήσασθαι. Τοῦτον δὴ τὸν Κωνστάντιον ἐν υποψία προδοσίας ποιησάμενοι Αστήλας τε καὶ Βλήδας ανεσταύρωσαν· μετὰ δὲ χρόνον τῷ ᾿Αττήλη ὡς τὰ περὶ τῶν φιαλῶν ἐμηνύθη, ἐκδοθῆναι αὐτῷ • 8 C recepimus. In his desiccandis totum diem in illo vico (tempestas enim desierat, et clarus sol apparebat) contrivimus. Deinde curatis equis et reliquis jumentis, reginam salutatum ivimus. Hanc vicissim donis remunerati sumus tribus pateris argenteis, velleribus rubris, pipere Indico, palmulis et variis cupediis, quæ omuia a Barbaris, ut ignota, magni aestimantur. Nec multo post omnia fausta fe- liciaque illi hospitalitatis ergo precati, discessimus. Septem dierumn itinere emnenso, Scythæ, qui nos du- cebant, in quodam vico nos consistere jusserunt, quia post Attilam, qui hac via proficisceretur, iter nobis faciendum esset. Hic obvios habuimus legatos a Romanis occidentalibus etiam ad Attilam missos. Erant autem præcipui Romulus comitis dignitate decoratus, 57 et Primulus, Norica regionis prafe- clus, et Romanus, niilitaris ordinis ductor. llis adle- rat Constantius, quem Aetius ad Attilam, ut illi in conscribendis epistolis deserviret, miserat, et Ta- tullus, Orestis ejus, qui cum Edlecone erat, pater, non legationis causa, sed privati officii et familiari- tatis ergo. Constantio enim in Italiis agenti magnus cum illis usus intercesserat: Tatullum affinitas mo- vebat. Orestes enim, ejus filius, Romuli filiam e Patavione, Norici civitate, uxorem duxerat. Legati autem veniebant, ut Attilan lenirent, qui sibi Syl- vanum. Armii mensæ Romæ præfectum, tradi po- stulabat, propterea qnod pateras aureas a Constan- tio quodam acceperat. Ific Constantius, ex Galliis Occidentalibus ortus, ad Attilam et Bledam, ut illis in conscribendis epistolis operam daret, quemad- modum et post illum alter Constantius, missus fue- rat. Ille vero, quo tempore Sirmium oppidum, it Pæonia situm, Scythæ obsidebant, aurea vasa a civitatis episcopo acceperat, ut ex eorum pretio, si se superstite urbem capi contigisset, quoad satis esset, pro sua libertate solveretur: sin periisset, cives in servitutem abducti redimerentur. Sed Con- stantius post urbis excidium de pacto illo parum sollicitus, Romam cujusdam negotii causa profe- Ictus, vasa ad Sylvanum detulit, et aurum ab eo accepit, convenitque, ut si intra tempus prefini- tum aurum mutuo sumptum redderet, vasa recipe- ret : ui fecisset, Sylvamus vasa sibi haberet et lis pro arbitrio uteretur. Hunc Constantium Attilas et Bleda, cum illis proditionis nomine suspectus esset, in crucem egerunt. Ex quo, ut de poculis aureis in- dicium ad Attilaш est delatum, sibi tradi Sylvanum, tanquam furem eorum, quæ sua essent, flagitavit. Legati igitur ab Actio et Romanorum Occidenta- lium imperatore venerant, qui dicerent Sylvanum Constantii creditorem vasa aurea pro credito oppi- VARIE LECTIONES. * τραγήμασι Η., τρυγήμασι vulg. ' ἐνετυγχάνομεν Η., τυγχάνομεν vulg. p. 198, lin. 17, Προμούτος appellatur. Paulo rectius, puto : sc. Promotus. N. μελιττόμενοι Η., εκμελιττόμενοι vulg. " βουλόμενοι vulg. • Αρμίου] ἀργυρίου 10 περιόντος Η., πενόντος vulg. " συνθηκών Ν., Σκυθικών vulg. b . Πριμοῦτος, qui infra τὴν ἐν add. Ν. • Ex- Val. · τῇ Ν., τῷ vulg.

721 DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. 722 χωρίῳ,ουπερ ἐν τῇ προτεραίᾳ καταλύσαντες ἐτύχομεν, A partim in ripa paludis, partim in ipsa palude . B τὰ δὲ καὶ πρὸς τῇ ὄχθῃ τῆς λίμνης, τὰ δὲ καὶ ἐν αὐτῷ τῷ ὕδατι, ἀνελάβομεν. Καὶ ἐκείνην τὴν ἡμέραν ἐν τῇ χώμῃ διετρίψαμεν ἅπαντα διατερσαίνοντες· ὅ τε γὰρ χειμὼν ἐπέπαυτο καὶ λαμπρὸς ἥλιος ἦν. Επι- μεληθέντες δὲ καὶ τῶν ἵππων καὶ τῶν λοιπῶν ὑπο- ζυγίων παρὰ τὴν βασιλίδα ἀφικόμεθα, καὶ αὐτὴν ἀσπασάμενοι καὶ δώροις αμειψάμενοι, τρισί τε ἀργυραῖς φιάλαις καὶ ἐρυθροῖς δέρμασι καὶ τῷ ἐξ Ινδίας πεπέρει καὶ τῷ καρπῷ τῶν φοινί κων καὶ ἑτέροις τραγήμασι 3 διὰ τὸ μὴ ἐπιχωριά- ζειν τοῖς Βαρβάροις ουσι τιμίοις, ὑπέξιμεν, εὐξάμε- ναι αὐτῇ ἀγαθὰ τῆς ξενίας πέρι. Ἡμερῶν δὲ ζ' ὁδὸν ἀνύσαντες ἐν κώμῃ τινὶ ἐπεμείναμεν, τῶν ξεναγούν- των παρακελευσαμένων Σκυθῶν, οἷα δὴ τοῦ Ἀττή- λα ἐς αὐτὴν ἐμβαλοῦντος τὴν ὁδὸν καὶ ἡμῶν κατόπιν αὐτοῦ πορεύεσθαι ὀφειλόντων. "Ενθα δὴ ἐνετυγχάνο- μεν' ἀνδράσι τῶν ἑσπερίων Ρωμαίων καὶ αὐτοῖς παρὰ τὸν ᾿Αττήλαν πρεσβευομένοις · ὧν Ρωμύλος ἦν, ἀνὴρ τῇ τοῦ κόμητος ἀξίᾳ τετιμημένος, καὶ Πριμοῦτος * τῆς Νωρίκων ἄρχων χώρας, καὶ Ῥωμα- νὰς στρατιωτικού τάγματος ἡγεμών. Συνῆν δὲ αὐτοῖς Κωνστάντιος, ὃν ἀπεστάλκει Αέτιος παρὰ τὸν Ατ- τήλαν ὑπογραφέως χάριν, καὶ Τατοῦλος ὁ ᾿Ορέστου πατὴρ τοῦ μετὰ Ἐδέκωνος, οὐ τῆς πρεσβείας ἕνεκα, ἀλλὰ οἰκειότητος χάριν ἅμα σφίσιν αὐτοῖς τὴν που ρείαν ποιούμενοι, Κωνστάντιος μὲν διὰ τὴν ἐν ταῖς Ἰταλίαις προϋπάρξασαν πρὸς τοὺς ἄνδρας γνῶσιν, Τατοῦλος δὲ διὰ συγγένειαν. Ο γὰρ αὐτοῦ ταῖς Ορέ στης Ρωμύλου θυγατέρα ἐγεγαμήκει, ἀπὸ Παντα βίωνος τῆς ἐν Νωρίκῳ πόλεως. .... ἐπρεσβεύοντο εκμειλιττόμενοι * τὸν Ἀττήλαν, ἐκδοθῆναι αὐτῷ βουλόμενον * Σιλβανὸν, Αρμίου & τραπέζης κατά τὴν Ῥώμην προεστῶτα, ὡς φιάλας χρυσᾶ; παρὰ Κωνσταντίου δεξάμενον, ὃς ἐκ Γαλατῶν μὲν τῶν ἐν τῇ Ἑσπέρᾳ ὡρμᾶτο, ἀπέσταλτο δὲ καὶ αὐτὸς παρά Αττήλαν τε καὶ Βλήδαν, ὥσπερ ὁ μετ' αὐτὸν Κων. στάντιος, υπογραφέως χάριν. Κατα δὲ τὸν χρόνον ἐν ᾧ ὑπὸ Σκυθῶν ἐν τῇ Παιόνων ἐπολιορκεῖτο τὸ Σίρμιον, τὰς φιάλας παρὰ τοῦ τῆς πόλεως ἐπισκόπου ἐδέξατο ἐφ᾽ ᾧ αὐτὸν λύσασθαι, εἴ γε περιόντος 10 αὐτοῦ ἁλῶ- και την πόλιν συμβαίη, ἢ ἀναιρεθέντος ὠνήσασθαι τοὺς αἰχμαλώτους ἀπαγομένους τῶν ἀστῶν. Ὁ δὲ Κωνστάντιος μετὰ τὸν τῆς πόλεως ἀνδραποδισμὸν ὀλιγωρήσας τῶν συνθηκῶν ' ἐς τὴν Ῥώμην κατὰ D πρᾶξιν τινα παραγίνεται, καὶ κομίζεται παρὰ τοῦ Σιλβανοῦ χρυσίον τὰς φιάλας δούς, ὥστε ῥητοῦ χρό νου ἐντὸς ἢ ἀποδόντα τὸ ἐκδανεισθεν χρυσίον ἀνα- λαβεῖν τὰ ἐνέχυρα, ἢ αὐτοῖς τὸν Σιλβανὸν ἐς ὅ τι βούλοιτο χρήσασθαι. Τοῦτον δὴ τὸν Κωνστάντιον ἐν υποψία προδοσίας ποιησάμενοι Αστήλας τε καὶ Βλήδας ανεσταύρωσαν· μετὰ δὲ χρόνον τῷ ᾿Αττήλη ὡς τὰ περὶ τῶν φιαλῶν ἐμηνύθη, ἐκδοθῆναι αὐτῷ • 8 C recepimus. In his desiccandis totum diem in illo vico (tempestas enim desierat, et clarus sol apparebat) contrivimus. Deinde curatis equis et reliquis jumentis, reginam salutatum ivimus. Hanc vicissim donis remunerati sumus tribus pateris argenteis, velleribus rubris, pipere Indico, palmulis et variis cupediis, quæ omuia a Barbaris, ut ignota, magni aestimantur. Nec multo post omnia fausta fe- liciaque illi hospitalitatis ergo precati, discessimus. Septem dierumn itinere emnenso, Scythæ, qui nos du- cebant, in quodam vico nos consistere jusserunt, quia post Attilam, qui hac via proficisceretur, iter nobis faciendum esset. Hic obvios habuimus legatos a Romanis occidentalibus etiam ad Attilam missos. Erant autem præcipui Romulus comitis dignitate decoratus, 57 et Primulus, Norica regionis prafe- clus, et Romanus, niilitaris ordinis ductor. llis adle- rat Constantius, quem Aetius ad Attilam, ut illi in conscribendis epistolis deserviret, miserat, et Ta- tullus, Orestis ejus, qui cum Edlecone erat, pater, non legationis causa, sed privati officii et familiari- tatis ergo. Constantio enim in Italiis agenti magnus cum illis usus intercesserat: Tatullum affinitas mo- vebat. Orestes enim, ejus filius, Romuli filiam e Patavione, Norici civitate, uxorem duxerat. Legati autem veniebant, ut Attilan lenirent, qui sibi Syl- vanum. Armii mensæ Romæ præfectum, tradi po- stulabat, propterea qnod pateras aureas a Constan- tio quodam acceperat. Ific Constantius, ex Galliis Occidentalibus ortus, ad Attilam et Bledam, ut illis in conscribendis epistolis operam daret, quemad- modum et post illum alter Constantius, missus fue- rat. Ille vero, quo tempore Sirmium oppidum, it Pæonia situm, Scythæ obsidebant, aurea vasa a civitatis episcopo acceperat, ut ex eorum pretio, si se superstite urbem capi contigisset, quoad satis esset, pro sua libertate solveretur: sin periisset, cives in servitutem abducti redimerentur. Sed Con- stantius post urbis excidium de pacto illo parum sollicitus, Romam cujusdam negotii causa profe- Ictus, vasa ad Sylvanum detulit, et aurum ab eo accepit, convenitque, ut si intra tempus prefini- tum aurum mutuo sumptum redderet, vasa recipe- ret : ui fecisset, Sylvamus vasa sibi haberet et lis pro arbitrio uteretur. Hunc Constantium Attilas et Bleda, cum illis proditionis nomine suspectus esset, in crucem egerunt. Ex quo, ut de poculis aureis in- dicium ad Attilaш est delatum, sibi tradi Sylvanum, tanquam furem eorum, quæ sua essent, flagitavit. Legati igitur ab Actio et Romanorum Occidenta- lium imperatore venerant, qui dicerent Sylvanum Constantii creditorem vasa aurea pro credito oppi- VARIE LECTIONES. * τραγήμασι Η., τρυγήμασι vulg. ' ἐνετυγχάνομεν Η., τυγχάνομεν vulg. p. 198, lin. 17, Προμούτος appellatur. Paulo rectius, puto : sc. Promotus. N. μελιττόμενοι Η., εκμελιττόμενοι vulg. " βουλόμενοι vulg. • Αρμίου] ἀργυρίου 10 περιόντος Η., πενόντος vulg. " συνθηκών Ν., Σκυθικών vulg. b . Πριμοῦτος, qui infra τὴν ἐν add. Ν. • Ex- Val. · τῇ Ν., τῷ vulg.

723 EXCERPTA EX PRISCO RHETORE ' 721 gnerata, non furto ablata, penes se habuisse, quæ Α τὸν Σιλβανών, οἷα δὴ φῶρα 18 τῶν αὐτοῦ γενόμενον 13, sacerdotibus, qui primi se obtulissent, nummis ar- genteis permutasset. Nec enim fas esse hominibus pocula Deo consecrata propriis usibus applicare. Itaque nisi tam justa causa aut divini numinis reve- rentia a petendis poculis dimoveatur, relento Syl- vano, aurum se pro pateris præbiturum. Hominem enim, qui nihil deliquerit, minime se dediturum esse. Hæc erat igitur horum virorum legationis causa, qui Barbarum sequebantur, ut responsuin ferrent, et dimitterentur. 58 Cum vero nobis eadem via eundum esset, qua Attilas incedebat, pa- rumper morati, dum præcederet, non multo post secuti, cum reliqua multitudine, trajeclis quibus- dam amnibus, ad quemdam magnum vicum perve- nimus. Hic erant Attilæ ædes, quæ reliquis omnibus ubicunque locorum præstantiores esse ferebantur. Erant hæ ex lignis et tabulis eximie politis exstru- ctæ et ambitu ligneo circumdatæ, non ad muni- mentum, sed ad ornatum comparato. Proxima re- giæ erat Onegesii domus, et ipsa quoque ambitu lignco constans, non tamen aque, ac Attila, turri- bus insignis. Haud longo intervallo a circuitu domus distabat balneum, quod Onegesius, qui se- cundum Attilam plurimum apud Scythas opibus valebat, lapidibus ex Pæonia advectis ædificaverat. Nec enim apud eos, qui in ea parte Scythiæ habi- tant, ullus est aut lapis, aut arbos, sed materia aliunde advecta utuntur. Hujus autem balnei archi- tectus, e Sirmio captivus abductus, mercedem ope- ris sui libertatem se consecuturum sperans, falsus sua spe, cum nihil minus cogitaret, in longe durio- rem apud Scythas incidit servitutem. Balneatorem enim eum Onegesius instituit, ut sibi totique suæ familiæ, cum lavarentur, operas præstaret. In hunc vicum adventanti Attila puellæ obviam prodierunt, quæ per series incedebant, sub linteis tenuibus et candidis, quam maxime in longitudinem extensis, ita ut sub unoquoque linteo, manibus mulierum ab utraque parte in altum sublato, septem puelle aut etiam plures progredientes (erant autem multi hu- jusmodi nulierum sub illis linteis ordines), Scy- thica carmina canerent. Jam proxime Onegesii domum accesserat (per ipsam enim via ducebat ad regiam), cum foras prosiliret Onegesii uxor, magna D ancillarum comitata multitudine, quæ obsonia et vinum ferebant, qui maximus est apud Scythas honos. Hæc Attilam salutavit rogavitque, ut ex cibis desumeret, quos cum summa testificatione suæ erga illum voluntatis attulerat. Itaque uxori hominis sibi necessarii gratificaturus, comedit, equo insidens, Barbaris, qui in ejus comitatu erant, sus- pensam tabulam (erat autem argentea) attollentibus. Deinde degustato calice, qui illi fuerat oblatus, in regiam se recepit. Erat autem illa reliquis conspe- 17 ἐβούλετο. Πρέσβεις τοίνυν παρὰ 'Αετίου καὶ τοῦ βα- σιλεύοντος τῶν ἑσπερίων Ῥωμαίων ἐστάλησαν ἐροῦν- τες ", ὡς χρήστης Σιλβανός Κωνσταντίου γενόμενος τὰς φιάλας ἐνέχυρα καὶ οὐ φώρια λαβὼν ἔχοι, καὶ ὡς ταύτας ἀργυρίου χάριν ἱερεῦσι καὶ τοῖς 18 ἐπισ τυχοῦσιν ἀπέδοτο· οὔτε γὰρ θέμις ἀνθρώποις εἰς σφετέραν διακονίαν κεχρῆσθαι ἐκπώμασιν ἀνατε- θεῖσι Θεῷ. Εἰ οὖν μὴ 16 τῆς εὐλόγου προφάσεως καὶ εὐλαβεία τοῦ θείου ἀποσταίη τοῦ τὰς φιάλας αἰτεῖν, εκπέμπειν τὸ ὑπὲρ αὐτῶν χρυσίον, τὸν Σιλβανὸν παρ- αιτουμένους 17 · οὐ γὰρ ἐκδώσειν τ' ἄνθρωπον ἀδι κοῦντα οὐθέν. Καὶ αὕτη μὲν αἰτία τῆς τῶν ἀνδρῶν πρεσβείας, καὶ παρείποντο ὅ τι καὶ ἀποκρινόμενος αποπέμψοι σφᾶς ὁ Βάρβαρος. Ἐπὶ τῆς αὐτῆς οὖν Β ὁδοῦ γενόμενοι, προπορευθῆναι αὐτὸν ἀναμείναντες, σὺν τῷ παντὶ ἐπηκολουθήσαμεν πλήθει. Καὶ ποταμούς τινας διαβάντες ἐν μεγίστη παραγινόμεθα χώμῃ, ἐν ᾖ τὰ τοῦ ᾿Αττήλα οἰκήματα περιφανέστερα τῶν ἁπαν- ταχοῦ εἶναι ἐλέγετο, ξύλοις τε καὶ σανίσιν εὐξέστοις ήρμοσμένα καὶ περιβόλῳ ξυλίνῳ κυκλούμενα, οἱ πρὸς ἀσφάλειαν, ἀλλὰ πρὸς εὐπρέπειαν συλλαμβά- νοντι. Μετὰ δὲ τὰ τοῦ βασιλέως ἦν τὰ τοῦ Ὀνηγη- σίου διαπρεπή, καὶ περίβολον μὲν ἐκ ξύλων καὶ αὐτ τὰ ἔχοντα, οὐχ ὁμοίως δὲ ὥσπερ ὁ 'Αττήλα πύργοις ἐκοσμεῖτο. Βαλανεῖον δὲ ἦν οὐ πόρρω του περιβόλου, ὅπερ υνηγήσιος μετὰ τὸν ᾿Αττήλαν παρὰ Σκύθαις ισχύων μέγα ᾠκοδόμει, λίθους ἐκ τῆς Παιόνων δια- κομίσας γῆς· οὐδὲ γὰρ λίθος, οὐ δένδρον παρὰ τοῖς ἐκεῖνο τὸ μέρος οἰκοῦσι Βαρβάροις ἐστὶν, ἀλλὰ ἐπεισάκτῳ τῇ ὕλῃ κέχρηνται ταύτῃ. Ο δὲ ἀρχιτέ κτων τοῦ βαλανείου ἀπὸ τοῦ Σιρμίου αἰχμάλωτος ἀχθεὶς, μισθὸν τοῦ εὑρέματος ἐλευθερίαν λήψε σθαι προσδοκῶν, ἔλαβε μείζονι πόνῳ περιπεσών τῆς παρὰ Σκύθαις δουλείας· βαλανέα γὰρ αὐτὸν Ὀνηγήσιος κατέστησε, καὶ λουομένῳ αὐτῷ τε καὶ τοῖς ἀμφ' αὐτὸν διηκονεῖτο. Ἐν ταύτῃ τῇ κώμῃ είσο ιόντα τὸν Ἀττήλαν ἀπήντων κόραι στοιχηδὲν προπορευόμεναι ὑπ' ἐθόναις λεπταῖς τε καὶ λευχαῖς, ἐπὶ πολὺ ἐς μῆκος παρατεινούσαις, ὥστε ὑπὸ μιᾷ ἑκάστῃ ὀθόνῃ ἀνεχομένῃ ταῖς χερσὶ τῶν παρ' ἑκάτερα γυναικῶν κόρας ἑπτὰ ἢ καὶ πλείους βαδιζούσας κα (ἦσαν δὲ πολλαὶ τοιαῦται τῶν γυναικῶν ὑπὸ ταῖς ὀθόναις τάξεις) ᾅδειν ᾄσματα Σκυθικά. Πλησίον δὲ τῶν Ὀνηγησίου οἰκημάτων γενόμενον (δι' αὐτῶν γὰρ ἡ ἐπὶ τὰ βασίλεια ἦγεν ὁδὸς), ὑπεξελθοῦσα ἡ τοῦ Ονηγησίου γαμετὴ μετὰ πλήθους θεραπόντων, τῶν μὲν ὄψα, τῶν δὲ καὶ οἶνον φερόντων (μεγίστη δὲ αὕτη παρὰ Σκύθαις ἐστὶ τιμὴ), σπάζετό τε καὶ ἠξίου μετα λαβεῖν ὧν αὐτῷ φιλοφρονουμένη εκόμισεν. Ὃς δὲ ἐπιτη- δείου ἀνδρὸς χαριζόμενος γαμετῇ ἤσθιεν ἐπὶ τοῦ ἵππου ἥμενος, τῶν παρεπομένων τὸν πίνακα (ἀργύρεος δὲ ἦν οὗτος ἐς ὕψος ἀράντων Βαρβάρων. Απογευσάμενος δὲ καὶ τῆς προσενεχθείσης αὐτῷ κύλικος ἐς τὰ βασίλεια ἐχώρει, δντα τῶν ἄλλων ὑπέρτερα καὶ ἐν ὑψηλῷ δια VARIE LECTIONES. C 15 φῶρα Η., φῶτα vulg. 18 γενόμενον Η., γενόμενοι vulg. " ἐρῶντες vulg. 10 καὶ τοῖς] καὶ οὐ τοῖς conj. B. 10 μετὰ pro μὴ conj. N. παραιτούμενοι conj. Β. 17· ἐκδώσειν Val., ἐκδώσεις vulg. βαδιζούσας Η., βαδιζούσαις vulg. 18

723 EXCERPTA EX PRISCO RHETORE ' 721 gnerata, non furto ablata, penes se habuisse, quæ Α τὸν Σιλβανών, οἷα δὴ φῶρα 18 τῶν αὐτοῦ γενόμενον 13, sacerdotibus, qui primi se obtulissent, nummis ar- genteis permutasset. Nec enim fas esse hominibus pocula Deo consecrata propriis usibus applicare. Itaque nisi tam justa causa aut divini numinis reve- rentia a petendis poculis dimoveatur, relento Syl- vano, aurum se pro pateris præbiturum. Hominem enim, qui nihil deliquerit, minime se dediturum esse. Hæc erat igitur horum virorum legationis causa, qui Barbarum sequebantur, ut responsuin ferrent, et dimitterentur. 58 Cum vero nobis eadem via eundum esset, qua Attilas incedebat, pa- rumper morati, dum præcederet, non multo post secuti, cum reliqua multitudine, trajeclis quibus- dam amnibus, ad quemdam magnum vicum perve- nimus. Hic erant Attilæ ædes, quæ reliquis omnibus ubicunque locorum præstantiores esse ferebantur. Erant hæ ex lignis et tabulis eximie politis exstru- ctæ et ambitu ligneo circumdatæ, non ad muni- mentum, sed ad ornatum comparato. Proxima re- giæ erat Onegesii domus, et ipsa quoque ambitu lignco constans, non tamen aque, ac Attila, turri- bus insignis. Haud longo intervallo a circuitu domus distabat balneum, quod Onegesius, qui se- cundum Attilam plurimum apud Scythas opibus valebat, lapidibus ex Pæonia advectis ædificaverat. Nec enim apud eos, qui in ea parte Scythiæ habi- tant, ullus est aut lapis, aut arbos, sed materia aliunde advecta utuntur. Hujus autem balnei archi- tectus, e Sirmio captivus abductus, mercedem ope- ris sui libertatem se consecuturum sperans, falsus sua spe, cum nihil minus cogitaret, in longe durio- rem apud Scythas incidit servitutem. Balneatorem enim eum Onegesius instituit, ut sibi totique suæ familiæ, cum lavarentur, operas præstaret. In hunc vicum adventanti Attila puellæ obviam prodierunt, quæ per series incedebant, sub linteis tenuibus et candidis, quam maxime in longitudinem extensis, ita ut sub unoquoque linteo, manibus mulierum ab utraque parte in altum sublato, septem puelle aut etiam plures progredientes (erant autem multi hu- jusmodi nulierum sub illis linteis ordines), Scy- thica carmina canerent. Jam proxime Onegesii domum accesserat (per ipsam enim via ducebat ad regiam), cum foras prosiliret Onegesii uxor, magna D ancillarum comitata multitudine, quæ obsonia et vinum ferebant, qui maximus est apud Scythas honos. Hæc Attilam salutavit rogavitque, ut ex cibis desumeret, quos cum summa testificatione suæ erga illum voluntatis attulerat. Itaque uxori hominis sibi necessarii gratificaturus, comedit, equo insidens, Barbaris, qui in ejus comitatu erant, sus- pensam tabulam (erat autem argentea) attollentibus. Deinde degustato calice, qui illi fuerat oblatus, in regiam se recepit. Erat autem illa reliquis conspe- 17 ἐβούλετο. Πρέσβεις τοίνυν παρὰ 'Αετίου καὶ τοῦ βα- σιλεύοντος τῶν ἑσπερίων Ῥωμαίων ἐστάλησαν ἐροῦν- τες ", ὡς χρήστης Σιλβανός Κωνσταντίου γενόμενος τὰς φιάλας ἐνέχυρα καὶ οὐ φώρια λαβὼν ἔχοι, καὶ ὡς ταύτας ἀργυρίου χάριν ἱερεῦσι καὶ τοῖς 18 ἐπισ τυχοῦσιν ἀπέδοτο· οὔτε γὰρ θέμις ἀνθρώποις εἰς σφετέραν διακονίαν κεχρῆσθαι ἐκπώμασιν ἀνατε- θεῖσι Θεῷ. Εἰ οὖν μὴ 16 τῆς εὐλόγου προφάσεως καὶ εὐλαβεία τοῦ θείου ἀποσταίη τοῦ τὰς φιάλας αἰτεῖν, εκπέμπειν τὸ ὑπὲρ αὐτῶν χρυσίον, τὸν Σιλβανὸν παρ- αιτουμένους 17 · οὐ γὰρ ἐκδώσειν τ' ἄνθρωπον ἀδι κοῦντα οὐθέν. Καὶ αὕτη μὲν αἰτία τῆς τῶν ἀνδρῶν πρεσβείας, καὶ παρείποντο ὅ τι καὶ ἀποκρινόμενος αποπέμψοι σφᾶς ὁ Βάρβαρος. Ἐπὶ τῆς αὐτῆς οὖν Β ὁδοῦ γενόμενοι, προπορευθῆναι αὐτὸν ἀναμείναντες, σὺν τῷ παντὶ ἐπηκολουθήσαμεν πλήθει. Καὶ ποταμούς τινας διαβάντες ἐν μεγίστη παραγινόμεθα χώμῃ, ἐν ᾖ τὰ τοῦ ᾿Αττήλα οἰκήματα περιφανέστερα τῶν ἁπαν- ταχοῦ εἶναι ἐλέγετο, ξύλοις τε καὶ σανίσιν εὐξέστοις ήρμοσμένα καὶ περιβόλῳ ξυλίνῳ κυκλούμενα, οἱ πρὸς ἀσφάλειαν, ἀλλὰ πρὸς εὐπρέπειαν συλλαμβά- νοντι. Μετὰ δὲ τὰ τοῦ βασιλέως ἦν τὰ τοῦ Ὀνηγη- σίου διαπρεπή, καὶ περίβολον μὲν ἐκ ξύλων καὶ αὐτ τὰ ἔχοντα, οὐχ ὁμοίως δὲ ὥσπερ ὁ 'Αττήλα πύργοις ἐκοσμεῖτο. Βαλανεῖον δὲ ἦν οὐ πόρρω του περιβόλου, ὅπερ υνηγήσιος μετὰ τὸν ᾿Αττήλαν παρὰ Σκύθαις ισχύων μέγα ᾠκοδόμει, λίθους ἐκ τῆς Παιόνων δια- κομίσας γῆς· οὐδὲ γὰρ λίθος, οὐ δένδρον παρὰ τοῖς ἐκεῖνο τὸ μέρος οἰκοῦσι Βαρβάροις ἐστὶν, ἀλλὰ ἐπεισάκτῳ τῇ ὕλῃ κέχρηνται ταύτῃ. Ο δὲ ἀρχιτέ κτων τοῦ βαλανείου ἀπὸ τοῦ Σιρμίου αἰχμάλωτος ἀχθεὶς, μισθὸν τοῦ εὑρέματος ἐλευθερίαν λήψε σθαι προσδοκῶν, ἔλαβε μείζονι πόνῳ περιπεσών τῆς παρὰ Σκύθαις δουλείας· βαλανέα γὰρ αὐτὸν Ὀνηγήσιος κατέστησε, καὶ λουομένῳ αὐτῷ τε καὶ τοῖς ἀμφ' αὐτὸν διηκονεῖτο. Ἐν ταύτῃ τῇ κώμῃ είσο ιόντα τὸν Ἀττήλαν ἀπήντων κόραι στοιχηδὲν προπορευόμεναι ὑπ' ἐθόναις λεπταῖς τε καὶ λευχαῖς, ἐπὶ πολὺ ἐς μῆκος παρατεινούσαις, ὥστε ὑπὸ μιᾷ ἑκάστῃ ὀθόνῃ ἀνεχομένῃ ταῖς χερσὶ τῶν παρ' ἑκάτερα γυναικῶν κόρας ἑπτὰ ἢ καὶ πλείους βαδιζούσας κα (ἦσαν δὲ πολλαὶ τοιαῦται τῶν γυναικῶν ὑπὸ ταῖς ὀθόναις τάξεις) ᾅδειν ᾄσματα Σκυθικά. Πλησίον δὲ τῶν Ὀνηγησίου οἰκημάτων γενόμενον (δι' αὐτῶν γὰρ ἡ ἐπὶ τὰ βασίλεια ἦγεν ὁδὸς), ὑπεξελθοῦσα ἡ τοῦ Ονηγησίου γαμετὴ μετὰ πλήθους θεραπόντων, τῶν μὲν ὄψα, τῶν δὲ καὶ οἶνον φερόντων (μεγίστη δὲ αὕτη παρὰ Σκύθαις ἐστὶ τιμὴ), σπάζετό τε καὶ ἠξίου μετα λαβεῖν ὧν αὐτῷ φιλοφρονουμένη εκόμισεν. Ὃς δὲ ἐπιτη- δείου ἀνδρὸς χαριζόμενος γαμετῇ ἤσθιεν ἐπὶ τοῦ ἵππου ἥμενος, τῶν παρεπομένων τὸν πίνακα (ἀργύρεος δὲ ἦν οὗτος ἐς ὕψος ἀράντων Βαρβάρων. Απογευσάμενος δὲ καὶ τῆς προσενεχθείσης αὐτῷ κύλικος ἐς τὰ βασίλεια ἐχώρει, δντα τῶν ἄλλων ὑπέρτερα καὶ ἐν ὑψηλῷ δια VARIE LECTIONES. C 15 φῶρα Η., φῶτα vulg. 18 γενόμενον Η., γενόμενοι vulg. " ἐρῶντες vulg. 10 καὶ τοῖς] καὶ οὐ τοῖς conj. B. 10 μετὰ pro μὴ conj. N. παραιτούμενοι conj. Β. 17· ἐκδώσειν Val., ἐκδώσεις vulg. βαδιζούσας Η., βαδιζούσαις vulg. 18

725 DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. 726 κείμενα χωρίῳ. Ἡμεῖς δὲ ἐν τοῖς Ονηγησίου, ἐκεί- Α ctior et in altiori loco sita. Nos vero in medibus One- νου παρακελευσαμένου, ἐγκατεμείναμεν· ἐπανελη- λύθει γὰρ σὺν τῷ Αττήλα παιδί. Καὶ ἠριστοποιησά- μεθα, δεξιωσαμένης ἡμᾶς τῆς τε γαμετῆς καὶ τῶν κατὰ γένος αὐτῷ διαφερόντων· αὐτὸς γὰρ τῷ Αττής λα μετὰ τὴν ἐπάνοδον τότε πρῶτον ἐς ὅψιν ἐλθὼν, καὶ αὐτῷ τὰ ἐπὶ τῇ πράξει, ἐφ᾿ ἣν ἔσταλτο, ἀπαγο γέλλων, καὶ τὸ πάθος τὸ τῷ Ἀττήλα παιδὶ συνενε χθὲν (τὴν γὰρ δεξιὰν χεῖρα ἐξολισθήσας κατέαξεν, συνευωχείσθαι ἡμῖν οὐκ ἦγε σχολήν. Μετὰ δὲ τὸ δεῖπνον ἀπολιπόντες τὰ τοῦ Ὀνηγησίου οἰκήματα πλησίον τῶν ᾿Αττήλα (κατεσκηνώσαμεν, ἢ 10 παρὰ τὸν ᾿Αττήλαν ἐπιέναι 10 τὸν Μαξιμίνον, ήγουν καὶ τοῖς ἄλλοις τοῖς ἀμφ᾽ αὐτὸν ἐς λόγους ἰέναι ὀφείλοντα, μὴ πολλῷ κεχωρίσθαι διαστήματι. Διαγαγόντων οι δὲ ἡμῶν ἐκείνην τὴν νύκτα ἐν ᾧπερ κατελύσαμεν χωρίῳ, υποφαινούσης ἡμέρας ο Μαξιμίνος στέλλει με παρὰ τὸν Ὀνηγήσιον τὰ δῶρα δώσοντα, ἅ τε αὐτὸς ἐδίδου, ὦ τε βασιλεὺς ἀπεστάλκει, καὶ ὅπως γνοίη, εἰ βούλεται 38 αὐτῷ, καὶ ὁπότε, ἐς λόγους ἐλθεῖν. Παρα- γενόμενος δὲ ἅμα τοῖς κομίζουσιν αὐτὰ εἰ ὑπηρέταις προσεκαρτέρουν, ἔτι τῶν θυρῶν κεκλεισμένων, ἄχρις ὅτου τις ὑπεξελθὼν τὴν ἡμετέραν μηνύσειεν ἄφιξιν. Β gesii (sic ille præceperat; redierat enim cum Attila Alio) remansimus. illic coenam sumpsimus, exci- piente nos ejus uxore comitata illustrioribus, qui eum genere contingebant. Illi enim animum nobis- cum convivio exhilarare per otium minime licuit; 59 quia quæ gesserat in negotio, ad quod missus fuerat, et adversum, qui Glio Attila contigerat, casumn (dextram enim delapsus fregerat) renuntia- turus, tum primum a reditu in Attila conspectum venerat. Post cœnam, ædibus Onegesii relictis, pro- pius Attilaæ ædes tentoria posuimus, ut Maximinus, quem Attilam convenire, et cum his, qui ei a con- siliis erant colloquia facere oportebat, minime longo ab Attila distaret intervallo. Illic igitur, quo pri- ιnum evertimus, noctem transegimus. Luce orla misit me Maximinus ad Onegesium, ut illi tum quæ ipse dabat, tum ab imperatore missa munera traderem, et ut ipse cognosceret, an illi secum et quo tempore colloquium inire` luberet. Perrexi igi- tur ad Onegesium cum famulis, qui dona porta- bant : cum janus clausa essent, exspectavi, donec aperirentur, et aliquis exirol, qui eum mei adven- tus certiorem faceret. Itaque tempus mihi terenti et circa muroruni ambitum domus Onegesii ambulanti, progressus nescio quis, quem Barbarum ex Scythico vestitu esse rebar, Graeca voce me salutavit dicens « Χαίρε. » Mirari ego, qui fieret, ut Græce loqueretur vir Scytha : etenim ex variis gentibus commisti, bar- baricam linguam colunt, sive flumnorum, sive Go- Lhorum, aut etiam Romanam, hi scilicet, quibus cum Romanis frequentius est commercium ; neque quisquam eorum facile loquitur Græce, nisi si qui sint captivi e Thracia aut Illyrico maritimo. Sed illi ab obvio quoque dignosci possunt et a vestibus laceris et capitis squalore, tanquam qui in mise- ram inciderint fortunam. Hic vero opulenti Scythæ speciem præ se ferebat: erat enim bene et eleganter vestitus, capite in rotundum raso. Hunc resalutans interrogavi, quis esset, et undle in terrat larba- ram veniens, vitæ Scythic iustitutum sequi de- legisset. Ille quam ob causam hoc ex ipso quære- rem, rogavit. « Mihi vero, inquam, hæc a te ut Διατρίβοντι δέ μοι καὶ περιπάτους ποιουμένῳ πρὸ τοῦ περιβόλου τῶν οἰκημάτων, προσελθών τις 4, ὃν Βάρβαρον ἐκ τῆς Σκυθικῆς ᾠήθην εἶναι στολῆς, Ελληνικῇ ἀσπάζεται με φωνῇ, «Χαῖρε, προσειπών, ώστε με θαυμάζειν, ὅτι γε δὴ ἑλληνίζει Σκύθης ἀνήρ. Σύγκλυδες γὰρ ὄντες πρὸς τῇ σφετέρα βαρβάρω γλώσσῃ ζηλοῦσιν ἢ 16 τὴν Ούννων ἢ τὴν Γότθων, ἢ καὶ τὴν Αὐσονίων, ὅσοις αὐτῶν πρὸς Ρωμαίους ἐπιμιξία· καὶ οὐ ῥᾳδίως τις σφῶν ἑλληνίζει τῇ φωνῇ, πλὴν ὧν ἀπήγαγον αἰχμαλώτων ἀπὸ τῆς Θρακίας καὶ Ἰλλυρίδης παραλίου. Ἀλλ᾿ ἐκεῖνοι μὲν γνώριμοι τοῖς ἐντυγχάνουσιν ἐτύγχανον ἔκ τε τῶν διεῤῥωγό- των ενδυμάτων καὶ τοῦ αὐχμοῦ τῆς κεφαλῆς, εἰς 17 τὴν χείρονα μεταπεσόντες τύχην· οὗτος δὲ τρυφῶντι Εῴκει Σκύθῃ εὐείμων τε ὢν καὶ ἀποκειράμενος τὴν κεφαλὴν περιτρέχαλα. Αντισπασάμενος δὲ ἀνηρώτων τίς ὢν καὶ πόθεν ἐς τὴν βάρβαρον παρῆλθε γῆν καὶ βίον ἀναιρεῖται Σκυθικόν. Ο δὲ ἀπεκρίνατο ὅτι· Βουλόμενος ταῦτα γνῶνα: ἐσπούδακα, ἐγὼ δὲ ἔφην αἰτίαν πολυπραγμοσύνης εἶναί μοι τὴν 30 Ελλήνων φωνήν. Τότε δὴ γελάσας ἔφη Γραικὸς μὲν εἶναι τὸ D sciscitarer, causa fuit, quod Græce locutus es. γένος, κατ' ἐμπορίαν δὲ ἐς τὸ Βιμινάκιον ἐληλυθέναι τὴν πρὸς τῷ Ἴστρῳ Μυσῶν πόλιν. Πλεῖστον δὲ ἐν αὐτῇ διατρίψαι χρόνον, καὶ γυναῖκα γήμασθαι ζά- πλουτον. Τὴν δὲ ἐντεῦθεν εὐπραγίαν ἐκδύσασθαι, ὑπὸ τοῖς Βαρβάροις τῆς πόλεως γενομένης, καὶ διὰ τὸν ὑπάρξαντα πλοῦτον αὐτῷ Ὀνηγησίῳ ἐν τῇ τῶν λαφύρων προκριθῆναι διανομῇ τοὺς γὰρ ἁλόντας ἀπὸ τῶν εὐπόρων μετὰ τὸν ᾿Αττήλαν ἐκκρίτους είχαν οἱ τῶν Σκυθῶν λογάδες διὰ τὸ ἐπὶ πλείστοις διατίθεσθαι. ᾿Αριστεύσαντα δὲ ἐν ταῖς ὕστερον πρὸς Ρωμαίους " Tum ridens ait se Græcum esse genere, ad mer- caturam faciendam Viminacium, Mysorum ad Istrum urbem, accessisse, in ea domicilium longo tempore habuisse, uxorem quoque divitem duxisse; parta illic felicitate capta urbe exutum fuisse, et propterea quod dives erat, se suaque omnia in prædæ divisione Onegesio cessisse. Etenim esse apud eos in more positum, ut præcipui ab Attila Scythiæ principes captivos ditiores sibi seponant, quoniam plurimum auctoritate valent. Postea ubi VARIE LECTIONES. βούλεται και εισιέναι τους ει διαγαγόντων Β., διαγόντων νulg. " εἰ Β., οι 10 Ν. αὐτῷ vulg. ὥστε vulg, δε βούλεται Val., βουλευταί vulg. 26 # Val., οὐ vulg. 27 εἰς Β., ὡς 10 προσελθών τις Η., προσελθόντες vulg. vulg. 3 τὴν Β., τῶν vulg. 1) wore conj. B., & conj. N.

725 DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. 726 κείμενα χωρίῳ. Ἡμεῖς δὲ ἐν τοῖς Ονηγησίου, ἐκεί- Α ctior et in altiori loco sita. Nos vero in medibus One- νου παρακελευσαμένου, ἐγκατεμείναμεν· ἐπανελη- λύθει γὰρ σὺν τῷ Αττήλα παιδί. Καὶ ἠριστοποιησά- μεθα, δεξιωσαμένης ἡμᾶς τῆς τε γαμετῆς καὶ τῶν κατὰ γένος αὐτῷ διαφερόντων· αὐτὸς γὰρ τῷ Αττής λα μετὰ τὴν ἐπάνοδον τότε πρῶτον ἐς ὅψιν ἐλθὼν, καὶ αὐτῷ τὰ ἐπὶ τῇ πράξει, ἐφ᾿ ἣν ἔσταλτο, ἀπαγο γέλλων, καὶ τὸ πάθος τὸ τῷ Ἀττήλα παιδὶ συνενε χθὲν (τὴν γὰρ δεξιὰν χεῖρα ἐξολισθήσας κατέαξεν, συνευωχείσθαι ἡμῖν οὐκ ἦγε σχολήν. Μετὰ δὲ τὸ δεῖπνον ἀπολιπόντες τὰ τοῦ Ὀνηγησίου οἰκήματα πλησίον τῶν ᾿Αττήλα (κατεσκηνώσαμεν, ἢ 10 παρὰ τὸν ᾿Αττήλαν ἐπιέναι 10 τὸν Μαξιμίνον, ήγουν καὶ τοῖς ἄλλοις τοῖς ἀμφ᾽ αὐτὸν ἐς λόγους ἰέναι ὀφείλοντα, μὴ πολλῷ κεχωρίσθαι διαστήματι. Διαγαγόντων οι δὲ ἡμῶν ἐκείνην τὴν νύκτα ἐν ᾧπερ κατελύσαμεν χωρίῳ, υποφαινούσης ἡμέρας ο Μαξιμίνος στέλλει με παρὰ τὸν Ὀνηγήσιον τὰ δῶρα δώσοντα, ἅ τε αὐτὸς ἐδίδου, ὦ τε βασιλεὺς ἀπεστάλκει, καὶ ὅπως γνοίη, εἰ βούλεται 38 αὐτῷ, καὶ ὁπότε, ἐς λόγους ἐλθεῖν. Παρα- γενόμενος δὲ ἅμα τοῖς κομίζουσιν αὐτὰ εἰ ὑπηρέταις προσεκαρτέρουν, ἔτι τῶν θυρῶν κεκλεισμένων, ἄχρις ὅτου τις ὑπεξελθὼν τὴν ἡμετέραν μηνύσειεν ἄφιξιν. Β gesii (sic ille præceperat; redierat enim cum Attila Alio) remansimus. illic coenam sumpsimus, exci- piente nos ejus uxore comitata illustrioribus, qui eum genere contingebant. Illi enim animum nobis- cum convivio exhilarare per otium minime licuit; 59 quia quæ gesserat in negotio, ad quod missus fuerat, et adversum, qui Glio Attila contigerat, casumn (dextram enim delapsus fregerat) renuntia- turus, tum primum a reditu in Attila conspectum venerat. Post cœnam, ædibus Onegesii relictis, pro- pius Attilaæ ædes tentoria posuimus, ut Maximinus, quem Attilam convenire, et cum his, qui ei a con- siliis erant colloquia facere oportebat, minime longo ab Attila distaret intervallo. Illic igitur, quo pri- ιnum evertimus, noctem transegimus. Luce orla misit me Maximinus ad Onegesium, ut illi tum quæ ipse dabat, tum ab imperatore missa munera traderem, et ut ipse cognosceret, an illi secum et quo tempore colloquium inire` luberet. Perrexi igi- tur ad Onegesium cum famulis, qui dona porta- bant : cum janus clausa essent, exspectavi, donec aperirentur, et aliquis exirol, qui eum mei adven- tus certiorem faceret. Itaque tempus mihi terenti et circa muroruni ambitum domus Onegesii ambulanti, progressus nescio quis, quem Barbarum ex Scythico vestitu esse rebar, Graeca voce me salutavit dicens « Χαίρε. » Mirari ego, qui fieret, ut Græce loqueretur vir Scytha : etenim ex variis gentibus commisti, bar- baricam linguam colunt, sive flumnorum, sive Go- Lhorum, aut etiam Romanam, hi scilicet, quibus cum Romanis frequentius est commercium ; neque quisquam eorum facile loquitur Græce, nisi si qui sint captivi e Thracia aut Illyrico maritimo. Sed illi ab obvio quoque dignosci possunt et a vestibus laceris et capitis squalore, tanquam qui in mise- ram inciderint fortunam. Hic vero opulenti Scythæ speciem præ se ferebat: erat enim bene et eleganter vestitus, capite in rotundum raso. Hunc resalutans interrogavi, quis esset, et undle in terrat larba- ram veniens, vitæ Scythic iustitutum sequi de- legisset. Ille quam ob causam hoc ex ipso quære- rem, rogavit. « Mihi vero, inquam, hæc a te ut Διατρίβοντι δέ μοι καὶ περιπάτους ποιουμένῳ πρὸ τοῦ περιβόλου τῶν οἰκημάτων, προσελθών τις 4, ὃν Βάρβαρον ἐκ τῆς Σκυθικῆς ᾠήθην εἶναι στολῆς, Ελληνικῇ ἀσπάζεται με φωνῇ, «Χαῖρε, προσειπών, ώστε με θαυμάζειν, ὅτι γε δὴ ἑλληνίζει Σκύθης ἀνήρ. Σύγκλυδες γὰρ ὄντες πρὸς τῇ σφετέρα βαρβάρω γλώσσῃ ζηλοῦσιν ἢ 16 τὴν Ούννων ἢ τὴν Γότθων, ἢ καὶ τὴν Αὐσονίων, ὅσοις αὐτῶν πρὸς Ρωμαίους ἐπιμιξία· καὶ οὐ ῥᾳδίως τις σφῶν ἑλληνίζει τῇ φωνῇ, πλὴν ὧν ἀπήγαγον αἰχμαλώτων ἀπὸ τῆς Θρακίας καὶ Ἰλλυρίδης παραλίου. Ἀλλ᾿ ἐκεῖνοι μὲν γνώριμοι τοῖς ἐντυγχάνουσιν ἐτύγχανον ἔκ τε τῶν διεῤῥωγό- των ενδυμάτων καὶ τοῦ αὐχμοῦ τῆς κεφαλῆς, εἰς 17 τὴν χείρονα μεταπεσόντες τύχην· οὗτος δὲ τρυφῶντι Εῴκει Σκύθῃ εὐείμων τε ὢν καὶ ἀποκειράμενος τὴν κεφαλὴν περιτρέχαλα. Αντισπασάμενος δὲ ἀνηρώτων τίς ὢν καὶ πόθεν ἐς τὴν βάρβαρον παρῆλθε γῆν καὶ βίον ἀναιρεῖται Σκυθικόν. Ο δὲ ἀπεκρίνατο ὅτι· Βουλόμενος ταῦτα γνῶνα: ἐσπούδακα, ἐγὼ δὲ ἔφην αἰτίαν πολυπραγμοσύνης εἶναί μοι τὴν 30 Ελλήνων φωνήν. Τότε δὴ γελάσας ἔφη Γραικὸς μὲν εἶναι τὸ D sciscitarer, causa fuit, quod Græce locutus es. γένος, κατ' ἐμπορίαν δὲ ἐς τὸ Βιμινάκιον ἐληλυθέναι τὴν πρὸς τῷ Ἴστρῳ Μυσῶν πόλιν. Πλεῖστον δὲ ἐν αὐτῇ διατρίψαι χρόνον, καὶ γυναῖκα γήμασθαι ζά- πλουτον. Τὴν δὲ ἐντεῦθεν εὐπραγίαν ἐκδύσασθαι, ὑπὸ τοῖς Βαρβάροις τῆς πόλεως γενομένης, καὶ διὰ τὸν ὑπάρξαντα πλοῦτον αὐτῷ Ὀνηγησίῳ ἐν τῇ τῶν λαφύρων προκριθῆναι διανομῇ τοὺς γὰρ ἁλόντας ἀπὸ τῶν εὐπόρων μετὰ τὸν ᾿Αττήλαν ἐκκρίτους είχαν οἱ τῶν Σκυθῶν λογάδες διὰ τὸ ἐπὶ πλείστοις διατίθεσθαι. ᾿Αριστεύσαντα δὲ ἐν ταῖς ὕστερον πρὸς Ρωμαίους " Tum ridens ait se Græcum esse genere, ad mer- caturam faciendam Viminacium, Mysorum ad Istrum urbem, accessisse, in ea domicilium longo tempore habuisse, uxorem quoque divitem duxisse; parta illic felicitate capta urbe exutum fuisse, et propterea quod dives erat, se suaque omnia in prædæ divisione Onegesio cessisse. Etenim esse apud eos in more positum, ut præcipui ab Attila Scythiæ principes captivos ditiores sibi seponant, quoniam plurimum auctoritate valent. Postea ubi VARIE LECTIONES. βούλεται και εισιέναι τους ει διαγαγόντων Β., διαγόντων νulg. " εἰ Β., οι 10 Ν. αὐτῷ vulg. ὥστε vulg, δε βούλεται Val., βουλευταί vulg. 26 # Val., οὐ vulg. 27 εἰς Β., ὡς 10 προσελθών τις Η., προσελθόντες vulg. vulg. 3 τὴν Β., τῶν vulg. 1) wore conj. B., & conj. N.

727 EXCERPTA EX PRISCO RHETORE quæ B " 728 adversus Romanos et Acatzirornm gentem fortis- Α μάχαις καὶ τὸ τῶν ᾿Ακατζίρων ἔθνος, δόντα τῷ βαρ- sime dimicasset, libertatem se ex more Scytharum, 60 omnibus, quæ bello acquisierat, barbaro do- mino traditis, recuperasse. Uxorem quoque barba- ram duxisse, et ex ea liberos sustulisse, et Onege- sii mensa participem, hoc vitæ genus longe potius priore ducere. Qui enim apud Scythas degunt, inquit, tolerato bellorum labore, sine ulla sollicitu- dine vitam peragunt. Tum unusquisque bonis, sibi fortuna indulsit, fruitur, neque quisquam illi ulla in re molestus est. Qui vero sub Romanis æta- tem agunt, facile in bello pereunt. Hos enim in aliis sui conservandi spem collocare necesse est, quandoquidem per tyrannos minime licet arma, quibus unusquisque se tueatur, gestare. Atque adeo his, quibus id jure licet, valde est perniciosa ducum ignavia, qui bellum minime gnaviter gerunt. At in pace longe acerbiora sunt, quæ accidunt, quam calamitates, quæ ex bello proveniunt et propter duram exactionem tributorum, et propter impro- borum vexationes, cum leges non in omnes valeant. Si quis dives aut potens eas sit transgressus, ille quidem iniquitatis suæ pœnas non luet : sin aliquis inops, qui negotia gerere nesciat, hunc poena a le- gibus statuta manet : nisi forte cum priusquam sententia feratur, longo in litibus continuato tem- pore, multis praeterea exhaustis opibus, vita defere- rit. At mercede et pretio, quod legum et juris est obtinere, omnium iniquissimum est. Nec enim in- juria affecto quisquam fori judicialis potestatem fa- ciet, priusquam pecuniam judicis et ejus ministro- rum commodo cessuram deponat., Hæc atque bujusmodi multa cum in medium proferret, ego precatus, ut quod sentirem, patienter et benigne audiret, respondi, reipublicae Romanae auctores, sapientes et optimos viros, ne quidquam temere ageretur, alios legum custo:les fecisse, aliis armo- rum curam commisisse, ut, ad nullam aliam rem intenti, quam ut se ad pugnam prepararent, mili- taria opera exercerent, et propulsata per assiduam belli meditationem omni formidine, consueta mili- tiæ exercitatione, animis firmati, in aciem descen- derent. « Alios, inquam, qui agris colendis et cul- turæ terræ operam darent, annona militari ab his exacta; eos alere voluerunt, quo pro sua salute dimicarent. Constituerunt quoque, qui injuria affectis prospicerent, et jura eorum, qui propter naturæ infirmitatem sibi ipsi consulere non vale- rent, tuerentur, quique jure dicendo, quæ leges juberent, servarent. 61 Neque vero sua providen- tia destitutos reliquerunt eos, qui judicibus adsunt, sed horum esse partes prospicere, qua ratione jus assequatur, qui sententia judicum obtinuit, et in- 81 36 βάρῳ δεσπότῃ κατὰ τὸν παρὰ Σκύθαις νόμον τὰ κατὰ τὸν πόλεμον αὐτῷ κτηθέντα, ἐλευθερίας τυχείν. Γυα ναῖκα δὲ γήμασθαι βάρβαρον, εἶναί τε αὐτῷ παῖδας καὶ Ὀνηγησίῳ τραπέζης κοινωνοῦντα, ἀμείνονα τοῦ προτέρου τὸν παρόντα ἡγεῖσθαι . Τοὺς μὲν γὰρ παρὰ Σκύθαις μετὰ τὸν πόλεμον ἐν ἀπραγμοσύνῃ διατελεῖν, ἑκάστου τῶν παρόντων ἀπολαύοντας καὶ οὐδαμῶς ἡ ὀλίγα ενοχλουμένους 80. τοὺς μέντοι παρὰ Ρωμαίοις ἐν μὲν πολέμῳ ῥᾳδίως ἀναλίσκεσθαι, εἰς ἑτέρους τὰς τῆς σωτηρίας ελπίδας ἔχοντας, ὡς πάνε των διὰ τοὺς τυράννους μὴ χρωμένων ὅπλοις. Κα! τῶν χρωμένων δὲ σφαλερωτέρα ἡ τῶν στρατηγῶν κακία, μὴ ὑφισταμένων τὸν πόλεμον. Ἐν δὲ εἰρήνῃ οδυνηρότερα ὑπάρχειν τὰ συμβαίνοντα τῶν ἐν τοῖς πολέμοις κακῶν διά τε τὴν βαρυτάτην είσπραξιν τῶν δασμῶν καὶ τὰς ἐκ τῶν πονηρῶν βλάβας, τῶν νόμων οὐ κατὰ πάντων κειμένων, ἀλλ᾽ εἰ μὲν ὁ παραβαίνων τὸν θεσμὸν τῶν πλουτούντων εἴη, ἔστι 8 τῆς ἀδικίας αὐτὸν μὴ διδόναι δίκας · εἰ δὲ πένης εἴη, οὐκ ἐπισ στάμενος χρῆσθαι πράγμασιν, ὑπομένει 3 τὴν ἀπὸ τοῦ νόμου ζημίαν, είπερ μὴ πρὸ τῆς κρίσεως ἀπο- λείποι τὸν βίον, μακροῦ δὲ ἐπὶ ταῖς δίκαις παρατεινο- μένου χρόνου καὶ πλείστων ἐκδαπανωμένων χρημάτ των. Οπερ τῶν πάντων ανιαρώτατον οι εἴη, ἐπὶ μισθῷ τῶν ἀπὸ τοῦ νόμου τυγχάνειν. Οὐδὲ γὰρ τῷ ἀδικουμένῳ τις 10 δικαστήριον παραδώσει, εἰ μή τι ἀργύριον τῷ τε 20 δικαστῇ καὶ τοῖς ἐκείνῳ διακο νουμένοις κατάθοιτο. Τοιαῦτα καὶ πλεῖστα ἕτερα προ τιθέντος, ὑπολαβὼν ἔφασκον πράως αὐτὸν καὶ τὰ ἐξ ἐμοῦ ἀκούειν· καὶ δὴ ἔλεγον, ὡς οἱ τῆς Ῥωμαίων πολιτείας εὑρεταὶ σοφοί τε καὶ ἀγαθοὶ ἄνδρες, ὥστε τὰ πράγματα τηνάλλως δε φέρεσθαι, τοὺς μὲν τῶν νόμων είναι φύλακας, τοὺς δὲ ποιεῖσθαι τῶν ὅπλων ἐπιμέλειαν ἔταξαν καὶ τὰς πολεμικὰς μελέτας ἀσκεῖν, πρὸς μηδὲν ἕτερον ἐπαγομένου; Η ὥστε είναι πρὸς μάτ χην ἑτοίμους καὶ ὡς ἐπὶ τὴν συνήθη γυμνασίαν θαρ βοῦντας ἐπὶ τὸν πόλεμον ἰέναι, προαναλωθέντος 10 αὐτοῖ; διὰ τῆς μελέτης τοῦ φόβου, τοὺς δὲ προς κειμένους ἐν τῇ γεωργία καὶ τῇ ἐπιμελείᾳ τῆς γῆς ἑαυτούς τε καὶ ει τοὺς ὑπὲρ σφῶν αὐτῶν ἀγωνιζο μένους τρέφειν ἔταξαν κ, τὸ στρατιωτικών εισπρατ τομένους σιτηρέσιον· ἄλλους δὲ τῶν ἀδικουμένων προνοεῖν, καὶ τοὺς μὲν τοῦ δικαίου προΐστασθαι ὑπὲρ τῶν δι᾿ ἀσθένειαν φύσεως μὴ οἴων τε ὄντων τὰ σφέτερα προϊσχεσθαι δίκαια, τοὺς δὲ δικάζοντας φυλάτε τειν ἅπερ ὁ νόμος βούλεται· μὴ ἐστερῆσθαι δὲ φροντί δος μηδὲ τῶν παραστάντων τοῖς δικασταῖς (15), ἀλλὰ κἀκείνων εἶναι τοὺς πρόνοιαν ποιησομένους, όπως τοῦ τε δικαίου τεύξοιτο ὁ τῆς τῶν δικαστῶν τυχών κρίσεως, καὶ ὁ ἀδικεῖν ἐ νομισθεὶς μὴ εἰσπραχθείη πλέον ήπερ ἡ δικαστική βούλεται ψῆφος. Εἰ γὰρ μὴ ὑπῆρχον οἱ ταῦτα ἐν φροντίδι ποιούμενοι, ἐκ τῆς VARIE LECTIONES. C D 38 19 ἡγεῖσθαι] βίον add. Β 30 ἀπολαύοντας οἱ ἐνοχλουμένους Β., ἀπολαύοντος et ενοχλουμένου vulg. κι ἔστι Β. ἐπὶ νυικ· μιι ὑπομένη vulg. μακροῦ. Ν.. μακρὸν νulg. vulg. οι ανιερώτατον vulg. τις Ν., εἷς vulg. 3 τῷ τε δικ. Η., τότε vulg. * ώστε οίγε ιδόντες conj. Β. 3 μὴ τηνάλλ. conj. Cl. το προαναλω θέντος Η., 40 προσαν. vulg. προσκειμ. 1., προκειμ. vulg. κι ἑαυτούς τε καὶ τοὺς ὑπὲρ, omissis mox δὲ καὶ τοὺς, Β., ἑαυτοὺς ὑπὲρ vulg. " Post έταξαν inscr. vulg. δὲ καὶ τούς. “ ἀδικῶν vulg.

727 EXCERPTA EX PRISCO RHETORE quæ B " 728 adversus Romanos et Acatzirornm gentem fortis- Α μάχαις καὶ τὸ τῶν ᾿Ακατζίρων ἔθνος, δόντα τῷ βαρ- sime dimicasset, libertatem se ex more Scytharum, 60 omnibus, quæ bello acquisierat, barbaro do- mino traditis, recuperasse. Uxorem quoque barba- ram duxisse, et ex ea liberos sustulisse, et Onege- sii mensa participem, hoc vitæ genus longe potius priore ducere. Qui enim apud Scythas degunt, inquit, tolerato bellorum labore, sine ulla sollicitu- dine vitam peragunt. Tum unusquisque bonis, sibi fortuna indulsit, fruitur, neque quisquam illi ulla in re molestus est. Qui vero sub Romanis æta- tem agunt, facile in bello pereunt. Hos enim in aliis sui conservandi spem collocare necesse est, quandoquidem per tyrannos minime licet arma, quibus unusquisque se tueatur, gestare. Atque adeo his, quibus id jure licet, valde est perniciosa ducum ignavia, qui bellum minime gnaviter gerunt. At in pace longe acerbiora sunt, quæ accidunt, quam calamitates, quæ ex bello proveniunt et propter duram exactionem tributorum, et propter impro- borum vexationes, cum leges non in omnes valeant. Si quis dives aut potens eas sit transgressus, ille quidem iniquitatis suæ pœnas non luet : sin aliquis inops, qui negotia gerere nesciat, hunc poena a le- gibus statuta manet : nisi forte cum priusquam sententia feratur, longo in litibus continuato tem- pore, multis praeterea exhaustis opibus, vita defere- rit. At mercede et pretio, quod legum et juris est obtinere, omnium iniquissimum est. Nec enim in- juria affecto quisquam fori judicialis potestatem fa- ciet, priusquam pecuniam judicis et ejus ministro- rum commodo cessuram deponat., Hæc atque bujusmodi multa cum in medium proferret, ego precatus, ut quod sentirem, patienter et benigne audiret, respondi, reipublicae Romanae auctores, sapientes et optimos viros, ne quidquam temere ageretur, alios legum custo:les fecisse, aliis armo- rum curam commisisse, ut, ad nullam aliam rem intenti, quam ut se ad pugnam prepararent, mili- taria opera exercerent, et propulsata per assiduam belli meditationem omni formidine, consueta mili- tiæ exercitatione, animis firmati, in aciem descen- derent. « Alios, inquam, qui agris colendis et cul- turæ terræ operam darent, annona militari ab his exacta; eos alere voluerunt, quo pro sua salute dimicarent. Constituerunt quoque, qui injuria affectis prospicerent, et jura eorum, qui propter naturæ infirmitatem sibi ipsi consulere non vale- rent, tuerentur, quique jure dicendo, quæ leges juberent, servarent. 61 Neque vero sua providen- tia destitutos reliquerunt eos, qui judicibus adsunt, sed horum esse partes prospicere, qua ratione jus assequatur, qui sententia judicum obtinuit, et in- 81 36 βάρῳ δεσπότῃ κατὰ τὸν παρὰ Σκύθαις νόμον τὰ κατὰ τὸν πόλεμον αὐτῷ κτηθέντα, ἐλευθερίας τυχείν. Γυα ναῖκα δὲ γήμασθαι βάρβαρον, εἶναί τε αὐτῷ παῖδας καὶ Ὀνηγησίῳ τραπέζης κοινωνοῦντα, ἀμείνονα τοῦ προτέρου τὸν παρόντα ἡγεῖσθαι . Τοὺς μὲν γὰρ παρὰ Σκύθαις μετὰ τὸν πόλεμον ἐν ἀπραγμοσύνῃ διατελεῖν, ἑκάστου τῶν παρόντων ἀπολαύοντας καὶ οὐδαμῶς ἡ ὀλίγα ενοχλουμένους 80. τοὺς μέντοι παρὰ Ρωμαίοις ἐν μὲν πολέμῳ ῥᾳδίως ἀναλίσκεσθαι, εἰς ἑτέρους τὰς τῆς σωτηρίας ελπίδας ἔχοντας, ὡς πάνε των διὰ τοὺς τυράννους μὴ χρωμένων ὅπλοις. Κα! τῶν χρωμένων δὲ σφαλερωτέρα ἡ τῶν στρατηγῶν κακία, μὴ ὑφισταμένων τὸν πόλεμον. Ἐν δὲ εἰρήνῃ οδυνηρότερα ὑπάρχειν τὰ συμβαίνοντα τῶν ἐν τοῖς πολέμοις κακῶν διά τε τὴν βαρυτάτην είσπραξιν τῶν δασμῶν καὶ τὰς ἐκ τῶν πονηρῶν βλάβας, τῶν νόμων οὐ κατὰ πάντων κειμένων, ἀλλ᾽ εἰ μὲν ὁ παραβαίνων τὸν θεσμὸν τῶν πλουτούντων εἴη, ἔστι 8 τῆς ἀδικίας αὐτὸν μὴ διδόναι δίκας · εἰ δὲ πένης εἴη, οὐκ ἐπισ στάμενος χρῆσθαι πράγμασιν, ὑπομένει 3 τὴν ἀπὸ τοῦ νόμου ζημίαν, είπερ μὴ πρὸ τῆς κρίσεως ἀπο- λείποι τὸν βίον, μακροῦ δὲ ἐπὶ ταῖς δίκαις παρατεινο- μένου χρόνου καὶ πλείστων ἐκδαπανωμένων χρημάτ των. Οπερ τῶν πάντων ανιαρώτατον οι εἴη, ἐπὶ μισθῷ τῶν ἀπὸ τοῦ νόμου τυγχάνειν. Οὐδὲ γὰρ τῷ ἀδικουμένῳ τις 10 δικαστήριον παραδώσει, εἰ μή τι ἀργύριον τῷ τε 20 δικαστῇ καὶ τοῖς ἐκείνῳ διακο νουμένοις κατάθοιτο. Τοιαῦτα καὶ πλεῖστα ἕτερα προ τιθέντος, ὑπολαβὼν ἔφασκον πράως αὐτὸν καὶ τὰ ἐξ ἐμοῦ ἀκούειν· καὶ δὴ ἔλεγον, ὡς οἱ τῆς Ῥωμαίων πολιτείας εὑρεταὶ σοφοί τε καὶ ἀγαθοὶ ἄνδρες, ὥστε τὰ πράγματα τηνάλλως δε φέρεσθαι, τοὺς μὲν τῶν νόμων είναι φύλακας, τοὺς δὲ ποιεῖσθαι τῶν ὅπλων ἐπιμέλειαν ἔταξαν καὶ τὰς πολεμικὰς μελέτας ἀσκεῖν, πρὸς μηδὲν ἕτερον ἐπαγομένου; Η ὥστε είναι πρὸς μάτ χην ἑτοίμους καὶ ὡς ἐπὶ τὴν συνήθη γυμνασίαν θαρ βοῦντας ἐπὶ τὸν πόλεμον ἰέναι, προαναλωθέντος 10 αὐτοῖ; διὰ τῆς μελέτης τοῦ φόβου, τοὺς δὲ προς κειμένους ἐν τῇ γεωργία καὶ τῇ ἐπιμελείᾳ τῆς γῆς ἑαυτούς τε καὶ ει τοὺς ὑπὲρ σφῶν αὐτῶν ἀγωνιζο μένους τρέφειν ἔταξαν κ, τὸ στρατιωτικών εισπρατ τομένους σιτηρέσιον· ἄλλους δὲ τῶν ἀδικουμένων προνοεῖν, καὶ τοὺς μὲν τοῦ δικαίου προΐστασθαι ὑπὲρ τῶν δι᾿ ἀσθένειαν φύσεως μὴ οἴων τε ὄντων τὰ σφέτερα προϊσχεσθαι δίκαια, τοὺς δὲ δικάζοντας φυλάτε τειν ἅπερ ὁ νόμος βούλεται· μὴ ἐστερῆσθαι δὲ φροντί δος μηδὲ τῶν παραστάντων τοῖς δικασταῖς (15), ἀλλὰ κἀκείνων εἶναι τοὺς πρόνοιαν ποιησομένους, όπως τοῦ τε δικαίου τεύξοιτο ὁ τῆς τῶν δικαστῶν τυχών κρίσεως, καὶ ὁ ἀδικεῖν ἐ νομισθεὶς μὴ εἰσπραχθείη πλέον ήπερ ἡ δικαστική βούλεται ψῆφος. Εἰ γὰρ μὴ ὑπῆρχον οἱ ταῦτα ἐν φροντίδι ποιούμενοι, ἐκ τῆς VARIE LECTIONES. C D 38 19 ἡγεῖσθαι] βίον add. Β 30 ἀπολαύοντας οἱ ἐνοχλουμένους Β., ἀπολαύοντος et ενοχλουμένου vulg. κι ἔστι Β. ἐπὶ νυικ· μιι ὑπομένη vulg. μακροῦ. Ν.. μακρὸν νulg. vulg. οι ανιερώτατον vulg. τις Ν., εἷς vulg. 3 τῷ τε δικ. Η., τότε vulg. * ώστε οίγε ιδόντες conj. Β. 3 μὴ τηνάλλ. conj. Cl. το προαναλω θέντος Η., 40 προσαν. vulg. προσκειμ. 1., προκειμ. vulg. κι ἑαυτούς τε καὶ τοὺς ὑπὲρ, omissis mox δὲ καὶ τοὺς, Β., ἑαυτοὺς ὑπὲρ vulg. " Post έταξαν inscr. vulg. δὲ καὶ τούς. “ ἀδικῶν vulg.

αὐτῆς αἰτίας ἑτέρας δίκης ἐγίνετο ἂν πρόφασις, * τοῦ νενικηκότος χαλεπώτερον ἐπεξιόντος, ἢ τῇ τοῦ χείρονος “ ἀπενεγκαμένου τῇ ἀδίκῳ ἐπιμένοντος γνώ μῃ. Εἶναι δὲ καὶ τούτοις τεταγμένον ἀργύριον παρὰ τῶν τὰς δίκας ἀγωνιζομένων, ὡς παρὰ τῶν γεωργών τοῖς ὁπλίταις. ῾Η οὐχ ὅσιον τὸν ἐπικουροῦντα τρέ φειν καὶ τῆς εὐνοίας ἀμείβεσθαι ; ὥσπερ ἀγαθὸν ἱππεῖ μὲν ἡ τοῦ ἵππου κομιδή, ἀγαθὸν δὲ βουκόλῳ ἡ τῶν βοῶν καὶ θηρατῇ ἡ τῶν κυνῶν ἐπιμέλεια, καὶ τῶν ἄλλων, ὧν πρὸς σφετέραν φυλακήν τε καὶ ὠφέ λειαν ἔχουσιν ἄνθρωποι, ὁπότε τὴν δαπάνην τὴν ἐπὶ τῇ δίκῃ γενομένην ὁλόντες ἐκτίνουσιν, ἀνατιθέντες ἀδικίᾳ σφετέρᾳ καὶ οὐχ ἑτέρῳ τὴν βλάβην. Τὸν δὲ ἐπὶ ταῖς δίκαις μακρότερον, ἂν οὕτω τύχοι, χρόνον, τῆς τοῦ δικαίου προνοίας γίνεσθαι χάριν, ὥστε μὴ σχεδιάζοντας τοὺς δικαστὰς τῆς ἀκριβείας διαμαρτείν, Β λογιζομένους ἄμεινον εἶναι ὀψὲ πέρας ἐπιτεθῆναι δίκῃ, ἢ ἐσπουδακότα; μή μόνον ἄνθρωπον ἀδικεῖν, ἀλλὰ εἰς τὸν τοῦ δικαίου εὑρετὴν Θεὸν πλημμε- λεῖν. Κεῖσθαι δὲ τοὺς νόμους κατά πάντων, ὥστε αὐτοῖς καὶ βασιλέα πείθεσθαι, καὶ οὐχ ὡς ἐν τῇ αὐτοῦ ἔνεστι κατηγορίᾳ, ὅτι γε δὴ οἱ εὔποροι τοὺς πένητας ἀκινδύνως βιάζοιντο, εἰ μή γε διαλαθών τις φύγοι τὴν δίκην· ὅπερ οὐκ ἐπὶ τῶν πλουσίων, ἀλλὰ καὶ πενήτων εὕροι τις ἄν· πλημμελοῦντες γὰρ οὐδὲ αὐτοὶ ἀποφίᾳ ἐλέγχων δοῖεν δίκας. Καὶ τοῦτο παρὰ πᾶσι, καὶ οὐ παρὰ Ῥωμαίοις μόνον συμβαινόν ἐστι. Χάριν δὲ ὁμολογεῖν τῇ τύχῃ ἐπὶ τῇ αὐτῷ ὑπαρξάσῃ ἐλευθε ρία, καὶ μὴ τῷ ἐπὶ πόλεμον ἐξάγοντι δεσπότῃ, ὥστε αὐτὸν δι᾿ ἀπειρίαν ἢ ὑπὸ τῶν πολεμίων ἀναιρεθῆ- ναι, ἢ φεύγοντα ὑπὸ τοῦ κτησαμένου κολάζεσθαι. Αμεινον δὲ καὶ τοῖς οἰκέταις διατελοῦσι Ῥωμαῖοι χρώμενοι. Πατέρων γὰρ ἢ διδασκάλων ἐς αὐτοὺς ἔρ- γα ἐπιδεικνύντες “8, ἐφ᾽ ᾧ τῶν φαύλων ἀπεχομένους μετιέναι ἅπερ αὐτοῖς καλὰ νενόμισται, σωφρονίζουσι σφᾶς ἐπὶ τοῖς ἁμαρτήμασιν, ὥσπερ τοὺς οἰκείους παί δας. Οὐ δὴ γὰρ οὐδὲ αὐτοῖς θάνατον, ὥσπερ Σκύθαις, επάγειν θέμις. Ἐλευθερίας δὲ τρόποι παρ' αὐτοῖς πλεῖστοι, ἣν οὐ μόνον περιόντες, ἀλλὰ καὶ τελευτῶν- τες χαρίζονται, διατάττοντες κατὰ τῆς περιουσίας δ βούλονται τρόπον. Καὶ νόμος ἐστὶν ὅπερ ἕκαστος τελευτῶν περὶ τῶν προσηκόντων βουλεύσοιτο. » Και ὃς δακρύσας ἔφη, ὡς οἱ μὲν νόμοι καλοὶ καὶ ἡ που λιτεία Ρωμαίων ἀγαθή, οἱ δ' ἄρχοντες οὐχ ὅμοια τοῖς πάλαι φρονοῦντες αὐτὴν διαλυμαίνονται. Ταῦτα διαλεγομένων ἡμῶν, προσελθών τις τῶν Ενδοθεν ἀνοίγει τὰς θύρας τοῦ περιβόλου. Ἐγὼ δὲ προσδραμὼν ἐπυθόμην ὅ τι πράττων Ονηγήσιος τυγχάνοι· ἀπαγγείλαι γὰρ αὐτῷ με βούλεσθαί τι παρὰ κ τοῦ Ῥωμαίων ήκοντος πρεσβευτοῦ. Ος δὲ ἀπεκρίνατο, αὐτῷ μοι ἐντεύξεσθαι μικρὸν ἀναμεί- σε ἐπιδει " “ ἢ τοῦ τὸ χεῖρον ἀπ. Ν. Η ανατιθέντων τὸν ὡς ός κνύντες ἐπιδείκνυνται παρὰ Ρωμαίων τοῦ παρὰ DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. A jurius judicatus, id solum, quod judicii calculus fert, et nihil praeterea, facere cogatur. Si enim non essent huic rei præpositi, aut victore insolentius insurgente, aut eo, qui adversam sententiam repor tavit, in perversa mente perstante, ex una lite al- terius litis nasceretur exordium. Est autem his constitutum argentum ab illis qui litibus certant, ut militibus ab agricolis. Quid enim æquius, quam eum, qui opituletur et auxilium ferat, alere et offi- cium mutuo officio rependere? quemadmodum equiti emolumento est equi, pastori boum et ve- natori canum eura, et reliquorum animantium, quæ homines custodiæ et utilitatis causa alunt. Cum enim sumptus in litem factos qui causa cadunt sol- vant, damnum nulli alii rei, quam suæ iniquitatis - imputent oportet. Quod ad longum tempus attinet, quod in litibus consumitur, si quando id evenit, id juris providentius dicendi gratia fit, ne judices properantes ab accurata judicandi ratione aber- reut. Sic enim judicant melius esse, tardius finem litibus imponere, quam festinantes non solum ini- quum jus in hominem statuere, verum etiam in Deum, justitiæ inventorem, peccare. Leges autem in omnes positæ sunt, ut illis etiam ipse imperator pa- real. Neque, id quod tua accusatione continetur, potentiores si tenuioribus vim inferant, id illis est Impune, nisi quis forte lalens ponam efugerit ; quod non solum divitibus, sed etiam inopibus ple- rumque usu venit: nam bi quoque, si argumenta deficiunt, peccatorum poenas non solvunt. Quod non solum apud Romanos, sed etiam ubique gen- tium accidit. Gratiam vero plurimam ipsum pro re- cepta libertate fortunæ debere, neque eam domino acceptam referre. Cum enim eum in bellum eduxe- rit, potuisse ab hostibus propter rei militaris impe- ritiam occidi, aut si fugisset, ab eo, in cujus domi- nio erat, puniri. Longe autem Romani benignius servis consuluerunt. Patrum enim aut præceptorum affectum erga eos exhibent, et ut a malis absti- neant, cnrant, et eorum, quæ honesta ducunt, par- . ticipes efficiunt. Denique corrigunt eos in his, quæ delinquunt, sicut et suos liberos. Nec enim servos morte afficere, sicut apud Scythas, fas est. Liber- tatis vero adipiscendæ plures sunt modi. Non enim solum qui vita fruuntur, sed etiam qui e vivis excedunt, libertatem tribuere possunt, cum de bonis suis, ut cuique placeat, statuere liceat, et quodcunque quis moriens de rebus domesticis jusserit, lex sit. Tum ille plorans inquit, leges apud Romanos bonas et rempublicam præclare constitutam esse, sed magistratus, qui non æque ac prisci probi et prudentes sunt, eat labefactant et pervertunt. C D. Haec inter nos disserentibus aliquis ex domesticis Roma- 'Onegesii septorum domus fores aperuit. Ego statim accurrere et quærere, quas res ageret Onegesias ; me enim habere a Maximino, qui legatus nis venisset, quod illi dicerem. Ille vero Onegesium mihi sui facturum copiam respondit, si paulum op- VARIE LECTIONES. Val. * om. vulg. "' Val., B., vulg. Cl., vulg. ante excidisse, aut scribendum esse putat B.

αὐτῆς αἰτίας ἑτέρας δίκης ἐγίνετο ἂν πρόφασις, * τοῦ νενικηκότος χαλεπώτερον ἐπεξιόντος, ἢ τῇ τοῦ χείρονος “ ἀπενεγκαμένου τῇ ἀδίκῳ ἐπιμένοντος γνώ μῃ. Εἶναι δὲ καὶ τούτοις τεταγμένον ἀργύριον παρὰ τῶν τὰς δίκας ἀγωνιζομένων, ὡς παρὰ τῶν γεωργών τοῖς ὁπλίταις. ῾Η οὐχ ὅσιον τὸν ἐπικουροῦντα τρέ φειν καὶ τῆς εὐνοίας ἀμείβεσθαι ; ὥσπερ ἀγαθὸν ἱππεῖ μὲν ἡ τοῦ ἵππου κομιδή, ἀγαθὸν δὲ βουκόλῳ ἡ τῶν βοῶν καὶ θηρατῇ ἡ τῶν κυνῶν ἐπιμέλεια, καὶ τῶν ἄλλων, ὧν πρὸς σφετέραν φυλακήν τε καὶ ὠφέ λειαν ἔχουσιν ἄνθρωποι, ὁπότε τὴν δαπάνην τὴν ἐπὶ τῇ δίκῃ γενομένην ὁλόντες ἐκτίνουσιν, ἀνατιθέντες ἀδικίᾳ σφετέρᾳ καὶ οὐχ ἑτέρῳ τὴν βλάβην. Τὸν δὲ ἐπὶ ταῖς δίκαις μακρότερον, ἂν οὕτω τύχοι, χρόνον, τῆς τοῦ δικαίου προνοίας γίνεσθαι χάριν, ὥστε μὴ σχεδιάζοντας τοὺς δικαστὰς τῆς ἀκριβείας διαμαρτείν, Β λογιζομένους ἄμεινον εἶναι ὀψὲ πέρας ἐπιτεθῆναι δίκῃ, ἢ ἐσπουδακότα; μή μόνον ἄνθρωπον ἀδικεῖν, ἀλλὰ εἰς τὸν τοῦ δικαίου εὑρετὴν Θεὸν πλημμε- λεῖν. Κεῖσθαι δὲ τοὺς νόμους κατά πάντων, ὥστε αὐτοῖς καὶ βασιλέα πείθεσθαι, καὶ οὐχ ὡς ἐν τῇ αὐτοῦ ἔνεστι κατηγορίᾳ, ὅτι γε δὴ οἱ εὔποροι τοὺς πένητας ἀκινδύνως βιάζοιντο, εἰ μή γε διαλαθών τις φύγοι τὴν δίκην· ὅπερ οὐκ ἐπὶ τῶν πλουσίων, ἀλλὰ καὶ πενήτων εὕροι τις ἄν· πλημμελοῦντες γὰρ οὐδὲ αὐτοὶ ἀποφίᾳ ἐλέγχων δοῖεν δίκας. Καὶ τοῦτο παρὰ πᾶσι, καὶ οὐ παρὰ Ῥωμαίοις μόνον συμβαινόν ἐστι. Χάριν δὲ ὁμολογεῖν τῇ τύχῃ ἐπὶ τῇ αὐτῷ ὑπαρξάσῃ ἐλευθε ρία, καὶ μὴ τῷ ἐπὶ πόλεμον ἐξάγοντι δεσπότῃ, ὥστε αὐτὸν δι᾿ ἀπειρίαν ἢ ὑπὸ τῶν πολεμίων ἀναιρεθῆ- ναι, ἢ φεύγοντα ὑπὸ τοῦ κτησαμένου κολάζεσθαι. Αμεινον δὲ καὶ τοῖς οἰκέταις διατελοῦσι Ῥωμαῖοι χρώμενοι. Πατέρων γὰρ ἢ διδασκάλων ἐς αὐτοὺς ἔρ- γα ἐπιδεικνύντες “8, ἐφ᾽ ᾧ τῶν φαύλων ἀπεχομένους μετιέναι ἅπερ αὐτοῖς καλὰ νενόμισται, σωφρονίζουσι σφᾶς ἐπὶ τοῖς ἁμαρτήμασιν, ὥσπερ τοὺς οἰκείους παί δας. Οὐ δὴ γὰρ οὐδὲ αὐτοῖς θάνατον, ὥσπερ Σκύθαις, επάγειν θέμις. Ἐλευθερίας δὲ τρόποι παρ' αὐτοῖς πλεῖστοι, ἣν οὐ μόνον περιόντες, ἀλλὰ καὶ τελευτῶν- τες χαρίζονται, διατάττοντες κατὰ τῆς περιουσίας δ βούλονται τρόπον. Καὶ νόμος ἐστὶν ὅπερ ἕκαστος τελευτῶν περὶ τῶν προσηκόντων βουλεύσοιτο. » Και ὃς δακρύσας ἔφη, ὡς οἱ μὲν νόμοι καλοὶ καὶ ἡ που λιτεία Ρωμαίων ἀγαθή, οἱ δ' ἄρχοντες οὐχ ὅμοια τοῖς πάλαι φρονοῦντες αὐτὴν διαλυμαίνονται. Ταῦτα διαλεγομένων ἡμῶν, προσελθών τις τῶν Ενδοθεν ἀνοίγει τὰς θύρας τοῦ περιβόλου. Ἐγὼ δὲ προσδραμὼν ἐπυθόμην ὅ τι πράττων Ονηγήσιος τυγχάνοι· ἀπαγγείλαι γὰρ αὐτῷ με βούλεσθαί τι παρὰ κ τοῦ Ῥωμαίων ήκοντος πρεσβευτοῦ. Ος δὲ ἀπεκρίνατο, αὐτῷ μοι ἐντεύξεσθαι μικρὸν ἀναμεί- σε ἐπιδει " “ ἢ τοῦ τὸ χεῖρον ἀπ. Ν. Η ανατιθέντων τὸν ὡς ός κνύντες ἐπιδείκνυνται παρὰ Ρωμαίων τοῦ παρὰ DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. A jurius judicatus, id solum, quod judicii calculus fert, et nihil praeterea, facere cogatur. Si enim non essent huic rei præpositi, aut victore insolentius insurgente, aut eo, qui adversam sententiam repor tavit, in perversa mente perstante, ex una lite al- terius litis nasceretur exordium. Est autem his constitutum argentum ab illis qui litibus certant, ut militibus ab agricolis. Quid enim æquius, quam eum, qui opituletur et auxilium ferat, alere et offi- cium mutuo officio rependere? quemadmodum equiti emolumento est equi, pastori boum et ve- natori canum eura, et reliquorum animantium, quæ homines custodiæ et utilitatis causa alunt. Cum enim sumptus in litem factos qui causa cadunt sol- vant, damnum nulli alii rei, quam suæ iniquitatis - imputent oportet. Quod ad longum tempus attinet, quod in litibus consumitur, si quando id evenit, id juris providentius dicendi gratia fit, ne judices properantes ab accurata judicandi ratione aber- reut. Sic enim judicant melius esse, tardius finem litibus imponere, quam festinantes non solum ini- quum jus in hominem statuere, verum etiam in Deum, justitiæ inventorem, peccare. Leges autem in omnes positæ sunt, ut illis etiam ipse imperator pa- real. Neque, id quod tua accusatione continetur, potentiores si tenuioribus vim inferant, id illis est Impune, nisi quis forte lalens ponam efugerit ; quod non solum divitibus, sed etiam inopibus ple- rumque usu venit: nam bi quoque, si argumenta deficiunt, peccatorum poenas non solvunt. Quod non solum apud Romanos, sed etiam ubique gen- tium accidit. Gratiam vero plurimam ipsum pro re- cepta libertate fortunæ debere, neque eam domino acceptam referre. Cum enim eum in bellum eduxe- rit, potuisse ab hostibus propter rei militaris impe- ritiam occidi, aut si fugisset, ab eo, in cujus domi- nio erat, puniri. Longe autem Romani benignius servis consuluerunt. Patrum enim aut præceptorum affectum erga eos exhibent, et ut a malis absti- neant, cnrant, et eorum, quæ honesta ducunt, par- . ticipes efficiunt. Denique corrigunt eos in his, quæ delinquunt, sicut et suos liberos. Nec enim servos morte afficere, sicut apud Scythas, fas est. Liber- tatis vero adipiscendæ plures sunt modi. Non enim solum qui vita fruuntur, sed etiam qui e vivis excedunt, libertatem tribuere possunt, cum de bonis suis, ut cuique placeat, statuere liceat, et quodcunque quis moriens de rebus domesticis jusserit, lex sit. Tum ille plorans inquit, leges apud Romanos bonas et rempublicam præclare constitutam esse, sed magistratus, qui non æque ac prisci probi et prudentes sunt, eat labefactant et pervertunt. C D. Haec inter nos disserentibus aliquis ex domesticis Roma- 'Onegesii septorum domus fores aperuit. Ego statim accurrere et quærere, quas res ageret Onegesias ; me enim habere a Maximino, qui legatus nis venisset, quod illi dicerem. Ille vero Onegesium mihi sui facturum copiam respondit, si paulum op- VARIE LECTIONES. Val. * om. vulg. "' Val., B., vulg. Cl., vulg. ante excidisse, aut scribendum esse putat B.

αὐτῆς αἰτίας ἑτέρας δίκης ἐγίνετο ἂν πρόφασις, * τοῦ νενικηκότος χαλεπώτερον ἐπεξιόντος, ἢ τῇ τοῦ χείρονος “ ἀπενεγκαμένου τῇ ἀδίκῳ ἐπιμένοντος γνώ μῃ. Εἶναι δὲ καὶ τούτοις τεταγμένον ἀργύριον παρὰ τῶν τὰς δίκας ἀγωνιζομένων, ὡς παρὰ τῶν γεωργών τοῖς ὁπλίταις. ῾Η οὐχ ὅσιον τὸν ἐπικουροῦντα τρέ φειν καὶ τῆς εὐνοίας ἀμείβεσθαι ; ὥσπερ ἀγαθὸν ἱππεῖ μὲν ἡ τοῦ ἵππου κομιδή, ἀγαθὸν δὲ βουκόλῳ ἡ τῶν βοῶν καὶ θηρατῇ ἡ τῶν κυνῶν ἐπιμέλεια, καὶ τῶν ἄλλων, ὧν πρὸς σφετέραν φυλακήν τε καὶ ὠφέ λειαν ἔχουσιν ἄνθρωποι, ὁπότε τὴν δαπάνην τὴν ἐπὶ τῇ δίκῃ γενομένην ὁλόντες ἐκτίνουσιν, ἀνατιθέντες ἀδικίᾳ σφετέρᾳ καὶ οὐχ ἑτέρῳ τὴν βλάβην. Τὸν δὲ ἐπὶ ταῖς δίκαις μακρότερον, ἂν οὕτω τύχοι, χρόνον, τῆς τοῦ δικαίου προνοίας γίνεσθαι χάριν, ὥστε μὴ σχεδιάζοντας τοὺς δικαστὰς τῆς ἀκριβείας διαμαρτείν, Β λογιζομένους ἄμεινον εἶναι ὀψὲ πέρας ἐπιτεθῆναι δίκῃ, ἢ ἐσπουδακότα; μή μόνον ἄνθρωπον ἀδικεῖν, ἀλλὰ εἰς τὸν τοῦ δικαίου εὑρετὴν Θεὸν πλημμε- λεῖν. Κεῖσθαι δὲ τοὺς νόμους κατά πάντων, ὥστε αὐτοῖς καὶ βασιλέα πείθεσθαι, καὶ οὐχ ὡς ἐν τῇ αὐτοῦ ἔνεστι κατηγορίᾳ, ὅτι γε δὴ οἱ εὔποροι τοὺς πένητας ἀκινδύνως βιάζοιντο, εἰ μή γε διαλαθών τις φύγοι τὴν δίκην· ὅπερ οὐκ ἐπὶ τῶν πλουσίων, ἀλλὰ καὶ πενήτων εὕροι τις ἄν· πλημμελοῦντες γὰρ οὐδὲ αὐτοὶ ἀποφίᾳ ἐλέγχων δοῖεν δίκας. Καὶ τοῦτο παρὰ πᾶσι, καὶ οὐ παρὰ Ῥωμαίοις μόνον συμβαινόν ἐστι. Χάριν δὲ ὁμολογεῖν τῇ τύχῃ ἐπὶ τῇ αὐτῷ ὑπαρξάσῃ ἐλευθε ρία, καὶ μὴ τῷ ἐπὶ πόλεμον ἐξάγοντι δεσπότῃ, ὥστε αὐτὸν δι᾿ ἀπειρίαν ἢ ὑπὸ τῶν πολεμίων ἀναιρεθῆ- ναι, ἢ φεύγοντα ὑπὸ τοῦ κτησαμένου κολάζεσθαι. Αμεινον δὲ καὶ τοῖς οἰκέταις διατελοῦσι Ῥωμαῖοι χρώμενοι. Πατέρων γὰρ ἢ διδασκάλων ἐς αὐτοὺς ἔρ- γα ἐπιδεικνύντες “8, ἐφ᾽ ᾧ τῶν φαύλων ἀπεχομένους μετιέναι ἅπερ αὐτοῖς καλὰ νενόμισται, σωφρονίζουσι σφᾶς ἐπὶ τοῖς ἁμαρτήμασιν, ὥσπερ τοὺς οἰκείους παί δας. Οὐ δὴ γὰρ οὐδὲ αὐτοῖς θάνατον, ὥσπερ Σκύθαις, επάγειν θέμις. Ἐλευθερίας δὲ τρόποι παρ' αὐτοῖς πλεῖστοι, ἣν οὐ μόνον περιόντες, ἀλλὰ καὶ τελευτῶν- τες χαρίζονται, διατάττοντες κατὰ τῆς περιουσίας δ βούλονται τρόπον. Καὶ νόμος ἐστὶν ὅπερ ἕκαστος τελευτῶν περὶ τῶν προσηκόντων βουλεύσοιτο. » Και ὃς δακρύσας ἔφη, ὡς οἱ μὲν νόμοι καλοὶ καὶ ἡ που λιτεία Ρωμαίων ἀγαθή, οἱ δ' ἄρχοντες οὐχ ὅμοια τοῖς πάλαι φρονοῦντες αὐτὴν διαλυμαίνονται. Ταῦτα διαλεγομένων ἡμῶν, προσελθών τις τῶν Ενδοθεν ἀνοίγει τὰς θύρας τοῦ περιβόλου. Ἐγὼ δὲ προσδραμὼν ἐπυθόμην ὅ τι πράττων Ονηγήσιος τυγχάνοι· ἀπαγγείλαι γὰρ αὐτῷ με βούλεσθαί τι παρὰ κ τοῦ Ῥωμαίων ήκοντος πρεσβευτοῦ. Ος δὲ ἀπεκρίνατο, αὐτῷ μοι ἐντεύξεσθαι μικρὸν ἀναμεί- σε ἐπιδει " “ ἢ τοῦ τὸ χεῖρον ἀπ. Ν. Η ανατιθέντων τὸν ὡς ός κνύντες ἐπιδείκνυνται παρὰ Ρωμαίων τοῦ παρὰ DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. A jurius judicatus, id solum, quod judicii calculus fert, et nihil praeterea, facere cogatur. Si enim non essent huic rei præpositi, aut victore insolentius insurgente, aut eo, qui adversam sententiam repor tavit, in perversa mente perstante, ex una lite al- terius litis nasceretur exordium. Est autem his constitutum argentum ab illis qui litibus certant, ut militibus ab agricolis. Quid enim æquius, quam eum, qui opituletur et auxilium ferat, alere et offi- cium mutuo officio rependere? quemadmodum equiti emolumento est equi, pastori boum et ve- natori canum eura, et reliquorum animantium, quæ homines custodiæ et utilitatis causa alunt. Cum enim sumptus in litem factos qui causa cadunt sol- vant, damnum nulli alii rei, quam suæ iniquitatis - imputent oportet. Quod ad longum tempus attinet, quod in litibus consumitur, si quando id evenit, id juris providentius dicendi gratia fit, ne judices properantes ab accurata judicandi ratione aber- reut. Sic enim judicant melius esse, tardius finem litibus imponere, quam festinantes non solum ini- quum jus in hominem statuere, verum etiam in Deum, justitiæ inventorem, peccare. Leges autem in omnes positæ sunt, ut illis etiam ipse imperator pa- real. Neque, id quod tua accusatione continetur, potentiores si tenuioribus vim inferant, id illis est Impune, nisi quis forte lalens ponam efugerit ; quod non solum divitibus, sed etiam inopibus ple- rumque usu venit: nam bi quoque, si argumenta deficiunt, peccatorum poenas non solvunt. Quod non solum apud Romanos, sed etiam ubique gen- tium accidit. Gratiam vero plurimam ipsum pro re- cepta libertate fortunæ debere, neque eam domino acceptam referre. Cum enim eum in bellum eduxe- rit, potuisse ab hostibus propter rei militaris impe- ritiam occidi, aut si fugisset, ab eo, in cujus domi- nio erat, puniri. Longe autem Romani benignius servis consuluerunt. Patrum enim aut præceptorum affectum erga eos exhibent, et ut a malis absti- neant, cnrant, et eorum, quæ honesta ducunt, par- . ticipes efficiunt. Denique corrigunt eos in his, quæ delinquunt, sicut et suos liberos. Nec enim servos morte afficere, sicut apud Scythas, fas est. Liber- tatis vero adipiscendæ plures sunt modi. Non enim solum qui vita fruuntur, sed etiam qui e vivis excedunt, libertatem tribuere possunt, cum de bonis suis, ut cuique placeat, statuere liceat, et quodcunque quis moriens de rebus domesticis jusserit, lex sit. Tum ille plorans inquit, leges apud Romanos bonas et rempublicam præclare constitutam esse, sed magistratus, qui non æque ac prisci probi et prudentes sunt, eat labefactant et pervertunt. C D. Haec inter nos disserentibus aliquis ex domesticis Roma- 'Onegesii septorum domus fores aperuit. Ego statim accurrere et quærere, quas res ageret Onegesias ; me enim habere a Maximino, qui legatus nis venisset, quod illi dicerem. Ille vero Onegesium mihi sui facturum copiam respondit, si paulum op- VARIE LECTIONES. Val. * om. vulg. "' Val., B., vulg. Cl., vulg. ante excidisse, aut scribendum esse putat B.

731 EXCERPTA EX PRISCO RHETORE B 86 732 perirer ; exiturum enim esse. Nec multo temporis A ναντι μέλλειν γὰρ αὐτὸν ὑπεξιέναι. Καὶ δὴ οὐ πολ· spatio interjecto, ut ipsum exeuntem vidi, progres- sus dixi: Te Romanorum legatus salutat, et dona tibi ab ipso una cum auro ab imperatore misso af- fero. Et cum maxime ille eum convenire cuperet, ubi et quando vellet colloqui, quæsivi. Ille suos, qui aderant, jussit aurum et munera recipere, et me Maximino renuntiare, se protinus ad eum accedere. Reverti igitur ad Maximinum, et renuntiavi, One- gesium ad eum venturum esse: nec mora, in ten- torium nostrum advenit, et Maximinum affatus dixit, se imperatori et illi pro muneribus (gratias agere, et percunctatus est, quandoquidem se arcessisset, quid esset, quod illum vellet : tum Maximinus, in- stare tempus, ait, quo posset majorem gloriam apud homines adipisci, si ad imperatorem accedens, Β quæ sunt inter Romanos et Humnos controversa, sua prudentia componeret, et inter utramque gen- tem concordiam stabiliret: quæ res non solun, utilitati utriusque gentis esset cessura, sed etiam ejus domui tanta bona præbitura, ut ipse una cum suis liberis in posterum imperatori totique imperatorio generi in perpetuum devinctus foret. Tum Onegesius ` dixit, qua in re gratificaretur imperatori, et per se contentiones dirimeret. Maximinus respondit, si in rem præsentem descendens, imperatori gratiam re- ferret, et dissidiorum causas sedulo perscrutans, de rebus controversis secundum conditiones fœderibus ascriptas judicium suum interponeret. Tum Onege- sius dixit se imperatori et iis, qui ei a consiliis es- sent, ea diclarun esse, quæ Attilas sibi præcipe- ret. ‹ An Romani existimant, inquit, se ullis pre- cibus exorari posse, ut prodat dominum suum, et nibili faciat educationem apud Scythas, uxores et liberos suos, neque potiorem ducat apud Atti- Jam servitutem, quam apud Romanos ingentes opes?, 63 Caterum se domi remanentem majori eorum rebus adjumento futurum, quippe qui domini iram placaret, si quibus in rebus Romanis irascere- tur, quam si ad eos accedens criminationi se obji- ceret, si forte quid contra quam Attilaæ rationibus commodum videretur faceret. Quæ cum dixisset et mihi veniam dedisset, eum de his, quæ ex ipso in- telligere cuperemus, adeundi (Maximino enim in dignitate constituto parum decorus erat continuus D congressus), abiit. Postridie ad domus Allilæ inte- riora septa me contuli dona ferens ejus uxori, quæ Cerca vocabatur. Ex ea tres illi liberi, quorum maximus natu jam tum Acatzirorum et reliquarum gentium, qua Scythia ad Pontum patet, regnum tenebat. Intra illa septa erant multa ædificia, par- tim ex tabulis sculptis et eleganter compactis, par- tim ex trabibus opere puro et in rectitudinem alfa- bre dolatis, in quibus ligna in circulos curvata im- i λοῦ διαγενομένου χρόνου, ὡς προϊόντα εἶδον, προσ- ελθὼν ἔλεγον, ὡς ὁ Ρωμαίων αὐτὸν ἀσπάζεται πρεσβευτής, καὶ δῶρα ἐξ αὐτοῦ ἥκω φέρων σὺν καὶ τῷ παρὰ βασιλέως πεμφθέντι χρυσίῳ. Εσπουδακότι δὲ ἐς λόγους ἐλθεῖν ᾧ " καὶ πότε βούλεται διαλέγε σθαι. Καὶ ὅς οι τό τε χρυσίον, τά τε δῶρα ἐκέλευσε τοὺς προσήκοντας δέξασθαι, ἐμὲ δὲ ἀπαγγέλλειν Μαξιμίνῳ, ὡς ἥξοι αὐτίκα παρ' αὐτόν. Ἐμήνυον τοίνυν ἐπανελθὼν, τὸν Ὀνηγήσιον παραγίνεσθαι· καὶ εὐθὺς ἧκεν ἐς τὴν σκηνήν. Προσειπὼν δὲ τὸν Μαξιμῖνον ἔφασκε χάριν ὁμολογεῖν ὑπὲρ τῶν δώρων αὐτῷ τε καὶ βασιλεῖ, καὶ ἀνηρώτα ὅ τι λέγειν βου λόμενος αὐτὸν μετεπέμψατο. Ὁ δὲ ἔφασκεν ἥκειν καιρὸν, ὥστε Ονηγήσιον μεῖζον ἐν ἀνθρώποις ἕξειν τι κλέος, είπερ παρὰ βασιλέα ἐλθὼν διευκρι νήσει τὰ ἀμφίβολα τῇ σφετέρα συνέσει καὶ ὁμόνοιαν Ρωμαίοις καὶ Ούννοις καταστήσεται. Γενήσεται γὰρ ἐνθένδε οὐ μόνον τοῖς ἔθνεσιν ἀμφοτέροις συμ- φέρον· ἀλλὰ καὶ τῷ σφετέρῳ οἴκῳ ἀγαθὰ παρέξει πολλὰ, ἐπιτήδειος ἑσαεὶ αὐτός τε καὶ οἱ αὐτοῦ παῖ- δες βασιλεῖ τε καὶ τῷ ἐκείνου ἐσόμενοι σε γένει. Ὁ δὲ Ονηγήσιος ἔφη· Καὶ τί ποιοῦντες κεχαρισμένως βασιλεῖ, ἢ ὅπως παρ' αὐτοῦ τὰ ἀμφίβολα λυθείη ; Αποκριναμένου δὲ, ὡς διαβὰς μὲν εἰς τὴν Ῥωμαίων βασιλεῖ τὴν χάριν καταθήσει, διευκρινήσει δὲ τὰ ἀμφίβολα τὰς αἰτίας διερευνῶν καὶ ταύτας κατὰ τῆς εἰρήνης λύων θεσμὸν, ἔφασκεν ἐκεῖνα ἐρεῖν βασιλεῖ τε καὶ τοῖς ἀμφ' αὐτὸν, ἅπερ Αττήλας βούλεται. Η οἴεσθαι ἔφη Ρωμαίους, τοσοῦτον ἐκλιπαρήσειν αὐτ τὸν, ὥστε καταπροδοῦναι δεσπότην καὶ ἀνατροφής τῆς παρὰ Σκύθαις καὶ γαμετῶν καὶ παίδων κατολι χωρήσειν δε, μὴ μείζονα δὲ ἡγεῖσθαι τὴν παρ' Ατ- τήλᾳ δουλείαν τοῦ παρὰ Ῥωμαίοις πλούτου; συνοί. σειν δὲ ἐπιμένοντα τῇ οἰκεία (τὸν γὰρ δε τοῦ δεσπό του καταπραΰνειν θυμὸν, ἐφ᾽ οἷς αὐτὸν ὀργίζεσθαι κατά Ρωμαίων συμβαίνει), ἢ παρὰ σφᾶς ἐλθόντα αἰτία ὑπάγεσθαι σε, ἕτερα ἤπερ ἐκείνῳ δοκεῖ δια πραξάμενον. Ταῦτα εἰρηκώς, καμὲ ποιεῖσθαι τὴν πρὸς αὐτὸν ἡγησάμενος έντευξιν περὶ ὧν πυνθάνε σθαι αὐτοῦ βουλόμεθα (οὐ γὰρ τῷ Μαξιμίνῳ, ὡς ἐν ἀξίᾳ τελοῦντι, συνεχής πρόσοδος ἦν εὐπρεπής "), ἀνεχώρει. Ἐγὼ δὲ τῇ ὑστεραίᾳ εἰς τὸν Ἀττήλα περίβολον ἀφικνοῦμαι, δῶρα τῇ αὐτοῦ κομίζων γα μετῇ· Κρέκα δὲ ὄνομα αὐτῇ, ἐξ ἧ; αὐτῷ παῖδες ἐγεγόνεσαν τρεῖς, ὧν ὁ πρεσβύτερος ἦρχε τῶν ᾿Ακατζίρων καὶ τῶν λοιπῶν ἐθνῶν νεμομένων τὴν πρὸς τὸν Πόντον Σκυθικήν. Ενδον δὲ τοῦ περιβόλου πλεῖστα ἐτύγχανεν οἰκήματα, τὰ μὲν ἐκ σανίδων ἐγγλύφων καὶ ἡρμοσμένων εἰς εὐπρέπειαν, τὰ δὲ ἐν δοκῶν 48 κεκαθαρμένων καὶ πρὸς εὐθύτητα Επεξε σμένων, ἐμβεβλημένων δὲ ξύλοις " ἀποτελοῦσιν. Οἱ δὲ κύκλοι ἐκ τοῦ ἐδάφους ἀρχόμενοι ἐς ὕψος ἀνο έβαινον μετρίως. Ἐνταῦθα τῆς ᾿Αττήλα ενδιαιτωμές VARIE LECTIONES. ᾧ] of Val., ποῦ Β. οι καὶ ὃς Β., ὃς καὶ vulg. 52 μεῖζον ἐν ἀνθρ. ἕξειν ΙΙ., μείζονα ἀνθρ. ἐξῆν vulg. κι ἐσόμενοι Β., ἐσομένῳ vulg. οι κατολιγωρήσειν Ι., κατολιγωρήσεις vulg. σε γὰρ] παρά conj. Β., sublata interpunctione ante τον. 36 ὑπάγ. Β., ἐπάγ. vulg. δ' εὐπρεπῶς Η., εὐπρεπεῖς vulg. σε δοχῶν Gantocl., λόγων vulg. το ξύλοις κύκλους ἀποτελοῦσιν conj. Β.

731 EXCERPTA EX PRISCO RHETORE B 86 732 perirer ; exiturum enim esse. Nec multo temporis A ναντι μέλλειν γὰρ αὐτὸν ὑπεξιέναι. Καὶ δὴ οὐ πολ· spatio interjecto, ut ipsum exeuntem vidi, progres- sus dixi: Te Romanorum legatus salutat, et dona tibi ab ipso una cum auro ab imperatore misso af- fero. Et cum maxime ille eum convenire cuperet, ubi et quando vellet colloqui, quæsivi. Ille suos, qui aderant, jussit aurum et munera recipere, et me Maximino renuntiare, se protinus ad eum accedere. Reverti igitur ad Maximinum, et renuntiavi, One- gesium ad eum venturum esse: nec mora, in ten- torium nostrum advenit, et Maximinum affatus dixit, se imperatori et illi pro muneribus (gratias agere, et percunctatus est, quandoquidem se arcessisset, quid esset, quod illum vellet : tum Maximinus, in- stare tempus, ait, quo posset majorem gloriam apud homines adipisci, si ad imperatorem accedens, Β quæ sunt inter Romanos et Humnos controversa, sua prudentia componeret, et inter utramque gen- tem concordiam stabiliret: quæ res non solun, utilitati utriusque gentis esset cessura, sed etiam ejus domui tanta bona præbitura, ut ipse una cum suis liberis in posterum imperatori totique imperatorio generi in perpetuum devinctus foret. Tum Onegesius ` dixit, qua in re gratificaretur imperatori, et per se contentiones dirimeret. Maximinus respondit, si in rem præsentem descendens, imperatori gratiam re- ferret, et dissidiorum causas sedulo perscrutans, de rebus controversis secundum conditiones fœderibus ascriptas judicium suum interponeret. Tum Onege- sius dixit se imperatori et iis, qui ei a consiliis es- sent, ea diclarun esse, quæ Attilas sibi præcipe- ret. ‹ An Romani existimant, inquit, se ullis pre- cibus exorari posse, ut prodat dominum suum, et nibili faciat educationem apud Scythas, uxores et liberos suos, neque potiorem ducat apud Atti- Jam servitutem, quam apud Romanos ingentes opes?, 63 Caterum se domi remanentem majori eorum rebus adjumento futurum, quippe qui domini iram placaret, si quibus in rebus Romanis irascere- tur, quam si ad eos accedens criminationi se obji- ceret, si forte quid contra quam Attilaæ rationibus commodum videretur faceret. Quæ cum dixisset et mihi veniam dedisset, eum de his, quæ ex ipso in- telligere cuperemus, adeundi (Maximino enim in dignitate constituto parum decorus erat continuus D congressus), abiit. Postridie ad domus Allilæ inte- riora septa me contuli dona ferens ejus uxori, quæ Cerca vocabatur. Ex ea tres illi liberi, quorum maximus natu jam tum Acatzirorum et reliquarum gentium, qua Scythia ad Pontum patet, regnum tenebat. Intra illa septa erant multa ædificia, par- tim ex tabulis sculptis et eleganter compactis, par- tim ex trabibus opere puro et in rectitudinem alfa- bre dolatis, in quibus ligna in circulos curvata im- i λοῦ διαγενομένου χρόνου, ὡς προϊόντα εἶδον, προσ- ελθὼν ἔλεγον, ὡς ὁ Ρωμαίων αὐτὸν ἀσπάζεται πρεσβευτής, καὶ δῶρα ἐξ αὐτοῦ ἥκω φέρων σὺν καὶ τῷ παρὰ βασιλέως πεμφθέντι χρυσίῳ. Εσπουδακότι δὲ ἐς λόγους ἐλθεῖν ᾧ " καὶ πότε βούλεται διαλέγε σθαι. Καὶ ὅς οι τό τε χρυσίον, τά τε δῶρα ἐκέλευσε τοὺς προσήκοντας δέξασθαι, ἐμὲ δὲ ἀπαγγέλλειν Μαξιμίνῳ, ὡς ἥξοι αὐτίκα παρ' αὐτόν. Ἐμήνυον τοίνυν ἐπανελθὼν, τὸν Ὀνηγήσιον παραγίνεσθαι· καὶ εὐθὺς ἧκεν ἐς τὴν σκηνήν. Προσειπὼν δὲ τὸν Μαξιμῖνον ἔφασκε χάριν ὁμολογεῖν ὑπὲρ τῶν δώρων αὐτῷ τε καὶ βασιλεῖ, καὶ ἀνηρώτα ὅ τι λέγειν βου λόμενος αὐτὸν μετεπέμψατο. Ὁ δὲ ἔφασκεν ἥκειν καιρὸν, ὥστε Ονηγήσιον μεῖζον ἐν ἀνθρώποις ἕξειν τι κλέος, είπερ παρὰ βασιλέα ἐλθὼν διευκρι νήσει τὰ ἀμφίβολα τῇ σφετέρα συνέσει καὶ ὁμόνοιαν Ρωμαίοις καὶ Ούννοις καταστήσεται. Γενήσεται γὰρ ἐνθένδε οὐ μόνον τοῖς ἔθνεσιν ἀμφοτέροις συμ- φέρον· ἀλλὰ καὶ τῷ σφετέρῳ οἴκῳ ἀγαθὰ παρέξει πολλὰ, ἐπιτήδειος ἑσαεὶ αὐτός τε καὶ οἱ αὐτοῦ παῖ- δες βασιλεῖ τε καὶ τῷ ἐκείνου ἐσόμενοι σε γένει. Ὁ δὲ Ονηγήσιος ἔφη· Καὶ τί ποιοῦντες κεχαρισμένως βασιλεῖ, ἢ ὅπως παρ' αὐτοῦ τὰ ἀμφίβολα λυθείη ; Αποκριναμένου δὲ, ὡς διαβὰς μὲν εἰς τὴν Ῥωμαίων βασιλεῖ τὴν χάριν καταθήσει, διευκρινήσει δὲ τὰ ἀμφίβολα τὰς αἰτίας διερευνῶν καὶ ταύτας κατὰ τῆς εἰρήνης λύων θεσμὸν, ἔφασκεν ἐκεῖνα ἐρεῖν βασιλεῖ τε καὶ τοῖς ἀμφ' αὐτὸν, ἅπερ Αττήλας βούλεται. Η οἴεσθαι ἔφη Ρωμαίους, τοσοῦτον ἐκλιπαρήσειν αὐτ τὸν, ὥστε καταπροδοῦναι δεσπότην καὶ ἀνατροφής τῆς παρὰ Σκύθαις καὶ γαμετῶν καὶ παίδων κατολι χωρήσειν δε, μὴ μείζονα δὲ ἡγεῖσθαι τὴν παρ' Ατ- τήλᾳ δουλείαν τοῦ παρὰ Ῥωμαίοις πλούτου; συνοί. σειν δὲ ἐπιμένοντα τῇ οἰκεία (τὸν γὰρ δε τοῦ δεσπό του καταπραΰνειν θυμὸν, ἐφ᾽ οἷς αὐτὸν ὀργίζεσθαι κατά Ρωμαίων συμβαίνει), ἢ παρὰ σφᾶς ἐλθόντα αἰτία ὑπάγεσθαι σε, ἕτερα ἤπερ ἐκείνῳ δοκεῖ δια πραξάμενον. Ταῦτα εἰρηκώς, καμὲ ποιεῖσθαι τὴν πρὸς αὐτὸν ἡγησάμενος έντευξιν περὶ ὧν πυνθάνε σθαι αὐτοῦ βουλόμεθα (οὐ γὰρ τῷ Μαξιμίνῳ, ὡς ἐν ἀξίᾳ τελοῦντι, συνεχής πρόσοδος ἦν εὐπρεπής "), ἀνεχώρει. Ἐγὼ δὲ τῇ ὑστεραίᾳ εἰς τὸν Ἀττήλα περίβολον ἀφικνοῦμαι, δῶρα τῇ αὐτοῦ κομίζων γα μετῇ· Κρέκα δὲ ὄνομα αὐτῇ, ἐξ ἧ; αὐτῷ παῖδες ἐγεγόνεσαν τρεῖς, ὧν ὁ πρεσβύτερος ἦρχε τῶν ᾿Ακατζίρων καὶ τῶν λοιπῶν ἐθνῶν νεμομένων τὴν πρὸς τὸν Πόντον Σκυθικήν. Ενδον δὲ τοῦ περιβόλου πλεῖστα ἐτύγχανεν οἰκήματα, τὰ μὲν ἐκ σανίδων ἐγγλύφων καὶ ἡρμοσμένων εἰς εὐπρέπειαν, τὰ δὲ ἐν δοκῶν 48 κεκαθαρμένων καὶ πρὸς εὐθύτητα Επεξε σμένων, ἐμβεβλημένων δὲ ξύλοις " ἀποτελοῦσιν. Οἱ δὲ κύκλοι ἐκ τοῦ ἐδάφους ἀρχόμενοι ἐς ὕψος ἀνο έβαινον μετρίως. Ἐνταῦθα τῆς ᾿Αττήλα ενδιαιτωμές VARIE LECTIONES. ᾧ] of Val., ποῦ Β. οι καὶ ὃς Β., ὃς καὶ vulg. 52 μεῖζον ἐν ἀνθρ. ἕξειν ΙΙ., μείζονα ἀνθρ. ἐξῆν vulg. κι ἐσόμενοι Β., ἐσομένῳ vulg. οι κατολιγωρήσειν Ι., κατολιγωρήσεις vulg. σε γὰρ] παρά conj. Β., sublata interpunctione ante τον. 36 ὑπάγ. Β., ἐπάγ. vulg. δ' εὐπρεπῶς Η., εὐπρεπεῖς vulg. σε δοχῶν Gantocl., λόγων vulg. το ξύλοις κύκλους ἀποτελοῦσιν conj. Β.

731 EXCERPTA EX PRISCO RHETORE B 86 732 perirer ; exiturum enim esse. Nec multo temporis A ναντι μέλλειν γὰρ αὐτὸν ὑπεξιέναι. Καὶ δὴ οὐ πολ· spatio interjecto, ut ipsum exeuntem vidi, progres- sus dixi: Te Romanorum legatus salutat, et dona tibi ab ipso una cum auro ab imperatore misso af- fero. Et cum maxime ille eum convenire cuperet, ubi et quando vellet colloqui, quæsivi. Ille suos, qui aderant, jussit aurum et munera recipere, et me Maximino renuntiare, se protinus ad eum accedere. Reverti igitur ad Maximinum, et renuntiavi, One- gesium ad eum venturum esse: nec mora, in ten- torium nostrum advenit, et Maximinum affatus dixit, se imperatori et illi pro muneribus (gratias agere, et percunctatus est, quandoquidem se arcessisset, quid esset, quod illum vellet : tum Maximinus, in- stare tempus, ait, quo posset majorem gloriam apud homines adipisci, si ad imperatorem accedens, Β quæ sunt inter Romanos et Humnos controversa, sua prudentia componeret, et inter utramque gen- tem concordiam stabiliret: quæ res non solun, utilitati utriusque gentis esset cessura, sed etiam ejus domui tanta bona præbitura, ut ipse una cum suis liberis in posterum imperatori totique imperatorio generi in perpetuum devinctus foret. Tum Onegesius ` dixit, qua in re gratificaretur imperatori, et per se contentiones dirimeret. Maximinus respondit, si in rem præsentem descendens, imperatori gratiam re- ferret, et dissidiorum causas sedulo perscrutans, de rebus controversis secundum conditiones fœderibus ascriptas judicium suum interponeret. Tum Onege- sius dixit se imperatori et iis, qui ei a consiliis es- sent, ea diclarun esse, quæ Attilas sibi præcipe- ret. ‹ An Romani existimant, inquit, se ullis pre- cibus exorari posse, ut prodat dominum suum, et nibili faciat educationem apud Scythas, uxores et liberos suos, neque potiorem ducat apud Atti- Jam servitutem, quam apud Romanos ingentes opes?, 63 Caterum se domi remanentem majori eorum rebus adjumento futurum, quippe qui domini iram placaret, si quibus in rebus Romanis irascere- tur, quam si ad eos accedens criminationi se obji- ceret, si forte quid contra quam Attilaæ rationibus commodum videretur faceret. Quæ cum dixisset et mihi veniam dedisset, eum de his, quæ ex ipso in- telligere cuperemus, adeundi (Maximino enim in dignitate constituto parum decorus erat continuus D congressus), abiit. Postridie ad domus Allilæ inte- riora septa me contuli dona ferens ejus uxori, quæ Cerca vocabatur. Ex ea tres illi liberi, quorum maximus natu jam tum Acatzirorum et reliquarum gentium, qua Scythia ad Pontum patet, regnum tenebat. Intra illa septa erant multa ædificia, par- tim ex tabulis sculptis et eleganter compactis, par- tim ex trabibus opere puro et in rectitudinem alfa- bre dolatis, in quibus ligna in circulos curvata im- i λοῦ διαγενομένου χρόνου, ὡς προϊόντα εἶδον, προσ- ελθὼν ἔλεγον, ὡς ὁ Ρωμαίων αὐτὸν ἀσπάζεται πρεσβευτής, καὶ δῶρα ἐξ αὐτοῦ ἥκω φέρων σὺν καὶ τῷ παρὰ βασιλέως πεμφθέντι χρυσίῳ. Εσπουδακότι δὲ ἐς λόγους ἐλθεῖν ᾧ " καὶ πότε βούλεται διαλέγε σθαι. Καὶ ὅς οι τό τε χρυσίον, τά τε δῶρα ἐκέλευσε τοὺς προσήκοντας δέξασθαι, ἐμὲ δὲ ἀπαγγέλλειν Μαξιμίνῳ, ὡς ἥξοι αὐτίκα παρ' αὐτόν. Ἐμήνυον τοίνυν ἐπανελθὼν, τὸν Ὀνηγήσιον παραγίνεσθαι· καὶ εὐθὺς ἧκεν ἐς τὴν σκηνήν. Προσειπὼν δὲ τὸν Μαξιμῖνον ἔφασκε χάριν ὁμολογεῖν ὑπὲρ τῶν δώρων αὐτῷ τε καὶ βασιλεῖ, καὶ ἀνηρώτα ὅ τι λέγειν βου λόμενος αὐτὸν μετεπέμψατο. Ὁ δὲ ἔφασκεν ἥκειν καιρὸν, ὥστε Ονηγήσιον μεῖζον ἐν ἀνθρώποις ἕξειν τι κλέος, είπερ παρὰ βασιλέα ἐλθὼν διευκρι νήσει τὰ ἀμφίβολα τῇ σφετέρα συνέσει καὶ ὁμόνοιαν Ρωμαίοις καὶ Ούννοις καταστήσεται. Γενήσεται γὰρ ἐνθένδε οὐ μόνον τοῖς ἔθνεσιν ἀμφοτέροις συμ- φέρον· ἀλλὰ καὶ τῷ σφετέρῳ οἴκῳ ἀγαθὰ παρέξει πολλὰ, ἐπιτήδειος ἑσαεὶ αὐτός τε καὶ οἱ αὐτοῦ παῖ- δες βασιλεῖ τε καὶ τῷ ἐκείνου ἐσόμενοι σε γένει. Ὁ δὲ Ονηγήσιος ἔφη· Καὶ τί ποιοῦντες κεχαρισμένως βασιλεῖ, ἢ ὅπως παρ' αὐτοῦ τὰ ἀμφίβολα λυθείη ; Αποκριναμένου δὲ, ὡς διαβὰς μὲν εἰς τὴν Ῥωμαίων βασιλεῖ τὴν χάριν καταθήσει, διευκρινήσει δὲ τὰ ἀμφίβολα τὰς αἰτίας διερευνῶν καὶ ταύτας κατὰ τῆς εἰρήνης λύων θεσμὸν, ἔφασκεν ἐκεῖνα ἐρεῖν βασιλεῖ τε καὶ τοῖς ἀμφ' αὐτὸν, ἅπερ Αττήλας βούλεται. Η οἴεσθαι ἔφη Ρωμαίους, τοσοῦτον ἐκλιπαρήσειν αὐτ τὸν, ὥστε καταπροδοῦναι δεσπότην καὶ ἀνατροφής τῆς παρὰ Σκύθαις καὶ γαμετῶν καὶ παίδων κατολι χωρήσειν δε, μὴ μείζονα δὲ ἡγεῖσθαι τὴν παρ' Ατ- τήλᾳ δουλείαν τοῦ παρὰ Ῥωμαίοις πλούτου; συνοί. σειν δὲ ἐπιμένοντα τῇ οἰκεία (τὸν γὰρ δε τοῦ δεσπό του καταπραΰνειν θυμὸν, ἐφ᾽ οἷς αὐτὸν ὀργίζεσθαι κατά Ρωμαίων συμβαίνει), ἢ παρὰ σφᾶς ἐλθόντα αἰτία ὑπάγεσθαι σε, ἕτερα ἤπερ ἐκείνῳ δοκεῖ δια πραξάμενον. Ταῦτα εἰρηκώς, καμὲ ποιεῖσθαι τὴν πρὸς αὐτὸν ἡγησάμενος έντευξιν περὶ ὧν πυνθάνε σθαι αὐτοῦ βουλόμεθα (οὐ γὰρ τῷ Μαξιμίνῳ, ὡς ἐν ἀξίᾳ τελοῦντι, συνεχής πρόσοδος ἦν εὐπρεπής "), ἀνεχώρει. Ἐγὼ δὲ τῇ ὑστεραίᾳ εἰς τὸν Ἀττήλα περίβολον ἀφικνοῦμαι, δῶρα τῇ αὐτοῦ κομίζων γα μετῇ· Κρέκα δὲ ὄνομα αὐτῇ, ἐξ ἧ; αὐτῷ παῖδες ἐγεγόνεσαν τρεῖς, ὧν ὁ πρεσβύτερος ἦρχε τῶν ᾿Ακατζίρων καὶ τῶν λοιπῶν ἐθνῶν νεμομένων τὴν πρὸς τὸν Πόντον Σκυθικήν. Ενδον δὲ τοῦ περιβόλου πλεῖστα ἐτύγχανεν οἰκήματα, τὰ μὲν ἐκ σανίδων ἐγγλύφων καὶ ἡρμοσμένων εἰς εὐπρέπειαν, τὰ δὲ ἐν δοκῶν 48 κεκαθαρμένων καὶ πρὸς εὐθύτητα Επεξε σμένων, ἐμβεβλημένων δὲ ξύλοις " ἀποτελοῦσιν. Οἱ δὲ κύκλοι ἐκ τοῦ ἐδάφους ἀρχόμενοι ἐς ὕψος ἀνο έβαινον μετρίως. Ἐνταῦθα τῆς ᾿Αττήλα ενδιαιτωμές VARIE LECTIONES. ᾧ] of Val., ποῦ Β. οι καὶ ὃς Β., ὃς καὶ vulg. 52 μεῖζον ἐν ἀνθρ. ἕξειν ΙΙ., μείζονα ἀνθρ. ἐξῆν vulg. κι ἐσόμενοι Β., ἐσομένῳ vulg. οι κατολιγωρήσειν Ι., κατολιγωρήσεις vulg. σε γὰρ] παρά conj. Β., sublata interpunctione ante τον. 36 ὑπάγ. Β., ἐπάγ. vulg. δ' εὐπρεπῶς Η., εὐπρεπεῖς vulg. σε δοχῶν Gantocl., λόγων vulg. το ξύλοις κύκλους ἀποτελοῦσιν conj. Β.

της γαμετῆς, διὰ τῶν πρὸς τῇ θύρα Βαρβάρων ἔτυ- χον εἰσίδου, καὶ αὐτὴν ἐπὶ στρώματος μαλακοῦ κει- μένην κατέλαβον, τοῖς ἐκ τῆς ἐρέας πιλωτοῖς τοῦ ἐδάφους σκεπομένου, ὥστε ἐπ' αὐτῶν βαδίζειν. Πε- ριεἶπε δὲ αὐτὴν θεραπόντων πλῆθος κύκλῳ· καὶ θεράπαιναι ἐπὶ τοῦ ἐδάφους ἀντικρὺ αὐτῆς καθήμε και οθόνας χρώμασι διεποίκιλλον, ἐπιβληθησομένας πρὸς κόσμον ἐσθημάτων βαρβαρικών. Προσελθὼν τοίνυν καὶ τὰ δῶρα μετὰ τὸν ἀσπασμὸν δοὺς ὑπὸ εξῄειν, καὶ ἐπὶ τὰ ἕτερα εβάδιζον οἰκήματα, ἐν οἷς διατρίβειν τὸν Ἀττήλαν ἐτύγχανεν, ἀπεκδεχόμε- νος σὺ ὁπότε ἐπεξέλθο: Ονηγήσιος· ἤδη γὰρ ἀπὸ τῶν αὑτοῦ οἰκημάτων ἐξεληλύθει καὶ ἔνδον ἦν. Μεταξύ δὲ τοῦ παντὸς ἱστάμενος πλήθους (γνώριμος τε γὰρ ὢν τοῖς Αττήλα φρουρεῖς καὶ τοῖς παρεπομένοις αὐτῷ Βαρβάροις ὑπ᾽ οὐδενὸς διεκωλυόμην), εἶδον πλῆθος πορευόμενον καὶ θροῦν καὶ θόρυβον περὶ τὸν τόπον γενόμενον “, ὡς τοῦ Ἀττήλα ὑπεξιόντος. Προῄει δὲ τοῦ οἰκήματος βαδίζων σοβαρῶς, τῇδε κἀκεῖ περιβλεπόμενος. Ως δὲ ὑπεξελθὼν σὺν τῷ Ονηγησίῳ ἔστη πρὸ τοῦ οἰκήματος, πολλοὶ δὲ τῶν ἀμφισβητήσεις πρὸς ἀλλήλους ἐχόντων προσήεσαν καὶ τὴν αὐτοῦ κρίσιν ἐδέχοντο · εἶτα ἐπανῄει ὡς τὸ οἴκημα, καὶ πρέσβεις παρ' αὐτὸν ἥκοντας Βαρβά ρους ἐδέχετο. Ἐμοὶ δὲ ἀπεκδεχομένῳ τὸν Ὀνηγήσιον Ρωμύλος καὶ Προμοῦτος καὶ Ῥωμανὸς οἱ ἐξ Ἰταλίας έλθόν- της παρὰ τὸν 'Αττήλαν πρέσβεις τῶν φιαλών ἕνεκα τῶν χρυσῶν, συμπαρόντος αὐτοῖς καὶ Ῥουστικίου τοῦ κατὰ Κωνστάντιον, καὶ Κωνσταντιήλου, ἀνδρὸς ἐκ τῆς Παιόνων χώρας τῆς ὑπὸ Ἀττήλα ταττομέ- νης, ἐς λόγους ἦλθον, καὶ ἀνηρώτων πότερον διηφεί θημεν, ἢ ὑπομένειν ἀναγκαζόμεθα. Καὶ ἐμοῦ φή- σαντος, ὡς τούτου χάριν πευσόμενος τοῦ Ὀνηγησίου τοῖς περιβόλοις προσκαρτερῶ, καὶ ἀντερωτήσαντος εἰ σ' αὐτοῖς ὁ ᾿Αττήλας ἡμερόν τι οἱ καὶ πρᾶον περὶ πρεσβείας ἀπεκρίνατο, ἔλεγον μηδαμῶς μετατρέπε σθαι τῆς γνώμης, ἀλλὰ πόλεμον καταγγέλλειν, εἰ μή γε αὐτῷ Σιλβανὸς ἢ τὰ ἐκπώματα πεμφθείη. Αποθαυμαζόντων δὲ ἡμῶν τῆς ἀπονοίας τὸν Βάρ βαρον, ὑπολαβὼν ὁ Ρωμύλος, πρεσβευτής ἀνὴρ καὶ πολλῶν πραγμάτων ἔμπειρος, ἔλεγε τὴν αὐτοῦ μετ γίστην τύχην καὶ τὴν ἐκ τῆς τύχης δύναμιν ἐξαίρειν αὐτὸν, ὥστε μὴ ἀνέχεσθαι δικαίων λόγων, εἰ μὴ πρὸς αὐτοῦ “ νομίσῃ ὑπάρχειν αὐτούς. Ούδεν, σε γὰρ τῶν πώποτε τῆς Σκυθικῆς ἢ καὶ ἑτέρας ἀρξάντων γῆς τοσαῦτα ἐν ὀλίγῳ καταπεπράχθαι σε, ὥστε καὶ τῶν ἐν τῷ Ωκεανῷ νήσων ἄρχειν, καὶ πρὸς πάσῃ τῇ Σκυ θικῇ καὶ Ῥωμαίους ἔχειν ἐς φόρου ἀπαγωγήν. Εφιέ μενον δὲ πρὸς τοῖς παροῦσι πλειόνων καὶ ἐπὶ μεί ζον αύξοντα τὴν ἀρχὴν, καὶ ἐς Πέρσας ἀπιέναι βού λεσθαι. Τῶν δὲ ἐν ἡμῖν τινος πυθομένου ποίαν ὁδὸν τραπεὶς ἐς Πέρσας ἐλθεῖν δυνήσεται, ἔλεγεν ὁ Ρω- μύλος, μὴ πολλῷ διαστήματι τὴν Μήδων ἀφεστάναι σὺ ἐτύγχανεν, ἀπεκδεχόμενος Η., ἐτύγχανον, ἀπεκδεχόμενοι συνέβαινεν, ἀπεκδ Β. σε εἰ Β., πότερον Η. τι τε δὲ αὐτοῦ Ν., αὐτὸν οὔπω σε καταπεπράχθαι Β., κατεπράχθη οι γινόμενον στο δεν. Ν., 7.33 DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. latim in´altum assurgebant. Ilic habitabat Attike uxor, ad quam a Barbaris, qui circa januas erant, nactus aditum, ipsam deprehendi in molli stragula jacentem. Erat autem pavimentum laneis tapetibus stratum, in quibus constitimus. Eam. famulorum multitudo in orbem circumstabat, et ancillæ ex ad- verso humi sedentes telas coloribus variegabant, quæ vestibus Barbarorum ad ornatum superinjiciun- tur. Cerca salutata, et muneribus traditis, egressus, exspectans dum Onegesius regia exiret (jam enim e domo sua illuc venerat), ad reliqua ædilicia, ubi Attilas commorabatur, processi. Hic dum ego sta- rem cum reliqua multitudine ( nec enim accessu ullias toci prohibebar, quippe qui Attilæ custodibus et Barbaris, qui eum assectabantur, eram notus), vidi magnam turbam, qua prodibat, currentem, ta- multum et strepitum excitantem. Attilas domo egres- sus, gravi vultu, omnium oculis quaqua versus in eum conversis, incedens cum Onegesio, pro ædibus substitit. Hic eum multi, quibus erant lites, adie- runt, et ejus judicium exceperunt. Deinde domum repetiit, et barbararum gentium legatos, qui ad se venerant, admisit. A posita erant. Circuli autem a solo incipientes pau- B . G Me vero, dum Onegesium exspectabam, Romulus, Promutus et Romanus, legati de vasis aureis ex Ita- lia ad Attilam missi. una cum Rusticio, qui in comi- tatu Constantii erat, et Constantiolo ex Pæonum regione, quæ Autilæ parebat, we sunt sermone adorti, et interrogaverunt, utrum dimissi, an manere coacti essemus. ‹ Id ipsum, inquam, ut sciam ex Onegesio, intra ista septa opperior. ‹ Tum ego illos vicissim percunctari, an aliquod mite re- sponsum ad ea, de quibus legati venerant, ab At- tila tulissent. Nequaquam aiunt illum deduci a sen- tentia, sed bellum minari et denuntiare, ni Sylva- nus aut pocula dedantur. Nos vero cum Barbari miraremur animi impotentiam, Romulus, vir multis honorificentissimis legationibus functus et multo rerum usu præditus, sit, secunda fortuna et poten- tia inde collecta adeo illum efferri, ut justis sermo- nibus nullum apud se locum relinqueret, nisi ens ex re sua esse censeret. Nemo unquam eorum, qui Din Scythia, vel alibi regnarunt, tantas res tam brevi tempore gessit. Totius Scythiæ dominatum sibi comparavit, et ad Oceani insulas usque imperium suum extendit, ut etiam a Romanis tributa exigat. Nec his contentus, ad longe majora animum adje- cit, et latius imperii sui fines protendere et Persas bello aggredi cogitat. Uno ex nobis quærente, qua via e Scythia in Persas tendere posset, Romulos dixit, non longo locorum intervallo Medos dissitos esse a Scythis, neque Hunnos hanc viam nescire, VARIE LECTIONES. vulg., conj. B. add. add. N., vulg. vulg. vulg. vulg.

της γαμετῆς, διὰ τῶν πρὸς τῇ θύρα Βαρβάρων ἔτυ- χον εἰσίδου, καὶ αὐτὴν ἐπὶ στρώματος μαλακοῦ κει- μένην κατέλαβον, τοῖς ἐκ τῆς ἐρέας πιλωτοῖς τοῦ ἐδάφους σκεπομένου, ὥστε ἐπ' αὐτῶν βαδίζειν. Πε- ριεἶπε δὲ αὐτὴν θεραπόντων πλῆθος κύκλῳ· καὶ θεράπαιναι ἐπὶ τοῦ ἐδάφους ἀντικρὺ αὐτῆς καθήμε και οθόνας χρώμασι διεποίκιλλον, ἐπιβληθησομένας πρὸς κόσμον ἐσθημάτων βαρβαρικών. Προσελθὼν τοίνυν καὶ τὰ δῶρα μετὰ τὸν ἀσπασμὸν δοὺς ὑπὸ εξῄειν, καὶ ἐπὶ τὰ ἕτερα εβάδιζον οἰκήματα, ἐν οἷς διατρίβειν τὸν Ἀττήλαν ἐτύγχανεν, ἀπεκδεχόμε- νος σὺ ὁπότε ἐπεξέλθο: Ονηγήσιος· ἤδη γὰρ ἀπὸ τῶν αὑτοῦ οἰκημάτων ἐξεληλύθει καὶ ἔνδον ἦν. Μεταξύ δὲ τοῦ παντὸς ἱστάμενος πλήθους (γνώριμος τε γὰρ ὢν τοῖς Αττήλα φρουρεῖς καὶ τοῖς παρεπομένοις αὐτῷ Βαρβάροις ὑπ᾽ οὐδενὸς διεκωλυόμην), εἶδον πλῆθος πορευόμενον καὶ θροῦν καὶ θόρυβον περὶ τὸν τόπον γενόμενον “, ὡς τοῦ Ἀττήλα ὑπεξιόντος. Προῄει δὲ τοῦ οἰκήματος βαδίζων σοβαρῶς, τῇδε κἀκεῖ περιβλεπόμενος. Ως δὲ ὑπεξελθὼν σὺν τῷ Ονηγησίῳ ἔστη πρὸ τοῦ οἰκήματος, πολλοὶ δὲ τῶν ἀμφισβητήσεις πρὸς ἀλλήλους ἐχόντων προσήεσαν καὶ τὴν αὐτοῦ κρίσιν ἐδέχοντο · εἶτα ἐπανῄει ὡς τὸ οἴκημα, καὶ πρέσβεις παρ' αὐτὸν ἥκοντας Βαρβά ρους ἐδέχετο. Ἐμοὶ δὲ ἀπεκδεχομένῳ τὸν Ὀνηγήσιον Ρωμύλος καὶ Προμοῦτος καὶ Ῥωμανὸς οἱ ἐξ Ἰταλίας έλθόν- της παρὰ τὸν 'Αττήλαν πρέσβεις τῶν φιαλών ἕνεκα τῶν χρυσῶν, συμπαρόντος αὐτοῖς καὶ Ῥουστικίου τοῦ κατὰ Κωνστάντιον, καὶ Κωνσταντιήλου, ἀνδρὸς ἐκ τῆς Παιόνων χώρας τῆς ὑπὸ Ἀττήλα ταττομέ- νης, ἐς λόγους ἦλθον, καὶ ἀνηρώτων πότερον διηφεί θημεν, ἢ ὑπομένειν ἀναγκαζόμεθα. Καὶ ἐμοῦ φή- σαντος, ὡς τούτου χάριν πευσόμενος τοῦ Ὀνηγησίου τοῖς περιβόλοις προσκαρτερῶ, καὶ ἀντερωτήσαντος εἰ σ' αὐτοῖς ὁ ᾿Αττήλας ἡμερόν τι οἱ καὶ πρᾶον περὶ πρεσβείας ἀπεκρίνατο, ἔλεγον μηδαμῶς μετατρέπε σθαι τῆς γνώμης, ἀλλὰ πόλεμον καταγγέλλειν, εἰ μή γε αὐτῷ Σιλβανὸς ἢ τὰ ἐκπώματα πεμφθείη. Αποθαυμαζόντων δὲ ἡμῶν τῆς ἀπονοίας τὸν Βάρ βαρον, ὑπολαβὼν ὁ Ρωμύλος, πρεσβευτής ἀνὴρ καὶ πολλῶν πραγμάτων ἔμπειρος, ἔλεγε τὴν αὐτοῦ μετ γίστην τύχην καὶ τὴν ἐκ τῆς τύχης δύναμιν ἐξαίρειν αὐτὸν, ὥστε μὴ ἀνέχεσθαι δικαίων λόγων, εἰ μὴ πρὸς αὐτοῦ “ νομίσῃ ὑπάρχειν αὐτούς. Ούδεν, σε γὰρ τῶν πώποτε τῆς Σκυθικῆς ἢ καὶ ἑτέρας ἀρξάντων γῆς τοσαῦτα ἐν ὀλίγῳ καταπεπράχθαι σε, ὥστε καὶ τῶν ἐν τῷ Ωκεανῷ νήσων ἄρχειν, καὶ πρὸς πάσῃ τῇ Σκυ θικῇ καὶ Ῥωμαίους ἔχειν ἐς φόρου ἀπαγωγήν. Εφιέ μενον δὲ πρὸς τοῖς παροῦσι πλειόνων καὶ ἐπὶ μεί ζον αύξοντα τὴν ἀρχὴν, καὶ ἐς Πέρσας ἀπιέναι βού λεσθαι. Τῶν δὲ ἐν ἡμῖν τινος πυθομένου ποίαν ὁδὸν τραπεὶς ἐς Πέρσας ἐλθεῖν δυνήσεται, ἔλεγεν ὁ Ρω- μύλος, μὴ πολλῷ διαστήματι τὴν Μήδων ἀφεστάναι σὺ ἐτύγχανεν, ἀπεκδεχόμενος Η., ἐτύγχανον, ἀπεκδεχόμενοι συνέβαινεν, ἀπεκδ Β. σε εἰ Β., πότερον Η. τι τε δὲ αὐτοῦ Ν., αὐτὸν οὔπω σε καταπεπράχθαι Β., κατεπράχθη οι γινόμενον στο δεν. Ν., 7.33 DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. latim in´altum assurgebant. Ilic habitabat Attike uxor, ad quam a Barbaris, qui circa januas erant, nactus aditum, ipsam deprehendi in molli stragula jacentem. Erat autem pavimentum laneis tapetibus stratum, in quibus constitimus. Eam. famulorum multitudo in orbem circumstabat, et ancillæ ex ad- verso humi sedentes telas coloribus variegabant, quæ vestibus Barbarorum ad ornatum superinjiciun- tur. Cerca salutata, et muneribus traditis, egressus, exspectans dum Onegesius regia exiret (jam enim e domo sua illuc venerat), ad reliqua ædilicia, ubi Attilas commorabatur, processi. Hic dum ego sta- rem cum reliqua multitudine ( nec enim accessu ullias toci prohibebar, quippe qui Attilæ custodibus et Barbaris, qui eum assectabantur, eram notus), vidi magnam turbam, qua prodibat, currentem, ta- multum et strepitum excitantem. Attilas domo egres- sus, gravi vultu, omnium oculis quaqua versus in eum conversis, incedens cum Onegesio, pro ædibus substitit. Hic eum multi, quibus erant lites, adie- runt, et ejus judicium exceperunt. Deinde domum repetiit, et barbararum gentium legatos, qui ad se venerant, admisit. A posita erant. Circuli autem a solo incipientes pau- B . G Me vero, dum Onegesium exspectabam, Romulus, Promutus et Romanus, legati de vasis aureis ex Ita- lia ad Attilam missi. una cum Rusticio, qui in comi- tatu Constantii erat, et Constantiolo ex Pæonum regione, quæ Autilæ parebat, we sunt sermone adorti, et interrogaverunt, utrum dimissi, an manere coacti essemus. ‹ Id ipsum, inquam, ut sciam ex Onegesio, intra ista septa opperior. ‹ Tum ego illos vicissim percunctari, an aliquod mite re- sponsum ad ea, de quibus legati venerant, ab At- tila tulissent. Nequaquam aiunt illum deduci a sen- tentia, sed bellum minari et denuntiare, ni Sylva- nus aut pocula dedantur. Nos vero cum Barbari miraremur animi impotentiam, Romulus, vir multis honorificentissimis legationibus functus et multo rerum usu præditus, sit, secunda fortuna et poten- tia inde collecta adeo illum efferri, ut justis sermo- nibus nullum apud se locum relinqueret, nisi ens ex re sua esse censeret. Nemo unquam eorum, qui Din Scythia, vel alibi regnarunt, tantas res tam brevi tempore gessit. Totius Scythiæ dominatum sibi comparavit, et ad Oceani insulas usque imperium suum extendit, ut etiam a Romanis tributa exigat. Nec his contentus, ad longe majora animum adje- cit, et latius imperii sui fines protendere et Persas bello aggredi cogitat. Uno ex nobis quærente, qua via e Scythia in Persas tendere posset, Romulos dixit, non longo locorum intervallo Medos dissitos esse a Scythis, neque Hunnos hanc viam nescire, VARIE LECTIONES. vulg., conj. B. add. add. N., vulg. vulg. vulg. vulg.

της γαμετῆς, διὰ τῶν πρὸς τῇ θύρα Βαρβάρων ἔτυ- χον εἰσίδου, καὶ αὐτὴν ἐπὶ στρώματος μαλακοῦ κει- μένην κατέλαβον, τοῖς ἐκ τῆς ἐρέας πιλωτοῖς τοῦ ἐδάφους σκεπομένου, ὥστε ἐπ' αὐτῶν βαδίζειν. Πε- ριεἶπε δὲ αὐτὴν θεραπόντων πλῆθος κύκλῳ· καὶ θεράπαιναι ἐπὶ τοῦ ἐδάφους ἀντικρὺ αὐτῆς καθήμε και οθόνας χρώμασι διεποίκιλλον, ἐπιβληθησομένας πρὸς κόσμον ἐσθημάτων βαρβαρικών. Προσελθὼν τοίνυν καὶ τὰ δῶρα μετὰ τὸν ἀσπασμὸν δοὺς ὑπὸ εξῄειν, καὶ ἐπὶ τὰ ἕτερα εβάδιζον οἰκήματα, ἐν οἷς διατρίβειν τὸν Ἀττήλαν ἐτύγχανεν, ἀπεκδεχόμε- νος σὺ ὁπότε ἐπεξέλθο: Ονηγήσιος· ἤδη γὰρ ἀπὸ τῶν αὑτοῦ οἰκημάτων ἐξεληλύθει καὶ ἔνδον ἦν. Μεταξύ δὲ τοῦ παντὸς ἱστάμενος πλήθους (γνώριμος τε γὰρ ὢν τοῖς Αττήλα φρουρεῖς καὶ τοῖς παρεπομένοις αὐτῷ Βαρβάροις ὑπ᾽ οὐδενὸς διεκωλυόμην), εἶδον πλῆθος πορευόμενον καὶ θροῦν καὶ θόρυβον περὶ τὸν τόπον γενόμενον “, ὡς τοῦ Ἀττήλα ὑπεξιόντος. Προῄει δὲ τοῦ οἰκήματος βαδίζων σοβαρῶς, τῇδε κἀκεῖ περιβλεπόμενος. Ως δὲ ὑπεξελθὼν σὺν τῷ Ονηγησίῳ ἔστη πρὸ τοῦ οἰκήματος, πολλοὶ δὲ τῶν ἀμφισβητήσεις πρὸς ἀλλήλους ἐχόντων προσήεσαν καὶ τὴν αὐτοῦ κρίσιν ἐδέχοντο · εἶτα ἐπανῄει ὡς τὸ οἴκημα, καὶ πρέσβεις παρ' αὐτὸν ἥκοντας Βαρβά ρους ἐδέχετο. Ἐμοὶ δὲ ἀπεκδεχομένῳ τὸν Ὀνηγήσιον Ρωμύλος καὶ Προμοῦτος καὶ Ῥωμανὸς οἱ ἐξ Ἰταλίας έλθόν- της παρὰ τὸν 'Αττήλαν πρέσβεις τῶν φιαλών ἕνεκα τῶν χρυσῶν, συμπαρόντος αὐτοῖς καὶ Ῥουστικίου τοῦ κατὰ Κωνστάντιον, καὶ Κωνσταντιήλου, ἀνδρὸς ἐκ τῆς Παιόνων χώρας τῆς ὑπὸ Ἀττήλα ταττομέ- νης, ἐς λόγους ἦλθον, καὶ ἀνηρώτων πότερον διηφεί θημεν, ἢ ὑπομένειν ἀναγκαζόμεθα. Καὶ ἐμοῦ φή- σαντος, ὡς τούτου χάριν πευσόμενος τοῦ Ὀνηγησίου τοῖς περιβόλοις προσκαρτερῶ, καὶ ἀντερωτήσαντος εἰ σ' αὐτοῖς ὁ ᾿Αττήλας ἡμερόν τι οἱ καὶ πρᾶον περὶ πρεσβείας ἀπεκρίνατο, ἔλεγον μηδαμῶς μετατρέπε σθαι τῆς γνώμης, ἀλλὰ πόλεμον καταγγέλλειν, εἰ μή γε αὐτῷ Σιλβανὸς ἢ τὰ ἐκπώματα πεμφθείη. Αποθαυμαζόντων δὲ ἡμῶν τῆς ἀπονοίας τὸν Βάρ βαρον, ὑπολαβὼν ὁ Ρωμύλος, πρεσβευτής ἀνὴρ καὶ πολλῶν πραγμάτων ἔμπειρος, ἔλεγε τὴν αὐτοῦ μετ γίστην τύχην καὶ τὴν ἐκ τῆς τύχης δύναμιν ἐξαίρειν αὐτὸν, ὥστε μὴ ἀνέχεσθαι δικαίων λόγων, εἰ μὴ πρὸς αὐτοῦ “ νομίσῃ ὑπάρχειν αὐτούς. Ούδεν, σε γὰρ τῶν πώποτε τῆς Σκυθικῆς ἢ καὶ ἑτέρας ἀρξάντων γῆς τοσαῦτα ἐν ὀλίγῳ καταπεπράχθαι σε, ὥστε καὶ τῶν ἐν τῷ Ωκεανῷ νήσων ἄρχειν, καὶ πρὸς πάσῃ τῇ Σκυ θικῇ καὶ Ῥωμαίους ἔχειν ἐς φόρου ἀπαγωγήν. Εφιέ μενον δὲ πρὸς τοῖς παροῦσι πλειόνων καὶ ἐπὶ μεί ζον αύξοντα τὴν ἀρχὴν, καὶ ἐς Πέρσας ἀπιέναι βού λεσθαι. Τῶν δὲ ἐν ἡμῖν τινος πυθομένου ποίαν ὁδὸν τραπεὶς ἐς Πέρσας ἐλθεῖν δυνήσεται, ἔλεγεν ὁ Ρω- μύλος, μὴ πολλῷ διαστήματι τὴν Μήδων ἀφεστάναι σὺ ἐτύγχανεν, ἀπεκδεχόμενος Η., ἐτύγχανον, ἀπεκδεχόμενοι συνέβαινεν, ἀπεκδ Β. σε εἰ Β., πότερον Η. τι τε δὲ αὐτοῦ Ν., αὐτὸν οὔπω σε καταπεπράχθαι Β., κατεπράχθη οι γινόμενον στο δεν. Ν., 7.33 DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. latim in´altum assurgebant. Ilic habitabat Attike uxor, ad quam a Barbaris, qui circa januas erant, nactus aditum, ipsam deprehendi in molli stragula jacentem. Erat autem pavimentum laneis tapetibus stratum, in quibus constitimus. Eam. famulorum multitudo in orbem circumstabat, et ancillæ ex ad- verso humi sedentes telas coloribus variegabant, quæ vestibus Barbarorum ad ornatum superinjiciun- tur. Cerca salutata, et muneribus traditis, egressus, exspectans dum Onegesius regia exiret (jam enim e domo sua illuc venerat), ad reliqua ædilicia, ubi Attilas commorabatur, processi. Hic dum ego sta- rem cum reliqua multitudine ( nec enim accessu ullias toci prohibebar, quippe qui Attilæ custodibus et Barbaris, qui eum assectabantur, eram notus), vidi magnam turbam, qua prodibat, currentem, ta- multum et strepitum excitantem. Attilas domo egres- sus, gravi vultu, omnium oculis quaqua versus in eum conversis, incedens cum Onegesio, pro ædibus substitit. Hic eum multi, quibus erant lites, adie- runt, et ejus judicium exceperunt. Deinde domum repetiit, et barbararum gentium legatos, qui ad se venerant, admisit. A posita erant. Circuli autem a solo incipientes pau- B . G Me vero, dum Onegesium exspectabam, Romulus, Promutus et Romanus, legati de vasis aureis ex Ita- lia ad Attilam missi. una cum Rusticio, qui in comi- tatu Constantii erat, et Constantiolo ex Pæonum regione, quæ Autilæ parebat, we sunt sermone adorti, et interrogaverunt, utrum dimissi, an manere coacti essemus. ‹ Id ipsum, inquam, ut sciam ex Onegesio, intra ista septa opperior. ‹ Tum ego illos vicissim percunctari, an aliquod mite re- sponsum ad ea, de quibus legati venerant, ab At- tila tulissent. Nequaquam aiunt illum deduci a sen- tentia, sed bellum minari et denuntiare, ni Sylva- nus aut pocula dedantur. Nos vero cum Barbari miraremur animi impotentiam, Romulus, vir multis honorificentissimis legationibus functus et multo rerum usu præditus, sit, secunda fortuna et poten- tia inde collecta adeo illum efferri, ut justis sermo- nibus nullum apud se locum relinqueret, nisi ens ex re sua esse censeret. Nemo unquam eorum, qui Din Scythia, vel alibi regnarunt, tantas res tam brevi tempore gessit. Totius Scythiæ dominatum sibi comparavit, et ad Oceani insulas usque imperium suum extendit, ut etiam a Romanis tributa exigat. Nec his contentus, ad longe majora animum adje- cit, et latius imperii sui fines protendere et Persas bello aggredi cogitat. Uno ex nobis quærente, qua via e Scythia in Persas tendere posset, Romulos dixit, non longo locorum intervallo Medos dissitos esse a Scythis, neque Hunnos hanc viam nescire, VARIE LECTIONES. vulg., conj. B. add. add. N., vulg. vulg. vulg. vulg.

Α τῆς Σκυθικῆς, οὐδὲ Οὔννους ἀπείρους τῆς ὁδοῦ ταύ- της εἶναι, ἀλλὰ πάλαι ἐς αὐτὴν ἐμβεβληκέναι, λι μοῦ τε τὴν χώραν κρατήσαντος, καὶ Ῥωμαίων δια τὸν τότε συνιστάμενον πόλεμον μὴ συμβαλλόντων. Παρεληλυθέναι δὲ ἐς τὴν Μήδων τόν τε Βασίχ καὶ Κουρσίχ τοὺς ὕστερον ἐς τὴν Ῥώμην ἐληλυθότας εἰς ὁμαιχμίαν, ἄνδρας τῶν βασιλείων Σκυθῶν καὶ πολλοῦ πλήθους ἄρχοντας. Καὶ τοὺς διαβεβηκότας λέγειν, ὡς ἔρημον ἐπελθόντες, χώραν καὶ λίμνην τινὰ περαιωθέντες, ἣν ὁ Ρωμύλος τὴν Μαιῶτιν εἶναι ᾤετο, πέντε καὶ δέκα διαγενομένων ἡμερῶν ὄρη του νὰ ὑπερβάντες ἐς τὴν Μηδικὴν ἐσέβαλον. Ληϊζομέ νοις δὲ καὶ τὴν γῆν κατατρέχουσι πλῆθος Περσικὸν ἐπελθὸν τὸν σφῶν ὑπερκείμενον ἀέρα πλῆσαι βελῶν, ὥστε σφᾶς δέει τοῦ κατασχόντος κινδύνου ἀναχωρήσαι εἰς τοὺπίσω καὶ τὰ ὄρη ὑπεξελθεῖν, ὀλίγην ἄγοντας λείαν· ἡ γὰρ πλείστη ὑπὸ τῶν Μήδων ἀφῄρητο. Εὐλαβουμένους δὲ τὴν τῶν πολεμίων δίωξιν ἑτέραν τραπῆναι ὁδὸν, καὶ μετὰ τὴν ἐκ τῆς ὑφάλου πέτρας ἀναφερομένην τε φλόγα ἐκεῖθεν πορευθέντας.... ἡμε ρῶν ὁδὸν ἐς τὰ οἰκεῖα ἀφικέσθαι, καὶ γνῶναι, οὐ πολλῷ διαστήματι τῶν Μήδων ἀφεστάναι τὴν οι Σκυ θικήν. Τὸν οὖν Αττήλαν ἐπ᾿ αὐτήν σε ιέναι βουλό- μενον οὐ πονήσειν πολλά, οὔτε μακρὰν ἀνύσειν ὁδὸν, ὥστε καὶ Μήδους καὶ Πάρθους καὶ Πέρσας παρα- στήσεσθαι το καὶ ἀναγκάσειν ἐλθεῖν ἐς φόρου ἀπὸ αγωγήν · παρείναι γὰρ αὐτῷ μάχιμον δύναμιν, ἣν οὐδὲν ἔθνος ὑποστήσεται. Ημῶν δὲ κατὰ Περσῶν ἐλθεῖν αὐτὸν ἐπευξαμένων καὶ ἐπ' ἐκείνους τρέψαι τὸν πόλεμον, ὁ Κωνσταντίολος έλεγε δεδιέναι μή ποτε καὶ Πέρσας ῥᾳδίως παραστησάμενος ἀντὶ φίλου δεν σπότης ἐπανήξει. Νῦν μὲν γὰρ τὸ χρυσίον κομίζεσθαι παρ' αὐτῶν τὸ τῆς ἀξίας ἕνεκα · εἰ δὲ καὶ Πάρθους καὶ Μήδους καὶ Πέρσας παραστήσοιτο, οὐκέτι Ρω- μαίων ἀνέξεσθαι τὴν αὐτοῦ νοσφιζομένων ἀρχὴν, ἀλλὰ θεράποντας περιφανῶς ἡγησάμενον χαλεπώ τερα ἐπιτάξειν καὶ οὐκ ἀνεκτὰ ἐκείνοις ἐπιτάγματα. Ην δὲ ἀξία, ἧς ὁ Κωνσταντίολος ἐπεμνήσθη, στρατο ηγοῦ Ῥωμαίων, ἧς χάριν ὁ ᾿Αττήλας παρὰ βασι λέως ἐδέδεκτο τοῦ ' τοῖς στρατηγοῖς χορηγουμένου τὰς συντάξεις ἐκπέμπεσθαι. Ελεγεν οὖν μετὰ Μή- δους καὶ Πάρθους καὶ Πέρσας τοῦτο τὸ ὄνομα, ὅπερ αὐτὸν βούλονται Ῥωμαῖοι καλεῖν, καὶ τὴν ἀξίαν, ᾗ αὐτὸν τετιμηκέναι νομίζουσιν, ἀποσεισάμενον ἀναγ κάσειν τε σφᾶς ἀντὶ στρατηγοῦ βασιλέα προσαγο- ρεύειν. "Ηδη γὰρ καὶ χαλεπαίνοντα εἰπεῖν, ὡς ἐκεί- νῳ μὲν οἱ αὐτοῦ θεράποντες εἰσι στρατηγοί, αὐτῷ δὲ οἱ τοῖς τ8 βασιλεύουσι Ρωμαίων ὁμότιμοι. Εσε- σθαι δὲ οὐκ εἰ; μακρὰν τῆς παρούσης αὐτῷ δυνά μεως αὔξησιν· σημαίνειν * καὶ τοῦτο τὸν Θεὸν τὸ τοῦ ᾿Αρεος ἀναφήναντα ξίφος, ὅπερ ὃν ἱερὸν καὶ παρὰ τῶν Σκυθικῶν βασιλέων τιμώμενον, οἷα δὴ τῷ ἐφόρῳ τῶν πολέμων ανακείμενον, ἐν τοῖς πάλαι ἀφανισθῆναι χρόνοις, εἶτα διὰ βοὸς εὑρεθῆναι. σε ἀναφερ. Ν., ἀναφλεγ. ἀναπέμπ. Η. " την Μ. - τῆς Σκυθικῆς Ν. " αὐτοὺς παρ ραστήσασθαι τ αὐτῶν Ν., αὐτῷ τοῦ Ν., τὸ τοῦ τὰ ἀναγκάσειν Ν., ἀναγκάσας οἱ τοῖς βασ. Β., οὐ τοῖς βασ. τι σημαίνειν — ανα φήναντα Β., συμβαίνειν — ἀναφήναντος δὲ καὶ Ν. * - - - EXCERPTA EX PRISCO RHETORE sed olin, fame per eorum regionem grassante, cum Romani propter bellum, quod tunc temporis gere- bant, minime cum illis prælio decertarent, bac irrupisse, et ad Medos usque Bazicum et Cursicum, duces ipsorum, e regiis Scythis oriundos, pene- trasse, qui postea cum magna hominum multitudine Romam ad contrahendam armorum societatem ve- nissent. Hos narrasse, per quandam desertam re- gionem illis iter fuisse, et paludem trajecisse, quam Romulus existimabat esse Mæotidem : deinde, quin- decim diebus elapsis, per montes quosdam, quos superassent, in Mediam descendisse. Ibi prædas agentibus et excursionibus agros vastantibus Per- sicum agmen superveniens telis aera replevisse. Itaque imminentis periculi metu retro abscessisse, et per montes regressos, pauxillum prædæ abegisse. Magnam enim partem Medos extorsisse: ipsos au- tem, ut persequentium hostium impetum evitarent, ad aliam viam deflexisse. Et per loca, ubi ex petra maritima flamma ardet, illinc profeetos, dierum itinere in sedes suas revertisse. Atque ex eo satis vidisse, non magno intervallo Scythiam a Medis di- stare. Quamobrem si Attilam cupido ceperit Medos invadendi, non multum operæ et laboris in eam in- vasionem consumpturum, neque magnis itine- ribus defatigatum iri, ut Medos, Parthos et Persas adoriatur, et cogat tributi illationi se submittere. Adesse enim illi magnas copias, quas nulla gens sustinere possit. Nobis vero optantibus, ut Persis arma inferret, et a nobis in illos belli molem aver- teret : • Verendum est, inquit Constantiolus, ne, Persis facile devictis, non jam amplius amicus, sed dominus in nos revertatur. » Nunc enim auro ac- cepto pro dignitate eum contentum esse. Quod si Medos, Parthos et Persas domuerit, minime eum Romanorum a suo sejunctum regnum passurum, sed eos manifesto servos suos [reputantem, gravia illis et intolerabilia imperaturum esse. Dignitas autem, cujus mentionem Constantiolus fecit, erat Roma norum exercituum ducis, quam Attilas ab impera- tore acceperat, et stipendia ejus, qui exercitus re- gebat, missa sibi non recusabat. Innuebat igitur, Attilam, Medis, Parthis et Persis subactis, hoc no- men, quo Romanis illum vocare lubet et dignitatem, quam illi ornamenti loco esse existimant, repudia- D turum, et pro duce coacturum eos se regem appel- lare. Jam tum enim indignatus dicebat, illis servos esse exercituum duces, sibi vero viros imperatori- bus Romanis dignitate pares. Et brevi quidem sibi potentiæ accessionem fore, quod et deus, Martis ense in lucem protracto, portenderit. Hic tanquam sacer et deo bellorum præsidi dedicatus, a Scytha- rum regibus olim colebatur, et multis (sæculis non visus, bovis ministerio fuerat tunc temporis erutus. B C VARIE LECTIONES. · vulg., conj. vel. * vulg. vulg. * vulg. vulg. vulg. vulg. ** pro conj.

Α τῆς Σκυθικῆς, οὐδὲ Οὔννους ἀπείρους τῆς ὁδοῦ ταύ- της εἶναι, ἀλλὰ πάλαι ἐς αὐτὴν ἐμβεβληκέναι, λι μοῦ τε τὴν χώραν κρατήσαντος, καὶ Ῥωμαίων δια τὸν τότε συνιστάμενον πόλεμον μὴ συμβαλλόντων. Παρεληλυθέναι δὲ ἐς τὴν Μήδων τόν τε Βασίχ καὶ Κουρσίχ τοὺς ὕστερον ἐς τὴν Ῥώμην ἐληλυθότας εἰς ὁμαιχμίαν, ἄνδρας τῶν βασιλείων Σκυθῶν καὶ πολλοῦ πλήθους ἄρχοντας. Καὶ τοὺς διαβεβηκότας λέγειν, ὡς ἔρημον ἐπελθόντες, χώραν καὶ λίμνην τινὰ περαιωθέντες, ἣν ὁ Ρωμύλος τὴν Μαιῶτιν εἶναι ᾤετο, πέντε καὶ δέκα διαγενομένων ἡμερῶν ὄρη του νὰ ὑπερβάντες ἐς τὴν Μηδικὴν ἐσέβαλον. Ληϊζομέ νοις δὲ καὶ τὴν γῆν κατατρέχουσι πλῆθος Περσικὸν ἐπελθὸν τὸν σφῶν ὑπερκείμενον ἀέρα πλῆσαι βελῶν, ὥστε σφᾶς δέει τοῦ κατασχόντος κινδύνου ἀναχωρήσαι εἰς τοὺπίσω καὶ τὰ ὄρη ὑπεξελθεῖν, ὀλίγην ἄγοντας λείαν· ἡ γὰρ πλείστη ὑπὸ τῶν Μήδων ἀφῄρητο. Εὐλαβουμένους δὲ τὴν τῶν πολεμίων δίωξιν ἑτέραν τραπῆναι ὁδὸν, καὶ μετὰ τὴν ἐκ τῆς ὑφάλου πέτρας ἀναφερομένην τε φλόγα ἐκεῖθεν πορευθέντας.... ἡμε ρῶν ὁδὸν ἐς τὰ οἰκεῖα ἀφικέσθαι, καὶ γνῶναι, οὐ πολλῷ διαστήματι τῶν Μήδων ἀφεστάναι τὴν οι Σκυ θικήν. Τὸν οὖν Αττήλαν ἐπ᾿ αὐτήν σε ιέναι βουλό- μενον οὐ πονήσειν πολλά, οὔτε μακρὰν ἀνύσειν ὁδὸν, ὥστε καὶ Μήδους καὶ Πάρθους καὶ Πέρσας παρα- στήσεσθαι το καὶ ἀναγκάσειν ἐλθεῖν ἐς φόρου ἀπὸ αγωγήν · παρείναι γὰρ αὐτῷ μάχιμον δύναμιν, ἣν οὐδὲν ἔθνος ὑποστήσεται. Ημῶν δὲ κατὰ Περσῶν ἐλθεῖν αὐτὸν ἐπευξαμένων καὶ ἐπ' ἐκείνους τρέψαι τὸν πόλεμον, ὁ Κωνσταντίολος έλεγε δεδιέναι μή ποτε καὶ Πέρσας ῥᾳδίως παραστησάμενος ἀντὶ φίλου δεν σπότης ἐπανήξει. Νῦν μὲν γὰρ τὸ χρυσίον κομίζεσθαι παρ' αὐτῶν τὸ τῆς ἀξίας ἕνεκα · εἰ δὲ καὶ Πάρθους καὶ Μήδους καὶ Πέρσας παραστήσοιτο, οὐκέτι Ρω- μαίων ἀνέξεσθαι τὴν αὐτοῦ νοσφιζομένων ἀρχὴν, ἀλλὰ θεράποντας περιφανῶς ἡγησάμενον χαλεπώ τερα ἐπιτάξειν καὶ οὐκ ἀνεκτὰ ἐκείνοις ἐπιτάγματα. Ην δὲ ἀξία, ἧς ὁ Κωνσταντίολος ἐπεμνήσθη, στρατο ηγοῦ Ῥωμαίων, ἧς χάριν ὁ ᾿Αττήλας παρὰ βασι λέως ἐδέδεκτο τοῦ ' τοῖς στρατηγοῖς χορηγουμένου τὰς συντάξεις ἐκπέμπεσθαι. Ελεγεν οὖν μετὰ Μή- δους καὶ Πάρθους καὶ Πέρσας τοῦτο τὸ ὄνομα, ὅπερ αὐτὸν βούλονται Ῥωμαῖοι καλεῖν, καὶ τὴν ἀξίαν, ᾗ αὐτὸν τετιμηκέναι νομίζουσιν, ἀποσεισάμενον ἀναγ κάσειν τε σφᾶς ἀντὶ στρατηγοῦ βασιλέα προσαγο- ρεύειν. "Ηδη γὰρ καὶ χαλεπαίνοντα εἰπεῖν, ὡς ἐκεί- νῳ μὲν οἱ αὐτοῦ θεράποντες εἰσι στρατηγοί, αὐτῷ δὲ οἱ τοῖς τ8 βασιλεύουσι Ρωμαίων ὁμότιμοι. Εσε- σθαι δὲ οὐκ εἰ; μακρὰν τῆς παρούσης αὐτῷ δυνά μεως αὔξησιν· σημαίνειν * καὶ τοῦτο τὸν Θεὸν τὸ τοῦ ᾿Αρεος ἀναφήναντα ξίφος, ὅπερ ὃν ἱερὸν καὶ παρὰ τῶν Σκυθικῶν βασιλέων τιμώμενον, οἷα δὴ τῷ ἐφόρῳ τῶν πολέμων ανακείμενον, ἐν τοῖς πάλαι ἀφανισθῆναι χρόνοις, εἶτα διὰ βοὸς εὑρεθῆναι. σε ἀναφερ. Ν., ἀναφλεγ. ἀναπέμπ. Η. " την Μ. - τῆς Σκυθικῆς Ν. " αὐτοὺς παρ ραστήσασθαι τ αὐτῶν Ν., αὐτῷ τοῦ Ν., τὸ τοῦ τὰ ἀναγκάσειν Ν., ἀναγκάσας οἱ τοῖς βασ. Β., οὐ τοῖς βασ. τι σημαίνειν — ανα φήναντα Β., συμβαίνειν — ἀναφήναντος δὲ καὶ Ν. * - - - EXCERPTA EX PRISCO RHETORE sed olin, fame per eorum regionem grassante, cum Romani propter bellum, quod tunc temporis gere- bant, minime cum illis prælio decertarent, bac irrupisse, et ad Medos usque Bazicum et Cursicum, duces ipsorum, e regiis Scythis oriundos, pene- trasse, qui postea cum magna hominum multitudine Romam ad contrahendam armorum societatem ve- nissent. Hos narrasse, per quandam desertam re- gionem illis iter fuisse, et paludem trajecisse, quam Romulus existimabat esse Mæotidem : deinde, quin- decim diebus elapsis, per montes quosdam, quos superassent, in Mediam descendisse. Ibi prædas agentibus et excursionibus agros vastantibus Per- sicum agmen superveniens telis aera replevisse. Itaque imminentis periculi metu retro abscessisse, et per montes regressos, pauxillum prædæ abegisse. Magnam enim partem Medos extorsisse: ipsos au- tem, ut persequentium hostium impetum evitarent, ad aliam viam deflexisse. Et per loca, ubi ex petra maritima flamma ardet, illinc profeetos, dierum itinere in sedes suas revertisse. Atque ex eo satis vidisse, non magno intervallo Scythiam a Medis di- stare. Quamobrem si Attilam cupido ceperit Medos invadendi, non multum operæ et laboris in eam in- vasionem consumpturum, neque magnis itine- ribus defatigatum iri, ut Medos, Parthos et Persas adoriatur, et cogat tributi illationi se submittere. Adesse enim illi magnas copias, quas nulla gens sustinere possit. Nobis vero optantibus, ut Persis arma inferret, et a nobis in illos belli molem aver- teret : • Verendum est, inquit Constantiolus, ne, Persis facile devictis, non jam amplius amicus, sed dominus in nos revertatur. » Nunc enim auro ac- cepto pro dignitate eum contentum esse. Quod si Medos, Parthos et Persas domuerit, minime eum Romanorum a suo sejunctum regnum passurum, sed eos manifesto servos suos [reputantem, gravia illis et intolerabilia imperaturum esse. Dignitas autem, cujus mentionem Constantiolus fecit, erat Roma norum exercituum ducis, quam Attilas ab impera- tore acceperat, et stipendia ejus, qui exercitus re- gebat, missa sibi non recusabat. Innuebat igitur, Attilam, Medis, Parthis et Persis subactis, hoc no- men, quo Romanis illum vocare lubet et dignitatem, quam illi ornamenti loco esse existimant, repudia- D turum, et pro duce coacturum eos se regem appel- lare. Jam tum enim indignatus dicebat, illis servos esse exercituum duces, sibi vero viros imperatori- bus Romanis dignitate pares. Et brevi quidem sibi potentiæ accessionem fore, quod et deus, Martis ense in lucem protracto, portenderit. Hic tanquam sacer et deo bellorum præsidi dedicatus, a Scytha- rum regibus olim colebatur, et multis (sæculis non visus, bovis ministerio fuerat tunc temporis erutus. B C VARIE LECTIONES. · vulg., conj. vel. * vulg. vulg. * vulg. vulg. vulg. vulg. ** pro conj.

737 DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. 738 Καὶ ἑκάστου λέγειν τι περὶ τῶν καθεστώτων βου- Α Dum ita de præsenti rerum statu confabulamur, pov λομένου, Ονηγησίου ὑπεξελθόντος, παρ' αὐτὸν ἦλ- θομεν, καὶ ἐπειρώμεθα περὶ τῶν ἐσπουδασμένων μανθάνειν. Ο δέ τισι πρότερον Βαρβάροις διαλεχθείς, πυθέσθαι με παρὰ Μαξιμίνου ἐπέτρεπε τίνα Ρω μαῖοι ἄνδρα τῶν ὑπατικῶν παρὰ τὸν Ἀττήλαν πρεσβευόμενον στέλλουσιν. ὡς δὲ παρελθὼν εἰς τὴν σκηνὴν ἔφραζον, ἅπερ είρητό μοι, καὶ ὅ τι δεῖ λέγειν ὧν χάριν ὁ Βάρβαρος ἡμῶν ἐπύθετο ἅμα τῷ Μαξιμίνῳ βουλευσάμενος ἐπανῆλθον ὡς τὸν Ονηγήσιον, λέγων, ὡς ἐθέλουσι μὲν Ῥωμαῖοι αὐτ τον το παρὰ σφᾶς ἐλθόντα τῶν ἀμφιβόλων ἕνεκα διαλέγεσθαι, εἰ δὲ τούτου διαμάρτοιεν, ἐκπέμψειν βασιλέα ἦν βούλεται πρεσβευσάμενον. Καὶ εὐθὺς μετ ιέναι με τον Μαξιμίνον παρεκελεύσατο, καὶ ἥκοντα αὐτὸν ἦγε παρὰ τὸν ᾿Αττήλαν. Καὶ μικρὴν ὕστε- Β ὑπεξελθὼν ὁ Μαξιμῖνος ἔλεγεν, ἐθέλειν τὸν Βάρδα ρον Νόμον ἢ Ανατόλιον ἢ Σενάτορα πρεσβεύεσθαι· μὴ γὰρ ἂν ἄλλον παρὰ τοὺς εἰρημένους δέξεσθαι 7. Καὶ ὡς αὐτοῦ ἀποκριναμένου μή χρῆναι ἐπὶ τὴν πρε σβείαν τοὺς ἄνδρας καλοῦντα ὑπόπτους καθιστῶν βασι- λεῖ, εἰρηκέναι τὸν Ἀττήλαν, εἰ μὴ ἕλοιντο ποιεῖν, & βούλεται, ὅπλοις τὰ ἀμφίβολα διακριθήσεσθαι. Επαν ελθόντων δὲ ἡμῶν ἐς τὴν σκηνήν, ὁ τοῦ Ὀρέστου πατὴρ ἧκε λέγων, ὡς Αμφοτέρους ὑμᾶς το 'Αττή- λας ἐπὶ τὸ συμπόσιον παρακαλεῖ, γενήσεσθαι δὲ αὐτὸ περὶ θ' τῆς ἡμέρας. ὡς δὲ τὸν καιρὸν ἐφυ- λάξαμεν καὶ ἐπὶ τὸ δεῖπνον κληθέντες παραγει νόμεθα ἡμεῖς τε καὶ οἱ ἀπὸ τῶν ἐσπερίων Ρω- μαίων πρέσβεις, ἔστημεν ἐπὶ τοῦ οὐδοῦ ἀντία Αττήλα. Καὶ κύλικα το οἱ οινοχόοι κατὰ τὸ ἐπι- χώριον ἐπέδοσαν ἔθος, ὡς καὶ ἡμᾶς πρὸ τῆς ἕδρας ἐπεύξασθαι. Οὗ δὴ γενομένου, τῆς κύλικος ἀπογευ σάμενοι ἐπὶ τοὺς θρόνους ήλθομεν, οὗ ἔδει καθεσθέν τις δειπνεῖν. Πρὸς δὲ τοῖς τοίχοις τοῦ οἰκήματος πάνω τες ὑπῆρχαν οἱ δίφροι ἐξ ἑκατέρας πλευρᾶς. Εν μεσωτάτῳ δὲ ἧστο ἐπὶ κλίνης ὁ Ἀττήλας, ἑτέρας ἐξόπισθεν κλίνης ὑπαρχούσης αὐτῷ, μεθ᾿ ἣν βαθμοί τινες ἐπὶ τὴν αὐτοῦ ἀνῆγον εὐνὴν, καλυπτομένην οθό ναις καὶ ποικίλοις παραπετάσμασι κόσμου χάριν, καθάπερ ἐπὶ τῶν γαμούντων Ελληνές τε καὶ Ρω- μαῖοι κατασκευάζουσι. Καὶ πρώτην μὲν ἐνόμιζον τῶν δειπνούντων τάξιν τὴν ἐν δεξιᾷ τοῦ ᾿Αττίλα, δευτέραν δὲ τὴν εὐώνυμον, ἐν ᾗ ἐτυγχάνομεν ὄντες, προκαθεσθέντος ἡμῶν Βερίχου, παρὰ Σκύθαις εὖ γεγονότος ἀνδρός· ὁ γὰρ Ονηγήσιος ἐπὶ δίφρου ἧστο ἐν δεξιᾷ τῆς τοῦ βασιλέως κλίνης. Αντικρύ δὲ τοῦ ᾿υνηγησίου ἐπὶ δίφρου ἐκαθέζοντο δύο τῶν Αττήλα παίδων· ὁ γὰρ πρεσβύτερος ἐπὶ τῆς ἐκείν νου ἧστο κλίνης, οὐκ ἐγγὺς, ἀλλ' ἐπ᾿ ἄκρου, αἰδοῖ τοῦ πατρὸς βλέπων ἐς γῆν. Πάντων δὲ ἐν κόσμῳ καθεστώτων, παρελθὼν οινοχόος τῷ ᾿Αττήλᾳ οἴνου κισσύβιον ἐπιδίδωσι. Δεξάμενος δὲ τὸν τῇ τάξει πρῶτον Ασπάζετο. Ο δὲ τῷ ἀσπασμῷ τιμηθεὶς διανίστατο· καὶ οὐ πρότερον Ιζῆσαι θέμις ἦν, πρὶν ἢ τῷ οἰνοχόῳ ἀπογευσάμενος ἢ καὶ ἐκπιὼν ἀπέδωκε Onegesius foras prodiit, ad quem, ut ex eo discere- mus, quæ nostræ curæ commissa fuerant, accessi- mus. Illo vero prius cum nescio quibus Barbaris collocutus, quærere me ex Maximino jussit, quem Romani ex consularibus legatum ad Attilam essent missuri. Ut in tentorium veni, et Maximino, quæ niki Onegesius dixerat, retuli, habita de eo, quod Barbaris respondendum esset, deliberatione, redii, dixique Onegesio, Romanos magnopere desiderare, illum suarum cum Attila controversiarum discepta- torem ad se accedere. Qua spe si exciderint, im- peratorem, quem sibi libuerit, legatum missurun. Extemplo me Maximinum arcessere jussit, quem, ut venit, ad Attilam deduxit. Unde non multo post Maximinus reversus, narravit, Barbarum velle, impe- ratorem ad se mittere legatos aut Nomum, aut Ana- tolium, aut Senatorem, neque ullos alios præter bos adınissurum. Et cum Maximinus 66 objiceret, minime convenire legatos, qui ad se mittantur, designando suspectos imperatori reddere, Attilam respondisse, si hæc abnuerint, armis se controver- sias disceptaturum. Reversis nobis in tentorium, ecce ad uos Orestis pater: « Vos ambos, inquit, ad convivium invitat Attilas, fiet vero illud ad nonamı diei horam. « Tempore condiclo observato, ut ve- ninius, et una quoque Romanorum Occidentalium legati, stetimus in limine cœnaculi coram Attila. Hic pincernæ, ut mos est in illis regionibus, cali- cem tradiderunt, ut ante accubitum vota faceremus. Quo facto, et calice degustato, ipsa solia, in quibus nos sedentes cœnare oportebat, ascendimus. Omnia sedilia circa parietes cubiculi ab utraque parte dis- posita erant: medius in lecto sedebat Attilas, altero lecto a tergo strato, pone quem erant quidam gra- dus, qui ad ejus cubile ferebant, linteis candidis et variis tapetibus ornatus gratia contectum, simile cubilibus, quæ Romani et Græci nubentibus ador- nare pro more habent. Et primum quidem convi- varum locum ejus habebant, qui ad Attilæ dextram sedebat, secundum ejus, qui ad lævam : in quo nos et Berichus, vir apud Scythas nobilis, sed Berichus superiore loco. Nam Ouegesius in sella ad dextrain regii tori, et e regione Onegesii duo ex Attila filiis sedebant. Senior enin in eodem, quo pater, throno, non prope, sed multum infra accumbebat, oculis præ pudore propter patris præsentiam semper in terraum conjectis. Omnibus ordine sedentibus, qui Attila erat a poculis ingrediens pateram vini tradit. Hanc ubi suscepit, proximum ordine salutavit, qui salutatione honoratus surrexit, neque prius eum sedere fas erat, quam merum degustans, aut etiam ebibens, poculum pocillatori redderet. Sedenti autem Attilæ eodem modo, qui convivio intererant, pocula suscipientes et post salutationem degustantes, hom norem exhibebant. Unicuique vero unus pocillator VARIA LECTIONES. 78 C D 10 αὐτὸν Ν., τὸν vulg. " δέξασθαι vulg. το ἡμᾶς conj. Β. το κύλικα Η., ἐπύλικα vulg.

737 DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. 738 Καὶ ἑκάστου λέγειν τι περὶ τῶν καθεστώτων βου- Α Dum ita de præsenti rerum statu confabulamur, pov λομένου, Ονηγησίου ὑπεξελθόντος, παρ' αὐτὸν ἦλ- θομεν, καὶ ἐπειρώμεθα περὶ τῶν ἐσπουδασμένων μανθάνειν. Ο δέ τισι πρότερον Βαρβάροις διαλεχθείς, πυθέσθαι με παρὰ Μαξιμίνου ἐπέτρεπε τίνα Ρω μαῖοι ἄνδρα τῶν ὑπατικῶν παρὰ τὸν Ἀττήλαν πρεσβευόμενον στέλλουσιν. ὡς δὲ παρελθὼν εἰς τὴν σκηνὴν ἔφραζον, ἅπερ είρητό μοι, καὶ ὅ τι δεῖ λέγειν ὧν χάριν ὁ Βάρβαρος ἡμῶν ἐπύθετο ἅμα τῷ Μαξιμίνῳ βουλευσάμενος ἐπανῆλθον ὡς τὸν Ονηγήσιον, λέγων, ὡς ἐθέλουσι μὲν Ῥωμαῖοι αὐτ τον το παρὰ σφᾶς ἐλθόντα τῶν ἀμφιβόλων ἕνεκα διαλέγεσθαι, εἰ δὲ τούτου διαμάρτοιεν, ἐκπέμψειν βασιλέα ἦν βούλεται πρεσβευσάμενον. Καὶ εὐθὺς μετ ιέναι με τον Μαξιμίνον παρεκελεύσατο, καὶ ἥκοντα αὐτὸν ἦγε παρὰ τὸν ᾿Αττήλαν. Καὶ μικρὴν ὕστε- Β ὑπεξελθὼν ὁ Μαξιμῖνος ἔλεγεν, ἐθέλειν τὸν Βάρδα ρον Νόμον ἢ Ανατόλιον ἢ Σενάτορα πρεσβεύεσθαι· μὴ γὰρ ἂν ἄλλον παρὰ τοὺς εἰρημένους δέξεσθαι 7. Καὶ ὡς αὐτοῦ ἀποκριναμένου μή χρῆναι ἐπὶ τὴν πρε σβείαν τοὺς ἄνδρας καλοῦντα ὑπόπτους καθιστῶν βασι- λεῖ, εἰρηκέναι τὸν Ἀττήλαν, εἰ μὴ ἕλοιντο ποιεῖν, & βούλεται, ὅπλοις τὰ ἀμφίβολα διακριθήσεσθαι. Επαν ελθόντων δὲ ἡμῶν ἐς τὴν σκηνήν, ὁ τοῦ Ὀρέστου πατὴρ ἧκε λέγων, ὡς Αμφοτέρους ὑμᾶς το 'Αττή- λας ἐπὶ τὸ συμπόσιον παρακαλεῖ, γενήσεσθαι δὲ αὐτὸ περὶ θ' τῆς ἡμέρας. ὡς δὲ τὸν καιρὸν ἐφυ- λάξαμεν καὶ ἐπὶ τὸ δεῖπνον κληθέντες παραγει νόμεθα ἡμεῖς τε καὶ οἱ ἀπὸ τῶν ἐσπερίων Ρω- μαίων πρέσβεις, ἔστημεν ἐπὶ τοῦ οὐδοῦ ἀντία Αττήλα. Καὶ κύλικα το οἱ οινοχόοι κατὰ τὸ ἐπι- χώριον ἐπέδοσαν ἔθος, ὡς καὶ ἡμᾶς πρὸ τῆς ἕδρας ἐπεύξασθαι. Οὗ δὴ γενομένου, τῆς κύλικος ἀπογευ σάμενοι ἐπὶ τοὺς θρόνους ήλθομεν, οὗ ἔδει καθεσθέν τις δειπνεῖν. Πρὸς δὲ τοῖς τοίχοις τοῦ οἰκήματος πάνω τες ὑπῆρχαν οἱ δίφροι ἐξ ἑκατέρας πλευρᾶς. Εν μεσωτάτῳ δὲ ἧστο ἐπὶ κλίνης ὁ Ἀττήλας, ἑτέρας ἐξόπισθεν κλίνης ὑπαρχούσης αὐτῷ, μεθ᾿ ἣν βαθμοί τινες ἐπὶ τὴν αὐτοῦ ἀνῆγον εὐνὴν, καλυπτομένην οθό ναις καὶ ποικίλοις παραπετάσμασι κόσμου χάριν, καθάπερ ἐπὶ τῶν γαμούντων Ελληνές τε καὶ Ρω- μαῖοι κατασκευάζουσι. Καὶ πρώτην μὲν ἐνόμιζον τῶν δειπνούντων τάξιν τὴν ἐν δεξιᾷ τοῦ ᾿Αττίλα, δευτέραν δὲ τὴν εὐώνυμον, ἐν ᾗ ἐτυγχάνομεν ὄντες, προκαθεσθέντος ἡμῶν Βερίχου, παρὰ Σκύθαις εὖ γεγονότος ἀνδρός· ὁ γὰρ Ονηγήσιος ἐπὶ δίφρου ἧστο ἐν δεξιᾷ τῆς τοῦ βασιλέως κλίνης. Αντικρύ δὲ τοῦ ᾿υνηγησίου ἐπὶ δίφρου ἐκαθέζοντο δύο τῶν Αττήλα παίδων· ὁ γὰρ πρεσβύτερος ἐπὶ τῆς ἐκείν νου ἧστο κλίνης, οὐκ ἐγγὺς, ἀλλ' ἐπ᾿ ἄκρου, αἰδοῖ τοῦ πατρὸς βλέπων ἐς γῆν. Πάντων δὲ ἐν κόσμῳ καθεστώτων, παρελθὼν οινοχόος τῷ ᾿Αττήλᾳ οἴνου κισσύβιον ἐπιδίδωσι. Δεξάμενος δὲ τὸν τῇ τάξει πρῶτον Ασπάζετο. Ο δὲ τῷ ἀσπασμῷ τιμηθεὶς διανίστατο· καὶ οὐ πρότερον Ιζῆσαι θέμις ἦν, πρὶν ἢ τῷ οἰνοχόῳ ἀπογευσάμενος ἢ καὶ ἐκπιὼν ἀπέδωκε Onegesius foras prodiit, ad quem, ut ex eo discere- mus, quæ nostræ curæ commissa fuerant, accessi- mus. Illo vero prius cum nescio quibus Barbaris collocutus, quærere me ex Maximino jussit, quem Romani ex consularibus legatum ad Attilam essent missuri. Ut in tentorium veni, et Maximino, quæ niki Onegesius dixerat, retuli, habita de eo, quod Barbaris respondendum esset, deliberatione, redii, dixique Onegesio, Romanos magnopere desiderare, illum suarum cum Attila controversiarum discepta- torem ad se accedere. Qua spe si exciderint, im- peratorem, quem sibi libuerit, legatum missurun. Extemplo me Maximinum arcessere jussit, quem, ut venit, ad Attilam deduxit. Unde non multo post Maximinus reversus, narravit, Barbarum velle, impe- ratorem ad se mittere legatos aut Nomum, aut Ana- tolium, aut Senatorem, neque ullos alios præter bos adınissurum. Et cum Maximinus 66 objiceret, minime convenire legatos, qui ad se mittantur, designando suspectos imperatori reddere, Attilam respondisse, si hæc abnuerint, armis se controver- sias disceptaturum. Reversis nobis in tentorium, ecce ad uos Orestis pater: « Vos ambos, inquit, ad convivium invitat Attilas, fiet vero illud ad nonamı diei horam. « Tempore condiclo observato, ut ve- ninius, et una quoque Romanorum Occidentalium legati, stetimus in limine cœnaculi coram Attila. Hic pincernæ, ut mos est in illis regionibus, cali- cem tradiderunt, ut ante accubitum vota faceremus. Quo facto, et calice degustato, ipsa solia, in quibus nos sedentes cœnare oportebat, ascendimus. Omnia sedilia circa parietes cubiculi ab utraque parte dis- posita erant: medius in lecto sedebat Attilas, altero lecto a tergo strato, pone quem erant quidam gra- dus, qui ad ejus cubile ferebant, linteis candidis et variis tapetibus ornatus gratia contectum, simile cubilibus, quæ Romani et Græci nubentibus ador- nare pro more habent. Et primum quidem convi- varum locum ejus habebant, qui ad Attilæ dextram sedebat, secundum ejus, qui ad lævam : in quo nos et Berichus, vir apud Scythas nobilis, sed Berichus superiore loco. Nam Ouegesius in sella ad dextrain regii tori, et e regione Onegesii duo ex Attila filiis sedebant. Senior enin in eodem, quo pater, throno, non prope, sed multum infra accumbebat, oculis præ pudore propter patris præsentiam semper in terraum conjectis. Omnibus ordine sedentibus, qui Attila erat a poculis ingrediens pateram vini tradit. Hanc ubi suscepit, proximum ordine salutavit, qui salutatione honoratus surrexit, neque prius eum sedere fas erat, quam merum degustans, aut etiam ebibens, poculum pocillatori redderet. Sedenti autem Attilæ eodem modo, qui convivio intererant, pocula suscipientes et post salutationem degustantes, hom norem exhibebant. Unicuique vero unus pocillator VARIA LECTIONES. 78 C D 10 αὐτὸν Ν., τὸν vulg. " δέξασθαι vulg. το ἡμᾶς conj. Β. το κύλικα Η., ἐπύλικα vulg.

737 DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. 738 Καὶ ἑκάστου λέγειν τι περὶ τῶν καθεστώτων βου- Α Dum ita de præsenti rerum statu confabulamur, pov λομένου, Ονηγησίου ὑπεξελθόντος, παρ' αὐτὸν ἦλ- θομεν, καὶ ἐπειρώμεθα περὶ τῶν ἐσπουδασμένων μανθάνειν. Ο δέ τισι πρότερον Βαρβάροις διαλεχθείς, πυθέσθαι με παρὰ Μαξιμίνου ἐπέτρεπε τίνα Ρω μαῖοι ἄνδρα τῶν ὑπατικῶν παρὰ τὸν Ἀττήλαν πρεσβευόμενον στέλλουσιν. ὡς δὲ παρελθὼν εἰς τὴν σκηνὴν ἔφραζον, ἅπερ είρητό μοι, καὶ ὅ τι δεῖ λέγειν ὧν χάριν ὁ Βάρβαρος ἡμῶν ἐπύθετο ἅμα τῷ Μαξιμίνῳ βουλευσάμενος ἐπανῆλθον ὡς τὸν Ονηγήσιον, λέγων, ὡς ἐθέλουσι μὲν Ῥωμαῖοι αὐτ τον το παρὰ σφᾶς ἐλθόντα τῶν ἀμφιβόλων ἕνεκα διαλέγεσθαι, εἰ δὲ τούτου διαμάρτοιεν, ἐκπέμψειν βασιλέα ἦν βούλεται πρεσβευσάμενον. Καὶ εὐθὺς μετ ιέναι με τον Μαξιμίνον παρεκελεύσατο, καὶ ἥκοντα αὐτὸν ἦγε παρὰ τὸν ᾿Αττήλαν. Καὶ μικρὴν ὕστε- Β ὑπεξελθὼν ὁ Μαξιμῖνος ἔλεγεν, ἐθέλειν τὸν Βάρδα ρον Νόμον ἢ Ανατόλιον ἢ Σενάτορα πρεσβεύεσθαι· μὴ γὰρ ἂν ἄλλον παρὰ τοὺς εἰρημένους δέξεσθαι 7. Καὶ ὡς αὐτοῦ ἀποκριναμένου μή χρῆναι ἐπὶ τὴν πρε σβείαν τοὺς ἄνδρας καλοῦντα ὑπόπτους καθιστῶν βασι- λεῖ, εἰρηκέναι τὸν Ἀττήλαν, εἰ μὴ ἕλοιντο ποιεῖν, & βούλεται, ὅπλοις τὰ ἀμφίβολα διακριθήσεσθαι. Επαν ελθόντων δὲ ἡμῶν ἐς τὴν σκηνήν, ὁ τοῦ Ὀρέστου πατὴρ ἧκε λέγων, ὡς Αμφοτέρους ὑμᾶς το 'Αττή- λας ἐπὶ τὸ συμπόσιον παρακαλεῖ, γενήσεσθαι δὲ αὐτὸ περὶ θ' τῆς ἡμέρας. ὡς δὲ τὸν καιρὸν ἐφυ- λάξαμεν καὶ ἐπὶ τὸ δεῖπνον κληθέντες παραγει νόμεθα ἡμεῖς τε καὶ οἱ ἀπὸ τῶν ἐσπερίων Ρω- μαίων πρέσβεις, ἔστημεν ἐπὶ τοῦ οὐδοῦ ἀντία Αττήλα. Καὶ κύλικα το οἱ οινοχόοι κατὰ τὸ ἐπι- χώριον ἐπέδοσαν ἔθος, ὡς καὶ ἡμᾶς πρὸ τῆς ἕδρας ἐπεύξασθαι. Οὗ δὴ γενομένου, τῆς κύλικος ἀπογευ σάμενοι ἐπὶ τοὺς θρόνους ήλθομεν, οὗ ἔδει καθεσθέν τις δειπνεῖν. Πρὸς δὲ τοῖς τοίχοις τοῦ οἰκήματος πάνω τες ὑπῆρχαν οἱ δίφροι ἐξ ἑκατέρας πλευρᾶς. Εν μεσωτάτῳ δὲ ἧστο ἐπὶ κλίνης ὁ Ἀττήλας, ἑτέρας ἐξόπισθεν κλίνης ὑπαρχούσης αὐτῷ, μεθ᾿ ἣν βαθμοί τινες ἐπὶ τὴν αὐτοῦ ἀνῆγον εὐνὴν, καλυπτομένην οθό ναις καὶ ποικίλοις παραπετάσμασι κόσμου χάριν, καθάπερ ἐπὶ τῶν γαμούντων Ελληνές τε καὶ Ρω- μαῖοι κατασκευάζουσι. Καὶ πρώτην μὲν ἐνόμιζον τῶν δειπνούντων τάξιν τὴν ἐν δεξιᾷ τοῦ ᾿Αττίλα, δευτέραν δὲ τὴν εὐώνυμον, ἐν ᾗ ἐτυγχάνομεν ὄντες, προκαθεσθέντος ἡμῶν Βερίχου, παρὰ Σκύθαις εὖ γεγονότος ἀνδρός· ὁ γὰρ Ονηγήσιος ἐπὶ δίφρου ἧστο ἐν δεξιᾷ τῆς τοῦ βασιλέως κλίνης. Αντικρύ δὲ τοῦ ᾿υνηγησίου ἐπὶ δίφρου ἐκαθέζοντο δύο τῶν Αττήλα παίδων· ὁ γὰρ πρεσβύτερος ἐπὶ τῆς ἐκείν νου ἧστο κλίνης, οὐκ ἐγγὺς, ἀλλ' ἐπ᾿ ἄκρου, αἰδοῖ τοῦ πατρὸς βλέπων ἐς γῆν. Πάντων δὲ ἐν κόσμῳ καθεστώτων, παρελθὼν οινοχόος τῷ ᾿Αττήλᾳ οἴνου κισσύβιον ἐπιδίδωσι. Δεξάμενος δὲ τὸν τῇ τάξει πρῶτον Ασπάζετο. Ο δὲ τῷ ἀσπασμῷ τιμηθεὶς διανίστατο· καὶ οὐ πρότερον Ιζῆσαι θέμις ἦν, πρὶν ἢ τῷ οἰνοχόῳ ἀπογευσάμενος ἢ καὶ ἐκπιὼν ἀπέδωκε Onegesius foras prodiit, ad quem, ut ex eo discere- mus, quæ nostræ curæ commissa fuerant, accessi- mus. Illo vero prius cum nescio quibus Barbaris collocutus, quærere me ex Maximino jussit, quem Romani ex consularibus legatum ad Attilam essent missuri. Ut in tentorium veni, et Maximino, quæ niki Onegesius dixerat, retuli, habita de eo, quod Barbaris respondendum esset, deliberatione, redii, dixique Onegesio, Romanos magnopere desiderare, illum suarum cum Attila controversiarum discepta- torem ad se accedere. Qua spe si exciderint, im- peratorem, quem sibi libuerit, legatum missurun. Extemplo me Maximinum arcessere jussit, quem, ut venit, ad Attilam deduxit. Unde non multo post Maximinus reversus, narravit, Barbarum velle, impe- ratorem ad se mittere legatos aut Nomum, aut Ana- tolium, aut Senatorem, neque ullos alios præter bos adınissurum. Et cum Maximinus 66 objiceret, minime convenire legatos, qui ad se mittantur, designando suspectos imperatori reddere, Attilam respondisse, si hæc abnuerint, armis se controver- sias disceptaturum. Reversis nobis in tentorium, ecce ad uos Orestis pater: « Vos ambos, inquit, ad convivium invitat Attilas, fiet vero illud ad nonamı diei horam. « Tempore condiclo observato, ut ve- ninius, et una quoque Romanorum Occidentalium legati, stetimus in limine cœnaculi coram Attila. Hic pincernæ, ut mos est in illis regionibus, cali- cem tradiderunt, ut ante accubitum vota faceremus. Quo facto, et calice degustato, ipsa solia, in quibus nos sedentes cœnare oportebat, ascendimus. Omnia sedilia circa parietes cubiculi ab utraque parte dis- posita erant: medius in lecto sedebat Attilas, altero lecto a tergo strato, pone quem erant quidam gra- dus, qui ad ejus cubile ferebant, linteis candidis et variis tapetibus ornatus gratia contectum, simile cubilibus, quæ Romani et Græci nubentibus ador- nare pro more habent. Et primum quidem convi- varum locum ejus habebant, qui ad Attilæ dextram sedebat, secundum ejus, qui ad lævam : in quo nos et Berichus, vir apud Scythas nobilis, sed Berichus superiore loco. Nam Ouegesius in sella ad dextrain regii tori, et e regione Onegesii duo ex Attila filiis sedebant. Senior enin in eodem, quo pater, throno, non prope, sed multum infra accumbebat, oculis præ pudore propter patris præsentiam semper in terraum conjectis. Omnibus ordine sedentibus, qui Attila erat a poculis ingrediens pateram vini tradit. Hanc ubi suscepit, proximum ordine salutavit, qui salutatione honoratus surrexit, neque prius eum sedere fas erat, quam merum degustans, aut etiam ebibens, poculum pocillatori redderet. Sedenti autem Attilæ eodem modo, qui convivio intererant, pocula suscipientes et post salutationem degustantes, hom norem exhibebant. Unicuique vero unus pocillator VARIA LECTIONES. 78 C D 10 αὐτὸν Ν., τὸν vulg. " δέξασθαι vulg. το ἡμᾶς conj. Β. το κύλικα Η., ἐπύλικα vulg.

737 DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. 738 Καὶ ἑκάστου λέγειν τι περὶ τῶν καθεστώτων βου- Α Dum ita de præsenti rerum statu confabulamur, pov λομένου, Ονηγησίου ὑπεξελθόντος, παρ' αὐτὸν ἦλ- θομεν, καὶ ἐπειρώμεθα περὶ τῶν ἐσπουδασμένων μανθάνειν. Ο δέ τισι πρότερον Βαρβάροις διαλεχθείς, πυθέσθαι με παρὰ Μαξιμίνου ἐπέτρεπε τίνα Ρω μαῖοι ἄνδρα τῶν ὑπατικῶν παρὰ τὸν Ἀττήλαν πρεσβευόμενον στέλλουσιν. ὡς δὲ παρελθὼν εἰς τὴν σκηνὴν ἔφραζον, ἅπερ είρητό μοι, καὶ ὅ τι δεῖ λέγειν ὧν χάριν ὁ Βάρβαρος ἡμῶν ἐπύθετο ἅμα τῷ Μαξιμίνῳ βουλευσάμενος ἐπανῆλθον ὡς τὸν Ονηγήσιον, λέγων, ὡς ἐθέλουσι μὲν Ῥωμαῖοι αὐτ τον το παρὰ σφᾶς ἐλθόντα τῶν ἀμφιβόλων ἕνεκα διαλέγεσθαι, εἰ δὲ τούτου διαμάρτοιεν, ἐκπέμψειν βασιλέα ἦν βούλεται πρεσβευσάμενον. Καὶ εὐθὺς μετ ιέναι με τον Μαξιμίνον παρεκελεύσατο, καὶ ἥκοντα αὐτὸν ἦγε παρὰ τὸν ᾿Αττήλαν. Καὶ μικρὴν ὕστε- Β ὑπεξελθὼν ὁ Μαξιμῖνος ἔλεγεν, ἐθέλειν τὸν Βάρδα ρον Νόμον ἢ Ανατόλιον ἢ Σενάτορα πρεσβεύεσθαι· μὴ γὰρ ἂν ἄλλον παρὰ τοὺς εἰρημένους δέξεσθαι 7. Καὶ ὡς αὐτοῦ ἀποκριναμένου μή χρῆναι ἐπὶ τὴν πρε σβείαν τοὺς ἄνδρας καλοῦντα ὑπόπτους καθιστῶν βασι- λεῖ, εἰρηκέναι τὸν Ἀττήλαν, εἰ μὴ ἕλοιντο ποιεῖν, & βούλεται, ὅπλοις τὰ ἀμφίβολα διακριθήσεσθαι. Επαν ελθόντων δὲ ἡμῶν ἐς τὴν σκηνήν, ὁ τοῦ Ὀρέστου πατὴρ ἧκε λέγων, ὡς Αμφοτέρους ὑμᾶς το 'Αττή- λας ἐπὶ τὸ συμπόσιον παρακαλεῖ, γενήσεσθαι δὲ αὐτὸ περὶ θ' τῆς ἡμέρας. ὡς δὲ τὸν καιρὸν ἐφυ- λάξαμεν καὶ ἐπὶ τὸ δεῖπνον κληθέντες παραγει νόμεθα ἡμεῖς τε καὶ οἱ ἀπὸ τῶν ἐσπερίων Ρω- μαίων πρέσβεις, ἔστημεν ἐπὶ τοῦ οὐδοῦ ἀντία Αττήλα. Καὶ κύλικα το οἱ οινοχόοι κατὰ τὸ ἐπι- χώριον ἐπέδοσαν ἔθος, ὡς καὶ ἡμᾶς πρὸ τῆς ἕδρας ἐπεύξασθαι. Οὗ δὴ γενομένου, τῆς κύλικος ἀπογευ σάμενοι ἐπὶ τοὺς θρόνους ήλθομεν, οὗ ἔδει καθεσθέν τις δειπνεῖν. Πρὸς δὲ τοῖς τοίχοις τοῦ οἰκήματος πάνω τες ὑπῆρχαν οἱ δίφροι ἐξ ἑκατέρας πλευρᾶς. Εν μεσωτάτῳ δὲ ἧστο ἐπὶ κλίνης ὁ Ἀττήλας, ἑτέρας ἐξόπισθεν κλίνης ὑπαρχούσης αὐτῷ, μεθ᾿ ἣν βαθμοί τινες ἐπὶ τὴν αὐτοῦ ἀνῆγον εὐνὴν, καλυπτομένην οθό ναις καὶ ποικίλοις παραπετάσμασι κόσμου χάριν, καθάπερ ἐπὶ τῶν γαμούντων Ελληνές τε καὶ Ρω- μαῖοι κατασκευάζουσι. Καὶ πρώτην μὲν ἐνόμιζον τῶν δειπνούντων τάξιν τὴν ἐν δεξιᾷ τοῦ ᾿Αττίλα, δευτέραν δὲ τὴν εὐώνυμον, ἐν ᾗ ἐτυγχάνομεν ὄντες, προκαθεσθέντος ἡμῶν Βερίχου, παρὰ Σκύθαις εὖ γεγονότος ἀνδρός· ὁ γὰρ Ονηγήσιος ἐπὶ δίφρου ἧστο ἐν δεξιᾷ τῆς τοῦ βασιλέως κλίνης. Αντικρύ δὲ τοῦ ᾿υνηγησίου ἐπὶ δίφρου ἐκαθέζοντο δύο τῶν Αττήλα παίδων· ὁ γὰρ πρεσβύτερος ἐπὶ τῆς ἐκείν νου ἧστο κλίνης, οὐκ ἐγγὺς, ἀλλ' ἐπ᾿ ἄκρου, αἰδοῖ τοῦ πατρὸς βλέπων ἐς γῆν. Πάντων δὲ ἐν κόσμῳ καθεστώτων, παρελθὼν οινοχόος τῷ ᾿Αττήλᾳ οἴνου κισσύβιον ἐπιδίδωσι. Δεξάμενος δὲ τὸν τῇ τάξει πρῶτον Ασπάζετο. Ο δὲ τῷ ἀσπασμῷ τιμηθεὶς διανίστατο· καὶ οὐ πρότερον Ιζῆσαι θέμις ἦν, πρὶν ἢ τῷ οἰνοχόῳ ἀπογευσάμενος ἢ καὶ ἐκπιὼν ἀπέδωκε Onegesius foras prodiit, ad quem, ut ex eo discere- mus, quæ nostræ curæ commissa fuerant, accessi- mus. Illo vero prius cum nescio quibus Barbaris collocutus, quærere me ex Maximino jussit, quem Romani ex consularibus legatum ad Attilam essent missuri. Ut in tentorium veni, et Maximino, quæ niki Onegesius dixerat, retuli, habita de eo, quod Barbaris respondendum esset, deliberatione, redii, dixique Onegesio, Romanos magnopere desiderare, illum suarum cum Attila controversiarum discepta- torem ad se accedere. Qua spe si exciderint, im- peratorem, quem sibi libuerit, legatum missurun. Extemplo me Maximinum arcessere jussit, quem, ut venit, ad Attilam deduxit. Unde non multo post Maximinus reversus, narravit, Barbarum velle, impe- ratorem ad se mittere legatos aut Nomum, aut Ana- tolium, aut Senatorem, neque ullos alios præter bos adınissurum. Et cum Maximinus 66 objiceret, minime convenire legatos, qui ad se mittantur, designando suspectos imperatori reddere, Attilam respondisse, si hæc abnuerint, armis se controver- sias disceptaturum. Reversis nobis in tentorium, ecce ad uos Orestis pater: « Vos ambos, inquit, ad convivium invitat Attilas, fiet vero illud ad nonamı diei horam. « Tempore condiclo observato, ut ve- ninius, et una quoque Romanorum Occidentalium legati, stetimus in limine cœnaculi coram Attila. Hic pincernæ, ut mos est in illis regionibus, cali- cem tradiderunt, ut ante accubitum vota faceremus. Quo facto, et calice degustato, ipsa solia, in quibus nos sedentes cœnare oportebat, ascendimus. Omnia sedilia circa parietes cubiculi ab utraque parte dis- posita erant: medius in lecto sedebat Attilas, altero lecto a tergo strato, pone quem erant quidam gra- dus, qui ad ejus cubile ferebant, linteis candidis et variis tapetibus ornatus gratia contectum, simile cubilibus, quæ Romani et Græci nubentibus ador- nare pro more habent. Et primum quidem convi- varum locum ejus habebant, qui ad Attilæ dextram sedebat, secundum ejus, qui ad lævam : in quo nos et Berichus, vir apud Scythas nobilis, sed Berichus superiore loco. Nam Ouegesius in sella ad dextrain regii tori, et e regione Onegesii duo ex Attila filiis sedebant. Senior enin in eodem, quo pater, throno, non prope, sed multum infra accumbebat, oculis præ pudore propter patris præsentiam semper in terraum conjectis. Omnibus ordine sedentibus, qui Attila erat a poculis ingrediens pateram vini tradit. Hanc ubi suscepit, proximum ordine salutavit, qui salutatione honoratus surrexit, neque prius eum sedere fas erat, quam merum degustans, aut etiam ebibens, poculum pocillatori redderet. Sedenti autem Attilæ eodem modo, qui convivio intererant, pocula suscipientes et post salutationem degustantes, hom norem exhibebant. Unicuique vero unus pocillator VARIA LECTIONES. 78 C D 10 αὐτὸν Ν., τὸν vulg. " δέξασθαι vulg. το ἡμᾶς conj. Β. το κύλικα Η., ἐπύλικα vulg.

737 DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. 738 Καὶ ἑκάστου λέγειν τι περὶ τῶν καθεστώτων βου- Α Dum ita de præsenti rerum statu confabulamur, pov λομένου, Ονηγησίου ὑπεξελθόντος, παρ' αὐτὸν ἦλ- θομεν, καὶ ἐπειρώμεθα περὶ τῶν ἐσπουδασμένων μανθάνειν. Ο δέ τισι πρότερον Βαρβάροις διαλεχθείς, πυθέσθαι με παρὰ Μαξιμίνου ἐπέτρεπε τίνα Ρω μαῖοι ἄνδρα τῶν ὑπατικῶν παρὰ τὸν Ἀττήλαν πρεσβευόμενον στέλλουσιν. ὡς δὲ παρελθὼν εἰς τὴν σκηνὴν ἔφραζον, ἅπερ είρητό μοι, καὶ ὅ τι δεῖ λέγειν ὧν χάριν ὁ Βάρβαρος ἡμῶν ἐπύθετο ἅμα τῷ Μαξιμίνῳ βουλευσάμενος ἐπανῆλθον ὡς τὸν Ονηγήσιον, λέγων, ὡς ἐθέλουσι μὲν Ῥωμαῖοι αὐτ τον το παρὰ σφᾶς ἐλθόντα τῶν ἀμφιβόλων ἕνεκα διαλέγεσθαι, εἰ δὲ τούτου διαμάρτοιεν, ἐκπέμψειν βασιλέα ἦν βούλεται πρεσβευσάμενον. Καὶ εὐθὺς μετ ιέναι με τον Μαξιμίνον παρεκελεύσατο, καὶ ἥκοντα αὐτὸν ἦγε παρὰ τὸν ᾿Αττήλαν. Καὶ μικρὴν ὕστε- Β ὑπεξελθὼν ὁ Μαξιμῖνος ἔλεγεν, ἐθέλειν τὸν Βάρδα ρον Νόμον ἢ Ανατόλιον ἢ Σενάτορα πρεσβεύεσθαι· μὴ γὰρ ἂν ἄλλον παρὰ τοὺς εἰρημένους δέξεσθαι 7. Καὶ ὡς αὐτοῦ ἀποκριναμένου μή χρῆναι ἐπὶ τὴν πρε σβείαν τοὺς ἄνδρας καλοῦντα ὑπόπτους καθιστῶν βασι- λεῖ, εἰρηκέναι τὸν Ἀττήλαν, εἰ μὴ ἕλοιντο ποιεῖν, & βούλεται, ὅπλοις τὰ ἀμφίβολα διακριθήσεσθαι. Επαν ελθόντων δὲ ἡμῶν ἐς τὴν σκηνήν, ὁ τοῦ Ὀρέστου πατὴρ ἧκε λέγων, ὡς Αμφοτέρους ὑμᾶς το 'Αττή- λας ἐπὶ τὸ συμπόσιον παρακαλεῖ, γενήσεσθαι δὲ αὐτὸ περὶ θ' τῆς ἡμέρας. ὡς δὲ τὸν καιρὸν ἐφυ- λάξαμεν καὶ ἐπὶ τὸ δεῖπνον κληθέντες παραγει νόμεθα ἡμεῖς τε καὶ οἱ ἀπὸ τῶν ἐσπερίων Ρω- μαίων πρέσβεις, ἔστημεν ἐπὶ τοῦ οὐδοῦ ἀντία Αττήλα. Καὶ κύλικα το οἱ οινοχόοι κατὰ τὸ ἐπι- χώριον ἐπέδοσαν ἔθος, ὡς καὶ ἡμᾶς πρὸ τῆς ἕδρας ἐπεύξασθαι. Οὗ δὴ γενομένου, τῆς κύλικος ἀπογευ σάμενοι ἐπὶ τοὺς θρόνους ήλθομεν, οὗ ἔδει καθεσθέν τις δειπνεῖν. Πρὸς δὲ τοῖς τοίχοις τοῦ οἰκήματος πάνω τες ὑπῆρχαν οἱ δίφροι ἐξ ἑκατέρας πλευρᾶς. Εν μεσωτάτῳ δὲ ἧστο ἐπὶ κλίνης ὁ Ἀττήλας, ἑτέρας ἐξόπισθεν κλίνης ὑπαρχούσης αὐτῷ, μεθ᾿ ἣν βαθμοί τινες ἐπὶ τὴν αὐτοῦ ἀνῆγον εὐνὴν, καλυπτομένην οθό ναις καὶ ποικίλοις παραπετάσμασι κόσμου χάριν, καθάπερ ἐπὶ τῶν γαμούντων Ελληνές τε καὶ Ρω- μαῖοι κατασκευάζουσι. Καὶ πρώτην μὲν ἐνόμιζον τῶν δειπνούντων τάξιν τὴν ἐν δεξιᾷ τοῦ ᾿Αττίλα, δευτέραν δὲ τὴν εὐώνυμον, ἐν ᾗ ἐτυγχάνομεν ὄντες, προκαθεσθέντος ἡμῶν Βερίχου, παρὰ Σκύθαις εὖ γεγονότος ἀνδρός· ὁ γὰρ Ονηγήσιος ἐπὶ δίφρου ἧστο ἐν δεξιᾷ τῆς τοῦ βασιλέως κλίνης. Αντικρύ δὲ τοῦ ᾿υνηγησίου ἐπὶ δίφρου ἐκαθέζοντο δύο τῶν Αττήλα παίδων· ὁ γὰρ πρεσβύτερος ἐπὶ τῆς ἐκείν νου ἧστο κλίνης, οὐκ ἐγγὺς, ἀλλ' ἐπ᾿ ἄκρου, αἰδοῖ τοῦ πατρὸς βλέπων ἐς γῆν. Πάντων δὲ ἐν κόσμῳ καθεστώτων, παρελθὼν οινοχόος τῷ ᾿Αττήλᾳ οἴνου κισσύβιον ἐπιδίδωσι. Δεξάμενος δὲ τὸν τῇ τάξει πρῶτον Ασπάζετο. Ο δὲ τῷ ἀσπασμῷ τιμηθεὶς διανίστατο· καὶ οὐ πρότερον Ιζῆσαι θέμις ἦν, πρὶν ἢ τῷ οἰνοχόῳ ἀπογευσάμενος ἢ καὶ ἐκπιὼν ἀπέδωκε Onegesius foras prodiit, ad quem, ut ex eo discere- mus, quæ nostræ curæ commissa fuerant, accessi- mus. Illo vero prius cum nescio quibus Barbaris collocutus, quærere me ex Maximino jussit, quem Romani ex consularibus legatum ad Attilam essent missuri. Ut in tentorium veni, et Maximino, quæ niki Onegesius dixerat, retuli, habita de eo, quod Barbaris respondendum esset, deliberatione, redii, dixique Onegesio, Romanos magnopere desiderare, illum suarum cum Attila controversiarum discepta- torem ad se accedere. Qua spe si exciderint, im- peratorem, quem sibi libuerit, legatum missurun. Extemplo me Maximinum arcessere jussit, quem, ut venit, ad Attilam deduxit. Unde non multo post Maximinus reversus, narravit, Barbarum velle, impe- ratorem ad se mittere legatos aut Nomum, aut Ana- tolium, aut Senatorem, neque ullos alios præter bos adınissurum. Et cum Maximinus 66 objiceret, minime convenire legatos, qui ad se mittantur, designando suspectos imperatori reddere, Attilam respondisse, si hæc abnuerint, armis se controver- sias disceptaturum. Reversis nobis in tentorium, ecce ad uos Orestis pater: « Vos ambos, inquit, ad convivium invitat Attilas, fiet vero illud ad nonamı diei horam. « Tempore condiclo observato, ut ve- ninius, et una quoque Romanorum Occidentalium legati, stetimus in limine cœnaculi coram Attila. Hic pincernæ, ut mos est in illis regionibus, cali- cem tradiderunt, ut ante accubitum vota faceremus. Quo facto, et calice degustato, ipsa solia, in quibus nos sedentes cœnare oportebat, ascendimus. Omnia sedilia circa parietes cubiculi ab utraque parte dis- posita erant: medius in lecto sedebat Attilas, altero lecto a tergo strato, pone quem erant quidam gra- dus, qui ad ejus cubile ferebant, linteis candidis et variis tapetibus ornatus gratia contectum, simile cubilibus, quæ Romani et Græci nubentibus ador- nare pro more habent. Et primum quidem convi- varum locum ejus habebant, qui ad Attilæ dextram sedebat, secundum ejus, qui ad lævam : in quo nos et Berichus, vir apud Scythas nobilis, sed Berichus superiore loco. Nam Ouegesius in sella ad dextrain regii tori, et e regione Onegesii duo ex Attila filiis sedebant. Senior enin in eodem, quo pater, throno, non prope, sed multum infra accumbebat, oculis præ pudore propter patris præsentiam semper in terraum conjectis. Omnibus ordine sedentibus, qui Attila erat a poculis ingrediens pateram vini tradit. Hanc ubi suscepit, proximum ordine salutavit, qui salutatione honoratus surrexit, neque prius eum sedere fas erat, quam merum degustans, aut etiam ebibens, poculum pocillatori redderet. Sedenti autem Attilæ eodem modo, qui convivio intererant, pocula suscipientes et post salutationem degustantes, hom norem exhibebant. Unicuique vero unus pocillator VARIA LECTIONES. 78 C D 10 αὐτὸν Ν., τὸν vulg. " δέξασθαι vulg. το ἡμᾶς conj. Β. το κύλικα Η., ἐπύλικα vulg.

737 DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. 738 Καὶ ἑκάστου λέγειν τι περὶ τῶν καθεστώτων βου- Α Dum ita de præsenti rerum statu confabulamur, pov λομένου, Ονηγησίου ὑπεξελθόντος, παρ' αὐτὸν ἦλ- θομεν, καὶ ἐπειρώμεθα περὶ τῶν ἐσπουδασμένων μανθάνειν. Ο δέ τισι πρότερον Βαρβάροις διαλεχθείς, πυθέσθαι με παρὰ Μαξιμίνου ἐπέτρεπε τίνα Ρω μαῖοι ἄνδρα τῶν ὑπατικῶν παρὰ τὸν Ἀττήλαν πρεσβευόμενον στέλλουσιν. ὡς δὲ παρελθὼν εἰς τὴν σκηνὴν ἔφραζον, ἅπερ είρητό μοι, καὶ ὅ τι δεῖ λέγειν ὧν χάριν ὁ Βάρβαρος ἡμῶν ἐπύθετο ἅμα τῷ Μαξιμίνῳ βουλευσάμενος ἐπανῆλθον ὡς τὸν Ονηγήσιον, λέγων, ὡς ἐθέλουσι μὲν Ῥωμαῖοι αὐτ τον το παρὰ σφᾶς ἐλθόντα τῶν ἀμφιβόλων ἕνεκα διαλέγεσθαι, εἰ δὲ τούτου διαμάρτοιεν, ἐκπέμψειν βασιλέα ἦν βούλεται πρεσβευσάμενον. Καὶ εὐθὺς μετ ιέναι με τον Μαξιμίνον παρεκελεύσατο, καὶ ἥκοντα αὐτὸν ἦγε παρὰ τὸν ᾿Αττήλαν. Καὶ μικρὴν ὕστε- Β ὑπεξελθὼν ὁ Μαξιμῖνος ἔλεγεν, ἐθέλειν τὸν Βάρδα ρον Νόμον ἢ Ανατόλιον ἢ Σενάτορα πρεσβεύεσθαι· μὴ γὰρ ἂν ἄλλον παρὰ τοὺς εἰρημένους δέξεσθαι 7. Καὶ ὡς αὐτοῦ ἀποκριναμένου μή χρῆναι ἐπὶ τὴν πρε σβείαν τοὺς ἄνδρας καλοῦντα ὑπόπτους καθιστῶν βασι- λεῖ, εἰρηκέναι τὸν Ἀττήλαν, εἰ μὴ ἕλοιντο ποιεῖν, & βούλεται, ὅπλοις τὰ ἀμφίβολα διακριθήσεσθαι. Επαν ελθόντων δὲ ἡμῶν ἐς τὴν σκηνήν, ὁ τοῦ Ὀρέστου πατὴρ ἧκε λέγων, ὡς Αμφοτέρους ὑμᾶς το 'Αττή- λας ἐπὶ τὸ συμπόσιον παρακαλεῖ, γενήσεσθαι δὲ αὐτὸ περὶ θ' τῆς ἡμέρας. ὡς δὲ τὸν καιρὸν ἐφυ- λάξαμεν καὶ ἐπὶ τὸ δεῖπνον κληθέντες παραγει νόμεθα ἡμεῖς τε καὶ οἱ ἀπὸ τῶν ἐσπερίων Ρω- μαίων πρέσβεις, ἔστημεν ἐπὶ τοῦ οὐδοῦ ἀντία Αττήλα. Καὶ κύλικα το οἱ οινοχόοι κατὰ τὸ ἐπι- χώριον ἐπέδοσαν ἔθος, ὡς καὶ ἡμᾶς πρὸ τῆς ἕδρας ἐπεύξασθαι. Οὗ δὴ γενομένου, τῆς κύλικος ἀπογευ σάμενοι ἐπὶ τοὺς θρόνους ήλθομεν, οὗ ἔδει καθεσθέν τις δειπνεῖν. Πρὸς δὲ τοῖς τοίχοις τοῦ οἰκήματος πάνω τες ὑπῆρχαν οἱ δίφροι ἐξ ἑκατέρας πλευρᾶς. Εν μεσωτάτῳ δὲ ἧστο ἐπὶ κλίνης ὁ Ἀττήλας, ἑτέρας ἐξόπισθεν κλίνης ὑπαρχούσης αὐτῷ, μεθ᾿ ἣν βαθμοί τινες ἐπὶ τὴν αὐτοῦ ἀνῆγον εὐνὴν, καλυπτομένην οθό ναις καὶ ποικίλοις παραπετάσμασι κόσμου χάριν, καθάπερ ἐπὶ τῶν γαμούντων Ελληνές τε καὶ Ρω- μαῖοι κατασκευάζουσι. Καὶ πρώτην μὲν ἐνόμιζον τῶν δειπνούντων τάξιν τὴν ἐν δεξιᾷ τοῦ ᾿Αττίλα, δευτέραν δὲ τὴν εὐώνυμον, ἐν ᾗ ἐτυγχάνομεν ὄντες, προκαθεσθέντος ἡμῶν Βερίχου, παρὰ Σκύθαις εὖ γεγονότος ἀνδρός· ὁ γὰρ Ονηγήσιος ἐπὶ δίφρου ἧστο ἐν δεξιᾷ τῆς τοῦ βασιλέως κλίνης. Αντικρύ δὲ τοῦ ᾿υνηγησίου ἐπὶ δίφρου ἐκαθέζοντο δύο τῶν Αττήλα παίδων· ὁ γὰρ πρεσβύτερος ἐπὶ τῆς ἐκείν νου ἧστο κλίνης, οὐκ ἐγγὺς, ἀλλ' ἐπ᾿ ἄκρου, αἰδοῖ τοῦ πατρὸς βλέπων ἐς γῆν. Πάντων δὲ ἐν κόσμῳ καθεστώτων, παρελθὼν οινοχόος τῷ ᾿Αττήλᾳ οἴνου κισσύβιον ἐπιδίδωσι. Δεξάμενος δὲ τὸν τῇ τάξει πρῶτον Ασπάζετο. Ο δὲ τῷ ἀσπασμῷ τιμηθεὶς διανίστατο· καὶ οὐ πρότερον Ιζῆσαι θέμις ἦν, πρὶν ἢ τῷ οἰνοχόῳ ἀπογευσάμενος ἢ καὶ ἐκπιὼν ἀπέδωκε Onegesius foras prodiit, ad quem, ut ex eo discere- mus, quæ nostræ curæ commissa fuerant, accessi- mus. Illo vero prius cum nescio quibus Barbaris collocutus, quærere me ex Maximino jussit, quem Romani ex consularibus legatum ad Attilam essent missuri. Ut in tentorium veni, et Maximino, quæ niki Onegesius dixerat, retuli, habita de eo, quod Barbaris respondendum esset, deliberatione, redii, dixique Onegesio, Romanos magnopere desiderare, illum suarum cum Attila controversiarum discepta- torem ad se accedere. Qua spe si exciderint, im- peratorem, quem sibi libuerit, legatum missurun. Extemplo me Maximinum arcessere jussit, quem, ut venit, ad Attilam deduxit. Unde non multo post Maximinus reversus, narravit, Barbarum velle, impe- ratorem ad se mittere legatos aut Nomum, aut Ana- tolium, aut Senatorem, neque ullos alios præter bos adınissurum. Et cum Maximinus 66 objiceret, minime convenire legatos, qui ad se mittantur, designando suspectos imperatori reddere, Attilam respondisse, si hæc abnuerint, armis se controver- sias disceptaturum. Reversis nobis in tentorium, ecce ad uos Orestis pater: « Vos ambos, inquit, ad convivium invitat Attilas, fiet vero illud ad nonamı diei horam. « Tempore condiclo observato, ut ve- ninius, et una quoque Romanorum Occidentalium legati, stetimus in limine cœnaculi coram Attila. Hic pincernæ, ut mos est in illis regionibus, cali- cem tradiderunt, ut ante accubitum vota faceremus. Quo facto, et calice degustato, ipsa solia, in quibus nos sedentes cœnare oportebat, ascendimus. Omnia sedilia circa parietes cubiculi ab utraque parte dis- posita erant: medius in lecto sedebat Attilas, altero lecto a tergo strato, pone quem erant quidam gra- dus, qui ad ejus cubile ferebant, linteis candidis et variis tapetibus ornatus gratia contectum, simile cubilibus, quæ Romani et Græci nubentibus ador- nare pro more habent. Et primum quidem convi- varum locum ejus habebant, qui ad Attilæ dextram sedebat, secundum ejus, qui ad lævam : in quo nos et Berichus, vir apud Scythas nobilis, sed Berichus superiore loco. Nam Ouegesius in sella ad dextrain regii tori, et e regione Onegesii duo ex Attila filiis sedebant. Senior enin in eodem, quo pater, throno, non prope, sed multum infra accumbebat, oculis præ pudore propter patris præsentiam semper in terraum conjectis. Omnibus ordine sedentibus, qui Attila erat a poculis ingrediens pateram vini tradit. Hanc ubi suscepit, proximum ordine salutavit, qui salutatione honoratus surrexit, neque prius eum sedere fas erat, quam merum degustans, aut etiam ebibens, poculum pocillatori redderet. Sedenti autem Attilæ eodem modo, qui convivio intererant, pocula suscipientes et post salutationem degustantes, hom norem exhibebant. Unicuique vero unus pocillator VARIA LECTIONES. 78 C D 10 αὐτὸν Ν., τὸν vulg. " δέξασθαι vulg. το ἡμᾶς conj. Β. το κύλικα Η., ἐπύλικα vulg.

737 DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. 738 Καὶ ἑκάστου λέγειν τι περὶ τῶν καθεστώτων βου- Α Dum ita de præsenti rerum statu confabulamur, pov λομένου, Ονηγησίου ὑπεξελθόντος, παρ' αὐτὸν ἦλ- θομεν, καὶ ἐπειρώμεθα περὶ τῶν ἐσπουδασμένων μανθάνειν. Ο δέ τισι πρότερον Βαρβάροις διαλεχθείς, πυθέσθαι με παρὰ Μαξιμίνου ἐπέτρεπε τίνα Ρω μαῖοι ἄνδρα τῶν ὑπατικῶν παρὰ τὸν Ἀττήλαν πρεσβευόμενον στέλλουσιν. ὡς δὲ παρελθὼν εἰς τὴν σκηνὴν ἔφραζον, ἅπερ είρητό μοι, καὶ ὅ τι δεῖ λέγειν ὧν χάριν ὁ Βάρβαρος ἡμῶν ἐπύθετο ἅμα τῷ Μαξιμίνῳ βουλευσάμενος ἐπανῆλθον ὡς τὸν Ονηγήσιον, λέγων, ὡς ἐθέλουσι μὲν Ῥωμαῖοι αὐτ τον το παρὰ σφᾶς ἐλθόντα τῶν ἀμφιβόλων ἕνεκα διαλέγεσθαι, εἰ δὲ τούτου διαμάρτοιεν, ἐκπέμψειν βασιλέα ἦν βούλεται πρεσβευσάμενον. Καὶ εὐθὺς μετ ιέναι με τον Μαξιμίνον παρεκελεύσατο, καὶ ἥκοντα αὐτὸν ἦγε παρὰ τὸν ᾿Αττήλαν. Καὶ μικρὴν ὕστε- Β ὑπεξελθὼν ὁ Μαξιμῖνος ἔλεγεν, ἐθέλειν τὸν Βάρδα ρον Νόμον ἢ Ανατόλιον ἢ Σενάτορα πρεσβεύεσθαι· μὴ γὰρ ἂν ἄλλον παρὰ τοὺς εἰρημένους δέξεσθαι 7. Καὶ ὡς αὐτοῦ ἀποκριναμένου μή χρῆναι ἐπὶ τὴν πρε σβείαν τοὺς ἄνδρας καλοῦντα ὑπόπτους καθιστῶν βασι- λεῖ, εἰρηκέναι τὸν Ἀττήλαν, εἰ μὴ ἕλοιντο ποιεῖν, & βούλεται, ὅπλοις τὰ ἀμφίβολα διακριθήσεσθαι. Επαν ελθόντων δὲ ἡμῶν ἐς τὴν σκηνήν, ὁ τοῦ Ὀρέστου πατὴρ ἧκε λέγων, ὡς Αμφοτέρους ὑμᾶς το 'Αττή- λας ἐπὶ τὸ συμπόσιον παρακαλεῖ, γενήσεσθαι δὲ αὐτὸ περὶ θ' τῆς ἡμέρας. ὡς δὲ τὸν καιρὸν ἐφυ- λάξαμεν καὶ ἐπὶ τὸ δεῖπνον κληθέντες παραγει νόμεθα ἡμεῖς τε καὶ οἱ ἀπὸ τῶν ἐσπερίων Ρω- μαίων πρέσβεις, ἔστημεν ἐπὶ τοῦ οὐδοῦ ἀντία Αττήλα. Καὶ κύλικα το οἱ οινοχόοι κατὰ τὸ ἐπι- χώριον ἐπέδοσαν ἔθος, ὡς καὶ ἡμᾶς πρὸ τῆς ἕδρας ἐπεύξασθαι. Οὗ δὴ γενομένου, τῆς κύλικος ἀπογευ σάμενοι ἐπὶ τοὺς θρόνους ήλθομεν, οὗ ἔδει καθεσθέν τις δειπνεῖν. Πρὸς δὲ τοῖς τοίχοις τοῦ οἰκήματος πάνω τες ὑπῆρχαν οἱ δίφροι ἐξ ἑκατέρας πλευρᾶς. Εν μεσωτάτῳ δὲ ἧστο ἐπὶ κλίνης ὁ Ἀττήλας, ἑτέρας ἐξόπισθεν κλίνης ὑπαρχούσης αὐτῷ, μεθ᾿ ἣν βαθμοί τινες ἐπὶ τὴν αὐτοῦ ἀνῆγον εὐνὴν, καλυπτομένην οθό ναις καὶ ποικίλοις παραπετάσμασι κόσμου χάριν, καθάπερ ἐπὶ τῶν γαμούντων Ελληνές τε καὶ Ρω- μαῖοι κατασκευάζουσι. Καὶ πρώτην μὲν ἐνόμιζον τῶν δειπνούντων τάξιν τὴν ἐν δεξιᾷ τοῦ ᾿Αττίλα, δευτέραν δὲ τὴν εὐώνυμον, ἐν ᾗ ἐτυγχάνομεν ὄντες, προκαθεσθέντος ἡμῶν Βερίχου, παρὰ Σκύθαις εὖ γεγονότος ἀνδρός· ὁ γὰρ Ονηγήσιος ἐπὶ δίφρου ἧστο ἐν δεξιᾷ τῆς τοῦ βασιλέως κλίνης. Αντικρύ δὲ τοῦ ᾿υνηγησίου ἐπὶ δίφρου ἐκαθέζοντο δύο τῶν Αττήλα παίδων· ὁ γὰρ πρεσβύτερος ἐπὶ τῆς ἐκείν νου ἧστο κλίνης, οὐκ ἐγγὺς, ἀλλ' ἐπ᾿ ἄκρου, αἰδοῖ τοῦ πατρὸς βλέπων ἐς γῆν. Πάντων δὲ ἐν κόσμῳ καθεστώτων, παρελθὼν οινοχόος τῷ ᾿Αττήλᾳ οἴνου κισσύβιον ἐπιδίδωσι. Δεξάμενος δὲ τὸν τῇ τάξει πρῶτον Ασπάζετο. Ο δὲ τῷ ἀσπασμῷ τιμηθεὶς διανίστατο· καὶ οὐ πρότερον Ιζῆσαι θέμις ἦν, πρὶν ἢ τῷ οἰνοχόῳ ἀπογευσάμενος ἢ καὶ ἐκπιὼν ἀπέδωκε Onegesius foras prodiit, ad quem, ut ex eo discere- mus, quæ nostræ curæ commissa fuerant, accessi- mus. Illo vero prius cum nescio quibus Barbaris collocutus, quærere me ex Maximino jussit, quem Romani ex consularibus legatum ad Attilam essent missuri. Ut in tentorium veni, et Maximino, quæ niki Onegesius dixerat, retuli, habita de eo, quod Barbaris respondendum esset, deliberatione, redii, dixique Onegesio, Romanos magnopere desiderare, illum suarum cum Attila controversiarum discepta- torem ad se accedere. Qua spe si exciderint, im- peratorem, quem sibi libuerit, legatum missurun. Extemplo me Maximinum arcessere jussit, quem, ut venit, ad Attilam deduxit. Unde non multo post Maximinus reversus, narravit, Barbarum velle, impe- ratorem ad se mittere legatos aut Nomum, aut Ana- tolium, aut Senatorem, neque ullos alios præter bos adınissurum. Et cum Maximinus 66 objiceret, minime convenire legatos, qui ad se mittantur, designando suspectos imperatori reddere, Attilam respondisse, si hæc abnuerint, armis se controver- sias disceptaturum. Reversis nobis in tentorium, ecce ad uos Orestis pater: « Vos ambos, inquit, ad convivium invitat Attilas, fiet vero illud ad nonamı diei horam. « Tempore condiclo observato, ut ve- ninius, et una quoque Romanorum Occidentalium legati, stetimus in limine cœnaculi coram Attila. Hic pincernæ, ut mos est in illis regionibus, cali- cem tradiderunt, ut ante accubitum vota faceremus. Quo facto, et calice degustato, ipsa solia, in quibus nos sedentes cœnare oportebat, ascendimus. Omnia sedilia circa parietes cubiculi ab utraque parte dis- posita erant: medius in lecto sedebat Attilas, altero lecto a tergo strato, pone quem erant quidam gra- dus, qui ad ejus cubile ferebant, linteis candidis et variis tapetibus ornatus gratia contectum, simile cubilibus, quæ Romani et Græci nubentibus ador- nare pro more habent. Et primum quidem convi- varum locum ejus habebant, qui ad Attilæ dextram sedebat, secundum ejus, qui ad lævam : in quo nos et Berichus, vir apud Scythas nobilis, sed Berichus superiore loco. Nam Ouegesius in sella ad dextrain regii tori, et e regione Onegesii duo ex Attila filiis sedebant. Senior enin in eodem, quo pater, throno, non prope, sed multum infra accumbebat, oculis præ pudore propter patris præsentiam semper in terraum conjectis. Omnibus ordine sedentibus, qui Attila erat a poculis ingrediens pateram vini tradit. Hanc ubi suscepit, proximum ordine salutavit, qui salutatione honoratus surrexit, neque prius eum sedere fas erat, quam merum degustans, aut etiam ebibens, poculum pocillatori redderet. Sedenti autem Attilæ eodem modo, qui convivio intererant, pocula suscipientes et post salutationem degustantes, hom norem exhibebant. Unicuique vero unus pocillator VARIA LECTIONES. 78 C D 10 αὐτὸν Ν., τὸν vulg. " δέξασθαι vulg. το ἡμᾶς conj. Β. το κύλικα Η., ἐπύλικα vulg.

737 DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. 738 Καὶ ἑκάστου λέγειν τι περὶ τῶν καθεστώτων βου- Α Dum ita de præsenti rerum statu confabulamur, pov λομένου, Ονηγησίου ὑπεξελθόντος, παρ' αὐτὸν ἦλ- θομεν, καὶ ἐπειρώμεθα περὶ τῶν ἐσπουδασμένων μανθάνειν. Ο δέ τισι πρότερον Βαρβάροις διαλεχθείς, πυθέσθαι με παρὰ Μαξιμίνου ἐπέτρεπε τίνα Ρω μαῖοι ἄνδρα τῶν ὑπατικῶν παρὰ τὸν Ἀττήλαν πρεσβευόμενον στέλλουσιν. ὡς δὲ παρελθὼν εἰς τὴν σκηνὴν ἔφραζον, ἅπερ είρητό μοι, καὶ ὅ τι δεῖ λέγειν ὧν χάριν ὁ Βάρβαρος ἡμῶν ἐπύθετο ἅμα τῷ Μαξιμίνῳ βουλευσάμενος ἐπανῆλθον ὡς τὸν Ονηγήσιον, λέγων, ὡς ἐθέλουσι μὲν Ῥωμαῖοι αὐτ τον το παρὰ σφᾶς ἐλθόντα τῶν ἀμφιβόλων ἕνεκα διαλέγεσθαι, εἰ δὲ τούτου διαμάρτοιεν, ἐκπέμψειν βασιλέα ἦν βούλεται πρεσβευσάμενον. Καὶ εὐθὺς μετ ιέναι με τον Μαξιμίνον παρεκελεύσατο, καὶ ἥκοντα αὐτὸν ἦγε παρὰ τὸν ᾿Αττήλαν. Καὶ μικρὴν ὕστε- Β ὑπεξελθὼν ὁ Μαξιμῖνος ἔλεγεν, ἐθέλειν τὸν Βάρδα ρον Νόμον ἢ Ανατόλιον ἢ Σενάτορα πρεσβεύεσθαι· μὴ γὰρ ἂν ἄλλον παρὰ τοὺς εἰρημένους δέξεσθαι 7. Καὶ ὡς αὐτοῦ ἀποκριναμένου μή χρῆναι ἐπὶ τὴν πρε σβείαν τοὺς ἄνδρας καλοῦντα ὑπόπτους καθιστῶν βασι- λεῖ, εἰρηκέναι τὸν Ἀττήλαν, εἰ μὴ ἕλοιντο ποιεῖν, & βούλεται, ὅπλοις τὰ ἀμφίβολα διακριθήσεσθαι. Επαν ελθόντων δὲ ἡμῶν ἐς τὴν σκηνήν, ὁ τοῦ Ὀρέστου πατὴρ ἧκε λέγων, ὡς Αμφοτέρους ὑμᾶς το 'Αττή- λας ἐπὶ τὸ συμπόσιον παρακαλεῖ, γενήσεσθαι δὲ αὐτὸ περὶ θ' τῆς ἡμέρας. ὡς δὲ τὸν καιρὸν ἐφυ- λάξαμεν καὶ ἐπὶ τὸ δεῖπνον κληθέντες παραγει νόμεθα ἡμεῖς τε καὶ οἱ ἀπὸ τῶν ἐσπερίων Ρω- μαίων πρέσβεις, ἔστημεν ἐπὶ τοῦ οὐδοῦ ἀντία Αττήλα. Καὶ κύλικα το οἱ οινοχόοι κατὰ τὸ ἐπι- χώριον ἐπέδοσαν ἔθος, ὡς καὶ ἡμᾶς πρὸ τῆς ἕδρας ἐπεύξασθαι. Οὗ δὴ γενομένου, τῆς κύλικος ἀπογευ σάμενοι ἐπὶ τοὺς θρόνους ήλθομεν, οὗ ἔδει καθεσθέν τις δειπνεῖν. Πρὸς δὲ τοῖς τοίχοις τοῦ οἰκήματος πάνω τες ὑπῆρχαν οἱ δίφροι ἐξ ἑκατέρας πλευρᾶς. Εν μεσωτάτῳ δὲ ἧστο ἐπὶ κλίνης ὁ Ἀττήλας, ἑτέρας ἐξόπισθεν κλίνης ὑπαρχούσης αὐτῷ, μεθ᾿ ἣν βαθμοί τινες ἐπὶ τὴν αὐτοῦ ἀνῆγον εὐνὴν, καλυπτομένην οθό ναις καὶ ποικίλοις παραπετάσμασι κόσμου χάριν, καθάπερ ἐπὶ τῶν γαμούντων Ελληνές τε καὶ Ρω- μαῖοι κατασκευάζουσι. Καὶ πρώτην μὲν ἐνόμιζον τῶν δειπνούντων τάξιν τὴν ἐν δεξιᾷ τοῦ ᾿Αττίλα, δευτέραν δὲ τὴν εὐώνυμον, ἐν ᾗ ἐτυγχάνομεν ὄντες, προκαθεσθέντος ἡμῶν Βερίχου, παρὰ Σκύθαις εὖ γεγονότος ἀνδρός· ὁ γὰρ Ονηγήσιος ἐπὶ δίφρου ἧστο ἐν δεξιᾷ τῆς τοῦ βασιλέως κλίνης. Αντικρύ δὲ τοῦ ᾿υνηγησίου ἐπὶ δίφρου ἐκαθέζοντο δύο τῶν Αττήλα παίδων· ὁ γὰρ πρεσβύτερος ἐπὶ τῆς ἐκείν νου ἧστο κλίνης, οὐκ ἐγγὺς, ἀλλ' ἐπ᾿ ἄκρου, αἰδοῖ τοῦ πατρὸς βλέπων ἐς γῆν. Πάντων δὲ ἐν κόσμῳ καθεστώτων, παρελθὼν οινοχόος τῷ ᾿Αττήλᾳ οἴνου κισσύβιον ἐπιδίδωσι. Δεξάμενος δὲ τὸν τῇ τάξει πρῶτον Ασπάζετο. Ο δὲ τῷ ἀσπασμῷ τιμηθεὶς διανίστατο· καὶ οὐ πρότερον Ιζῆσαι θέμις ἦν, πρὶν ἢ τῷ οἰνοχόῳ ἀπογευσάμενος ἢ καὶ ἐκπιὼν ἀπέδωκε Onegesius foras prodiit, ad quem, ut ex eo discere- mus, quæ nostræ curæ commissa fuerant, accessi- mus. Illo vero prius cum nescio quibus Barbaris collocutus, quærere me ex Maximino jussit, quem Romani ex consularibus legatum ad Attilam essent missuri. Ut in tentorium veni, et Maximino, quæ niki Onegesius dixerat, retuli, habita de eo, quod Barbaris respondendum esset, deliberatione, redii, dixique Onegesio, Romanos magnopere desiderare, illum suarum cum Attila controversiarum discepta- torem ad se accedere. Qua spe si exciderint, im- peratorem, quem sibi libuerit, legatum missurun. Extemplo me Maximinum arcessere jussit, quem, ut venit, ad Attilam deduxit. Unde non multo post Maximinus reversus, narravit, Barbarum velle, impe- ratorem ad se mittere legatos aut Nomum, aut Ana- tolium, aut Senatorem, neque ullos alios præter bos adınissurum. Et cum Maximinus 66 objiceret, minime convenire legatos, qui ad se mittantur, designando suspectos imperatori reddere, Attilam respondisse, si hæc abnuerint, armis se controver- sias disceptaturum. Reversis nobis in tentorium, ecce ad uos Orestis pater: « Vos ambos, inquit, ad convivium invitat Attilas, fiet vero illud ad nonamı diei horam. « Tempore condiclo observato, ut ve- ninius, et una quoque Romanorum Occidentalium legati, stetimus in limine cœnaculi coram Attila. Hic pincernæ, ut mos est in illis regionibus, cali- cem tradiderunt, ut ante accubitum vota faceremus. Quo facto, et calice degustato, ipsa solia, in quibus nos sedentes cœnare oportebat, ascendimus. Omnia sedilia circa parietes cubiculi ab utraque parte dis- posita erant: medius in lecto sedebat Attilas, altero lecto a tergo strato, pone quem erant quidam gra- dus, qui ad ejus cubile ferebant, linteis candidis et variis tapetibus ornatus gratia contectum, simile cubilibus, quæ Romani et Græci nubentibus ador- nare pro more habent. Et primum quidem convi- varum locum ejus habebant, qui ad Attilæ dextram sedebat, secundum ejus, qui ad lævam : in quo nos et Berichus, vir apud Scythas nobilis, sed Berichus superiore loco. Nam Ouegesius in sella ad dextrain regii tori, et e regione Onegesii duo ex Attila filiis sedebant. Senior enin in eodem, quo pater, throno, non prope, sed multum infra accumbebat, oculis præ pudore propter patris præsentiam semper in terraum conjectis. Omnibus ordine sedentibus, qui Attila erat a poculis ingrediens pateram vini tradit. Hanc ubi suscepit, proximum ordine salutavit, qui salutatione honoratus surrexit, neque prius eum sedere fas erat, quam merum degustans, aut etiam ebibens, poculum pocillatori redderet. Sedenti autem Attilæ eodem modo, qui convivio intererant, pocula suscipientes et post salutationem degustantes, hom norem exhibebant. Unicuique vero unus pocillator VARIA LECTIONES. 78 C D 10 αὐτὸν Ν., τὸν vulg. " δέξασθαι vulg. το ἡμᾶς conj. Β. το κύλικα Η., ἐπύλικα vulg.

737 DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. 738 Καὶ ἑκάστου λέγειν τι περὶ τῶν καθεστώτων βου- Α Dum ita de præsenti rerum statu confabulamur, pov λομένου, Ονηγησίου ὑπεξελθόντος, παρ' αὐτὸν ἦλ- θομεν, καὶ ἐπειρώμεθα περὶ τῶν ἐσπουδασμένων μανθάνειν. Ο δέ τισι πρότερον Βαρβάροις διαλεχθείς, πυθέσθαι με παρὰ Μαξιμίνου ἐπέτρεπε τίνα Ρω μαῖοι ἄνδρα τῶν ὑπατικῶν παρὰ τὸν Ἀττήλαν πρεσβευόμενον στέλλουσιν. ὡς δὲ παρελθὼν εἰς τὴν σκηνὴν ἔφραζον, ἅπερ είρητό μοι, καὶ ὅ τι δεῖ λέγειν ὧν χάριν ὁ Βάρβαρος ἡμῶν ἐπύθετο ἅμα τῷ Μαξιμίνῳ βουλευσάμενος ἐπανῆλθον ὡς τὸν Ονηγήσιον, λέγων, ὡς ἐθέλουσι μὲν Ῥωμαῖοι αὐτ τον το παρὰ σφᾶς ἐλθόντα τῶν ἀμφιβόλων ἕνεκα διαλέγεσθαι, εἰ δὲ τούτου διαμάρτοιεν, ἐκπέμψειν βασιλέα ἦν βούλεται πρεσβευσάμενον. Καὶ εὐθὺς μετ ιέναι με τον Μαξιμίνον παρεκελεύσατο, καὶ ἥκοντα αὐτὸν ἦγε παρὰ τὸν ᾿Αττήλαν. Καὶ μικρὴν ὕστε- Β ὑπεξελθὼν ὁ Μαξιμῖνος ἔλεγεν, ἐθέλειν τὸν Βάρδα ρον Νόμον ἢ Ανατόλιον ἢ Σενάτορα πρεσβεύεσθαι· μὴ γὰρ ἂν ἄλλον παρὰ τοὺς εἰρημένους δέξεσθαι 7. Καὶ ὡς αὐτοῦ ἀποκριναμένου μή χρῆναι ἐπὶ τὴν πρε σβείαν τοὺς ἄνδρας καλοῦντα ὑπόπτους καθιστῶν βασι- λεῖ, εἰρηκέναι τὸν Ἀττήλαν, εἰ μὴ ἕλοιντο ποιεῖν, & βούλεται, ὅπλοις τὰ ἀμφίβολα διακριθήσεσθαι. Επαν ελθόντων δὲ ἡμῶν ἐς τὴν σκηνήν, ὁ τοῦ Ὀρέστου πατὴρ ἧκε λέγων, ὡς Αμφοτέρους ὑμᾶς το 'Αττή- λας ἐπὶ τὸ συμπόσιον παρακαλεῖ, γενήσεσθαι δὲ αὐτὸ περὶ θ' τῆς ἡμέρας. ὡς δὲ τὸν καιρὸν ἐφυ- λάξαμεν καὶ ἐπὶ τὸ δεῖπνον κληθέντες παραγει νόμεθα ἡμεῖς τε καὶ οἱ ἀπὸ τῶν ἐσπερίων Ρω- μαίων πρέσβεις, ἔστημεν ἐπὶ τοῦ οὐδοῦ ἀντία Αττήλα. Καὶ κύλικα το οἱ οινοχόοι κατὰ τὸ ἐπι- χώριον ἐπέδοσαν ἔθος, ὡς καὶ ἡμᾶς πρὸ τῆς ἕδρας ἐπεύξασθαι. Οὗ δὴ γενομένου, τῆς κύλικος ἀπογευ σάμενοι ἐπὶ τοὺς θρόνους ήλθομεν, οὗ ἔδει καθεσθέν τις δειπνεῖν. Πρὸς δὲ τοῖς τοίχοις τοῦ οἰκήματος πάνω τες ὑπῆρχαν οἱ δίφροι ἐξ ἑκατέρας πλευρᾶς. Εν μεσωτάτῳ δὲ ἧστο ἐπὶ κλίνης ὁ Ἀττήλας, ἑτέρας ἐξόπισθεν κλίνης ὑπαρχούσης αὐτῷ, μεθ᾿ ἣν βαθμοί τινες ἐπὶ τὴν αὐτοῦ ἀνῆγον εὐνὴν, καλυπτομένην οθό ναις καὶ ποικίλοις παραπετάσμασι κόσμου χάριν, καθάπερ ἐπὶ τῶν γαμούντων Ελληνές τε καὶ Ρω- μαῖοι κατασκευάζουσι. Καὶ πρώτην μὲν ἐνόμιζον τῶν δειπνούντων τάξιν τὴν ἐν δεξιᾷ τοῦ ᾿Αττίλα, δευτέραν δὲ τὴν εὐώνυμον, ἐν ᾗ ἐτυγχάνομεν ὄντες, προκαθεσθέντος ἡμῶν Βερίχου, παρὰ Σκύθαις εὖ γεγονότος ἀνδρός· ὁ γὰρ Ονηγήσιος ἐπὶ δίφρου ἧστο ἐν δεξιᾷ τῆς τοῦ βασιλέως κλίνης. Αντικρύ δὲ τοῦ ᾿υνηγησίου ἐπὶ δίφρου ἐκαθέζοντο δύο τῶν Αττήλα παίδων· ὁ γὰρ πρεσβύτερος ἐπὶ τῆς ἐκείν νου ἧστο κλίνης, οὐκ ἐγγὺς, ἀλλ' ἐπ᾿ ἄκρου, αἰδοῖ τοῦ πατρὸς βλέπων ἐς γῆν. Πάντων δὲ ἐν κόσμῳ καθεστώτων, παρελθὼν οινοχόος τῷ ᾿Αττήλᾳ οἴνου κισσύβιον ἐπιδίδωσι. Δεξάμενος δὲ τὸν τῇ τάξει πρῶτον Ασπάζετο. Ο δὲ τῷ ἀσπασμῷ τιμηθεὶς διανίστατο· καὶ οὐ πρότερον Ιζῆσαι θέμις ἦν, πρὶν ἢ τῷ οἰνοχόῳ ἀπογευσάμενος ἢ καὶ ἐκπιὼν ἀπέδωκε Onegesius foras prodiit, ad quem, ut ex eo discere- mus, quæ nostræ curæ commissa fuerant, accessi- mus. Illo vero prius cum nescio quibus Barbaris collocutus, quærere me ex Maximino jussit, quem Romani ex consularibus legatum ad Attilam essent missuri. Ut in tentorium veni, et Maximino, quæ niki Onegesius dixerat, retuli, habita de eo, quod Barbaris respondendum esset, deliberatione, redii, dixique Onegesio, Romanos magnopere desiderare, illum suarum cum Attila controversiarum discepta- torem ad se accedere. Qua spe si exciderint, im- peratorem, quem sibi libuerit, legatum missurun. Extemplo me Maximinum arcessere jussit, quem, ut venit, ad Attilam deduxit. Unde non multo post Maximinus reversus, narravit, Barbarum velle, impe- ratorem ad se mittere legatos aut Nomum, aut Ana- tolium, aut Senatorem, neque ullos alios præter bos adınissurum. Et cum Maximinus 66 objiceret, minime convenire legatos, qui ad se mittantur, designando suspectos imperatori reddere, Attilam respondisse, si hæc abnuerint, armis se controver- sias disceptaturum. Reversis nobis in tentorium, ecce ad uos Orestis pater: « Vos ambos, inquit, ad convivium invitat Attilas, fiet vero illud ad nonamı diei horam. « Tempore condiclo observato, ut ve- ninius, et una quoque Romanorum Occidentalium legati, stetimus in limine cœnaculi coram Attila. Hic pincernæ, ut mos est in illis regionibus, cali- cem tradiderunt, ut ante accubitum vota faceremus. Quo facto, et calice degustato, ipsa solia, in quibus nos sedentes cœnare oportebat, ascendimus. Omnia sedilia circa parietes cubiculi ab utraque parte dis- posita erant: medius in lecto sedebat Attilas, altero lecto a tergo strato, pone quem erant quidam gra- dus, qui ad ejus cubile ferebant, linteis candidis et variis tapetibus ornatus gratia contectum, simile cubilibus, quæ Romani et Græci nubentibus ador- nare pro more habent. Et primum quidem convi- varum locum ejus habebant, qui ad Attilæ dextram sedebat, secundum ejus, qui ad lævam : in quo nos et Berichus, vir apud Scythas nobilis, sed Berichus superiore loco. Nam Ouegesius in sella ad dextrain regii tori, et e regione Onegesii duo ex Attila filiis sedebant. Senior enin in eodem, quo pater, throno, non prope, sed multum infra accumbebat, oculis præ pudore propter patris præsentiam semper in terraum conjectis. Omnibus ordine sedentibus, qui Attila erat a poculis ingrediens pateram vini tradit. Hanc ubi suscepit, proximum ordine salutavit, qui salutatione honoratus surrexit, neque prius eum sedere fas erat, quam merum degustans, aut etiam ebibens, poculum pocillatori redderet. Sedenti autem Attilæ eodem modo, qui convivio intererant, pocula suscipientes et post salutationem degustantes, hom norem exhibebant. Unicuique vero unus pocillator VARIA LECTIONES. 78 C D 10 αὐτὸν Ν., τὸν vulg. " δέξασθαι vulg. το ἡμᾶς conj. Β. το κύλικα Η., ἐπύλικα vulg.

737 DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. 738 Καὶ ἑκάστου λέγειν τι περὶ τῶν καθεστώτων βου- Α Dum ita de præsenti rerum statu confabulamur, pov λομένου, Ονηγησίου ὑπεξελθόντος, παρ' αὐτὸν ἦλ- θομεν, καὶ ἐπειρώμεθα περὶ τῶν ἐσπουδασμένων μανθάνειν. Ο δέ τισι πρότερον Βαρβάροις διαλεχθείς, πυθέσθαι με παρὰ Μαξιμίνου ἐπέτρεπε τίνα Ρω μαῖοι ἄνδρα τῶν ὑπατικῶν παρὰ τὸν Ἀττήλαν πρεσβευόμενον στέλλουσιν. ὡς δὲ παρελθὼν εἰς τὴν σκηνὴν ἔφραζον, ἅπερ είρητό μοι, καὶ ὅ τι δεῖ λέγειν ὧν χάριν ὁ Βάρβαρος ἡμῶν ἐπύθετο ἅμα τῷ Μαξιμίνῳ βουλευσάμενος ἐπανῆλθον ὡς τὸν Ονηγήσιον, λέγων, ὡς ἐθέλουσι μὲν Ῥωμαῖοι αὐτ τον το παρὰ σφᾶς ἐλθόντα τῶν ἀμφιβόλων ἕνεκα διαλέγεσθαι, εἰ δὲ τούτου διαμάρτοιεν, ἐκπέμψειν βασιλέα ἦν βούλεται πρεσβευσάμενον. Καὶ εὐθὺς μετ ιέναι με τον Μαξιμίνον παρεκελεύσατο, καὶ ἥκοντα αὐτὸν ἦγε παρὰ τὸν ᾿Αττήλαν. Καὶ μικρὴν ὕστε- Β ὑπεξελθὼν ὁ Μαξιμῖνος ἔλεγεν, ἐθέλειν τὸν Βάρδα ρον Νόμον ἢ Ανατόλιον ἢ Σενάτορα πρεσβεύεσθαι· μὴ γὰρ ἂν ἄλλον παρὰ τοὺς εἰρημένους δέξεσθαι 7. Καὶ ὡς αὐτοῦ ἀποκριναμένου μή χρῆναι ἐπὶ τὴν πρε σβείαν τοὺς ἄνδρας καλοῦντα ὑπόπτους καθιστῶν βασι- λεῖ, εἰρηκέναι τὸν Ἀττήλαν, εἰ μὴ ἕλοιντο ποιεῖν, & βούλεται, ὅπλοις τὰ ἀμφίβολα διακριθήσεσθαι. Επαν ελθόντων δὲ ἡμῶν ἐς τὴν σκηνήν, ὁ τοῦ Ὀρέστου πατὴρ ἧκε λέγων, ὡς Αμφοτέρους ὑμᾶς το 'Αττή- λας ἐπὶ τὸ συμπόσιον παρακαλεῖ, γενήσεσθαι δὲ αὐτὸ περὶ θ' τῆς ἡμέρας. ὡς δὲ τὸν καιρὸν ἐφυ- λάξαμεν καὶ ἐπὶ τὸ δεῖπνον κληθέντες παραγει νόμεθα ἡμεῖς τε καὶ οἱ ἀπὸ τῶν ἐσπερίων Ρω- μαίων πρέσβεις, ἔστημεν ἐπὶ τοῦ οὐδοῦ ἀντία Αττήλα. Καὶ κύλικα το οἱ οινοχόοι κατὰ τὸ ἐπι- χώριον ἐπέδοσαν ἔθος, ὡς καὶ ἡμᾶς πρὸ τῆς ἕδρας ἐπεύξασθαι. Οὗ δὴ γενομένου, τῆς κύλικος ἀπογευ σάμενοι ἐπὶ τοὺς θρόνους ήλθομεν, οὗ ἔδει καθεσθέν τις δειπνεῖν. Πρὸς δὲ τοῖς τοίχοις τοῦ οἰκήματος πάνω τες ὑπῆρχαν οἱ δίφροι ἐξ ἑκατέρας πλευρᾶς. Εν μεσωτάτῳ δὲ ἧστο ἐπὶ κλίνης ὁ Ἀττήλας, ἑτέρας ἐξόπισθεν κλίνης ὑπαρχούσης αὐτῷ, μεθ᾿ ἣν βαθμοί τινες ἐπὶ τὴν αὐτοῦ ἀνῆγον εὐνὴν, καλυπτομένην οθό ναις καὶ ποικίλοις παραπετάσμασι κόσμου χάριν, καθάπερ ἐπὶ τῶν γαμούντων Ελληνές τε καὶ Ρω- μαῖοι κατασκευάζουσι. Καὶ πρώτην μὲν ἐνόμιζον τῶν δειπνούντων τάξιν τὴν ἐν δεξιᾷ τοῦ ᾿Αττίλα, δευτέραν δὲ τὴν εὐώνυμον, ἐν ᾗ ἐτυγχάνομεν ὄντες, προκαθεσθέντος ἡμῶν Βερίχου, παρὰ Σκύθαις εὖ γεγονότος ἀνδρός· ὁ γὰρ Ονηγήσιος ἐπὶ δίφρου ἧστο ἐν δεξιᾷ τῆς τοῦ βασιλέως κλίνης. Αντικρύ δὲ τοῦ ᾿υνηγησίου ἐπὶ δίφρου ἐκαθέζοντο δύο τῶν Αττήλα παίδων· ὁ γὰρ πρεσβύτερος ἐπὶ τῆς ἐκείν νου ἧστο κλίνης, οὐκ ἐγγὺς, ἀλλ' ἐπ᾿ ἄκρου, αἰδοῖ τοῦ πατρὸς βλέπων ἐς γῆν. Πάντων δὲ ἐν κόσμῳ καθεστώτων, παρελθὼν οινοχόος τῷ ᾿Αττήλᾳ οἴνου κισσύβιον ἐπιδίδωσι. Δεξάμενος δὲ τὸν τῇ τάξει πρῶτον Ασπάζετο. Ο δὲ τῷ ἀσπασμῷ τιμηθεὶς διανίστατο· καὶ οὐ πρότερον Ιζῆσαι θέμις ἦν, πρὶν ἢ τῷ οἰνοχόῳ ἀπογευσάμενος ἢ καὶ ἐκπιὼν ἀπέδωκε Onegesius foras prodiit, ad quem, ut ex eo discere- mus, quæ nostræ curæ commissa fuerant, accessi- mus. Illo vero prius cum nescio quibus Barbaris collocutus, quærere me ex Maximino jussit, quem Romani ex consularibus legatum ad Attilam essent missuri. Ut in tentorium veni, et Maximino, quæ niki Onegesius dixerat, retuli, habita de eo, quod Barbaris respondendum esset, deliberatione, redii, dixique Onegesio, Romanos magnopere desiderare, illum suarum cum Attila controversiarum discepta- torem ad se accedere. Qua spe si exciderint, im- peratorem, quem sibi libuerit, legatum missurun. Extemplo me Maximinum arcessere jussit, quem, ut venit, ad Attilam deduxit. Unde non multo post Maximinus reversus, narravit, Barbarum velle, impe- ratorem ad se mittere legatos aut Nomum, aut Ana- tolium, aut Senatorem, neque ullos alios præter bos adınissurum. Et cum Maximinus 66 objiceret, minime convenire legatos, qui ad se mittantur, designando suspectos imperatori reddere, Attilam respondisse, si hæc abnuerint, armis se controver- sias disceptaturum. Reversis nobis in tentorium, ecce ad uos Orestis pater: « Vos ambos, inquit, ad convivium invitat Attilas, fiet vero illud ad nonamı diei horam. « Tempore condiclo observato, ut ve- ninius, et una quoque Romanorum Occidentalium legati, stetimus in limine cœnaculi coram Attila. Hic pincernæ, ut mos est in illis regionibus, cali- cem tradiderunt, ut ante accubitum vota faceremus. Quo facto, et calice degustato, ipsa solia, in quibus nos sedentes cœnare oportebat, ascendimus. Omnia sedilia circa parietes cubiculi ab utraque parte dis- posita erant: medius in lecto sedebat Attilas, altero lecto a tergo strato, pone quem erant quidam gra- dus, qui ad ejus cubile ferebant, linteis candidis et variis tapetibus ornatus gratia contectum, simile cubilibus, quæ Romani et Græci nubentibus ador- nare pro more habent. Et primum quidem convi- varum locum ejus habebant, qui ad Attilæ dextram sedebat, secundum ejus, qui ad lævam : in quo nos et Berichus, vir apud Scythas nobilis, sed Berichus superiore loco. Nam Ouegesius in sella ad dextrain regii tori, et e regione Onegesii duo ex Attila filiis sedebant. Senior enin in eodem, quo pater, throno, non prope, sed multum infra accumbebat, oculis præ pudore propter patris præsentiam semper in terraum conjectis. Omnibus ordine sedentibus, qui Attila erat a poculis ingrediens pateram vini tradit. Hanc ubi suscepit, proximum ordine salutavit, qui salutatione honoratus surrexit, neque prius eum sedere fas erat, quam merum degustans, aut etiam ebibens, poculum pocillatori redderet. Sedenti autem Attilæ eodem modo, qui convivio intererant, pocula suscipientes et post salutationem degustantes, hom norem exhibebant. Unicuique vero unus pocillator VARIA LECTIONES. 78 C D 10 αὐτὸν Ν., τὸν vulg. " δέξασθαι vulg. το ἡμᾶς conj. Β. το κύλικα Η., ἐπύλικα vulg.

737 DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. 738 Καὶ ἑκάστου λέγειν τι περὶ τῶν καθεστώτων βου- Α Dum ita de præsenti rerum statu confabulamur, pov λομένου, Ονηγησίου ὑπεξελθόντος, παρ' αὐτὸν ἦλ- θομεν, καὶ ἐπειρώμεθα περὶ τῶν ἐσπουδασμένων μανθάνειν. Ο δέ τισι πρότερον Βαρβάροις διαλεχθείς, πυθέσθαι με παρὰ Μαξιμίνου ἐπέτρεπε τίνα Ρω μαῖοι ἄνδρα τῶν ὑπατικῶν παρὰ τὸν Ἀττήλαν πρεσβευόμενον στέλλουσιν. ὡς δὲ παρελθὼν εἰς τὴν σκηνὴν ἔφραζον, ἅπερ είρητό μοι, καὶ ὅ τι δεῖ λέγειν ὧν χάριν ὁ Βάρβαρος ἡμῶν ἐπύθετο ἅμα τῷ Μαξιμίνῳ βουλευσάμενος ἐπανῆλθον ὡς τὸν Ονηγήσιον, λέγων, ὡς ἐθέλουσι μὲν Ῥωμαῖοι αὐτ τον το παρὰ σφᾶς ἐλθόντα τῶν ἀμφιβόλων ἕνεκα διαλέγεσθαι, εἰ δὲ τούτου διαμάρτοιεν, ἐκπέμψειν βασιλέα ἦν βούλεται πρεσβευσάμενον. Καὶ εὐθὺς μετ ιέναι με τον Μαξιμίνον παρεκελεύσατο, καὶ ἥκοντα αὐτὸν ἦγε παρὰ τὸν ᾿Αττήλαν. Καὶ μικρὴν ὕστε- Β ὑπεξελθὼν ὁ Μαξιμῖνος ἔλεγεν, ἐθέλειν τὸν Βάρδα ρον Νόμον ἢ Ανατόλιον ἢ Σενάτορα πρεσβεύεσθαι· μὴ γὰρ ἂν ἄλλον παρὰ τοὺς εἰρημένους δέξεσθαι 7. Καὶ ὡς αὐτοῦ ἀποκριναμένου μή χρῆναι ἐπὶ τὴν πρε σβείαν τοὺς ἄνδρας καλοῦντα ὑπόπτους καθιστῶν βασι- λεῖ, εἰρηκέναι τὸν Ἀττήλαν, εἰ μὴ ἕλοιντο ποιεῖν, & βούλεται, ὅπλοις τὰ ἀμφίβολα διακριθήσεσθαι. Επαν ελθόντων δὲ ἡμῶν ἐς τὴν σκηνήν, ὁ τοῦ Ὀρέστου πατὴρ ἧκε λέγων, ὡς Αμφοτέρους ὑμᾶς το 'Αττή- λας ἐπὶ τὸ συμπόσιον παρακαλεῖ, γενήσεσθαι δὲ αὐτὸ περὶ θ' τῆς ἡμέρας. ὡς δὲ τὸν καιρὸν ἐφυ- λάξαμεν καὶ ἐπὶ τὸ δεῖπνον κληθέντες παραγει νόμεθα ἡμεῖς τε καὶ οἱ ἀπὸ τῶν ἐσπερίων Ρω- μαίων πρέσβεις, ἔστημεν ἐπὶ τοῦ οὐδοῦ ἀντία Αττήλα. Καὶ κύλικα το οἱ οινοχόοι κατὰ τὸ ἐπι- χώριον ἐπέδοσαν ἔθος, ὡς καὶ ἡμᾶς πρὸ τῆς ἕδρας ἐπεύξασθαι. Οὗ δὴ γενομένου, τῆς κύλικος ἀπογευ σάμενοι ἐπὶ τοὺς θρόνους ήλθομεν, οὗ ἔδει καθεσθέν τις δειπνεῖν. Πρὸς δὲ τοῖς τοίχοις τοῦ οἰκήματος πάνω τες ὑπῆρχαν οἱ δίφροι ἐξ ἑκατέρας πλευρᾶς. Εν μεσωτάτῳ δὲ ἧστο ἐπὶ κλίνης ὁ Ἀττήλας, ἑτέρας ἐξόπισθεν κλίνης ὑπαρχούσης αὐτῷ, μεθ᾿ ἣν βαθμοί τινες ἐπὶ τὴν αὐτοῦ ἀνῆγον εὐνὴν, καλυπτομένην οθό ναις καὶ ποικίλοις παραπετάσμασι κόσμου χάριν, καθάπερ ἐπὶ τῶν γαμούντων Ελληνές τε καὶ Ρω- μαῖοι κατασκευάζουσι. Καὶ πρώτην μὲν ἐνόμιζον τῶν δειπνούντων τάξιν τὴν ἐν δεξιᾷ τοῦ ᾿Αττίλα, δευτέραν δὲ τὴν εὐώνυμον, ἐν ᾗ ἐτυγχάνομεν ὄντες, προκαθεσθέντος ἡμῶν Βερίχου, παρὰ Σκύθαις εὖ γεγονότος ἀνδρός· ὁ γὰρ Ονηγήσιος ἐπὶ δίφρου ἧστο ἐν δεξιᾷ τῆς τοῦ βασιλέως κλίνης. Αντικρύ δὲ τοῦ ᾿υνηγησίου ἐπὶ δίφρου ἐκαθέζοντο δύο τῶν Αττήλα παίδων· ὁ γὰρ πρεσβύτερος ἐπὶ τῆς ἐκείν νου ἧστο κλίνης, οὐκ ἐγγὺς, ἀλλ' ἐπ᾿ ἄκρου, αἰδοῖ τοῦ πατρὸς βλέπων ἐς γῆν. Πάντων δὲ ἐν κόσμῳ καθεστώτων, παρελθὼν οινοχόος τῷ ᾿Αττήλᾳ οἴνου κισσύβιον ἐπιδίδωσι. Δεξάμενος δὲ τὸν τῇ τάξει πρῶτον Ασπάζετο. Ο δὲ τῷ ἀσπασμῷ τιμηθεὶς διανίστατο· καὶ οὐ πρότερον Ιζῆσαι θέμις ἦν, πρὶν ἢ τῷ οἰνοχόῳ ἀπογευσάμενος ἢ καὶ ἐκπιὼν ἀπέδωκε Onegesius foras prodiit, ad quem, ut ex eo discere- mus, quæ nostræ curæ commissa fuerant, accessi- mus. Illo vero prius cum nescio quibus Barbaris collocutus, quærere me ex Maximino jussit, quem Romani ex consularibus legatum ad Attilam essent missuri. Ut in tentorium veni, et Maximino, quæ niki Onegesius dixerat, retuli, habita de eo, quod Barbaris respondendum esset, deliberatione, redii, dixique Onegesio, Romanos magnopere desiderare, illum suarum cum Attila controversiarum discepta- torem ad se accedere. Qua spe si exciderint, im- peratorem, quem sibi libuerit, legatum missurun. Extemplo me Maximinum arcessere jussit, quem, ut venit, ad Attilam deduxit. Unde non multo post Maximinus reversus, narravit, Barbarum velle, impe- ratorem ad se mittere legatos aut Nomum, aut Ana- tolium, aut Senatorem, neque ullos alios præter bos adınissurum. Et cum Maximinus 66 objiceret, minime convenire legatos, qui ad se mittantur, designando suspectos imperatori reddere, Attilam respondisse, si hæc abnuerint, armis se controver- sias disceptaturum. Reversis nobis in tentorium, ecce ad uos Orestis pater: « Vos ambos, inquit, ad convivium invitat Attilas, fiet vero illud ad nonamı diei horam. « Tempore condiclo observato, ut ve- ninius, et una quoque Romanorum Occidentalium legati, stetimus in limine cœnaculi coram Attila. Hic pincernæ, ut mos est in illis regionibus, cali- cem tradiderunt, ut ante accubitum vota faceremus. Quo facto, et calice degustato, ipsa solia, in quibus nos sedentes cœnare oportebat, ascendimus. Omnia sedilia circa parietes cubiculi ab utraque parte dis- posita erant: medius in lecto sedebat Attilas, altero lecto a tergo strato, pone quem erant quidam gra- dus, qui ad ejus cubile ferebant, linteis candidis et variis tapetibus ornatus gratia contectum, simile cubilibus, quæ Romani et Græci nubentibus ador- nare pro more habent. Et primum quidem convi- varum locum ejus habebant, qui ad Attilæ dextram sedebat, secundum ejus, qui ad lævam : in quo nos et Berichus, vir apud Scythas nobilis, sed Berichus superiore loco. Nam Ouegesius in sella ad dextrain regii tori, et e regione Onegesii duo ex Attila filiis sedebant. Senior enin in eodem, quo pater, throno, non prope, sed multum infra accumbebat, oculis præ pudore propter patris præsentiam semper in terraum conjectis. Omnibus ordine sedentibus, qui Attila erat a poculis ingrediens pateram vini tradit. Hanc ubi suscepit, proximum ordine salutavit, qui salutatione honoratus surrexit, neque prius eum sedere fas erat, quam merum degustans, aut etiam ebibens, poculum pocillatori redderet. Sedenti autem Attilæ eodem modo, qui convivio intererant, pocula suscipientes et post salutationem degustantes, hom norem exhibebant. Unicuique vero unus pocillator VARIA LECTIONES. 78 C D 10 αὐτὸν Ν., τὸν vulg. " δέξασθαι vulg. το ἡμᾶς conj. Β. το κύλικα Η., ἐπύλικα vulg.

737 DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. 738 Καὶ ἑκάστου λέγειν τι περὶ τῶν καθεστώτων βου- Α Dum ita de præsenti rerum statu confabulamur, pov λομένου, Ονηγησίου ὑπεξελθόντος, παρ' αὐτὸν ἦλ- θομεν, καὶ ἐπειρώμεθα περὶ τῶν ἐσπουδασμένων μανθάνειν. Ο δέ τισι πρότερον Βαρβάροις διαλεχθείς, πυθέσθαι με παρὰ Μαξιμίνου ἐπέτρεπε τίνα Ρω μαῖοι ἄνδρα τῶν ὑπατικῶν παρὰ τὸν Ἀττήλαν πρεσβευόμενον στέλλουσιν. ὡς δὲ παρελθὼν εἰς τὴν σκηνὴν ἔφραζον, ἅπερ είρητό μοι, καὶ ὅ τι δεῖ λέγειν ὧν χάριν ὁ Βάρβαρος ἡμῶν ἐπύθετο ἅμα τῷ Μαξιμίνῳ βουλευσάμενος ἐπανῆλθον ὡς τὸν Ονηγήσιον, λέγων, ὡς ἐθέλουσι μὲν Ῥωμαῖοι αὐτ τον το παρὰ σφᾶς ἐλθόντα τῶν ἀμφιβόλων ἕνεκα διαλέγεσθαι, εἰ δὲ τούτου διαμάρτοιεν, ἐκπέμψειν βασιλέα ἦν βούλεται πρεσβευσάμενον. Καὶ εὐθὺς μετ ιέναι με τον Μαξιμίνον παρεκελεύσατο, καὶ ἥκοντα αὐτὸν ἦγε παρὰ τὸν ᾿Αττήλαν. Καὶ μικρὴν ὕστε- Β ὑπεξελθὼν ὁ Μαξιμῖνος ἔλεγεν, ἐθέλειν τὸν Βάρδα ρον Νόμον ἢ Ανατόλιον ἢ Σενάτορα πρεσβεύεσθαι· μὴ γὰρ ἂν ἄλλον παρὰ τοὺς εἰρημένους δέξεσθαι 7. Καὶ ὡς αὐτοῦ ἀποκριναμένου μή χρῆναι ἐπὶ τὴν πρε σβείαν τοὺς ἄνδρας καλοῦντα ὑπόπτους καθιστῶν βασι- λεῖ, εἰρηκέναι τὸν Ἀττήλαν, εἰ μὴ ἕλοιντο ποιεῖν, & βούλεται, ὅπλοις τὰ ἀμφίβολα διακριθήσεσθαι. Επαν ελθόντων δὲ ἡμῶν ἐς τὴν σκηνήν, ὁ τοῦ Ὀρέστου πατὴρ ἧκε λέγων, ὡς Αμφοτέρους ὑμᾶς το 'Αττή- λας ἐπὶ τὸ συμπόσιον παρακαλεῖ, γενήσεσθαι δὲ αὐτὸ περὶ θ' τῆς ἡμέρας. ὡς δὲ τὸν καιρὸν ἐφυ- λάξαμεν καὶ ἐπὶ τὸ δεῖπνον κληθέντες παραγει νόμεθα ἡμεῖς τε καὶ οἱ ἀπὸ τῶν ἐσπερίων Ρω- μαίων πρέσβεις, ἔστημεν ἐπὶ τοῦ οὐδοῦ ἀντία Αττήλα. Καὶ κύλικα το οἱ οινοχόοι κατὰ τὸ ἐπι- χώριον ἐπέδοσαν ἔθος, ὡς καὶ ἡμᾶς πρὸ τῆς ἕδρας ἐπεύξασθαι. Οὗ δὴ γενομένου, τῆς κύλικος ἀπογευ σάμενοι ἐπὶ τοὺς θρόνους ήλθομεν, οὗ ἔδει καθεσθέν τις δειπνεῖν. Πρὸς δὲ τοῖς τοίχοις τοῦ οἰκήματος πάνω τες ὑπῆρχαν οἱ δίφροι ἐξ ἑκατέρας πλευρᾶς. Εν μεσωτάτῳ δὲ ἧστο ἐπὶ κλίνης ὁ Ἀττήλας, ἑτέρας ἐξόπισθεν κλίνης ὑπαρχούσης αὐτῷ, μεθ᾿ ἣν βαθμοί τινες ἐπὶ τὴν αὐτοῦ ἀνῆγον εὐνὴν, καλυπτομένην οθό ναις καὶ ποικίλοις παραπετάσμασι κόσμου χάριν, καθάπερ ἐπὶ τῶν γαμούντων Ελληνές τε καὶ Ρω- μαῖοι κατασκευάζουσι. Καὶ πρώτην μὲν ἐνόμιζον τῶν δειπνούντων τάξιν τὴν ἐν δεξιᾷ τοῦ ᾿Αττίλα, δευτέραν δὲ τὴν εὐώνυμον, ἐν ᾗ ἐτυγχάνομεν ὄντες, προκαθεσθέντος ἡμῶν Βερίχου, παρὰ Σκύθαις εὖ γεγονότος ἀνδρός· ὁ γὰρ Ονηγήσιος ἐπὶ δίφρου ἧστο ἐν δεξιᾷ τῆς τοῦ βασιλέως κλίνης. Αντικρύ δὲ τοῦ ᾿υνηγησίου ἐπὶ δίφρου ἐκαθέζοντο δύο τῶν Αττήλα παίδων· ὁ γὰρ πρεσβύτερος ἐπὶ τῆς ἐκείν νου ἧστο κλίνης, οὐκ ἐγγὺς, ἀλλ' ἐπ᾿ ἄκρου, αἰδοῖ τοῦ πατρὸς βλέπων ἐς γῆν. Πάντων δὲ ἐν κόσμῳ καθεστώτων, παρελθὼν οινοχόος τῷ ᾿Αττήλᾳ οἴνου κισσύβιον ἐπιδίδωσι. Δεξάμενος δὲ τὸν τῇ τάξει πρῶτον Ασπάζετο. Ο δὲ τῷ ἀσπασμῷ τιμηθεὶς διανίστατο· καὶ οὐ πρότερον Ιζῆσαι θέμις ἦν, πρὶν ἢ τῷ οἰνοχόῳ ἀπογευσάμενος ἢ καὶ ἐκπιὼν ἀπέδωκε Onegesius foras prodiit, ad quem, ut ex eo discere- mus, quæ nostræ curæ commissa fuerant, accessi- mus. Illo vero prius cum nescio quibus Barbaris collocutus, quærere me ex Maximino jussit, quem Romani ex consularibus legatum ad Attilam essent missuri. Ut in tentorium veni, et Maximino, quæ niki Onegesius dixerat, retuli, habita de eo, quod Barbaris respondendum esset, deliberatione, redii, dixique Onegesio, Romanos magnopere desiderare, illum suarum cum Attila controversiarum discepta- torem ad se accedere. Qua spe si exciderint, im- peratorem, quem sibi libuerit, legatum missurun. Extemplo me Maximinum arcessere jussit, quem, ut venit, ad Attilam deduxit. Unde non multo post Maximinus reversus, narravit, Barbarum velle, impe- ratorem ad se mittere legatos aut Nomum, aut Ana- tolium, aut Senatorem, neque ullos alios præter bos adınissurum. Et cum Maximinus 66 objiceret, minime convenire legatos, qui ad se mittantur, designando suspectos imperatori reddere, Attilam respondisse, si hæc abnuerint, armis se controver- sias disceptaturum. Reversis nobis in tentorium, ecce ad uos Orestis pater: « Vos ambos, inquit, ad convivium invitat Attilas, fiet vero illud ad nonamı diei horam. « Tempore condiclo observato, ut ve- ninius, et una quoque Romanorum Occidentalium legati, stetimus in limine cœnaculi coram Attila. Hic pincernæ, ut mos est in illis regionibus, cali- cem tradiderunt, ut ante accubitum vota faceremus. Quo facto, et calice degustato, ipsa solia, in quibus nos sedentes cœnare oportebat, ascendimus. Omnia sedilia circa parietes cubiculi ab utraque parte dis- posita erant: medius in lecto sedebat Attilas, altero lecto a tergo strato, pone quem erant quidam gra- dus, qui ad ejus cubile ferebant, linteis candidis et variis tapetibus ornatus gratia contectum, simile cubilibus, quæ Romani et Græci nubentibus ador- nare pro more habent. Et primum quidem convi- varum locum ejus habebant, qui ad Attilæ dextram sedebat, secundum ejus, qui ad lævam : in quo nos et Berichus, vir apud Scythas nobilis, sed Berichus superiore loco. Nam Ouegesius in sella ad dextrain regii tori, et e regione Onegesii duo ex Attila filiis sedebant. Senior enin in eodem, quo pater, throno, non prope, sed multum infra accumbebat, oculis præ pudore propter patris præsentiam semper in terraum conjectis. Omnibus ordine sedentibus, qui Attila erat a poculis ingrediens pateram vini tradit. Hanc ubi suscepit, proximum ordine salutavit, qui salutatione honoratus surrexit, neque prius eum sedere fas erat, quam merum degustans, aut etiam ebibens, poculum pocillatori redderet. Sedenti autem Attilæ eodem modo, qui convivio intererant, pocula suscipientes et post salutationem degustantes, hom norem exhibebant. Unicuique vero unus pocillator VARIA LECTIONES. 78 C D 10 αὐτὸν Ν., τὸν vulg. " δέξασθαι vulg. το ἡμᾶς conj. Β. το κύλικα Η., ἐπύλικα vulg.

737 DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. 738 Καὶ ἑκάστου λέγειν τι περὶ τῶν καθεστώτων βου- Α Dum ita de præsenti rerum statu confabulamur, pov λομένου, Ονηγησίου ὑπεξελθόντος, παρ' αὐτὸν ἦλ- θομεν, καὶ ἐπειρώμεθα περὶ τῶν ἐσπουδασμένων μανθάνειν. Ο δέ τισι πρότερον Βαρβάροις διαλεχθείς, πυθέσθαι με παρὰ Μαξιμίνου ἐπέτρεπε τίνα Ρω μαῖοι ἄνδρα τῶν ὑπατικῶν παρὰ τὸν Ἀττήλαν πρεσβευόμενον στέλλουσιν. ὡς δὲ παρελθὼν εἰς τὴν σκηνὴν ἔφραζον, ἅπερ είρητό μοι, καὶ ὅ τι δεῖ λέγειν ὧν χάριν ὁ Βάρβαρος ἡμῶν ἐπύθετο ἅμα τῷ Μαξιμίνῳ βουλευσάμενος ἐπανῆλθον ὡς τὸν Ονηγήσιον, λέγων, ὡς ἐθέλουσι μὲν Ῥωμαῖοι αὐτ τον το παρὰ σφᾶς ἐλθόντα τῶν ἀμφιβόλων ἕνεκα διαλέγεσθαι, εἰ δὲ τούτου διαμάρτοιεν, ἐκπέμψειν βασιλέα ἦν βούλεται πρεσβευσάμενον. Καὶ εὐθὺς μετ ιέναι με τον Μαξιμίνον παρεκελεύσατο, καὶ ἥκοντα αὐτὸν ἦγε παρὰ τὸν ᾿Αττήλαν. Καὶ μικρὴν ὕστε- Β ὑπεξελθὼν ὁ Μαξιμῖνος ἔλεγεν, ἐθέλειν τὸν Βάρδα ρον Νόμον ἢ Ανατόλιον ἢ Σενάτορα πρεσβεύεσθαι· μὴ γὰρ ἂν ἄλλον παρὰ τοὺς εἰρημένους δέξεσθαι 7. Καὶ ὡς αὐτοῦ ἀποκριναμένου μή χρῆναι ἐπὶ τὴν πρε σβείαν τοὺς ἄνδρας καλοῦντα ὑπόπτους καθιστῶν βασι- λεῖ, εἰρηκέναι τὸν Ἀττήλαν, εἰ μὴ ἕλοιντο ποιεῖν, & βούλεται, ὅπλοις τὰ ἀμφίβολα διακριθήσεσθαι. Επαν ελθόντων δὲ ἡμῶν ἐς τὴν σκηνήν, ὁ τοῦ Ὀρέστου πατὴρ ἧκε λέγων, ὡς Αμφοτέρους ὑμᾶς το 'Αττή- λας ἐπὶ τὸ συμπόσιον παρακαλεῖ, γενήσεσθαι δὲ αὐτὸ περὶ θ' τῆς ἡμέρας. ὡς δὲ τὸν καιρὸν ἐφυ- λάξαμεν καὶ ἐπὶ τὸ δεῖπνον κληθέντες παραγει νόμεθα ἡμεῖς τε καὶ οἱ ἀπὸ τῶν ἐσπερίων Ρω- μαίων πρέσβεις, ἔστημεν ἐπὶ τοῦ οὐδοῦ ἀντία Αττήλα. Καὶ κύλικα το οἱ οινοχόοι κατὰ τὸ ἐπι- χώριον ἐπέδοσαν ἔθος, ὡς καὶ ἡμᾶς πρὸ τῆς ἕδρας ἐπεύξασθαι. Οὗ δὴ γενομένου, τῆς κύλικος ἀπογευ σάμενοι ἐπὶ τοὺς θρόνους ήλθομεν, οὗ ἔδει καθεσθέν τις δειπνεῖν. Πρὸς δὲ τοῖς τοίχοις τοῦ οἰκήματος πάνω τες ὑπῆρχαν οἱ δίφροι ἐξ ἑκατέρας πλευρᾶς. Εν μεσωτάτῳ δὲ ἧστο ἐπὶ κλίνης ὁ Ἀττήλας, ἑτέρας ἐξόπισθεν κλίνης ὑπαρχούσης αὐτῷ, μεθ᾿ ἣν βαθμοί τινες ἐπὶ τὴν αὐτοῦ ἀνῆγον εὐνὴν, καλυπτομένην οθό ναις καὶ ποικίλοις παραπετάσμασι κόσμου χάριν, καθάπερ ἐπὶ τῶν γαμούντων Ελληνές τε καὶ Ρω- μαῖοι κατασκευάζουσι. Καὶ πρώτην μὲν ἐνόμιζον τῶν δειπνούντων τάξιν τὴν ἐν δεξιᾷ τοῦ ᾿Αττίλα, δευτέραν δὲ τὴν εὐώνυμον, ἐν ᾗ ἐτυγχάνομεν ὄντες, προκαθεσθέντος ἡμῶν Βερίχου, παρὰ Σκύθαις εὖ γεγονότος ἀνδρός· ὁ γὰρ Ονηγήσιος ἐπὶ δίφρου ἧστο ἐν δεξιᾷ τῆς τοῦ βασιλέως κλίνης. Αντικρύ δὲ τοῦ ᾿υνηγησίου ἐπὶ δίφρου ἐκαθέζοντο δύο τῶν Αττήλα παίδων· ὁ γὰρ πρεσβύτερος ἐπὶ τῆς ἐκείν νου ἧστο κλίνης, οὐκ ἐγγὺς, ἀλλ' ἐπ᾿ ἄκρου, αἰδοῖ τοῦ πατρὸς βλέπων ἐς γῆν. Πάντων δὲ ἐν κόσμῳ καθεστώτων, παρελθὼν οινοχόος τῷ ᾿Αττήλᾳ οἴνου κισσύβιον ἐπιδίδωσι. Δεξάμενος δὲ τὸν τῇ τάξει πρῶτον Ασπάζετο. Ο δὲ τῷ ἀσπασμῷ τιμηθεὶς διανίστατο· καὶ οὐ πρότερον Ιζῆσαι θέμις ἦν, πρὶν ἢ τῷ οἰνοχόῳ ἀπογευσάμενος ἢ καὶ ἐκπιὼν ἀπέδωκε Onegesius foras prodiit, ad quem, ut ex eo discere- mus, quæ nostræ curæ commissa fuerant, accessi- mus. Illo vero prius cum nescio quibus Barbaris collocutus, quærere me ex Maximino jussit, quem Romani ex consularibus legatum ad Attilam essent missuri. Ut in tentorium veni, et Maximino, quæ niki Onegesius dixerat, retuli, habita de eo, quod Barbaris respondendum esset, deliberatione, redii, dixique Onegesio, Romanos magnopere desiderare, illum suarum cum Attila controversiarum discepta- torem ad se accedere. Qua spe si exciderint, im- peratorem, quem sibi libuerit, legatum missurun. Extemplo me Maximinum arcessere jussit, quem, ut venit, ad Attilam deduxit. Unde non multo post Maximinus reversus, narravit, Barbarum velle, impe- ratorem ad se mittere legatos aut Nomum, aut Ana- tolium, aut Senatorem, neque ullos alios præter bos adınissurum. Et cum Maximinus 66 objiceret, minime convenire legatos, qui ad se mittantur, designando suspectos imperatori reddere, Attilam respondisse, si hæc abnuerint, armis se controver- sias disceptaturum. Reversis nobis in tentorium, ecce ad uos Orestis pater: « Vos ambos, inquit, ad convivium invitat Attilas, fiet vero illud ad nonamı diei horam. « Tempore condiclo observato, ut ve- ninius, et una quoque Romanorum Occidentalium legati, stetimus in limine cœnaculi coram Attila. Hic pincernæ, ut mos est in illis regionibus, cali- cem tradiderunt, ut ante accubitum vota faceremus. Quo facto, et calice degustato, ipsa solia, in quibus nos sedentes cœnare oportebat, ascendimus. Omnia sedilia circa parietes cubiculi ab utraque parte dis- posita erant: medius in lecto sedebat Attilas, altero lecto a tergo strato, pone quem erant quidam gra- dus, qui ad ejus cubile ferebant, linteis candidis et variis tapetibus ornatus gratia contectum, simile cubilibus, quæ Romani et Græci nubentibus ador- nare pro more habent. Et primum quidem convi- varum locum ejus habebant, qui ad Attilæ dextram sedebat, secundum ejus, qui ad lævam : in quo nos et Berichus, vir apud Scythas nobilis, sed Berichus superiore loco. Nam Ouegesius in sella ad dextrain regii tori, et e regione Onegesii duo ex Attila filiis sedebant. Senior enin in eodem, quo pater, throno, non prope, sed multum infra accumbebat, oculis præ pudore propter patris præsentiam semper in terraum conjectis. Omnibus ordine sedentibus, qui Attila erat a poculis ingrediens pateram vini tradit. Hanc ubi suscepit, proximum ordine salutavit, qui salutatione honoratus surrexit, neque prius eum sedere fas erat, quam merum degustans, aut etiam ebibens, poculum pocillatori redderet. Sedenti autem Attilæ eodem modo, qui convivio intererant, pocula suscipientes et post salutationem degustantes, hom norem exhibebant. Unicuique vero unus pocillator VARIA LECTIONES. 78 C D 10 αὐτὸν Ν., τὸν vulg. " δέξασθαι vulg. το ἡμᾶς conj. Β. το κύλικα Η., ἐπύλικα vulg.

737 DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. 738 Καὶ ἑκάστου λέγειν τι περὶ τῶν καθεστώτων βου- Α Dum ita de præsenti rerum statu confabulamur, pov λομένου, Ονηγησίου ὑπεξελθόντος, παρ' αὐτὸν ἦλ- θομεν, καὶ ἐπειρώμεθα περὶ τῶν ἐσπουδασμένων μανθάνειν. Ο δέ τισι πρότερον Βαρβάροις διαλεχθείς, πυθέσθαι με παρὰ Μαξιμίνου ἐπέτρεπε τίνα Ρω μαῖοι ἄνδρα τῶν ὑπατικῶν παρὰ τὸν Ἀττήλαν πρεσβευόμενον στέλλουσιν. ὡς δὲ παρελθὼν εἰς τὴν σκηνὴν ἔφραζον, ἅπερ είρητό μοι, καὶ ὅ τι δεῖ λέγειν ὧν χάριν ὁ Βάρβαρος ἡμῶν ἐπύθετο ἅμα τῷ Μαξιμίνῳ βουλευσάμενος ἐπανῆλθον ὡς τὸν Ονηγήσιον, λέγων, ὡς ἐθέλουσι μὲν Ῥωμαῖοι αὐτ τον το παρὰ σφᾶς ἐλθόντα τῶν ἀμφιβόλων ἕνεκα διαλέγεσθαι, εἰ δὲ τούτου διαμάρτοιεν, ἐκπέμψειν βασιλέα ἦν βούλεται πρεσβευσάμενον. Καὶ εὐθὺς μετ ιέναι με τον Μαξιμίνον παρεκελεύσατο, καὶ ἥκοντα αὐτὸν ἦγε παρὰ τὸν ᾿Αττήλαν. Καὶ μικρὴν ὕστε- Β ὑπεξελθὼν ὁ Μαξιμῖνος ἔλεγεν, ἐθέλειν τὸν Βάρδα ρον Νόμον ἢ Ανατόλιον ἢ Σενάτορα πρεσβεύεσθαι· μὴ γὰρ ἂν ἄλλον παρὰ τοὺς εἰρημένους δέξεσθαι 7. Καὶ ὡς αὐτοῦ ἀποκριναμένου μή χρῆναι ἐπὶ τὴν πρε σβείαν τοὺς ἄνδρας καλοῦντα ὑπόπτους καθιστῶν βασι- λεῖ, εἰρηκέναι τὸν Ἀττήλαν, εἰ μὴ ἕλοιντο ποιεῖν, & βούλεται, ὅπλοις τὰ ἀμφίβολα διακριθήσεσθαι. Επαν ελθόντων δὲ ἡμῶν ἐς τὴν σκηνήν, ὁ τοῦ Ὀρέστου πατὴρ ἧκε λέγων, ὡς Αμφοτέρους ὑμᾶς το 'Αττή- λας ἐπὶ τὸ συμπόσιον παρακαλεῖ, γενήσεσθαι δὲ αὐτὸ περὶ θ' τῆς ἡμέρας. ὡς δὲ τὸν καιρὸν ἐφυ- λάξαμεν καὶ ἐπὶ τὸ δεῖπνον κληθέντες παραγει νόμεθα ἡμεῖς τε καὶ οἱ ἀπὸ τῶν ἐσπερίων Ρω- μαίων πρέσβεις, ἔστημεν ἐπὶ τοῦ οὐδοῦ ἀντία Αττήλα. Καὶ κύλικα το οἱ οινοχόοι κατὰ τὸ ἐπι- χώριον ἐπέδοσαν ἔθος, ὡς καὶ ἡμᾶς πρὸ τῆς ἕδρας ἐπεύξασθαι. Οὗ δὴ γενομένου, τῆς κύλικος ἀπογευ σάμενοι ἐπὶ τοὺς θρόνους ήλθομεν, οὗ ἔδει καθεσθέν τις δειπνεῖν. Πρὸς δὲ τοῖς τοίχοις τοῦ οἰκήματος πάνω τες ὑπῆρχαν οἱ δίφροι ἐξ ἑκατέρας πλευρᾶς. Εν μεσωτάτῳ δὲ ἧστο ἐπὶ κλίνης ὁ Ἀττήλας, ἑτέρας ἐξόπισθεν κλίνης ὑπαρχούσης αὐτῷ, μεθ᾿ ἣν βαθμοί τινες ἐπὶ τὴν αὐτοῦ ἀνῆγον εὐνὴν, καλυπτομένην οθό ναις καὶ ποικίλοις παραπετάσμασι κόσμου χάριν, καθάπερ ἐπὶ τῶν γαμούντων Ελληνές τε καὶ Ρω- μαῖοι κατασκευάζουσι. Καὶ πρώτην μὲν ἐνόμιζον τῶν δειπνούντων τάξιν τὴν ἐν δεξιᾷ τοῦ ᾿Αττίλα, δευτέραν δὲ τὴν εὐώνυμον, ἐν ᾗ ἐτυγχάνομεν ὄντες, προκαθεσθέντος ἡμῶν Βερίχου, παρὰ Σκύθαις εὖ γεγονότος ἀνδρός· ὁ γὰρ Ονηγήσιος ἐπὶ δίφρου ἧστο ἐν δεξιᾷ τῆς τοῦ βασιλέως κλίνης. Αντικρύ δὲ τοῦ ᾿υνηγησίου ἐπὶ δίφρου ἐκαθέζοντο δύο τῶν Αττήλα παίδων· ὁ γὰρ πρεσβύτερος ἐπὶ τῆς ἐκείν νου ἧστο κλίνης, οὐκ ἐγγὺς, ἀλλ' ἐπ᾿ ἄκρου, αἰδοῖ τοῦ πατρὸς βλέπων ἐς γῆν. Πάντων δὲ ἐν κόσμῳ καθεστώτων, παρελθὼν οινοχόος τῷ ᾿Αττήλᾳ οἴνου κισσύβιον ἐπιδίδωσι. Δεξάμενος δὲ τὸν τῇ τάξει πρῶτον Ασπάζετο. Ο δὲ τῷ ἀσπασμῷ τιμηθεὶς διανίστατο· καὶ οὐ πρότερον Ιζῆσαι θέμις ἦν, πρὶν ἢ τῷ οἰνοχόῳ ἀπογευσάμενος ἢ καὶ ἐκπιὼν ἀπέδωκε Onegesius foras prodiit, ad quem, ut ex eo discere- mus, quæ nostræ curæ commissa fuerant, accessi- mus. Illo vero prius cum nescio quibus Barbaris collocutus, quærere me ex Maximino jussit, quem Romani ex consularibus legatum ad Attilam essent missuri. Ut in tentorium veni, et Maximino, quæ niki Onegesius dixerat, retuli, habita de eo, quod Barbaris respondendum esset, deliberatione, redii, dixique Onegesio, Romanos magnopere desiderare, illum suarum cum Attila controversiarum discepta- torem ad se accedere. Qua spe si exciderint, im- peratorem, quem sibi libuerit, legatum missurun. Extemplo me Maximinum arcessere jussit, quem, ut venit, ad Attilam deduxit. Unde non multo post Maximinus reversus, narravit, Barbarum velle, impe- ratorem ad se mittere legatos aut Nomum, aut Ana- tolium, aut Senatorem, neque ullos alios præter bos adınissurum. Et cum Maximinus 66 objiceret, minime convenire legatos, qui ad se mittantur, designando suspectos imperatori reddere, Attilam respondisse, si hæc abnuerint, armis se controver- sias disceptaturum. Reversis nobis in tentorium, ecce ad uos Orestis pater: « Vos ambos, inquit, ad convivium invitat Attilas, fiet vero illud ad nonamı diei horam. « Tempore condiclo observato, ut ve- ninius, et una quoque Romanorum Occidentalium legati, stetimus in limine cœnaculi coram Attila. Hic pincernæ, ut mos est in illis regionibus, cali- cem tradiderunt, ut ante accubitum vota faceremus. Quo facto, et calice degustato, ipsa solia, in quibus nos sedentes cœnare oportebat, ascendimus. Omnia sedilia circa parietes cubiculi ab utraque parte dis- posita erant: medius in lecto sedebat Attilas, altero lecto a tergo strato, pone quem erant quidam gra- dus, qui ad ejus cubile ferebant, linteis candidis et variis tapetibus ornatus gratia contectum, simile cubilibus, quæ Romani et Græci nubentibus ador- nare pro more habent. Et primum quidem convi- varum locum ejus habebant, qui ad Attilæ dextram sedebat, secundum ejus, qui ad lævam : in quo nos et Berichus, vir apud Scythas nobilis, sed Berichus superiore loco. Nam Ouegesius in sella ad dextrain regii tori, et e regione Onegesii duo ex Attila filiis sedebant. Senior enin in eodem, quo pater, throno, non prope, sed multum infra accumbebat, oculis præ pudore propter patris præsentiam semper in terraum conjectis. Omnibus ordine sedentibus, qui Attila erat a poculis ingrediens pateram vini tradit. Hanc ubi suscepit, proximum ordine salutavit, qui salutatione honoratus surrexit, neque prius eum sedere fas erat, quam merum degustans, aut etiam ebibens, poculum pocillatori redderet. Sedenti autem Attilæ eodem modo, qui convivio intererant, pocula suscipientes et post salutationem degustantes, hom norem exhibebant. Unicuique vero unus pocillator VARIA LECTIONES. 78 C D 10 αὐτὸν Ν., τὸν vulg. " δέξασθαι vulg. το ἡμᾶς conj. Β. το κύλικα Η., ἐπύλικα vulg.

737 DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. 738 Καὶ ἑκάστου λέγειν τι περὶ τῶν καθεστώτων βου- Α Dum ita de præsenti rerum statu confabulamur, pov λομένου, Ονηγησίου ὑπεξελθόντος, παρ' αὐτὸν ἦλ- θομεν, καὶ ἐπειρώμεθα περὶ τῶν ἐσπουδασμένων μανθάνειν. Ο δέ τισι πρότερον Βαρβάροις διαλεχθείς, πυθέσθαι με παρὰ Μαξιμίνου ἐπέτρεπε τίνα Ρω μαῖοι ἄνδρα τῶν ὑπατικῶν παρὰ τὸν Ἀττήλαν πρεσβευόμενον στέλλουσιν. ὡς δὲ παρελθὼν εἰς τὴν σκηνὴν ἔφραζον, ἅπερ είρητό μοι, καὶ ὅ τι δεῖ λέγειν ὧν χάριν ὁ Βάρβαρος ἡμῶν ἐπύθετο ἅμα τῷ Μαξιμίνῳ βουλευσάμενος ἐπανῆλθον ὡς τὸν Ονηγήσιον, λέγων, ὡς ἐθέλουσι μὲν Ῥωμαῖοι αὐτ τον το παρὰ σφᾶς ἐλθόντα τῶν ἀμφιβόλων ἕνεκα διαλέγεσθαι, εἰ δὲ τούτου διαμάρτοιεν, ἐκπέμψειν βασιλέα ἦν βούλεται πρεσβευσάμενον. Καὶ εὐθὺς μετ ιέναι με τον Μαξιμίνον παρεκελεύσατο, καὶ ἥκοντα αὐτὸν ἦγε παρὰ τὸν ᾿Αττήλαν. Καὶ μικρὴν ὕστε- Β ὑπεξελθὼν ὁ Μαξιμῖνος ἔλεγεν, ἐθέλειν τὸν Βάρδα ρον Νόμον ἢ Ανατόλιον ἢ Σενάτορα πρεσβεύεσθαι· μὴ γὰρ ἂν ἄλλον παρὰ τοὺς εἰρημένους δέξεσθαι 7. Καὶ ὡς αὐτοῦ ἀποκριναμένου μή χρῆναι ἐπὶ τὴν πρε σβείαν τοὺς ἄνδρας καλοῦντα ὑπόπτους καθιστῶν βασι- λεῖ, εἰρηκέναι τὸν Ἀττήλαν, εἰ μὴ ἕλοιντο ποιεῖν, & βούλεται, ὅπλοις τὰ ἀμφίβολα διακριθήσεσθαι. Επαν ελθόντων δὲ ἡμῶν ἐς τὴν σκηνήν, ὁ τοῦ Ὀρέστου πατὴρ ἧκε λέγων, ὡς Αμφοτέρους ὑμᾶς το 'Αττή- λας ἐπὶ τὸ συμπόσιον παρακαλεῖ, γενήσεσθαι δὲ αὐτὸ περὶ θ' τῆς ἡμέρας. ὡς δὲ τὸν καιρὸν ἐφυ- λάξαμεν καὶ ἐπὶ τὸ δεῖπνον κληθέντες παραγει νόμεθα ἡμεῖς τε καὶ οἱ ἀπὸ τῶν ἐσπερίων Ρω- μαίων πρέσβεις, ἔστημεν ἐπὶ τοῦ οὐδοῦ ἀντία Αττήλα. Καὶ κύλικα το οἱ οινοχόοι κατὰ τὸ ἐπι- χώριον ἐπέδοσαν ἔθος, ὡς καὶ ἡμᾶς πρὸ τῆς ἕδρας ἐπεύξασθαι. Οὗ δὴ γενομένου, τῆς κύλικος ἀπογευ σάμενοι ἐπὶ τοὺς θρόνους ήλθομεν, οὗ ἔδει καθεσθέν τις δειπνεῖν. Πρὸς δὲ τοῖς τοίχοις τοῦ οἰκήματος πάνω τες ὑπῆρχαν οἱ δίφροι ἐξ ἑκατέρας πλευρᾶς. Εν μεσωτάτῳ δὲ ἧστο ἐπὶ κλίνης ὁ Ἀττήλας, ἑτέρας ἐξόπισθεν κλίνης ὑπαρχούσης αὐτῷ, μεθ᾿ ἣν βαθμοί τινες ἐπὶ τὴν αὐτοῦ ἀνῆγον εὐνὴν, καλυπτομένην οθό ναις καὶ ποικίλοις παραπετάσμασι κόσμου χάριν, καθάπερ ἐπὶ τῶν γαμούντων Ελληνές τε καὶ Ρω- μαῖοι κατασκευάζουσι. Καὶ πρώτην μὲν ἐνόμιζον τῶν δειπνούντων τάξιν τὴν ἐν δεξιᾷ τοῦ ᾿Αττίλα, δευτέραν δὲ τὴν εὐώνυμον, ἐν ᾗ ἐτυγχάνομεν ὄντες, προκαθεσθέντος ἡμῶν Βερίχου, παρὰ Σκύθαις εὖ γεγονότος ἀνδρός· ὁ γὰρ Ονηγήσιος ἐπὶ δίφρου ἧστο ἐν δεξιᾷ τῆς τοῦ βασιλέως κλίνης. Αντικρύ δὲ τοῦ ᾿υνηγησίου ἐπὶ δίφρου ἐκαθέζοντο δύο τῶν Αττήλα παίδων· ὁ γὰρ πρεσβύτερος ἐπὶ τῆς ἐκείν νου ἧστο κλίνης, οὐκ ἐγγὺς, ἀλλ' ἐπ᾿ ἄκρου, αἰδοῖ τοῦ πατρὸς βλέπων ἐς γῆν. Πάντων δὲ ἐν κόσμῳ καθεστώτων, παρελθὼν οινοχόος τῷ ᾿Αττήλᾳ οἴνου κισσύβιον ἐπιδίδωσι. Δεξάμενος δὲ τὸν τῇ τάξει πρῶτον Ασπάζετο. Ο δὲ τῷ ἀσπασμῷ τιμηθεὶς διανίστατο· καὶ οὐ πρότερον Ιζῆσαι θέμις ἦν, πρὶν ἢ τῷ οἰνοχόῳ ἀπογευσάμενος ἢ καὶ ἐκπιὼν ἀπέδωκε Onegesius foras prodiit, ad quem, ut ex eo discere- mus, quæ nostræ curæ commissa fuerant, accessi- mus. Illo vero prius cum nescio quibus Barbaris collocutus, quærere me ex Maximino jussit, quem Romani ex consularibus legatum ad Attilam essent missuri. Ut in tentorium veni, et Maximino, quæ niki Onegesius dixerat, retuli, habita de eo, quod Barbaris respondendum esset, deliberatione, redii, dixique Onegesio, Romanos magnopere desiderare, illum suarum cum Attila controversiarum discepta- torem ad se accedere. Qua spe si exciderint, im- peratorem, quem sibi libuerit, legatum missurun. Extemplo me Maximinum arcessere jussit, quem, ut venit, ad Attilam deduxit. Unde non multo post Maximinus reversus, narravit, Barbarum velle, impe- ratorem ad se mittere legatos aut Nomum, aut Ana- tolium, aut Senatorem, neque ullos alios præter bos adınissurum. Et cum Maximinus 66 objiceret, minime convenire legatos, qui ad se mittantur, designando suspectos imperatori reddere, Attilam respondisse, si hæc abnuerint, armis se controver- sias disceptaturum. Reversis nobis in tentorium, ecce ad uos Orestis pater: « Vos ambos, inquit, ad convivium invitat Attilas, fiet vero illud ad nonamı diei horam. « Tempore condiclo observato, ut ve- ninius, et una quoque Romanorum Occidentalium legati, stetimus in limine cœnaculi coram Attila. Hic pincernæ, ut mos est in illis regionibus, cali- cem tradiderunt, ut ante accubitum vota faceremus. Quo facto, et calice degustato, ipsa solia, in quibus nos sedentes cœnare oportebat, ascendimus. Omnia sedilia circa parietes cubiculi ab utraque parte dis- posita erant: medius in lecto sedebat Attilas, altero lecto a tergo strato, pone quem erant quidam gra- dus, qui ad ejus cubile ferebant, linteis candidis et variis tapetibus ornatus gratia contectum, simile cubilibus, quæ Romani et Græci nubentibus ador- nare pro more habent. Et primum quidem convi- varum locum ejus habebant, qui ad Attilæ dextram sedebat, secundum ejus, qui ad lævam : in quo nos et Berichus, vir apud Scythas nobilis, sed Berichus superiore loco. Nam Ouegesius in sella ad dextrain regii tori, et e regione Onegesii duo ex Attila filiis sedebant. Senior enin in eodem, quo pater, throno, non prope, sed multum infra accumbebat, oculis præ pudore propter patris præsentiam semper in terraum conjectis. Omnibus ordine sedentibus, qui Attila erat a poculis ingrediens pateram vini tradit. Hanc ubi suscepit, proximum ordine salutavit, qui salutatione honoratus surrexit, neque prius eum sedere fas erat, quam merum degustans, aut etiam ebibens, poculum pocillatori redderet. Sedenti autem Attilæ eodem modo, qui convivio intererant, pocula suscipientes et post salutationem degustantes, hom norem exhibebant. Unicuique vero unus pocillator VARIA LECTIONES. 78 C D 10 αὐτὸν Ν., τὸν vulg. " δέξασθαι vulg. το ἡμᾶς conj. Β. το κύλικα Η., ἐπύλικα vulg.

737 DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. 738 Καὶ ἑκάστου λέγειν τι περὶ τῶν καθεστώτων βου- Α Dum ita de præsenti rerum statu confabulamur, pov λομένου, Ονηγησίου ὑπεξελθόντος, παρ' αὐτὸν ἦλ- θομεν, καὶ ἐπειρώμεθα περὶ τῶν ἐσπουδασμένων μανθάνειν. Ο δέ τισι πρότερον Βαρβάροις διαλεχθείς, πυθέσθαι με παρὰ Μαξιμίνου ἐπέτρεπε τίνα Ρω μαῖοι ἄνδρα τῶν ὑπατικῶν παρὰ τὸν Ἀττήλαν πρεσβευόμενον στέλλουσιν. ὡς δὲ παρελθὼν εἰς τὴν σκηνὴν ἔφραζον, ἅπερ είρητό μοι, καὶ ὅ τι δεῖ λέγειν ὧν χάριν ὁ Βάρβαρος ἡμῶν ἐπύθετο ἅμα τῷ Μαξιμίνῳ βουλευσάμενος ἐπανῆλθον ὡς τὸν Ονηγήσιον, λέγων, ὡς ἐθέλουσι μὲν Ῥωμαῖοι αὐτ τον το παρὰ σφᾶς ἐλθόντα τῶν ἀμφιβόλων ἕνεκα διαλέγεσθαι, εἰ δὲ τούτου διαμάρτοιεν, ἐκπέμψειν βασιλέα ἦν βούλεται πρεσβευσάμενον. Καὶ εὐθὺς μετ ιέναι με τον Μαξιμίνον παρεκελεύσατο, καὶ ἥκοντα αὐτὸν ἦγε παρὰ τὸν ᾿Αττήλαν. Καὶ μικρὴν ὕστε- Β ὑπεξελθὼν ὁ Μαξιμῖνος ἔλεγεν, ἐθέλειν τὸν Βάρδα ρον Νόμον ἢ Ανατόλιον ἢ Σενάτορα πρεσβεύεσθαι· μὴ γὰρ ἂν ἄλλον παρὰ τοὺς εἰρημένους δέξεσθαι 7. Καὶ ὡς αὐτοῦ ἀποκριναμένου μή χρῆναι ἐπὶ τὴν πρε σβείαν τοὺς ἄνδρας καλοῦντα ὑπόπτους καθιστῶν βασι- λεῖ, εἰρηκέναι τὸν Ἀττήλαν, εἰ μὴ ἕλοιντο ποιεῖν, & βούλεται, ὅπλοις τὰ ἀμφίβολα διακριθήσεσθαι. Επαν ελθόντων δὲ ἡμῶν ἐς τὴν σκηνήν, ὁ τοῦ Ὀρέστου πατὴρ ἧκε λέγων, ὡς Αμφοτέρους ὑμᾶς το 'Αττή- λας ἐπὶ τὸ συμπόσιον παρακαλεῖ, γενήσεσθαι δὲ αὐτὸ περὶ θ' τῆς ἡμέρας. ὡς δὲ τὸν καιρὸν ἐφυ- λάξαμεν καὶ ἐπὶ τὸ δεῖπνον κληθέντες παραγει νόμεθα ἡμεῖς τε καὶ οἱ ἀπὸ τῶν ἐσπερίων Ρω- μαίων πρέσβεις, ἔστημεν ἐπὶ τοῦ οὐδοῦ ἀντία Αττήλα. Καὶ κύλικα το οἱ οινοχόοι κατὰ τὸ ἐπι- χώριον ἐπέδοσαν ἔθος, ὡς καὶ ἡμᾶς πρὸ τῆς ἕδρας ἐπεύξασθαι. Οὗ δὴ γενομένου, τῆς κύλικος ἀπογευ σάμενοι ἐπὶ τοὺς θρόνους ήλθομεν, οὗ ἔδει καθεσθέν τις δειπνεῖν. Πρὸς δὲ τοῖς τοίχοις τοῦ οἰκήματος πάνω τες ὑπῆρχαν οἱ δίφροι ἐξ ἑκατέρας πλευρᾶς. Εν μεσωτάτῳ δὲ ἧστο ἐπὶ κλίνης ὁ Ἀττήλας, ἑτέρας ἐξόπισθεν κλίνης ὑπαρχούσης αὐτῷ, μεθ᾿ ἣν βαθμοί τινες ἐπὶ τὴν αὐτοῦ ἀνῆγον εὐνὴν, καλυπτομένην οθό ναις καὶ ποικίλοις παραπετάσμασι κόσμου χάριν, καθάπερ ἐπὶ τῶν γαμούντων Ελληνές τε καὶ Ρω- μαῖοι κατασκευάζουσι. Καὶ πρώτην μὲν ἐνόμιζον τῶν δειπνούντων τάξιν τὴν ἐν δεξιᾷ τοῦ ᾿Αττίλα, δευτέραν δὲ τὴν εὐώνυμον, ἐν ᾗ ἐτυγχάνομεν ὄντες, προκαθεσθέντος ἡμῶν Βερίχου, παρὰ Σκύθαις εὖ γεγονότος ἀνδρός· ὁ γὰρ Ονηγήσιος ἐπὶ δίφρου ἧστο ἐν δεξιᾷ τῆς τοῦ βασιλέως κλίνης. Αντικρύ δὲ τοῦ ᾿υνηγησίου ἐπὶ δίφρου ἐκαθέζοντο δύο τῶν Αττήλα παίδων· ὁ γὰρ πρεσβύτερος ἐπὶ τῆς ἐκείν νου ἧστο κλίνης, οὐκ ἐγγὺς, ἀλλ' ἐπ᾿ ἄκρου, αἰδοῖ τοῦ πατρὸς βλέπων ἐς γῆν. Πάντων δὲ ἐν κόσμῳ καθεστώτων, παρελθὼν οινοχόος τῷ ᾿Αττήλᾳ οἴνου κισσύβιον ἐπιδίδωσι. Δεξάμενος δὲ τὸν τῇ τάξει πρῶτον Ασπάζετο. Ο δὲ τῷ ἀσπασμῷ τιμηθεὶς διανίστατο· καὶ οὐ πρότερον Ιζῆσαι θέμις ἦν, πρὶν ἢ τῷ οἰνοχόῳ ἀπογευσάμενος ἢ καὶ ἐκπιὼν ἀπέδωκε Onegesius foras prodiit, ad quem, ut ex eo discere- mus, quæ nostræ curæ commissa fuerant, accessi- mus. Illo vero prius cum nescio quibus Barbaris collocutus, quærere me ex Maximino jussit, quem Romani ex consularibus legatum ad Attilam essent missuri. Ut in tentorium veni, et Maximino, quæ niki Onegesius dixerat, retuli, habita de eo, quod Barbaris respondendum esset, deliberatione, redii, dixique Onegesio, Romanos magnopere desiderare, illum suarum cum Attila controversiarum discepta- torem ad se accedere. Qua spe si exciderint, im- peratorem, quem sibi libuerit, legatum missurun. Extemplo me Maximinum arcessere jussit, quem, ut venit, ad Attilam deduxit. Unde non multo post Maximinus reversus, narravit, Barbarum velle, impe- ratorem ad se mittere legatos aut Nomum, aut Ana- tolium, aut Senatorem, neque ullos alios præter bos adınissurum. Et cum Maximinus 66 objiceret, minime convenire legatos, qui ad se mittantur, designando suspectos imperatori reddere, Attilam respondisse, si hæc abnuerint, armis se controver- sias disceptaturum. Reversis nobis in tentorium, ecce ad uos Orestis pater: « Vos ambos, inquit, ad convivium invitat Attilas, fiet vero illud ad nonamı diei horam. « Tempore condiclo observato, ut ve- ninius, et una quoque Romanorum Occidentalium legati, stetimus in limine cœnaculi coram Attila. Hic pincernæ, ut mos est in illis regionibus, cali- cem tradiderunt, ut ante accubitum vota faceremus. Quo facto, et calice degustato, ipsa solia, in quibus nos sedentes cœnare oportebat, ascendimus. Omnia sedilia circa parietes cubiculi ab utraque parte dis- posita erant: medius in lecto sedebat Attilas, altero lecto a tergo strato, pone quem erant quidam gra- dus, qui ad ejus cubile ferebant, linteis candidis et variis tapetibus ornatus gratia contectum, simile cubilibus, quæ Romani et Græci nubentibus ador- nare pro more habent. Et primum quidem convi- varum locum ejus habebant, qui ad Attilæ dextram sedebat, secundum ejus, qui ad lævam : in quo nos et Berichus, vir apud Scythas nobilis, sed Berichus superiore loco. Nam Ouegesius in sella ad dextrain regii tori, et e regione Onegesii duo ex Attila filiis sedebant. Senior enin in eodem, quo pater, throno, non prope, sed multum infra accumbebat, oculis præ pudore propter patris præsentiam semper in terraum conjectis. Omnibus ordine sedentibus, qui Attila erat a poculis ingrediens pateram vini tradit. Hanc ubi suscepit, proximum ordine salutavit, qui salutatione honoratus surrexit, neque prius eum sedere fas erat, quam merum degustans, aut etiam ebibens, poculum pocillatori redderet. Sedenti autem Attilæ eodem modo, qui convivio intererant, pocula suscipientes et post salutationem degustantes, hom norem exhibebant. Unicuique vero unus pocillator VARIA LECTIONES. 78 C D 10 αὐτὸν Ν., τὸν vulg. " δέξασθαι vulg. το ἡμᾶς conj. Β. το κύλικα Η., ἐπύλικα vulg.

737 DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. 738 Καὶ ἑκάστου λέγειν τι περὶ τῶν καθεστώτων βου- Α Dum ita de præsenti rerum statu confabulamur, pov λομένου, Ονηγησίου ὑπεξελθόντος, παρ' αὐτὸν ἦλ- θομεν, καὶ ἐπειρώμεθα περὶ τῶν ἐσπουδασμένων μανθάνειν. Ο δέ τισι πρότερον Βαρβάροις διαλεχθείς, πυθέσθαι με παρὰ Μαξιμίνου ἐπέτρεπε τίνα Ρω μαῖοι ἄνδρα τῶν ὑπατικῶν παρὰ τὸν Ἀττήλαν πρεσβευόμενον στέλλουσιν. ὡς δὲ παρελθὼν εἰς τὴν σκηνὴν ἔφραζον, ἅπερ είρητό μοι, καὶ ὅ τι δεῖ λέγειν ὧν χάριν ὁ Βάρβαρος ἡμῶν ἐπύθετο ἅμα τῷ Μαξιμίνῳ βουλευσάμενος ἐπανῆλθον ὡς τὸν Ονηγήσιον, λέγων, ὡς ἐθέλουσι μὲν Ῥωμαῖοι αὐτ τον το παρὰ σφᾶς ἐλθόντα τῶν ἀμφιβόλων ἕνεκα διαλέγεσθαι, εἰ δὲ τούτου διαμάρτοιεν, ἐκπέμψειν βασιλέα ἦν βούλεται πρεσβευσάμενον. Καὶ εὐθὺς μετ ιέναι με τον Μαξιμίνον παρεκελεύσατο, καὶ ἥκοντα αὐτὸν ἦγε παρὰ τὸν ᾿Αττήλαν. Καὶ μικρὴν ὕστε- Β ὑπεξελθὼν ὁ Μαξιμῖνος ἔλεγεν, ἐθέλειν τὸν Βάρδα ρον Νόμον ἢ Ανατόλιον ἢ Σενάτορα πρεσβεύεσθαι· μὴ γὰρ ἂν ἄλλον παρὰ τοὺς εἰρημένους δέξεσθαι 7. Καὶ ὡς αὐτοῦ ἀποκριναμένου μή χρῆναι ἐπὶ τὴν πρε σβείαν τοὺς ἄνδρας καλοῦντα ὑπόπτους καθιστῶν βασι- λεῖ, εἰρηκέναι τὸν Ἀττήλαν, εἰ μὴ ἕλοιντο ποιεῖν, & βούλεται, ὅπλοις τὰ ἀμφίβολα διακριθήσεσθαι. Επαν ελθόντων δὲ ἡμῶν ἐς τὴν σκηνήν, ὁ τοῦ Ὀρέστου πατὴρ ἧκε λέγων, ὡς Αμφοτέρους ὑμᾶς το 'Αττή- λας ἐπὶ τὸ συμπόσιον παρακαλεῖ, γενήσεσθαι δὲ αὐτὸ περὶ θ' τῆς ἡμέρας. ὡς δὲ τὸν καιρὸν ἐφυ- λάξαμεν καὶ ἐπὶ τὸ δεῖπνον κληθέντες παραγει νόμεθα ἡμεῖς τε καὶ οἱ ἀπὸ τῶν ἐσπερίων Ρω- μαίων πρέσβεις, ἔστημεν ἐπὶ τοῦ οὐδοῦ ἀντία Αττήλα. Καὶ κύλικα το οἱ οινοχόοι κατὰ τὸ ἐπι- χώριον ἐπέδοσαν ἔθος, ὡς καὶ ἡμᾶς πρὸ τῆς ἕδρας ἐπεύξασθαι. Οὗ δὴ γενομένου, τῆς κύλικος ἀπογευ σάμενοι ἐπὶ τοὺς θρόνους ήλθομεν, οὗ ἔδει καθεσθέν τις δειπνεῖν. Πρὸς δὲ τοῖς τοίχοις τοῦ οἰκήματος πάνω τες ὑπῆρχαν οἱ δίφροι ἐξ ἑκατέρας πλευρᾶς. Εν μεσωτάτῳ δὲ ἧστο ἐπὶ κλίνης ὁ Ἀττήλας, ἑτέρας ἐξόπισθεν κλίνης ὑπαρχούσης αὐτῷ, μεθ᾿ ἣν βαθμοί τινες ἐπὶ τὴν αὐτοῦ ἀνῆγον εὐνὴν, καλυπτομένην οθό ναις καὶ ποικίλοις παραπετάσμασι κόσμου χάριν, καθάπερ ἐπὶ τῶν γαμούντων Ελληνές τε καὶ Ρω- μαῖοι κατασκευάζουσι. Καὶ πρώτην μὲν ἐνόμιζον τῶν δειπνούντων τάξιν τὴν ἐν δεξιᾷ τοῦ ᾿Αττίλα, δευτέραν δὲ τὴν εὐώνυμον, ἐν ᾗ ἐτυγχάνομεν ὄντες, προκαθεσθέντος ἡμῶν Βερίχου, παρὰ Σκύθαις εὖ γεγονότος ἀνδρός· ὁ γὰρ Ονηγήσιος ἐπὶ δίφρου ἧστο ἐν δεξιᾷ τῆς τοῦ βασιλέως κλίνης. Αντικρύ δὲ τοῦ ᾿υνηγησίου ἐπὶ δίφρου ἐκαθέζοντο δύο τῶν Αττήλα παίδων· ὁ γὰρ πρεσβύτερος ἐπὶ τῆς ἐκείν νου ἧστο κλίνης, οὐκ ἐγγὺς, ἀλλ' ἐπ᾿ ἄκρου, αἰδοῖ τοῦ πατρὸς βλέπων ἐς γῆν. Πάντων δὲ ἐν κόσμῳ καθεστώτων, παρελθὼν οινοχόος τῷ ᾿Αττήλᾳ οἴνου κισσύβιον ἐπιδίδωσι. Δεξάμενος δὲ τὸν τῇ τάξει πρῶτον Ασπάζετο. Ο δὲ τῷ ἀσπασμῷ τιμηθεὶς διανίστατο· καὶ οὐ πρότερον Ιζῆσαι θέμις ἦν, πρὶν ἢ τῷ οἰνοχόῳ ἀπογευσάμενος ἢ καὶ ἐκπιὼν ἀπέδωκε Onegesius foras prodiit, ad quem, ut ex eo discere- mus, quæ nostræ curæ commissa fuerant, accessi- mus. Illo vero prius cum nescio quibus Barbaris collocutus, quærere me ex Maximino jussit, quem Romani ex consularibus legatum ad Attilam essent missuri. Ut in tentorium veni, et Maximino, quæ niki Onegesius dixerat, retuli, habita de eo, quod Barbaris respondendum esset, deliberatione, redii, dixique Onegesio, Romanos magnopere desiderare, illum suarum cum Attila controversiarum discepta- torem ad se accedere. Qua spe si exciderint, im- peratorem, quem sibi libuerit, legatum missurun. Extemplo me Maximinum arcessere jussit, quem, ut venit, ad Attilam deduxit. Unde non multo post Maximinus reversus, narravit, Barbarum velle, impe- ratorem ad se mittere legatos aut Nomum, aut Ana- tolium, aut Senatorem, neque ullos alios præter bos adınissurum. Et cum Maximinus 66 objiceret, minime convenire legatos, qui ad se mittantur, designando suspectos imperatori reddere, Attilam respondisse, si hæc abnuerint, armis se controver- sias disceptaturum. Reversis nobis in tentorium, ecce ad uos Orestis pater: « Vos ambos, inquit, ad convivium invitat Attilas, fiet vero illud ad nonamı diei horam. « Tempore condiclo observato, ut ve- ninius, et una quoque Romanorum Occidentalium legati, stetimus in limine cœnaculi coram Attila. Hic pincernæ, ut mos est in illis regionibus, cali- cem tradiderunt, ut ante accubitum vota faceremus. Quo facto, et calice degustato, ipsa solia, in quibus nos sedentes cœnare oportebat, ascendimus. Omnia sedilia circa parietes cubiculi ab utraque parte dis- posita erant: medius in lecto sedebat Attilas, altero lecto a tergo strato, pone quem erant quidam gra- dus, qui ad ejus cubile ferebant, linteis candidis et variis tapetibus ornatus gratia contectum, simile cubilibus, quæ Romani et Græci nubentibus ador- nare pro more habent. Et primum quidem convi- varum locum ejus habebant, qui ad Attilæ dextram sedebat, secundum ejus, qui ad lævam : in quo nos et Berichus, vir apud Scythas nobilis, sed Berichus superiore loco. Nam Ouegesius in sella ad dextrain regii tori, et e regione Onegesii duo ex Attila filiis sedebant. Senior enin in eodem, quo pater, throno, non prope, sed multum infra accumbebat, oculis præ pudore propter patris præsentiam semper in terraum conjectis. Omnibus ordine sedentibus, qui Attila erat a poculis ingrediens pateram vini tradit. Hanc ubi suscepit, proximum ordine salutavit, qui salutatione honoratus surrexit, neque prius eum sedere fas erat, quam merum degustans, aut etiam ebibens, poculum pocillatori redderet. Sedenti autem Attilæ eodem modo, qui convivio intererant, pocula suscipientes et post salutationem degustantes, hom norem exhibebant. Unicuique vero unus pocillator VARIA LECTIONES. 78 C D 10 αὐτὸν Ν., τὸν vulg. " δέξασθαι vulg. το ἡμᾶς conj. Β. το κύλικα Η., ἐπύλικα vulg.

737 DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. 738 Καὶ ἑκάστου λέγειν τι περὶ τῶν καθεστώτων βου- Α Dum ita de præsenti rerum statu confabulamur, pov λομένου, Ονηγησίου ὑπεξελθόντος, παρ' αὐτὸν ἦλ- θομεν, καὶ ἐπειρώμεθα περὶ τῶν ἐσπουδασμένων μανθάνειν. Ο δέ τισι πρότερον Βαρβάροις διαλεχθείς, πυθέσθαι με παρὰ Μαξιμίνου ἐπέτρεπε τίνα Ρω μαῖοι ἄνδρα τῶν ὑπατικῶν παρὰ τὸν Ἀττήλαν πρεσβευόμενον στέλλουσιν. ὡς δὲ παρελθὼν εἰς τὴν σκηνὴν ἔφραζον, ἅπερ είρητό μοι, καὶ ὅ τι δεῖ λέγειν ὧν χάριν ὁ Βάρβαρος ἡμῶν ἐπύθετο ἅμα τῷ Μαξιμίνῳ βουλευσάμενος ἐπανῆλθον ὡς τὸν Ονηγήσιον, λέγων, ὡς ἐθέλουσι μὲν Ῥωμαῖοι αὐτ τον το παρὰ σφᾶς ἐλθόντα τῶν ἀμφιβόλων ἕνεκα διαλέγεσθαι, εἰ δὲ τούτου διαμάρτοιεν, ἐκπέμψειν βασιλέα ἦν βούλεται πρεσβευσάμενον. Καὶ εὐθὺς μετ ιέναι με τον Μαξιμίνον παρεκελεύσατο, καὶ ἥκοντα αὐτὸν ἦγε παρὰ τὸν ᾿Αττήλαν. Καὶ μικρὴν ὕστε- Β ὑπεξελθὼν ὁ Μαξιμῖνος ἔλεγεν, ἐθέλειν τὸν Βάρδα ρον Νόμον ἢ Ανατόλιον ἢ Σενάτορα πρεσβεύεσθαι· μὴ γὰρ ἂν ἄλλον παρὰ τοὺς εἰρημένους δέξεσθαι 7. Καὶ ὡς αὐτοῦ ἀποκριναμένου μή χρῆναι ἐπὶ τὴν πρε σβείαν τοὺς ἄνδρας καλοῦντα ὑπόπτους καθιστῶν βασι- λεῖ, εἰρηκέναι τὸν Ἀττήλαν, εἰ μὴ ἕλοιντο ποιεῖν, & βούλεται, ὅπλοις τὰ ἀμφίβολα διακριθήσεσθαι. Επαν ελθόντων δὲ ἡμῶν ἐς τὴν σκηνήν, ὁ τοῦ Ὀρέστου πατὴρ ἧκε λέγων, ὡς Αμφοτέρους ὑμᾶς το 'Αττή- λας ἐπὶ τὸ συμπόσιον παρακαλεῖ, γενήσεσθαι δὲ αὐτὸ περὶ θ' τῆς ἡμέρας. ὡς δὲ τὸν καιρὸν ἐφυ- λάξαμεν καὶ ἐπὶ τὸ δεῖπνον κληθέντες παραγει νόμεθα ἡμεῖς τε καὶ οἱ ἀπὸ τῶν ἐσπερίων Ρω- μαίων πρέσβεις, ἔστημεν ἐπὶ τοῦ οὐδοῦ ἀντία Αττήλα. Καὶ κύλικα το οἱ οινοχόοι κατὰ τὸ ἐπι- χώριον ἐπέδοσαν ἔθος, ὡς καὶ ἡμᾶς πρὸ τῆς ἕδρας ἐπεύξασθαι. Οὗ δὴ γενομένου, τῆς κύλικος ἀπογευ σάμενοι ἐπὶ τοὺς θρόνους ήλθομεν, οὗ ἔδει καθεσθέν τις δειπνεῖν. Πρὸς δὲ τοῖς τοίχοις τοῦ οἰκήματος πάνω τες ὑπῆρχαν οἱ δίφροι ἐξ ἑκατέρας πλευρᾶς. Εν μεσωτάτῳ δὲ ἧστο ἐπὶ κλίνης ὁ Ἀττήλας, ἑτέρας ἐξόπισθεν κλίνης ὑπαρχούσης αὐτῷ, μεθ᾿ ἣν βαθμοί τινες ἐπὶ τὴν αὐτοῦ ἀνῆγον εὐνὴν, καλυπτομένην οθό ναις καὶ ποικίλοις παραπετάσμασι κόσμου χάριν, καθάπερ ἐπὶ τῶν γαμούντων Ελληνές τε καὶ Ρω- μαῖοι κατασκευάζουσι. Καὶ πρώτην μὲν ἐνόμιζον τῶν δειπνούντων τάξιν τὴν ἐν δεξιᾷ τοῦ ᾿Αττίλα, δευτέραν δὲ τὴν εὐώνυμον, ἐν ᾗ ἐτυγχάνομεν ὄντες, προκαθεσθέντος ἡμῶν Βερίχου, παρὰ Σκύθαις εὖ γεγονότος ἀνδρός· ὁ γὰρ Ονηγήσιος ἐπὶ δίφρου ἧστο ἐν δεξιᾷ τῆς τοῦ βασιλέως κλίνης. Αντικρύ δὲ τοῦ ᾿υνηγησίου ἐπὶ δίφρου ἐκαθέζοντο δύο τῶν Αττήλα παίδων· ὁ γὰρ πρεσβύτερος ἐπὶ τῆς ἐκείν νου ἧστο κλίνης, οὐκ ἐγγὺς, ἀλλ' ἐπ᾿ ἄκρου, αἰδοῖ τοῦ πατρὸς βλέπων ἐς γῆν. Πάντων δὲ ἐν κόσμῳ καθεστώτων, παρελθὼν οινοχόος τῷ ᾿Αττήλᾳ οἴνου κισσύβιον ἐπιδίδωσι. Δεξάμενος δὲ τὸν τῇ τάξει πρῶτον Ασπάζετο. Ο δὲ τῷ ἀσπασμῷ τιμηθεὶς διανίστατο· καὶ οὐ πρότερον Ιζῆσαι θέμις ἦν, πρὶν ἢ τῷ οἰνοχόῳ ἀπογευσάμενος ἢ καὶ ἐκπιὼν ἀπέδωκε Onegesius foras prodiit, ad quem, ut ex eo discere- mus, quæ nostræ curæ commissa fuerant, accessi- mus. Illo vero prius cum nescio quibus Barbaris collocutus, quærere me ex Maximino jussit, quem Romani ex consularibus legatum ad Attilam essent missuri. Ut in tentorium veni, et Maximino, quæ niki Onegesius dixerat, retuli, habita de eo, quod Barbaris respondendum esset, deliberatione, redii, dixique Onegesio, Romanos magnopere desiderare, illum suarum cum Attila controversiarum discepta- torem ad se accedere. Qua spe si exciderint, im- peratorem, quem sibi libuerit, legatum missurun. Extemplo me Maximinum arcessere jussit, quem, ut venit, ad Attilam deduxit. Unde non multo post Maximinus reversus, narravit, Barbarum velle, impe- ratorem ad se mittere legatos aut Nomum, aut Ana- tolium, aut Senatorem, neque ullos alios præter bos adınissurum. Et cum Maximinus 66 objiceret, minime convenire legatos, qui ad se mittantur, designando suspectos imperatori reddere, Attilam respondisse, si hæc abnuerint, armis se controver- sias disceptaturum. Reversis nobis in tentorium, ecce ad uos Orestis pater: « Vos ambos, inquit, ad convivium invitat Attilas, fiet vero illud ad nonamı diei horam. « Tempore condiclo observato, ut ve- ninius, et una quoque Romanorum Occidentalium legati, stetimus in limine cœnaculi coram Attila. Hic pincernæ, ut mos est in illis regionibus, cali- cem tradiderunt, ut ante accubitum vota faceremus. Quo facto, et calice degustato, ipsa solia, in quibus nos sedentes cœnare oportebat, ascendimus. Omnia sedilia circa parietes cubiculi ab utraque parte dis- posita erant: medius in lecto sedebat Attilas, altero lecto a tergo strato, pone quem erant quidam gra- dus, qui ad ejus cubile ferebant, linteis candidis et variis tapetibus ornatus gratia contectum, simile cubilibus, quæ Romani et Græci nubentibus ador- nare pro more habent. Et primum quidem convi- varum locum ejus habebant, qui ad Attilæ dextram sedebat, secundum ejus, qui ad lævam : in quo nos et Berichus, vir apud Scythas nobilis, sed Berichus superiore loco. Nam Ouegesius in sella ad dextrain regii tori, et e regione Onegesii duo ex Attila filiis sedebant. Senior enin in eodem, quo pater, throno, non prope, sed multum infra accumbebat, oculis præ pudore propter patris præsentiam semper in terraum conjectis. Omnibus ordine sedentibus, qui Attila erat a poculis ingrediens pateram vini tradit. Hanc ubi suscepit, proximum ordine salutavit, qui salutatione honoratus surrexit, neque prius eum sedere fas erat, quam merum degustans, aut etiam ebibens, poculum pocillatori redderet. Sedenti autem Attilæ eodem modo, qui convivio intererant, pocula suscipientes et post salutationem degustantes, hom norem exhibebant. Unicuique vero unus pocillator VARIA LECTIONES. 78 C D 10 αὐτὸν Ν., τὸν vulg. " δέξασθαι vulg. το ἡμᾶς conj. Β. το κύλικα Η., ἐπύλικα vulg.

737 DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. 738 Καὶ ἑκάστου λέγειν τι περὶ τῶν καθεστώτων βου- Α Dum ita de præsenti rerum statu confabulamur, pov λομένου, Ονηγησίου ὑπεξελθόντος, παρ' αὐτὸν ἦλ- θομεν, καὶ ἐπειρώμεθα περὶ τῶν ἐσπουδασμένων μανθάνειν. Ο δέ τισι πρότερον Βαρβάροις διαλεχθείς, πυθέσθαι με παρὰ Μαξιμίνου ἐπέτρεπε τίνα Ρω μαῖοι ἄνδρα τῶν ὑπατικῶν παρὰ τὸν Ἀττήλαν πρεσβευόμενον στέλλουσιν. ὡς δὲ παρελθὼν εἰς τὴν σκηνὴν ἔφραζον, ἅπερ είρητό μοι, καὶ ὅ τι δεῖ λέγειν ὧν χάριν ὁ Βάρβαρος ἡμῶν ἐπύθετο ἅμα τῷ Μαξιμίνῳ βουλευσάμενος ἐπανῆλθον ὡς τὸν Ονηγήσιον, λέγων, ὡς ἐθέλουσι μὲν Ῥωμαῖοι αὐτ τον το παρὰ σφᾶς ἐλθόντα τῶν ἀμφιβόλων ἕνεκα διαλέγεσθαι, εἰ δὲ τούτου διαμάρτοιεν, ἐκπέμψειν βασιλέα ἦν βούλεται πρεσβευσάμενον. Καὶ εὐθὺς μετ ιέναι με τον Μαξιμίνον παρεκελεύσατο, καὶ ἥκοντα αὐτὸν ἦγε παρὰ τὸν ᾿Αττήλαν. Καὶ μικρὴν ὕστε- Β ὑπεξελθὼν ὁ Μαξιμῖνος ἔλεγεν, ἐθέλειν τὸν Βάρδα ρον Νόμον ἢ Ανατόλιον ἢ Σενάτορα πρεσβεύεσθαι· μὴ γὰρ ἂν ἄλλον παρὰ τοὺς εἰρημένους δέξεσθαι 7. Καὶ ὡς αὐτοῦ ἀποκριναμένου μή χρῆναι ἐπὶ τὴν πρε σβείαν τοὺς ἄνδρας καλοῦντα ὑπόπτους καθιστῶν βασι- λεῖ, εἰρηκέναι τὸν Ἀττήλαν, εἰ μὴ ἕλοιντο ποιεῖν, & βούλεται, ὅπλοις τὰ ἀμφίβολα διακριθήσεσθαι. Επαν ελθόντων δὲ ἡμῶν ἐς τὴν σκηνήν, ὁ τοῦ Ὀρέστου πατὴρ ἧκε λέγων, ὡς Αμφοτέρους ὑμᾶς το 'Αττή- λας ἐπὶ τὸ συμπόσιον παρακαλεῖ, γενήσεσθαι δὲ αὐτὸ περὶ θ' τῆς ἡμέρας. ὡς δὲ τὸν καιρὸν ἐφυ- λάξαμεν καὶ ἐπὶ τὸ δεῖπνον κληθέντες παραγει νόμεθα ἡμεῖς τε καὶ οἱ ἀπὸ τῶν ἐσπερίων Ρω- μαίων πρέσβεις, ἔστημεν ἐπὶ τοῦ οὐδοῦ ἀντία Αττήλα. Καὶ κύλικα το οἱ οινοχόοι κατὰ τὸ ἐπι- χώριον ἐπέδοσαν ἔθος, ὡς καὶ ἡμᾶς πρὸ τῆς ἕδρας ἐπεύξασθαι. Οὗ δὴ γενομένου, τῆς κύλικος ἀπογευ σάμενοι ἐπὶ τοὺς θρόνους ήλθομεν, οὗ ἔδει καθεσθέν τις δειπνεῖν. Πρὸς δὲ τοῖς τοίχοις τοῦ οἰκήματος πάνω τες ὑπῆρχαν οἱ δίφροι ἐξ ἑκατέρας πλευρᾶς. Εν μεσωτάτῳ δὲ ἧστο ἐπὶ κλίνης ὁ Ἀττήλας, ἑτέρας ἐξόπισθεν κλίνης ὑπαρχούσης αὐτῷ, μεθ᾿ ἣν βαθμοί τινες ἐπὶ τὴν αὐτοῦ ἀνῆγον εὐνὴν, καλυπτομένην οθό ναις καὶ ποικίλοις παραπετάσμασι κόσμου χάριν, καθάπερ ἐπὶ τῶν γαμούντων Ελληνές τε καὶ Ρω- μαῖοι κατασκευάζουσι. Καὶ πρώτην μὲν ἐνόμιζον τῶν δειπνούντων τάξιν τὴν ἐν δεξιᾷ τοῦ ᾿Αττίλα, δευτέραν δὲ τὴν εὐώνυμον, ἐν ᾗ ἐτυγχάνομεν ὄντες, προκαθεσθέντος ἡμῶν Βερίχου, παρὰ Σκύθαις εὖ γεγονότος ἀνδρός· ὁ γὰρ Ονηγήσιος ἐπὶ δίφρου ἧστο ἐν δεξιᾷ τῆς τοῦ βασιλέως κλίνης. Αντικρύ δὲ τοῦ ᾿υνηγησίου ἐπὶ δίφρου ἐκαθέζοντο δύο τῶν Αττήλα παίδων· ὁ γὰρ πρεσβύτερος ἐπὶ τῆς ἐκείν νου ἧστο κλίνης, οὐκ ἐγγὺς, ἀλλ' ἐπ᾿ ἄκρου, αἰδοῖ τοῦ πατρὸς βλέπων ἐς γῆν. Πάντων δὲ ἐν κόσμῳ καθεστώτων, παρελθὼν οινοχόος τῷ ᾿Αττήλᾳ οἴνου κισσύβιον ἐπιδίδωσι. Δεξάμενος δὲ τὸν τῇ τάξει πρῶτον Ασπάζετο. Ο δὲ τῷ ἀσπασμῷ τιμηθεὶς διανίστατο· καὶ οὐ πρότερον Ιζῆσαι θέμις ἦν, πρὶν ἢ τῷ οἰνοχόῳ ἀπογευσάμενος ἢ καὶ ἐκπιὼν ἀπέδωκε Onegesius foras prodiit, ad quem, ut ex eo discere- mus, quæ nostræ curæ commissa fuerant, accessi- mus. Illo vero prius cum nescio quibus Barbaris collocutus, quærere me ex Maximino jussit, quem Romani ex consularibus legatum ad Attilam essent missuri. Ut in tentorium veni, et Maximino, quæ niki Onegesius dixerat, retuli, habita de eo, quod Barbaris respondendum esset, deliberatione, redii, dixique Onegesio, Romanos magnopere desiderare, illum suarum cum Attila controversiarum discepta- torem ad se accedere. Qua spe si exciderint, im- peratorem, quem sibi libuerit, legatum missurun. Extemplo me Maximinum arcessere jussit, quem, ut venit, ad Attilam deduxit. Unde non multo post Maximinus reversus, narravit, Barbarum velle, impe- ratorem ad se mittere legatos aut Nomum, aut Ana- tolium, aut Senatorem, neque ullos alios præter bos adınissurum. Et cum Maximinus 66 objiceret, minime convenire legatos, qui ad se mittantur, designando suspectos imperatori reddere, Attilam respondisse, si hæc abnuerint, armis se controver- sias disceptaturum. Reversis nobis in tentorium, ecce ad uos Orestis pater: « Vos ambos, inquit, ad convivium invitat Attilas, fiet vero illud ad nonamı diei horam. « Tempore condiclo observato, ut ve- ninius, et una quoque Romanorum Occidentalium legati, stetimus in limine cœnaculi coram Attila. Hic pincernæ, ut mos est in illis regionibus, cali- cem tradiderunt, ut ante accubitum vota faceremus. Quo facto, et calice degustato, ipsa solia, in quibus nos sedentes cœnare oportebat, ascendimus. Omnia sedilia circa parietes cubiculi ab utraque parte dis- posita erant: medius in lecto sedebat Attilas, altero lecto a tergo strato, pone quem erant quidam gra- dus, qui ad ejus cubile ferebant, linteis candidis et variis tapetibus ornatus gratia contectum, simile cubilibus, quæ Romani et Græci nubentibus ador- nare pro more habent. Et primum quidem convi- varum locum ejus habebant, qui ad Attilæ dextram sedebat, secundum ejus, qui ad lævam : in quo nos et Berichus, vir apud Scythas nobilis, sed Berichus superiore loco. Nam Ouegesius in sella ad dextrain regii tori, et e regione Onegesii duo ex Attila filiis sedebant. Senior enin in eodem, quo pater, throno, non prope, sed multum infra accumbebat, oculis præ pudore propter patris præsentiam semper in terraum conjectis. Omnibus ordine sedentibus, qui Attila erat a poculis ingrediens pateram vini tradit. Hanc ubi suscepit, proximum ordine salutavit, qui salutatione honoratus surrexit, neque prius eum sedere fas erat, quam merum degustans, aut etiam ebibens, poculum pocillatori redderet. Sedenti autem Attilæ eodem modo, qui convivio intererant, pocula suscipientes et post salutationem degustantes, hom norem exhibebant. Unicuique vero unus pocillator VARIA LECTIONES. 78 C D 10 αὐτὸν Ν., τὸν vulg. " δέξασθαι vulg. το ἡμᾶς conj. Β. το κύλικα Η., ἐπύλικα vulg.

737 DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. 738 Καὶ ἑκάστου λέγειν τι περὶ τῶν καθεστώτων βου- Α Dum ita de præsenti rerum statu confabulamur, pov λομένου, Ονηγησίου ὑπεξελθόντος, παρ' αὐτὸν ἦλ- θομεν, καὶ ἐπειρώμεθα περὶ τῶν ἐσπουδασμένων μανθάνειν. Ο δέ τισι πρότερον Βαρβάροις διαλεχθείς, πυθέσθαι με παρὰ Μαξιμίνου ἐπέτρεπε τίνα Ρω μαῖοι ἄνδρα τῶν ὑπατικῶν παρὰ τὸν Ἀττήλαν πρεσβευόμενον στέλλουσιν. ὡς δὲ παρελθὼν εἰς τὴν σκηνὴν ἔφραζον, ἅπερ είρητό μοι, καὶ ὅ τι δεῖ λέγειν ὧν χάριν ὁ Βάρβαρος ἡμῶν ἐπύθετο ἅμα τῷ Μαξιμίνῳ βουλευσάμενος ἐπανῆλθον ὡς τὸν Ονηγήσιον, λέγων, ὡς ἐθέλουσι μὲν Ῥωμαῖοι αὐτ τον το παρὰ σφᾶς ἐλθόντα τῶν ἀμφιβόλων ἕνεκα διαλέγεσθαι, εἰ δὲ τούτου διαμάρτοιεν, ἐκπέμψειν βασιλέα ἦν βούλεται πρεσβευσάμενον. Καὶ εὐθὺς μετ ιέναι με τον Μαξιμίνον παρεκελεύσατο, καὶ ἥκοντα αὐτὸν ἦγε παρὰ τὸν ᾿Αττήλαν. Καὶ μικρὴν ὕστε- Β ὑπεξελθὼν ὁ Μαξιμῖνος ἔλεγεν, ἐθέλειν τὸν Βάρδα ρον Νόμον ἢ Ανατόλιον ἢ Σενάτορα πρεσβεύεσθαι· μὴ γὰρ ἂν ἄλλον παρὰ τοὺς εἰρημένους δέξεσθαι 7. Καὶ ὡς αὐτοῦ ἀποκριναμένου μή χρῆναι ἐπὶ τὴν πρε σβείαν τοὺς ἄνδρας καλοῦντα ὑπόπτους καθιστῶν βασι- λεῖ, εἰρηκέναι τὸν Ἀττήλαν, εἰ μὴ ἕλοιντο ποιεῖν, & βούλεται, ὅπλοις τὰ ἀμφίβολα διακριθήσεσθαι. Επαν ελθόντων δὲ ἡμῶν ἐς τὴν σκηνήν, ὁ τοῦ Ὀρέστου πατὴρ ἧκε λέγων, ὡς Αμφοτέρους ὑμᾶς το 'Αττή- λας ἐπὶ τὸ συμπόσιον παρακαλεῖ, γενήσεσθαι δὲ αὐτὸ περὶ θ' τῆς ἡμέρας. ὡς δὲ τὸν καιρὸν ἐφυ- λάξαμεν καὶ ἐπὶ τὸ δεῖπνον κληθέντες παραγει νόμεθα ἡμεῖς τε καὶ οἱ ἀπὸ τῶν ἐσπερίων Ρω- μαίων πρέσβεις, ἔστημεν ἐπὶ τοῦ οὐδοῦ ἀντία Αττήλα. Καὶ κύλικα το οἱ οινοχόοι κατὰ τὸ ἐπι- χώριον ἐπέδοσαν ἔθος, ὡς καὶ ἡμᾶς πρὸ τῆς ἕδρας ἐπεύξασθαι. Οὗ δὴ γενομένου, τῆς κύλικος ἀπογευ σάμενοι ἐπὶ τοὺς θρόνους ήλθομεν, οὗ ἔδει καθεσθέν τις δειπνεῖν. Πρὸς δὲ τοῖς τοίχοις τοῦ οἰκήματος πάνω τες ὑπῆρχαν οἱ δίφροι ἐξ ἑκατέρας πλευρᾶς. Εν μεσωτάτῳ δὲ ἧστο ἐπὶ κλίνης ὁ Ἀττήλας, ἑτέρας ἐξόπισθεν κλίνης ὑπαρχούσης αὐτῷ, μεθ᾿ ἣν βαθμοί τινες ἐπὶ τὴν αὐτοῦ ἀνῆγον εὐνὴν, καλυπτομένην οθό ναις καὶ ποικίλοις παραπετάσμασι κόσμου χάριν, καθάπερ ἐπὶ τῶν γαμούντων Ελληνές τε καὶ Ρω- μαῖοι κατασκευάζουσι. Καὶ πρώτην μὲν ἐνόμιζον τῶν δειπνούντων τάξιν τὴν ἐν δεξιᾷ τοῦ ᾿Αττίλα, δευτέραν δὲ τὴν εὐώνυμον, ἐν ᾗ ἐτυγχάνομεν ὄντες, προκαθεσθέντος ἡμῶν Βερίχου, παρὰ Σκύθαις εὖ γεγονότος ἀνδρός· ὁ γὰρ Ονηγήσιος ἐπὶ δίφρου ἧστο ἐν δεξιᾷ τῆς τοῦ βασιλέως κλίνης. Αντικρύ δὲ τοῦ ᾿υνηγησίου ἐπὶ δίφρου ἐκαθέζοντο δύο τῶν Αττήλα παίδων· ὁ γὰρ πρεσβύτερος ἐπὶ τῆς ἐκείν νου ἧστο κλίνης, οὐκ ἐγγὺς, ἀλλ' ἐπ᾿ ἄκρου, αἰδοῖ τοῦ πατρὸς βλέπων ἐς γῆν. Πάντων δὲ ἐν κόσμῳ καθεστώτων, παρελθὼν οινοχόος τῷ ᾿Αττήλᾳ οἴνου κισσύβιον ἐπιδίδωσι. Δεξάμενος δὲ τὸν τῇ τάξει πρῶτον Ασπάζετο. Ο δὲ τῷ ἀσπασμῷ τιμηθεὶς διανίστατο· καὶ οὐ πρότερον Ιζῆσαι θέμις ἦν, πρὶν ἢ τῷ οἰνοχόῳ ἀπογευσάμενος ἢ καὶ ἐκπιὼν ἀπέδωκε Onegesius foras prodiit, ad quem, ut ex eo discere- mus, quæ nostræ curæ commissa fuerant, accessi- mus. Illo vero prius cum nescio quibus Barbaris collocutus, quærere me ex Maximino jussit, quem Romani ex consularibus legatum ad Attilam essent missuri. Ut in tentorium veni, et Maximino, quæ niki Onegesius dixerat, retuli, habita de eo, quod Barbaris respondendum esset, deliberatione, redii, dixique Onegesio, Romanos magnopere desiderare, illum suarum cum Attila controversiarum discepta- torem ad se accedere. Qua spe si exciderint, im- peratorem, quem sibi libuerit, legatum missurun. Extemplo me Maximinum arcessere jussit, quem, ut venit, ad Attilam deduxit. Unde non multo post Maximinus reversus, narravit, Barbarum velle, impe- ratorem ad se mittere legatos aut Nomum, aut Ana- tolium, aut Senatorem, neque ullos alios præter bos adınissurum. Et cum Maximinus 66 objiceret, minime convenire legatos, qui ad se mittantur, designando suspectos imperatori reddere, Attilam respondisse, si hæc abnuerint, armis se controver- sias disceptaturum. Reversis nobis in tentorium, ecce ad uos Orestis pater: « Vos ambos, inquit, ad convivium invitat Attilas, fiet vero illud ad nonamı diei horam. « Tempore condiclo observato, ut ve- ninius, et una quoque Romanorum Occidentalium legati, stetimus in limine cœnaculi coram Attila. Hic pincernæ, ut mos est in illis regionibus, cali- cem tradiderunt, ut ante accubitum vota faceremus. Quo facto, et calice degustato, ipsa solia, in quibus nos sedentes cœnare oportebat, ascendimus. Omnia sedilia circa parietes cubiculi ab utraque parte dis- posita erant: medius in lecto sedebat Attilas, altero lecto a tergo strato, pone quem erant quidam gra- dus, qui ad ejus cubile ferebant, linteis candidis et variis tapetibus ornatus gratia contectum, simile cubilibus, quæ Romani et Græci nubentibus ador- nare pro more habent. Et primum quidem convi- varum locum ejus habebant, qui ad Attilæ dextram sedebat, secundum ejus, qui ad lævam : in quo nos et Berichus, vir apud Scythas nobilis, sed Berichus superiore loco. Nam Ouegesius in sella ad dextrain regii tori, et e regione Onegesii duo ex Attila filiis sedebant. Senior enin in eodem, quo pater, throno, non prope, sed multum infra accumbebat, oculis præ pudore propter patris præsentiam semper in terraum conjectis. Omnibus ordine sedentibus, qui Attila erat a poculis ingrediens pateram vini tradit. Hanc ubi suscepit, proximum ordine salutavit, qui salutatione honoratus surrexit, neque prius eum sedere fas erat, quam merum degustans, aut etiam ebibens, poculum pocillatori redderet. Sedenti autem Attilæ eodem modo, qui convivio intererant, pocula suscipientes et post salutationem degustantes, hom norem exhibebant. Unicuique vero unus pocillator VARIA LECTIONES. 78 C D 10 αὐτὸν Ν., τὸν vulg. " δέξασθαι vulg. το ἡμᾶς conj. Β. το κύλικα Η., ἐπύλικα vulg.

737 DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. 738 Καὶ ἑκάστου λέγειν τι περὶ τῶν καθεστώτων βου- Α Dum ita de præsenti rerum statu confabulamur, pov λομένου, Ονηγησίου ὑπεξελθόντος, παρ' αὐτὸν ἦλ- θομεν, καὶ ἐπειρώμεθα περὶ τῶν ἐσπουδασμένων μανθάνειν. Ο δέ τισι πρότερον Βαρβάροις διαλεχθείς, πυθέσθαι με παρὰ Μαξιμίνου ἐπέτρεπε τίνα Ρω μαῖοι ἄνδρα τῶν ὑπατικῶν παρὰ τὸν Ἀττήλαν πρεσβευόμενον στέλλουσιν. ὡς δὲ παρελθὼν εἰς τὴν σκηνὴν ἔφραζον, ἅπερ είρητό μοι, καὶ ὅ τι δεῖ λέγειν ὧν χάριν ὁ Βάρβαρος ἡμῶν ἐπύθετο ἅμα τῷ Μαξιμίνῳ βουλευσάμενος ἐπανῆλθον ὡς τὸν Ονηγήσιον, λέγων, ὡς ἐθέλουσι μὲν Ῥωμαῖοι αὐτ τον το παρὰ σφᾶς ἐλθόντα τῶν ἀμφιβόλων ἕνεκα διαλέγεσθαι, εἰ δὲ τούτου διαμάρτοιεν, ἐκπέμψειν βασιλέα ἦν βούλεται πρεσβευσάμενον. Καὶ εὐθὺς μετ ιέναι με τον Μαξιμίνον παρεκελεύσατο, καὶ ἥκοντα αὐτὸν ἦγε παρὰ τὸν ᾿Αττήλαν. Καὶ μικρὴν ὕστε- Β ὑπεξελθὼν ὁ Μαξιμῖνος ἔλεγεν, ἐθέλειν τὸν Βάρδα ρον Νόμον ἢ Ανατόλιον ἢ Σενάτορα πρεσβεύεσθαι· μὴ γὰρ ἂν ἄλλον παρὰ τοὺς εἰρημένους δέξεσθαι 7. Καὶ ὡς αὐτοῦ ἀποκριναμένου μή χρῆναι ἐπὶ τὴν πρε σβείαν τοὺς ἄνδρας καλοῦντα ὑπόπτους καθιστῶν βασι- λεῖ, εἰρηκέναι τὸν Ἀττήλαν, εἰ μὴ ἕλοιντο ποιεῖν, & βούλεται, ὅπλοις τὰ ἀμφίβολα διακριθήσεσθαι. Επαν ελθόντων δὲ ἡμῶν ἐς τὴν σκηνήν, ὁ τοῦ Ὀρέστου πατὴρ ἧκε λέγων, ὡς Αμφοτέρους ὑμᾶς το 'Αττή- λας ἐπὶ τὸ συμπόσιον παρακαλεῖ, γενήσεσθαι δὲ αὐτὸ περὶ θ' τῆς ἡμέρας. ὡς δὲ τὸν καιρὸν ἐφυ- λάξαμεν καὶ ἐπὶ τὸ δεῖπνον κληθέντες παραγει νόμεθα ἡμεῖς τε καὶ οἱ ἀπὸ τῶν ἐσπερίων Ρω- μαίων πρέσβεις, ἔστημεν ἐπὶ τοῦ οὐδοῦ ἀντία Αττήλα. Καὶ κύλικα το οἱ οινοχόοι κατὰ τὸ ἐπι- χώριον ἐπέδοσαν ἔθος, ὡς καὶ ἡμᾶς πρὸ τῆς ἕδρας ἐπεύξασθαι. Οὗ δὴ γενομένου, τῆς κύλικος ἀπογευ σάμενοι ἐπὶ τοὺς θρόνους ήλθομεν, οὗ ἔδει καθεσθέν τις δειπνεῖν. Πρὸς δὲ τοῖς τοίχοις τοῦ οἰκήματος πάνω τες ὑπῆρχαν οἱ δίφροι ἐξ ἑκατέρας πλευρᾶς. Εν μεσωτάτῳ δὲ ἧστο ἐπὶ κλίνης ὁ Ἀττήλας, ἑτέρας ἐξόπισθεν κλίνης ὑπαρχούσης αὐτῷ, μεθ᾿ ἣν βαθμοί τινες ἐπὶ τὴν αὐτοῦ ἀνῆγον εὐνὴν, καλυπτομένην οθό ναις καὶ ποικίλοις παραπετάσμασι κόσμου χάριν, καθάπερ ἐπὶ τῶν γαμούντων Ελληνές τε καὶ Ρω- μαῖοι κατασκευάζουσι. Καὶ πρώτην μὲν ἐνόμιζον τῶν δειπνούντων τάξιν τὴν ἐν δεξιᾷ τοῦ ᾿Αττίλα, δευτέραν δὲ τὴν εὐώνυμον, ἐν ᾗ ἐτυγχάνομεν ὄντες, προκαθεσθέντος ἡμῶν Βερίχου, παρὰ Σκύθαις εὖ γεγονότος ἀνδρός· ὁ γὰρ Ονηγήσιος ἐπὶ δίφρου ἧστο ἐν δεξιᾷ τῆς τοῦ βασιλέως κλίνης. Αντικρύ δὲ τοῦ ᾿υνηγησίου ἐπὶ δίφρου ἐκαθέζοντο δύο τῶν Αττήλα παίδων· ὁ γὰρ πρεσβύτερος ἐπὶ τῆς ἐκείν νου ἧστο κλίνης, οὐκ ἐγγὺς, ἀλλ' ἐπ᾿ ἄκρου, αἰδοῖ τοῦ πατρὸς βλέπων ἐς γῆν. Πάντων δὲ ἐν κόσμῳ καθεστώτων, παρελθὼν οινοχόος τῷ ᾿Αττήλᾳ οἴνου κισσύβιον ἐπιδίδωσι. Δεξάμενος δὲ τὸν τῇ τάξει πρῶτον Ασπάζετο. Ο δὲ τῷ ἀσπασμῷ τιμηθεὶς διανίστατο· καὶ οὐ πρότερον Ιζῆσαι θέμις ἦν, πρὶν ἢ τῷ οἰνοχόῳ ἀπογευσάμενος ἢ καὶ ἐκπιὼν ἀπέδωκε Onegesius foras prodiit, ad quem, ut ex eo discere- mus, quæ nostræ curæ commissa fuerant, accessi- mus. Illo vero prius cum nescio quibus Barbaris collocutus, quærere me ex Maximino jussit, quem Romani ex consularibus legatum ad Attilam essent missuri. Ut in tentorium veni, et Maximino, quæ niki Onegesius dixerat, retuli, habita de eo, quod Barbaris respondendum esset, deliberatione, redii, dixique Onegesio, Romanos magnopere desiderare, illum suarum cum Attila controversiarum discepta- torem ad se accedere. Qua spe si exciderint, im- peratorem, quem sibi libuerit, legatum missurun. Extemplo me Maximinum arcessere jussit, quem, ut venit, ad Attilam deduxit. Unde non multo post Maximinus reversus, narravit, Barbarum velle, impe- ratorem ad se mittere legatos aut Nomum, aut Ana- tolium, aut Senatorem, neque ullos alios præter bos adınissurum. Et cum Maximinus 66 objiceret, minime convenire legatos, qui ad se mittantur, designando suspectos imperatori reddere, Attilam respondisse, si hæc abnuerint, armis se controver- sias disceptaturum. Reversis nobis in tentorium, ecce ad uos Orestis pater: « Vos ambos, inquit, ad convivium invitat Attilas, fiet vero illud ad nonamı diei horam. « Tempore condiclo observato, ut ve- ninius, et una quoque Romanorum Occidentalium legati, stetimus in limine cœnaculi coram Attila. Hic pincernæ, ut mos est in illis regionibus, cali- cem tradiderunt, ut ante accubitum vota faceremus. Quo facto, et calice degustato, ipsa solia, in quibus nos sedentes cœnare oportebat, ascendimus. Omnia sedilia circa parietes cubiculi ab utraque parte dis- posita erant: medius in lecto sedebat Attilas, altero lecto a tergo strato, pone quem erant quidam gra- dus, qui ad ejus cubile ferebant, linteis candidis et variis tapetibus ornatus gratia contectum, simile cubilibus, quæ Romani et Græci nubentibus ador- nare pro more habent. Et primum quidem convi- varum locum ejus habebant, qui ad Attilæ dextram sedebat, secundum ejus, qui ad lævam : in quo nos et Berichus, vir apud Scythas nobilis, sed Berichus superiore loco. Nam Ouegesius in sella ad dextrain regii tori, et e regione Onegesii duo ex Attila filiis sedebant. Senior enin in eodem, quo pater, throno, non prope, sed multum infra accumbebat, oculis præ pudore propter patris præsentiam semper in terraum conjectis. Omnibus ordine sedentibus, qui Attila erat a poculis ingrediens pateram vini tradit. Hanc ubi suscepit, proximum ordine salutavit, qui salutatione honoratus surrexit, neque prius eum sedere fas erat, quam merum degustans, aut etiam ebibens, poculum pocillatori redderet. Sedenti autem Attilæ eodem modo, qui convivio intererant, pocula suscipientes et post salutationem degustantes, hom norem exhibebant. Unicuique vero unus pocillator VARIA LECTIONES. 78 C D 10 αὐτὸν Ν., τὸν vulg. " δέξασθαι vulg. το ἡμᾶς conj. Β. το κύλικα Η., ἐπύλικα vulg.

737 DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. 738 Καὶ ἑκάστου λέγειν τι περὶ τῶν καθεστώτων βου- Α Dum ita de præsenti rerum statu confabulamur, pov λομένου, Ονηγησίου ὑπεξελθόντος, παρ' αὐτὸν ἦλ- θομεν, καὶ ἐπειρώμεθα περὶ τῶν ἐσπουδασμένων μανθάνειν. Ο δέ τισι πρότερον Βαρβάροις διαλεχθείς, πυθέσθαι με παρὰ Μαξιμίνου ἐπέτρεπε τίνα Ρω μαῖοι ἄνδρα τῶν ὑπατικῶν παρὰ τὸν Ἀττήλαν πρεσβευόμενον στέλλουσιν. ὡς δὲ παρελθὼν εἰς τὴν σκηνὴν ἔφραζον, ἅπερ είρητό μοι, καὶ ὅ τι δεῖ λέγειν ὧν χάριν ὁ Βάρβαρος ἡμῶν ἐπύθετο ἅμα τῷ Μαξιμίνῳ βουλευσάμενος ἐπανῆλθον ὡς τὸν Ονηγήσιον, λέγων, ὡς ἐθέλουσι μὲν Ῥωμαῖοι αὐτ τον το παρὰ σφᾶς ἐλθόντα τῶν ἀμφιβόλων ἕνεκα διαλέγεσθαι, εἰ δὲ τούτου διαμάρτοιεν, ἐκπέμψειν βασιλέα ἦν βούλεται πρεσβευσάμενον. Καὶ εὐθὺς μετ ιέναι με τον Μαξιμίνον παρεκελεύσατο, καὶ ἥκοντα αὐτὸν ἦγε παρὰ τὸν ᾿Αττήλαν. Καὶ μικρὴν ὕστε- Β ὑπεξελθὼν ὁ Μαξιμῖνος ἔλεγεν, ἐθέλειν τὸν Βάρδα ρον Νόμον ἢ Ανατόλιον ἢ Σενάτορα πρεσβεύεσθαι· μὴ γὰρ ἂν ἄλλον παρὰ τοὺς εἰρημένους δέξεσθαι 7. Καὶ ὡς αὐτοῦ ἀποκριναμένου μή χρῆναι ἐπὶ τὴν πρε σβείαν τοὺς ἄνδρας καλοῦντα ὑπόπτους καθιστῶν βασι- λεῖ, εἰρηκέναι τὸν Ἀττήλαν, εἰ μὴ ἕλοιντο ποιεῖν, & βούλεται, ὅπλοις τὰ ἀμφίβολα διακριθήσεσθαι. Επαν ελθόντων δὲ ἡμῶν ἐς τὴν σκηνήν, ὁ τοῦ Ὀρέστου πατὴρ ἧκε λέγων, ὡς Αμφοτέρους ὑμᾶς το 'Αττή- λας ἐπὶ τὸ συμπόσιον παρακαλεῖ, γενήσεσθαι δὲ αὐτὸ περὶ θ' τῆς ἡμέρας. ὡς δὲ τὸν καιρὸν ἐφυ- λάξαμεν καὶ ἐπὶ τὸ δεῖπνον κληθέντες παραγει νόμεθα ἡμεῖς τε καὶ οἱ ἀπὸ τῶν ἐσπερίων Ρω- μαίων πρέσβεις, ἔστημεν ἐπὶ τοῦ οὐδοῦ ἀντία Αττήλα. Καὶ κύλικα το οἱ οινοχόοι κατὰ τὸ ἐπι- χώριον ἐπέδοσαν ἔθος, ὡς καὶ ἡμᾶς πρὸ τῆς ἕδρας ἐπεύξασθαι. Οὗ δὴ γενομένου, τῆς κύλικος ἀπογευ σάμενοι ἐπὶ τοὺς θρόνους ήλθομεν, οὗ ἔδει καθεσθέν τις δειπνεῖν. Πρὸς δὲ τοῖς τοίχοις τοῦ οἰκήματος πάνω τες ὑπῆρχαν οἱ δίφροι ἐξ ἑκατέρας πλευρᾶς. Εν μεσωτάτῳ δὲ ἧστο ἐπὶ κλίνης ὁ Ἀττήλας, ἑτέρας ἐξόπισθεν κλίνης ὑπαρχούσης αὐτῷ, μεθ᾿ ἣν βαθμοί τινες ἐπὶ τὴν αὐτοῦ ἀνῆγον εὐνὴν, καλυπτομένην οθό ναις καὶ ποικίλοις παραπετάσμασι κόσμου χάριν, καθάπερ ἐπὶ τῶν γαμούντων Ελληνές τε καὶ Ρω- μαῖοι κατασκευάζουσι. Καὶ πρώτην μὲν ἐνόμιζον τῶν δειπνούντων τάξιν τὴν ἐν δεξιᾷ τοῦ ᾿Αττίλα, δευτέραν δὲ τὴν εὐώνυμον, ἐν ᾗ ἐτυγχάνομεν ὄντες, προκαθεσθέντος ἡμῶν Βερίχου, παρὰ Σκύθαις εὖ γεγονότος ἀνδρός· ὁ γὰρ Ονηγήσιος ἐπὶ δίφρου ἧστο ἐν δεξιᾷ τῆς τοῦ βασιλέως κλίνης. Αντικρύ δὲ τοῦ ᾿υνηγησίου ἐπὶ δίφρου ἐκαθέζοντο δύο τῶν Αττήλα παίδων· ὁ γὰρ πρεσβύτερος ἐπὶ τῆς ἐκείν νου ἧστο κλίνης, οὐκ ἐγγὺς, ἀλλ' ἐπ᾿ ἄκρου, αἰδοῖ τοῦ πατρὸς βλέπων ἐς γῆν. Πάντων δὲ ἐν κόσμῳ καθεστώτων, παρελθὼν οινοχόος τῷ ᾿Αττήλᾳ οἴνου κισσύβιον ἐπιδίδωσι. Δεξάμενος δὲ τὸν τῇ τάξει πρῶτον Ασπάζετο. Ο δὲ τῷ ἀσπασμῷ τιμηθεὶς διανίστατο· καὶ οὐ πρότερον Ιζῆσαι θέμις ἦν, πρὶν ἢ τῷ οἰνοχόῳ ἀπογευσάμενος ἢ καὶ ἐκπιὼν ἀπέδωκε Onegesius foras prodiit, ad quem, ut ex eo discere- mus, quæ nostræ curæ commissa fuerant, accessi- mus. Illo vero prius cum nescio quibus Barbaris collocutus, quærere me ex Maximino jussit, quem Romani ex consularibus legatum ad Attilam essent missuri. Ut in tentorium veni, et Maximino, quæ niki Onegesius dixerat, retuli, habita de eo, quod Barbaris respondendum esset, deliberatione, redii, dixique Onegesio, Romanos magnopere desiderare, illum suarum cum Attila controversiarum discepta- torem ad se accedere. Qua spe si exciderint, im- peratorem, quem sibi libuerit, legatum missurun. Extemplo me Maximinum arcessere jussit, quem, ut venit, ad Attilam deduxit. Unde non multo post Maximinus reversus, narravit, Barbarum velle, impe- ratorem ad se mittere legatos aut Nomum, aut Ana- tolium, aut Senatorem, neque ullos alios præter bos adınissurum. Et cum Maximinus 66 objiceret, minime convenire legatos, qui ad se mittantur, designando suspectos imperatori reddere, Attilam respondisse, si hæc abnuerint, armis se controver- sias disceptaturum. Reversis nobis in tentorium, ecce ad uos Orestis pater: « Vos ambos, inquit, ad convivium invitat Attilas, fiet vero illud ad nonamı diei horam. « Tempore condiclo observato, ut ve- ninius, et una quoque Romanorum Occidentalium legati, stetimus in limine cœnaculi coram Attila. Hic pincernæ, ut mos est in illis regionibus, cali- cem tradiderunt, ut ante accubitum vota faceremus. Quo facto, et calice degustato, ipsa solia, in quibus nos sedentes cœnare oportebat, ascendimus. Omnia sedilia circa parietes cubiculi ab utraque parte dis- posita erant: medius in lecto sedebat Attilas, altero lecto a tergo strato, pone quem erant quidam gra- dus, qui ad ejus cubile ferebant, linteis candidis et variis tapetibus ornatus gratia contectum, simile cubilibus, quæ Romani et Græci nubentibus ador- nare pro more habent. Et primum quidem convi- varum locum ejus habebant, qui ad Attilæ dextram sedebat, secundum ejus, qui ad lævam : in quo nos et Berichus, vir apud Scythas nobilis, sed Berichus superiore loco. Nam Ouegesius in sella ad dextrain regii tori, et e regione Onegesii duo ex Attila filiis sedebant. Senior enin in eodem, quo pater, throno, non prope, sed multum infra accumbebat, oculis præ pudore propter patris præsentiam semper in terraum conjectis. Omnibus ordine sedentibus, qui Attila erat a poculis ingrediens pateram vini tradit. Hanc ubi suscepit, proximum ordine salutavit, qui salutatione honoratus surrexit, neque prius eum sedere fas erat, quam merum degustans, aut etiam ebibens, poculum pocillatori redderet. Sedenti autem Attilæ eodem modo, qui convivio intererant, pocula suscipientes et post salutationem degustantes, hom norem exhibebant. Unicuique vero unus pocillator VARIA LECTIONES. 78 C D 10 αὐτὸν Ν., τὸν vulg. " δέξασθαι vulg. το ἡμᾶς conj. Β. το κύλικα Η., ἐπύλικα vulg.

737 DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. 738 Καὶ ἑκάστου λέγειν τι περὶ τῶν καθεστώτων βου- Α Dum ita de præsenti rerum statu confabulamur, pov λομένου, Ονηγησίου ὑπεξελθόντος, παρ' αὐτὸν ἦλ- θομεν, καὶ ἐπειρώμεθα περὶ τῶν ἐσπουδασμένων μανθάνειν. Ο δέ τισι πρότερον Βαρβάροις διαλεχθείς, πυθέσθαι με παρὰ Μαξιμίνου ἐπέτρεπε τίνα Ρω μαῖοι ἄνδρα τῶν ὑπατικῶν παρὰ τὸν Ἀττήλαν πρεσβευόμενον στέλλουσιν. ὡς δὲ παρελθὼν εἰς τὴν σκηνὴν ἔφραζον, ἅπερ είρητό μοι, καὶ ὅ τι δεῖ λέγειν ὧν χάριν ὁ Βάρβαρος ἡμῶν ἐπύθετο ἅμα τῷ Μαξιμίνῳ βουλευσάμενος ἐπανῆλθον ὡς τὸν Ονηγήσιον, λέγων, ὡς ἐθέλουσι μὲν Ῥωμαῖοι αὐτ τον το παρὰ σφᾶς ἐλθόντα τῶν ἀμφιβόλων ἕνεκα διαλέγεσθαι, εἰ δὲ τούτου διαμάρτοιεν, ἐκπέμψειν βασιλέα ἦν βούλεται πρεσβευσάμενον. Καὶ εὐθὺς μετ ιέναι με τον Μαξιμίνον παρεκελεύσατο, καὶ ἥκοντα αὐτὸν ἦγε παρὰ τὸν ᾿Αττήλαν. Καὶ μικρὴν ὕστε- Β ὑπεξελθὼν ὁ Μαξιμῖνος ἔλεγεν, ἐθέλειν τὸν Βάρδα ρον Νόμον ἢ Ανατόλιον ἢ Σενάτορα πρεσβεύεσθαι· μὴ γὰρ ἂν ἄλλον παρὰ τοὺς εἰρημένους δέξεσθαι 7. Καὶ ὡς αὐτοῦ ἀποκριναμένου μή χρῆναι ἐπὶ τὴν πρε σβείαν τοὺς ἄνδρας καλοῦντα ὑπόπτους καθιστῶν βασι- λεῖ, εἰρηκέναι τὸν Ἀττήλαν, εἰ μὴ ἕλοιντο ποιεῖν, & βούλεται, ὅπλοις τὰ ἀμφίβολα διακριθήσεσθαι. Επαν ελθόντων δὲ ἡμῶν ἐς τὴν σκηνήν, ὁ τοῦ Ὀρέστου πατὴρ ἧκε λέγων, ὡς Αμφοτέρους ὑμᾶς το 'Αττή- λας ἐπὶ τὸ συμπόσιον παρακαλεῖ, γενήσεσθαι δὲ αὐτὸ περὶ θ' τῆς ἡμέρας. ὡς δὲ τὸν καιρὸν ἐφυ- λάξαμεν καὶ ἐπὶ τὸ δεῖπνον κληθέντες παραγει νόμεθα ἡμεῖς τε καὶ οἱ ἀπὸ τῶν ἐσπερίων Ρω- μαίων πρέσβεις, ἔστημεν ἐπὶ τοῦ οὐδοῦ ἀντία Αττήλα. Καὶ κύλικα το οἱ οινοχόοι κατὰ τὸ ἐπι- χώριον ἐπέδοσαν ἔθος, ὡς καὶ ἡμᾶς πρὸ τῆς ἕδρας ἐπεύξασθαι. Οὗ δὴ γενομένου, τῆς κύλικος ἀπογευ σάμενοι ἐπὶ τοὺς θρόνους ήλθομεν, οὗ ἔδει καθεσθέν τις δειπνεῖν. Πρὸς δὲ τοῖς τοίχοις τοῦ οἰκήματος πάνω τες ὑπῆρχαν οἱ δίφροι ἐξ ἑκατέρας πλευρᾶς. Εν μεσωτάτῳ δὲ ἧστο ἐπὶ κλίνης ὁ Ἀττήλας, ἑτέρας ἐξόπισθεν κλίνης ὑπαρχούσης αὐτῷ, μεθ᾿ ἣν βαθμοί τινες ἐπὶ τὴν αὐτοῦ ἀνῆγον εὐνὴν, καλυπτομένην οθό ναις καὶ ποικίλοις παραπετάσμασι κόσμου χάριν, καθάπερ ἐπὶ τῶν γαμούντων Ελληνές τε καὶ Ρω- μαῖοι κατασκευάζουσι. Καὶ πρώτην μὲν ἐνόμιζον τῶν δειπνούντων τάξιν τὴν ἐν δεξιᾷ τοῦ ᾿Αττίλα, δευτέραν δὲ τὴν εὐώνυμον, ἐν ᾗ ἐτυγχάνομεν ὄντες, προκαθεσθέντος ἡμῶν Βερίχου, παρὰ Σκύθαις εὖ γεγονότος ἀνδρός· ὁ γὰρ Ονηγήσιος ἐπὶ δίφρου ἧστο ἐν δεξιᾷ τῆς τοῦ βασιλέως κλίνης. Αντικρύ δὲ τοῦ ᾿υνηγησίου ἐπὶ δίφρου ἐκαθέζοντο δύο τῶν Αττήλα παίδων· ὁ γὰρ πρεσβύτερος ἐπὶ τῆς ἐκείν νου ἧστο κλίνης, οὐκ ἐγγὺς, ἀλλ' ἐπ᾿ ἄκρου, αἰδοῖ τοῦ πατρὸς βλέπων ἐς γῆν. Πάντων δὲ ἐν κόσμῳ καθεστώτων, παρελθὼν οινοχόος τῷ ᾿Αττήλᾳ οἴνου κισσύβιον ἐπιδίδωσι. Δεξάμενος δὲ τὸν τῇ τάξει πρῶτον Ασπάζετο. Ο δὲ τῷ ἀσπασμῷ τιμηθεὶς διανίστατο· καὶ οὐ πρότερον Ιζῆσαι θέμις ἦν, πρὶν ἢ τῷ οἰνοχόῳ ἀπογευσάμενος ἢ καὶ ἐκπιὼν ἀπέδωκε Onegesius foras prodiit, ad quem, ut ex eo discere- mus, quæ nostræ curæ commissa fuerant, accessi- mus. Illo vero prius cum nescio quibus Barbaris collocutus, quærere me ex Maximino jussit, quem Romani ex consularibus legatum ad Attilam essent missuri. Ut in tentorium veni, et Maximino, quæ niki Onegesius dixerat, retuli, habita de eo, quod Barbaris respondendum esset, deliberatione, redii, dixique Onegesio, Romanos magnopere desiderare, illum suarum cum Attila controversiarum discepta- torem ad se accedere. Qua spe si exciderint, im- peratorem, quem sibi libuerit, legatum missurun. Extemplo me Maximinum arcessere jussit, quem, ut venit, ad Attilam deduxit. Unde non multo post Maximinus reversus, narravit, Barbarum velle, impe- ratorem ad se mittere legatos aut Nomum, aut Ana- tolium, aut Senatorem, neque ullos alios præter bos adınissurum. Et cum Maximinus 66 objiceret, minime convenire legatos, qui ad se mittantur, designando suspectos imperatori reddere, Attilam respondisse, si hæc abnuerint, armis se controver- sias disceptaturum. Reversis nobis in tentorium, ecce ad uos Orestis pater: « Vos ambos, inquit, ad convivium invitat Attilas, fiet vero illud ad nonamı diei horam. « Tempore condiclo observato, ut ve- ninius, et una quoque Romanorum Occidentalium legati, stetimus in limine cœnaculi coram Attila. Hic pincernæ, ut mos est in illis regionibus, cali- cem tradiderunt, ut ante accubitum vota faceremus. Quo facto, et calice degustato, ipsa solia, in quibus nos sedentes cœnare oportebat, ascendimus. Omnia sedilia circa parietes cubiculi ab utraque parte dis- posita erant: medius in lecto sedebat Attilas, altero lecto a tergo strato, pone quem erant quidam gra- dus, qui ad ejus cubile ferebant, linteis candidis et variis tapetibus ornatus gratia contectum, simile cubilibus, quæ Romani et Græci nubentibus ador- nare pro more habent. Et primum quidem convi- varum locum ejus habebant, qui ad Attilæ dextram sedebat, secundum ejus, qui ad lævam : in quo nos et Berichus, vir apud Scythas nobilis, sed Berichus superiore loco. Nam Ouegesius in sella ad dextrain regii tori, et e regione Onegesii duo ex Attila filiis sedebant. Senior enin in eodem, quo pater, throno, non prope, sed multum infra accumbebat, oculis præ pudore propter patris præsentiam semper in terraum conjectis. Omnibus ordine sedentibus, qui Attila erat a poculis ingrediens pateram vini tradit. Hanc ubi suscepit, proximum ordine salutavit, qui salutatione honoratus surrexit, neque prius eum sedere fas erat, quam merum degustans, aut etiam ebibens, poculum pocillatori redderet. Sedenti autem Attilæ eodem modo, qui convivio intererant, pocula suscipientes et post salutationem degustantes, hom norem exhibebant. Unicuique vero unus pocillator VARIA LECTIONES. 78 C D 10 αὐτὸν Ν., τὸν vulg. " δέξασθαι vulg. το ἡμᾶς conj. Β. το κύλικα Η., ἐπύλικα vulg.

737 DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. 738 Καὶ ἑκάστου λέγειν τι περὶ τῶν καθεστώτων βου- Α Dum ita de præsenti rerum statu confabulamur, pov λομένου, Ονηγησίου ὑπεξελθόντος, παρ' αὐτὸν ἦλ- θομεν, καὶ ἐπειρώμεθα περὶ τῶν ἐσπουδασμένων μανθάνειν. Ο δέ τισι πρότερον Βαρβάροις διαλεχθείς, πυθέσθαι με παρὰ Μαξιμίνου ἐπέτρεπε τίνα Ρω μαῖοι ἄνδρα τῶν ὑπατικῶν παρὰ τὸν Ἀττήλαν πρεσβευόμενον στέλλουσιν. ὡς δὲ παρελθὼν εἰς τὴν σκηνὴν ἔφραζον, ἅπερ είρητό μοι, καὶ ὅ τι δεῖ λέγειν ὧν χάριν ὁ Βάρβαρος ἡμῶν ἐπύθετο ἅμα τῷ Μαξιμίνῳ βουλευσάμενος ἐπανῆλθον ὡς τὸν Ονηγήσιον, λέγων, ὡς ἐθέλουσι μὲν Ῥωμαῖοι αὐτ τον το παρὰ σφᾶς ἐλθόντα τῶν ἀμφιβόλων ἕνεκα διαλέγεσθαι, εἰ δὲ τούτου διαμάρτοιεν, ἐκπέμψειν βασιλέα ἦν βούλεται πρεσβευσάμενον. Καὶ εὐθὺς μετ ιέναι με τον Μαξιμίνον παρεκελεύσατο, καὶ ἥκοντα αὐτὸν ἦγε παρὰ τὸν ᾿Αττήλαν. Καὶ μικρὴν ὕστε- Β ὑπεξελθὼν ὁ Μαξιμῖνος ἔλεγεν, ἐθέλειν τὸν Βάρδα ρον Νόμον ἢ Ανατόλιον ἢ Σενάτορα πρεσβεύεσθαι· μὴ γὰρ ἂν ἄλλον παρὰ τοὺς εἰρημένους δέξεσθαι 7. Καὶ ὡς αὐτοῦ ἀποκριναμένου μή χρῆναι ἐπὶ τὴν πρε σβείαν τοὺς ἄνδρας καλοῦντα ὑπόπτους καθιστῶν βασι- λεῖ, εἰρηκέναι τὸν Ἀττήλαν, εἰ μὴ ἕλοιντο ποιεῖν, & βούλεται, ὅπλοις τὰ ἀμφίβολα διακριθήσεσθαι. Επαν ελθόντων δὲ ἡμῶν ἐς τὴν σκηνήν, ὁ τοῦ Ὀρέστου πατὴρ ἧκε λέγων, ὡς Αμφοτέρους ὑμᾶς το 'Αττή- λας ἐπὶ τὸ συμπόσιον παρακαλεῖ, γενήσεσθαι δὲ αὐτὸ περὶ θ' τῆς ἡμέρας. ὡς δὲ τὸν καιρὸν ἐφυ- λάξαμεν καὶ ἐπὶ τὸ δεῖπνον κληθέντες παραγει νόμεθα ἡμεῖς τε καὶ οἱ ἀπὸ τῶν ἐσπερίων Ρω- μαίων πρέσβεις, ἔστημεν ἐπὶ τοῦ οὐδοῦ ἀντία Αττήλα. Καὶ κύλικα το οἱ οινοχόοι κατὰ τὸ ἐπι- χώριον ἐπέδοσαν ἔθος, ὡς καὶ ἡμᾶς πρὸ τῆς ἕδρας ἐπεύξασθαι. Οὗ δὴ γενομένου, τῆς κύλικος ἀπογευ σάμενοι ἐπὶ τοὺς θρόνους ήλθομεν, οὗ ἔδει καθεσθέν τις δειπνεῖν. Πρὸς δὲ τοῖς τοίχοις τοῦ οἰκήματος πάνω τες ὑπῆρχαν οἱ δίφροι ἐξ ἑκατέρας πλευρᾶς. Εν μεσωτάτῳ δὲ ἧστο ἐπὶ κλίνης ὁ Ἀττήλας, ἑτέρας ἐξόπισθεν κλίνης ὑπαρχούσης αὐτῷ, μεθ᾿ ἣν βαθμοί τινες ἐπὶ τὴν αὐτοῦ ἀνῆγον εὐνὴν, καλυπτομένην οθό ναις καὶ ποικίλοις παραπετάσμασι κόσμου χάριν, καθάπερ ἐπὶ τῶν γαμούντων Ελληνές τε καὶ Ρω- μαῖοι κατασκευάζουσι. Καὶ πρώτην μὲν ἐνόμιζον τῶν δειπνούντων τάξιν τὴν ἐν δεξιᾷ τοῦ ᾿Αττίλα, δευτέραν δὲ τὴν εὐώνυμον, ἐν ᾗ ἐτυγχάνομεν ὄντες, προκαθεσθέντος ἡμῶν Βερίχου, παρὰ Σκύθαις εὖ γεγονότος ἀνδρός· ὁ γὰρ Ονηγήσιος ἐπὶ δίφρου ἧστο ἐν δεξιᾷ τῆς τοῦ βασιλέως κλίνης. Αντικρύ δὲ τοῦ ᾿υνηγησίου ἐπὶ δίφρου ἐκαθέζοντο δύο τῶν Αττήλα παίδων· ὁ γὰρ πρεσβύτερος ἐπὶ τῆς ἐκείν νου ἧστο κλίνης, οὐκ ἐγγὺς, ἀλλ' ἐπ᾿ ἄκρου, αἰδοῖ τοῦ πατρὸς βλέπων ἐς γῆν. Πάντων δὲ ἐν κόσμῳ καθεστώτων, παρελθὼν οινοχόος τῷ ᾿Αττήλᾳ οἴνου κισσύβιον ἐπιδίδωσι. Δεξάμενος δὲ τὸν τῇ τάξει πρῶτον Ασπάζετο. Ο δὲ τῷ ἀσπασμῷ τιμηθεὶς διανίστατο· καὶ οὐ πρότερον Ιζῆσαι θέμις ἦν, πρὶν ἢ τῷ οἰνοχόῳ ἀπογευσάμενος ἢ καὶ ἐκπιὼν ἀπέδωκε Onegesius foras prodiit, ad quem, ut ex eo discere- mus, quæ nostræ curæ commissa fuerant, accessi- mus. Illo vero prius cum nescio quibus Barbaris collocutus, quærere me ex Maximino jussit, quem Romani ex consularibus legatum ad Attilam essent missuri. Ut in tentorium veni, et Maximino, quæ niki Onegesius dixerat, retuli, habita de eo, quod Barbaris respondendum esset, deliberatione, redii, dixique Onegesio, Romanos magnopere desiderare, illum suarum cum Attila controversiarum discepta- torem ad se accedere. Qua spe si exciderint, im- peratorem, quem sibi libuerit, legatum missurun. Extemplo me Maximinum arcessere jussit, quem, ut venit, ad Attilam deduxit. Unde non multo post Maximinus reversus, narravit, Barbarum velle, impe- ratorem ad se mittere legatos aut Nomum, aut Ana- tolium, aut Senatorem, neque ullos alios præter bos adınissurum. Et cum Maximinus 66 objiceret, minime convenire legatos, qui ad se mittantur, designando suspectos imperatori reddere, Attilam respondisse, si hæc abnuerint, armis se controver- sias disceptaturum. Reversis nobis in tentorium, ecce ad uos Orestis pater: « Vos ambos, inquit, ad convivium invitat Attilas, fiet vero illud ad nonamı diei horam. « Tempore condiclo observato, ut ve- ninius, et una quoque Romanorum Occidentalium legati, stetimus in limine cœnaculi coram Attila. Hic pincernæ, ut mos est in illis regionibus, cali- cem tradiderunt, ut ante accubitum vota faceremus. Quo facto, et calice degustato, ipsa solia, in quibus nos sedentes cœnare oportebat, ascendimus. Omnia sedilia circa parietes cubiculi ab utraque parte dis- posita erant: medius in lecto sedebat Attilas, altero lecto a tergo strato, pone quem erant quidam gra- dus, qui ad ejus cubile ferebant, linteis candidis et variis tapetibus ornatus gratia contectum, simile cubilibus, quæ Romani et Græci nubentibus ador- nare pro more habent. Et primum quidem convi- varum locum ejus habebant, qui ad Attilæ dextram sedebat, secundum ejus, qui ad lævam : in quo nos et Berichus, vir apud Scythas nobilis, sed Berichus superiore loco. Nam Ouegesius in sella ad dextrain regii tori, et e regione Onegesii duo ex Attila filiis sedebant. Senior enin in eodem, quo pater, throno, non prope, sed multum infra accumbebat, oculis præ pudore propter patris præsentiam semper in terraum conjectis. Omnibus ordine sedentibus, qui Attila erat a poculis ingrediens pateram vini tradit. Hanc ubi suscepit, proximum ordine salutavit, qui salutatione honoratus surrexit, neque prius eum sedere fas erat, quam merum degustans, aut etiam ebibens, poculum pocillatori redderet. Sedenti autem Attilæ eodem modo, qui convivio intererant, pocula suscipientes et post salutationem degustantes, hom norem exhibebant. Unicuique vero unus pocillator VARIA LECTIONES. 78 C D 10 αὐτὸν Ν., τὸν vulg. " δέξασθαι vulg. το ἡμᾶς conj. Β. το κύλικα Η., ἐπύλικα vulg.

737 DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. 738 Καὶ ἑκάστου λέγειν τι περὶ τῶν καθεστώτων βου- Α Dum ita de præsenti rerum statu confabulamur, pov λομένου, Ονηγησίου ὑπεξελθόντος, παρ' αὐτὸν ἦλ- θομεν, καὶ ἐπειρώμεθα περὶ τῶν ἐσπουδασμένων μανθάνειν. Ο δέ τισι πρότερον Βαρβάροις διαλεχθείς, πυθέσθαι με παρὰ Μαξιμίνου ἐπέτρεπε τίνα Ρω μαῖοι ἄνδρα τῶν ὑπατικῶν παρὰ τὸν Ἀττήλαν πρεσβευόμενον στέλλουσιν. ὡς δὲ παρελθὼν εἰς τὴν σκηνὴν ἔφραζον, ἅπερ είρητό μοι, καὶ ὅ τι δεῖ λέγειν ὧν χάριν ὁ Βάρβαρος ἡμῶν ἐπύθετο ἅμα τῷ Μαξιμίνῳ βουλευσάμενος ἐπανῆλθον ὡς τὸν Ονηγήσιον, λέγων, ὡς ἐθέλουσι μὲν Ῥωμαῖοι αὐτ τον το παρὰ σφᾶς ἐλθόντα τῶν ἀμφιβόλων ἕνεκα διαλέγεσθαι, εἰ δὲ τούτου διαμάρτοιεν, ἐκπέμψειν βασιλέα ἦν βούλεται πρεσβευσάμενον. Καὶ εὐθὺς μετ ιέναι με τον Μαξιμίνον παρεκελεύσατο, καὶ ἥκοντα αὐτὸν ἦγε παρὰ τὸν ᾿Αττήλαν. Καὶ μικρὴν ὕστε- Β ὑπεξελθὼν ὁ Μαξιμῖνος ἔλεγεν, ἐθέλειν τὸν Βάρδα ρον Νόμον ἢ Ανατόλιον ἢ Σενάτορα πρεσβεύεσθαι· μὴ γὰρ ἂν ἄλλον παρὰ τοὺς εἰρημένους δέξεσθαι 7. Καὶ ὡς αὐτοῦ ἀποκριναμένου μή χρῆναι ἐπὶ τὴν πρε σβείαν τοὺς ἄνδρας καλοῦντα ὑπόπτους καθιστῶν βασι- λεῖ, εἰρηκέναι τὸν Ἀττήλαν, εἰ μὴ ἕλοιντο ποιεῖν, & βούλεται, ὅπλοις τὰ ἀμφίβολα διακριθήσεσθαι. Επαν ελθόντων δὲ ἡμῶν ἐς τὴν σκηνήν, ὁ τοῦ Ὀρέστου πατὴρ ἧκε λέγων, ὡς Αμφοτέρους ὑμᾶς το 'Αττή- λας ἐπὶ τὸ συμπόσιον παρακαλεῖ, γενήσεσθαι δὲ αὐτὸ περὶ θ' τῆς ἡμέρας. ὡς δὲ τὸν καιρὸν ἐφυ- λάξαμεν καὶ ἐπὶ τὸ δεῖπνον κληθέντες παραγει νόμεθα ἡμεῖς τε καὶ οἱ ἀπὸ τῶν ἐσπερίων Ρω- μαίων πρέσβεις, ἔστημεν ἐπὶ τοῦ οὐδοῦ ἀντία Αττήλα. Καὶ κύλικα το οἱ οινοχόοι κατὰ τὸ ἐπι- χώριον ἐπέδοσαν ἔθος, ὡς καὶ ἡμᾶς πρὸ τῆς ἕδρας ἐπεύξασθαι. Οὗ δὴ γενομένου, τῆς κύλικος ἀπογευ σάμενοι ἐπὶ τοὺς θρόνους ήλθομεν, οὗ ἔδει καθεσθέν τις δειπνεῖν. Πρὸς δὲ τοῖς τοίχοις τοῦ οἰκήματος πάνω τες ὑπῆρχαν οἱ δίφροι ἐξ ἑκατέρας πλευρᾶς. Εν μεσωτάτῳ δὲ ἧστο ἐπὶ κλίνης ὁ Ἀττήλας, ἑτέρας ἐξόπισθεν κλίνης ὑπαρχούσης αὐτῷ, μεθ᾿ ἣν βαθμοί τινες ἐπὶ τὴν αὐτοῦ ἀνῆγον εὐνὴν, καλυπτομένην οθό ναις καὶ ποικίλοις παραπετάσμασι κόσμου χάριν, καθάπερ ἐπὶ τῶν γαμούντων Ελληνές τε καὶ Ρω- μαῖοι κατασκευάζουσι. Καὶ πρώτην μὲν ἐνόμιζον τῶν δειπνούντων τάξιν τὴν ἐν δεξιᾷ τοῦ ᾿Αττίλα, δευτέραν δὲ τὴν εὐώνυμον, ἐν ᾗ ἐτυγχάνομεν ὄντες, προκαθεσθέντος ἡμῶν Βερίχου, παρὰ Σκύθαις εὖ γεγονότος ἀνδρός· ὁ γὰρ Ονηγήσιος ἐπὶ δίφρου ἧστο ἐν δεξιᾷ τῆς τοῦ βασιλέως κλίνης. Αντικρύ δὲ τοῦ ᾿υνηγησίου ἐπὶ δίφρου ἐκαθέζοντο δύο τῶν Αττήλα παίδων· ὁ γὰρ πρεσβύτερος ἐπὶ τῆς ἐκείν νου ἧστο κλίνης, οὐκ ἐγγὺς, ἀλλ' ἐπ᾿ ἄκρου, αἰδοῖ τοῦ πατρὸς βλέπων ἐς γῆν. Πάντων δὲ ἐν κόσμῳ καθεστώτων, παρελθὼν οινοχόος τῷ ᾿Αττήλᾳ οἴνου κισσύβιον ἐπιδίδωσι. Δεξάμενος δὲ τὸν τῇ τάξει πρῶτον Ασπάζετο. Ο δὲ τῷ ἀσπασμῷ τιμηθεὶς διανίστατο· καὶ οὐ πρότερον Ιζῆσαι θέμις ἦν, πρὶν ἢ τῷ οἰνοχόῳ ἀπογευσάμενος ἢ καὶ ἐκπιὼν ἀπέδωκε Onegesius foras prodiit, ad quem, ut ex eo discere- mus, quæ nostræ curæ commissa fuerant, accessi- mus. Illo vero prius cum nescio quibus Barbaris collocutus, quærere me ex Maximino jussit, quem Romani ex consularibus legatum ad Attilam essent missuri. Ut in tentorium veni, et Maximino, quæ niki Onegesius dixerat, retuli, habita de eo, quod Barbaris respondendum esset, deliberatione, redii, dixique Onegesio, Romanos magnopere desiderare, illum suarum cum Attila controversiarum discepta- torem ad se accedere. Qua spe si exciderint, im- peratorem, quem sibi libuerit, legatum missurun. Extemplo me Maximinum arcessere jussit, quem, ut venit, ad Attilam deduxit. Unde non multo post Maximinus reversus, narravit, Barbarum velle, impe- ratorem ad se mittere legatos aut Nomum, aut Ana- tolium, aut Senatorem, neque ullos alios præter bos adınissurum. Et cum Maximinus 66 objiceret, minime convenire legatos, qui ad se mittantur, designando suspectos imperatori reddere, Attilam respondisse, si hæc abnuerint, armis se controver- sias disceptaturum. Reversis nobis in tentorium, ecce ad uos Orestis pater: « Vos ambos, inquit, ad convivium invitat Attilas, fiet vero illud ad nonamı diei horam. « Tempore condiclo observato, ut ve- ninius, et una quoque Romanorum Occidentalium legati, stetimus in limine cœnaculi coram Attila. Hic pincernæ, ut mos est in illis regionibus, cali- cem tradiderunt, ut ante accubitum vota faceremus. Quo facto, et calice degustato, ipsa solia, in quibus nos sedentes cœnare oportebat, ascendimus. Omnia sedilia circa parietes cubiculi ab utraque parte dis- posita erant: medius in lecto sedebat Attilas, altero lecto a tergo strato, pone quem erant quidam gra- dus, qui ad ejus cubile ferebant, linteis candidis et variis tapetibus ornatus gratia contectum, simile cubilibus, quæ Romani et Græci nubentibus ador- nare pro more habent. Et primum quidem convi- varum locum ejus habebant, qui ad Attilæ dextram sedebat, secundum ejus, qui ad lævam : in quo nos et Berichus, vir apud Scythas nobilis, sed Berichus superiore loco. Nam Ouegesius in sella ad dextrain regii tori, et e regione Onegesii duo ex Attila filiis sedebant. Senior enin in eodem, quo pater, throno, non prope, sed multum infra accumbebat, oculis præ pudore propter patris præsentiam semper in terraum conjectis. Omnibus ordine sedentibus, qui Attila erat a poculis ingrediens pateram vini tradit. Hanc ubi suscepit, proximum ordine salutavit, qui salutatione honoratus surrexit, neque prius eum sedere fas erat, quam merum degustans, aut etiam ebibens, poculum pocillatori redderet. Sedenti autem Attilæ eodem modo, qui convivio intererant, pocula suscipientes et post salutationem degustantes, hom norem exhibebant. Unicuique vero unus pocillator VARIA LECTIONES. 78 C D 10 αὐτὸν Ν., τὸν vulg. " δέξασθαι vulg. το ἡμᾶς conj. Β. το κύλικα Η., ἐπύλικα vulg.

737 DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. 738 Καὶ ἑκάστου λέγειν τι περὶ τῶν καθεστώτων βου- Α Dum ita de præsenti rerum statu confabulamur, pov λομένου, Ονηγησίου ὑπεξελθόντος, παρ' αὐτὸν ἦλ- θομεν, καὶ ἐπειρώμεθα περὶ τῶν ἐσπουδασμένων μανθάνειν. Ο δέ τισι πρότερον Βαρβάροις διαλεχθείς, πυθέσθαι με παρὰ Μαξιμίνου ἐπέτρεπε τίνα Ρω μαῖοι ἄνδρα τῶν ὑπατικῶν παρὰ τὸν Ἀττήλαν πρεσβευόμενον στέλλουσιν. ὡς δὲ παρελθὼν εἰς τὴν σκηνὴν ἔφραζον, ἅπερ είρητό μοι, καὶ ὅ τι δεῖ λέγειν ὧν χάριν ὁ Βάρβαρος ἡμῶν ἐπύθετο ἅμα τῷ Μαξιμίνῳ βουλευσάμενος ἐπανῆλθον ὡς τὸν Ονηγήσιον, λέγων, ὡς ἐθέλουσι μὲν Ῥωμαῖοι αὐτ τον το παρὰ σφᾶς ἐλθόντα τῶν ἀμφιβόλων ἕνεκα διαλέγεσθαι, εἰ δὲ τούτου διαμάρτοιεν, ἐκπέμψειν βασιλέα ἦν βούλεται πρεσβευσάμενον. Καὶ εὐθὺς μετ ιέναι με τον Μαξιμίνον παρεκελεύσατο, καὶ ἥκοντα αὐτὸν ἦγε παρὰ τὸν ᾿Αττήλαν. Καὶ μικρὴν ὕστε- Β ὑπεξελθὼν ὁ Μαξιμῖνος ἔλεγεν, ἐθέλειν τὸν Βάρδα ρον Νόμον ἢ Ανατόλιον ἢ Σενάτορα πρεσβεύεσθαι· μὴ γὰρ ἂν ἄλλον παρὰ τοὺς εἰρημένους δέξεσθαι 7. Καὶ ὡς αὐτοῦ ἀποκριναμένου μή χρῆναι ἐπὶ τὴν πρε σβείαν τοὺς ἄνδρας καλοῦντα ὑπόπτους καθιστῶν βασι- λεῖ, εἰρηκέναι τὸν Ἀττήλαν, εἰ μὴ ἕλοιντο ποιεῖν, & βούλεται, ὅπλοις τὰ ἀμφίβολα διακριθήσεσθαι. Επαν ελθόντων δὲ ἡμῶν ἐς τὴν σκηνήν, ὁ τοῦ Ὀρέστου πατὴρ ἧκε λέγων, ὡς Αμφοτέρους ὑμᾶς το 'Αττή- λας ἐπὶ τὸ συμπόσιον παρακαλεῖ, γενήσεσθαι δὲ αὐτὸ περὶ θ' τῆς ἡμέρας. ὡς δὲ τὸν καιρὸν ἐφυ- λάξαμεν καὶ ἐπὶ τὸ δεῖπνον κληθέντες παραγει νόμεθα ἡμεῖς τε καὶ οἱ ἀπὸ τῶν ἐσπερίων Ρω- μαίων πρέσβεις, ἔστημεν ἐπὶ τοῦ οὐδοῦ ἀντία Αττήλα. Καὶ κύλικα το οἱ οινοχόοι κατὰ τὸ ἐπι- χώριον ἐπέδοσαν ἔθος, ὡς καὶ ἡμᾶς πρὸ τῆς ἕδρας ἐπεύξασθαι. Οὗ δὴ γενομένου, τῆς κύλικος ἀπογευ σάμενοι ἐπὶ τοὺς θρόνους ήλθομεν, οὗ ἔδει καθεσθέν τις δειπνεῖν. Πρὸς δὲ τοῖς τοίχοις τοῦ οἰκήματος πάνω τες ὑπῆρχαν οἱ δίφροι ἐξ ἑκατέρας πλευρᾶς. Εν μεσωτάτῳ δὲ ἧστο ἐπὶ κλίνης ὁ Ἀττήλας, ἑτέρας ἐξόπισθεν κλίνης ὑπαρχούσης αὐτῷ, μεθ᾿ ἣν βαθμοί τινες ἐπὶ τὴν αὐτοῦ ἀνῆγον εὐνὴν, καλυπτομένην οθό ναις καὶ ποικίλοις παραπετάσμασι κόσμου χάριν, καθάπερ ἐπὶ τῶν γαμούντων Ελληνές τε καὶ Ρω- μαῖοι κατασκευάζουσι. Καὶ πρώτην μὲν ἐνόμιζον τῶν δειπνούντων τάξιν τὴν ἐν δεξιᾷ τοῦ ᾿Αττίλα, δευτέραν δὲ τὴν εὐώνυμον, ἐν ᾗ ἐτυγχάνομεν ὄντες, προκαθεσθέντος ἡμῶν Βερίχου, παρὰ Σκύθαις εὖ γεγονότος ἀνδρός· ὁ γὰρ Ονηγήσιος ἐπὶ δίφρου ἧστο ἐν δεξιᾷ τῆς τοῦ βασιλέως κλίνης. Αντικρύ δὲ τοῦ ᾿υνηγησίου ἐπὶ δίφρου ἐκαθέζοντο δύο τῶν Αττήλα παίδων· ὁ γὰρ πρεσβύτερος ἐπὶ τῆς ἐκείν νου ἧστο κλίνης, οὐκ ἐγγὺς, ἀλλ' ἐπ᾿ ἄκρου, αἰδοῖ τοῦ πατρὸς βλέπων ἐς γῆν. Πάντων δὲ ἐν κόσμῳ καθεστώτων, παρελθὼν οινοχόος τῷ ᾿Αττήλᾳ οἴνου κισσύβιον ἐπιδίδωσι. Δεξάμενος δὲ τὸν τῇ τάξει πρῶτον Ασπάζετο. Ο δὲ τῷ ἀσπασμῷ τιμηθεὶς διανίστατο· καὶ οὐ πρότερον Ιζῆσαι θέμις ἦν, πρὶν ἢ τῷ οἰνοχόῳ ἀπογευσάμενος ἢ καὶ ἐκπιὼν ἀπέδωκε Onegesius foras prodiit, ad quem, ut ex eo discere- mus, quæ nostræ curæ commissa fuerant, accessi- mus. Illo vero prius cum nescio quibus Barbaris collocutus, quærere me ex Maximino jussit, quem Romani ex consularibus legatum ad Attilam essent missuri. Ut in tentorium veni, et Maximino, quæ niki Onegesius dixerat, retuli, habita de eo, quod Barbaris respondendum esset, deliberatione, redii, dixique Onegesio, Romanos magnopere desiderare, illum suarum cum Attila controversiarum discepta- torem ad se accedere. Qua spe si exciderint, im- peratorem, quem sibi libuerit, legatum missurun. Extemplo me Maximinum arcessere jussit, quem, ut venit, ad Attilam deduxit. Unde non multo post Maximinus reversus, narravit, Barbarum velle, impe- ratorem ad se mittere legatos aut Nomum, aut Ana- tolium, aut Senatorem, neque ullos alios præter bos adınissurum. Et cum Maximinus 66 objiceret, minime convenire legatos, qui ad se mittantur, designando suspectos imperatori reddere, Attilam respondisse, si hæc abnuerint, armis se controver- sias disceptaturum. Reversis nobis in tentorium, ecce ad uos Orestis pater: « Vos ambos, inquit, ad convivium invitat Attilas, fiet vero illud ad nonamı diei horam. « Tempore condiclo observato, ut ve- ninius, et una quoque Romanorum Occidentalium legati, stetimus in limine cœnaculi coram Attila. Hic pincernæ, ut mos est in illis regionibus, cali- cem tradiderunt, ut ante accubitum vota faceremus. Quo facto, et calice degustato, ipsa solia, in quibus nos sedentes cœnare oportebat, ascendimus. Omnia sedilia circa parietes cubiculi ab utraque parte dis- posita erant: medius in lecto sedebat Attilas, altero lecto a tergo strato, pone quem erant quidam gra- dus, qui ad ejus cubile ferebant, linteis candidis et variis tapetibus ornatus gratia contectum, simile cubilibus, quæ Romani et Græci nubentibus ador- nare pro more habent. Et primum quidem convi- varum locum ejus habebant, qui ad Attilæ dextram sedebat, secundum ejus, qui ad lævam : in quo nos et Berichus, vir apud Scythas nobilis, sed Berichus superiore loco. Nam Ouegesius in sella ad dextrain regii tori, et e regione Onegesii duo ex Attila filiis sedebant. Senior enin in eodem, quo pater, throno, non prope, sed multum infra accumbebat, oculis præ pudore propter patris præsentiam semper in terraum conjectis. Omnibus ordine sedentibus, qui Attila erat a poculis ingrediens pateram vini tradit. Hanc ubi suscepit, proximum ordine salutavit, qui salutatione honoratus surrexit, neque prius eum sedere fas erat, quam merum degustans, aut etiam ebibens, poculum pocillatori redderet. Sedenti autem Attilæ eodem modo, qui convivio intererant, pocula suscipientes et post salutationem degustantes, hom norem exhibebant. Unicuique vero unus pocillator VARIA LECTIONES. 78 C D 10 αὐτὸν Ν., τὸν vulg. " δέξασθαι vulg. το ἡμᾶς conj. Β. το κύλικα Η., ἐπύλικα vulg.

737 DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. 738 Καὶ ἑκάστου λέγειν τι περὶ τῶν καθεστώτων βου- Α Dum ita de præsenti rerum statu confabulamur, pov λομένου, Ονηγησίου ὑπεξελθόντος, παρ' αὐτὸν ἦλ- θομεν, καὶ ἐπειρώμεθα περὶ τῶν ἐσπουδασμένων μανθάνειν. Ο δέ τισι πρότερον Βαρβάροις διαλεχθείς, πυθέσθαι με παρὰ Μαξιμίνου ἐπέτρεπε τίνα Ρω μαῖοι ἄνδρα τῶν ὑπατικῶν παρὰ τὸν Ἀττήλαν πρεσβευόμενον στέλλουσιν. ὡς δὲ παρελθὼν εἰς τὴν σκηνὴν ἔφραζον, ἅπερ είρητό μοι, καὶ ὅ τι δεῖ λέγειν ὧν χάριν ὁ Βάρβαρος ἡμῶν ἐπύθετο ἅμα τῷ Μαξιμίνῳ βουλευσάμενος ἐπανῆλθον ὡς τὸν Ονηγήσιον, λέγων, ὡς ἐθέλουσι μὲν Ῥωμαῖοι αὐτ τον το παρὰ σφᾶς ἐλθόντα τῶν ἀμφιβόλων ἕνεκα διαλέγεσθαι, εἰ δὲ τούτου διαμάρτοιεν, ἐκπέμψειν βασιλέα ἦν βούλεται πρεσβευσάμενον. Καὶ εὐθὺς μετ ιέναι με τον Μαξιμίνον παρεκελεύσατο, καὶ ἥκοντα αὐτὸν ἦγε παρὰ τὸν ᾿Αττήλαν. Καὶ μικρὴν ὕστε- Β ὑπεξελθὼν ὁ Μαξιμῖνος ἔλεγεν, ἐθέλειν τὸν Βάρδα ρον Νόμον ἢ Ανατόλιον ἢ Σενάτορα πρεσβεύεσθαι· μὴ γὰρ ἂν ἄλλον παρὰ τοὺς εἰρημένους δέξεσθαι 7. Καὶ ὡς αὐτοῦ ἀποκριναμένου μή χρῆναι ἐπὶ τὴν πρε σβείαν τοὺς ἄνδρας καλοῦντα ὑπόπτους καθιστῶν βασι- λεῖ, εἰρηκέναι τὸν Ἀττήλαν, εἰ μὴ ἕλοιντο ποιεῖν, & βούλεται, ὅπλοις τὰ ἀμφίβολα διακριθήσεσθαι. Επαν ελθόντων δὲ ἡμῶν ἐς τὴν σκηνήν, ὁ τοῦ Ὀρέστου πατὴρ ἧκε λέγων, ὡς Αμφοτέρους ὑμᾶς το 'Αττή- λας ἐπὶ τὸ συμπόσιον παρακαλεῖ, γενήσεσθαι δὲ αὐτὸ περὶ θ' τῆς ἡμέρας. ὡς δὲ τὸν καιρὸν ἐφυ- λάξαμεν καὶ ἐπὶ τὸ δεῖπνον κληθέντες παραγει νόμεθα ἡμεῖς τε καὶ οἱ ἀπὸ τῶν ἐσπερίων Ρω- μαίων πρέσβεις, ἔστημεν ἐπὶ τοῦ οὐδοῦ ἀντία Αττήλα. Καὶ κύλικα το οἱ οινοχόοι κατὰ τὸ ἐπι- χώριον ἐπέδοσαν ἔθος, ὡς καὶ ἡμᾶς πρὸ τῆς ἕδρας ἐπεύξασθαι. Οὗ δὴ γενομένου, τῆς κύλικος ἀπογευ σάμενοι ἐπὶ τοὺς θρόνους ήλθομεν, οὗ ἔδει καθεσθέν τις δειπνεῖν. Πρὸς δὲ τοῖς τοίχοις τοῦ οἰκήματος πάνω τες ὑπῆρχαν οἱ δίφροι ἐξ ἑκατέρας πλευρᾶς. Εν μεσωτάτῳ δὲ ἧστο ἐπὶ κλίνης ὁ Ἀττήλας, ἑτέρας ἐξόπισθεν κλίνης ὑπαρχούσης αὐτῷ, μεθ᾿ ἣν βαθμοί τινες ἐπὶ τὴν αὐτοῦ ἀνῆγον εὐνὴν, καλυπτομένην οθό ναις καὶ ποικίλοις παραπετάσμασι κόσμου χάριν, καθάπερ ἐπὶ τῶν γαμούντων Ελληνές τε καὶ Ρω- μαῖοι κατασκευάζουσι. Καὶ πρώτην μὲν ἐνόμιζον τῶν δειπνούντων τάξιν τὴν ἐν δεξιᾷ τοῦ ᾿Αττίλα, δευτέραν δὲ τὴν εὐώνυμον, ἐν ᾗ ἐτυγχάνομεν ὄντες, προκαθεσθέντος ἡμῶν Βερίχου, παρὰ Σκύθαις εὖ γεγονότος ἀνδρός· ὁ γὰρ Ονηγήσιος ἐπὶ δίφρου ἧστο ἐν δεξιᾷ τῆς τοῦ βασιλέως κλίνης. Αντικρύ δὲ τοῦ ᾿υνηγησίου ἐπὶ δίφρου ἐκαθέζοντο δύο τῶν Αττήλα παίδων· ὁ γὰρ πρεσβύτερος ἐπὶ τῆς ἐκείν νου ἧστο κλίνης, οὐκ ἐγγὺς, ἀλλ' ἐπ᾿ ἄκρου, αἰδοῖ τοῦ πατρὸς βλέπων ἐς γῆν. Πάντων δὲ ἐν κόσμῳ καθεστώτων, παρελθὼν οινοχόος τῷ ᾿Αττήλᾳ οἴνου κισσύβιον ἐπιδίδωσι. Δεξάμενος δὲ τὸν τῇ τάξει πρῶτον Ασπάζετο. Ο δὲ τῷ ἀσπασμῷ τιμηθεὶς διανίστατο· καὶ οὐ πρότερον Ιζῆσαι θέμις ἦν, πρὶν ἢ τῷ οἰνοχόῳ ἀπογευσάμενος ἢ καὶ ἐκπιὼν ἀπέδωκε Onegesius foras prodiit, ad quem, ut ex eo discere- mus, quæ nostræ curæ commissa fuerant, accessi- mus. Illo vero prius cum nescio quibus Barbaris collocutus, quærere me ex Maximino jussit, quem Romani ex consularibus legatum ad Attilam essent missuri. Ut in tentorium veni, et Maximino, quæ niki Onegesius dixerat, retuli, habita de eo, quod Barbaris respondendum esset, deliberatione, redii, dixique Onegesio, Romanos magnopere desiderare, illum suarum cum Attila controversiarum discepta- torem ad se accedere. Qua spe si exciderint, im- peratorem, quem sibi libuerit, legatum missurun. Extemplo me Maximinum arcessere jussit, quem, ut venit, ad Attilam deduxit. Unde non multo post Maximinus reversus, narravit, Barbarum velle, impe- ratorem ad se mittere legatos aut Nomum, aut Ana- tolium, aut Senatorem, neque ullos alios præter bos adınissurum. Et cum Maximinus 66 objiceret, minime convenire legatos, qui ad se mittantur, designando suspectos imperatori reddere, Attilam respondisse, si hæc abnuerint, armis se controver- sias disceptaturum. Reversis nobis in tentorium, ecce ad uos Orestis pater: « Vos ambos, inquit, ad convivium invitat Attilas, fiet vero illud ad nonamı diei horam. « Tempore condiclo observato, ut ve- ninius, et una quoque Romanorum Occidentalium legati, stetimus in limine cœnaculi coram Attila. Hic pincernæ, ut mos est in illis regionibus, cali- cem tradiderunt, ut ante accubitum vota faceremus. Quo facto, et calice degustato, ipsa solia, in quibus nos sedentes cœnare oportebat, ascendimus. Omnia sedilia circa parietes cubiculi ab utraque parte dis- posita erant: medius in lecto sedebat Attilas, altero lecto a tergo strato, pone quem erant quidam gra- dus, qui ad ejus cubile ferebant, linteis candidis et variis tapetibus ornatus gratia contectum, simile cubilibus, quæ Romani et Græci nubentibus ador- nare pro more habent. Et primum quidem convi- varum locum ejus habebant, qui ad Attilæ dextram sedebat, secundum ejus, qui ad lævam : in quo nos et Berichus, vir apud Scythas nobilis, sed Berichus superiore loco. Nam Ouegesius in sella ad dextrain regii tori, et e regione Onegesii duo ex Attila filiis sedebant. Senior enin in eodem, quo pater, throno, non prope, sed multum infra accumbebat, oculis præ pudore propter patris præsentiam semper in terraum conjectis. Omnibus ordine sedentibus, qui Attila erat a poculis ingrediens pateram vini tradit. Hanc ubi suscepit, proximum ordine salutavit, qui salutatione honoratus surrexit, neque prius eum sedere fas erat, quam merum degustans, aut etiam ebibens, poculum pocillatori redderet. Sedenti autem Attilæ eodem modo, qui convivio intererant, pocula suscipientes et post salutationem degustantes, hom norem exhibebant. Unicuique vero unus pocillator VARIA LECTIONES. 78 C D 10 αὐτὸν Ν., τὸν vulg. " δέξασθαι vulg. το ἡμᾶς conj. Β. το κύλικα Η., ἐπύλικα vulg.

737 DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. 738 Καὶ ἑκάστου λέγειν τι περὶ τῶν καθεστώτων βου- Α Dum ita de præsenti rerum statu confabulamur, pov λομένου, Ονηγησίου ὑπεξελθόντος, παρ' αὐτὸν ἦλ- θομεν, καὶ ἐπειρώμεθα περὶ τῶν ἐσπουδασμένων μανθάνειν. Ο δέ τισι πρότερον Βαρβάροις διαλεχθείς, πυθέσθαι με παρὰ Μαξιμίνου ἐπέτρεπε τίνα Ρω μαῖοι ἄνδρα τῶν ὑπατικῶν παρὰ τὸν Ἀττήλαν πρεσβευόμενον στέλλουσιν. ὡς δὲ παρελθὼν εἰς τὴν σκηνὴν ἔφραζον, ἅπερ είρητό μοι, καὶ ὅ τι δεῖ λέγειν ὧν χάριν ὁ Βάρβαρος ἡμῶν ἐπύθετο ἅμα τῷ Μαξιμίνῳ βουλευσάμενος ἐπανῆλθον ὡς τὸν Ονηγήσιον, λέγων, ὡς ἐθέλουσι μὲν Ῥωμαῖοι αὐτ τον το παρὰ σφᾶς ἐλθόντα τῶν ἀμφιβόλων ἕνεκα διαλέγεσθαι, εἰ δὲ τούτου διαμάρτοιεν, ἐκπέμψειν βασιλέα ἦν βούλεται πρεσβευσάμενον. Καὶ εὐθὺς μετ ιέναι με τον Μαξιμίνον παρεκελεύσατο, καὶ ἥκοντα αὐτὸν ἦγε παρὰ τὸν ᾿Αττήλαν. Καὶ μικρὴν ὕστε- Β ὑπεξελθὼν ὁ Μαξιμῖνος ἔλεγεν, ἐθέλειν τὸν Βάρδα ρον Νόμον ἢ Ανατόλιον ἢ Σενάτορα πρεσβεύεσθαι· μὴ γὰρ ἂν ἄλλον παρὰ τοὺς εἰρημένους δέξεσθαι 7. Καὶ ὡς αὐτοῦ ἀποκριναμένου μή χρῆναι ἐπὶ τὴν πρε σβείαν τοὺς ἄνδρας καλοῦντα ὑπόπτους καθιστῶν βασι- λεῖ, εἰρηκέναι τὸν Ἀττήλαν, εἰ μὴ ἕλοιντο ποιεῖν, & βούλεται, ὅπλοις τὰ ἀμφίβολα διακριθήσεσθαι. Επαν ελθόντων δὲ ἡμῶν ἐς τὴν σκηνήν, ὁ τοῦ Ὀρέστου πατὴρ ἧκε λέγων, ὡς Αμφοτέρους ὑμᾶς το 'Αττή- λας ἐπὶ τὸ συμπόσιον παρακαλεῖ, γενήσεσθαι δὲ αὐτὸ περὶ θ' τῆς ἡμέρας. ὡς δὲ τὸν καιρὸν ἐφυ- λάξαμεν καὶ ἐπὶ τὸ δεῖπνον κληθέντες παραγει νόμεθα ἡμεῖς τε καὶ οἱ ἀπὸ τῶν ἐσπερίων Ρω- μαίων πρέσβεις, ἔστημεν ἐπὶ τοῦ οὐδοῦ ἀντία Αττήλα. Καὶ κύλικα το οἱ οινοχόοι κατὰ τὸ ἐπι- χώριον ἐπέδοσαν ἔθος, ὡς καὶ ἡμᾶς πρὸ τῆς ἕδρας ἐπεύξασθαι. Οὗ δὴ γενομένου, τῆς κύλικος ἀπογευ σάμενοι ἐπὶ τοὺς θρόνους ήλθομεν, οὗ ἔδει καθεσθέν τις δειπνεῖν. Πρὸς δὲ τοῖς τοίχοις τοῦ οἰκήματος πάνω τες ὑπῆρχαν οἱ δίφροι ἐξ ἑκατέρας πλευρᾶς. Εν μεσωτάτῳ δὲ ἧστο ἐπὶ κλίνης ὁ Ἀττήλας, ἑτέρας ἐξόπισθεν κλίνης ὑπαρχούσης αὐτῷ, μεθ᾿ ἣν βαθμοί τινες ἐπὶ τὴν αὐτοῦ ἀνῆγον εὐνὴν, καλυπτομένην οθό ναις καὶ ποικίλοις παραπετάσμασι κόσμου χάριν, καθάπερ ἐπὶ τῶν γαμούντων Ελληνές τε καὶ Ρω- μαῖοι κατασκευάζουσι. Καὶ πρώτην μὲν ἐνόμιζον τῶν δειπνούντων τάξιν τὴν ἐν δεξιᾷ τοῦ ᾿Αττίλα, δευτέραν δὲ τὴν εὐώνυμον, ἐν ᾗ ἐτυγχάνομεν ὄντες, προκαθεσθέντος ἡμῶν Βερίχου, παρὰ Σκύθαις εὖ γεγονότος ἀνδρός· ὁ γὰρ Ονηγήσιος ἐπὶ δίφρου ἧστο ἐν δεξιᾷ τῆς τοῦ βασιλέως κλίνης. Αντικρύ δὲ τοῦ ᾿υνηγησίου ἐπὶ δίφρου ἐκαθέζοντο δύο τῶν Αττήλα παίδων· ὁ γὰρ πρεσβύτερος ἐπὶ τῆς ἐκείν νου ἧστο κλίνης, οὐκ ἐγγὺς, ἀλλ' ἐπ᾿ ἄκρου, αἰδοῖ τοῦ πατρὸς βλέπων ἐς γῆν. Πάντων δὲ ἐν κόσμῳ καθεστώτων, παρελθὼν οινοχόος τῷ ᾿Αττήλᾳ οἴνου κισσύβιον ἐπιδίδωσι. Δεξάμενος δὲ τὸν τῇ τάξει πρῶτον Ασπάζετο. Ο δὲ τῷ ἀσπασμῷ τιμηθεὶς διανίστατο· καὶ οὐ πρότερον Ιζῆσαι θέμις ἦν, πρὶν ἢ τῷ οἰνοχόῳ ἀπογευσάμενος ἢ καὶ ἐκπιὼν ἀπέδωκε Onegesius foras prodiit, ad quem, ut ex eo discere- mus, quæ nostræ curæ commissa fuerant, accessi- mus. Illo vero prius cum nescio quibus Barbaris collocutus, quærere me ex Maximino jussit, quem Romani ex consularibus legatum ad Attilam essent missuri. Ut in tentorium veni, et Maximino, quæ niki Onegesius dixerat, retuli, habita de eo, quod Barbaris respondendum esset, deliberatione, redii, dixique Onegesio, Romanos magnopere desiderare, illum suarum cum Attila controversiarum discepta- torem ad se accedere. Qua spe si exciderint, im- peratorem, quem sibi libuerit, legatum missurun. Extemplo me Maximinum arcessere jussit, quem, ut venit, ad Attilam deduxit. Unde non multo post Maximinus reversus, narravit, Barbarum velle, impe- ratorem ad se mittere legatos aut Nomum, aut Ana- tolium, aut Senatorem, neque ullos alios præter bos adınissurum. Et cum Maximinus 66 objiceret, minime convenire legatos, qui ad se mittantur, designando suspectos imperatori reddere, Attilam respondisse, si hæc abnuerint, armis se controver- sias disceptaturum. Reversis nobis in tentorium, ecce ad uos Orestis pater: « Vos ambos, inquit, ad convivium invitat Attilas, fiet vero illud ad nonamı diei horam. « Tempore condiclo observato, ut ve- ninius, et una quoque Romanorum Occidentalium legati, stetimus in limine cœnaculi coram Attila. Hic pincernæ, ut mos est in illis regionibus, cali- cem tradiderunt, ut ante accubitum vota faceremus. Quo facto, et calice degustato, ipsa solia, in quibus nos sedentes cœnare oportebat, ascendimus. Omnia sedilia circa parietes cubiculi ab utraque parte dis- posita erant: medius in lecto sedebat Attilas, altero lecto a tergo strato, pone quem erant quidam gra- dus, qui ad ejus cubile ferebant, linteis candidis et variis tapetibus ornatus gratia contectum, simile cubilibus, quæ Romani et Græci nubentibus ador- nare pro more habent. Et primum quidem convi- varum locum ejus habebant, qui ad Attilæ dextram sedebat, secundum ejus, qui ad lævam : in quo nos et Berichus, vir apud Scythas nobilis, sed Berichus superiore loco. Nam Ouegesius in sella ad dextrain regii tori, et e regione Onegesii duo ex Attila filiis sedebant. Senior enin in eodem, quo pater, throno, non prope, sed multum infra accumbebat, oculis præ pudore propter patris præsentiam semper in terraum conjectis. Omnibus ordine sedentibus, qui Attila erat a poculis ingrediens pateram vini tradit. Hanc ubi suscepit, proximum ordine salutavit, qui salutatione honoratus surrexit, neque prius eum sedere fas erat, quam merum degustans, aut etiam ebibens, poculum pocillatori redderet. Sedenti autem Attilæ eodem modo, qui convivio intererant, pocula suscipientes et post salutationem degustantes, hom norem exhibebant. Unicuique vero unus pocillator VARIA LECTIONES. 78 C D 10 αὐτὸν Ν., τὸν vulg. " δέξασθαι vulg. το ἡμᾶς conj. Β. το κύλικα Η., ἐπύλικα vulg.

737 DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. 738 Καὶ ἑκάστου λέγειν τι περὶ τῶν καθεστώτων βου- Α Dum ita de præsenti rerum statu confabulamur, pov λομένου, Ονηγησίου ὑπεξελθόντος, παρ' αὐτὸν ἦλ- θομεν, καὶ ἐπειρώμεθα περὶ τῶν ἐσπουδασμένων μανθάνειν. Ο δέ τισι πρότερον Βαρβάροις διαλεχθείς, πυθέσθαι με παρὰ Μαξιμίνου ἐπέτρεπε τίνα Ρω μαῖοι ἄνδρα τῶν ὑπατικῶν παρὰ τὸν Ἀττήλαν πρεσβευόμενον στέλλουσιν. ὡς δὲ παρελθὼν εἰς τὴν σκηνὴν ἔφραζον, ἅπερ είρητό μοι, καὶ ὅ τι δεῖ λέγειν ὧν χάριν ὁ Βάρβαρος ἡμῶν ἐπύθετο ἅμα τῷ Μαξιμίνῳ βουλευσάμενος ἐπανῆλθον ὡς τὸν Ονηγήσιον, λέγων, ὡς ἐθέλουσι μὲν Ῥωμαῖοι αὐτ τον το παρὰ σφᾶς ἐλθόντα τῶν ἀμφιβόλων ἕνεκα διαλέγεσθαι, εἰ δὲ τούτου διαμάρτοιεν, ἐκπέμψειν βασιλέα ἦν βούλεται πρεσβευσάμενον. Καὶ εὐθὺς μετ ιέναι με τον Μαξιμίνον παρεκελεύσατο, καὶ ἥκοντα αὐτὸν ἦγε παρὰ τὸν ᾿Αττήλαν. Καὶ μικρὴν ὕστε- Β ὑπεξελθὼν ὁ Μαξιμῖνος ἔλεγεν, ἐθέλειν τὸν Βάρδα ρον Νόμον ἢ Ανατόλιον ἢ Σενάτορα πρεσβεύεσθαι· μὴ γὰρ ἂν ἄλλον παρὰ τοὺς εἰρημένους δέξεσθαι 7. Καὶ ὡς αὐτοῦ ἀποκριναμένου μή χρῆναι ἐπὶ τὴν πρε σβείαν τοὺς ἄνδρας καλοῦντα ὑπόπτους καθιστῶν βασι- λεῖ, εἰρηκέναι τὸν Ἀττήλαν, εἰ μὴ ἕλοιντο ποιεῖν, & βούλεται, ὅπλοις τὰ ἀμφίβολα διακριθήσεσθαι. Επαν ελθόντων δὲ ἡμῶν ἐς τὴν σκηνήν, ὁ τοῦ Ὀρέστου πατὴρ ἧκε λέγων, ὡς Αμφοτέρους ὑμᾶς το 'Αττή- λας ἐπὶ τὸ συμπόσιον παρακαλεῖ, γενήσεσθαι δὲ αὐτὸ περὶ θ' τῆς ἡμέρας. ὡς δὲ τὸν καιρὸν ἐφυ- λάξαμεν καὶ ἐπὶ τὸ δεῖπνον κληθέντες παραγει νόμεθα ἡμεῖς τε καὶ οἱ ἀπὸ τῶν ἐσπερίων Ρω- μαίων πρέσβεις, ἔστημεν ἐπὶ τοῦ οὐδοῦ ἀντία Αττήλα. Καὶ κύλικα το οἱ οινοχόοι κατὰ τὸ ἐπι- χώριον ἐπέδοσαν ἔθος, ὡς καὶ ἡμᾶς πρὸ τῆς ἕδρας ἐπεύξασθαι. Οὗ δὴ γενομένου, τῆς κύλικος ἀπογευ σάμενοι ἐπὶ τοὺς θρόνους ήλθομεν, οὗ ἔδει καθεσθέν τις δειπνεῖν. Πρὸς δὲ τοῖς τοίχοις τοῦ οἰκήματος πάνω τες ὑπῆρχαν οἱ δίφροι ἐξ ἑκατέρας πλευρᾶς. Εν μεσωτάτῳ δὲ ἧστο ἐπὶ κλίνης ὁ Ἀττήλας, ἑτέρας ἐξόπισθεν κλίνης ὑπαρχούσης αὐτῷ, μεθ᾿ ἣν βαθμοί τινες ἐπὶ τὴν αὐτοῦ ἀνῆγον εὐνὴν, καλυπτομένην οθό ναις καὶ ποικίλοις παραπετάσμασι κόσμου χάριν, καθάπερ ἐπὶ τῶν γαμούντων Ελληνές τε καὶ Ρω- μαῖοι κατασκευάζουσι. Καὶ πρώτην μὲν ἐνόμιζον τῶν δειπνούντων τάξιν τὴν ἐν δεξιᾷ τοῦ ᾿Αττίλα, δευτέραν δὲ τὴν εὐώνυμον, ἐν ᾗ ἐτυγχάνομεν ὄντες, προκαθεσθέντος ἡμῶν Βερίχου, παρὰ Σκύθαις εὖ γεγονότος ἀνδρός· ὁ γὰρ Ονηγήσιος ἐπὶ δίφρου ἧστο ἐν δεξιᾷ τῆς τοῦ βασιλέως κλίνης. Αντικρύ δὲ τοῦ ᾿υνηγησίου ἐπὶ δίφρου ἐκαθέζοντο δύο τῶν Αττήλα παίδων· ὁ γὰρ πρεσβύτερος ἐπὶ τῆς ἐκείν νου ἧστο κλίνης, οὐκ ἐγγὺς, ἀλλ' ἐπ᾿ ἄκρου, αἰδοῖ τοῦ πατρὸς βλέπων ἐς γῆν. Πάντων δὲ ἐν κόσμῳ καθεστώτων, παρελθὼν οινοχόος τῷ ᾿Αττήλᾳ οἴνου κισσύβιον ἐπιδίδωσι. Δεξάμενος δὲ τὸν τῇ τάξει πρῶτον Ασπάζετο. Ο δὲ τῷ ἀσπασμῷ τιμηθεὶς διανίστατο· καὶ οὐ πρότερον Ιζῆσαι θέμις ἦν, πρὶν ἢ τῷ οἰνοχόῳ ἀπογευσάμενος ἢ καὶ ἐκπιὼν ἀπέδωκε Onegesius foras prodiit, ad quem, ut ex eo discere- mus, quæ nostræ curæ commissa fuerant, accessi- mus. Illo vero prius cum nescio quibus Barbaris collocutus, quærere me ex Maximino jussit, quem Romani ex consularibus legatum ad Attilam essent missuri. Ut in tentorium veni, et Maximino, quæ niki Onegesius dixerat, retuli, habita de eo, quod Barbaris respondendum esset, deliberatione, redii, dixique Onegesio, Romanos magnopere desiderare, illum suarum cum Attila controversiarum discepta- torem ad se accedere. Qua spe si exciderint, im- peratorem, quem sibi libuerit, legatum missurun. Extemplo me Maximinum arcessere jussit, quem, ut venit, ad Attilam deduxit. Unde non multo post Maximinus reversus, narravit, Barbarum velle, impe- ratorem ad se mittere legatos aut Nomum, aut Ana- tolium, aut Senatorem, neque ullos alios præter bos adınissurum. Et cum Maximinus 66 objiceret, minime convenire legatos, qui ad se mittantur, designando suspectos imperatori reddere, Attilam respondisse, si hæc abnuerint, armis se controver- sias disceptaturum. Reversis nobis in tentorium, ecce ad uos Orestis pater: « Vos ambos, inquit, ad convivium invitat Attilas, fiet vero illud ad nonamı diei horam. « Tempore condiclo observato, ut ve- ninius, et una quoque Romanorum Occidentalium legati, stetimus in limine cœnaculi coram Attila. Hic pincernæ, ut mos est in illis regionibus, cali- cem tradiderunt, ut ante accubitum vota faceremus. Quo facto, et calice degustato, ipsa solia, in quibus nos sedentes cœnare oportebat, ascendimus. Omnia sedilia circa parietes cubiculi ab utraque parte dis- posita erant: medius in lecto sedebat Attilas, altero lecto a tergo strato, pone quem erant quidam gra- dus, qui ad ejus cubile ferebant, linteis candidis et variis tapetibus ornatus gratia contectum, simile cubilibus, quæ Romani et Græci nubentibus ador- nare pro more habent. Et primum quidem convi- varum locum ejus habebant, qui ad Attilæ dextram sedebat, secundum ejus, qui ad lævam : in quo nos et Berichus, vir apud Scythas nobilis, sed Berichus superiore loco. Nam Ouegesius in sella ad dextrain regii tori, et e regione Onegesii duo ex Attila filiis sedebant. Senior enin in eodem, quo pater, throno, non prope, sed multum infra accumbebat, oculis præ pudore propter patris præsentiam semper in terraum conjectis. Omnibus ordine sedentibus, qui Attila erat a poculis ingrediens pateram vini tradit. Hanc ubi suscepit, proximum ordine salutavit, qui salutatione honoratus surrexit, neque prius eum sedere fas erat, quam merum degustans, aut etiam ebibens, poculum pocillatori redderet. Sedenti autem Attilæ eodem modo, qui convivio intererant, pocula suscipientes et post salutationem degustantes, hom norem exhibebant. Unicuique vero unus pocillator VARIA LECTIONES. 78 C D 10 αὐτὸν Ν., τὸν vulg. " δέξασθαι vulg. το ἡμᾶς conj. Β. το κύλικα Η., ἐπύλικα vulg.

737 DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. 738 Καὶ ἑκάστου λέγειν τι περὶ τῶν καθεστώτων βου- Α Dum ita de præsenti rerum statu confabulamur, pov λομένου, Ονηγησίου ὑπεξελθόντος, παρ' αὐτὸν ἦλ- θομεν, καὶ ἐπειρώμεθα περὶ τῶν ἐσπουδασμένων μανθάνειν. Ο δέ τισι πρότερον Βαρβάροις διαλεχθείς, πυθέσθαι με παρὰ Μαξιμίνου ἐπέτρεπε τίνα Ρω μαῖοι ἄνδρα τῶν ὑπατικῶν παρὰ τὸν Ἀττήλαν πρεσβευόμενον στέλλουσιν. ὡς δὲ παρελθὼν εἰς τὴν σκηνὴν ἔφραζον, ἅπερ είρητό μοι, καὶ ὅ τι δεῖ λέγειν ὧν χάριν ὁ Βάρβαρος ἡμῶν ἐπύθετο ἅμα τῷ Μαξιμίνῳ βουλευσάμενος ἐπανῆλθον ὡς τὸν Ονηγήσιον, λέγων, ὡς ἐθέλουσι μὲν Ῥωμαῖοι αὐτ τον το παρὰ σφᾶς ἐλθόντα τῶν ἀμφιβόλων ἕνεκα διαλέγεσθαι, εἰ δὲ τούτου διαμάρτοιεν, ἐκπέμψειν βασιλέα ἦν βούλεται πρεσβευσάμενον. Καὶ εὐθὺς μετ ιέναι με τον Μαξιμίνον παρεκελεύσατο, καὶ ἥκοντα αὐτὸν ἦγε παρὰ τὸν ᾿Αττήλαν. Καὶ μικρὴν ὕστε- Β ὑπεξελθὼν ὁ Μαξιμῖνος ἔλεγεν, ἐθέλειν τὸν Βάρδα ρον Νόμον ἢ Ανατόλιον ἢ Σενάτορα πρεσβεύεσθαι· μὴ γὰρ ἂν ἄλλον παρὰ τοὺς εἰρημένους δέξεσθαι 7. Καὶ ὡς αὐτοῦ ἀποκριναμένου μή χρῆναι ἐπὶ τὴν πρε σβείαν τοὺς ἄνδρας καλοῦντα ὑπόπτους καθιστῶν βασι- λεῖ, εἰρηκέναι τὸν Ἀττήλαν, εἰ μὴ ἕλοιντο ποιεῖν, & βούλεται, ὅπλοις τὰ ἀμφίβολα διακριθήσεσθαι. Επαν ελθόντων δὲ ἡμῶν ἐς τὴν σκηνήν, ὁ τοῦ Ὀρέστου πατὴρ ἧκε λέγων, ὡς Αμφοτέρους ὑμᾶς το 'Αττή- λας ἐπὶ τὸ συμπόσιον παρακαλεῖ, γενήσεσθαι δὲ αὐτὸ περὶ θ' τῆς ἡμέρας. ὡς δὲ τὸν καιρὸν ἐφυ- λάξαμεν καὶ ἐπὶ τὸ δεῖπνον κληθέντες παραγει νόμεθα ἡμεῖς τε καὶ οἱ ἀπὸ τῶν ἐσπερίων Ρω- μαίων πρέσβεις, ἔστημεν ἐπὶ τοῦ οὐδοῦ ἀντία Αττήλα. Καὶ κύλικα το οἱ οινοχόοι κατὰ τὸ ἐπι- χώριον ἐπέδοσαν ἔθος, ὡς καὶ ἡμᾶς πρὸ τῆς ἕδρας ἐπεύξασθαι. Οὗ δὴ γενομένου, τῆς κύλικος ἀπογευ σάμενοι ἐπὶ τοὺς θρόνους ήλθομεν, οὗ ἔδει καθεσθέν τις δειπνεῖν. Πρὸς δὲ τοῖς τοίχοις τοῦ οἰκήματος πάνω τες ὑπῆρχαν οἱ δίφροι ἐξ ἑκατέρας πλευρᾶς. Εν μεσωτάτῳ δὲ ἧστο ἐπὶ κλίνης ὁ Ἀττήλας, ἑτέρας ἐξόπισθεν κλίνης ὑπαρχούσης αὐτῷ, μεθ᾿ ἣν βαθμοί τινες ἐπὶ τὴν αὐτοῦ ἀνῆγον εὐνὴν, καλυπτομένην οθό ναις καὶ ποικίλοις παραπετάσμασι κόσμου χάριν, καθάπερ ἐπὶ τῶν γαμούντων Ελληνές τε καὶ Ρω- μαῖοι κατασκευάζουσι. Καὶ πρώτην μὲν ἐνόμιζον τῶν δειπνούντων τάξιν τὴν ἐν δεξιᾷ τοῦ ᾿Αττίλα, δευτέραν δὲ τὴν εὐώνυμον, ἐν ᾗ ἐτυγχάνομεν ὄντες, προκαθεσθέντος ἡμῶν Βερίχου, παρὰ Σκύθαις εὖ γεγονότος ἀνδρός· ὁ γὰρ Ονηγήσιος ἐπὶ δίφρου ἧστο ἐν δεξιᾷ τῆς τοῦ βασιλέως κλίνης. Αντικρύ δὲ τοῦ ᾿υνηγησίου ἐπὶ δίφρου ἐκαθέζοντο δύο τῶν Αττήλα παίδων· ὁ γὰρ πρεσβύτερος ἐπὶ τῆς ἐκείν νου ἧστο κλίνης, οὐκ ἐγγὺς, ἀλλ' ἐπ᾿ ἄκρου, αἰδοῖ τοῦ πατρὸς βλέπων ἐς γῆν. Πάντων δὲ ἐν κόσμῳ καθεστώτων, παρελθὼν οινοχόος τῷ ᾿Αττήλᾳ οἴνου κισσύβιον ἐπιδίδωσι. Δεξάμενος δὲ τὸν τῇ τάξει πρῶτον Ασπάζετο. Ο δὲ τῷ ἀσπασμῷ τιμηθεὶς διανίστατο· καὶ οὐ πρότερον Ιζῆσαι θέμις ἦν, πρὶν ἢ τῷ οἰνοχόῳ ἀπογευσάμενος ἢ καὶ ἐκπιὼν ἀπέδωκε Onegesius foras prodiit, ad quem, ut ex eo discere- mus, quæ nostræ curæ commissa fuerant, accessi- mus. Illo vero prius cum nescio quibus Barbaris collocutus, quærere me ex Maximino jussit, quem Romani ex consularibus legatum ad Attilam essent missuri. Ut in tentorium veni, et Maximino, quæ niki Onegesius dixerat, retuli, habita de eo, quod Barbaris respondendum esset, deliberatione, redii, dixique Onegesio, Romanos magnopere desiderare, illum suarum cum Attila controversiarum discepta- torem ad se accedere. Qua spe si exciderint, im- peratorem, quem sibi libuerit, legatum missurun. Extemplo me Maximinum arcessere jussit, quem, ut venit, ad Attilam deduxit. Unde non multo post Maximinus reversus, narravit, Barbarum velle, impe- ratorem ad se mittere legatos aut Nomum, aut Ana- tolium, aut Senatorem, neque ullos alios præter bos adınissurum. Et cum Maximinus 66 objiceret, minime convenire legatos, qui ad se mittantur, designando suspectos imperatori reddere, Attilam respondisse, si hæc abnuerint, armis se controver- sias disceptaturum. Reversis nobis in tentorium, ecce ad uos Orestis pater: « Vos ambos, inquit, ad convivium invitat Attilas, fiet vero illud ad nonamı diei horam. « Tempore condiclo observato, ut ve- ninius, et una quoque Romanorum Occidentalium legati, stetimus in limine cœnaculi coram Attila. Hic pincernæ, ut mos est in illis regionibus, cali- cem tradiderunt, ut ante accubitum vota faceremus. Quo facto, et calice degustato, ipsa solia, in quibus nos sedentes cœnare oportebat, ascendimus. Omnia sedilia circa parietes cubiculi ab utraque parte dis- posita erant: medius in lecto sedebat Attilas, altero lecto a tergo strato, pone quem erant quidam gra- dus, qui ad ejus cubile ferebant, linteis candidis et variis tapetibus ornatus gratia contectum, simile cubilibus, quæ Romani et Græci nubentibus ador- nare pro more habent. Et primum quidem convi- varum locum ejus habebant, qui ad Attilæ dextram sedebat, secundum ejus, qui ad lævam : in quo nos et Berichus, vir apud Scythas nobilis, sed Berichus superiore loco. Nam Ouegesius in sella ad dextrain regii tori, et e regione Onegesii duo ex Attila filiis sedebant. Senior enin in eodem, quo pater, throno, non prope, sed multum infra accumbebat, oculis præ pudore propter patris præsentiam semper in terraum conjectis. Omnibus ordine sedentibus, qui Attila erat a poculis ingrediens pateram vini tradit. Hanc ubi suscepit, proximum ordine salutavit, qui salutatione honoratus surrexit, neque prius eum sedere fas erat, quam merum degustans, aut etiam ebibens, poculum pocillatori redderet. Sedenti autem Attilæ eodem modo, qui convivio intererant, pocula suscipientes et post salutationem degustantes, hom norem exhibebant. Unicuique vero unus pocillator VARIA LECTIONES. 78 C D 10 αὐτὸν Ν., τὸν vulg. " δέξασθαι vulg. το ἡμᾶς conj. Β. το κύλικα Η., ἐπύλικα vulg.

737 DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. 738 Καὶ ἑκάστου λέγειν τι περὶ τῶν καθεστώτων βου- Α Dum ita de præsenti rerum statu confabulamur, pov λομένου, Ονηγησίου ὑπεξελθόντος, παρ' αὐτὸν ἦλ- θομεν, καὶ ἐπειρώμεθα περὶ τῶν ἐσπουδασμένων μανθάνειν. Ο δέ τισι πρότερον Βαρβάροις διαλεχθείς, πυθέσθαι με παρὰ Μαξιμίνου ἐπέτρεπε τίνα Ρω μαῖοι ἄνδρα τῶν ὑπατικῶν παρὰ τὸν Ἀττήλαν πρεσβευόμενον στέλλουσιν. ὡς δὲ παρελθὼν εἰς τὴν σκηνὴν ἔφραζον, ἅπερ είρητό μοι, καὶ ὅ τι δεῖ λέγειν ὧν χάριν ὁ Βάρβαρος ἡμῶν ἐπύθετο ἅμα τῷ Μαξιμίνῳ βουλευσάμενος ἐπανῆλθον ὡς τὸν Ονηγήσιον, λέγων, ὡς ἐθέλουσι μὲν Ῥωμαῖοι αὐτ τον το παρὰ σφᾶς ἐλθόντα τῶν ἀμφιβόλων ἕνεκα διαλέγεσθαι, εἰ δὲ τούτου διαμάρτοιεν, ἐκπέμψειν βασιλέα ἦν βούλεται πρεσβευσάμενον. Καὶ εὐθὺς μετ ιέναι με τον Μαξιμίνον παρεκελεύσατο, καὶ ἥκοντα αὐτὸν ἦγε παρὰ τὸν ᾿Αττήλαν. Καὶ μικρὴν ὕστε- Β ὑπεξελθὼν ὁ Μαξιμῖνος ἔλεγεν, ἐθέλειν τὸν Βάρδα ρον Νόμον ἢ Ανατόλιον ἢ Σενάτορα πρεσβεύεσθαι· μὴ γὰρ ἂν ἄλλον παρὰ τοὺς εἰρημένους δέξεσθαι 7. Καὶ ὡς αὐτοῦ ἀποκριναμένου μή χρῆναι ἐπὶ τὴν πρε σβείαν τοὺς ἄνδρας καλοῦντα ὑπόπτους καθιστῶν βασι- λεῖ, εἰρηκέναι τὸν Ἀττήλαν, εἰ μὴ ἕλοιντο ποιεῖν, & βούλεται, ὅπλοις τὰ ἀμφίβολα διακριθήσεσθαι. Επαν ελθόντων δὲ ἡμῶν ἐς τὴν σκηνήν, ὁ τοῦ Ὀρέστου πατὴρ ἧκε λέγων, ὡς Αμφοτέρους ὑμᾶς το 'Αττή- λας ἐπὶ τὸ συμπόσιον παρακαλεῖ, γενήσεσθαι δὲ αὐτὸ περὶ θ' τῆς ἡμέρας. ὡς δὲ τὸν καιρὸν ἐφυ- λάξαμεν καὶ ἐπὶ τὸ δεῖπνον κληθέντες παραγει νόμεθα ἡμεῖς τε καὶ οἱ ἀπὸ τῶν ἐσπερίων Ρω- μαίων πρέσβεις, ἔστημεν ἐπὶ τοῦ οὐδοῦ ἀντία Αττήλα. Καὶ κύλικα το οἱ οινοχόοι κατὰ τὸ ἐπι- χώριον ἐπέδοσαν ἔθος, ὡς καὶ ἡμᾶς πρὸ τῆς ἕδρας ἐπεύξασθαι. Οὗ δὴ γενομένου, τῆς κύλικος ἀπογευ σάμενοι ἐπὶ τοὺς θρόνους ήλθομεν, οὗ ἔδει καθεσθέν τις δειπνεῖν. Πρὸς δὲ τοῖς τοίχοις τοῦ οἰκήματος πάνω τες ὑπῆρχαν οἱ δίφροι ἐξ ἑκατέρας πλευρᾶς. Εν μεσωτάτῳ δὲ ἧστο ἐπὶ κλίνης ὁ Ἀττήλας, ἑτέρας ἐξόπισθεν κλίνης ὑπαρχούσης αὐτῷ, μεθ᾿ ἣν βαθμοί τινες ἐπὶ τὴν αὐτοῦ ἀνῆγον εὐνὴν, καλυπτομένην οθό ναις καὶ ποικίλοις παραπετάσμασι κόσμου χάριν, καθάπερ ἐπὶ τῶν γαμούντων Ελληνές τε καὶ Ρω- μαῖοι κατασκευάζουσι. Καὶ πρώτην μὲν ἐνόμιζον τῶν δειπνούντων τάξιν τὴν ἐν δεξιᾷ τοῦ ᾿Αττίλα, δευτέραν δὲ τὴν εὐώνυμον, ἐν ᾗ ἐτυγχάνομεν ὄντες, προκαθεσθέντος ἡμῶν Βερίχου, παρὰ Σκύθαις εὖ γεγονότος ἀνδρός· ὁ γὰρ Ονηγήσιος ἐπὶ δίφρου ἧστο ἐν δεξιᾷ τῆς τοῦ βασιλέως κλίνης. Αντικρύ δὲ τοῦ ᾿υνηγησίου ἐπὶ δίφρου ἐκαθέζοντο δύο τῶν Αττήλα παίδων· ὁ γὰρ πρεσβύτερος ἐπὶ τῆς ἐκείν νου ἧστο κλίνης, οὐκ ἐγγὺς, ἀλλ' ἐπ᾿ ἄκρου, αἰδοῖ τοῦ πατρὸς βλέπων ἐς γῆν. Πάντων δὲ ἐν κόσμῳ καθεστώτων, παρελθὼν οινοχόος τῷ ᾿Αττήλᾳ οἴνου κισσύβιον ἐπιδίδωσι. Δεξάμενος δὲ τὸν τῇ τάξει πρῶτον Ασπάζετο. Ο δὲ τῷ ἀσπασμῷ τιμηθεὶς διανίστατο· καὶ οὐ πρότερον Ιζῆσαι θέμις ἦν, πρὶν ἢ τῷ οἰνοχόῳ ἀπογευσάμενος ἢ καὶ ἐκπιὼν ἀπέδωκε Onegesius foras prodiit, ad quem, ut ex eo discere- mus, quæ nostræ curæ commissa fuerant, accessi- mus. Illo vero prius cum nescio quibus Barbaris collocutus, quærere me ex Maximino jussit, quem Romani ex consularibus legatum ad Attilam essent missuri. Ut in tentorium veni, et Maximino, quæ niki Onegesius dixerat, retuli, habita de eo, quod Barbaris respondendum esset, deliberatione, redii, dixique Onegesio, Romanos magnopere desiderare, illum suarum cum Attila controversiarum discepta- torem ad se accedere. Qua spe si exciderint, im- peratorem, quem sibi libuerit, legatum missurun. Extemplo me Maximinum arcessere jussit, quem, ut venit, ad Attilam deduxit. Unde non multo post Maximinus reversus, narravit, Barbarum velle, impe- ratorem ad se mittere legatos aut Nomum, aut Ana- tolium, aut Senatorem, neque ullos alios præter bos adınissurum. Et cum Maximinus 66 objiceret, minime convenire legatos, qui ad se mittantur, designando suspectos imperatori reddere, Attilam respondisse, si hæc abnuerint, armis se controver- sias disceptaturum. Reversis nobis in tentorium, ecce ad uos Orestis pater: « Vos ambos, inquit, ad convivium invitat Attilas, fiet vero illud ad nonamı diei horam. « Tempore condiclo observato, ut ve- ninius, et una quoque Romanorum Occidentalium legati, stetimus in limine cœnaculi coram Attila. Hic pincernæ, ut mos est in illis regionibus, cali- cem tradiderunt, ut ante accubitum vota faceremus. Quo facto, et calice degustato, ipsa solia, in quibus nos sedentes cœnare oportebat, ascendimus. Omnia sedilia circa parietes cubiculi ab utraque parte dis- posita erant: medius in lecto sedebat Attilas, altero lecto a tergo strato, pone quem erant quidam gra- dus, qui ad ejus cubile ferebant, linteis candidis et variis tapetibus ornatus gratia contectum, simile cubilibus, quæ Romani et Græci nubentibus ador- nare pro more habent. Et primum quidem convi- varum locum ejus habebant, qui ad Attilæ dextram sedebat, secundum ejus, qui ad lævam : in quo nos et Berichus, vir apud Scythas nobilis, sed Berichus superiore loco. Nam Ouegesius in sella ad dextrain regii tori, et e regione Onegesii duo ex Attila filiis sedebant. Senior enin in eodem, quo pater, throno, non prope, sed multum infra accumbebat, oculis præ pudore propter patris præsentiam semper in terraum conjectis. Omnibus ordine sedentibus, qui Attila erat a poculis ingrediens pateram vini tradit. Hanc ubi suscepit, proximum ordine salutavit, qui salutatione honoratus surrexit, neque prius eum sedere fas erat, quam merum degustans, aut etiam ebibens, poculum pocillatori redderet. Sedenti autem Attilæ eodem modo, qui convivio intererant, pocula suscipientes et post salutationem degustantes, hom norem exhibebant. Unicuique vero unus pocillator VARIA LECTIONES. 78 C D 10 αὐτὸν Ν., τὸν vulg. " δέξασθαι vulg. το ἡμᾶς conj. Β. το κύλικα Η., ἐπύλικα vulg.

737 DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. 738 Καὶ ἑκάστου λέγειν τι περὶ τῶν καθεστώτων βου- Α Dum ita de præsenti rerum statu confabulamur, pov λομένου, Ονηγησίου ὑπεξελθόντος, παρ' αὐτὸν ἦλ- θομεν, καὶ ἐπειρώμεθα περὶ τῶν ἐσπουδασμένων μανθάνειν. Ο δέ τισι πρότερον Βαρβάροις διαλεχθείς, πυθέσθαι με παρὰ Μαξιμίνου ἐπέτρεπε τίνα Ρω μαῖοι ἄνδρα τῶν ὑπατικῶν παρὰ τὸν Ἀττήλαν πρεσβευόμενον στέλλουσιν. ὡς δὲ παρελθὼν εἰς τὴν σκηνὴν ἔφραζον, ἅπερ είρητό μοι, καὶ ὅ τι δεῖ λέγειν ὧν χάριν ὁ Βάρβαρος ἡμῶν ἐπύθετο ἅμα τῷ Μαξιμίνῳ βουλευσάμενος ἐπανῆλθον ὡς τὸν Ονηγήσιον, λέγων, ὡς ἐθέλουσι μὲν Ῥωμαῖοι αὐτ τον το παρὰ σφᾶς ἐλθόντα τῶν ἀμφιβόλων ἕνεκα διαλέγεσθαι, εἰ δὲ τούτου διαμάρτοιεν, ἐκπέμψειν βασιλέα ἦν βούλεται πρεσβευσάμενον. Καὶ εὐθὺς μετ ιέναι με τον Μαξιμίνον παρεκελεύσατο, καὶ ἥκοντα αὐτὸν ἦγε παρὰ τὸν ᾿Αττήλαν. Καὶ μικρὴν ὕστε- Β ὑπεξελθὼν ὁ Μαξιμῖνος ἔλεγεν, ἐθέλειν τὸν Βάρδα ρον Νόμον ἢ Ανατόλιον ἢ Σενάτορα πρεσβεύεσθαι· μὴ γὰρ ἂν ἄλλον παρὰ τοὺς εἰρημένους δέξεσθαι 7. Καὶ ὡς αὐτοῦ ἀποκριναμένου μή χρῆναι ἐπὶ τὴν πρε σβείαν τοὺς ἄνδρας καλοῦντα ὑπόπτους καθιστῶν βασι- λεῖ, εἰρηκέναι τὸν Ἀττήλαν, εἰ μὴ ἕλοιντο ποιεῖν, & βούλεται, ὅπλοις τὰ ἀμφίβολα διακριθήσεσθαι. Επαν ελθόντων δὲ ἡμῶν ἐς τὴν σκηνήν, ὁ τοῦ Ὀρέστου πατὴρ ἧκε λέγων, ὡς Αμφοτέρους ὑμᾶς το 'Αττή- λας ἐπὶ τὸ συμπόσιον παρακαλεῖ, γενήσεσθαι δὲ αὐτὸ περὶ θ' τῆς ἡμέρας. ὡς δὲ τὸν καιρὸν ἐφυ- λάξαμεν καὶ ἐπὶ τὸ δεῖπνον κληθέντες παραγει νόμεθα ἡμεῖς τε καὶ οἱ ἀπὸ τῶν ἐσπερίων Ρω- μαίων πρέσβεις, ἔστημεν ἐπὶ τοῦ οὐδοῦ ἀντία Αττήλα. Καὶ κύλικα το οἱ οινοχόοι κατὰ τὸ ἐπι- χώριον ἐπέδοσαν ἔθος, ὡς καὶ ἡμᾶς πρὸ τῆς ἕδρας ἐπεύξασθαι. Οὗ δὴ γενομένου, τῆς κύλικος ἀπογευ σάμενοι ἐπὶ τοὺς θρόνους ήλθομεν, οὗ ἔδει καθεσθέν τις δειπνεῖν. Πρὸς δὲ τοῖς τοίχοις τοῦ οἰκήματος πάνω τες ὑπῆρχαν οἱ δίφροι ἐξ ἑκατέρας πλευρᾶς. Εν μεσωτάτῳ δὲ ἧστο ἐπὶ κλίνης ὁ Ἀττήλας, ἑτέρας ἐξόπισθεν κλίνης ὑπαρχούσης αὐτῷ, μεθ᾿ ἣν βαθμοί τινες ἐπὶ τὴν αὐτοῦ ἀνῆγον εὐνὴν, καλυπτομένην οθό ναις καὶ ποικίλοις παραπετάσμασι κόσμου χάριν, καθάπερ ἐπὶ τῶν γαμούντων Ελληνές τε καὶ Ρω- μαῖοι κατασκευάζουσι. Καὶ πρώτην μὲν ἐνόμιζον τῶν δειπνούντων τάξιν τὴν ἐν δεξιᾷ τοῦ ᾿Αττίλα, δευτέραν δὲ τὴν εὐώνυμον, ἐν ᾗ ἐτυγχάνομεν ὄντες, προκαθεσθέντος ἡμῶν Βερίχου, παρὰ Σκύθαις εὖ γεγονότος ἀνδρός· ὁ γὰρ Ονηγήσιος ἐπὶ δίφρου ἧστο ἐν δεξιᾷ τῆς τοῦ βασιλέως κλίνης. Αντικρύ δὲ τοῦ ᾿υνηγησίου ἐπὶ δίφρου ἐκαθέζοντο δύο τῶν Αττήλα παίδων· ὁ γὰρ πρεσβύτερος ἐπὶ τῆς ἐκείν νου ἧστο κλίνης, οὐκ ἐγγὺς, ἀλλ' ἐπ᾿ ἄκρου, αἰδοῖ τοῦ πατρὸς βλέπων ἐς γῆν. Πάντων δὲ ἐν κόσμῳ καθεστώτων, παρελθὼν οινοχόος τῷ ᾿Αττήλᾳ οἴνου κισσύβιον ἐπιδίδωσι. Δεξάμενος δὲ τὸν τῇ τάξει πρῶτον Ασπάζετο. Ο δὲ τῷ ἀσπασμῷ τιμηθεὶς διανίστατο· καὶ οὐ πρότερον Ιζῆσαι θέμις ἦν, πρὶν ἢ τῷ οἰνοχόῳ ἀπογευσάμενος ἢ καὶ ἐκπιὼν ἀπέδωκε Onegesius foras prodiit, ad quem, ut ex eo discere- mus, quæ nostræ curæ commissa fuerant, accessi- mus. Illo vero prius cum nescio quibus Barbaris collocutus, quærere me ex Maximino jussit, quem Romani ex consularibus legatum ad Attilam essent missuri. Ut in tentorium veni, et Maximino, quæ niki Onegesius dixerat, retuli, habita de eo, quod Barbaris respondendum esset, deliberatione, redii, dixique Onegesio, Romanos magnopere desiderare, illum suarum cum Attila controversiarum discepta- torem ad se accedere. Qua spe si exciderint, im- peratorem, quem sibi libuerit, legatum missurun. Extemplo me Maximinum arcessere jussit, quem, ut venit, ad Attilam deduxit. Unde non multo post Maximinus reversus, narravit, Barbarum velle, impe- ratorem ad se mittere legatos aut Nomum, aut Ana- tolium, aut Senatorem, neque ullos alios præter bos adınissurum. Et cum Maximinus 66 objiceret, minime convenire legatos, qui ad se mittantur, designando suspectos imperatori reddere, Attilam respondisse, si hæc abnuerint, armis se controver- sias disceptaturum. Reversis nobis in tentorium, ecce ad uos Orestis pater: « Vos ambos, inquit, ad convivium invitat Attilas, fiet vero illud ad nonamı diei horam. « Tempore condiclo observato, ut ve- ninius, et una quoque Romanorum Occidentalium legati, stetimus in limine cœnaculi coram Attila. Hic pincernæ, ut mos est in illis regionibus, cali- cem tradiderunt, ut ante accubitum vota faceremus. Quo facto, et calice degustato, ipsa solia, in quibus nos sedentes cœnare oportebat, ascendimus. Omnia sedilia circa parietes cubiculi ab utraque parte dis- posita erant: medius in lecto sedebat Attilas, altero lecto a tergo strato, pone quem erant quidam gra- dus, qui ad ejus cubile ferebant, linteis candidis et variis tapetibus ornatus gratia contectum, simile cubilibus, quæ Romani et Græci nubentibus ador- nare pro more habent. Et primum quidem convi- varum locum ejus habebant, qui ad Attilæ dextram sedebat, secundum ejus, qui ad lævam : in quo nos et Berichus, vir apud Scythas nobilis, sed Berichus superiore loco. Nam Ouegesius in sella ad dextrain regii tori, et e regione Onegesii duo ex Attila filiis sedebant. Senior enin in eodem, quo pater, throno, non prope, sed multum infra accumbebat, oculis præ pudore propter patris præsentiam semper in terraum conjectis. Omnibus ordine sedentibus, qui Attila erat a poculis ingrediens pateram vini tradit. Hanc ubi suscepit, proximum ordine salutavit, qui salutatione honoratus surrexit, neque prius eum sedere fas erat, quam merum degustans, aut etiam ebibens, poculum pocillatori redderet. Sedenti autem Attilæ eodem modo, qui convivio intererant, pocula suscipientes et post salutationem degustantes, hom norem exhibebant. Unicuique vero unus pocillator VARIA LECTIONES. 78 C D 10 αὐτὸν Ν., τὸν vulg. " δέξασθαι vulg. το ἡμᾶς conj. Β. το κύλικα Η., ἐπύλικα vulg.

737 DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. 738 Καὶ ἑκάστου λέγειν τι περὶ τῶν καθεστώτων βου- Α Dum ita de præsenti rerum statu confabulamur, pov λομένου, Ονηγησίου ὑπεξελθόντος, παρ' αὐτὸν ἦλ- θομεν, καὶ ἐπειρώμεθα περὶ τῶν ἐσπουδασμένων μανθάνειν. Ο δέ τισι πρότερον Βαρβάροις διαλεχθείς, πυθέσθαι με παρὰ Μαξιμίνου ἐπέτρεπε τίνα Ρω μαῖοι ἄνδρα τῶν ὑπατικῶν παρὰ τὸν Ἀττήλαν πρεσβευόμενον στέλλουσιν. ὡς δὲ παρελθὼν εἰς τὴν σκηνὴν ἔφραζον, ἅπερ είρητό μοι, καὶ ὅ τι δεῖ λέγειν ὧν χάριν ὁ Βάρβαρος ἡμῶν ἐπύθετο ἅμα τῷ Μαξιμίνῳ βουλευσάμενος ἐπανῆλθον ὡς τὸν Ονηγήσιον, λέγων, ὡς ἐθέλουσι μὲν Ῥωμαῖοι αὐτ τον το παρὰ σφᾶς ἐλθόντα τῶν ἀμφιβόλων ἕνεκα διαλέγεσθαι, εἰ δὲ τούτου διαμάρτοιεν, ἐκπέμψειν βασιλέα ἦν βούλεται πρεσβευσάμενον. Καὶ εὐθὺς μετ ιέναι με τον Μαξιμίνον παρεκελεύσατο, καὶ ἥκοντα αὐτὸν ἦγε παρὰ τὸν ᾿Αττήλαν. Καὶ μικρὴν ὕστε- Β ὑπεξελθὼν ὁ Μαξιμῖνος ἔλεγεν, ἐθέλειν τὸν Βάρδα ρον Νόμον ἢ Ανατόλιον ἢ Σενάτορα πρεσβεύεσθαι· μὴ γὰρ ἂν ἄλλον παρὰ τοὺς εἰρημένους δέξεσθαι 7. Καὶ ὡς αὐτοῦ ἀποκριναμένου μή χρῆναι ἐπὶ τὴν πρε σβείαν τοὺς ἄνδρας καλοῦντα ὑπόπτους καθιστῶν βασι- λεῖ, εἰρηκέναι τὸν Ἀττήλαν, εἰ μὴ ἕλοιντο ποιεῖν, & βούλεται, ὅπλοις τὰ ἀμφίβολα διακριθήσεσθαι. Επαν ελθόντων δὲ ἡμῶν ἐς τὴν σκηνήν, ὁ τοῦ Ὀρέστου πατὴρ ἧκε λέγων, ὡς Αμφοτέρους ὑμᾶς το 'Αττή- λας ἐπὶ τὸ συμπόσιον παρακαλεῖ, γενήσεσθαι δὲ αὐτὸ περὶ θ' τῆς ἡμέρας. ὡς δὲ τὸν καιρὸν ἐφυ- λάξαμεν καὶ ἐπὶ τὸ δεῖπνον κληθέντες παραγει νόμεθα ἡμεῖς τε καὶ οἱ ἀπὸ τῶν ἐσπερίων Ρω- μαίων πρέσβεις, ἔστημεν ἐπὶ τοῦ οὐδοῦ ἀντία Αττήλα. Καὶ κύλικα το οἱ οινοχόοι κατὰ τὸ ἐπι- χώριον ἐπέδοσαν ἔθος, ὡς καὶ ἡμᾶς πρὸ τῆς ἕδρας ἐπεύξασθαι. Οὗ δὴ γενομένου, τῆς κύλικος ἀπογευ σάμενοι ἐπὶ τοὺς θρόνους ήλθομεν, οὗ ἔδει καθεσθέν τις δειπνεῖν. Πρὸς δὲ τοῖς τοίχοις τοῦ οἰκήματος πάνω τες ὑπῆρχαν οἱ δίφροι ἐξ ἑκατέρας πλευρᾶς. Εν μεσωτάτῳ δὲ ἧστο ἐπὶ κλίνης ὁ Ἀττήλας, ἑτέρας ἐξόπισθεν κλίνης ὑπαρχούσης αὐτῷ, μεθ᾿ ἣν βαθμοί τινες ἐπὶ τὴν αὐτοῦ ἀνῆγον εὐνὴν, καλυπτομένην οθό ναις καὶ ποικίλοις παραπετάσμασι κόσμου χάριν, καθάπερ ἐπὶ τῶν γαμούντων Ελληνές τε καὶ Ρω- μαῖοι κατασκευάζουσι. Καὶ πρώτην μὲν ἐνόμιζον τῶν δειπνούντων τάξιν τὴν ἐν δεξιᾷ τοῦ ᾿Αττίλα, δευτέραν δὲ τὴν εὐώνυμον, ἐν ᾗ ἐτυγχάνομεν ὄντες, προκαθεσθέντος ἡμῶν Βερίχου, παρὰ Σκύθαις εὖ γεγονότος ἀνδρός· ὁ γὰρ Ονηγήσιος ἐπὶ δίφρου ἧστο ἐν δεξιᾷ τῆς τοῦ βασιλέως κλίνης. Αντικρύ δὲ τοῦ ᾿υνηγησίου ἐπὶ δίφρου ἐκαθέζοντο δύο τῶν Αττήλα παίδων· ὁ γὰρ πρεσβύτερος ἐπὶ τῆς ἐκείν νου ἧστο κλίνης, οὐκ ἐγγὺς, ἀλλ' ἐπ᾿ ἄκρου, αἰδοῖ τοῦ πατρὸς βλέπων ἐς γῆν. Πάντων δὲ ἐν κόσμῳ καθεστώτων, παρελθὼν οινοχόος τῷ ᾿Αττήλᾳ οἴνου κισσύβιον ἐπιδίδωσι. Δεξάμενος δὲ τὸν τῇ τάξει πρῶτον Ασπάζετο. Ο δὲ τῷ ἀσπασμῷ τιμηθεὶς διανίστατο· καὶ οὐ πρότερον Ιζῆσαι θέμις ἦν, πρὶν ἢ τῷ οἰνοχόῳ ἀπογευσάμενος ἢ καὶ ἐκπιὼν ἀπέδωκε Onegesius foras prodiit, ad quem, ut ex eo discere- mus, quæ nostræ curæ commissa fuerant, accessi- mus. Illo vero prius cum nescio quibus Barbaris collocutus, quærere me ex Maximino jussit, quem Romani ex consularibus legatum ad Attilam essent missuri. Ut in tentorium veni, et Maximino, quæ niki Onegesius dixerat, retuli, habita de eo, quod Barbaris respondendum esset, deliberatione, redii, dixique Onegesio, Romanos magnopere desiderare, illum suarum cum Attila controversiarum discepta- torem ad se accedere. Qua spe si exciderint, im- peratorem, quem sibi libuerit, legatum missurun. Extemplo me Maximinum arcessere jussit, quem, ut venit, ad Attilam deduxit. Unde non multo post Maximinus reversus, narravit, Barbarum velle, impe- ratorem ad se mittere legatos aut Nomum, aut Ana- tolium, aut Senatorem, neque ullos alios præter bos adınissurum. Et cum Maximinus 66 objiceret, minime convenire legatos, qui ad se mittantur, designando suspectos imperatori reddere, Attilam respondisse, si hæc abnuerint, armis se controver- sias disceptaturum. Reversis nobis in tentorium, ecce ad uos Orestis pater: « Vos ambos, inquit, ad convivium invitat Attilas, fiet vero illud ad nonamı diei horam. « Tempore condiclo observato, ut ve- ninius, et una quoque Romanorum Occidentalium legati, stetimus in limine cœnaculi coram Attila. Hic pincernæ, ut mos est in illis regionibus, cali- cem tradiderunt, ut ante accubitum vota faceremus. Quo facto, et calice degustato, ipsa solia, in quibus nos sedentes cœnare oportebat, ascendimus. Omnia sedilia circa parietes cubiculi ab utraque parte dis- posita erant: medius in lecto sedebat Attilas, altero lecto a tergo strato, pone quem erant quidam gra- dus, qui ad ejus cubile ferebant, linteis candidis et variis tapetibus ornatus gratia contectum, simile cubilibus, quæ Romani et Græci nubentibus ador- nare pro more habent. Et primum quidem convi- varum locum ejus habebant, qui ad Attilæ dextram sedebat, secundum ejus, qui ad lævam : in quo nos et Berichus, vir apud Scythas nobilis, sed Berichus superiore loco. Nam Ouegesius in sella ad dextrain regii tori, et e regione Onegesii duo ex Attila filiis sedebant. Senior enin in eodem, quo pater, throno, non prope, sed multum infra accumbebat, oculis præ pudore propter patris præsentiam semper in terraum conjectis. Omnibus ordine sedentibus, qui Attila erat a poculis ingrediens pateram vini tradit. Hanc ubi suscepit, proximum ordine salutavit, qui salutatione honoratus surrexit, neque prius eum sedere fas erat, quam merum degustans, aut etiam ebibens, poculum pocillatori redderet. Sedenti autem Attilæ eodem modo, qui convivio intererant, pocula suscipientes et post salutationem degustantes, hom norem exhibebant. Unicuique vero unus pocillator VARIA LECTIONES. 78 C D 10 αὐτὸν Ν., τὸν vulg. " δέξασθαι vulg. το ἡμᾶς conj. Β. το κύλικα Η., ἐπύλικα vulg.

737 DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. 738 Καὶ ἑκάστου λέγειν τι περὶ τῶν καθεστώτων βου- Α Dum ita de præsenti rerum statu confabulamur, pov λομένου, Ονηγησίου ὑπεξελθόντος, παρ' αὐτὸν ἦλ- θομεν, καὶ ἐπειρώμεθα περὶ τῶν ἐσπουδασμένων μανθάνειν. Ο δέ τισι πρότερον Βαρβάροις διαλεχθείς, πυθέσθαι με παρὰ Μαξιμίνου ἐπέτρεπε τίνα Ρω μαῖοι ἄνδρα τῶν ὑπατικῶν παρὰ τὸν Ἀττήλαν πρεσβευόμενον στέλλουσιν. ὡς δὲ παρελθὼν εἰς τὴν σκηνὴν ἔφραζον, ἅπερ είρητό μοι, καὶ ὅ τι δεῖ λέγειν ὧν χάριν ὁ Βάρβαρος ἡμῶν ἐπύθετο ἅμα τῷ Μαξιμίνῳ βουλευσάμενος ἐπανῆλθον ὡς τὸν Ονηγήσιον, λέγων, ὡς ἐθέλουσι μὲν Ῥωμαῖοι αὐτ τον το παρὰ σφᾶς ἐλθόντα τῶν ἀμφιβόλων ἕνεκα διαλέγεσθαι, εἰ δὲ τούτου διαμάρτοιεν, ἐκπέμψειν βασιλέα ἦν βούλεται πρεσβευσάμενον. Καὶ εὐθὺς μετ ιέναι με τον Μαξιμίνον παρεκελεύσατο, καὶ ἥκοντα αὐτὸν ἦγε παρὰ τὸν ᾿Αττήλαν. Καὶ μικρὴν ὕστε- Β ὑπεξελθὼν ὁ Μαξιμῖνος ἔλεγεν, ἐθέλειν τὸν Βάρδα ρον Νόμον ἢ Ανατόλιον ἢ Σενάτορα πρεσβεύεσθαι· μὴ γὰρ ἂν ἄλλον παρὰ τοὺς εἰρημένους δέξεσθαι 7. Καὶ ὡς αὐτοῦ ἀποκριναμένου μή χρῆναι ἐπὶ τὴν πρε σβείαν τοὺς ἄνδρας καλοῦντα ὑπόπτους καθιστῶν βασι- λεῖ, εἰρηκέναι τὸν Ἀττήλαν, εἰ μὴ ἕλοιντο ποιεῖν, & βούλεται, ὅπλοις τὰ ἀμφίβολα διακριθήσεσθαι. Επαν ελθόντων δὲ ἡμῶν ἐς τὴν σκηνήν, ὁ τοῦ Ὀρέστου πατὴρ ἧκε λέγων, ὡς Αμφοτέρους ὑμᾶς το 'Αττή- λας ἐπὶ τὸ συμπόσιον παρακαλεῖ, γενήσεσθαι δὲ αὐτὸ περὶ θ' τῆς ἡμέρας. ὡς δὲ τὸν καιρὸν ἐφυ- λάξαμεν καὶ ἐπὶ τὸ δεῖπνον κληθέντες παραγει νόμεθα ἡμεῖς τε καὶ οἱ ἀπὸ τῶν ἐσπερίων Ρω- μαίων πρέσβεις, ἔστημεν ἐπὶ τοῦ οὐδοῦ ἀντία Αττήλα. Καὶ κύλικα το οἱ οινοχόοι κατὰ τὸ ἐπι- χώριον ἐπέδοσαν ἔθος, ὡς καὶ ἡμᾶς πρὸ τῆς ἕδρας ἐπεύξασθαι. Οὗ δὴ γενομένου, τῆς κύλικος ἀπογευ σάμενοι ἐπὶ τοὺς θρόνους ήλθομεν, οὗ ἔδει καθεσθέν τις δειπνεῖν. Πρὸς δὲ τοῖς τοίχοις τοῦ οἰκήματος πάνω τες ὑπῆρχαν οἱ δίφροι ἐξ ἑκατέρας πλευρᾶς. Εν μεσωτάτῳ δὲ ἧστο ἐπὶ κλίνης ὁ Ἀττήλας, ἑτέρας ἐξόπισθεν κλίνης ὑπαρχούσης αὐτῷ, μεθ᾿ ἣν βαθμοί τινες ἐπὶ τὴν αὐτοῦ ἀνῆγον εὐνὴν, καλυπτομένην οθό ναις καὶ ποικίλοις παραπετάσμασι κόσμου χάριν, καθάπερ ἐπὶ τῶν γαμούντων Ελληνές τε καὶ Ρω- μαῖοι κατασκευάζουσι. Καὶ πρώτην μὲν ἐνόμιζον τῶν δειπνούντων τάξιν τὴν ἐν δεξιᾷ τοῦ ᾿Αττίλα, δευτέραν δὲ τὴν εὐώνυμον, ἐν ᾗ ἐτυγχάνομεν ὄντες, προκαθεσθέντος ἡμῶν Βερίχου, παρὰ Σκύθαις εὖ γεγονότος ἀνδρός· ὁ γὰρ Ονηγήσιος ἐπὶ δίφρου ἧστο ἐν δεξιᾷ τῆς τοῦ βασιλέως κλίνης. Αντικρύ δὲ τοῦ ᾿υνηγησίου ἐπὶ δίφρου ἐκαθέζοντο δύο τῶν Αττήλα παίδων· ὁ γὰρ πρεσβύτερος ἐπὶ τῆς ἐκείν νου ἧστο κλίνης, οὐκ ἐγγὺς, ἀλλ' ἐπ᾿ ἄκρου, αἰδοῖ τοῦ πατρὸς βλέπων ἐς γῆν. Πάντων δὲ ἐν κόσμῳ καθεστώτων, παρελθὼν οινοχόος τῷ ᾿Αττήλᾳ οἴνου κισσύβιον ἐπιδίδωσι. Δεξάμενος δὲ τὸν τῇ τάξει πρῶτον Ασπάζετο. Ο δὲ τῷ ἀσπασμῷ τιμηθεὶς διανίστατο· καὶ οὐ πρότερον Ιζῆσαι θέμις ἦν, πρὶν ἢ τῷ οἰνοχόῳ ἀπογευσάμενος ἢ καὶ ἐκπιὼν ἀπέδωκε Onegesius foras prodiit, ad quem, ut ex eo discere- mus, quæ nostræ curæ commissa fuerant, accessi- mus. Illo vero prius cum nescio quibus Barbaris collocutus, quærere me ex Maximino jussit, quem Romani ex consularibus legatum ad Attilam essent missuri. Ut in tentorium veni, et Maximino, quæ niki Onegesius dixerat, retuli, habita de eo, quod Barbaris respondendum esset, deliberatione, redii, dixique Onegesio, Romanos magnopere desiderare, illum suarum cum Attila controversiarum discepta- torem ad se accedere. Qua spe si exciderint, im- peratorem, quem sibi libuerit, legatum missurun. Extemplo me Maximinum arcessere jussit, quem, ut venit, ad Attilam deduxit. Unde non multo post Maximinus reversus, narravit, Barbarum velle, impe- ratorem ad se mittere legatos aut Nomum, aut Ana- tolium, aut Senatorem, neque ullos alios præter bos adınissurum. Et cum Maximinus 66 objiceret, minime convenire legatos, qui ad se mittantur, designando suspectos imperatori reddere, Attilam respondisse, si hæc abnuerint, armis se controver- sias disceptaturum. Reversis nobis in tentorium, ecce ad uos Orestis pater: « Vos ambos, inquit, ad convivium invitat Attilas, fiet vero illud ad nonamı diei horam. « Tempore condiclo observato, ut ve- ninius, et una quoque Romanorum Occidentalium legati, stetimus in limine cœnaculi coram Attila. Hic pincernæ, ut mos est in illis regionibus, cali- cem tradiderunt, ut ante accubitum vota faceremus. Quo facto, et calice degustato, ipsa solia, in quibus nos sedentes cœnare oportebat, ascendimus. Omnia sedilia circa parietes cubiculi ab utraque parte dis- posita erant: medius in lecto sedebat Attilas, altero lecto a tergo strato, pone quem erant quidam gra- dus, qui ad ejus cubile ferebant, linteis candidis et variis tapetibus ornatus gratia contectum, simile cubilibus, quæ Romani et Græci nubentibus ador- nare pro more habent. Et primum quidem convi- varum locum ejus habebant, qui ad Attilæ dextram sedebat, secundum ejus, qui ad lævam : in quo nos et Berichus, vir apud Scythas nobilis, sed Berichus superiore loco. Nam Ouegesius in sella ad dextrain regii tori, et e regione Onegesii duo ex Attila filiis sedebant. Senior enin in eodem, quo pater, throno, non prope, sed multum infra accumbebat, oculis præ pudore propter patris præsentiam semper in terraum conjectis. Omnibus ordine sedentibus, qui Attila erat a poculis ingrediens pateram vini tradit. Hanc ubi suscepit, proximum ordine salutavit, qui salutatione honoratus surrexit, neque prius eum sedere fas erat, quam merum degustans, aut etiam ebibens, poculum pocillatori redderet. Sedenti autem Attilæ eodem modo, qui convivio intererant, pocula suscipientes et post salutationem degustantes, hom norem exhibebant. Unicuique vero unus pocillator VARIA LECTIONES. 78 C D 10 αὐτὸν Ν., τὸν vulg. " δέξασθαι vulg. το ἡμᾶς conj. Β. το κύλικα Η., ἐπύλικα vulg.

737 DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. 738 Καὶ ἑκάστου λέγειν τι περὶ τῶν καθεστώτων βου- Α Dum ita de præsenti rerum statu confabulamur, pov λομένου, Ονηγησίου ὑπεξελθόντος, παρ' αὐτὸν ἦλ- θομεν, καὶ ἐπειρώμεθα περὶ τῶν ἐσπουδασμένων μανθάνειν. Ο δέ τισι πρότερον Βαρβάροις διαλεχθείς, πυθέσθαι με παρὰ Μαξιμίνου ἐπέτρεπε τίνα Ρω μαῖοι ἄνδρα τῶν ὑπατικῶν παρὰ τὸν Ἀττήλαν πρεσβευόμενον στέλλουσιν. ὡς δὲ παρελθὼν εἰς τὴν σκηνὴν ἔφραζον, ἅπερ είρητό μοι, καὶ ὅ τι δεῖ λέγειν ὧν χάριν ὁ Βάρβαρος ἡμῶν ἐπύθετο ἅμα τῷ Μαξιμίνῳ βουλευσάμενος ἐπανῆλθον ὡς τὸν Ονηγήσιον, λέγων, ὡς ἐθέλουσι μὲν Ῥωμαῖοι αὐτ τον το παρὰ σφᾶς ἐλθόντα τῶν ἀμφιβόλων ἕνεκα διαλέγεσθαι, εἰ δὲ τούτου διαμάρτοιεν, ἐκπέμψειν βασιλέα ἦν βούλεται πρεσβευσάμενον. Καὶ εὐθὺς μετ ιέναι με τον Μαξιμίνον παρεκελεύσατο, καὶ ἥκοντα αὐτὸν ἦγε παρὰ τὸν ᾿Αττήλαν. Καὶ μικρὴν ὕστε- Β ὑπεξελθὼν ὁ Μαξιμῖνος ἔλεγεν, ἐθέλειν τὸν Βάρδα ρον Νόμον ἢ Ανατόλιον ἢ Σενάτορα πρεσβεύεσθαι· μὴ γὰρ ἂν ἄλλον παρὰ τοὺς εἰρημένους δέξεσθαι 7. Καὶ ὡς αὐτοῦ ἀποκριναμένου μή χρῆναι ἐπὶ τὴν πρε σβείαν τοὺς ἄνδρας καλοῦντα ὑπόπτους καθιστῶν βασι- λεῖ, εἰρηκέναι τὸν Ἀττήλαν, εἰ μὴ ἕλοιντο ποιεῖν, & βούλεται, ὅπλοις τὰ ἀμφίβολα διακριθήσεσθαι. Επαν ελθόντων δὲ ἡμῶν ἐς τὴν σκηνήν, ὁ τοῦ Ὀρέστου πατὴρ ἧκε λέγων, ὡς Αμφοτέρους ὑμᾶς το 'Αττή- λας ἐπὶ τὸ συμπόσιον παρακαλεῖ, γενήσεσθαι δὲ αὐτὸ περὶ θ' τῆς ἡμέρας. ὡς δὲ τὸν καιρὸν ἐφυ- λάξαμεν καὶ ἐπὶ τὸ δεῖπνον κληθέντες παραγει νόμεθα ἡμεῖς τε καὶ οἱ ἀπὸ τῶν ἐσπερίων Ρω- μαίων πρέσβεις, ἔστημεν ἐπὶ τοῦ οὐδοῦ ἀντία Αττήλα. Καὶ κύλικα το οἱ οινοχόοι κατὰ τὸ ἐπι- χώριον ἐπέδοσαν ἔθος, ὡς καὶ ἡμᾶς πρὸ τῆς ἕδρας ἐπεύξασθαι. Οὗ δὴ γενομένου, τῆς κύλικος ἀπογευ σάμενοι ἐπὶ τοὺς θρόνους ήλθομεν, οὗ ἔδει καθεσθέν τις δειπνεῖν. Πρὸς δὲ τοῖς τοίχοις τοῦ οἰκήματος πάνω τες ὑπῆρχαν οἱ δίφροι ἐξ ἑκατέρας πλευρᾶς. Εν μεσωτάτῳ δὲ ἧστο ἐπὶ κλίνης ὁ Ἀττήλας, ἑτέρας ἐξόπισθεν κλίνης ὑπαρχούσης αὐτῷ, μεθ᾿ ἣν βαθμοί τινες ἐπὶ τὴν αὐτοῦ ἀνῆγον εὐνὴν, καλυπτομένην οθό ναις καὶ ποικίλοις παραπετάσμασι κόσμου χάριν, καθάπερ ἐπὶ τῶν γαμούντων Ελληνές τε καὶ Ρω- μαῖοι κατασκευάζουσι. Καὶ πρώτην μὲν ἐνόμιζον τῶν δειπνούντων τάξιν τὴν ἐν δεξιᾷ τοῦ ᾿Αττίλα, δευτέραν δὲ τὴν εὐώνυμον, ἐν ᾗ ἐτυγχάνομεν ὄντες, προκαθεσθέντος ἡμῶν Βερίχου, παρὰ Σκύθαις εὖ γεγονότος ἀνδρός· ὁ γὰρ Ονηγήσιος ἐπὶ δίφρου ἧστο ἐν δεξιᾷ τῆς τοῦ βασιλέως κλίνης. Αντικρύ δὲ τοῦ ᾿υνηγησίου ἐπὶ δίφρου ἐκαθέζοντο δύο τῶν Αττήλα παίδων· ὁ γὰρ πρεσβύτερος ἐπὶ τῆς ἐκείν νου ἧστο κλίνης, οὐκ ἐγγὺς, ἀλλ' ἐπ᾿ ἄκρου, αἰδοῖ τοῦ πατρὸς βλέπων ἐς γῆν. Πάντων δὲ ἐν κόσμῳ καθεστώτων, παρελθὼν οινοχόος τῷ ᾿Αττήλᾳ οἴνου κισσύβιον ἐπιδίδωσι. Δεξάμενος δὲ τὸν τῇ τάξει πρῶτον Ασπάζετο. Ο δὲ τῷ ἀσπασμῷ τιμηθεὶς διανίστατο· καὶ οὐ πρότερον Ιζῆσαι θέμις ἦν, πρὶν ἢ τῷ οἰνοχόῳ ἀπογευσάμενος ἢ καὶ ἐκπιὼν ἀπέδωκε Onegesius foras prodiit, ad quem, ut ex eo discere- mus, quæ nostræ curæ commissa fuerant, accessi- mus. Illo vero prius cum nescio quibus Barbaris collocutus, quærere me ex Maximino jussit, quem Romani ex consularibus legatum ad Attilam essent missuri. Ut in tentorium veni, et Maximino, quæ niki Onegesius dixerat, retuli, habita de eo, quod Barbaris respondendum esset, deliberatione, redii, dixique Onegesio, Romanos magnopere desiderare, illum suarum cum Attila controversiarum discepta- torem ad se accedere. Qua spe si exciderint, im- peratorem, quem sibi libuerit, legatum missurun. Extemplo me Maximinum arcessere jussit, quem, ut venit, ad Attilam deduxit. Unde non multo post Maximinus reversus, narravit, Barbarum velle, impe- ratorem ad se mittere legatos aut Nomum, aut Ana- tolium, aut Senatorem, neque ullos alios præter bos adınissurum. Et cum Maximinus 66 objiceret, minime convenire legatos, qui ad se mittantur, designando suspectos imperatori reddere, Attilam respondisse, si hæc abnuerint, armis se controver- sias disceptaturum. Reversis nobis in tentorium, ecce ad uos Orestis pater: « Vos ambos, inquit, ad convivium invitat Attilas, fiet vero illud ad nonamı diei horam. « Tempore condiclo observato, ut ve- ninius, et una quoque Romanorum Occidentalium legati, stetimus in limine cœnaculi coram Attila. Hic pincernæ, ut mos est in illis regionibus, cali- cem tradiderunt, ut ante accubitum vota faceremus. Quo facto, et calice degustato, ipsa solia, in quibus nos sedentes cœnare oportebat, ascendimus. Omnia sedilia circa parietes cubiculi ab utraque parte dis- posita erant: medius in lecto sedebat Attilas, altero lecto a tergo strato, pone quem erant quidam gra- dus, qui ad ejus cubile ferebant, linteis candidis et variis tapetibus ornatus gratia contectum, simile cubilibus, quæ Romani et Græci nubentibus ador- nare pro more habent. Et primum quidem convi- varum locum ejus habebant, qui ad Attilæ dextram sedebat, secundum ejus, qui ad lævam : in quo nos et Berichus, vir apud Scythas nobilis, sed Berichus superiore loco. Nam Ouegesius in sella ad dextrain regii tori, et e regione Onegesii duo ex Attila filiis sedebant. Senior enin in eodem, quo pater, throno, non prope, sed multum infra accumbebat, oculis præ pudore propter patris præsentiam semper in terraum conjectis. Omnibus ordine sedentibus, qui Attila erat a poculis ingrediens pateram vini tradit. Hanc ubi suscepit, proximum ordine salutavit, qui salutatione honoratus surrexit, neque prius eum sedere fas erat, quam merum degustans, aut etiam ebibens, poculum pocillatori redderet. Sedenti autem Attilæ eodem modo, qui convivio intererant, pocula suscipientes et post salutationem degustantes, hom norem exhibebant. Unicuique vero unus pocillator VARIA LECTIONES. 78 C D 10 αὐτὸν Ν., τὸν vulg. " δέξασθαι vulg. το ἡμᾶς conj. Β. το κύλικα Η., ἐπύλικα vulg.

737 DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. 738 Καὶ ἑκάστου λέγειν τι περὶ τῶν καθεστώτων βου- Α Dum ita de præsenti rerum statu confabulamur, pov λομένου, Ονηγησίου ὑπεξελθόντος, παρ' αὐτὸν ἦλ- θομεν, καὶ ἐπειρώμεθα περὶ τῶν ἐσπουδασμένων μανθάνειν. Ο δέ τισι πρότερον Βαρβάροις διαλεχθείς, πυθέσθαι με παρὰ Μαξιμίνου ἐπέτρεπε τίνα Ρω μαῖοι ἄνδρα τῶν ὑπατικῶν παρὰ τὸν Ἀττήλαν πρεσβευόμενον στέλλουσιν. ὡς δὲ παρελθὼν εἰς τὴν σκηνὴν ἔφραζον, ἅπερ είρητό μοι, καὶ ὅ τι δεῖ λέγειν ὧν χάριν ὁ Βάρβαρος ἡμῶν ἐπύθετο ἅμα τῷ Μαξιμίνῳ βουλευσάμενος ἐπανῆλθον ὡς τὸν Ονηγήσιον, λέγων, ὡς ἐθέλουσι μὲν Ῥωμαῖοι αὐτ τον το παρὰ σφᾶς ἐλθόντα τῶν ἀμφιβόλων ἕνεκα διαλέγεσθαι, εἰ δὲ τούτου διαμάρτοιεν, ἐκπέμψειν βασιλέα ἦν βούλεται πρεσβευσάμενον. Καὶ εὐθὺς μετ ιέναι με τον Μαξιμίνον παρεκελεύσατο, καὶ ἥκοντα αὐτὸν ἦγε παρὰ τὸν ᾿Αττήλαν. Καὶ μικρὴν ὕστε- Β ὑπεξελθὼν ὁ Μαξιμῖνος ἔλεγεν, ἐθέλειν τὸν Βάρδα ρον Νόμον ἢ Ανατόλιον ἢ Σενάτορα πρεσβεύεσθαι· μὴ γὰρ ἂν ἄλλον παρὰ τοὺς εἰρημένους δέξεσθαι 7. Καὶ ὡς αὐτοῦ ἀποκριναμένου μή χρῆναι ἐπὶ τὴν πρε σβείαν τοὺς ἄνδρας καλοῦντα ὑπόπτους καθιστῶν βασι- λεῖ, εἰρηκέναι τὸν Ἀττήλαν, εἰ μὴ ἕλοιντο ποιεῖν, & βούλεται, ὅπλοις τὰ ἀμφίβολα διακριθήσεσθαι. Επαν ελθόντων δὲ ἡμῶν ἐς τὴν σκηνήν, ὁ τοῦ Ὀρέστου πατὴρ ἧκε λέγων, ὡς Αμφοτέρους ὑμᾶς το 'Αττή- λας ἐπὶ τὸ συμπόσιον παρακαλεῖ, γενήσεσθαι δὲ αὐτὸ περὶ θ' τῆς ἡμέρας. ὡς δὲ τὸν καιρὸν ἐφυ- λάξαμεν καὶ ἐπὶ τὸ δεῖπνον κληθέντες παραγει νόμεθα ἡμεῖς τε καὶ οἱ ἀπὸ τῶν ἐσπερίων Ρω- μαίων πρέσβεις, ἔστημεν ἐπὶ τοῦ οὐδοῦ ἀντία Αττήλα. Καὶ κύλικα το οἱ οινοχόοι κατὰ τὸ ἐπι- χώριον ἐπέδοσαν ἔθος, ὡς καὶ ἡμᾶς πρὸ τῆς ἕδρας ἐπεύξασθαι. Οὗ δὴ γενομένου, τῆς κύλικος ἀπογευ σάμενοι ἐπὶ τοὺς θρόνους ήλθομεν, οὗ ἔδει καθεσθέν τις δειπνεῖν. Πρὸς δὲ τοῖς τοίχοις τοῦ οἰκήματος πάνω τες ὑπῆρχαν οἱ δίφροι ἐξ ἑκατέρας πλευρᾶς. Εν μεσωτάτῳ δὲ ἧστο ἐπὶ κλίνης ὁ Ἀττήλας, ἑτέρας ἐξόπισθεν κλίνης ὑπαρχούσης αὐτῷ, μεθ᾿ ἣν βαθμοί τινες ἐπὶ τὴν αὐτοῦ ἀνῆγον εὐνὴν, καλυπτομένην οθό ναις καὶ ποικίλοις παραπετάσμασι κόσμου χάριν, καθάπερ ἐπὶ τῶν γαμούντων Ελληνές τε καὶ Ρω- μαῖοι κατασκευάζουσι. Καὶ πρώτην μὲν ἐνόμιζον τῶν δειπνούντων τάξιν τὴν ἐν δεξιᾷ τοῦ ᾿Αττίλα, δευτέραν δὲ τὴν εὐώνυμον, ἐν ᾗ ἐτυγχάνομεν ὄντες, προκαθεσθέντος ἡμῶν Βερίχου, παρὰ Σκύθαις εὖ γεγονότος ἀνδρός· ὁ γὰρ Ονηγήσιος ἐπὶ δίφρου ἧστο ἐν δεξιᾷ τῆς τοῦ βασιλέως κλίνης. Αντικρύ δὲ τοῦ ᾿υνηγησίου ἐπὶ δίφρου ἐκαθέζοντο δύο τῶν Αττήλα παίδων· ὁ γὰρ πρεσβύτερος ἐπὶ τῆς ἐκείν νου ἧστο κλίνης, οὐκ ἐγγὺς, ἀλλ' ἐπ᾿ ἄκρου, αἰδοῖ τοῦ πατρὸς βλέπων ἐς γῆν. Πάντων δὲ ἐν κόσμῳ καθεστώτων, παρελθὼν οινοχόος τῷ ᾿Αττήλᾳ οἴνου κισσύβιον ἐπιδίδωσι. Δεξάμενος δὲ τὸν τῇ τάξει πρῶτον Ασπάζετο. Ο δὲ τῷ ἀσπασμῷ τιμηθεὶς διανίστατο· καὶ οὐ πρότερον Ιζῆσαι θέμις ἦν, πρὶν ἢ τῷ οἰνοχόῳ ἀπογευσάμενος ἢ καὶ ἐκπιὼν ἀπέδωκε Onegesius foras prodiit, ad quem, ut ex eo discere- mus, quæ nostræ curæ commissa fuerant, accessi- mus. Illo vero prius cum nescio quibus Barbaris collocutus, quærere me ex Maximino jussit, quem Romani ex consularibus legatum ad Attilam essent missuri. Ut in tentorium veni, et Maximino, quæ niki Onegesius dixerat, retuli, habita de eo, quod Barbaris respondendum esset, deliberatione, redii, dixique Onegesio, Romanos magnopere desiderare, illum suarum cum Attila controversiarum discepta- torem ad se accedere. Qua spe si exciderint, im- peratorem, quem sibi libuerit, legatum missurun. Extemplo me Maximinum arcessere jussit, quem, ut venit, ad Attilam deduxit. Unde non multo post Maximinus reversus, narravit, Barbarum velle, impe- ratorem ad se mittere legatos aut Nomum, aut Ana- tolium, aut Senatorem, neque ullos alios præter bos adınissurum. Et cum Maximinus 66 objiceret, minime convenire legatos, qui ad se mittantur, designando suspectos imperatori reddere, Attilam respondisse, si hæc abnuerint, armis se controver- sias disceptaturum. Reversis nobis in tentorium, ecce ad uos Orestis pater: « Vos ambos, inquit, ad convivium invitat Attilas, fiet vero illud ad nonamı diei horam. « Tempore condiclo observato, ut ve- ninius, et una quoque Romanorum Occidentalium legati, stetimus in limine cœnaculi coram Attila. Hic pincernæ, ut mos est in illis regionibus, cali- cem tradiderunt, ut ante accubitum vota faceremus. Quo facto, et calice degustato, ipsa solia, in quibus nos sedentes cœnare oportebat, ascendimus. Omnia sedilia circa parietes cubiculi ab utraque parte dis- posita erant: medius in lecto sedebat Attilas, altero lecto a tergo strato, pone quem erant quidam gra- dus, qui ad ejus cubile ferebant, linteis candidis et variis tapetibus ornatus gratia contectum, simile cubilibus, quæ Romani et Græci nubentibus ador- nare pro more habent. Et primum quidem convi- varum locum ejus habebant, qui ad Attilæ dextram sedebat, secundum ejus, qui ad lævam : in quo nos et Berichus, vir apud Scythas nobilis, sed Berichus superiore loco. Nam Ouegesius in sella ad dextrain regii tori, et e regione Onegesii duo ex Attila filiis sedebant. Senior enin in eodem, quo pater, throno, non prope, sed multum infra accumbebat, oculis præ pudore propter patris præsentiam semper in terraum conjectis. Omnibus ordine sedentibus, qui Attila erat a poculis ingrediens pateram vini tradit. Hanc ubi suscepit, proximum ordine salutavit, qui salutatione honoratus surrexit, neque prius eum sedere fas erat, quam merum degustans, aut etiam ebibens, poculum pocillatori redderet. Sedenti autem Attilæ eodem modo, qui convivio intererant, pocula suscipientes et post salutationem degustantes, hom norem exhibebant. Unicuique vero unus pocillator VARIA LECTIONES. 78 C D 10 αὐτὸν Ν., τὸν vulg. " δέξασθαι vulg. το ἡμᾶς conj. Β. το κύλικα Η., ἐπύλικα vulg.

737 DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. 738 Καὶ ἑκάστου λέγειν τι περὶ τῶν καθεστώτων βου- Α Dum ita de præsenti rerum statu confabulamur, pov λομένου, Ονηγησίου ὑπεξελθόντος, παρ' αὐτὸν ἦλ- θομεν, καὶ ἐπειρώμεθα περὶ τῶν ἐσπουδασμένων μανθάνειν. Ο δέ τισι πρότερον Βαρβάροις διαλεχθείς, πυθέσθαι με παρὰ Μαξιμίνου ἐπέτρεπε τίνα Ρω μαῖοι ἄνδρα τῶν ὑπατικῶν παρὰ τὸν Ἀττήλαν πρεσβευόμενον στέλλουσιν. ὡς δὲ παρελθὼν εἰς τὴν σκηνὴν ἔφραζον, ἅπερ είρητό μοι, καὶ ὅ τι δεῖ λέγειν ὧν χάριν ὁ Βάρβαρος ἡμῶν ἐπύθετο ἅμα τῷ Μαξιμίνῳ βουλευσάμενος ἐπανῆλθον ὡς τὸν Ονηγήσιον, λέγων, ὡς ἐθέλουσι μὲν Ῥωμαῖοι αὐτ τον το παρὰ σφᾶς ἐλθόντα τῶν ἀμφιβόλων ἕνεκα διαλέγεσθαι, εἰ δὲ τούτου διαμάρτοιεν, ἐκπέμψειν βασιλέα ἦν βούλεται πρεσβευσάμενον. Καὶ εὐθὺς μετ ιέναι με τον Μαξιμίνον παρεκελεύσατο, καὶ ἥκοντα αὐτὸν ἦγε παρὰ τὸν ᾿Αττήλαν. Καὶ μικρὴν ὕστε- Β ὑπεξελθὼν ὁ Μαξιμῖνος ἔλεγεν, ἐθέλειν τὸν Βάρδα ρον Νόμον ἢ Ανατόλιον ἢ Σενάτορα πρεσβεύεσθαι· μὴ γὰρ ἂν ἄλλον παρὰ τοὺς εἰρημένους δέξεσθαι 7. Καὶ ὡς αὐτοῦ ἀποκριναμένου μή χρῆναι ἐπὶ τὴν πρε σβείαν τοὺς ἄνδρας καλοῦντα ὑπόπτους καθιστῶν βασι- λεῖ, εἰρηκέναι τὸν Ἀττήλαν, εἰ μὴ ἕλοιντο ποιεῖν, & βούλεται, ὅπλοις τὰ ἀμφίβολα διακριθήσεσθαι. Επαν ελθόντων δὲ ἡμῶν ἐς τὴν σκηνήν, ὁ τοῦ Ὀρέστου πατὴρ ἧκε λέγων, ὡς Αμφοτέρους ὑμᾶς το 'Αττή- λας ἐπὶ τὸ συμπόσιον παρακαλεῖ, γενήσεσθαι δὲ αὐτὸ περὶ θ' τῆς ἡμέρας. ὡς δὲ τὸν καιρὸν ἐφυ- λάξαμεν καὶ ἐπὶ τὸ δεῖπνον κληθέντες παραγει νόμεθα ἡμεῖς τε καὶ οἱ ἀπὸ τῶν ἐσπερίων Ρω- μαίων πρέσβεις, ἔστημεν ἐπὶ τοῦ οὐδοῦ ἀντία Αττήλα. Καὶ κύλικα το οἱ οινοχόοι κατὰ τὸ ἐπι- χώριον ἐπέδοσαν ἔθος, ὡς καὶ ἡμᾶς πρὸ τῆς ἕδρας ἐπεύξασθαι. Οὗ δὴ γενομένου, τῆς κύλικος ἀπογευ σάμενοι ἐπὶ τοὺς θρόνους ήλθομεν, οὗ ἔδει καθεσθέν τις δειπνεῖν. Πρὸς δὲ τοῖς τοίχοις τοῦ οἰκήματος πάνω τες ὑπῆρχαν οἱ δίφροι ἐξ ἑκατέρας πλευρᾶς. Εν μεσωτάτῳ δὲ ἧστο ἐπὶ κλίνης ὁ Ἀττήλας, ἑτέρας ἐξόπισθεν κλίνης ὑπαρχούσης αὐτῷ, μεθ᾿ ἣν βαθμοί τινες ἐπὶ τὴν αὐτοῦ ἀνῆγον εὐνὴν, καλυπτομένην οθό ναις καὶ ποικίλοις παραπετάσμασι κόσμου χάριν, καθάπερ ἐπὶ τῶν γαμούντων Ελληνές τε καὶ Ρω- μαῖοι κατασκευάζουσι. Καὶ πρώτην μὲν ἐνόμιζον τῶν δειπνούντων τάξιν τὴν ἐν δεξιᾷ τοῦ ᾿Αττίλα, δευτέραν δὲ τὴν εὐώνυμον, ἐν ᾗ ἐτυγχάνομεν ὄντες, προκαθεσθέντος ἡμῶν Βερίχου, παρὰ Σκύθαις εὖ γεγονότος ἀνδρός· ὁ γὰρ Ονηγήσιος ἐπὶ δίφρου ἧστο ἐν δεξιᾷ τῆς τοῦ βασιλέως κλίνης. Αντικρύ δὲ τοῦ ᾿υνηγησίου ἐπὶ δίφρου ἐκαθέζοντο δύο τῶν Αττήλα παίδων· ὁ γὰρ πρεσβύτερος ἐπὶ τῆς ἐκείν νου ἧστο κλίνης, οὐκ ἐγγὺς, ἀλλ' ἐπ᾿ ἄκρου, αἰδοῖ τοῦ πατρὸς βλέπων ἐς γῆν. Πάντων δὲ ἐν κόσμῳ καθεστώτων, παρελθὼν οινοχόος τῷ ᾿Αττήλᾳ οἴνου κισσύβιον ἐπιδίδωσι. Δεξάμενος δὲ τὸν τῇ τάξει πρῶτον Ασπάζετο. Ο δὲ τῷ ἀσπασμῷ τιμηθεὶς διανίστατο· καὶ οὐ πρότερον Ιζῆσαι θέμις ἦν, πρὶν ἢ τῷ οἰνοχόῳ ἀπογευσάμενος ἢ καὶ ἐκπιὼν ἀπέδωκε Onegesius foras prodiit, ad quem, ut ex eo discere- mus, quæ nostræ curæ commissa fuerant, accessi- mus. Illo vero prius cum nescio quibus Barbaris collocutus, quærere me ex Maximino jussit, quem Romani ex consularibus legatum ad Attilam essent missuri. Ut in tentorium veni, et Maximino, quæ niki Onegesius dixerat, retuli, habita de eo, quod Barbaris respondendum esset, deliberatione, redii, dixique Onegesio, Romanos magnopere desiderare, illum suarum cum Attila controversiarum discepta- torem ad se accedere. Qua spe si exciderint, im- peratorem, quem sibi libuerit, legatum missurun. Extemplo me Maximinum arcessere jussit, quem, ut venit, ad Attilam deduxit. Unde non multo post Maximinus reversus, narravit, Barbarum velle, impe- ratorem ad se mittere legatos aut Nomum, aut Ana- tolium, aut Senatorem, neque ullos alios præter bos adınissurum. Et cum Maximinus 66 objiceret, minime convenire legatos, qui ad se mittantur, designando suspectos imperatori reddere, Attilam respondisse, si hæc abnuerint, armis se controver- sias disceptaturum. Reversis nobis in tentorium, ecce ad uos Orestis pater: « Vos ambos, inquit, ad convivium invitat Attilas, fiet vero illud ad nonamı diei horam. « Tempore condiclo observato, ut ve- ninius, et una quoque Romanorum Occidentalium legati, stetimus in limine cœnaculi coram Attila. Hic pincernæ, ut mos est in illis regionibus, cali- cem tradiderunt, ut ante accubitum vota faceremus. Quo facto, et calice degustato, ipsa solia, in quibus nos sedentes cœnare oportebat, ascendimus. Omnia sedilia circa parietes cubiculi ab utraque parte dis- posita erant: medius in lecto sedebat Attilas, altero lecto a tergo strato, pone quem erant quidam gra- dus, qui ad ejus cubile ferebant, linteis candidis et variis tapetibus ornatus gratia contectum, simile cubilibus, quæ Romani et Græci nubentibus ador- nare pro more habent. Et primum quidem convi- varum locum ejus habebant, qui ad Attilæ dextram sedebat, secundum ejus, qui ad lævam : in quo nos et Berichus, vir apud Scythas nobilis, sed Berichus superiore loco. Nam Ouegesius in sella ad dextrain regii tori, et e regione Onegesii duo ex Attila filiis sedebant. Senior enin in eodem, quo pater, throno, non prope, sed multum infra accumbebat, oculis præ pudore propter patris præsentiam semper in terraum conjectis. Omnibus ordine sedentibus, qui Attila erat a poculis ingrediens pateram vini tradit. Hanc ubi suscepit, proximum ordine salutavit, qui salutatione honoratus surrexit, neque prius eum sedere fas erat, quam merum degustans, aut etiam ebibens, poculum pocillatori redderet. Sedenti autem Attilæ eodem modo, qui convivio intererant, pocula suscipientes et post salutationem degustantes, hom norem exhibebant. Unicuique vero unus pocillator VARIA LECTIONES. 78 C D 10 αὐτὸν Ν., τὸν vulg. " δέξασθαι vulg. το ἡμᾶς conj. Β. το κύλικα Η., ἐπύλικα vulg.

737 DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. 738 Καὶ ἑκάστου λέγειν τι περὶ τῶν καθεστώτων βου- Α Dum ita de præsenti rerum statu confabulamur, pov λομένου, Ονηγησίου ὑπεξελθόντος, παρ' αὐτὸν ἦλ- θομεν, καὶ ἐπειρώμεθα περὶ τῶν ἐσπουδασμένων μανθάνειν. Ο δέ τισι πρότερον Βαρβάροις διαλεχθείς, πυθέσθαι με παρὰ Μαξιμίνου ἐπέτρεπε τίνα Ρω μαῖοι ἄνδρα τῶν ὑπατικῶν παρὰ τὸν Ἀττήλαν πρεσβευόμενον στέλλουσιν. ὡς δὲ παρελθὼν εἰς τὴν σκηνὴν ἔφραζον, ἅπερ είρητό μοι, καὶ ὅ τι δεῖ λέγειν ὧν χάριν ὁ Βάρβαρος ἡμῶν ἐπύθετο ἅμα τῷ Μαξιμίνῳ βουλευσάμενος ἐπανῆλθον ὡς τὸν Ονηγήσιον, λέγων, ὡς ἐθέλουσι μὲν Ῥωμαῖοι αὐτ τον το παρὰ σφᾶς ἐλθόντα τῶν ἀμφιβόλων ἕνεκα διαλέγεσθαι, εἰ δὲ τούτου διαμάρτοιεν, ἐκπέμψειν βασιλέα ἦν βούλεται πρεσβευσάμενον. Καὶ εὐθὺς μετ ιέναι με τον Μαξιμίνον παρεκελεύσατο, καὶ ἥκοντα αὐτὸν ἦγε παρὰ τὸν ᾿Αττήλαν. Καὶ μικρὴν ὕστε- Β ὑπεξελθὼν ὁ Μαξιμῖνος ἔλεγεν, ἐθέλειν τὸν Βάρδα ρον Νόμον ἢ Ανατόλιον ἢ Σενάτορα πρεσβεύεσθαι· μὴ γὰρ ἂν ἄλλον παρὰ τοὺς εἰρημένους δέξεσθαι 7. Καὶ ὡς αὐτοῦ ἀποκριναμένου μή χρῆναι ἐπὶ τὴν πρε σβείαν τοὺς ἄνδρας καλοῦντα ὑπόπτους καθιστῶν βασι- λεῖ, εἰρηκέναι τὸν Ἀττήλαν, εἰ μὴ ἕλοιντο ποιεῖν, & βούλεται, ὅπλοις τὰ ἀμφίβολα διακριθήσεσθαι. Επαν ελθόντων δὲ ἡμῶν ἐς τὴν σκηνήν, ὁ τοῦ Ὀρέστου πατὴρ ἧκε λέγων, ὡς Αμφοτέρους ὑμᾶς το 'Αττή- λας ἐπὶ τὸ συμπόσιον παρακαλεῖ, γενήσεσθαι δὲ αὐτὸ περὶ θ' τῆς ἡμέρας. ὡς δὲ τὸν καιρὸν ἐφυ- λάξαμεν καὶ ἐπὶ τὸ δεῖπνον κληθέντες παραγει νόμεθα ἡμεῖς τε καὶ οἱ ἀπὸ τῶν ἐσπερίων Ρω- μαίων πρέσβεις, ἔστημεν ἐπὶ τοῦ οὐδοῦ ἀντία Αττήλα. Καὶ κύλικα το οἱ οινοχόοι κατὰ τὸ ἐπι- χώριον ἐπέδοσαν ἔθος, ὡς καὶ ἡμᾶς πρὸ τῆς ἕδρας ἐπεύξασθαι. Οὗ δὴ γενομένου, τῆς κύλικος ἀπογευ σάμενοι ἐπὶ τοὺς θρόνους ήλθομεν, οὗ ἔδει καθεσθέν τις δειπνεῖν. Πρὸς δὲ τοῖς τοίχοις τοῦ οἰκήματος πάνω τες ὑπῆρχαν οἱ δίφροι ἐξ ἑκατέρας πλευρᾶς. Εν μεσωτάτῳ δὲ ἧστο ἐπὶ κλίνης ὁ Ἀττήλας, ἑτέρας ἐξόπισθεν κλίνης ὑπαρχούσης αὐτῷ, μεθ᾿ ἣν βαθμοί τινες ἐπὶ τὴν αὐτοῦ ἀνῆγον εὐνὴν, καλυπτομένην οθό ναις καὶ ποικίλοις παραπετάσμασι κόσμου χάριν, καθάπερ ἐπὶ τῶν γαμούντων Ελληνές τε καὶ Ρω- μαῖοι κατασκευάζουσι. Καὶ πρώτην μὲν ἐνόμιζον τῶν δειπνούντων τάξιν τὴν ἐν δεξιᾷ τοῦ ᾿Αττίλα, δευτέραν δὲ τὴν εὐώνυμον, ἐν ᾗ ἐτυγχάνομεν ὄντες, προκαθεσθέντος ἡμῶν Βερίχου, παρὰ Σκύθαις εὖ γεγονότος ἀνδρός· ὁ γὰρ Ονηγήσιος ἐπὶ δίφρου ἧστο ἐν δεξιᾷ τῆς τοῦ βασιλέως κλίνης. Αντικρύ δὲ τοῦ ᾿υνηγησίου ἐπὶ δίφρου ἐκαθέζοντο δύο τῶν Αττήλα παίδων· ὁ γὰρ πρεσβύτερος ἐπὶ τῆς ἐκείν νου ἧστο κλίνης, οὐκ ἐγγὺς, ἀλλ' ἐπ᾿ ἄκρου, αἰδοῖ τοῦ πατρὸς βλέπων ἐς γῆν. Πάντων δὲ ἐν κόσμῳ καθεστώτων, παρελθὼν οινοχόος τῷ ᾿Αττήλᾳ οἴνου κισσύβιον ἐπιδίδωσι. Δεξάμενος δὲ τὸν τῇ τάξει πρῶτον Ασπάζετο. Ο δὲ τῷ ἀσπασμῷ τιμηθεὶς διανίστατο· καὶ οὐ πρότερον Ιζῆσαι θέμις ἦν, πρὶν ἢ τῷ οἰνοχόῳ ἀπογευσάμενος ἢ καὶ ἐκπιὼν ἀπέδωκε Onegesius foras prodiit, ad quem, ut ex eo discere- mus, quæ nostræ curæ commissa fuerant, accessi- mus. Illo vero prius cum nescio quibus Barbaris collocutus, quærere me ex Maximino jussit, quem Romani ex consularibus legatum ad Attilam essent missuri. Ut in tentorium veni, et Maximino, quæ niki Onegesius dixerat, retuli, habita de eo, quod Barbaris respondendum esset, deliberatione, redii, dixique Onegesio, Romanos magnopere desiderare, illum suarum cum Attila controversiarum discepta- torem ad se accedere. Qua spe si exciderint, im- peratorem, quem sibi libuerit, legatum missurun. Extemplo me Maximinum arcessere jussit, quem, ut venit, ad Attilam deduxit. Unde non multo post Maximinus reversus, narravit, Barbarum velle, impe- ratorem ad se mittere legatos aut Nomum, aut Ana- tolium, aut Senatorem, neque ullos alios præter bos adınissurum. Et cum Maximinus 66 objiceret, minime convenire legatos, qui ad se mittantur, designando suspectos imperatori reddere, Attilam respondisse, si hæc abnuerint, armis se controver- sias disceptaturum. Reversis nobis in tentorium, ecce ad uos Orestis pater: « Vos ambos, inquit, ad convivium invitat Attilas, fiet vero illud ad nonamı diei horam. « Tempore condiclo observato, ut ve- ninius, et una quoque Romanorum Occidentalium legati, stetimus in limine cœnaculi coram Attila. Hic pincernæ, ut mos est in illis regionibus, cali- cem tradiderunt, ut ante accubitum vota faceremus. Quo facto, et calice degustato, ipsa solia, in quibus nos sedentes cœnare oportebat, ascendimus. Omnia sedilia circa parietes cubiculi ab utraque parte dis- posita erant: medius in lecto sedebat Attilas, altero lecto a tergo strato, pone quem erant quidam gra- dus, qui ad ejus cubile ferebant, linteis candidis et variis tapetibus ornatus gratia contectum, simile cubilibus, quæ Romani et Græci nubentibus ador- nare pro more habent. Et primum quidem convi- varum locum ejus habebant, qui ad Attilæ dextram sedebat, secundum ejus, qui ad lævam : in quo nos et Berichus, vir apud Scythas nobilis, sed Berichus superiore loco. Nam Ouegesius in sella ad dextrain regii tori, et e regione Onegesii duo ex Attila filiis sedebant. Senior enin in eodem, quo pater, throno, non prope, sed multum infra accumbebat, oculis præ pudore propter patris præsentiam semper in terraum conjectis. Omnibus ordine sedentibus, qui Attila erat a poculis ingrediens pateram vini tradit. Hanc ubi suscepit, proximum ordine salutavit, qui salutatione honoratus surrexit, neque prius eum sedere fas erat, quam merum degustans, aut etiam ebibens, poculum pocillatori redderet. Sedenti autem Attilæ eodem modo, qui convivio intererant, pocula suscipientes et post salutationem degustantes, hom norem exhibebant. Unicuique vero unus pocillator VARIA LECTIONES. 78 C D 10 αὐτὸν Ν., τὸν vulg. " δέξασθαι vulg. το ἡμᾶς conj. Β. το κύλικα Η., ἐπύλικα vulg.

737 DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. 738 Καὶ ἑκάστου λέγειν τι περὶ τῶν καθεστώτων βου- Α Dum ita de præsenti rerum statu confabulamur, pov λομένου, Ονηγησίου ὑπεξελθόντος, παρ' αὐτὸν ἦλ- θομεν, καὶ ἐπειρώμεθα περὶ τῶν ἐσπουδασμένων μανθάνειν. Ο δέ τισι πρότερον Βαρβάροις διαλεχθείς, πυθέσθαι με παρὰ Μαξιμίνου ἐπέτρεπε τίνα Ρω μαῖοι ἄνδρα τῶν ὑπατικῶν παρὰ τὸν Ἀττήλαν πρεσβευόμενον στέλλουσιν. ὡς δὲ παρελθὼν εἰς τὴν σκηνὴν ἔφραζον, ἅπερ είρητό μοι, καὶ ὅ τι δεῖ λέγειν ὧν χάριν ὁ Βάρβαρος ἡμῶν ἐπύθετο ἅμα τῷ Μαξιμίνῳ βουλευσάμενος ἐπανῆλθον ὡς τὸν Ονηγήσιον, λέγων, ὡς ἐθέλουσι μὲν Ῥωμαῖοι αὐτ τον το παρὰ σφᾶς ἐλθόντα τῶν ἀμφιβόλων ἕνεκα διαλέγεσθαι, εἰ δὲ τούτου διαμάρτοιεν, ἐκπέμψειν βασιλέα ἦν βούλεται πρεσβευσάμενον. Καὶ εὐθὺς μετ ιέναι με τον Μαξιμίνον παρεκελεύσατο, καὶ ἥκοντα αὐτὸν ἦγε παρὰ τὸν ᾿Αττήλαν. Καὶ μικρὴν ὕστε- Β ὑπεξελθὼν ὁ Μαξιμῖνος ἔλεγεν, ἐθέλειν τὸν Βάρδα ρον Νόμον ἢ Ανατόλιον ἢ Σενάτορα πρεσβεύεσθαι· μὴ γὰρ ἂν ἄλλον παρὰ τοὺς εἰρημένους δέξεσθαι 7. Καὶ ὡς αὐτοῦ ἀποκριναμένου μή χρῆναι ἐπὶ τὴν πρε σβείαν τοὺς ἄνδρας καλοῦντα ὑπόπτους καθιστῶν βασι- λεῖ, εἰρηκέναι τὸν Ἀττήλαν, εἰ μὴ ἕλοιντο ποιεῖν, & βούλεται, ὅπλοις τὰ ἀμφίβολα διακριθήσεσθαι. Επαν ελθόντων δὲ ἡμῶν ἐς τὴν σκηνήν, ὁ τοῦ Ὀρέστου πατὴρ ἧκε λέγων, ὡς Αμφοτέρους ὑμᾶς το 'Αττή- λας ἐπὶ τὸ συμπόσιον παρακαλεῖ, γενήσεσθαι δὲ αὐτὸ περὶ θ' τῆς ἡμέρας. ὡς δὲ τὸν καιρὸν ἐφυ- λάξαμεν καὶ ἐπὶ τὸ δεῖπνον κληθέντες παραγει νόμεθα ἡμεῖς τε καὶ οἱ ἀπὸ τῶν ἐσπερίων Ρω- μαίων πρέσβεις, ἔστημεν ἐπὶ τοῦ οὐδοῦ ἀντία Αττήλα. Καὶ κύλικα το οἱ οινοχόοι κατὰ τὸ ἐπι- χώριον ἐπέδοσαν ἔθος, ὡς καὶ ἡμᾶς πρὸ τῆς ἕδρας ἐπεύξασθαι. Οὗ δὴ γενομένου, τῆς κύλικος ἀπογευ σάμενοι ἐπὶ τοὺς θρόνους ήλθομεν, οὗ ἔδει καθεσθέν τις δειπνεῖν. Πρὸς δὲ τοῖς τοίχοις τοῦ οἰκήματος πάνω τες ὑπῆρχαν οἱ δίφροι ἐξ ἑκατέρας πλευρᾶς. Εν μεσωτάτῳ δὲ ἧστο ἐπὶ κλίνης ὁ Ἀττήλας, ἑτέρας ἐξόπισθεν κλίνης ὑπαρχούσης αὐτῷ, μεθ᾿ ἣν βαθμοί τινες ἐπὶ τὴν αὐτοῦ ἀνῆγον εὐνὴν, καλυπτομένην οθό ναις καὶ ποικίλοις παραπετάσμασι κόσμου χάριν, καθάπερ ἐπὶ τῶν γαμούντων Ελληνές τε καὶ Ρω- μαῖοι κατασκευάζουσι. Καὶ πρώτην μὲν ἐνόμιζον τῶν δειπνούντων τάξιν τὴν ἐν δεξιᾷ τοῦ ᾿Αττίλα, δευτέραν δὲ τὴν εὐώνυμον, ἐν ᾗ ἐτυγχάνομεν ὄντες, προκαθεσθέντος ἡμῶν Βερίχου, παρὰ Σκύθαις εὖ γεγονότος ἀνδρός· ὁ γὰρ Ονηγήσιος ἐπὶ δίφρου ἧστο ἐν δεξιᾷ τῆς τοῦ βασιλέως κλίνης. Αντικρύ δὲ τοῦ ᾿υνηγησίου ἐπὶ δίφρου ἐκαθέζοντο δύο τῶν Αττήλα παίδων· ὁ γὰρ πρεσβύτερος ἐπὶ τῆς ἐκείν νου ἧστο κλίνης, οὐκ ἐγγὺς, ἀλλ' ἐπ᾿ ἄκρου, αἰδοῖ τοῦ πατρὸς βλέπων ἐς γῆν. Πάντων δὲ ἐν κόσμῳ καθεστώτων, παρελθὼν οινοχόος τῷ ᾿Αττήλᾳ οἴνου κισσύβιον ἐπιδίδωσι. Δεξάμενος δὲ τὸν τῇ τάξει πρῶτον Ασπάζετο. Ο δὲ τῷ ἀσπασμῷ τιμηθεὶς διανίστατο· καὶ οὐ πρότερον Ιζῆσαι θέμις ἦν, πρὶν ἢ τῷ οἰνοχόῳ ἀπογευσάμενος ἢ καὶ ἐκπιὼν ἀπέδωκε Onegesius foras prodiit, ad quem, ut ex eo discere- mus, quæ nostræ curæ commissa fuerant, accessi- mus. Illo vero prius cum nescio quibus Barbaris collocutus, quærere me ex Maximino jussit, quem Romani ex consularibus legatum ad Attilam essent missuri. Ut in tentorium veni, et Maximino, quæ niki Onegesius dixerat, retuli, habita de eo, quod Barbaris respondendum esset, deliberatione, redii, dixique Onegesio, Romanos magnopere desiderare, illum suarum cum Attila controversiarum discepta- torem ad se accedere. Qua spe si exciderint, im- peratorem, quem sibi libuerit, legatum missurun. Extemplo me Maximinum arcessere jussit, quem, ut venit, ad Attilam deduxit. Unde non multo post Maximinus reversus, narravit, Barbarum velle, impe- ratorem ad se mittere legatos aut Nomum, aut Ana- tolium, aut Senatorem, neque ullos alios præter bos adınissurum. Et cum Maximinus 66 objiceret, minime convenire legatos, qui ad se mittantur, designando suspectos imperatori reddere, Attilam respondisse, si hæc abnuerint, armis se controver- sias disceptaturum. Reversis nobis in tentorium, ecce ad uos Orestis pater: « Vos ambos, inquit, ad convivium invitat Attilas, fiet vero illud ad nonamı diei horam. « Tempore condiclo observato, ut ve- ninius, et una quoque Romanorum Occidentalium legati, stetimus in limine cœnaculi coram Attila. Hic pincernæ, ut mos est in illis regionibus, cali- cem tradiderunt, ut ante accubitum vota faceremus. Quo facto, et calice degustato, ipsa solia, in quibus nos sedentes cœnare oportebat, ascendimus. Omnia sedilia circa parietes cubiculi ab utraque parte dis- posita erant: medius in lecto sedebat Attilas, altero lecto a tergo strato, pone quem erant quidam gra- dus, qui ad ejus cubile ferebant, linteis candidis et variis tapetibus ornatus gratia contectum, simile cubilibus, quæ Romani et Græci nubentibus ador- nare pro more habent. Et primum quidem convi- varum locum ejus habebant, qui ad Attilæ dextram sedebat, secundum ejus, qui ad lævam : in quo nos et Berichus, vir apud Scythas nobilis, sed Berichus superiore loco. Nam Ouegesius in sella ad dextrain regii tori, et e regione Onegesii duo ex Attila filiis sedebant. Senior enin in eodem, quo pater, throno, non prope, sed multum infra accumbebat, oculis præ pudore propter patris præsentiam semper in terraum conjectis. Omnibus ordine sedentibus, qui Attila erat a poculis ingrediens pateram vini tradit. Hanc ubi suscepit, proximum ordine salutavit, qui salutatione honoratus surrexit, neque prius eum sedere fas erat, quam merum degustans, aut etiam ebibens, poculum pocillatori redderet. Sedenti autem Attilæ eodem modo, qui convivio intererant, pocula suscipientes et post salutationem degustantes, hom norem exhibebant. Unicuique vero unus pocillator VARIA LECTIONES. 78 C D 10 αὐτὸν Ν., τὸν vulg. " δέξασθαι vulg. το ἡμᾶς conj. Β. το κύλικα Η., ἐπύλικα vulg.

737 DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. 738 Καὶ ἑκάστου λέγειν τι περὶ τῶν καθεστώτων βου- Α Dum ita de præsenti rerum statu confabulamur, pov λομένου, Ονηγησίου ὑπεξελθόντος, παρ' αὐτὸν ἦλ- θομεν, καὶ ἐπειρώμεθα περὶ τῶν ἐσπουδασμένων μανθάνειν. Ο δέ τισι πρότερον Βαρβάροις διαλεχθείς, πυθέσθαι με παρὰ Μαξιμίνου ἐπέτρεπε τίνα Ρω μαῖοι ἄνδρα τῶν ὑπατικῶν παρὰ τὸν Ἀττήλαν πρεσβευόμενον στέλλουσιν. ὡς δὲ παρελθὼν εἰς τὴν σκηνὴν ἔφραζον, ἅπερ είρητό μοι, καὶ ὅ τι δεῖ λέγειν ὧν χάριν ὁ Βάρβαρος ἡμῶν ἐπύθετο ἅμα τῷ Μαξιμίνῳ βουλευσάμενος ἐπανῆλθον ὡς τὸν Ονηγήσιον, λέγων, ὡς ἐθέλουσι μὲν Ῥωμαῖοι αὐτ τον το παρὰ σφᾶς ἐλθόντα τῶν ἀμφιβόλων ἕνεκα διαλέγεσθαι, εἰ δὲ τούτου διαμάρτοιεν, ἐκπέμψειν βασιλέα ἦν βούλεται πρεσβευσάμενον. Καὶ εὐθὺς μετ ιέναι με τον Μαξιμίνον παρεκελεύσατο, καὶ ἥκοντα αὐτὸν ἦγε παρὰ τὸν ᾿Αττήλαν. Καὶ μικρὴν ὕστε- Β ὑπεξελθὼν ὁ Μαξιμῖνος ἔλεγεν, ἐθέλειν τὸν Βάρδα ρον Νόμον ἢ Ανατόλιον ἢ Σενάτορα πρεσβεύεσθαι· μὴ γὰρ ἂν ἄλλον παρὰ τοὺς εἰρημένους δέξεσθαι 7. Καὶ ὡς αὐτοῦ ἀποκριναμένου μή χρῆναι ἐπὶ τὴν πρε σβείαν τοὺς ἄνδρας καλοῦντα ὑπόπτους καθιστῶν βασι- λεῖ, εἰρηκέναι τὸν Ἀττήλαν, εἰ μὴ ἕλοιντο ποιεῖν, & βούλεται, ὅπλοις τὰ ἀμφίβολα διακριθήσεσθαι. Επαν ελθόντων δὲ ἡμῶν ἐς τὴν σκηνήν, ὁ τοῦ Ὀρέστου πατὴρ ἧκε λέγων, ὡς Αμφοτέρους ὑμᾶς το 'Αττή- λας ἐπὶ τὸ συμπόσιον παρακαλεῖ, γενήσεσθαι δὲ αὐτὸ περὶ θ' τῆς ἡμέρας. ὡς δὲ τὸν καιρὸν ἐφυ- λάξαμεν καὶ ἐπὶ τὸ δεῖπνον κληθέντες παραγει νόμεθα ἡμεῖς τε καὶ οἱ ἀπὸ τῶν ἐσπερίων Ρω- μαίων πρέσβεις, ἔστημεν ἐπὶ τοῦ οὐδοῦ ἀντία Αττήλα. Καὶ κύλικα το οἱ οινοχόοι κατὰ τὸ ἐπι- χώριον ἐπέδοσαν ἔθος, ὡς καὶ ἡμᾶς πρὸ τῆς ἕδρας ἐπεύξασθαι. Οὗ δὴ γενομένου, τῆς κύλικος ἀπογευ σάμενοι ἐπὶ τοὺς θρόνους ήλθομεν, οὗ ἔδει καθεσθέν τις δειπνεῖν. Πρὸς δὲ τοῖς τοίχοις τοῦ οἰκήματος πάνω τες ὑπῆρχαν οἱ δίφροι ἐξ ἑκατέρας πλευρᾶς. Εν μεσωτάτῳ δὲ ἧστο ἐπὶ κλίνης ὁ Ἀττήλας, ἑτέρας ἐξόπισθεν κλίνης ὑπαρχούσης αὐτῷ, μεθ᾿ ἣν βαθμοί τινες ἐπὶ τὴν αὐτοῦ ἀνῆγον εὐνὴν, καλυπτομένην οθό ναις καὶ ποικίλοις παραπετάσμασι κόσμου χάριν, καθάπερ ἐπὶ τῶν γαμούντων Ελληνές τε καὶ Ρω- μαῖοι κατασκευάζουσι. Καὶ πρώτην μὲν ἐνόμιζον τῶν δειπνούντων τάξιν τὴν ἐν δεξιᾷ τοῦ ᾿Αττίλα, δευτέραν δὲ τὴν εὐώνυμον, ἐν ᾗ ἐτυγχάνομεν ὄντες, προκαθεσθέντος ἡμῶν Βερίχου, παρὰ Σκύθαις εὖ γεγονότος ἀνδρός· ὁ γὰρ Ονηγήσιος ἐπὶ δίφρου ἧστο ἐν δεξιᾷ τῆς τοῦ βασιλέως κλίνης. Αντικρύ δὲ τοῦ ᾿υνηγησίου ἐπὶ δίφρου ἐκαθέζοντο δύο τῶν Αττήλα παίδων· ὁ γὰρ πρεσβύτερος ἐπὶ τῆς ἐκείν νου ἧστο κλίνης, οὐκ ἐγγὺς, ἀλλ' ἐπ᾿ ἄκρου, αἰδοῖ τοῦ πατρὸς βλέπων ἐς γῆν. Πάντων δὲ ἐν κόσμῳ καθεστώτων, παρελθὼν οινοχόος τῷ ᾿Αττήλᾳ οἴνου κισσύβιον ἐπιδίδωσι. Δεξάμενος δὲ τὸν τῇ τάξει πρῶτον Ασπάζετο. Ο δὲ τῷ ἀσπασμῷ τιμηθεὶς διανίστατο· καὶ οὐ πρότερον Ιζῆσαι θέμις ἦν, πρὶν ἢ τῷ οἰνοχόῳ ἀπογευσάμενος ἢ καὶ ἐκπιὼν ἀπέδωκε Onegesius foras prodiit, ad quem, ut ex eo discere- mus, quæ nostræ curæ commissa fuerant, accessi- mus. Illo vero prius cum nescio quibus Barbaris collocutus, quærere me ex Maximino jussit, quem Romani ex consularibus legatum ad Attilam essent missuri. Ut in tentorium veni, et Maximino, quæ niki Onegesius dixerat, retuli, habita de eo, quod Barbaris respondendum esset, deliberatione, redii, dixique Onegesio, Romanos magnopere desiderare, illum suarum cum Attila controversiarum discepta- torem ad se accedere. Qua spe si exciderint, im- peratorem, quem sibi libuerit, legatum missurun. Extemplo me Maximinum arcessere jussit, quem, ut venit, ad Attilam deduxit. Unde non multo post Maximinus reversus, narravit, Barbarum velle, impe- ratorem ad se mittere legatos aut Nomum, aut Ana- tolium, aut Senatorem, neque ullos alios præter bos adınissurum. Et cum Maximinus 66 objiceret, minime convenire legatos, qui ad se mittantur, designando suspectos imperatori reddere, Attilam respondisse, si hæc abnuerint, armis se controver- sias disceptaturum. Reversis nobis in tentorium, ecce ad uos Orestis pater: « Vos ambos, inquit, ad convivium invitat Attilas, fiet vero illud ad nonamı diei horam. « Tempore condiclo observato, ut ve- ninius, et una quoque Romanorum Occidentalium legati, stetimus in limine cœnaculi coram Attila. Hic pincernæ, ut mos est in illis regionibus, cali- cem tradiderunt, ut ante accubitum vota faceremus. Quo facto, et calice degustato, ipsa solia, in quibus nos sedentes cœnare oportebat, ascendimus. Omnia sedilia circa parietes cubiculi ab utraque parte dis- posita erant: medius in lecto sedebat Attilas, altero lecto a tergo strato, pone quem erant quidam gra- dus, qui ad ejus cubile ferebant, linteis candidis et variis tapetibus ornatus gratia contectum, simile cubilibus, quæ Romani et Græci nubentibus ador- nare pro more habent. Et primum quidem convi- varum locum ejus habebant, qui ad Attilæ dextram sedebat, secundum ejus, qui ad lævam : in quo nos et Berichus, vir apud Scythas nobilis, sed Berichus superiore loco. Nam Ouegesius in sella ad dextrain regii tori, et e regione Onegesii duo ex Attila filiis sedebant. Senior enin in eodem, quo pater, throno, non prope, sed multum infra accumbebat, oculis præ pudore propter patris præsentiam semper in terraum conjectis. Omnibus ordine sedentibus, qui Attila erat a poculis ingrediens pateram vini tradit. Hanc ubi suscepit, proximum ordine salutavit, qui salutatione honoratus surrexit, neque prius eum sedere fas erat, quam merum degustans, aut etiam ebibens, poculum pocillatori redderet. Sedenti autem Attilæ eodem modo, qui convivio intererant, pocula suscipientes et post salutationem degustantes, hom norem exhibebant. Unicuique vero unus pocillator VARIA LECTIONES. 78 C D 10 αὐτὸν Ν., τὸν vulg. " δέξασθαι vulg. το ἡμᾶς conj. Β. το κύλικα Η., ἐπύλικα vulg.

737 DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. 738 Καὶ ἑκάστου λέγειν τι περὶ τῶν καθεστώτων βου- Α Dum ita de præsenti rerum statu confabulamur, pov λομένου, Ονηγησίου ὑπεξελθόντος, παρ' αὐτὸν ἦλ- θομεν, καὶ ἐπειρώμεθα περὶ τῶν ἐσπουδασμένων μανθάνειν. Ο δέ τισι πρότερον Βαρβάροις διαλεχθείς, πυθέσθαι με παρὰ Μαξιμίνου ἐπέτρεπε τίνα Ρω μαῖοι ἄνδρα τῶν ὑπατικῶν παρὰ τὸν Ἀττήλαν πρεσβευόμενον στέλλουσιν. ὡς δὲ παρελθὼν εἰς τὴν σκηνὴν ἔφραζον, ἅπερ είρητό μοι, καὶ ὅ τι δεῖ λέγειν ὧν χάριν ὁ Βάρβαρος ἡμῶν ἐπύθετο ἅμα τῷ Μαξιμίνῳ βουλευσάμενος ἐπανῆλθον ὡς τὸν Ονηγήσιον, λέγων, ὡς ἐθέλουσι μὲν Ῥωμαῖοι αὐτ τον το παρὰ σφᾶς ἐλθόντα τῶν ἀμφιβόλων ἕνεκα διαλέγεσθαι, εἰ δὲ τούτου διαμάρτοιεν, ἐκπέμψειν βασιλέα ἦν βούλεται πρεσβευσάμενον. Καὶ εὐθὺς μετ ιέναι με τον Μαξιμίνον παρεκελεύσατο, καὶ ἥκοντα αὐτὸν ἦγε παρὰ τὸν ᾿Αττήλαν. Καὶ μικρὴν ὕστε- Β ὑπεξελθὼν ὁ Μαξιμῖνος ἔλεγεν, ἐθέλειν τὸν Βάρδα ρον Νόμον ἢ Ανατόλιον ἢ Σενάτορα πρεσβεύεσθαι· μὴ γὰρ ἂν ἄλλον παρὰ τοὺς εἰρημένους δέξεσθαι 7. Καὶ ὡς αὐτοῦ ἀποκριναμένου μή χρῆναι ἐπὶ τὴν πρε σβείαν τοὺς ἄνδρας καλοῦντα ὑπόπτους καθιστῶν βασι- λεῖ, εἰρηκέναι τὸν Ἀττήλαν, εἰ μὴ ἕλοιντο ποιεῖν, & βούλεται, ὅπλοις τὰ ἀμφίβολα διακριθήσεσθαι. Επαν ελθόντων δὲ ἡμῶν ἐς τὴν σκηνήν, ὁ τοῦ Ὀρέστου πατὴρ ἧκε λέγων, ὡς Αμφοτέρους ὑμᾶς το 'Αττή- λας ἐπὶ τὸ συμπόσιον παρακαλεῖ, γενήσεσθαι δὲ αὐτὸ περὶ θ' τῆς ἡμέρας. ὡς δὲ τὸν καιρὸν ἐφυ- λάξαμεν καὶ ἐπὶ τὸ δεῖπνον κληθέντες παραγει νόμεθα ἡμεῖς τε καὶ οἱ ἀπὸ τῶν ἐσπερίων Ρω- μαίων πρέσβεις, ἔστημεν ἐπὶ τοῦ οὐδοῦ ἀντία Αττήλα. Καὶ κύλικα το οἱ οινοχόοι κατὰ τὸ ἐπι- χώριον ἐπέδοσαν ἔθος, ὡς καὶ ἡμᾶς πρὸ τῆς ἕδρας ἐπεύξασθαι. Οὗ δὴ γενομένου, τῆς κύλικος ἀπογευ σάμενοι ἐπὶ τοὺς θρόνους ήλθομεν, οὗ ἔδει καθεσθέν τις δειπνεῖν. Πρὸς δὲ τοῖς τοίχοις τοῦ οἰκήματος πάνω τες ὑπῆρχαν οἱ δίφροι ἐξ ἑκατέρας πλευρᾶς. Εν μεσωτάτῳ δὲ ἧστο ἐπὶ κλίνης ὁ Ἀττήλας, ἑτέρας ἐξόπισθεν κλίνης ὑπαρχούσης αὐτῷ, μεθ᾿ ἣν βαθμοί τινες ἐπὶ τὴν αὐτοῦ ἀνῆγον εὐνὴν, καλυπτομένην οθό ναις καὶ ποικίλοις παραπετάσμασι κόσμου χάριν, καθάπερ ἐπὶ τῶν γαμούντων Ελληνές τε καὶ Ρω- μαῖοι κατασκευάζουσι. Καὶ πρώτην μὲν ἐνόμιζον τῶν δειπνούντων τάξιν τὴν ἐν δεξιᾷ τοῦ ᾿Αττίλα, δευτέραν δὲ τὴν εὐώνυμον, ἐν ᾗ ἐτυγχάνομεν ὄντες, προκαθεσθέντος ἡμῶν Βερίχου, παρὰ Σκύθαις εὖ γεγονότος ἀνδρός· ὁ γὰρ Ονηγήσιος ἐπὶ δίφρου ἧστο ἐν δεξιᾷ τῆς τοῦ βασιλέως κλίνης. Αντικρύ δὲ τοῦ ᾿υνηγησίου ἐπὶ δίφρου ἐκαθέζοντο δύο τῶν Αττήλα παίδων· ὁ γὰρ πρεσβύτερος ἐπὶ τῆς ἐκείν νου ἧστο κλίνης, οὐκ ἐγγὺς, ἀλλ' ἐπ᾿ ἄκρου, αἰδοῖ τοῦ πατρὸς βλέπων ἐς γῆν. Πάντων δὲ ἐν κόσμῳ καθεστώτων, παρελθὼν οινοχόος τῷ ᾿Αττήλᾳ οἴνου κισσύβιον ἐπιδίδωσι. Δεξάμενος δὲ τὸν τῇ τάξει πρῶτον Ασπάζετο. Ο δὲ τῷ ἀσπασμῷ τιμηθεὶς διανίστατο· καὶ οὐ πρότερον Ιζῆσαι θέμις ἦν, πρὶν ἢ τῷ οἰνοχόῳ ἀπογευσάμενος ἢ καὶ ἐκπιὼν ἀπέδωκε Onegesius foras prodiit, ad quem, ut ex eo discere- mus, quæ nostræ curæ commissa fuerant, accessi- mus. Illo vero prius cum nescio quibus Barbaris collocutus, quærere me ex Maximino jussit, quem Romani ex consularibus legatum ad Attilam essent missuri. Ut in tentorium veni, et Maximino, quæ niki Onegesius dixerat, retuli, habita de eo, quod Barbaris respondendum esset, deliberatione, redii, dixique Onegesio, Romanos magnopere desiderare, illum suarum cum Attila controversiarum discepta- torem ad se accedere. Qua spe si exciderint, im- peratorem, quem sibi libuerit, legatum missurun. Extemplo me Maximinum arcessere jussit, quem, ut venit, ad Attilam deduxit. Unde non multo post Maximinus reversus, narravit, Barbarum velle, impe- ratorem ad se mittere legatos aut Nomum, aut Ana- tolium, aut Senatorem, neque ullos alios præter bos adınissurum. Et cum Maximinus 66 objiceret, minime convenire legatos, qui ad se mittantur, designando suspectos imperatori reddere, Attilam respondisse, si hæc abnuerint, armis se controver- sias disceptaturum. Reversis nobis in tentorium, ecce ad uos Orestis pater: « Vos ambos, inquit, ad convivium invitat Attilas, fiet vero illud ad nonamı diei horam. « Tempore condiclo observato, ut ve- ninius, et una quoque Romanorum Occidentalium legati, stetimus in limine cœnaculi coram Attila. Hic pincernæ, ut mos est in illis regionibus, cali- cem tradiderunt, ut ante accubitum vota faceremus. Quo facto, et calice degustato, ipsa solia, in quibus nos sedentes cœnare oportebat, ascendimus. Omnia sedilia circa parietes cubiculi ab utraque parte dis- posita erant: medius in lecto sedebat Attilas, altero lecto a tergo strato, pone quem erant quidam gra- dus, qui ad ejus cubile ferebant, linteis candidis et variis tapetibus ornatus gratia contectum, simile cubilibus, quæ Romani et Græci nubentibus ador- nare pro more habent. Et primum quidem convi- varum locum ejus habebant, qui ad Attilæ dextram sedebat, secundum ejus, qui ad lævam : in quo nos et Berichus, vir apud Scythas nobilis, sed Berichus superiore loco. Nam Ouegesius in sella ad dextrain regii tori, et e regione Onegesii duo ex Attila filiis sedebant. Senior enin in eodem, quo pater, throno, non prope, sed multum infra accumbebat, oculis præ pudore propter patris præsentiam semper in terraum conjectis. Omnibus ordine sedentibus, qui Attila erat a poculis ingrediens pateram vini tradit. Hanc ubi suscepit, proximum ordine salutavit, qui salutatione honoratus surrexit, neque prius eum sedere fas erat, quam merum degustans, aut etiam ebibens, poculum pocillatori redderet. Sedenti autem Attilæ eodem modo, qui convivio intererant, pocula suscipientes et post salutationem degustantes, hom norem exhibebant. Unicuique vero unus pocillator VARIA LECTIONES. 78 C D 10 αὐτὸν Ν., τὸν vulg. " δέξασθαι vulg. το ἡμᾶς conj. Β. το κύλικα Η., ἐπύλικα vulg.

737 DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. 738 Καὶ ἑκάστου λέγειν τι περὶ τῶν καθεστώτων βου- Α Dum ita de præsenti rerum statu confabulamur, pov λομένου, Ονηγησίου ὑπεξελθόντος, παρ' αὐτὸν ἦλ- θομεν, καὶ ἐπειρώμεθα περὶ τῶν ἐσπουδασμένων μανθάνειν. Ο δέ τισι πρότερον Βαρβάροις διαλεχθείς, πυθέσθαι με παρὰ Μαξιμίνου ἐπέτρεπε τίνα Ρω μαῖοι ἄνδρα τῶν ὑπατικῶν παρὰ τὸν Ἀττήλαν πρεσβευόμενον στέλλουσιν. ὡς δὲ παρελθὼν εἰς τὴν σκηνὴν ἔφραζον, ἅπερ είρητό μοι, καὶ ὅ τι δεῖ λέγειν ὧν χάριν ὁ Βάρβαρος ἡμῶν ἐπύθετο ἅμα τῷ Μαξιμίνῳ βουλευσάμενος ἐπανῆλθον ὡς τὸν Ονηγήσιον, λέγων, ὡς ἐθέλουσι μὲν Ῥωμαῖοι αὐτ τον το παρὰ σφᾶς ἐλθόντα τῶν ἀμφιβόλων ἕνεκα διαλέγεσθαι, εἰ δὲ τούτου διαμάρτοιεν, ἐκπέμψειν βασιλέα ἦν βούλεται πρεσβευσάμενον. Καὶ εὐθὺς μετ ιέναι με τον Μαξιμίνον παρεκελεύσατο, καὶ ἥκοντα αὐτὸν ἦγε παρὰ τὸν ᾿Αττήλαν. Καὶ μικρὴν ὕστε- Β ὑπεξελθὼν ὁ Μαξιμῖνος ἔλεγεν, ἐθέλειν τὸν Βάρδα ρον Νόμον ἢ Ανατόλιον ἢ Σενάτορα πρεσβεύεσθαι· μὴ γὰρ ἂν ἄλλον παρὰ τοὺς εἰρημένους δέξεσθαι 7. Καὶ ὡς αὐτοῦ ἀποκριναμένου μή χρῆναι ἐπὶ τὴν πρε σβείαν τοὺς ἄνδρας καλοῦντα ὑπόπτους καθιστῶν βασι- λεῖ, εἰρηκέναι τὸν Ἀττήλαν, εἰ μὴ ἕλοιντο ποιεῖν, & βούλεται, ὅπλοις τὰ ἀμφίβολα διακριθήσεσθαι. Επαν ελθόντων δὲ ἡμῶν ἐς τὴν σκηνήν, ὁ τοῦ Ὀρέστου πατὴρ ἧκε λέγων, ὡς Αμφοτέρους ὑμᾶς το 'Αττή- λας ἐπὶ τὸ συμπόσιον παρακαλεῖ, γενήσεσθαι δὲ αὐτὸ περὶ θ' τῆς ἡμέρας. ὡς δὲ τὸν καιρὸν ἐφυ- λάξαμεν καὶ ἐπὶ τὸ δεῖπνον κληθέντες παραγει νόμεθα ἡμεῖς τε καὶ οἱ ἀπὸ τῶν ἐσπερίων Ρω- μαίων πρέσβεις, ἔστημεν ἐπὶ τοῦ οὐδοῦ ἀντία Αττήλα. Καὶ κύλικα το οἱ οινοχόοι κατὰ τὸ ἐπι- χώριον ἐπέδοσαν ἔθος, ὡς καὶ ἡμᾶς πρὸ τῆς ἕδρας ἐπεύξασθαι. Οὗ δὴ γενομένου, τῆς κύλικος ἀπογευ σάμενοι ἐπὶ τοὺς θρόνους ήλθομεν, οὗ ἔδει καθεσθέν τις δειπνεῖν. Πρὸς δὲ τοῖς τοίχοις τοῦ οἰκήματος πάνω τες ὑπῆρχαν οἱ δίφροι ἐξ ἑκατέρας πλευρᾶς. Εν μεσωτάτῳ δὲ ἧστο ἐπὶ κλίνης ὁ Ἀττήλας, ἑτέρας ἐξόπισθεν κλίνης ὑπαρχούσης αὐτῷ, μεθ᾿ ἣν βαθμοί τινες ἐπὶ τὴν αὐτοῦ ἀνῆγον εὐνὴν, καλυπτομένην οθό ναις καὶ ποικίλοις παραπετάσμασι κόσμου χάριν, καθάπερ ἐπὶ τῶν γαμούντων Ελληνές τε καὶ Ρω- μαῖοι κατασκευάζουσι. Καὶ πρώτην μὲν ἐνόμιζον τῶν δειπνούντων τάξιν τὴν ἐν δεξιᾷ τοῦ ᾿Αττίλα, δευτέραν δὲ τὴν εὐώνυμον, ἐν ᾗ ἐτυγχάνομεν ὄντες, προκαθεσθέντος ἡμῶν Βερίχου, παρὰ Σκύθαις εὖ γεγονότος ἀνδρός· ὁ γὰρ Ονηγήσιος ἐπὶ δίφρου ἧστο ἐν δεξιᾷ τῆς τοῦ βασιλέως κλίνης. Αντικρύ δὲ τοῦ ᾿υνηγησίου ἐπὶ δίφρου ἐκαθέζοντο δύο τῶν Αττήλα παίδων· ὁ γὰρ πρεσβύτερος ἐπὶ τῆς ἐκείν νου ἧστο κλίνης, οὐκ ἐγγὺς, ἀλλ' ἐπ᾿ ἄκρου, αἰδοῖ τοῦ πατρὸς βλέπων ἐς γῆν. Πάντων δὲ ἐν κόσμῳ καθεστώτων, παρελθὼν οινοχόος τῷ ᾿Αττήλᾳ οἴνου κισσύβιον ἐπιδίδωσι. Δεξάμενος δὲ τὸν τῇ τάξει πρῶτον Ασπάζετο. Ο δὲ τῷ ἀσπασμῷ τιμηθεὶς διανίστατο· καὶ οὐ πρότερον Ιζῆσαι θέμις ἦν, πρὶν ἢ τῷ οἰνοχόῳ ἀπογευσάμενος ἢ καὶ ἐκπιὼν ἀπέδωκε Onegesius foras prodiit, ad quem, ut ex eo discere- mus, quæ nostræ curæ commissa fuerant, accessi- mus. Illo vero prius cum nescio quibus Barbaris collocutus, quærere me ex Maximino jussit, quem Romani ex consularibus legatum ad Attilam essent missuri. Ut in tentorium veni, et Maximino, quæ niki Onegesius dixerat, retuli, habita de eo, quod Barbaris respondendum esset, deliberatione, redii, dixique Onegesio, Romanos magnopere desiderare, illum suarum cum Attila controversiarum discepta- torem ad se accedere. Qua spe si exciderint, im- peratorem, quem sibi libuerit, legatum missurun. Extemplo me Maximinum arcessere jussit, quem, ut venit, ad Attilam deduxit. Unde non multo post Maximinus reversus, narravit, Barbarum velle, impe- ratorem ad se mittere legatos aut Nomum, aut Ana- tolium, aut Senatorem, neque ullos alios præter bos adınissurum. Et cum Maximinus 66 objiceret, minime convenire legatos, qui ad se mittantur, designando suspectos imperatori reddere, Attilam respondisse, si hæc abnuerint, armis se controver- sias disceptaturum. Reversis nobis in tentorium, ecce ad uos Orestis pater: « Vos ambos, inquit, ad convivium invitat Attilas, fiet vero illud ad nonamı diei horam. « Tempore condiclo observato, ut ve- ninius, et una quoque Romanorum Occidentalium legati, stetimus in limine cœnaculi coram Attila. Hic pincernæ, ut mos est in illis regionibus, cali- cem tradiderunt, ut ante accubitum vota faceremus. Quo facto, et calice degustato, ipsa solia, in quibus nos sedentes cœnare oportebat, ascendimus. Omnia sedilia circa parietes cubiculi ab utraque parte dis- posita erant: medius in lecto sedebat Attilas, altero lecto a tergo strato, pone quem erant quidam gra- dus, qui ad ejus cubile ferebant, linteis candidis et variis tapetibus ornatus gratia contectum, simile cubilibus, quæ Romani et Græci nubentibus ador- nare pro more habent. Et primum quidem convi- varum locum ejus habebant, qui ad Attilæ dextram sedebat, secundum ejus, qui ad lævam : in quo nos et Berichus, vir apud Scythas nobilis, sed Berichus superiore loco. Nam Ouegesius in sella ad dextrain regii tori, et e regione Onegesii duo ex Attila filiis sedebant. Senior enin in eodem, quo pater, throno, non prope, sed multum infra accumbebat, oculis præ pudore propter patris præsentiam semper in terraum conjectis. Omnibus ordine sedentibus, qui Attila erat a poculis ingrediens pateram vini tradit. Hanc ubi suscepit, proximum ordine salutavit, qui salutatione honoratus surrexit, neque prius eum sedere fas erat, quam merum degustans, aut etiam ebibens, poculum pocillatori redderet. Sedenti autem Attilæ eodem modo, qui convivio intererant, pocula suscipientes et post salutationem degustantes, hom norem exhibebant. Unicuique vero unus pocillator VARIA LECTIONES. 78 C D 10 αὐτὸν Ν., τὸν vulg. " δέξασθαι vulg. το ἡμᾶς conj. Β. το κύλικα Η., ἐπύλικα vulg.

737 DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. 738 Καὶ ἑκάστου λέγειν τι περὶ τῶν καθεστώτων βου- Α Dum ita de præsenti rerum statu confabulamur, pov λομένου, Ονηγησίου ὑπεξελθόντος, παρ' αὐτὸν ἦλ- θομεν, καὶ ἐπειρώμεθα περὶ τῶν ἐσπουδασμένων μανθάνειν. Ο δέ τισι πρότερον Βαρβάροις διαλεχθείς, πυθέσθαι με παρὰ Μαξιμίνου ἐπέτρεπε τίνα Ρω μαῖοι ἄνδρα τῶν ὑπατικῶν παρὰ τὸν Ἀττήλαν πρεσβευόμενον στέλλουσιν. ὡς δὲ παρελθὼν εἰς τὴν σκηνὴν ἔφραζον, ἅπερ είρητό μοι, καὶ ὅ τι δεῖ λέγειν ὧν χάριν ὁ Βάρβαρος ἡμῶν ἐπύθετο ἅμα τῷ Μαξιμίνῳ βουλευσάμενος ἐπανῆλθον ὡς τὸν Ονηγήσιον, λέγων, ὡς ἐθέλουσι μὲν Ῥωμαῖοι αὐτ τον το παρὰ σφᾶς ἐλθόντα τῶν ἀμφιβόλων ἕνεκα διαλέγεσθαι, εἰ δὲ τούτου διαμάρτοιεν, ἐκπέμψειν βασιλέα ἦν βούλεται πρεσβευσάμενον. Καὶ εὐθὺς μετ ιέναι με τον Μαξιμίνον παρεκελεύσατο, καὶ ἥκοντα αὐτὸν ἦγε παρὰ τὸν ᾿Αττήλαν. Καὶ μικρὴν ὕστε- Β ὑπεξελθὼν ὁ Μαξιμῖνος ἔλεγεν, ἐθέλειν τὸν Βάρδα ρον Νόμον ἢ Ανατόλιον ἢ Σενάτορα πρεσβεύεσθαι· μὴ γὰρ ἂν ἄλλον παρὰ τοὺς εἰρημένους δέξεσθαι 7. Καὶ ὡς αὐτοῦ ἀποκριναμένου μή χρῆναι ἐπὶ τὴν πρε σβείαν τοὺς ἄνδρας καλοῦντα ὑπόπτους καθιστῶν βασι- λεῖ, εἰρηκέναι τὸν Ἀττήλαν, εἰ μὴ ἕλοιντο ποιεῖν, & βούλεται, ὅπλοις τὰ ἀμφίβολα διακριθήσεσθαι. Επαν ελθόντων δὲ ἡμῶν ἐς τὴν σκηνήν, ὁ τοῦ Ὀρέστου πατὴρ ἧκε λέγων, ὡς Αμφοτέρους ὑμᾶς το 'Αττή- λας ἐπὶ τὸ συμπόσιον παρακαλεῖ, γενήσεσθαι δὲ αὐτὸ περὶ θ' τῆς ἡμέρας. ὡς δὲ τὸν καιρὸν ἐφυ- λάξαμεν καὶ ἐπὶ τὸ δεῖπνον κληθέντες παραγει νόμεθα ἡμεῖς τε καὶ οἱ ἀπὸ τῶν ἐσπερίων Ρω- μαίων πρέσβεις, ἔστημεν ἐπὶ τοῦ οὐδοῦ ἀντία Αττήλα. Καὶ κύλικα το οἱ οινοχόοι κατὰ τὸ ἐπι- χώριον ἐπέδοσαν ἔθος, ὡς καὶ ἡμᾶς πρὸ τῆς ἕδρας ἐπεύξασθαι. Οὗ δὴ γενομένου, τῆς κύλικος ἀπογευ σάμενοι ἐπὶ τοὺς θρόνους ήλθομεν, οὗ ἔδει καθεσθέν τις δειπνεῖν. Πρὸς δὲ τοῖς τοίχοις τοῦ οἰκήματος πάνω τες ὑπῆρχαν οἱ δίφροι ἐξ ἑκατέρας πλευρᾶς. Εν μεσωτάτῳ δὲ ἧστο ἐπὶ κλίνης ὁ Ἀττήλας, ἑτέρας ἐξόπισθεν κλίνης ὑπαρχούσης αὐτῷ, μεθ᾿ ἣν βαθμοί τινες ἐπὶ τὴν αὐτοῦ ἀνῆγον εὐνὴν, καλυπτομένην οθό ναις καὶ ποικίλοις παραπετάσμασι κόσμου χάριν, καθάπερ ἐπὶ τῶν γαμούντων Ελληνές τε καὶ Ρω- μαῖοι κατασκευάζουσι. Καὶ πρώτην μὲν ἐνόμιζον τῶν δειπνούντων τάξιν τὴν ἐν δεξιᾷ τοῦ ᾿Αττίλα, δευτέραν δὲ τὴν εὐώνυμον, ἐν ᾗ ἐτυγχάνομεν ὄντες, προκαθεσθέντος ἡμῶν Βερίχου, παρὰ Σκύθαις εὖ γεγονότος ἀνδρός· ὁ γὰρ Ονηγήσιος ἐπὶ δίφρου ἧστο ἐν δεξιᾷ τῆς τοῦ βασιλέως κλίνης. Αντικρύ δὲ τοῦ ᾿υνηγησίου ἐπὶ δίφρου ἐκαθέζοντο δύο τῶν Αττήλα παίδων· ὁ γὰρ πρεσβύτερος ἐπὶ τῆς ἐκείν νου ἧστο κλίνης, οὐκ ἐγγὺς, ἀλλ' ἐπ᾿ ἄκρου, αἰδοῖ τοῦ πατρὸς βλέπων ἐς γῆν. Πάντων δὲ ἐν κόσμῳ καθεστώτων, παρελθὼν οινοχόος τῷ ᾿Αττήλᾳ οἴνου κισσύβιον ἐπιδίδωσι. Δεξάμενος δὲ τὸν τῇ τάξει πρῶτον Ασπάζετο. Ο δὲ τῷ ἀσπασμῷ τιμηθεὶς διανίστατο· καὶ οὐ πρότερον Ιζῆσαι θέμις ἦν, πρὶν ἢ τῷ οἰνοχόῳ ἀπογευσάμενος ἢ καὶ ἐκπιὼν ἀπέδωκε Onegesius foras prodiit, ad quem, ut ex eo discere- mus, quæ nostræ curæ commissa fuerant, accessi- mus. Illo vero prius cum nescio quibus Barbaris collocutus, quærere me ex Maximino jussit, quem Romani ex consularibus legatum ad Attilam essent missuri. Ut in tentorium veni, et Maximino, quæ niki Onegesius dixerat, retuli, habita de eo, quod Barbaris respondendum esset, deliberatione, redii, dixique Onegesio, Romanos magnopere desiderare, illum suarum cum Attila controversiarum discepta- torem ad se accedere. Qua spe si exciderint, im- peratorem, quem sibi libuerit, legatum missurun. Extemplo me Maximinum arcessere jussit, quem, ut venit, ad Attilam deduxit. Unde non multo post Maximinus reversus, narravit, Barbarum velle, impe- ratorem ad se mittere legatos aut Nomum, aut Ana- tolium, aut Senatorem, neque ullos alios præter bos adınissurum. Et cum Maximinus 66 objiceret, minime convenire legatos, qui ad se mittantur, designando suspectos imperatori reddere, Attilam respondisse, si hæc abnuerint, armis se controver- sias disceptaturum. Reversis nobis in tentorium, ecce ad uos Orestis pater: « Vos ambos, inquit, ad convivium invitat Attilas, fiet vero illud ad nonamı diei horam. « Tempore condiclo observato, ut ve- ninius, et una quoque Romanorum Occidentalium legati, stetimus in limine cœnaculi coram Attila. Hic pincernæ, ut mos est in illis regionibus, cali- cem tradiderunt, ut ante accubitum vota faceremus. Quo facto, et calice degustato, ipsa solia, in quibus nos sedentes cœnare oportebat, ascendimus. Omnia sedilia circa parietes cubiculi ab utraque parte dis- posita erant: medius in lecto sedebat Attilas, altero lecto a tergo strato, pone quem erant quidam gra- dus, qui ad ejus cubile ferebant, linteis candidis et variis tapetibus ornatus gratia contectum, simile cubilibus, quæ Romani et Græci nubentibus ador- nare pro more habent. Et primum quidem convi- varum locum ejus habebant, qui ad Attilæ dextram sedebat, secundum ejus, qui ad lævam : in quo nos et Berichus, vir apud Scythas nobilis, sed Berichus superiore loco. Nam Ouegesius in sella ad dextrain regii tori, et e regione Onegesii duo ex Attila filiis sedebant. Senior enin in eodem, quo pater, throno, non prope, sed multum infra accumbebat, oculis præ pudore propter patris præsentiam semper in terraum conjectis. Omnibus ordine sedentibus, qui Attila erat a poculis ingrediens pateram vini tradit. Hanc ubi suscepit, proximum ordine salutavit, qui salutatione honoratus surrexit, neque prius eum sedere fas erat, quam merum degustans, aut etiam ebibens, poculum pocillatori redderet. Sedenti autem Attilæ eodem modo, qui convivio intererant, pocula suscipientes et post salutationem degustantes, hom norem exhibebant. Unicuique vero unus pocillator VARIA LECTIONES. 78 C D 10 αὐτὸν Ν., τὸν vulg. " δέξασθαι vulg. το ἡμᾶς conj. Β. το κύλικα Η., ἐπύλικα vulg.

737 DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. 738 Καὶ ἑκάστου λέγειν τι περὶ τῶν καθεστώτων βου- Α Dum ita de præsenti rerum statu confabulamur, pov λομένου, Ονηγησίου ὑπεξελθόντος, παρ' αὐτὸν ἦλ- θομεν, καὶ ἐπειρώμεθα περὶ τῶν ἐσπουδασμένων μανθάνειν. Ο δέ τισι πρότερον Βαρβάροις διαλεχθείς, πυθέσθαι με παρὰ Μαξιμίνου ἐπέτρεπε τίνα Ρω μαῖοι ἄνδρα τῶν ὑπατικῶν παρὰ τὸν Ἀττήλαν πρεσβευόμενον στέλλουσιν. ὡς δὲ παρελθὼν εἰς τὴν σκηνὴν ἔφραζον, ἅπερ είρητό μοι, καὶ ὅ τι δεῖ λέγειν ὧν χάριν ὁ Βάρβαρος ἡμῶν ἐπύθετο ἅμα τῷ Μαξιμίνῳ βουλευσάμενος ἐπανῆλθον ὡς τὸν Ονηγήσιον, λέγων, ὡς ἐθέλουσι μὲν Ῥωμαῖοι αὐτ τον το παρὰ σφᾶς ἐλθόντα τῶν ἀμφιβόλων ἕνεκα διαλέγεσθαι, εἰ δὲ τούτου διαμάρτοιεν, ἐκπέμψειν βασιλέα ἦν βούλεται πρεσβευσάμενον. Καὶ εὐθὺς μετ ιέναι με τον Μαξιμίνον παρεκελεύσατο, καὶ ἥκοντα αὐτὸν ἦγε παρὰ τὸν ᾿Αττήλαν. Καὶ μικρὴν ὕστε- Β ὑπεξελθὼν ὁ Μαξιμῖνος ἔλεγεν, ἐθέλειν τὸν Βάρδα ρον Νόμον ἢ Ανατόλιον ἢ Σενάτορα πρεσβεύεσθαι· μὴ γὰρ ἂν ἄλλον παρὰ τοὺς εἰρημένους δέξεσθαι 7. Καὶ ὡς αὐτοῦ ἀποκριναμένου μή χρῆναι ἐπὶ τὴν πρε σβείαν τοὺς ἄνδρας καλοῦντα ὑπόπτους καθιστῶν βασι- λεῖ, εἰρηκέναι τὸν Ἀττήλαν, εἰ μὴ ἕλοιντο ποιεῖν, & βούλεται, ὅπλοις τὰ ἀμφίβολα διακριθήσεσθαι. Επαν ελθόντων δὲ ἡμῶν ἐς τὴν σκηνήν, ὁ τοῦ Ὀρέστου πατὴρ ἧκε λέγων, ὡς Αμφοτέρους ὑμᾶς το 'Αττή- λας ἐπὶ τὸ συμπόσιον παρακαλεῖ, γενήσεσθαι δὲ αὐτὸ περὶ θ' τῆς ἡμέρας. ὡς δὲ τὸν καιρὸν ἐφυ- λάξαμεν καὶ ἐπὶ τὸ δεῖπνον κληθέντες παραγει νόμεθα ἡμεῖς τε καὶ οἱ ἀπὸ τῶν ἐσπερίων Ρω- μαίων πρέσβεις, ἔστημεν ἐπὶ τοῦ οὐδοῦ ἀντία Αττήλα. Καὶ κύλικα το οἱ οινοχόοι κατὰ τὸ ἐπι- χώριον ἐπέδοσαν ἔθος, ὡς καὶ ἡμᾶς πρὸ τῆς ἕδρας ἐπεύξασθαι. Οὗ δὴ γενομένου, τῆς κύλικος ἀπογευ σάμενοι ἐπὶ τοὺς θρόνους ήλθομεν, οὗ ἔδει καθεσθέν τις δειπνεῖν. Πρὸς δὲ τοῖς τοίχοις τοῦ οἰκήματος πάνω τες ὑπῆρχαν οἱ δίφροι ἐξ ἑκατέρας πλευρᾶς. Εν μεσωτάτῳ δὲ ἧστο ἐπὶ κλίνης ὁ Ἀττήλας, ἑτέρας ἐξόπισθεν κλίνης ὑπαρχούσης αὐτῷ, μεθ᾿ ἣν βαθμοί τινες ἐπὶ τὴν αὐτοῦ ἀνῆγον εὐνὴν, καλυπτομένην οθό ναις καὶ ποικίλοις παραπετάσμασι κόσμου χάριν, καθάπερ ἐπὶ τῶν γαμούντων Ελληνές τε καὶ Ρω- μαῖοι κατασκευάζουσι. Καὶ πρώτην μὲν ἐνόμιζον τῶν δειπνούντων τάξιν τὴν ἐν δεξιᾷ τοῦ ᾿Αττίλα, δευτέραν δὲ τὴν εὐώνυμον, ἐν ᾗ ἐτυγχάνομεν ὄντες, προκαθεσθέντος ἡμῶν Βερίχου, παρὰ Σκύθαις εὖ γεγονότος ἀνδρός· ὁ γὰρ Ονηγήσιος ἐπὶ δίφρου ἧστο ἐν δεξιᾷ τῆς τοῦ βασιλέως κλίνης. Αντικρύ δὲ τοῦ ᾿υνηγησίου ἐπὶ δίφρου ἐκαθέζοντο δύο τῶν Αττήλα παίδων· ὁ γὰρ πρεσβύτερος ἐπὶ τῆς ἐκείν νου ἧστο κλίνης, οὐκ ἐγγὺς, ἀλλ' ἐπ᾿ ἄκρου, αἰδοῖ τοῦ πατρὸς βλέπων ἐς γῆν. Πάντων δὲ ἐν κόσμῳ καθεστώτων, παρελθὼν οινοχόος τῷ ᾿Αττήλᾳ οἴνου κισσύβιον ἐπιδίδωσι. Δεξάμενος δὲ τὸν τῇ τάξει πρῶτον Ασπάζετο. Ο δὲ τῷ ἀσπασμῷ τιμηθεὶς διανίστατο· καὶ οὐ πρότερον Ιζῆσαι θέμις ἦν, πρὶν ἢ τῷ οἰνοχόῳ ἀπογευσάμενος ἢ καὶ ἐκπιὼν ἀπέδωκε Onegesius foras prodiit, ad quem, ut ex eo discere- mus, quæ nostræ curæ commissa fuerant, accessi- mus. Illo vero prius cum nescio quibus Barbaris collocutus, quærere me ex Maximino jussit, quem Romani ex consularibus legatum ad Attilam essent missuri. Ut in tentorium veni, et Maximino, quæ niki Onegesius dixerat, retuli, habita de eo, quod Barbaris respondendum esset, deliberatione, redii, dixique Onegesio, Romanos magnopere desiderare, illum suarum cum Attila controversiarum discepta- torem ad se accedere. Qua spe si exciderint, im- peratorem, quem sibi libuerit, legatum missurun. Extemplo me Maximinum arcessere jussit, quem, ut venit, ad Attilam deduxit. Unde non multo post Maximinus reversus, narravit, Barbarum velle, impe- ratorem ad se mittere legatos aut Nomum, aut Ana- tolium, aut Senatorem, neque ullos alios præter bos adınissurum. Et cum Maximinus 66 objiceret, minime convenire legatos, qui ad se mittantur, designando suspectos imperatori reddere, Attilam respondisse, si hæc abnuerint, armis se controver- sias disceptaturum. Reversis nobis in tentorium, ecce ad uos Orestis pater: « Vos ambos, inquit, ad convivium invitat Attilas, fiet vero illud ad nonamı diei horam. « Tempore condiclo observato, ut ve- ninius, et una quoque Romanorum Occidentalium legati, stetimus in limine cœnaculi coram Attila. Hic pincernæ, ut mos est in illis regionibus, cali- cem tradiderunt, ut ante accubitum vota faceremus. Quo facto, et calice degustato, ipsa solia, in quibus nos sedentes cœnare oportebat, ascendimus. Omnia sedilia circa parietes cubiculi ab utraque parte dis- posita erant: medius in lecto sedebat Attilas, altero lecto a tergo strato, pone quem erant quidam gra- dus, qui ad ejus cubile ferebant, linteis candidis et variis tapetibus ornatus gratia contectum, simile cubilibus, quæ Romani et Græci nubentibus ador- nare pro more habent. Et primum quidem convi- varum locum ejus habebant, qui ad Attilæ dextram sedebat, secundum ejus, qui ad lævam : in quo nos et Berichus, vir apud Scythas nobilis, sed Berichus superiore loco. Nam Ouegesius in sella ad dextrain regii tori, et e regione Onegesii duo ex Attila filiis sedebant. Senior enin in eodem, quo pater, throno, non prope, sed multum infra accumbebat, oculis præ pudore propter patris præsentiam semper in terraum conjectis. Omnibus ordine sedentibus, qui Attila erat a poculis ingrediens pateram vini tradit. Hanc ubi suscepit, proximum ordine salutavit, qui salutatione honoratus surrexit, neque prius eum sedere fas erat, quam merum degustans, aut etiam ebibens, poculum pocillatori redderet. Sedenti autem Attilæ eodem modo, qui convivio intererant, pocula suscipientes et post salutationem degustantes, hom norem exhibebant. Unicuique vero unus pocillator VARIA LECTIONES. 78 C D 10 αὐτὸν Ν., τὸν vulg. " δέξασθαι vulg. το ἡμᾶς conj. Β. το κύλικα Η., ἐπύλικα vulg.

737 DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. 738 Καὶ ἑκάστου λέγειν τι περὶ τῶν καθεστώτων βου- Α Dum ita de præsenti rerum statu confabulamur, pov λομένου, Ονηγησίου ὑπεξελθόντος, παρ' αὐτὸν ἦλ- θομεν, καὶ ἐπειρώμεθα περὶ τῶν ἐσπουδασμένων μανθάνειν. Ο δέ τισι πρότερον Βαρβάροις διαλεχθείς, πυθέσθαι με παρὰ Μαξιμίνου ἐπέτρεπε τίνα Ρω μαῖοι ἄνδρα τῶν ὑπατικῶν παρὰ τὸν Ἀττήλαν πρεσβευόμενον στέλλουσιν. ὡς δὲ παρελθὼν εἰς τὴν σκηνὴν ἔφραζον, ἅπερ είρητό μοι, καὶ ὅ τι δεῖ λέγειν ὧν χάριν ὁ Βάρβαρος ἡμῶν ἐπύθετο ἅμα τῷ Μαξιμίνῳ βουλευσάμενος ἐπανῆλθον ὡς τὸν Ονηγήσιον, λέγων, ὡς ἐθέλουσι μὲν Ῥωμαῖοι αὐτ τον το παρὰ σφᾶς ἐλθόντα τῶν ἀμφιβόλων ἕνεκα διαλέγεσθαι, εἰ δὲ τούτου διαμάρτοιεν, ἐκπέμψειν βασιλέα ἦν βούλεται πρεσβευσάμενον. Καὶ εὐθὺς μετ ιέναι με τον Μαξιμίνον παρεκελεύσατο, καὶ ἥκοντα αὐτὸν ἦγε παρὰ τὸν ᾿Αττήλαν. Καὶ μικρὴν ὕστε- Β ὑπεξελθὼν ὁ Μαξιμῖνος ἔλεγεν, ἐθέλειν τὸν Βάρδα ρον Νόμον ἢ Ανατόλιον ἢ Σενάτορα πρεσβεύεσθαι· μὴ γὰρ ἂν ἄλλον παρὰ τοὺς εἰρημένους δέξεσθαι 7. Καὶ ὡς αὐτοῦ ἀποκριναμένου μή χρῆναι ἐπὶ τὴν πρε σβείαν τοὺς ἄνδρας καλοῦντα ὑπόπτους καθιστῶν βασι- λεῖ, εἰρηκέναι τὸν Ἀττήλαν, εἰ μὴ ἕλοιντο ποιεῖν, & βούλεται, ὅπλοις τὰ ἀμφίβολα διακριθήσεσθαι. Επαν ελθόντων δὲ ἡμῶν ἐς τὴν σκηνήν, ὁ τοῦ Ὀρέστου πατὴρ ἧκε λέγων, ὡς Αμφοτέρους ὑμᾶς το 'Αττή- λας ἐπὶ τὸ συμπόσιον παρακαλεῖ, γενήσεσθαι δὲ αὐτὸ περὶ θ' τῆς ἡμέρας. ὡς δὲ τὸν καιρὸν ἐφυ- λάξαμεν καὶ ἐπὶ τὸ δεῖπνον κληθέντες παραγει νόμεθα ἡμεῖς τε καὶ οἱ ἀπὸ τῶν ἐσπερίων Ρω- μαίων πρέσβεις, ἔστημεν ἐπὶ τοῦ οὐδοῦ ἀντία Αττήλα. Καὶ κύλικα το οἱ οινοχόοι κατὰ τὸ ἐπι- χώριον ἐπέδοσαν ἔθος, ὡς καὶ ἡμᾶς πρὸ τῆς ἕδρας ἐπεύξασθαι. Οὗ δὴ γενομένου, τῆς κύλικος ἀπογευ σάμενοι ἐπὶ τοὺς θρόνους ήλθομεν, οὗ ἔδει καθεσθέν τις δειπνεῖν. Πρὸς δὲ τοῖς τοίχοις τοῦ οἰκήματος πάνω τες ὑπῆρχαν οἱ δίφροι ἐξ ἑκατέρας πλευρᾶς. Εν μεσωτάτῳ δὲ ἧστο ἐπὶ κλίνης ὁ Ἀττήλας, ἑτέρας ἐξόπισθεν κλίνης ὑπαρχούσης αὐτῷ, μεθ᾿ ἣν βαθμοί τινες ἐπὶ τὴν αὐτοῦ ἀνῆγον εὐνὴν, καλυπτομένην οθό ναις καὶ ποικίλοις παραπετάσμασι κόσμου χάριν, καθάπερ ἐπὶ τῶν γαμούντων Ελληνές τε καὶ Ρω- μαῖοι κατασκευάζουσι. Καὶ πρώτην μὲν ἐνόμιζον τῶν δειπνούντων τάξιν τὴν ἐν δεξιᾷ τοῦ ᾿Αττίλα, δευτέραν δὲ τὴν εὐώνυμον, ἐν ᾗ ἐτυγχάνομεν ὄντες, προκαθεσθέντος ἡμῶν Βερίχου, παρὰ Σκύθαις εὖ γεγονότος ἀνδρός· ὁ γὰρ Ονηγήσιος ἐπὶ δίφρου ἧστο ἐν δεξιᾷ τῆς τοῦ βασιλέως κλίνης. Αντικρύ δὲ τοῦ ᾿υνηγησίου ἐπὶ δίφρου ἐκαθέζοντο δύο τῶν Αττήλα παίδων· ὁ γὰρ πρεσβύτερος ἐπὶ τῆς ἐκείν νου ἧστο κλίνης, οὐκ ἐγγὺς, ἀλλ' ἐπ᾿ ἄκρου, αἰδοῖ τοῦ πατρὸς βλέπων ἐς γῆν. Πάντων δὲ ἐν κόσμῳ καθεστώτων, παρελθὼν οινοχόος τῷ ᾿Αττήλᾳ οἴνου κισσύβιον ἐπιδίδωσι. Δεξάμενος δὲ τὸν τῇ τάξει πρῶτον Ασπάζετο. Ο δὲ τῷ ἀσπασμῷ τιμηθεὶς διανίστατο· καὶ οὐ πρότερον Ιζῆσαι θέμις ἦν, πρὶν ἢ τῷ οἰνοχόῳ ἀπογευσάμενος ἢ καὶ ἐκπιὼν ἀπέδωκε Onegesius foras prodiit, ad quem, ut ex eo discere- mus, quæ nostræ curæ commissa fuerant, accessi- mus. Illo vero prius cum nescio quibus Barbaris collocutus, quærere me ex Maximino jussit, quem Romani ex consularibus legatum ad Attilam essent missuri. Ut in tentorium veni, et Maximino, quæ niki Onegesius dixerat, retuli, habita de eo, quod Barbaris respondendum esset, deliberatione, redii, dixique Onegesio, Romanos magnopere desiderare, illum suarum cum Attila controversiarum discepta- torem ad se accedere. Qua spe si exciderint, im- peratorem, quem sibi libuerit, legatum missurun. Extemplo me Maximinum arcessere jussit, quem, ut venit, ad Attilam deduxit. Unde non multo post Maximinus reversus, narravit, Barbarum velle, impe- ratorem ad se mittere legatos aut Nomum, aut Ana- tolium, aut Senatorem, neque ullos alios præter bos adınissurum. Et cum Maximinus 66 objiceret, minime convenire legatos, qui ad se mittantur, designando suspectos imperatori reddere, Attilam respondisse, si hæc abnuerint, armis se controver- sias disceptaturum. Reversis nobis in tentorium, ecce ad uos Orestis pater: « Vos ambos, inquit, ad convivium invitat Attilas, fiet vero illud ad nonamı diei horam. « Tempore condiclo observato, ut ve- ninius, et una quoque Romanorum Occidentalium legati, stetimus in limine cœnaculi coram Attila. Hic pincernæ, ut mos est in illis regionibus, cali- cem tradiderunt, ut ante accubitum vota faceremus. Quo facto, et calice degustato, ipsa solia, in quibus nos sedentes cœnare oportebat, ascendimus. Omnia sedilia circa parietes cubiculi ab utraque parte dis- posita erant: medius in lecto sedebat Attilas, altero lecto a tergo strato, pone quem erant quidam gra- dus, qui ad ejus cubile ferebant, linteis candidis et variis tapetibus ornatus gratia contectum, simile cubilibus, quæ Romani et Græci nubentibus ador- nare pro more habent. Et primum quidem convi- varum locum ejus habebant, qui ad Attilæ dextram sedebat, secundum ejus, qui ad lævam : in quo nos et Berichus, vir apud Scythas nobilis, sed Berichus superiore loco. Nam Ouegesius in sella ad dextrain regii tori, et e regione Onegesii duo ex Attila filiis sedebant. Senior enin in eodem, quo pater, throno, non prope, sed multum infra accumbebat, oculis præ pudore propter patris præsentiam semper in terraum conjectis. Omnibus ordine sedentibus, qui Attila erat a poculis ingrediens pateram vini tradit. Hanc ubi suscepit, proximum ordine salutavit, qui salutatione honoratus surrexit, neque prius eum sedere fas erat, quam merum degustans, aut etiam ebibens, poculum pocillatori redderet. Sedenti autem Attilæ eodem modo, qui convivio intererant, pocula suscipientes et post salutationem degustantes, hom norem exhibebant. Unicuique vero unus pocillator VARIA LECTIONES. 78 C D 10 αὐτὸν Ν., τὸν vulg. " δέξασθαι vulg. το ἡμᾶς conj. Β. το κύλικα Η., ἐπύλικα vulg.

737 DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. 738 Καὶ ἑκάστου λέγειν τι περὶ τῶν καθεστώτων βου- Α Dum ita de præsenti rerum statu confabulamur, pov λομένου, Ονηγησίου ὑπεξελθόντος, παρ' αὐτὸν ἦλ- θομεν, καὶ ἐπειρώμεθα περὶ τῶν ἐσπουδασμένων μανθάνειν. Ο δέ τισι πρότερον Βαρβάροις διαλεχθείς, πυθέσθαι με παρὰ Μαξιμίνου ἐπέτρεπε τίνα Ρω μαῖοι ἄνδρα τῶν ὑπατικῶν παρὰ τὸν Ἀττήλαν πρεσβευόμενον στέλλουσιν. ὡς δὲ παρελθὼν εἰς τὴν σκηνὴν ἔφραζον, ἅπερ είρητό μοι, καὶ ὅ τι δεῖ λέγειν ὧν χάριν ὁ Βάρβαρος ἡμῶν ἐπύθετο ἅμα τῷ Μαξιμίνῳ βουλευσάμενος ἐπανῆλθον ὡς τὸν Ονηγήσιον, λέγων, ὡς ἐθέλουσι μὲν Ῥωμαῖοι αὐτ τον το παρὰ σφᾶς ἐλθόντα τῶν ἀμφιβόλων ἕνεκα διαλέγεσθαι, εἰ δὲ τούτου διαμάρτοιεν, ἐκπέμψειν βασιλέα ἦν βούλεται πρεσβευσάμενον. Καὶ εὐθὺς μετ ιέναι με τον Μαξιμίνον παρεκελεύσατο, καὶ ἥκοντα αὐτὸν ἦγε παρὰ τὸν ᾿Αττήλαν. Καὶ μικρὴν ὕστε- Β ὑπεξελθὼν ὁ Μαξιμῖνος ἔλεγεν, ἐθέλειν τὸν Βάρδα ρον Νόμον ἢ Ανατόλιον ἢ Σενάτορα πρεσβεύεσθαι· μὴ γὰρ ἂν ἄλλον παρὰ τοὺς εἰρημένους δέξεσθαι 7. Καὶ ὡς αὐτοῦ ἀποκριναμένου μή χρῆναι ἐπὶ τὴν πρε σβείαν τοὺς ἄνδρας καλοῦντα ὑπόπτους καθιστῶν βασι- λεῖ, εἰρηκέναι τὸν Ἀττήλαν, εἰ μὴ ἕλοιντο ποιεῖν, & βούλεται, ὅπλοις τὰ ἀμφίβολα διακριθήσεσθαι. Επαν ελθόντων δὲ ἡμῶν ἐς τὴν σκηνήν, ὁ τοῦ Ὀρέστου πατὴρ ἧκε λέγων, ὡς Αμφοτέρους ὑμᾶς το 'Αττή- λας ἐπὶ τὸ συμπόσιον παρακαλεῖ, γενήσεσθαι δὲ αὐτὸ περὶ θ' τῆς ἡμέρας. ὡς δὲ τὸν καιρὸν ἐφυ- λάξαμεν καὶ ἐπὶ τὸ δεῖπνον κληθέντες παραγει νόμεθα ἡμεῖς τε καὶ οἱ ἀπὸ τῶν ἐσπερίων Ρω- μαίων πρέσβεις, ἔστημεν ἐπὶ τοῦ οὐδοῦ ἀντία Αττήλα. Καὶ κύλικα το οἱ οινοχόοι κατὰ τὸ ἐπι- χώριον ἐπέδοσαν ἔθος, ὡς καὶ ἡμᾶς πρὸ τῆς ἕδρας ἐπεύξασθαι. Οὗ δὴ γενομένου, τῆς κύλικος ἀπογευ σάμενοι ἐπὶ τοὺς θρόνους ήλθομεν, οὗ ἔδει καθεσθέν τις δειπνεῖν. Πρὸς δὲ τοῖς τοίχοις τοῦ οἰκήματος πάνω τες ὑπῆρχαν οἱ δίφροι ἐξ ἑκατέρας πλευρᾶς. Εν μεσωτάτῳ δὲ ἧστο ἐπὶ κλίνης ὁ Ἀττήλας, ἑτέρας ἐξόπισθεν κλίνης ὑπαρχούσης αὐτῷ, μεθ᾿ ἣν βαθμοί τινες ἐπὶ τὴν αὐτοῦ ἀνῆγον εὐνὴν, καλυπτομένην οθό ναις καὶ ποικίλοις παραπετάσμασι κόσμου χάριν, καθάπερ ἐπὶ τῶν γαμούντων Ελληνές τε καὶ Ρω- μαῖοι κατασκευάζουσι. Καὶ πρώτην μὲν ἐνόμιζον τῶν δειπνούντων τάξιν τὴν ἐν δεξιᾷ τοῦ ᾿Αττίλα, δευτέραν δὲ τὴν εὐώνυμον, ἐν ᾗ ἐτυγχάνομεν ὄντες, προκαθεσθέντος ἡμῶν Βερίχου, παρὰ Σκύθαις εὖ γεγονότος ἀνδρός· ὁ γὰρ Ονηγήσιος ἐπὶ δίφρου ἧστο ἐν δεξιᾷ τῆς τοῦ βασιλέως κλίνης. Αντικρύ δὲ τοῦ ᾿υνηγησίου ἐπὶ δίφρου ἐκαθέζοντο δύο τῶν Αττήλα παίδων· ὁ γὰρ πρεσβύτερος ἐπὶ τῆς ἐκείν νου ἧστο κλίνης, οὐκ ἐγγὺς, ἀλλ' ἐπ᾿ ἄκρου, αἰδοῖ τοῦ πατρὸς βλέπων ἐς γῆν. Πάντων δὲ ἐν κόσμῳ καθεστώτων, παρελθὼν οινοχόος τῷ ᾿Αττήλᾳ οἴνου κισσύβιον ἐπιδίδωσι. Δεξάμενος δὲ τὸν τῇ τάξει πρῶτον Ασπάζετο. Ο δὲ τῷ ἀσπασμῷ τιμηθεὶς διανίστατο· καὶ οὐ πρότερον Ιζῆσαι θέμις ἦν, πρὶν ἢ τῷ οἰνοχόῳ ἀπογευσάμενος ἢ καὶ ἐκπιὼν ἀπέδωκε Onegesius foras prodiit, ad quem, ut ex eo discere- mus, quæ nostræ curæ commissa fuerant, accessi- mus. Illo vero prius cum nescio quibus Barbaris collocutus, quærere me ex Maximino jussit, quem Romani ex consularibus legatum ad Attilam essent missuri. Ut in tentorium veni, et Maximino, quæ niki Onegesius dixerat, retuli, habita de eo, quod Barbaris respondendum esset, deliberatione, redii, dixique Onegesio, Romanos magnopere desiderare, illum suarum cum Attila controversiarum discepta- torem ad se accedere. Qua spe si exciderint, im- peratorem, quem sibi libuerit, legatum missurun. Extemplo me Maximinum arcessere jussit, quem, ut venit, ad Attilam deduxit. Unde non multo post Maximinus reversus, narravit, Barbarum velle, impe- ratorem ad se mittere legatos aut Nomum, aut Ana- tolium, aut Senatorem, neque ullos alios præter bos adınissurum. Et cum Maximinus 66 objiceret, minime convenire legatos, qui ad se mittantur, designando suspectos imperatori reddere, Attilam respondisse, si hæc abnuerint, armis se controver- sias disceptaturum. Reversis nobis in tentorium, ecce ad uos Orestis pater: « Vos ambos, inquit, ad convivium invitat Attilas, fiet vero illud ad nonamı diei horam. « Tempore condiclo observato, ut ve- ninius, et una quoque Romanorum Occidentalium legati, stetimus in limine cœnaculi coram Attila. Hic pincernæ, ut mos est in illis regionibus, cali- cem tradiderunt, ut ante accubitum vota faceremus. Quo facto, et calice degustato, ipsa solia, in quibus nos sedentes cœnare oportebat, ascendimus. Omnia sedilia circa parietes cubiculi ab utraque parte dis- posita erant: medius in lecto sedebat Attilas, altero lecto a tergo strato, pone quem erant quidam gra- dus, qui ad ejus cubile ferebant, linteis candidis et variis tapetibus ornatus gratia contectum, simile cubilibus, quæ Romani et Græci nubentibus ador- nare pro more habent. Et primum quidem convi- varum locum ejus habebant, qui ad Attilæ dextram sedebat, secundum ejus, qui ad lævam : in quo nos et Berichus, vir apud Scythas nobilis, sed Berichus superiore loco. Nam Ouegesius in sella ad dextrain regii tori, et e regione Onegesii duo ex Attila filiis sedebant. Senior enin in eodem, quo pater, throno, non prope, sed multum infra accumbebat, oculis præ pudore propter patris præsentiam semper in terraum conjectis. Omnibus ordine sedentibus, qui Attila erat a poculis ingrediens pateram vini tradit. Hanc ubi suscepit, proximum ordine salutavit, qui salutatione honoratus surrexit, neque prius eum sedere fas erat, quam merum degustans, aut etiam ebibens, poculum pocillatori redderet. Sedenti autem Attilæ eodem modo, qui convivio intererant, pocula suscipientes et post salutationem degustantes, hom norem exhibebant. Unicuique vero unus pocillator VARIA LECTIONES. 78 C D 10 αὐτὸν Ν., τὸν vulg. " δέξασθαι vulg. το ἡμᾶς conj. Β. το κύλικα Η., ἐπύλικα vulg.

737 DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. 738 Καὶ ἑκάστου λέγειν τι περὶ τῶν καθεστώτων βου- Α Dum ita de præsenti rerum statu confabulamur, pov λομένου, Ονηγησίου ὑπεξελθόντος, παρ' αὐτὸν ἦλ- θομεν, καὶ ἐπειρώμεθα περὶ τῶν ἐσπουδασμένων μανθάνειν. Ο δέ τισι πρότερον Βαρβάροις διαλεχθείς, πυθέσθαι με παρὰ Μαξιμίνου ἐπέτρεπε τίνα Ρω μαῖοι ἄνδρα τῶν ὑπατικῶν παρὰ τὸν Ἀττήλαν πρεσβευόμενον στέλλουσιν. ὡς δὲ παρελθὼν εἰς τὴν σκηνὴν ἔφραζον, ἅπερ είρητό μοι, καὶ ὅ τι δεῖ λέγειν ὧν χάριν ὁ Βάρβαρος ἡμῶν ἐπύθετο ἅμα τῷ Μαξιμίνῳ βουλευσάμενος ἐπανῆλθον ὡς τὸν Ονηγήσιον, λέγων, ὡς ἐθέλουσι μὲν Ῥωμαῖοι αὐτ τον το παρὰ σφᾶς ἐλθόντα τῶν ἀμφιβόλων ἕνεκα διαλέγεσθαι, εἰ δὲ τούτου διαμάρτοιεν, ἐκπέμψειν βασιλέα ἦν βούλεται πρεσβευσάμενον. Καὶ εὐθὺς μετ ιέναι με τον Μαξιμίνον παρεκελεύσατο, καὶ ἥκοντα αὐτὸν ἦγε παρὰ τὸν ᾿Αττήλαν. Καὶ μικρὴν ὕστε- Β ὑπεξελθὼν ὁ Μαξιμῖνος ἔλεγεν, ἐθέλειν τὸν Βάρδα ρον Νόμον ἢ Ανατόλιον ἢ Σενάτορα πρεσβεύεσθαι· μὴ γὰρ ἂν ἄλλον παρὰ τοὺς εἰρημένους δέξεσθαι 7. Καὶ ὡς αὐτοῦ ἀποκριναμένου μή χρῆναι ἐπὶ τὴν πρε σβείαν τοὺς ἄνδρας καλοῦντα ὑπόπτους καθιστῶν βασι- λεῖ, εἰρηκέναι τὸν Ἀττήλαν, εἰ μὴ ἕλοιντο ποιεῖν, & βούλεται, ὅπλοις τὰ ἀμφίβολα διακριθήσεσθαι. Επαν ελθόντων δὲ ἡμῶν ἐς τὴν σκηνήν, ὁ τοῦ Ὀρέστου πατὴρ ἧκε λέγων, ὡς Αμφοτέρους ὑμᾶς το 'Αττή- λας ἐπὶ τὸ συμπόσιον παρακαλεῖ, γενήσεσθαι δὲ αὐτὸ περὶ θ' τῆς ἡμέρας. ὡς δὲ τὸν καιρὸν ἐφυ- λάξαμεν καὶ ἐπὶ τὸ δεῖπνον κληθέντες παραγει νόμεθα ἡμεῖς τε καὶ οἱ ἀπὸ τῶν ἐσπερίων Ρω- μαίων πρέσβεις, ἔστημεν ἐπὶ τοῦ οὐδοῦ ἀντία Αττήλα. Καὶ κύλικα το οἱ οινοχόοι κατὰ τὸ ἐπι- χώριον ἐπέδοσαν ἔθος, ὡς καὶ ἡμᾶς πρὸ τῆς ἕδρας ἐπεύξασθαι. Οὗ δὴ γενομένου, τῆς κύλικος ἀπογευ σάμενοι ἐπὶ τοὺς θρόνους ήλθομεν, οὗ ἔδει καθεσθέν τις δειπνεῖν. Πρὸς δὲ τοῖς τοίχοις τοῦ οἰκήματος πάνω τες ὑπῆρχαν οἱ δίφροι ἐξ ἑκατέρας πλευρᾶς. Εν μεσωτάτῳ δὲ ἧστο ἐπὶ κλίνης ὁ Ἀττήλας, ἑτέρας ἐξόπισθεν κλίνης ὑπαρχούσης αὐτῷ, μεθ᾿ ἣν βαθμοί τινες ἐπὶ τὴν αὐτοῦ ἀνῆγον εὐνὴν, καλυπτομένην οθό ναις καὶ ποικίλοις παραπετάσμασι κόσμου χάριν, καθάπερ ἐπὶ τῶν γαμούντων Ελληνές τε καὶ Ρω- μαῖοι κατασκευάζουσι. Καὶ πρώτην μὲν ἐνόμιζον τῶν δειπνούντων τάξιν τὴν ἐν δεξιᾷ τοῦ ᾿Αττίλα, δευτέραν δὲ τὴν εὐώνυμον, ἐν ᾗ ἐτυγχάνομεν ὄντες, προκαθεσθέντος ἡμῶν Βερίχου, παρὰ Σκύθαις εὖ γεγονότος ἀνδρός· ὁ γὰρ Ονηγήσιος ἐπὶ δίφρου ἧστο ἐν δεξιᾷ τῆς τοῦ βασιλέως κλίνης. Αντικρύ δὲ τοῦ ᾿υνηγησίου ἐπὶ δίφρου ἐκαθέζοντο δύο τῶν Αττήλα παίδων· ὁ γὰρ πρεσβύτερος ἐπὶ τῆς ἐκείν νου ἧστο κλίνης, οὐκ ἐγγὺς, ἀλλ' ἐπ᾿ ἄκρου, αἰδοῖ τοῦ πατρὸς βλέπων ἐς γῆν. Πάντων δὲ ἐν κόσμῳ καθεστώτων, παρελθὼν οινοχόος τῷ ᾿Αττήλᾳ οἴνου κισσύβιον ἐπιδίδωσι. Δεξάμενος δὲ τὸν τῇ τάξει πρῶτον Ασπάζετο. Ο δὲ τῷ ἀσπασμῷ τιμηθεὶς διανίστατο· καὶ οὐ πρότερον Ιζῆσαι θέμις ἦν, πρὶν ἢ τῷ οἰνοχόῳ ἀπογευσάμενος ἢ καὶ ἐκπιὼν ἀπέδωκε Onegesius foras prodiit, ad quem, ut ex eo discere- mus, quæ nostræ curæ commissa fuerant, accessi- mus. Illo vero prius cum nescio quibus Barbaris collocutus, quærere me ex Maximino jussit, quem Romani ex consularibus legatum ad Attilam essent missuri. Ut in tentorium veni, et Maximino, quæ niki Onegesius dixerat, retuli, habita de eo, quod Barbaris respondendum esset, deliberatione, redii, dixique Onegesio, Romanos magnopere desiderare, illum suarum cum Attila controversiarum discepta- torem ad se accedere. Qua spe si exciderint, im- peratorem, quem sibi libuerit, legatum missurun. Extemplo me Maximinum arcessere jussit, quem, ut venit, ad Attilam deduxit. Unde non multo post Maximinus reversus, narravit, Barbarum velle, impe- ratorem ad se mittere legatos aut Nomum, aut Ana- tolium, aut Senatorem, neque ullos alios præter bos adınissurum. Et cum Maximinus 66 objiceret, minime convenire legatos, qui ad se mittantur, designando suspectos imperatori reddere, Attilam respondisse, si hæc abnuerint, armis se controver- sias disceptaturum. Reversis nobis in tentorium, ecce ad uos Orestis pater: « Vos ambos, inquit, ad convivium invitat Attilas, fiet vero illud ad nonamı diei horam. « Tempore condiclo observato, ut ve- ninius, et una quoque Romanorum Occidentalium legati, stetimus in limine cœnaculi coram Attila. Hic pincernæ, ut mos est in illis regionibus, cali- cem tradiderunt, ut ante accubitum vota faceremus. Quo facto, et calice degustato, ipsa solia, in quibus nos sedentes cœnare oportebat, ascendimus. Omnia sedilia circa parietes cubiculi ab utraque parte dis- posita erant: medius in lecto sedebat Attilas, altero lecto a tergo strato, pone quem erant quidam gra- dus, qui ad ejus cubile ferebant, linteis candidis et variis tapetibus ornatus gratia contectum, simile cubilibus, quæ Romani et Græci nubentibus ador- nare pro more habent. Et primum quidem convi- varum locum ejus habebant, qui ad Attilæ dextram sedebat, secundum ejus, qui ad lævam : in quo nos et Berichus, vir apud Scythas nobilis, sed Berichus superiore loco. Nam Ouegesius in sella ad dextrain regii tori, et e regione Onegesii duo ex Attila filiis sedebant. Senior enin in eodem, quo pater, throno, non prope, sed multum infra accumbebat, oculis præ pudore propter patris præsentiam semper in terraum conjectis. Omnibus ordine sedentibus, qui Attila erat a poculis ingrediens pateram vini tradit. Hanc ubi suscepit, proximum ordine salutavit, qui salutatione honoratus surrexit, neque prius eum sedere fas erat, quam merum degustans, aut etiam ebibens, poculum pocillatori redderet. Sedenti autem Attilæ eodem modo, qui convivio intererant, pocula suscipientes et post salutationem degustantes, hom norem exhibebant. Unicuique vero unus pocillator VARIA LECTIONES. 78 C D 10 αὐτὸν Ν., τὸν vulg. " δέξασθαι vulg. το ἡμᾶς conj. Β. το κύλικα Η., ἐπύλικα vulg.

737 DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. 738 Καὶ ἑκάστου λέγειν τι περὶ τῶν καθεστώτων βου- Α Dum ita de præsenti rerum statu confabulamur, pov λομένου, Ονηγησίου ὑπεξελθόντος, παρ' αὐτὸν ἦλ- θομεν, καὶ ἐπειρώμεθα περὶ τῶν ἐσπουδασμένων μανθάνειν. Ο δέ τισι πρότερον Βαρβάροις διαλεχθείς, πυθέσθαι με παρὰ Μαξιμίνου ἐπέτρεπε τίνα Ρω μαῖοι ἄνδρα τῶν ὑπατικῶν παρὰ τὸν Ἀττήλαν πρεσβευόμενον στέλλουσιν. ὡς δὲ παρελθὼν εἰς τὴν σκηνὴν ἔφραζον, ἅπερ είρητό μοι, καὶ ὅ τι δεῖ λέγειν ὧν χάριν ὁ Βάρβαρος ἡμῶν ἐπύθετο ἅμα τῷ Μαξιμίνῳ βουλευσάμενος ἐπανῆλθον ὡς τὸν Ονηγήσιον, λέγων, ὡς ἐθέλουσι μὲν Ῥωμαῖοι αὐτ τον το παρὰ σφᾶς ἐλθόντα τῶν ἀμφιβόλων ἕνεκα διαλέγεσθαι, εἰ δὲ τούτου διαμάρτοιεν, ἐκπέμψειν βασιλέα ἦν βούλεται πρεσβευσάμενον. Καὶ εὐθὺς μετ ιέναι με τον Μαξιμίνον παρεκελεύσατο, καὶ ἥκοντα αὐτὸν ἦγε παρὰ τὸν ᾿Αττήλαν. Καὶ μικρὴν ὕστε- Β ὑπεξελθὼν ὁ Μαξιμῖνος ἔλεγεν, ἐθέλειν τὸν Βάρδα ρον Νόμον ἢ Ανατόλιον ἢ Σενάτορα πρεσβεύεσθαι· μὴ γὰρ ἂν ἄλλον παρὰ τοὺς εἰρημένους δέξεσθαι 7. Καὶ ὡς αὐτοῦ ἀποκριναμένου μή χρῆναι ἐπὶ τὴν πρε σβείαν τοὺς ἄνδρας καλοῦντα ὑπόπτους καθιστῶν βασι- λεῖ, εἰρηκέναι τὸν Ἀττήλαν, εἰ μὴ ἕλοιντο ποιεῖν, & βούλεται, ὅπλοις τὰ ἀμφίβολα διακριθήσεσθαι. Επαν ελθόντων δὲ ἡμῶν ἐς τὴν σκηνήν, ὁ τοῦ Ὀρέστου πατὴρ ἧκε λέγων, ὡς Αμφοτέρους ὑμᾶς το 'Αττή- λας ἐπὶ τὸ συμπόσιον παρακαλεῖ, γενήσεσθαι δὲ αὐτὸ περὶ θ' τῆς ἡμέρας. ὡς δὲ τὸν καιρὸν ἐφυ- λάξαμεν καὶ ἐπὶ τὸ δεῖπνον κληθέντες παραγει νόμεθα ἡμεῖς τε καὶ οἱ ἀπὸ τῶν ἐσπερίων Ρω- μαίων πρέσβεις, ἔστημεν ἐπὶ τοῦ οὐδοῦ ἀντία Αττήλα. Καὶ κύλικα το οἱ οινοχόοι κατὰ τὸ ἐπι- χώριον ἐπέδοσαν ἔθος, ὡς καὶ ἡμᾶς πρὸ τῆς ἕδρας ἐπεύξασθαι. Οὗ δὴ γενομένου, τῆς κύλικος ἀπογευ σάμενοι ἐπὶ τοὺς θρόνους ήλθομεν, οὗ ἔδει καθεσθέν τις δειπνεῖν. Πρὸς δὲ τοῖς τοίχοις τοῦ οἰκήματος πάνω τες ὑπῆρχαν οἱ δίφροι ἐξ ἑκατέρας πλευρᾶς. Εν μεσωτάτῳ δὲ ἧστο ἐπὶ κλίνης ὁ Ἀττήλας, ἑτέρας ἐξόπισθεν κλίνης ὑπαρχούσης αὐτῷ, μεθ᾿ ἣν βαθμοί τινες ἐπὶ τὴν αὐτοῦ ἀνῆγον εὐνὴν, καλυπτομένην οθό ναις καὶ ποικίλοις παραπετάσμασι κόσμου χάριν, καθάπερ ἐπὶ τῶν γαμούντων Ελληνές τε καὶ Ρω- μαῖοι κατασκευάζουσι. Καὶ πρώτην μὲν ἐνόμιζον τῶν δειπνούντων τάξιν τὴν ἐν δεξιᾷ τοῦ ᾿Αττίλα, δευτέραν δὲ τὴν εὐώνυμον, ἐν ᾗ ἐτυγχάνομεν ὄντες, προκαθεσθέντος ἡμῶν Βερίχου, παρὰ Σκύθαις εὖ γεγονότος ἀνδρός· ὁ γὰρ Ονηγήσιος ἐπὶ δίφρου ἧστο ἐν δεξιᾷ τῆς τοῦ βασιλέως κλίνης. Αντικρύ δὲ τοῦ ᾿υνηγησίου ἐπὶ δίφρου ἐκαθέζοντο δύο τῶν Αττήλα παίδων· ὁ γὰρ πρεσβύτερος ἐπὶ τῆς ἐκείν νου ἧστο κλίνης, οὐκ ἐγγὺς, ἀλλ' ἐπ᾿ ἄκρου, αἰδοῖ τοῦ πατρὸς βλέπων ἐς γῆν. Πάντων δὲ ἐν κόσμῳ καθεστώτων, παρελθὼν οινοχόος τῷ ᾿Αττήλᾳ οἴνου κισσύβιον ἐπιδίδωσι. Δεξάμενος δὲ τὸν τῇ τάξει πρῶτον Ασπάζετο. Ο δὲ τῷ ἀσπασμῷ τιμηθεὶς διανίστατο· καὶ οὐ πρότερον Ιζῆσαι θέμις ἦν, πρὶν ἢ τῷ οἰνοχόῳ ἀπογευσάμενος ἢ καὶ ἐκπιὼν ἀπέδωκε Onegesius foras prodiit, ad quem, ut ex eo discere- mus, quæ nostræ curæ commissa fuerant, accessi- mus. Illo vero prius cum nescio quibus Barbaris collocutus, quærere me ex Maximino jussit, quem Romani ex consularibus legatum ad Attilam essent missuri. Ut in tentorium veni, et Maximino, quæ niki Onegesius dixerat, retuli, habita de eo, quod Barbaris respondendum esset, deliberatione, redii, dixique Onegesio, Romanos magnopere desiderare, illum suarum cum Attila controversiarum discepta- torem ad se accedere. Qua spe si exciderint, im- peratorem, quem sibi libuerit, legatum missurun. Extemplo me Maximinum arcessere jussit, quem, ut venit, ad Attilam deduxit. Unde non multo post Maximinus reversus, narravit, Barbarum velle, impe- ratorem ad se mittere legatos aut Nomum, aut Ana- tolium, aut Senatorem, neque ullos alios præter bos adınissurum. Et cum Maximinus 66 objiceret, minime convenire legatos, qui ad se mittantur, designando suspectos imperatori reddere, Attilam respondisse, si hæc abnuerint, armis se controver- sias disceptaturum. Reversis nobis in tentorium, ecce ad uos Orestis pater: « Vos ambos, inquit, ad convivium invitat Attilas, fiet vero illud ad nonamı diei horam. « Tempore condiclo observato, ut ve- ninius, et una quoque Romanorum Occidentalium legati, stetimus in limine cœnaculi coram Attila. Hic pincernæ, ut mos est in illis regionibus, cali- cem tradiderunt, ut ante accubitum vota faceremus. Quo facto, et calice degustato, ipsa solia, in quibus nos sedentes cœnare oportebat, ascendimus. Omnia sedilia circa parietes cubiculi ab utraque parte dis- posita erant: medius in lecto sedebat Attilas, altero lecto a tergo strato, pone quem erant quidam gra- dus, qui ad ejus cubile ferebant, linteis candidis et variis tapetibus ornatus gratia contectum, simile cubilibus, quæ Romani et Græci nubentibus ador- nare pro more habent. Et primum quidem convi- varum locum ejus habebant, qui ad Attilæ dextram sedebat, secundum ejus, qui ad lævam : in quo nos et Berichus, vir apud Scythas nobilis, sed Berichus superiore loco. Nam Ouegesius in sella ad dextrain regii tori, et e regione Onegesii duo ex Attila filiis sedebant. Senior enin in eodem, quo pater, throno, non prope, sed multum infra accumbebat, oculis præ pudore propter patris præsentiam semper in terraum conjectis. Omnibus ordine sedentibus, qui Attila erat a poculis ingrediens pateram vini tradit. Hanc ubi suscepit, proximum ordine salutavit, qui salutatione honoratus surrexit, neque prius eum sedere fas erat, quam merum degustans, aut etiam ebibens, poculum pocillatori redderet. Sedenti autem Attilæ eodem modo, qui convivio intererant, pocula suscipientes et post salutationem degustantes, hom norem exhibebant. Unicuique vero unus pocillator VARIA LECTIONES. 78 C D 10 αὐτὸν Ν., τὸν vulg. " δέξασθαι vulg. το ἡμᾶς conj. Β. το κύλικα Η., ἐπύλικα vulg.

737 DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. 738 Καὶ ἑκάστου λέγειν τι περὶ τῶν καθεστώτων βου- Α Dum ita de præsenti rerum statu confabulamur, pov λομένου, Ονηγησίου ὑπεξελθόντος, παρ' αὐτὸν ἦλ- θομεν, καὶ ἐπειρώμεθα περὶ τῶν ἐσπουδασμένων μανθάνειν. Ο δέ τισι πρότερον Βαρβάροις διαλεχθείς, πυθέσθαι με παρὰ Μαξιμίνου ἐπέτρεπε τίνα Ρω μαῖοι ἄνδρα τῶν ὑπατικῶν παρὰ τὸν Ἀττήλαν πρεσβευόμενον στέλλουσιν. ὡς δὲ παρελθὼν εἰς τὴν σκηνὴν ἔφραζον, ἅπερ είρητό μοι, καὶ ὅ τι δεῖ λέγειν ὧν χάριν ὁ Βάρβαρος ἡμῶν ἐπύθετο ἅμα τῷ Μαξιμίνῳ βουλευσάμενος ἐπανῆλθον ὡς τὸν Ονηγήσιον, λέγων, ὡς ἐθέλουσι μὲν Ῥωμαῖοι αὐτ τον το παρὰ σφᾶς ἐλθόντα τῶν ἀμφιβόλων ἕνεκα διαλέγεσθαι, εἰ δὲ τούτου διαμάρτοιεν, ἐκπέμψειν βασιλέα ἦν βούλεται πρεσβευσάμενον. Καὶ εὐθὺς μετ ιέναι με τον Μαξιμίνον παρεκελεύσατο, καὶ ἥκοντα αὐτὸν ἦγε παρὰ τὸν ᾿Αττήλαν. Καὶ μικρὴν ὕστε- Β ὑπεξελθὼν ὁ Μαξιμῖνος ἔλεγεν, ἐθέλειν τὸν Βάρδα ρον Νόμον ἢ Ανατόλιον ἢ Σενάτορα πρεσβεύεσθαι· μὴ γὰρ ἂν ἄλλον παρὰ τοὺς εἰρημένους δέξεσθαι 7. Καὶ ὡς αὐτοῦ ἀποκριναμένου μή χρῆναι ἐπὶ τὴν πρε σβείαν τοὺς ἄνδρας καλοῦντα ὑπόπτους καθιστῶν βασι- λεῖ, εἰρηκέναι τὸν Ἀττήλαν, εἰ μὴ ἕλοιντο ποιεῖν, & βούλεται, ὅπλοις τὰ ἀμφίβολα διακριθήσεσθαι. Επαν ελθόντων δὲ ἡμῶν ἐς τὴν σκηνήν, ὁ τοῦ Ὀρέστου πατὴρ ἧκε λέγων, ὡς Αμφοτέρους ὑμᾶς το 'Αττή- λας ἐπὶ τὸ συμπόσιον παρακαλεῖ, γενήσεσθαι δὲ αὐτὸ περὶ θ' τῆς ἡμέρας. ὡς δὲ τὸν καιρὸν ἐφυ- λάξαμεν καὶ ἐπὶ τὸ δεῖπνον κληθέντες παραγει νόμεθα ἡμεῖς τε καὶ οἱ ἀπὸ τῶν ἐσπερίων Ρω- μαίων πρέσβεις, ἔστημεν ἐπὶ τοῦ οὐδοῦ ἀντία Αττήλα. Καὶ κύλικα το οἱ οινοχόοι κατὰ τὸ ἐπι- χώριον ἐπέδοσαν ἔθος, ὡς καὶ ἡμᾶς πρὸ τῆς ἕδρας ἐπεύξασθαι. Οὗ δὴ γενομένου, τῆς κύλικος ἀπογευ σάμενοι ἐπὶ τοὺς θρόνους ήλθομεν, οὗ ἔδει καθεσθέν τις δειπνεῖν. Πρὸς δὲ τοῖς τοίχοις τοῦ οἰκήματος πάνω τες ὑπῆρχαν οἱ δίφροι ἐξ ἑκατέρας πλευρᾶς. Εν μεσωτάτῳ δὲ ἧστο ἐπὶ κλίνης ὁ Ἀττήλας, ἑτέρας ἐξόπισθεν κλίνης ὑπαρχούσης αὐτῷ, μεθ᾿ ἣν βαθμοί τινες ἐπὶ τὴν αὐτοῦ ἀνῆγον εὐνὴν, καλυπτομένην οθό ναις καὶ ποικίλοις παραπετάσμασι κόσμου χάριν, καθάπερ ἐπὶ τῶν γαμούντων Ελληνές τε καὶ Ρω- μαῖοι κατασκευάζουσι. Καὶ πρώτην μὲν ἐνόμιζον τῶν δειπνούντων τάξιν τὴν ἐν δεξιᾷ τοῦ ᾿Αττίλα, δευτέραν δὲ τὴν εὐώνυμον, ἐν ᾗ ἐτυγχάνομεν ὄντες, προκαθεσθέντος ἡμῶν Βερίχου, παρὰ Σκύθαις εὖ γεγονότος ἀνδρός· ὁ γὰρ Ονηγήσιος ἐπὶ δίφρου ἧστο ἐν δεξιᾷ τῆς τοῦ βασιλέως κλίνης. Αντικρύ δὲ τοῦ ᾿υνηγησίου ἐπὶ δίφρου ἐκαθέζοντο δύο τῶν Αττήλα παίδων· ὁ γὰρ πρεσβύτερος ἐπὶ τῆς ἐκείν νου ἧστο κλίνης, οὐκ ἐγγὺς, ἀλλ' ἐπ᾿ ἄκρου, αἰδοῖ τοῦ πατρὸς βλέπων ἐς γῆν. Πάντων δὲ ἐν κόσμῳ καθεστώτων, παρελθὼν οινοχόος τῷ ᾿Αττήλᾳ οἴνου κισσύβιον ἐπιδίδωσι. Δεξάμενος δὲ τὸν τῇ τάξει πρῶτον Ασπάζετο. Ο δὲ τῷ ἀσπασμῷ τιμηθεὶς διανίστατο· καὶ οὐ πρότερον Ιζῆσαι θέμις ἦν, πρὶν ἢ τῷ οἰνοχόῳ ἀπογευσάμενος ἢ καὶ ἐκπιὼν ἀπέδωκε Onegesius foras prodiit, ad quem, ut ex eo discere- mus, quæ nostræ curæ commissa fuerant, accessi- mus. Illo vero prius cum nescio quibus Barbaris collocutus, quærere me ex Maximino jussit, quem Romani ex consularibus legatum ad Attilam essent missuri. Ut in tentorium veni, et Maximino, quæ niki Onegesius dixerat, retuli, habita de eo, quod Barbaris respondendum esset, deliberatione, redii, dixique Onegesio, Romanos magnopere desiderare, illum suarum cum Attila controversiarum discepta- torem ad se accedere. Qua spe si exciderint, im- peratorem, quem sibi libuerit, legatum missurun. Extemplo me Maximinum arcessere jussit, quem, ut venit, ad Attilam deduxit. Unde non multo post Maximinus reversus, narravit, Barbarum velle, impe- ratorem ad se mittere legatos aut Nomum, aut Ana- tolium, aut Senatorem, neque ullos alios præter bos adınissurum. Et cum Maximinus 66 objiceret, minime convenire legatos, qui ad se mittantur, designando suspectos imperatori reddere, Attilam respondisse, si hæc abnuerint, armis se controver- sias disceptaturum. Reversis nobis in tentorium, ecce ad uos Orestis pater: « Vos ambos, inquit, ad convivium invitat Attilas, fiet vero illud ad nonamı diei horam. « Tempore condiclo observato, ut ve- ninius, et una quoque Romanorum Occidentalium legati, stetimus in limine cœnaculi coram Attila. Hic pincernæ, ut mos est in illis regionibus, cali- cem tradiderunt, ut ante accubitum vota faceremus. Quo facto, et calice degustato, ipsa solia, in quibus nos sedentes cœnare oportebat, ascendimus. Omnia sedilia circa parietes cubiculi ab utraque parte dis- posita erant: medius in lecto sedebat Attilas, altero lecto a tergo strato, pone quem erant quidam gra- dus, qui ad ejus cubile ferebant, linteis candidis et variis tapetibus ornatus gratia contectum, simile cubilibus, quæ Romani et Græci nubentibus ador- nare pro more habent. Et primum quidem convi- varum locum ejus habebant, qui ad Attilæ dextram sedebat, secundum ejus, qui ad lævam : in quo nos et Berichus, vir apud Scythas nobilis, sed Berichus superiore loco. Nam Ouegesius in sella ad dextrain regii tori, et e regione Onegesii duo ex Attila filiis sedebant. Senior enin in eodem, quo pater, throno, non prope, sed multum infra accumbebat, oculis præ pudore propter patris præsentiam semper in terraum conjectis. Omnibus ordine sedentibus, qui Attila erat a poculis ingrediens pateram vini tradit. Hanc ubi suscepit, proximum ordine salutavit, qui salutatione honoratus surrexit, neque prius eum sedere fas erat, quam merum degustans, aut etiam ebibens, poculum pocillatori redderet. Sedenti autem Attilæ eodem modo, qui convivio intererant, pocula suscipientes et post salutationem degustantes, hom norem exhibebant. Unicuique vero unus pocillator VARIA LECTIONES. 78 C D 10 αὐτὸν Ν., τὸν vulg. " δέξασθαι vulg. το ἡμᾶς conj. Β. το κύλικα Η., ἐπύλικα vulg.

737 DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. 738 Καὶ ἑκάστου λέγειν τι περὶ τῶν καθεστώτων βου- Α Dum ita de præsenti rerum statu confabulamur, pov λομένου, Ονηγησίου ὑπεξελθόντος, παρ' αὐτὸν ἦλ- θομεν, καὶ ἐπειρώμεθα περὶ τῶν ἐσπουδασμένων μανθάνειν. Ο δέ τισι πρότερον Βαρβάροις διαλεχθείς, πυθέσθαι με παρὰ Μαξιμίνου ἐπέτρεπε τίνα Ρω μαῖοι ἄνδρα τῶν ὑπατικῶν παρὰ τὸν Ἀττήλαν πρεσβευόμενον στέλλουσιν. ὡς δὲ παρελθὼν εἰς τὴν σκηνὴν ἔφραζον, ἅπερ είρητό μοι, καὶ ὅ τι δεῖ λέγειν ὧν χάριν ὁ Βάρβαρος ἡμῶν ἐπύθετο ἅμα τῷ Μαξιμίνῳ βουλευσάμενος ἐπανῆλθον ὡς τὸν Ονηγήσιον, λέγων, ὡς ἐθέλουσι μὲν Ῥωμαῖοι αὐτ τον το παρὰ σφᾶς ἐλθόντα τῶν ἀμφιβόλων ἕνεκα διαλέγεσθαι, εἰ δὲ τούτου διαμάρτοιεν, ἐκπέμψειν βασιλέα ἦν βούλεται πρεσβευσάμενον. Καὶ εὐθὺς μετ ιέναι με τον Μαξιμίνον παρεκελεύσατο, καὶ ἥκοντα αὐτὸν ἦγε παρὰ τὸν ᾿Αττήλαν. Καὶ μικρὴν ὕστε- Β ὑπεξελθὼν ὁ Μαξιμῖνος ἔλεγεν, ἐθέλειν τὸν Βάρδα ρον Νόμον ἢ Ανατόλιον ἢ Σενάτορα πρεσβεύεσθαι· μὴ γὰρ ἂν ἄλλον παρὰ τοὺς εἰρημένους δέξεσθαι 7. Καὶ ὡς αὐτοῦ ἀποκριναμένου μή χρῆναι ἐπὶ τὴν πρε σβείαν τοὺς ἄνδρας καλοῦντα ὑπόπτους καθιστῶν βασι- λεῖ, εἰρηκέναι τὸν Ἀττήλαν, εἰ μὴ ἕλοιντο ποιεῖν, & βούλεται, ὅπλοις τὰ ἀμφίβολα διακριθήσεσθαι. Επαν ελθόντων δὲ ἡμῶν ἐς τὴν σκηνήν, ὁ τοῦ Ὀρέστου πατὴρ ἧκε λέγων, ὡς Αμφοτέρους ὑμᾶς το 'Αττή- λας ἐπὶ τὸ συμπόσιον παρακαλεῖ, γενήσεσθαι δὲ αὐτὸ περὶ θ' τῆς ἡμέρας. ὡς δὲ τὸν καιρὸν ἐφυ- λάξαμεν καὶ ἐπὶ τὸ δεῖπνον κληθέντες παραγει νόμεθα ἡμεῖς τε καὶ οἱ ἀπὸ τῶν ἐσπερίων Ρω- μαίων πρέσβεις, ἔστημεν ἐπὶ τοῦ οὐδοῦ ἀντία Αττήλα. Καὶ κύλικα το οἱ οινοχόοι κατὰ τὸ ἐπι- χώριον ἐπέδοσαν ἔθος, ὡς καὶ ἡμᾶς πρὸ τῆς ἕδρας ἐπεύξασθαι. Οὗ δὴ γενομένου, τῆς κύλικος ἀπογευ σάμενοι ἐπὶ τοὺς θρόνους ήλθομεν, οὗ ἔδει καθεσθέν τις δειπνεῖν. Πρὸς δὲ τοῖς τοίχοις τοῦ οἰκήματος πάνω τες ὑπῆρχαν οἱ δίφροι ἐξ ἑκατέρας πλευρᾶς. Εν μεσωτάτῳ δὲ ἧστο ἐπὶ κλίνης ὁ Ἀττήλας, ἑτέρας ἐξόπισθεν κλίνης ὑπαρχούσης αὐτῷ, μεθ᾿ ἣν βαθμοί τινες ἐπὶ τὴν αὐτοῦ ἀνῆγον εὐνὴν, καλυπτομένην οθό ναις καὶ ποικίλοις παραπετάσμασι κόσμου χάριν, καθάπερ ἐπὶ τῶν γαμούντων Ελληνές τε καὶ Ρω- μαῖοι κατασκευάζουσι. Καὶ πρώτην μὲν ἐνόμιζον τῶν δειπνούντων τάξιν τὴν ἐν δεξιᾷ τοῦ ᾿Αττίλα, δευτέραν δὲ τὴν εὐώνυμον, ἐν ᾗ ἐτυγχάνομεν ὄντες, προκαθεσθέντος ἡμῶν Βερίχου, παρὰ Σκύθαις εὖ γεγονότος ἀνδρός· ὁ γὰρ Ονηγήσιος ἐπὶ δίφρου ἧστο ἐν δεξιᾷ τῆς τοῦ βασιλέως κλίνης. Αντικρύ δὲ τοῦ ᾿υνηγησίου ἐπὶ δίφρου ἐκαθέζοντο δύο τῶν Αττήλα παίδων· ὁ γὰρ πρεσβύτερος ἐπὶ τῆς ἐκείν νου ἧστο κλίνης, οὐκ ἐγγὺς, ἀλλ' ἐπ᾿ ἄκρου, αἰδοῖ τοῦ πατρὸς βλέπων ἐς γῆν. Πάντων δὲ ἐν κόσμῳ καθεστώτων, παρελθὼν οινοχόος τῷ ᾿Αττήλᾳ οἴνου κισσύβιον ἐπιδίδωσι. Δεξάμενος δὲ τὸν τῇ τάξει πρῶτον Ασπάζετο. Ο δὲ τῷ ἀσπασμῷ τιμηθεὶς διανίστατο· καὶ οὐ πρότερον Ιζῆσαι θέμις ἦν, πρὶν ἢ τῷ οἰνοχόῳ ἀπογευσάμενος ἢ καὶ ἐκπιὼν ἀπέδωκε Onegesius foras prodiit, ad quem, ut ex eo discere- mus, quæ nostræ curæ commissa fuerant, accessi- mus. Illo vero prius cum nescio quibus Barbaris collocutus, quærere me ex Maximino jussit, quem Romani ex consularibus legatum ad Attilam essent missuri. Ut in tentorium veni, et Maximino, quæ niki Onegesius dixerat, retuli, habita de eo, quod Barbaris respondendum esset, deliberatione, redii, dixique Onegesio, Romanos magnopere desiderare, illum suarum cum Attila controversiarum discepta- torem ad se accedere. Qua spe si exciderint, im- peratorem, quem sibi libuerit, legatum missurun. Extemplo me Maximinum arcessere jussit, quem, ut venit, ad Attilam deduxit. Unde non multo post Maximinus reversus, narravit, Barbarum velle, impe- ratorem ad se mittere legatos aut Nomum, aut Ana- tolium, aut Senatorem, neque ullos alios præter bos adınissurum. Et cum Maximinus 66 objiceret, minime convenire legatos, qui ad se mittantur, designando suspectos imperatori reddere, Attilam respondisse, si hæc abnuerint, armis se controver- sias disceptaturum. Reversis nobis in tentorium, ecce ad uos Orestis pater: « Vos ambos, inquit, ad convivium invitat Attilas, fiet vero illud ad nonamı diei horam. « Tempore condiclo observato, ut ve- ninius, et una quoque Romanorum Occidentalium legati, stetimus in limine cœnaculi coram Attila. Hic pincernæ, ut mos est in illis regionibus, cali- cem tradiderunt, ut ante accubitum vota faceremus. Quo facto, et calice degustato, ipsa solia, in quibus nos sedentes cœnare oportebat, ascendimus. Omnia sedilia circa parietes cubiculi ab utraque parte dis- posita erant: medius in lecto sedebat Attilas, altero lecto a tergo strato, pone quem erant quidam gra- dus, qui ad ejus cubile ferebant, linteis candidis et variis tapetibus ornatus gratia contectum, simile cubilibus, quæ Romani et Græci nubentibus ador- nare pro more habent. Et primum quidem convi- varum locum ejus habebant, qui ad Attilæ dextram sedebat, secundum ejus, qui ad lævam : in quo nos et Berichus, vir apud Scythas nobilis, sed Berichus superiore loco. Nam Ouegesius in sella ad dextrain regii tori, et e regione Onegesii duo ex Attila filiis sedebant. Senior enin in eodem, quo pater, throno, non prope, sed multum infra accumbebat, oculis præ pudore propter patris præsentiam semper in terraum conjectis. Omnibus ordine sedentibus, qui Attila erat a poculis ingrediens pateram vini tradit. Hanc ubi suscepit, proximum ordine salutavit, qui salutatione honoratus surrexit, neque prius eum sedere fas erat, quam merum degustans, aut etiam ebibens, poculum pocillatori redderet. Sedenti autem Attilæ eodem modo, qui convivio intererant, pocula suscipientes et post salutationem degustantes, hom norem exhibebant. Unicuique vero unus pocillator VARIA LECTIONES. 78 C D 10 αὐτὸν Ν., τὸν vulg. " δέξασθαι vulg. το ἡμᾶς conj. Β. το κύλικα Η., ἐπύλικα vulg.

737 DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. 738 Καὶ ἑκάστου λέγειν τι περὶ τῶν καθεστώτων βου- Α Dum ita de præsenti rerum statu confabulamur, pov λομένου, Ονηγησίου ὑπεξελθόντος, παρ' αὐτὸν ἦλ- θομεν, καὶ ἐπειρώμεθα περὶ τῶν ἐσπουδασμένων μανθάνειν. Ο δέ τισι πρότερον Βαρβάροις διαλεχθείς, πυθέσθαι με παρὰ Μαξιμίνου ἐπέτρεπε τίνα Ρω μαῖοι ἄνδρα τῶν ὑπατικῶν παρὰ τὸν Ἀττήλαν πρεσβευόμενον στέλλουσιν. ὡς δὲ παρελθὼν εἰς τὴν σκηνὴν ἔφραζον, ἅπερ είρητό μοι, καὶ ὅ τι δεῖ λέγειν ὧν χάριν ὁ Βάρβαρος ἡμῶν ἐπύθετο ἅμα τῷ Μαξιμίνῳ βουλευσάμενος ἐπανῆλθον ὡς τὸν Ονηγήσιον, λέγων, ὡς ἐθέλουσι μὲν Ῥωμαῖοι αὐτ τον το παρὰ σφᾶς ἐλθόντα τῶν ἀμφιβόλων ἕνεκα διαλέγεσθαι, εἰ δὲ τούτου διαμάρτοιεν, ἐκπέμψειν βασιλέα ἦν βούλεται πρεσβευσάμενον. Καὶ εὐθὺς μετ ιέναι με τον Μαξιμίνον παρεκελεύσατο, καὶ ἥκοντα αὐτὸν ἦγε παρὰ τὸν ᾿Αττήλαν. Καὶ μικρὴν ὕστε- Β ὑπεξελθὼν ὁ Μαξιμῖνος ἔλεγεν, ἐθέλειν τὸν Βάρδα ρον Νόμον ἢ Ανατόλιον ἢ Σενάτορα πρεσβεύεσθαι· μὴ γὰρ ἂν ἄλλον παρὰ τοὺς εἰρημένους δέξεσθαι 7. Καὶ ὡς αὐτοῦ ἀποκριναμένου μή χρῆναι ἐπὶ τὴν πρε σβείαν τοὺς ἄνδρας καλοῦντα ὑπόπτους καθιστῶν βασι- λεῖ, εἰρηκέναι τὸν Ἀττήλαν, εἰ μὴ ἕλοιντο ποιεῖν, & βούλεται, ὅπλοις τὰ ἀμφίβολα διακριθήσεσθαι. Επαν ελθόντων δὲ ἡμῶν ἐς τὴν σκηνήν, ὁ τοῦ Ὀρέστου πατὴρ ἧκε λέγων, ὡς Αμφοτέρους ὑμᾶς το 'Αττή- λας ἐπὶ τὸ συμπόσιον παρακαλεῖ, γενήσεσθαι δὲ αὐτὸ περὶ θ' τῆς ἡμέρας. ὡς δὲ τὸν καιρὸν ἐφυ- λάξαμεν καὶ ἐπὶ τὸ δεῖπνον κληθέντες παραγει νόμεθα ἡμεῖς τε καὶ οἱ ἀπὸ τῶν ἐσπερίων Ρω- μαίων πρέσβεις, ἔστημεν ἐπὶ τοῦ οὐδοῦ ἀντία Αττήλα. Καὶ κύλικα το οἱ οινοχόοι κατὰ τὸ ἐπι- χώριον ἐπέδοσαν ἔθος, ὡς καὶ ἡμᾶς πρὸ τῆς ἕδρας ἐπεύξασθαι. Οὗ δὴ γενομένου, τῆς κύλικος ἀπογευ σάμενοι ἐπὶ τοὺς θρόνους ήλθομεν, οὗ ἔδει καθεσθέν τις δειπνεῖν. Πρὸς δὲ τοῖς τοίχοις τοῦ οἰκήματος πάνω τες ὑπῆρχαν οἱ δίφροι ἐξ ἑκατέρας πλευρᾶς. Εν μεσωτάτῳ δὲ ἧστο ἐπὶ κλίνης ὁ Ἀττήλας, ἑτέρας ἐξόπισθεν κλίνης ὑπαρχούσης αὐτῷ, μεθ᾿ ἣν βαθμοί τινες ἐπὶ τὴν αὐτοῦ ἀνῆγον εὐνὴν, καλυπτομένην οθό ναις καὶ ποικίλοις παραπετάσμασι κόσμου χάριν, καθάπερ ἐπὶ τῶν γαμούντων Ελληνές τε καὶ Ρω- μαῖοι κατασκευάζουσι. Καὶ πρώτην μὲν ἐνόμιζον τῶν δειπνούντων τάξιν τὴν ἐν δεξιᾷ τοῦ ᾿Αττίλα, δευτέραν δὲ τὴν εὐώνυμον, ἐν ᾗ ἐτυγχάνομεν ὄντες, προκαθεσθέντος ἡμῶν Βερίχου, παρὰ Σκύθαις εὖ γεγονότος ἀνδρός· ὁ γὰρ Ονηγήσιος ἐπὶ δίφρου ἧστο ἐν δεξιᾷ τῆς τοῦ βασιλέως κλίνης. Αντικρύ δὲ τοῦ ᾿υνηγησίου ἐπὶ δίφρου ἐκαθέζοντο δύο τῶν Αττήλα παίδων· ὁ γὰρ πρεσβύτερος ἐπὶ τῆς ἐκείν νου ἧστο κλίνης, οὐκ ἐγγὺς, ἀλλ' ἐπ᾿ ἄκρου, αἰδοῖ τοῦ πατρὸς βλέπων ἐς γῆν. Πάντων δὲ ἐν κόσμῳ καθεστώτων, παρελθὼν οινοχόος τῷ ᾿Αττήλᾳ οἴνου κισσύβιον ἐπιδίδωσι. Δεξάμενος δὲ τὸν τῇ τάξει πρῶτον Ασπάζετο. Ο δὲ τῷ ἀσπασμῷ τιμηθεὶς διανίστατο· καὶ οὐ πρότερον Ιζῆσαι θέμις ἦν, πρὶν ἢ τῷ οἰνοχόῳ ἀπογευσάμενος ἢ καὶ ἐκπιὼν ἀπέδωκε Onegesius foras prodiit, ad quem, ut ex eo discere- mus, quæ nostræ curæ commissa fuerant, accessi- mus. Illo vero prius cum nescio quibus Barbaris collocutus, quærere me ex Maximino jussit, quem Romani ex consularibus legatum ad Attilam essent missuri. Ut in tentorium veni, et Maximino, quæ niki Onegesius dixerat, retuli, habita de eo, quod Barbaris respondendum esset, deliberatione, redii, dixique Onegesio, Romanos magnopere desiderare, illum suarum cum Attila controversiarum discepta- torem ad se accedere. Qua spe si exciderint, im- peratorem, quem sibi libuerit, legatum missurun. Extemplo me Maximinum arcessere jussit, quem, ut venit, ad Attilam deduxit. Unde non multo post Maximinus reversus, narravit, Barbarum velle, impe- ratorem ad se mittere legatos aut Nomum, aut Ana- tolium, aut Senatorem, neque ullos alios præter bos adınissurum. Et cum Maximinus 66 objiceret, minime convenire legatos, qui ad se mittantur, designando suspectos imperatori reddere, Attilam respondisse, si hæc abnuerint, armis se controver- sias disceptaturum. Reversis nobis in tentorium, ecce ad uos Orestis pater: « Vos ambos, inquit, ad convivium invitat Attilas, fiet vero illud ad nonamı diei horam. « Tempore condiclo observato, ut ve- ninius, et una quoque Romanorum Occidentalium legati, stetimus in limine cœnaculi coram Attila. Hic pincernæ, ut mos est in illis regionibus, cali- cem tradiderunt, ut ante accubitum vota faceremus. Quo facto, et calice degustato, ipsa solia, in quibus nos sedentes cœnare oportebat, ascendimus. Omnia sedilia circa parietes cubiculi ab utraque parte dis- posita erant: medius in lecto sedebat Attilas, altero lecto a tergo strato, pone quem erant quidam gra- dus, qui ad ejus cubile ferebant, linteis candidis et variis tapetibus ornatus gratia contectum, simile cubilibus, quæ Romani et Græci nubentibus ador- nare pro more habent. Et primum quidem convi- varum locum ejus habebant, qui ad Attilæ dextram sedebat, secundum ejus, qui ad lævam : in quo nos et Berichus, vir apud Scythas nobilis, sed Berichus superiore loco. Nam Ouegesius in sella ad dextrain regii tori, et e regione Onegesii duo ex Attila filiis sedebant. Senior enin in eodem, quo pater, throno, non prope, sed multum infra accumbebat, oculis præ pudore propter patris præsentiam semper in terraum conjectis. Omnibus ordine sedentibus, qui Attila erat a poculis ingrediens pateram vini tradit. Hanc ubi suscepit, proximum ordine salutavit, qui salutatione honoratus surrexit, neque prius eum sedere fas erat, quam merum degustans, aut etiam ebibens, poculum pocillatori redderet. Sedenti autem Attilæ eodem modo, qui convivio intererant, pocula suscipientes et post salutationem degustantes, hom norem exhibebant. Unicuique vero unus pocillator VARIA LECTIONES. 78 C D 10 αὐτὸν Ν., τὸν vulg. " δέξασθαι vulg. το ἡμᾶς conj. Β. το κύλικα Η., ἐπύλικα vulg.

737 DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. 738 Καὶ ἑκάστου λέγειν τι περὶ τῶν καθεστώτων βου- Α Dum ita de præsenti rerum statu confabulamur, pov λομένου, Ονηγησίου ὑπεξελθόντος, παρ' αὐτὸν ἦλ- θομεν, καὶ ἐπειρώμεθα περὶ τῶν ἐσπουδασμένων μανθάνειν. Ο δέ τισι πρότερον Βαρβάροις διαλεχθείς, πυθέσθαι με παρὰ Μαξιμίνου ἐπέτρεπε τίνα Ρω μαῖοι ἄνδρα τῶν ὑπατικῶν παρὰ τὸν Ἀττήλαν πρεσβευόμενον στέλλουσιν. ὡς δὲ παρελθὼν εἰς τὴν σκηνὴν ἔφραζον, ἅπερ είρητό μοι, καὶ ὅ τι δεῖ λέγειν ὧν χάριν ὁ Βάρβαρος ἡμῶν ἐπύθετο ἅμα τῷ Μαξιμίνῳ βουλευσάμενος ἐπανῆλθον ὡς τὸν Ονηγήσιον, λέγων, ὡς ἐθέλουσι μὲν Ῥωμαῖοι αὐτ τον το παρὰ σφᾶς ἐλθόντα τῶν ἀμφιβόλων ἕνεκα διαλέγεσθαι, εἰ δὲ τούτου διαμάρτοιεν, ἐκπέμψειν βασιλέα ἦν βούλεται πρεσβευσάμενον. Καὶ εὐθὺς μετ ιέναι με τον Μαξιμίνον παρεκελεύσατο, καὶ ἥκοντα αὐτὸν ἦγε παρὰ τὸν ᾿Αττήλαν. Καὶ μικρὴν ὕστε- Β ὑπεξελθὼν ὁ Μαξιμῖνος ἔλεγεν, ἐθέλειν τὸν Βάρδα ρον Νόμον ἢ Ανατόλιον ἢ Σενάτορα πρεσβεύεσθαι· μὴ γὰρ ἂν ἄλλον παρὰ τοὺς εἰρημένους δέξεσθαι 7. Καὶ ὡς αὐτοῦ ἀποκριναμένου μή χρῆναι ἐπὶ τὴν πρε σβείαν τοὺς ἄνδρας καλοῦντα ὑπόπτους καθιστῶν βασι- λεῖ, εἰρηκέναι τὸν Ἀττήλαν, εἰ μὴ ἕλοιντο ποιεῖν, & βούλεται, ὅπλοις τὰ ἀμφίβολα διακριθήσεσθαι. Επαν ελθόντων δὲ ἡμῶν ἐς τὴν σκηνήν, ὁ τοῦ Ὀρέστου πατὴρ ἧκε λέγων, ὡς Αμφοτέρους ὑμᾶς το 'Αττή- λας ἐπὶ τὸ συμπόσιον παρακαλεῖ, γενήσεσθαι δὲ αὐτὸ περὶ θ' τῆς ἡμέρας. ὡς δὲ τὸν καιρὸν ἐφυ- λάξαμεν καὶ ἐπὶ τὸ δεῖπνον κληθέντες παραγει νόμεθα ἡμεῖς τε καὶ οἱ ἀπὸ τῶν ἐσπερίων Ρω- μαίων πρέσβεις, ἔστημεν ἐπὶ τοῦ οὐδοῦ ἀντία Αττήλα. Καὶ κύλικα το οἱ οινοχόοι κατὰ τὸ ἐπι- χώριον ἐπέδοσαν ἔθος, ὡς καὶ ἡμᾶς πρὸ τῆς ἕδρας ἐπεύξασθαι. Οὗ δὴ γενομένου, τῆς κύλικος ἀπογευ σάμενοι ἐπὶ τοὺς θρόνους ήλθομεν, οὗ ἔδει καθεσθέν τις δειπνεῖν. Πρὸς δὲ τοῖς τοίχοις τοῦ οἰκήματος πάνω τες ὑπῆρχαν οἱ δίφροι ἐξ ἑκατέρας πλευρᾶς. Εν μεσωτάτῳ δὲ ἧστο ἐπὶ κλίνης ὁ Ἀττήλας, ἑτέρας ἐξόπισθεν κλίνης ὑπαρχούσης αὐτῷ, μεθ᾿ ἣν βαθμοί τινες ἐπὶ τὴν αὐτοῦ ἀνῆγον εὐνὴν, καλυπτομένην οθό ναις καὶ ποικίλοις παραπετάσμασι κόσμου χάριν, καθάπερ ἐπὶ τῶν γαμούντων Ελληνές τε καὶ Ρω- μαῖοι κατασκευάζουσι. Καὶ πρώτην μὲν ἐνόμιζον τῶν δειπνούντων τάξιν τὴν ἐν δεξιᾷ τοῦ ᾿Αττίλα, δευτέραν δὲ τὴν εὐώνυμον, ἐν ᾗ ἐτυγχάνομεν ὄντες, προκαθεσθέντος ἡμῶν Βερίχου, παρὰ Σκύθαις εὖ γεγονότος ἀνδρός· ὁ γὰρ Ονηγήσιος ἐπὶ δίφρου ἧστο ἐν δεξιᾷ τῆς τοῦ βασιλέως κλίνης. Αντικρύ δὲ τοῦ ᾿υνηγησίου ἐπὶ δίφρου ἐκαθέζοντο δύο τῶν Αττήλα παίδων· ὁ γὰρ πρεσβύτερος ἐπὶ τῆς ἐκείν νου ἧστο κλίνης, οὐκ ἐγγὺς, ἀλλ' ἐπ᾿ ἄκρου, αἰδοῖ τοῦ πατρὸς βλέπων ἐς γῆν. Πάντων δὲ ἐν κόσμῳ καθεστώτων, παρελθὼν οινοχόος τῷ ᾿Αττήλᾳ οἴνου κισσύβιον ἐπιδίδωσι. Δεξάμενος δὲ τὸν τῇ τάξει πρῶτον Ασπάζετο. Ο δὲ τῷ ἀσπασμῷ τιμηθεὶς διανίστατο· καὶ οὐ πρότερον Ιζῆσαι θέμις ἦν, πρὶν ἢ τῷ οἰνοχόῳ ἀπογευσάμενος ἢ καὶ ἐκπιὼν ἀπέδωκε Onegesius foras prodiit, ad quem, ut ex eo discere- mus, quæ nostræ curæ commissa fuerant, accessi- mus. Illo vero prius cum nescio quibus Barbaris collocutus, quærere me ex Maximino jussit, quem Romani ex consularibus legatum ad Attilam essent missuri. Ut in tentorium veni, et Maximino, quæ niki Onegesius dixerat, retuli, habita de eo, quod Barbaris respondendum esset, deliberatione, redii, dixique Onegesio, Romanos magnopere desiderare, illum suarum cum Attila controversiarum discepta- torem ad se accedere. Qua spe si exciderint, im- peratorem, quem sibi libuerit, legatum missurun. Extemplo me Maximinum arcessere jussit, quem, ut venit, ad Attilam deduxit. Unde non multo post Maximinus reversus, narravit, Barbarum velle, impe- ratorem ad se mittere legatos aut Nomum, aut Ana- tolium, aut Senatorem, neque ullos alios præter bos adınissurum. Et cum Maximinus 66 objiceret, minime convenire legatos, qui ad se mittantur, designando suspectos imperatori reddere, Attilam respondisse, si hæc abnuerint, armis se controver- sias disceptaturum. Reversis nobis in tentorium, ecce ad uos Orestis pater: « Vos ambos, inquit, ad convivium invitat Attilas, fiet vero illud ad nonamı diei horam. « Tempore condiclo observato, ut ve- ninius, et una quoque Romanorum Occidentalium legati, stetimus in limine cœnaculi coram Attila. Hic pincernæ, ut mos est in illis regionibus, cali- cem tradiderunt, ut ante accubitum vota faceremus. Quo facto, et calice degustato, ipsa solia, in quibus nos sedentes cœnare oportebat, ascendimus. Omnia sedilia circa parietes cubiculi ab utraque parte dis- posita erant: medius in lecto sedebat Attilas, altero lecto a tergo strato, pone quem erant quidam gra- dus, qui ad ejus cubile ferebant, linteis candidis et variis tapetibus ornatus gratia contectum, simile cubilibus, quæ Romani et Græci nubentibus ador- nare pro more habent. Et primum quidem convi- varum locum ejus habebant, qui ad Attilæ dextram sedebat, secundum ejus, qui ad lævam : in quo nos et Berichus, vir apud Scythas nobilis, sed Berichus superiore loco. Nam Ouegesius in sella ad dextrain regii tori, et e regione Onegesii duo ex Attila filiis sedebant. Senior enin in eodem, quo pater, throno, non prope, sed multum infra accumbebat, oculis præ pudore propter patris præsentiam semper in terraum conjectis. Omnibus ordine sedentibus, qui Attila erat a poculis ingrediens pateram vini tradit. Hanc ubi suscepit, proximum ordine salutavit, qui salutatione honoratus surrexit, neque prius eum sedere fas erat, quam merum degustans, aut etiam ebibens, poculum pocillatori redderet. Sedenti autem Attilæ eodem modo, qui convivio intererant, pocula suscipientes et post salutationem degustantes, hom norem exhibebant. Unicuique vero unus pocillator VARIA LECTIONES. 78 C D 10 αὐτὸν Ν., τὸν vulg. " δέξασθαι vulg. το ἡμᾶς conj. Β. το κύλικα Η., ἐπύλικα vulg.

737 DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. 738 Καὶ ἑκάστου λέγειν τι περὶ τῶν καθεστώτων βου- Α Dum ita de præsenti rerum statu confabulamur, pov λομένου, Ονηγησίου ὑπεξελθόντος, παρ' αὐτὸν ἦλ- θομεν, καὶ ἐπειρώμεθα περὶ τῶν ἐσπουδασμένων μανθάνειν. Ο δέ τισι πρότερον Βαρβάροις διαλεχθείς, πυθέσθαι με παρὰ Μαξιμίνου ἐπέτρεπε τίνα Ρω μαῖοι ἄνδρα τῶν ὑπατικῶν παρὰ τὸν Ἀττήλαν πρεσβευόμενον στέλλουσιν. ὡς δὲ παρελθὼν εἰς τὴν σκηνὴν ἔφραζον, ἅπερ είρητό μοι, καὶ ὅ τι δεῖ λέγειν ὧν χάριν ὁ Βάρβαρος ἡμῶν ἐπύθετο ἅμα τῷ Μαξιμίνῳ βουλευσάμενος ἐπανῆλθον ὡς τὸν Ονηγήσιον, λέγων, ὡς ἐθέλουσι μὲν Ῥωμαῖοι αὐτ τον το παρὰ σφᾶς ἐλθόντα τῶν ἀμφιβόλων ἕνεκα διαλέγεσθαι, εἰ δὲ τούτου διαμάρτοιεν, ἐκπέμψειν βασιλέα ἦν βούλεται πρεσβευσάμενον. Καὶ εὐθὺς μετ ιέναι με τον Μαξιμίνον παρεκελεύσατο, καὶ ἥκοντα αὐτὸν ἦγε παρὰ τὸν ᾿Αττήλαν. Καὶ μικρὴν ὕστε- Β ὑπεξελθὼν ὁ Μαξιμῖνος ἔλεγεν, ἐθέλειν τὸν Βάρδα ρον Νόμον ἢ Ανατόλιον ἢ Σενάτορα πρεσβεύεσθαι· μὴ γὰρ ἂν ἄλλον παρὰ τοὺς εἰρημένους δέξεσθαι 7. Καὶ ὡς αὐτοῦ ἀποκριναμένου μή χρῆναι ἐπὶ τὴν πρε σβείαν τοὺς ἄνδρας καλοῦντα ὑπόπτους καθιστῶν βασι- λεῖ, εἰρηκέναι τὸν Ἀττήλαν, εἰ μὴ ἕλοιντο ποιεῖν, & βούλεται, ὅπλοις τὰ ἀμφίβολα διακριθήσεσθαι. Επαν ελθόντων δὲ ἡμῶν ἐς τὴν σκηνήν, ὁ τοῦ Ὀρέστου πατὴρ ἧκε λέγων, ὡς Αμφοτέρους ὑμᾶς το 'Αττή- λας ἐπὶ τὸ συμπόσιον παρακαλεῖ, γενήσεσθαι δὲ αὐτὸ περὶ θ' τῆς ἡμέρας. ὡς δὲ τὸν καιρὸν ἐφυ- λάξαμεν καὶ ἐπὶ τὸ δεῖπνον κληθέντες παραγει νόμεθα ἡμεῖς τε καὶ οἱ ἀπὸ τῶν ἐσπερίων Ρω- μαίων πρέσβεις, ἔστημεν ἐπὶ τοῦ οὐδοῦ ἀντία Αττήλα. Καὶ κύλικα το οἱ οινοχόοι κατὰ τὸ ἐπι- χώριον ἐπέδοσαν ἔθος, ὡς καὶ ἡμᾶς πρὸ τῆς ἕδρας ἐπεύξασθαι. Οὗ δὴ γενομένου, τῆς κύλικος ἀπογευ σάμενοι ἐπὶ τοὺς θρόνους ήλθομεν, οὗ ἔδει καθεσθέν τις δειπνεῖν. Πρὸς δὲ τοῖς τοίχοις τοῦ οἰκήματος πάνω τες ὑπῆρχαν οἱ δίφροι ἐξ ἑκατέρας πλευρᾶς. Εν μεσωτάτῳ δὲ ἧστο ἐπὶ κλίνης ὁ Ἀττήλας, ἑτέρας ἐξόπισθεν κλίνης ὑπαρχούσης αὐτῷ, μεθ᾿ ἣν βαθμοί τινες ἐπὶ τὴν αὐτοῦ ἀνῆγον εὐνὴν, καλυπτομένην οθό ναις καὶ ποικίλοις παραπετάσμασι κόσμου χάριν, καθάπερ ἐπὶ τῶν γαμούντων Ελληνές τε καὶ Ρω- μαῖοι κατασκευάζουσι. Καὶ πρώτην μὲν ἐνόμιζον τῶν δειπνούντων τάξιν τὴν ἐν δεξιᾷ τοῦ ᾿Αττίλα, δευτέραν δὲ τὴν εὐώνυμον, ἐν ᾗ ἐτυγχάνομεν ὄντες, προκαθεσθέντος ἡμῶν Βερίχου, παρὰ Σκύθαις εὖ γεγονότος ἀνδρός· ὁ γὰρ Ονηγήσιος ἐπὶ δίφρου ἧστο ἐν δεξιᾷ τῆς τοῦ βασιλέως κλίνης. Αντικρύ δὲ τοῦ ᾿υνηγησίου ἐπὶ δίφρου ἐκαθέζοντο δύο τῶν Αττήλα παίδων· ὁ γὰρ πρεσβύτερος ἐπὶ τῆς ἐκείν νου ἧστο κλίνης, οὐκ ἐγγὺς, ἀλλ' ἐπ᾿ ἄκρου, αἰδοῖ τοῦ πατρὸς βλέπων ἐς γῆν. Πάντων δὲ ἐν κόσμῳ καθεστώτων, παρελθὼν οινοχόος τῷ ᾿Αττήλᾳ οἴνου κισσύβιον ἐπιδίδωσι. Δεξάμενος δὲ τὸν τῇ τάξει πρῶτον Ασπάζετο. Ο δὲ τῷ ἀσπασμῷ τιμηθεὶς διανίστατο· καὶ οὐ πρότερον Ιζῆσαι θέμις ἦν, πρὶν ἢ τῷ οἰνοχόῳ ἀπογευσάμενος ἢ καὶ ἐκπιὼν ἀπέδωκε Onegesius foras prodiit, ad quem, ut ex eo discere- mus, quæ nostræ curæ commissa fuerant, accessi- mus. Illo vero prius cum nescio quibus Barbaris collocutus, quærere me ex Maximino jussit, quem Romani ex consularibus legatum ad Attilam essent missuri. Ut in tentorium veni, et Maximino, quæ niki Onegesius dixerat, retuli, habita de eo, quod Barbaris respondendum esset, deliberatione, redii, dixique Onegesio, Romanos magnopere desiderare, illum suarum cum Attila controversiarum discepta- torem ad se accedere. Qua spe si exciderint, im- peratorem, quem sibi libuerit, legatum missurun. Extemplo me Maximinum arcessere jussit, quem, ut venit, ad Attilam deduxit. Unde non multo post Maximinus reversus, narravit, Barbarum velle, impe- ratorem ad se mittere legatos aut Nomum, aut Ana- tolium, aut Senatorem, neque ullos alios præter bos adınissurum. Et cum Maximinus 66 objiceret, minime convenire legatos, qui ad se mittantur, designando suspectos imperatori reddere, Attilam respondisse, si hæc abnuerint, armis se controver- sias disceptaturum. Reversis nobis in tentorium, ecce ad uos Orestis pater: « Vos ambos, inquit, ad convivium invitat Attilas, fiet vero illud ad nonamı diei horam. « Tempore condiclo observato, ut ve- ninius, et una quoque Romanorum Occidentalium legati, stetimus in limine cœnaculi coram Attila. Hic pincernæ, ut mos est in illis regionibus, cali- cem tradiderunt, ut ante accubitum vota faceremus. Quo facto, et calice degustato, ipsa solia, in quibus nos sedentes cœnare oportebat, ascendimus. Omnia sedilia circa parietes cubiculi ab utraque parte dis- posita erant: medius in lecto sedebat Attilas, altero lecto a tergo strato, pone quem erant quidam gra- dus, qui ad ejus cubile ferebant, linteis candidis et variis tapetibus ornatus gratia contectum, simile cubilibus, quæ Romani et Græci nubentibus ador- nare pro more habent. Et primum quidem convi- varum locum ejus habebant, qui ad Attilæ dextram sedebat, secundum ejus, qui ad lævam : in quo nos et Berichus, vir apud Scythas nobilis, sed Berichus superiore loco. Nam Ouegesius in sella ad dextrain regii tori, et e regione Onegesii duo ex Attila filiis sedebant. Senior enin in eodem, quo pater, throno, non prope, sed multum infra accumbebat, oculis præ pudore propter patris præsentiam semper in terraum conjectis. Omnibus ordine sedentibus, qui Attila erat a poculis ingrediens pateram vini tradit. Hanc ubi suscepit, proximum ordine salutavit, qui salutatione honoratus surrexit, neque prius eum sedere fas erat, quam merum degustans, aut etiam ebibens, poculum pocillatori redderet. Sedenti autem Attilæ eodem modo, qui convivio intererant, pocula suscipientes et post salutationem degustantes, hom norem exhibebant. Unicuique vero unus pocillator VARIA LECTIONES. 78 C D 10 αὐτὸν Ν., τὸν vulg. " δέξασθαι vulg. το ἡμᾶς conj. Β. το κύλικα Η., ἐπύλικα vulg.

737 DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. 738 Καὶ ἑκάστου λέγειν τι περὶ τῶν καθεστώτων βου- Α Dum ita de præsenti rerum statu confabulamur, pov λομένου, Ονηγησίου ὑπεξελθόντος, παρ' αὐτὸν ἦλ- θομεν, καὶ ἐπειρώμεθα περὶ τῶν ἐσπουδασμένων μανθάνειν. Ο δέ τισι πρότερον Βαρβάροις διαλεχθείς, πυθέσθαι με παρὰ Μαξιμίνου ἐπέτρεπε τίνα Ρω μαῖοι ἄνδρα τῶν ὑπατικῶν παρὰ τὸν Ἀττήλαν πρεσβευόμενον στέλλουσιν. ὡς δὲ παρελθὼν εἰς τὴν σκηνὴν ἔφραζον, ἅπερ είρητό μοι, καὶ ὅ τι δεῖ λέγειν ὧν χάριν ὁ Βάρβαρος ἡμῶν ἐπύθετο ἅμα τῷ Μαξιμίνῳ βουλευσάμενος ἐπανῆλθον ὡς τὸν Ονηγήσιον, λέγων, ὡς ἐθέλουσι μὲν Ῥωμαῖοι αὐτ τον το παρὰ σφᾶς ἐλθόντα τῶν ἀμφιβόλων ἕνεκα διαλέγεσθαι, εἰ δὲ τούτου διαμάρτοιεν, ἐκπέμψειν βασιλέα ἦν βούλεται πρεσβευσάμενον. Καὶ εὐθὺς μετ ιέναι με τον Μαξιμίνον παρεκελεύσατο, καὶ ἥκοντα αὐτὸν ἦγε παρὰ τὸν ᾿Αττήλαν. Καὶ μικρὴν ὕστε- Β ὑπεξελθὼν ὁ Μαξιμῖνος ἔλεγεν, ἐθέλειν τὸν Βάρδα ρον Νόμον ἢ Ανατόλιον ἢ Σενάτορα πρεσβεύεσθαι· μὴ γὰρ ἂν ἄλλον παρὰ τοὺς εἰρημένους δέξεσθαι 7. Καὶ ὡς αὐτοῦ ἀποκριναμένου μή χρῆναι ἐπὶ τὴν πρε σβείαν τοὺς ἄνδρας καλοῦντα ὑπόπτους καθιστῶν βασι- λεῖ, εἰρηκέναι τὸν Ἀττήλαν, εἰ μὴ ἕλοιντο ποιεῖν, & βούλεται, ὅπλοις τὰ ἀμφίβολα διακριθήσεσθαι. Επαν ελθόντων δὲ ἡμῶν ἐς τὴν σκηνήν, ὁ τοῦ Ὀρέστου πατὴρ ἧκε λέγων, ὡς Αμφοτέρους ὑμᾶς το 'Αττή- λας ἐπὶ τὸ συμπόσιον παρακαλεῖ, γενήσεσθαι δὲ αὐτὸ περὶ θ' τῆς ἡμέρας. ὡς δὲ τὸν καιρὸν ἐφυ- λάξαμεν καὶ ἐπὶ τὸ δεῖπνον κληθέντες παραγει νόμεθα ἡμεῖς τε καὶ οἱ ἀπὸ τῶν ἐσπερίων Ρω- μαίων πρέσβεις, ἔστημεν ἐπὶ τοῦ οὐδοῦ ἀντία Αττήλα. Καὶ κύλικα το οἱ οινοχόοι κατὰ τὸ ἐπι- χώριον ἐπέδοσαν ἔθος, ὡς καὶ ἡμᾶς πρὸ τῆς ἕδρας ἐπεύξασθαι. Οὗ δὴ γενομένου, τῆς κύλικος ἀπογευ σάμενοι ἐπὶ τοὺς θρόνους ήλθομεν, οὗ ἔδει καθεσθέν τις δειπνεῖν. Πρὸς δὲ τοῖς τοίχοις τοῦ οἰκήματος πάνω τες ὑπῆρχαν οἱ δίφροι ἐξ ἑκατέρας πλευρᾶς. Εν μεσωτάτῳ δὲ ἧστο ἐπὶ κλίνης ὁ Ἀττήλας, ἑτέρας ἐξόπισθεν κλίνης ὑπαρχούσης αὐτῷ, μεθ᾿ ἣν βαθμοί τινες ἐπὶ τὴν αὐτοῦ ἀνῆγον εὐνὴν, καλυπτομένην οθό ναις καὶ ποικίλοις παραπετάσμασι κόσμου χάριν, καθάπερ ἐπὶ τῶν γαμούντων Ελληνές τε καὶ Ρω- μαῖοι κατασκευάζουσι. Καὶ πρώτην μὲν ἐνόμιζον τῶν δειπνούντων τάξιν τὴν ἐν δεξιᾷ τοῦ ᾿Αττίλα, δευτέραν δὲ τὴν εὐώνυμον, ἐν ᾗ ἐτυγχάνομεν ὄντες, προκαθεσθέντος ἡμῶν Βερίχου, παρὰ Σκύθαις εὖ γεγονότος ἀνδρός· ὁ γὰρ Ονηγήσιος ἐπὶ δίφρου ἧστο ἐν δεξιᾷ τῆς τοῦ βασιλέως κλίνης. Αντικρύ δὲ τοῦ ᾿υνηγησίου ἐπὶ δίφρου ἐκαθέζοντο δύο τῶν Αττήλα παίδων· ὁ γὰρ πρεσβύτερος ἐπὶ τῆς ἐκείν νου ἧστο κλίνης, οὐκ ἐγγὺς, ἀλλ' ἐπ᾿ ἄκρου, αἰδοῖ τοῦ πατρὸς βλέπων ἐς γῆν. Πάντων δὲ ἐν κόσμῳ καθεστώτων, παρελθὼν οινοχόος τῷ ᾿Αττήλᾳ οἴνου κισσύβιον ἐπιδίδωσι. Δεξάμενος δὲ τὸν τῇ τάξει πρῶτον Ασπάζετο. Ο δὲ τῷ ἀσπασμῷ τιμηθεὶς διανίστατο· καὶ οὐ πρότερον Ιζῆσαι θέμις ἦν, πρὶν ἢ τῷ οἰνοχόῳ ἀπογευσάμενος ἢ καὶ ἐκπιὼν ἀπέδωκε Onegesius foras prodiit, ad quem, ut ex eo discere- mus, quæ nostræ curæ commissa fuerant, accessi- mus. Illo vero prius cum nescio quibus Barbaris collocutus, quærere me ex Maximino jussit, quem Romani ex consularibus legatum ad Attilam essent missuri. Ut in tentorium veni, et Maximino, quæ niki Onegesius dixerat, retuli, habita de eo, quod Barbaris respondendum esset, deliberatione, redii, dixique Onegesio, Romanos magnopere desiderare, illum suarum cum Attila controversiarum discepta- torem ad se accedere. Qua spe si exciderint, im- peratorem, quem sibi libuerit, legatum missurun. Extemplo me Maximinum arcessere jussit, quem, ut venit, ad Attilam deduxit. Unde non multo post Maximinus reversus, narravit, Barbarum velle, impe- ratorem ad se mittere legatos aut Nomum, aut Ana- tolium, aut Senatorem, neque ullos alios præter bos adınissurum. Et cum Maximinus 66 objiceret, minime convenire legatos, qui ad se mittantur, designando suspectos imperatori reddere, Attilam respondisse, si hæc abnuerint, armis se controver- sias disceptaturum. Reversis nobis in tentorium, ecce ad uos Orestis pater: « Vos ambos, inquit, ad convivium invitat Attilas, fiet vero illud ad nonamı diei horam. « Tempore condiclo observato, ut ve- ninius, et una quoque Romanorum Occidentalium legati, stetimus in limine cœnaculi coram Attila. Hic pincernæ, ut mos est in illis regionibus, cali- cem tradiderunt, ut ante accubitum vota faceremus. Quo facto, et calice degustato, ipsa solia, in quibus nos sedentes cœnare oportebat, ascendimus. Omnia sedilia circa parietes cubiculi ab utraque parte dis- posita erant: medius in lecto sedebat Attilas, altero lecto a tergo strato, pone quem erant quidam gra- dus, qui ad ejus cubile ferebant, linteis candidis et variis tapetibus ornatus gratia contectum, simile cubilibus, quæ Romani et Græci nubentibus ador- nare pro more habent. Et primum quidem convi- varum locum ejus habebant, qui ad Attilæ dextram sedebat, secundum ejus, qui ad lævam : in quo nos et Berichus, vir apud Scythas nobilis, sed Berichus superiore loco. Nam Ouegesius in sella ad dextrain regii tori, et e regione Onegesii duo ex Attila filiis sedebant. Senior enin in eodem, quo pater, throno, non prope, sed multum infra accumbebat, oculis præ pudore propter patris præsentiam semper in terraum conjectis. Omnibus ordine sedentibus, qui Attila erat a poculis ingrediens pateram vini tradit. Hanc ubi suscepit, proximum ordine salutavit, qui salutatione honoratus surrexit, neque prius eum sedere fas erat, quam merum degustans, aut etiam ebibens, poculum pocillatori redderet. Sedenti autem Attilæ eodem modo, qui convivio intererant, pocula suscipientes et post salutationem degustantes, hom norem exhibebant. Unicuique vero unus pocillator VARIA LECTIONES. 78 C D 10 αὐτὸν Ν., τὸν vulg. " δέξασθαι vulg. το ἡμᾶς conj. Β. το κύλικα Η., ἐπύλικα vulg.

737 DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. 738 Καὶ ἑκάστου λέγειν τι περὶ τῶν καθεστώτων βου- Α Dum ita de præsenti rerum statu confabulamur, pov λομένου, Ονηγησίου ὑπεξελθόντος, παρ' αὐτὸν ἦλ- θομεν, καὶ ἐπειρώμεθα περὶ τῶν ἐσπουδασμένων μανθάνειν. Ο δέ τισι πρότερον Βαρβάροις διαλεχθείς, πυθέσθαι με παρὰ Μαξιμίνου ἐπέτρεπε τίνα Ρω μαῖοι ἄνδρα τῶν ὑπατικῶν παρὰ τὸν Ἀττήλαν πρεσβευόμενον στέλλουσιν. ὡς δὲ παρελθὼν εἰς τὴν σκηνὴν ἔφραζον, ἅπερ είρητό μοι, καὶ ὅ τι δεῖ λέγειν ὧν χάριν ὁ Βάρβαρος ἡμῶν ἐπύθετο ἅμα τῷ Μαξιμίνῳ βουλευσάμενος ἐπανῆλθον ὡς τὸν Ονηγήσιον, λέγων, ὡς ἐθέλουσι μὲν Ῥωμαῖοι αὐτ τον το παρὰ σφᾶς ἐλθόντα τῶν ἀμφιβόλων ἕνεκα διαλέγεσθαι, εἰ δὲ τούτου διαμάρτοιεν, ἐκπέμψειν βασιλέα ἦν βούλεται πρεσβευσάμενον. Καὶ εὐθὺς μετ ιέναι με τον Μαξιμίνον παρεκελεύσατο, καὶ ἥκοντα αὐτὸν ἦγε παρὰ τὸν ᾿Αττήλαν. Καὶ μικρὴν ὕστε- Β ὑπεξελθὼν ὁ Μαξιμῖνος ἔλεγεν, ἐθέλειν τὸν Βάρδα ρον Νόμον ἢ Ανατόλιον ἢ Σενάτορα πρεσβεύεσθαι· μὴ γὰρ ἂν ἄλλον παρὰ τοὺς εἰρημένους δέξεσθαι 7. Καὶ ὡς αὐτοῦ ἀποκριναμένου μή χρῆναι ἐπὶ τὴν πρε σβείαν τοὺς ἄνδρας καλοῦντα ὑπόπτους καθιστῶν βασι- λεῖ, εἰρηκέναι τὸν Ἀττήλαν, εἰ μὴ ἕλοιντο ποιεῖν, & βούλεται, ὅπλοις τὰ ἀμφίβολα διακριθήσεσθαι. Επαν ελθόντων δὲ ἡμῶν ἐς τὴν σκηνήν, ὁ τοῦ Ὀρέστου πατὴρ ἧκε λέγων, ὡς Αμφοτέρους ὑμᾶς το 'Αττή- λας ἐπὶ τὸ συμπόσιον παρακαλεῖ, γενήσεσθαι δὲ αὐτὸ περὶ θ' τῆς ἡμέρας. ὡς δὲ τὸν καιρὸν ἐφυ- λάξαμεν καὶ ἐπὶ τὸ δεῖπνον κληθέντες παραγει νόμεθα ἡμεῖς τε καὶ οἱ ἀπὸ τῶν ἐσπερίων Ρω- μαίων πρέσβεις, ἔστημεν ἐπὶ τοῦ οὐδοῦ ἀντία Αττήλα. Καὶ κύλικα το οἱ οινοχόοι κατὰ τὸ ἐπι- χώριον ἐπέδοσαν ἔθος, ὡς καὶ ἡμᾶς πρὸ τῆς ἕδρας ἐπεύξασθαι. Οὗ δὴ γενομένου, τῆς κύλικος ἀπογευ σάμενοι ἐπὶ τοὺς θρόνους ήλθομεν, οὗ ἔδει καθεσθέν τις δειπνεῖν. Πρὸς δὲ τοῖς τοίχοις τοῦ οἰκήματος πάνω τες ὑπῆρχαν οἱ δίφροι ἐξ ἑκατέρας πλευρᾶς. Εν μεσωτάτῳ δὲ ἧστο ἐπὶ κλίνης ὁ Ἀττήλας, ἑτέρας ἐξόπισθεν κλίνης ὑπαρχούσης αὐτῷ, μεθ᾿ ἣν βαθμοί τινες ἐπὶ τὴν αὐτοῦ ἀνῆγον εὐνὴν, καλυπτομένην οθό ναις καὶ ποικίλοις παραπετάσμασι κόσμου χάριν, καθάπερ ἐπὶ τῶν γαμούντων Ελληνές τε καὶ Ρω- μαῖοι κατασκευάζουσι. Καὶ πρώτην μὲν ἐνόμιζον τῶν δειπνούντων τάξιν τὴν ἐν δεξιᾷ τοῦ ᾿Αττίλα, δευτέραν δὲ τὴν εὐώνυμον, ἐν ᾗ ἐτυγχάνομεν ὄντες, προκαθεσθέντος ἡμῶν Βερίχου, παρὰ Σκύθαις εὖ γεγονότος ἀνδρός· ὁ γὰρ Ονηγήσιος ἐπὶ δίφρου ἧστο ἐν δεξιᾷ τῆς τοῦ βασιλέως κλίνης. Αντικρύ δὲ τοῦ ᾿υνηγησίου ἐπὶ δίφρου ἐκαθέζοντο δύο τῶν Αττήλα παίδων· ὁ γὰρ πρεσβύτερος ἐπὶ τῆς ἐκείν νου ἧστο κλίνης, οὐκ ἐγγὺς, ἀλλ' ἐπ᾿ ἄκρου, αἰδοῖ τοῦ πατρὸς βλέπων ἐς γῆν. Πάντων δὲ ἐν κόσμῳ καθεστώτων, παρελθὼν οινοχόος τῷ ᾿Αττήλᾳ οἴνου κισσύβιον ἐπιδίδωσι. Δεξάμενος δὲ τὸν τῇ τάξει πρῶτον Ασπάζετο. Ο δὲ τῷ ἀσπασμῷ τιμηθεὶς διανίστατο· καὶ οὐ πρότερον Ιζῆσαι θέμις ἦν, πρὶν ἢ τῷ οἰνοχόῳ ἀπογευσάμενος ἢ καὶ ἐκπιὼν ἀπέδωκε Onegesius foras prodiit, ad quem, ut ex eo discere- mus, quæ nostræ curæ commissa fuerant, accessi- mus. Illo vero prius cum nescio quibus Barbaris collocutus, quærere me ex Maximino jussit, quem Romani ex consularibus legatum ad Attilam essent missuri. Ut in tentorium veni, et Maximino, quæ niki Onegesius dixerat, retuli, habita de eo, quod Barbaris respondendum esset, deliberatione, redii, dixique Onegesio, Romanos magnopere desiderare, illum suarum cum Attila controversiarum discepta- torem ad se accedere. Qua spe si exciderint, im- peratorem, quem sibi libuerit, legatum missurun. Extemplo me Maximinum arcessere jussit, quem, ut venit, ad Attilam deduxit. Unde non multo post Maximinus reversus, narravit, Barbarum velle, impe- ratorem ad se mittere legatos aut Nomum, aut Ana- tolium, aut Senatorem, neque ullos alios præter bos adınissurum. Et cum Maximinus 66 objiceret, minime convenire legatos, qui ad se mittantur, designando suspectos imperatori reddere, Attilam respondisse, si hæc abnuerint, armis se controver- sias disceptaturum. Reversis nobis in tentorium, ecce ad uos Orestis pater: « Vos ambos, inquit, ad convivium invitat Attilas, fiet vero illud ad nonamı diei horam. « Tempore condiclo observato, ut ve- ninius, et una quoque Romanorum Occidentalium legati, stetimus in limine cœnaculi coram Attila. Hic pincernæ, ut mos est in illis regionibus, cali- cem tradiderunt, ut ante accubitum vota faceremus. Quo facto, et calice degustato, ipsa solia, in quibus nos sedentes cœnare oportebat, ascendimus. Omnia sedilia circa parietes cubiculi ab utraque parte dis- posita erant: medius in lecto sedebat Attilas, altero lecto a tergo strato, pone quem erant quidam gra- dus, qui ad ejus cubile ferebant, linteis candidis et variis tapetibus ornatus gratia contectum, simile cubilibus, quæ Romani et Græci nubentibus ador- nare pro more habent. Et primum quidem convi- varum locum ejus habebant, qui ad Attilæ dextram sedebat, secundum ejus, qui ad lævam : in quo nos et Berichus, vir apud Scythas nobilis, sed Berichus superiore loco. Nam Ouegesius in sella ad dextrain regii tori, et e regione Onegesii duo ex Attila filiis sedebant. Senior enin in eodem, quo pater, throno, non prope, sed multum infra accumbebat, oculis præ pudore propter patris præsentiam semper in terraum conjectis. Omnibus ordine sedentibus, qui Attila erat a poculis ingrediens pateram vini tradit. Hanc ubi suscepit, proximum ordine salutavit, qui salutatione honoratus surrexit, neque prius eum sedere fas erat, quam merum degustans, aut etiam ebibens, poculum pocillatori redderet. Sedenti autem Attilæ eodem modo, qui convivio intererant, pocula suscipientes et post salutationem degustantes, hom norem exhibebant. Unicuique vero unus pocillator VARIA LECTIONES. 78 C D 10 αὐτὸν Ν., τὸν vulg. " δέξασθαι vulg. το ἡμᾶς conj. Β. το κύλικα Η., ἐπύλικα vulg.

737 DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. 738 Καὶ ἑκάστου λέγειν τι περὶ τῶν καθεστώτων βου- Α Dum ita de præsenti rerum statu confabulamur, pov λομένου, Ονηγησίου ὑπεξελθόντος, παρ' αὐτὸν ἦλ- θομεν, καὶ ἐπειρώμεθα περὶ τῶν ἐσπουδασμένων μανθάνειν. Ο δέ τισι πρότερον Βαρβάροις διαλεχθείς, πυθέσθαι με παρὰ Μαξιμίνου ἐπέτρεπε τίνα Ρω μαῖοι ἄνδρα τῶν ὑπατικῶν παρὰ τὸν Ἀττήλαν πρεσβευόμενον στέλλουσιν. ὡς δὲ παρελθὼν εἰς τὴν σκηνὴν ἔφραζον, ἅπερ είρητό μοι, καὶ ὅ τι δεῖ λέγειν ὧν χάριν ὁ Βάρβαρος ἡμῶν ἐπύθετο ἅμα τῷ Μαξιμίνῳ βουλευσάμενος ἐπανῆλθον ὡς τὸν Ονηγήσιον, λέγων, ὡς ἐθέλουσι μὲν Ῥωμαῖοι αὐτ τον το παρὰ σφᾶς ἐλθόντα τῶν ἀμφιβόλων ἕνεκα διαλέγεσθαι, εἰ δὲ τούτου διαμάρτοιεν, ἐκπέμψειν βασιλέα ἦν βούλεται πρεσβευσάμενον. Καὶ εὐθὺς μετ ιέναι με τον Μαξιμίνον παρεκελεύσατο, καὶ ἥκοντα αὐτὸν ἦγε παρὰ τὸν ᾿Αττήλαν. Καὶ μικρὴν ὕστε- Β ὑπεξελθὼν ὁ Μαξιμῖνος ἔλεγεν, ἐθέλειν τὸν Βάρδα ρον Νόμον ἢ Ανατόλιον ἢ Σενάτορα πρεσβεύεσθαι· μὴ γὰρ ἂν ἄλλον παρὰ τοὺς εἰρημένους δέξεσθαι 7. Καὶ ὡς αὐτοῦ ἀποκριναμένου μή χρῆναι ἐπὶ τὴν πρε σβείαν τοὺς ἄνδρας καλοῦντα ὑπόπτους καθιστῶν βασι- λεῖ, εἰρηκέναι τὸν Ἀττήλαν, εἰ μὴ ἕλοιντο ποιεῖν, & βούλεται, ὅπλοις τὰ ἀμφίβολα διακριθήσεσθαι. Επαν ελθόντων δὲ ἡμῶν ἐς τὴν σκηνήν, ὁ τοῦ Ὀρέστου πατὴρ ἧκε λέγων, ὡς Αμφοτέρους ὑμᾶς το 'Αττή- λας ἐπὶ τὸ συμπόσιον παρακαλεῖ, γενήσεσθαι δὲ αὐτὸ περὶ θ' τῆς ἡμέρας. ὡς δὲ τὸν καιρὸν ἐφυ- λάξαμεν καὶ ἐπὶ τὸ δεῖπνον κληθέντες παραγει νόμεθα ἡμεῖς τε καὶ οἱ ἀπὸ τῶν ἐσπερίων Ρω- μαίων πρέσβεις, ἔστημεν ἐπὶ τοῦ οὐδοῦ ἀντία Αττήλα. Καὶ κύλικα το οἱ οινοχόοι κατὰ τὸ ἐπι- χώριον ἐπέδοσαν ἔθος, ὡς καὶ ἡμᾶς πρὸ τῆς ἕδρας ἐπεύξασθαι. Οὗ δὴ γενομένου, τῆς κύλικος ἀπογευ σάμενοι ἐπὶ τοὺς θρόνους ήλθομεν, οὗ ἔδει καθεσθέν τις δειπνεῖν. Πρὸς δὲ τοῖς τοίχοις τοῦ οἰκήματος πάνω τες ὑπῆρχαν οἱ δίφροι ἐξ ἑκατέρας πλευρᾶς. Εν μεσωτάτῳ δὲ ἧστο ἐπὶ κλίνης ὁ Ἀττήλας, ἑτέρας ἐξόπισθεν κλίνης ὑπαρχούσης αὐτῷ, μεθ᾿ ἣν βαθμοί τινες ἐπὶ τὴν αὐτοῦ ἀνῆγον εὐνὴν, καλυπτομένην οθό ναις καὶ ποικίλοις παραπετάσμασι κόσμου χάριν, καθάπερ ἐπὶ τῶν γαμούντων Ελληνές τε καὶ Ρω- μαῖοι κατασκευάζουσι. Καὶ πρώτην μὲν ἐνόμιζον τῶν δειπνούντων τάξιν τὴν ἐν δεξιᾷ τοῦ ᾿Αττίλα, δευτέραν δὲ τὴν εὐώνυμον, ἐν ᾗ ἐτυγχάνομεν ὄντες, προκαθεσθέντος ἡμῶν Βερίχου, παρὰ Σκύθαις εὖ γεγονότος ἀνδρός· ὁ γὰρ Ονηγήσιος ἐπὶ δίφρου ἧστο ἐν δεξιᾷ τῆς τοῦ βασιλέως κλίνης. Αντικρύ δὲ τοῦ ᾿υνηγησίου ἐπὶ δίφρου ἐκαθέζοντο δύο τῶν Αττήλα παίδων· ὁ γὰρ πρεσβύτερος ἐπὶ τῆς ἐκείν νου ἧστο κλίνης, οὐκ ἐγγὺς, ἀλλ' ἐπ᾿ ἄκρου, αἰδοῖ τοῦ πατρὸς βλέπων ἐς γῆν. Πάντων δὲ ἐν κόσμῳ καθεστώτων, παρελθὼν οινοχόος τῷ ᾿Αττήλᾳ οἴνου κισσύβιον ἐπιδίδωσι. Δεξάμενος δὲ τὸν τῇ τάξει πρῶτον Ασπάζετο. Ο δὲ τῷ ἀσπασμῷ τιμηθεὶς διανίστατο· καὶ οὐ πρότερον Ιζῆσαι θέμις ἦν, πρὶν ἢ τῷ οἰνοχόῳ ἀπογευσάμενος ἢ καὶ ἐκπιὼν ἀπέδωκε Onegesius foras prodiit, ad quem, ut ex eo discere- mus, quæ nostræ curæ commissa fuerant, accessi- mus. Illo vero prius cum nescio quibus Barbaris collocutus, quærere me ex Maximino jussit, quem Romani ex consularibus legatum ad Attilam essent missuri. Ut in tentorium veni, et Maximino, quæ niki Onegesius dixerat, retuli, habita de eo, quod Barbaris respondendum esset, deliberatione, redii, dixique Onegesio, Romanos magnopere desiderare, illum suarum cum Attila controversiarum discepta- torem ad se accedere. Qua spe si exciderint, im- peratorem, quem sibi libuerit, legatum missurun. Extemplo me Maximinum arcessere jussit, quem, ut venit, ad Attilam deduxit. Unde non multo post Maximinus reversus, narravit, Barbarum velle, impe- ratorem ad se mittere legatos aut Nomum, aut Ana- tolium, aut Senatorem, neque ullos alios præter bos adınissurum. Et cum Maximinus 66 objiceret, minime convenire legatos, qui ad se mittantur, designando suspectos imperatori reddere, Attilam respondisse, si hæc abnuerint, armis se controver- sias disceptaturum. Reversis nobis in tentorium, ecce ad uos Orestis pater: « Vos ambos, inquit, ad convivium invitat Attilas, fiet vero illud ad nonamı diei horam. « Tempore condiclo observato, ut ve- ninius, et una quoque Romanorum Occidentalium legati, stetimus in limine cœnaculi coram Attila. Hic pincernæ, ut mos est in illis regionibus, cali- cem tradiderunt, ut ante accubitum vota faceremus. Quo facto, et calice degustato, ipsa solia, in quibus nos sedentes cœnare oportebat, ascendimus. Omnia sedilia circa parietes cubiculi ab utraque parte dis- posita erant: medius in lecto sedebat Attilas, altero lecto a tergo strato, pone quem erant quidam gra- dus, qui ad ejus cubile ferebant, linteis candidis et variis tapetibus ornatus gratia contectum, simile cubilibus, quæ Romani et Græci nubentibus ador- nare pro more habent. Et primum quidem convi- varum locum ejus habebant, qui ad Attilæ dextram sedebat, secundum ejus, qui ad lævam : in quo nos et Berichus, vir apud Scythas nobilis, sed Berichus superiore loco. Nam Ouegesius in sella ad dextrain regii tori, et e regione Onegesii duo ex Attila filiis sedebant. Senior enin in eodem, quo pater, throno, non prope, sed multum infra accumbebat, oculis præ pudore propter patris præsentiam semper in terraum conjectis. Omnibus ordine sedentibus, qui Attila erat a poculis ingrediens pateram vini tradit. Hanc ubi suscepit, proximum ordine salutavit, qui salutatione honoratus surrexit, neque prius eum sedere fas erat, quam merum degustans, aut etiam ebibens, poculum pocillatori redderet. Sedenti autem Attilæ eodem modo, qui convivio intererant, pocula suscipientes et post salutationem degustantes, hom norem exhibebant. Unicuique vero unus pocillator VARIA LECTIONES. 78 C D 10 αὐτὸν Ν., τὸν vulg. " δέξασθαι vulg. το ἡμᾶς conj. Β. το κύλικα Η., ἐπύλικα vulg.

737 DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. 738 Καὶ ἑκάστου λέγειν τι περὶ τῶν καθεστώτων βου- Α Dum ita de præsenti rerum statu confabulamur, pov λομένου, Ονηγησίου ὑπεξελθόντος, παρ' αὐτὸν ἦλ- θομεν, καὶ ἐπειρώμεθα περὶ τῶν ἐσπουδασμένων μανθάνειν. Ο δέ τισι πρότερον Βαρβάροις διαλεχθείς, πυθέσθαι με παρὰ Μαξιμίνου ἐπέτρεπε τίνα Ρω μαῖοι ἄνδρα τῶν ὑπατικῶν παρὰ τὸν Ἀττήλαν πρεσβευόμενον στέλλουσιν. ὡς δὲ παρελθὼν εἰς τὴν σκηνὴν ἔφραζον, ἅπερ είρητό μοι, καὶ ὅ τι δεῖ λέγειν ὧν χάριν ὁ Βάρβαρος ἡμῶν ἐπύθετο ἅμα τῷ Μαξιμίνῳ βουλευσάμενος ἐπανῆλθον ὡς τὸν Ονηγήσιον, λέγων, ὡς ἐθέλουσι μὲν Ῥωμαῖοι αὐτ τον το παρὰ σφᾶς ἐλθόντα τῶν ἀμφιβόλων ἕνεκα διαλέγεσθαι, εἰ δὲ τούτου διαμάρτοιεν, ἐκπέμψειν βασιλέα ἦν βούλεται πρεσβευσάμενον. Καὶ εὐθὺς μετ ιέναι με τον Μαξιμίνον παρεκελεύσατο, καὶ ἥκοντα αὐτὸν ἦγε παρὰ τὸν ᾿Αττήλαν. Καὶ μικρὴν ὕστε- Β ὑπεξελθὼν ὁ Μαξιμῖνος ἔλεγεν, ἐθέλειν τὸν Βάρδα ρον Νόμον ἢ Ανατόλιον ἢ Σενάτορα πρεσβεύεσθαι· μὴ γὰρ ἂν ἄλλον παρὰ τοὺς εἰρημένους δέξεσθαι 7. Καὶ ὡς αὐτοῦ ἀποκριναμένου μή χρῆναι ἐπὶ τὴν πρε σβείαν τοὺς ἄνδρας καλοῦντα ὑπόπτους καθιστῶν βασι- λεῖ, εἰρηκέναι τὸν Ἀττήλαν, εἰ μὴ ἕλοιντο ποιεῖν, & βούλεται, ὅπλοις τὰ ἀμφίβολα διακριθήσεσθαι. Επαν ελθόντων δὲ ἡμῶν ἐς τὴν σκηνήν, ὁ τοῦ Ὀρέστου πατὴρ ἧκε λέγων, ὡς Αμφοτέρους ὑμᾶς το 'Αττή- λας ἐπὶ τὸ συμπόσιον παρακαλεῖ, γενήσεσθαι δὲ αὐτὸ περὶ θ' τῆς ἡμέρας. ὡς δὲ τὸν καιρὸν ἐφυ- λάξαμεν καὶ ἐπὶ τὸ δεῖπνον κληθέντες παραγει νόμεθα ἡμεῖς τε καὶ οἱ ἀπὸ τῶν ἐσπερίων Ρω- μαίων πρέσβεις, ἔστημεν ἐπὶ τοῦ οὐδοῦ ἀντία Αττήλα. Καὶ κύλικα το οἱ οινοχόοι κατὰ τὸ ἐπι- χώριον ἐπέδοσαν ἔθος, ὡς καὶ ἡμᾶς πρὸ τῆς ἕδρας ἐπεύξασθαι. Οὗ δὴ γενομένου, τῆς κύλικος ἀπογευ σάμενοι ἐπὶ τοὺς θρόνους ήλθομεν, οὗ ἔδει καθεσθέν τις δειπνεῖν. Πρὸς δὲ τοῖς τοίχοις τοῦ οἰκήματος πάνω τες ὑπῆρχαν οἱ δίφροι ἐξ ἑκατέρας πλευρᾶς. Εν μεσωτάτῳ δὲ ἧστο ἐπὶ κλίνης ὁ Ἀττήλας, ἑτέρας ἐξόπισθεν κλίνης ὑπαρχούσης αὐτῷ, μεθ᾿ ἣν βαθμοί τινες ἐπὶ τὴν αὐτοῦ ἀνῆγον εὐνὴν, καλυπτομένην οθό ναις καὶ ποικίλοις παραπετάσμασι κόσμου χάριν, καθάπερ ἐπὶ τῶν γαμούντων Ελληνές τε καὶ Ρω- μαῖοι κατασκευάζουσι. Καὶ πρώτην μὲν ἐνόμιζον τῶν δειπνούντων τάξιν τὴν ἐν δεξιᾷ τοῦ ᾿Αττίλα, δευτέραν δὲ τὴν εὐώνυμον, ἐν ᾗ ἐτυγχάνομεν ὄντες, προκαθεσθέντος ἡμῶν Βερίχου, παρὰ Σκύθαις εὖ γεγονότος ἀνδρός· ὁ γὰρ Ονηγήσιος ἐπὶ δίφρου ἧστο ἐν δεξιᾷ τῆς τοῦ βασιλέως κλίνης. Αντικρύ δὲ τοῦ ᾿υνηγησίου ἐπὶ δίφρου ἐκαθέζοντο δύο τῶν Αττήλα παίδων· ὁ γὰρ πρεσβύτερος ἐπὶ τῆς ἐκείν νου ἧστο κλίνης, οὐκ ἐγγὺς, ἀλλ' ἐπ᾿ ἄκρου, αἰδοῖ τοῦ πατρὸς βλέπων ἐς γῆν. Πάντων δὲ ἐν κόσμῳ καθεστώτων, παρελθὼν οινοχόος τῷ ᾿Αττήλᾳ οἴνου κισσύβιον ἐπιδίδωσι. Δεξάμενος δὲ τὸν τῇ τάξει πρῶτον Ασπάζετο. Ο δὲ τῷ ἀσπασμῷ τιμηθεὶς διανίστατο· καὶ οὐ πρότερον Ιζῆσαι θέμις ἦν, πρὶν ἢ τῷ οἰνοχόῳ ἀπογευσάμενος ἢ καὶ ἐκπιὼν ἀπέδωκε Onegesius foras prodiit, ad quem, ut ex eo discere- mus, quæ nostræ curæ commissa fuerant, accessi- mus. Illo vero prius cum nescio quibus Barbaris collocutus, quærere me ex Maximino jussit, quem Romani ex consularibus legatum ad Attilam essent missuri. Ut in tentorium veni, et Maximino, quæ niki Onegesius dixerat, retuli, habita de eo, quod Barbaris respondendum esset, deliberatione, redii, dixique Onegesio, Romanos magnopere desiderare, illum suarum cum Attila controversiarum discepta- torem ad se accedere. Qua spe si exciderint, im- peratorem, quem sibi libuerit, legatum missurun. Extemplo me Maximinum arcessere jussit, quem, ut venit, ad Attilam deduxit. Unde non multo post Maximinus reversus, narravit, Barbarum velle, impe- ratorem ad se mittere legatos aut Nomum, aut Ana- tolium, aut Senatorem, neque ullos alios præter bos adınissurum. Et cum Maximinus 66 objiceret, minime convenire legatos, qui ad se mittantur, designando suspectos imperatori reddere, Attilam respondisse, si hæc abnuerint, armis se controver- sias disceptaturum. Reversis nobis in tentorium, ecce ad uos Orestis pater: « Vos ambos, inquit, ad convivium invitat Attilas, fiet vero illud ad nonamı diei horam. « Tempore condiclo observato, ut ve- ninius, et una quoque Romanorum Occidentalium legati, stetimus in limine cœnaculi coram Attila. Hic pincernæ, ut mos est in illis regionibus, cali- cem tradiderunt, ut ante accubitum vota faceremus. Quo facto, et calice degustato, ipsa solia, in quibus nos sedentes cœnare oportebat, ascendimus. Omnia sedilia circa parietes cubiculi ab utraque parte dis- posita erant: medius in lecto sedebat Attilas, altero lecto a tergo strato, pone quem erant quidam gra- dus, qui ad ejus cubile ferebant, linteis candidis et variis tapetibus ornatus gratia contectum, simile cubilibus, quæ Romani et Græci nubentibus ador- nare pro more habent. Et primum quidem convi- varum locum ejus habebant, qui ad Attilæ dextram sedebat, secundum ejus, qui ad lævam : in quo nos et Berichus, vir apud Scythas nobilis, sed Berichus superiore loco. Nam Ouegesius in sella ad dextrain regii tori, et e regione Onegesii duo ex Attila filiis sedebant. Senior enin in eodem, quo pater, throno, non prope, sed multum infra accumbebat, oculis præ pudore propter patris præsentiam semper in terraum conjectis. Omnibus ordine sedentibus, qui Attila erat a poculis ingrediens pateram vini tradit. Hanc ubi suscepit, proximum ordine salutavit, qui salutatione honoratus surrexit, neque prius eum sedere fas erat, quam merum degustans, aut etiam ebibens, poculum pocillatori redderet. Sedenti autem Attilæ eodem modo, qui convivio intererant, pocula suscipientes et post salutationem degustantes, hom norem exhibebant. Unicuique vero unus pocillator VARIA LECTIONES. 78 C D 10 αὐτὸν Ν., τὸν vulg. " δέξασθαι vulg. το ἡμᾶς conj. Β. το κύλικα Η., ἐπύλικα vulg.

737 DE LEGATIONIBUS ROMANORUM AD GENTES. 738 Καὶ ἑκάστου λέγειν τι περὶ τῶν καθεστώτων βου- Α Dum ita de præsenti rerum statu confabulamur, pov λομένου, Ονηγησίου ὑπεξελθόντος, παρ' αὐτὸν ἦλ- θομεν, καὶ ἐπειρώμεθα περὶ τῶν ἐσπουδασμένων μανθάνειν. Ο δέ τισι πρότερον Βαρβάροις διαλεχθείς, πυθέσθαι με παρὰ Μαξιμίνου ἐπέτρεπε τίνα Ρω μαῖοι ἄνδρα τῶν ὑπατικῶν παρὰ τὸν Ἀττήλαν πρεσβευόμενον στέλλουσιν. ὡς δὲ παρελθὼν εἰς τὴν σκηνὴν ἔφραζον, ἅπερ είρητό μοι, καὶ ὅ τι δεῖ λέγειν ὧν χάριν ὁ Βάρβαρος ἡμῶν ἐπύθετο ἅμα τῷ Μαξιμίνῳ βουλευσάμενος ἐπανῆλθον ὡς τὸν Ονηγήσιον, λέγων, ὡς ἐθέλουσι μὲν Ῥωμαῖοι αὐτ τον το παρὰ σφᾶς ἐλθόντα τῶν ἀμφιβόλων ἕνεκα διαλέγεσθαι, εἰ δὲ τούτου διαμάρτοιεν, ἐκπέμψειν βασιλέα ἦν βούλεται πρεσβευσάμενον. Καὶ εὐθὺς μετ ιέναι με τον Μαξιμίνον παρεκελεύσατο, καὶ ἥκοντα αὐτὸν ἦγε παρὰ τὸν ᾿Αττήλαν. Καὶ μικρὴν ὕστε- Β ὑπεξελθὼν ὁ Μαξιμῖνος ἔλεγεν, ἐθέλειν τὸν Βάρδα ρον Νόμον ἢ Ανατόλιον ἢ Σενάτορα πρεσβεύεσθαι· μὴ γὰρ ἂν ἄλλον παρὰ τοὺς εἰρημένους δέξεσθαι 7. Καὶ ὡς αὐτοῦ ἀποκριναμένου μή χρῆναι ἐπὶ τὴν πρε σβείαν τοὺς ἄνδρας καλοῦντα ὑπόπτους καθιστῶν βασι- λεῖ, εἰρηκέναι τὸν Ἀττήλαν, εἰ μὴ ἕλοιντο ποιεῖν, & βούλεται, ὅπλοις τὰ ἀμφίβολα διακριθήσεσθαι. Επαν ελθόντων δὲ ἡμῶν ἐς τὴν σκηνήν, ὁ τοῦ Ὀρέστου πατὴρ ἧκε λέγων, ὡς Αμφοτέρους ὑμᾶς το 'Αττή- λας ἐπὶ τὸ συμπόσιον παρακαλεῖ, γενήσεσθαι δὲ αὐτὸ περὶ θ' τῆς ἡμέρας. ὡς δὲ τὸν καιρὸν ἐφυ- λάξαμεν καὶ ἐπὶ τὸ δεῖπνον κληθέντες παραγει νόμεθα ἡμεῖς τε καὶ οἱ ἀπὸ τῶν ἐσπερίων Ρω- μαίων πρέσβεις, ἔστημεν ἐπὶ τοῦ οὐδοῦ ἀντία Αττήλα. Καὶ κύλικα το οἱ οινοχόοι κατὰ τὸ ἐπι- χώριον ἐπέδοσαν ἔθος, ὡς καὶ ἡμᾶς πρὸ τῆς ἕδρας ἐπεύξασθαι. Οὗ δὴ γενομένου, τῆς κύλικος ἀπογευ σάμενοι ἐπὶ τοὺς θρόνους ήλθομεν, οὗ ἔδει καθεσθέν τις δειπνεῖν. Πρὸς δὲ τοῖς τοίχοις τοῦ οἰκήματος πάνω τες ὑπῆρχαν οἱ δίφροι ἐξ ἑκατέρας πλευρᾶς. Εν μεσωτάτῳ δὲ ἧστο ἐπὶ κλίνης ὁ Ἀττήλας, ἑτέρας ἐξόπισθεν κλίνης ὑπαρχούσης αὐτῷ, μεθ᾿ ἣν βαθμοί τινες ἐπὶ τὴν αὐτοῦ ἀνῆγον εὐνὴν, καλυπτομένην οθό ναις καὶ ποικίλοις παραπετάσμασι κόσμου χάριν, καθάπερ ἐπὶ τῶν γαμούντων Ελληνές τε καὶ Ρω- μαῖοι κατασκευάζουσι. Καὶ πρώτην μὲν ἐνόμιζον τῶν δειπνούντων τάξιν τὴν ἐν δεξιᾷ τοῦ ᾿Αττίλα, δευτέραν δὲ τὴν εὐώνυμον, ἐν ᾗ ἐτυγχάνομεν ὄντες, προκαθεσθέντος ἡμῶν Βερίχου, παρὰ Σκύθαις εὖ γεγονότος ἀνδρός· ὁ γὰρ Ονηγήσιος ἐπὶ δίφρου ἧστο ἐν δεξιᾷ τῆς τοῦ βασιλέως κλίνης. Αντικρύ δὲ τοῦ ᾿υνηγησίου ἐπὶ δίφρου ἐκαθέζοντο δύο τῶν Αττήλα παίδων· ὁ γὰρ πρεσβύτερος ἐπὶ τῆς ἐκείν νου ἧστο κλίνης, οὐκ ἐγγὺς, ἀλλ' ἐπ᾿ ἄκρου, αἰδοῖ τοῦ πατρὸς βλέπων ἐς γῆν. Πάντων δὲ ἐν κόσμῳ καθεστώτων, παρελθὼν οινοχόος τῷ ᾿Αττήλᾳ οἴνου κισσύβιον ἐπιδίδωσι. Δεξάμενος δὲ τὸν τῇ τάξει πρῶτον Ασπάζετο. Ο δὲ τῷ ἀσπασμῷ τιμηθεὶς διανίστατο· καὶ οὐ πρότερον Ιζῆσαι θέμις ἦν, πρὶν ἢ τῷ οἰνοχόῳ ἀπογευσάμενος ἢ καὶ ἐκπιὼν ἀπέδωκε Onegesius foras prodiit, ad quem, ut ex eo discere- mus, quæ nostræ curæ commissa fuerant, accessi- mus. Illo vero prius cum nescio quibus Barbaris collocutus, quærere me ex Maximino jussit, quem Romani ex consularibus legatum ad Attilam essent missuri. Ut in tentorium veni, et Maximino, quæ niki Onegesius dixerat, retuli, habita de eo, quod Barbaris respondendum esset, deliberatione, redii, dixique Onegesio, Romanos magnopere desiderare, illum suarum cum Attila controversiarum discepta- torem ad se accedere. Qua spe si exciderint, im- peratorem, quem sibi libuerit, legatum missurun. Extemplo me Maximinum arcessere jussit, quem, ut venit, ad Attilam deduxit. Unde non multo post Maximinus reversus, narravit, Barbarum velle, impe- ratorem ad se mittere legatos aut Nomum, aut Ana- tolium, aut Senatorem, neque ullos alios præter bos adınissurum. Et cum Maximinus 66 objiceret, minime convenire legatos, qui ad se mittantur, designando suspectos imperatori reddere, Attilam respondisse, si hæc abnuerint, armis se controver- sias disceptaturum. Reversis nobis in tentorium, ecce ad uos Orestis pater: « Vos ambos, inquit, ad convivium invitat Attilas, fiet vero illud ad nonamı diei horam. « Tempore condiclo observato, ut ve- ninius, et una quoque Romanorum Occidentalium legati, stetimus in limine cœnaculi coram Attila. Hic pincernæ, ut mos est in illis regionibus, cali- cem tradiderunt, ut ante accubitum vota faceremus. Quo facto, et calice degustato, ipsa solia, in quibus nos sedentes cœnare oportebat, ascendimus. Omnia sedilia circa parietes cubiculi ab utraque parte dis- posita erant: medius in lecto sedebat Attilas, altero lecto a tergo strato, pone quem erant quidam gra- dus, qui ad ejus cubile ferebant, linteis candidis et variis tapetibus ornatus gratia contectum, simile cubilibus, quæ Romani et Græci nubentibus ador- nare pro more habent. Et primum quidem convi- varum locum ejus habebant, qui ad Attilæ dextram sedebat, secundum ejus, qui ad lævam : in quo nos et Berichus, vir apud Scythas nobilis, sed Berichus superiore loco. Nam Ouegesius in sella ad dextrain regii tori, et e regione Onegesii duo ex Attila filiis sedebant. Senior enin in eodem, quo pater, throno, non prope, sed multum infra accumbebat, oculis præ pudore propter patris præsentiam semper in terraum conjectis. Omnibus ordine sedentibus, qui Attila erat a poculis ingrediens pateram vini tradit. Hanc ubi suscepit, proximum ordine salutavit, qui salutatione honoratus surrexit, neque prius eum sedere fas erat, quam merum degustans, aut etiam ebibens, poculum pocillatori redderet. Sedenti autem Attilæ eodem modo, qui convivio intererant, pocula suscipientes et post salutationem degustantes, hom norem exhibebant. Unicuique vero unus pocillator VARIA LECTIONES. 78 C D 10 αὐτὸν Ν., τὸν vulg. " δέξασθαι vulg. το ἡμᾶς conj. Β. το κύλικα Η., ἐπύλικα vulg.